Vroeger (toen alles beter was, of gewoon alles kon) waren artistieke films over mythologie schering en inslag. Passolini deed het, of Jean Cocteau, en decennia later waagt ook de Franse cineast Christophe Honoré er zich aan. Van Honoré is bekend dat hij graag de controverse opzoekt (één van de bekendste voorbeelden daarvan is het onvolprezen meesterwerk Ma Mère met Isabelle Huppert). Na het luchtigere Les Bien-Aimés, komt Honoré deze keer op de proppen met een eigentijdse verfilming van een vijftiendelig gedichtenbundel van de Romeinse dichter Ovidius. Geen gemakkelijke cinema, wel imponerende.