Esta obra foi fundamental para rescatar a arquitectura orixinal de 1922, devolvendo ao público un fermoso patio interior interconectado cos [E1]Patios da Minerva[/E1] e dos Canóns e un nobre espazo para exposicións, ademais de permitir que parte da Reserva Técnica sexa vista, sen prexudicar a seguridade da colección. Cunha área de 2.000 metros, o novo patio recibiu o nome de Gustavo Barroso, en homenaxe ao fundador e primeiro director do Museo Histórico Nacional.
A partir do Forte de Santiago, na Ponta do Calabouço, a evolución do conxunto arquitectónico do [E2]Museo[/E2] acompañou a traxectoria urbana da cidade de Río de Janeiro.