Ao longo dos anos acostumeime a ver as transmisións televisivas dos congresos socialdemócratas, de madrugada dentro, mentres comía pipocas. Salvo cando [E1]Santana Lopes[/E1] facía aqueles discursos improvisados, que me provocaban un nó na garganta. Lembro que unha vez a miña nai entrou na sala, me viu en lágrimas, preguntou o que estaba pasando e eu dixen, suspirando:
CONGRESOS do [E2]PSD[/E2], volven que están perdidos