 Evini özleyen bir gencin bakış açısıyla bir hikaye yazın.
Evimden bu kadar uzakta olduğuma inanamıyorum. Memleketimdeki tepede en sevdiğim yerde olduğum gün daha dün gibi. Zirveye yürür, ayakkabılarımı fırlatır ve her şeye bakardım. Bu manzara benim için çok rahatlatıcıydı, özellikle de bunalmış ya da vatan hasreti çektiğim günlerde. Şimdi üniversitede yüzlerce mil uzaktayım ve evimden bu kadar uzakta olma düşüncesi göğsümde ezici bir ağırlık gibi geliyor. Evin tanıdık yüzlerini, kokularını, seslerini ve eşsiz ritmini özlüyorum. Şimdiki kadar özleyeceğimi hiç düşünmemiştim. Her zaman kendimi maceracı, bağımsız bir insan olarak göreceğimi varsaydım, ama işte buradayım - vatan hasreti çekiyorum ve tekrar memleketimde olmayı diliyorum.