Fuerit tibi forsan de me aliquid auditum—quamquam et hoc dubium sit: an exiguum et obscurum longe nomen seu locorum seu temporum perventurum sit—et illud forsitan optabis, nosse, quid hominis fuerim aut quis operum exitus meorum, eorum maxime, quorum ad te fama pervenerit vel quorum tenue nomen audieris. et de primo quidem variae erunt hominum voces: ita enim ferme quisque loquitur, ut impellit non veritas, sed voluptas; nec laudis nec infamiae modus est. fui autem vestro de grege unus, mortalis homuncio, nec magne admodum nec vilis originis, familia—ut de se ait Augustus Caesar—antiqua. honestis parentibus, florentinis origine, fortuna mediocri, et—ut verum fatear—ad inopiam vergente, sed patria pulsis Arretii in exilio natus sum, anno huius aetatis ultimae quae a Cristo incipit MCCCIV, die lunae ad auroram XIII kalendas Augusti. natura quidem non iniquo neque inverecundo animo, nisi ei consuetudo contagiosa nocuisset. adolescentia me fefellit, iuventa corripuit, senecta autem correxit experimentoque perdocuit verum illud quod diu ante perlegeram: quoniam adolescentia et voluptas vana sunt; immo etatum temporumque omnium Conditor, qui miseros mortales de nihilo tumidos aberrare sinit interdum, ut peccatorum suorum vel sero memores se se cognoscant. corpus iuveni non magnarum virium sed multe dexteritatis obtigerat. forma non glorior excellenti, sed quae placere viridioribus annis posset: colore vivido inter candidum et subnigrum, vivacibus oculis et visu per longum tempus acerrimo, qui praeter spem supra sexagesimum aetatis annum me destituit, ut indignanti mihi ad ocularium confugiendum esset auxilium. tota aetate sanissimum corpus senectus invasit, et solita morborum acie circumvenit.