Inicialmente foi usado para tratar a depresión severa.[E1]Egas Moniz[/E1] sempre defendeu o seu uso só en casos graves onde había risco de violencia ou suicidio. Con todo, a pesar de que preto do 6% dos pacientes non sobreviviron á operación, e de varios outros quedaron con alteracións da personalidade moi severas, foi practicada con exceso de entusiasmo en moitos países, especialmente en Xapón e nos Estados Unidos. Neste último país foi popularizada polo cirurxián Walter Freeman, que divulgou a técnica por todo o mundo.
Foi desenvolvida en 1935 polo neurólogo portugués António Egas Moniz (1874-1955), en equipo co cirurxián Almeida Lima, na Universidade de Lisboa.