Velaquí unha pálida mostra do que se pode facer de análise microscópica na obra lingüística-filolóxica de Antônio Houaiss, nas súas aproximacións cos seus mestres e contemporáneos. A Houaiss poden aplicarse ben as palabras coas que Oiticica definiu a si mesmo, no seu último libro de sonetos [E1]Fonte Perene[/E1] (1954):
En liñas xerais, despois de que os estudos lingüísticos en Brasil puideron beneficiarse da contribución máis moderna de Europa e América, trazanse cinco xeracións de representantes ben delineados das cales só trataremos das tres primeiras, porque na última delas entra a actividade e a produción de Antônio Houaiss, sobre quen queremos falar hoxe. Na primeira, entra, entre outros, M. Said Ali, João Ribeiro, Pacheco da Silva Júnior, Maximino Maciel.