type: wikipedia

text:
Der Ithturm ist ein 1912 errichteter 13,8 m hoher Aussichtsturm auf dem Ith zwischen Lauenstein und Bisperode in Niedersachsen. Er steht auf dem Lauensteiner Kopf, der mit höchsten Erhebung des langgestreckten Ithkamms im „Krüllbrink“ genannten Nordteil des Höhenzugs. Der Turm wird deshalb auch Krüllbrinkturm genannt.
 Von der Aussichtsplattform des Turms ist ein Blick über den Ithkamm und Bisperode mit dem Segelflugplatz „Ith-West“ möglich. In der Nähe des Turms befinden sich die bei Kletterern beliebten Bisperoder Klippen.
 Weblinks
 Ith-Kammwanderung, auf weserbergland.com
 Einzelnachweise
 Aussichtsturm in Niedersachsen
 Bauwerk in Salzhemmendorf
 Erbaut in den 1910er Jahren
 Bauwerk aus Stein
 Rundturm
 Aussichtsturm in Europa


type: other

text:
z dne 23. februarja 2010
 Zadeva F‐7/09
 „Javni uslužbenci – Uradniki – Ocenjevanje – Ocenjevalno poročilo – Ocenjevalno obdobje 2006/2007 – Predlog za razglasitev ničnosti ocenjevalnega poročila – Očitna napaka pri presoji – Povrnitev nepremoženjske škode“
 Predmet: Tožba, vložena na podlagi členov 236 ES in 152 AE, s katero M. H. Faria v bistvu predlaga, po eni strani, razglasitev ničnosti ocenjevalnega poročila za obdobje od 1. oktobra 2006 do 30. septembra 2007 in, po drugi strani, naložitev uradu UUNT, naj plača odškodnino v znesku 100.000 EUR za nepremoženjsko škodo, ki naj bi jo utrpela.
 Odločitev: Ocenjevalno poročilo, ki ga je za obdobje od 1. oktobra 2006 do 30. septembra 2007 pripravil urad UUNT, se razglasi za nično. V preostalem se tožba zavrne. Urad UUNT nosi poleg svojih stroškov tri četrtine stroškov tožeče stranke. Tožeča stranka nosi četrtino svojih stroškov.
 1. Uradniki – Ocenjevanje – Ocenjevalno poročilo
 2. Uradniki – Ocenjevanje – Ocenjevalno poročilo – Očitna napaka pri presoji
 3. Uradniki – Ocenjevanje – Ocenjevalno poročilo – Delovni čas, posvečen dvema različnima vrstama dela
 4. Uradniki – Ocenjevanje – Ocenjevalno poročilo – Presoja učinkovitosti uradnika
 5. Uradniki – Ocenjevanje – Ocenjevalno poročilo – Predmet splošnih presoj
 6. Uradniki – Ocenjevanje – Ocenjevalno poročilo – Očitna napaka pri presoji
 7. Uradniki – Pravno sredstvo – Odškodninska tožba – Razglasitev ničnosti izpodbijanega nezakonitega akta – Primerno povračilo nepremoženjske škode
 1. Sodišče za uslužbence s svojo presojo ne more nadomestiti presoje oseb, odgovornih za oceno dela ocenjevane osebe, ker imajo institucije Unije široko diskrecijsko pravico pri ocenjevanju dela svojih uradnikov. Sodišče za uslužbence ne sme, razen v primeru dejanske zmote, očitne napake pri presoji ali zlorabe pooblastil, nadzirati utemeljenosti ocene, ki jo je predložila uprava v ocenjevalnem poročilu, o poklicnih sposobnostih uradnika, saj ta vsebuje zapletene vrednostne sodbe, ki jih zaradi njihove narave ni mogoče objektivno preveriti.
 Sodišče: 1. junij 1983, Seton proti Komisiji, 36/81, 37/81 in 218/81, Recueil, str. 1789, točka 23;
 Sodišče prve stopnje: 24. januar 1991, Latham proti Komisiji, T‐63/89, Recueil, str. II‐19, točka 19; 26. oktober 1994, Marcato proti Komisiji, T‐18/93, RecFP, str. I‐A‐215 in II‐681, točka 45; 20. maj 2003, Pflugradt proti ECB, T‐179/02, RecFP, str. I‐A‐149 in II‐733, točka 46; 25. oktober 2005, Cwik proti Komisiji, T‐96/04, ZOdl. JU, str. I‐A‐343 in II‐1523, točka 41; 13. julij 2006, Andrieu proti Komisiji, T‐285/04, ZOdl. JU, str. I‐A‐2‐161 in II‐A‐2‐775, točka 99.
 2. Uradnik Urada za usklajevanje na notranjem trgu (znamke in modeli) se lahko pri ugotavljanju obstoja očitne napake pri presoji med pripravljanjem njegovega ocenjevalnega poročila opre na primerjavo med več različicami navedenega poročila, če so te dokončane, kar pomeni, da sta jih sopodpisala ocenjevalec in potrjevalec, in če so del samega postopka priprave ocenjevalnega poročila, ki je naveden v splošnih določbah za izvajanje člena 43 Kadrovskih predpisov, ki jih je sprejel Urad in se uporabljajo, kadar se zadevna oseba ne strinja z vsebino različnih različic ocenjevalnega poročila.
 Sodišče za uslužbence: 6. marec 2008, Skareby proti Komisiji, F‐46/06, ZOdl. JU, str. I‐A‐1‐69 in II‐A‐1‐337, točka 95 in navedena sodna praksa.
 3. Ocenjevalno poročilo, v katerem je navedeno, da je uradnik v celotnem referenčnem obdobju posvetil polovico delovnega časa za eno, drugo polovico pa za drugo delovno mesto, in v katerem je torej presoja dela zadevne osebe navedena na tej podlagi, čeprav se pri seštevku različnih odstotkov delovnega časa za posamezno delovno mesto izkaže, da je navedeni uslužbenec posvetil malo manj kot dve tretjini časa za prvo in malo več kot tretjino za drugo delovno mesto, vsebuje vsebinsko nepravilnost.
 4. Kadar je delovno breme neobičajno veliko in močno vpliva na učinkovitost uradnikov ali na njihovo vedenje v službi, institucije tega dejavnika ne smejo zanemarjati pri presoji dela svojega osebja.
 Čeprav lahko ocenjevalci pri izvajanju svoje diskrecijske pravice prosto določijo način, kako bodo upoštevali neobičajno veliko delovno breme, in po potrebi odločijo, da ne bodo spremenili svojih meril presoje, ne morejo povsem zamolčati takega delovnega bremena, ker mora biti iz presoj v ocenjevalnem poročilu razvidno, pa čeprav le iz kratke navedbe, da so njihovi avtorji to upoštevali.
 Ocenjevalci morajo med različnimi ovirami in težavami pri ocenjevanju ravni učinkovitosti uradnika ali njegovega vedenja v službi upoštevati tudi tiste, ki so povezane s pomanjkanjem osebja in posledičnim prevelikim delovnim bremenom za zadevne uradnike.
 Kumulacija dveh različnih vrst dela je po definiciji za uradnika očitno preveliko delovno breme, ki torej mora biti navedeno v ocenjevalnem poročilu.
 Sodišče prve stopnje: 31. januar 2007, Aldershoff proti Komisiji, T‐236/05, ZOdl. JU, str. I‐A‐2‐13 in II‐A‐2‐75, točka 85.
 5. Splošna presoja mora izražati analitične presoje v istem ocenjevalnem poročilu.
 Če bi se dopustilo, da se z občutnimi izboljšavami analitičnih presoj lahko ne doseže sprememba splošnih presoj, to je tistih, ki so bile posebno upoštevane v napredovalnih obdobjih, bi to nasprotovalo zahtevi po usklajenosti med tema vrstama presoj.
 Sodišče prve stopnje: 7. marec 2007, Sequeira Wandschneider proti Komisiji, T‐110/04, ZOdl. JU, str. I‐A‐2‐73 in II‐A‐2‐533, točka 110 in navedena sodna praksa.
 6. Ocenjevalno poročilo, v katerem je vsebinska nepravilnost v zvezi z delovnim časom, ki ga zadevni uradnik posveti vsaki vrsti dela, ocenjeni v navedenem poročilu, ki nikjer ne napotuje na delovno breme uradnika in za katero se izkaže, da se ne sklada s prvimi različicami tega poročila, vsebuje očitno napako pri presoji.
 7. Razglasitev ničnosti akta uprave, ki ga izpodbija uradnik, je lahko sama po sebi primerno in načeloma zadostno povračilo nepremoženjske škode, ki jo je ta lahko utrpel, razen če nezakoniti akt uprave vsebuje izrecno negativno oceno sposobnosti uradnika, ki bi mu lahko škodila.
 Sodišče prve stopnje: 12. december 2000, Dejaiffe proti UUNT, T‐223/99, RecFP, str. I‐A‐277 in II‐1267, točka 91 in navedena sodna praksa.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
27.7.2002 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 180/19
 De Franse Republiek concludeert dat het het Hof behage: Hogere voorziening, op 24 juni 2002 ingesteld door
 Europese Ombudsman tegen het arrest, op 10 april
 2002 in zaak T-209/00 tussen F. Lamberts en Europese
 Ombudsman gewezen door het Gerecht van eerste aanleg
 — nietig te verklaren de beschikking waarbij de Commissie van de Europese Gemeenschappen (Derde kamer)
 met de Verenigde Staten richtsnoeren voor de samenwer-
 king op het gebied van de regelgeving en de doorzichtig-
 heid is overeengekomen; (Zaak C-234/02 P)
 (2002/C 180/33)
 — de Commissie te verwijzen in de kosten.
 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
 op 24 juni 2002 hogere voorziening ingesteld door Europese
 Ombudsman, vertegenwoordigd door J. Sant’Anna, domicilie
 gekozen hebbende te Luxemburg, tegen het arrest, op 10 april
 2002 in zaak T-209/00 tussen F. Lamberts en Europese
 Ombudsman gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van
 Middelen en voornaamste argumenten de Europese Gemeenschappen (Derde kamer).
 Rekwirant concludeert dat het den Hove behage:
 — In weerwil van de omzichtige bewoordingen in het
 document dat is gevoegd bij een notitie van de Commissie — het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 10 april
 aan het Comité van artikel 133, belast met de gemeen- 2002 in zaak T-209/00, Frank Lamberts tegen Europese
 schappelijke handelspolitiek, heeft de Franse regering Ombudsman, te vernietigen voorzover het beroep tot
 gegronde redenen om aan te nemen dat de richtlijnen een schadevergoeding daarbij ontvankelijk is verklaard, en dit
 echte verbintenis vormen, die voor partijen verplichtingen beroep derhalve niet-ontvankelijk te verklaren.
 meebrengt. Deze richtsnoeren geven met grote nauwkeu-
 righeid de doelstellingen, het actiekader en de voor het
 bereiken van de doelstellingen te nemen maatregelen
 weer. Het feit dat de richtsnoeren op zich niet bestemd Middelen en voornaamste argumenten
 zijn om de status quo van het gemeenschapsrecht te
 wijzigen, kan niet verhelen dat zij partijen althans tot
 samenwerking verplichten. Voorts blijkt uit de bepalingen
 Schending van het gemeenschapsrecht
 in titel VI van de richtsnoeren betreffende het toezicht op
 de toepassing ervan, heel duidelijk het verplichte karakter
 van de verbintenis tot samenwerking die door partijen is De bestreden beslissing is in strijd met de in het Verdrag
 aangegaan. Uit het feit dat er een systeem van toezicht is, besloten liggende constitutionele regeling betreffende de aan-
 blijkt dat de opstellers van de richtsnoeren duidelijk sprakelijkheid van de Ombudsman. Door het door de Ombuds-
 hebben uitgesloten dat partijen zich achter het vrijwillig man verrichte onderzoek en zijn besluit om de zaak af te
 karakter van de samenwerking verschuilen om aan de sluiten, op hun wettigheid te toetsen heeft het Gerecht van
 aangegane verbintenis te ontkomen. eerste aanleg de grenzen van de rechterlijke toetsing van de
 handelingen van de Ombudsman overschreden. Het Gerecht
 heeft toezicht uitgeoefend op de wijze waarop de Ombudsman
 Aangezien deze richtsnoeren in wezen een internationale zijn mandaat vervult en dat is een taak die de Verdragen aan
 overeenkomst zijn in de zin van artikel 300 EG, is de het Europees Parlement hebben opgedragen, en waarvan deze
 handeling waarbij de Commissie tot vaststelling heeft instelling zich reeds had gekweten.
 besloten, onbevoegd genomen en kan deze niet anders
 dan nietig worden verklaard.
 Door het beroep ontvankelijk te verklaren is het Gerecht
 voorbijgegaan aan het onderscheid tussen enerzijds beroepen
 tot schadevergoeding en anderzijds beroepen tot nietigverkla-
 — De richtsnoeren zijn tevens in strijd met het EG-Verdrag, ring en beroepen wegens nalaten. De Ombudsman betwist
 aangezien zij leiden tot een beperking van het monopolie geenszins dat een burger tegen de Ombudsman een beroep
 van voorstel waarover de Commissie in het kader van het kan instellen strekkende tot vergoeding van de schade die
 communautaire wetgevingsproces beschikt, en zij van hij door onrechtmatige handelingen of gedragingen van de
 invloed zijn op dit gehele wetgevingsproces. Ombudsman heeft geleden. Het Gerecht heeft terecht overwo-
 gen dat het Verdrag de burger het recht verleent, een klacht in
 te dienen bij de Ombudsman en daarop een antwoord van
 de Ombudsman te krijgen, maar het heeft ten onrechte
 geconcludeerd dat het het onderzoek en de bevindingen van
 het onderzoek van de Ombudsman kan onderzoeken om na
 te gaan of de door de burger geleden schade niet door een
 ---pagebreak--- C 180/20 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 27.7.2002
 onrechtmatige daad is veroorzaakt. Er bestaat geen gemeen- van de Ombudsman op hun wettigheid te toetsen, biedt het
 schappelijke constitutionele traditie om de onderzoeken en Gerecht de mogelijkheid dat onder het mom van beroepen tot
 besluiten van een ombudsman aan rechterlijke toetsing te schadevergoeding tal van beroepen tot nietigverklaring, en
 onderwerpen. Integendeel, in de Scandinavische landen, waar zelfs beroepen wegens nalaten, tegen de Ombudsman worden
 de instelling van de ombudsman vandaan komt, is een ingesteld.
 dergelijke toetsing uitgesloten om constitutionele redenen die
 verband houden met de respectieve bevoegdheid en functie In het onderhavige geval moet immers worden erkend dat het
 van de rechterlijke instanties en de ombudsman. beroep tot schadevergoeding, ofschoon ingesteld tegen de
 Ombudsman, uiteraard strekte tot vergoeding van de schade
 Door toezicht uit te oefenen op de verplichting om de klager die is veroorzaakt door de handeling van de Commissie
 te informeren, op de waarde van de binnen bepaalde termijnen waarover de burger een klacht had ingediend bij de Ombuds-
 ontvangen documenten, op de inachtneming van de proce- man. Door het beroep tot schadevergoeding ontvankelijk te
 durele termijnen en op de deugdelijkheid van de bevindingen verklaren, ofschoon de door de burger gestelde schade was
 waartoe de Ombudsman aan het einde van zijn onderzoek veroorzaakt door de instelling waartegen de klacht was
 naar de mogelijkheid van een minnelijke schikking is gekomen, ingediend, is het Gerecht er blijkbaar vanuit gegaan dat de
 heeft het Gerecht het onderscheid tussen enerzijds beroepen onderzoeken door de Ombudsman tot doel hebben de belan-
 tot nietigverklaring en beroepen wegens nalaten en anderzijds gen te beschermen van burgers die schade hebben geleden
 beroepen tot schadevergoeding ter discussie gesteld. Door te door een onrechtmatige gedraging van een instelling, hetgeen
 aanvaarden de hele onderzoeksprocedure en de bevindingen niet geval is.