text:
 13.9.2011
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 L 236/6
 DÉCISION DU PARLEMENT EUROPÉEN ET DU CONSEIL
 du 6 juillet 2011
 concernant la mobilisation du Fonds de solidarité de l’Union européenne, conformément au point 26 de l’accord interinstitutionnel du 17 mai 2006 entre le Parlement européen, le Conseil et la Commission sur la discipline budgétaire et la bonne gestion financière
 (2011/535/UE)
 LE PARLEMENT EUROPÉEN ET LE CONSEIL DE L’UNION EUROPÉENNE,
 vu l’accord interinstitutionnel du 17 mai 2006 entre le Parlement européen, le Conseil et la Commission sur la discipline budgétaire et la bonne gestion financière (1), et notamment son point 26,
 vu le règlement (CE) no 2012/2002 du Conseil du 11 novembre 2002 instituant le Fonds de solidarité de l’Union européenne (2),
 vu la proposition de la Commission européenne,
 considérant ce qui suit:
 (1)
 L’Union européenne a créé un Fonds de solidarité de l’Union européenne (ci-après dénommé «Fonds») pour exprimer sa solidarité à l’égard de la population de régions touchées par des catastrophes.
 (2)
 L’accord interinstitutionnel du 17 mai 2006 permet la mobilisation du Fonds à concurrence d’un montant annuel maximal de 1 000 000 000 EUR.
 (3)
 Le règlement (CE) no 2012/2002 contient les dispositions permettant la mobilisation du Fonds.
 (4)
 La Slovénie, la Croatie et la République tchèque ont présenté une demande en vue d’une intervention du Fonds concernant une catastrophe provoquée par de graves inondations,
 ONT ADOPTÉ LA PRÉSENTE DÉCISION:
 Article premier
 Dans le cadre du budget général de l’Union européenne établi pour l’exercice 2011, une somme de 19 546 647 EUR en crédits d’engagement et de paiement est mobilisée au titre du Fonds de solidarité de l’Union européenne.
 Article 2
 La présente décision est publiée au Journal officiel de l’Union européenne.
 Fait à Strasbourg, le 6 juillet 2011.
 Par le Parlement européen
 Le président
 J. BUZEK
 Par le Conseil
 Le président
 M. DOWGIELEWICZ
 (1) JO C 139 du 14.6.2006, p. 1.
 (2) JO L 311 du 14.11.2002, p. 3.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 16.6.2014
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 C 184/23
 Ordonnance du président de la Cour du 6 mars 2014 (demande de décision préjudicielle du Tribunal d'instance de Quimper — France) — CA Consumer Finance/Francine Crouan, née Weber, Tual Crouan
 (Affaire C-77/13) (1)
 2014/C 184/35
 Langue de procédure: le français
 Le président de la Cour a ordonné la radiation de l’affaire.
 (1) JO C 123 du 27.04.2013


text:
 23.11.2013
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 344/10
 Presuda Suda (četvrto vijeće) od 26. rujna 2013. (zahtjev za prethodnu odluku Oberlandesgericht Innsbruck — Austrija) — TEXDATA Software GmbH
 (Predmet C-418/11) (1)
 (Pravo društava - Sloboda poslovnog nastana - Jedanaesta direktiva 89/666/CEE - Objava računovodstvenih dokumenata - Podružnica društva kapitala s poslovnim nastanom u drugoj državi članici - Novčana sankcija u slučaju neispunjenja obveze objavljivanja podataka u predviđenom roku - Pravo na učinkovitu pravnu zaštitu - Načelo poštovanja prava na obranu - Prikladna, učinkovita, proporcionalna i odvraćajuća narav sankcije)
 2013/C 344/14
 Jezik postupka: njemački
 Sud koji je uputio zahtjev
 Oberlandesgericht Innsbruck
 Stranke u glavnom postupku
 TEXDATA Software GmbH
 Predmet
 Zahtjev za prethodnu odluku — Oberlandesgericht Innsbruck — Tumačenje članaka 49. i 54. UFEU-a, članaka 47. stavka 2. i članka 50. Povelje o temeljnim pravima Europske unije, temeljnog pravnog načela na učinkovitu pravnu zaštitu, članka 6. Prve direktive 68/151/EEZ Vijeća od 9. ožujka 1968. o koordinaciji zaštitnih mehanizama koje, u svrhu zaštite interesa članica i ostalih, države članice zahtijevaju od društava u smislu članka 58. stavka 2. Ugovora, s ciljem ujednačavanja takvih zaštitnih mehanizama u cijeloj Zajednici (SL L 65, str. 8.), članka 60.a Četvrte direktive Vijeća 78/660/EEZ od 25. srpnja 1978. o godišnjim financijskim izvješćima određenih vrsta trgovačkih društava koja se temelji na članku 54. stavku 3. točki (g) Ugovora, kako je izmijenjena (SL L 222, str. 11.) kao i članka 38. stavka 6. Sedme direktive Vijeća 83/349/EEZ od 13. lipnja 1983. na temelju članka 54. stavka 3. točke (g) Ugovora o konsolidiranim financijskim izvještajima (SL L 193, str. 1.) — Objava godišnjih konsolidiranih izvještaja nekih oblika društava — Pravila države članice koja predviđaju novčanu kaznu u slučaju nedostavljanja konsolidiranih godišnjih izvještaja nadležnom sudu u roku od devet mjeseci, bez ostavljanja mogućnosti tijelima društva da se očituju.
 Izreka
 Pod uvjetom provjere koju treba provesti sud koji je uputio prethodno pitanje, članke 49. UFEU-a i 54. UFEU-a, načela učinkovite pravne zaštite i poštivanja prava na obranu te članak 12. Jedanaeste direktive Vijeća 89/666/CEE od 21. prosinca 1989., o zahtjevima objavljivanja podataka u vezi s podružnicama koje su u nekoj državi članici otvorile određene vrste trgovačkih društava na koje se primjenjuje pravo druge države, treba tumačiti na način da im nisu suprotna nacionalna pravila kao što su ona u glavnom postupku, prema kojima se u slučaju prekoračenja roka u trajanju od devet mjeseci predviđenog za objavu računovodstvenih dokumenata minimalna novčana kazna od 700 eura trenutno izriče društvu kapitala koje ima podružnicu na području predmetne države članice bez prethodno mu upućene opomene i bez ostavljanja mogućnosti očitovanja o povredi koja mu se stavlja na teret.
 (1) SL C 331, 12.11.2011.


type: contracts

text:
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 202/251
 PROTOKÓŁ (NR 5)
 W SPRAWIE STATUTU EUROPEJSKIEGO BANKU INWESTYCYJNEGO
 WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
 PRAGNĄC określić Statut Europejskiego Banku Inwestycyjnego przewidziany w artykule 308 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 UZGODNIŁY następujące postanowienia, które są dołączone do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej:
 Artykuł 1
 Niniejszym tworzy się Europejski Bank Inwestycyjny, ustanowiony artykułem 308 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwany dalej „Bankiem”), który wykonuje swoje funkcje i prowadzi działalność zgodnie z postanowieniami Traktatów i niniejszego Statutu.
 Artykuł 2
 Zadanie Banku zdefiniowano w artykule 309 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
 Artykuł 3
 Zgodnie z artykułem 308 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej członkami Banku są Państwa Członkowskie.
 Artykuł 4
 1. Kapitał Banku wynosi 233 247 390 000 EUR subskrybowany przez Państwa Członkowskie następująco:
 Niemcy
 37 578 019 000
 Francja
 37 578 019 000
 Włochy
 37 578 019 000
 Zjednoczone Królestwo
 37 578 019 000
 Hiszpania
 22 546 811 500
 Belgia
 10 416 365 500
 Niderlandy
 10 416 365 500
 Szwecja
 6 910 226 000
 Dania
 5 274 105 000
 Austria
 5 170 732 500
 Polska
 4 810 160 500
 Finlandia
 2 970 783 000
 Grecja
 2 825 416 500
 Portugalia
 1 820 820 000
 Republika Czeska
 1 774 990 500
 Węgry
 1 679 222 000
 Irlandia
 1 318 525 000
 Rumunia
 1 217 626 000
 Chorwacja
 854 400 000
 Słowacja
 604 206 500
 Słowenia
 560 951 500
 Bułgaria
 410 217 500
 Litwa
 351 981 000
 Luksemburg
 263 707 000
 Cypr
 258 583 500
 Łotwa
 214 805 000
 Estonia
 165 882 000
 Malta
 98 429 500
 Państwa Członkowskie ponoszą odpowiedzialność wyłącznie do wysokości kapitału subskrybowanego, który nie został pokryty.
 2. Przyjęcie nowego członka stanowi podwyższenie subskrybowanego kapitału proporcjonalnie do wysokości kapitału wniesionego przez tego członka.
 3. Rada Gubernatorów może jednomyślnie zadecydować o podwyższeniu subskrybowanego kapitału.
 4. Udział w subskrybowanym kapitale nie może zostać przeniesiony, zastawiony ani zajęty.
 Artykuł 5
 1. Kapitał subskrybowany wpłacany jest przez Państwa Członkowskie średnio w wysokości 5 % kwot określonych w art. 4 ust. 1.
 2. W przypadku podwyższenia kapitału subskrybowanego, Rada Gubernatorów jednogłośnie ustala procent przewidziany do zapłaty i sposób uregulowania płatności. Wpłaty gotówkowe są dokonywane wyłącznie w euro.
 3. Rada Dyrektorów może żądać wyrównania salda kapitału subskrybowanego w wysokości niezbędnej dla Banku do spełnienia jego zobowiązań.
 Państwa Członkowskie dokonują płatności proporcjonalnie do ich udziałów w subskrybowanym kapitale.
 Artykuł 6
 (dawny artykuł 8)
 Bankiem kieruje i zarządza Rada Gubernatorów, Rada Dyrektorów i Komitet Zarządzający.
 Artykuł 7
 (dawny artykuł 9)
 1. Rada Gubernatorów składa się z ministrów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie.
 2. Rada Gubernatorów ustala ogólne wytyczne polityki kredytowej Banku zgodnie z celami Unii. Rada Gubernatorów zapewnia wykonanie tych wytycznych.
 3. Ponadto Rada Gubernatorów:
 a)
 podejmuje decyzje o podwyższeniu subskrybowanego kapitału zgodnie z artykułem 4 ustęp 3 i artykułem 5 ustęp 2;
 b)
 do celów artykułu 9 ustęp 1 określa zasady mające zastosowanie do operacji finansowania podejmowanych w ramach zadań Banku;
 c)
 wykonuje uprawnienia przewidziane w artykułach 9 i 11 odnośnie mianowania i dymisjonowania członków Rady Dyrektorów i Komitetu Zarządzającego, jak również uprawnienia przewidziane w drugim akapicie artykułu 11 ustęp 1;
 d)
 decyduje o przyznaniu finansowania na działania inwestycyjne prowadzone, w całości lub w części, poza terytorium Państw Członkowskich, zgodnie z artykułem 16 ustęp 1;
 e)
 zatwierdza roczne sprawozdanie Rady Dyrektorów;
 f)
 zatwierdza roczny bilans i rachunek zysków i strat;
 g)
 wykonuje inne uprawnienia i funkcje powierzone na mocy niniejszego Statutu;
 h)
 zatwierdza regulamin wewnętrzny Banku.
 4. W ramach Traktatów i niniejszego Statutu, Rada Gubernatorów może jednomyślnie podejmować decyzje dotyczące wstrzymania operacji Banku oraz, w miarę potrzeby, jego likwidacji.
 Artykuł 8
 (dawny artykuł 10)
 O ile w niniejszym Statucie nie przewidziano inaczej, decyzje Rady Gubernatorów są podejmowane większością głosów jej członków. Większość ta musi być reprezentowana przez co najmniej 50 % subskrybowanego kapitału.
 Większość kwalifikowana wymaga oddania osiemnastu głosów reprezentujących 68% kapitału subskrybowanego.
 Wstrzymanie się od głosu przez członków obecnych lub reprezentowanych nie stanowi przeszkody w przyjęciu uchwał wymagających jednomyślności.
 Artykuł 9
 (dawny artykuł 11)
 1. Rada Dyrektorów decyduje o przyznaniu finansowania, w szczególności w formie kredytów i gwarancji oraz o zaciągnięciu pożyczek, ustala oprocentowanie udzielanych kredytów, a także prowizje i inne opłaty. Może ona, na podstawie decyzji przyjętej większością kwalifikowaną, delegować niektóre ze swoich funkcji Komitetowi Zarządzającemu. Określa zasady i warunki takiej delegacji oraz nadzoruje jej wykonanie.
 Rada Dyrektorów nadzoruje właściwe zarządzanie Bankiem i zapewnia kierowanie Bankiem zgodnie z postanowieniami Traktatów i Statutu oraz ogólnymi wytycznymi Rady Gubernatorów.
 Na koniec roku budżetowego Rada Dyrektorów składa sprawozdanie Radzie Gubernatorów i publikuje je po zatwierdzeniu.
 2. Rada Dyrektorów składa się z dwudziestu dziewięciu dyrektorów i dziewiętnastu zastępców.
 Dyrektorów mianuje Rada Gubernatorów na okres pięciu lat, jeden jest nominowany przez każde Państwo Członkowskie, a jeden jest nominowany przez Komisję.
 Zastępcy dyrektorów są mianowani przez Radę Gubernatorów na okres pięciu lat w następujący sposób:
 —
 dwóch zastępców wyznacza Republika Federalna Niemiec,
 —
 dwóch zastępców wyznacza Republika Francuska,
 —
 dwóch zastępców wyznacza Republika Włoska,
 —
 dwóch zastępców wyznacza Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
 —
 jednego zastępcę wyznaczają za wspólnym porozumieniem Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska,
 —
 jednego zastępcę wyznaczają za wspólnym porozumieniem Królestwo Belgii i Wielkie Księstwo Luksemburga oraz Królestwo Niderlandów,
 —
 dwóch zastępców wyznaczają za wspólnym porozumieniem Królestwo Danii, Republika Grecka, Irlandia i Rumunia,
 —
 dwóch zastępców wyznaczają za wspólnym porozumieniem Republika Estońska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Austrii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji,
 —
 czterech zastępców wyznaczają za wspólnym porozumieniem Republika Bułgarii, Republika Czeska, Republika Chorwacji, Republika Cypryjska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka,
 —
 jednego zastępcę wyznacza Komisja.
 Rada Dyrektorów dobiera sobie sześciu ekspertów bez prawa głosu: trzech jako członków i trzech jako zastępców.
 Dyrektorzy i zastępcy mogą zostać mianowani ponownie.
 Regulamin wewnętrzny ustanawia zasady uczestnictwa w posiedzeniach Rady Dyrektorów i przepisy mające zastosowanie do zastępców i dobranych ekspertów.
 Posiedzeniami Rady Dyrektorów kieruje przewodniczący Komitetu Zarządzającego lub, w przypadku jego nieobecności, jeden z wiceprzewodniczących, bez prawa głosu.
 Członków Rady Dyrektorów wybiera się spośród osób o niekwestionowanej niezależności i kompetencji. Są oni odpowiedzialni wyłącznie przed Bankiem.
 3. Dyrektor może zostać zdymisjonowany przez Radę Gubernatorów wyłącznie, jeżeli nie spełnia już warunków niezbędnych do wykonywania swych funkcji. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
 Jeżeli sprawozdanie roczne nie zostanie zatwierdzone, Rada Dyrektorów składa rezygnację.
 4. Wakat powstały wskutek śmierci, rezygnacji, dymisji lub rezygnacji kolektywnej zapełnia się zgodnie z ustępem 2. Członków zastępuje się na okres pozostający do zakończenia kadencji, chyba że wymianie podlega cała Rada Dyrektorów.
 5. Rada Gubernatorów ustala wynagrodzenie członków Rady Dyrektorów. Rada Gubernatorów określa jakie działania są nie do pogodzenia z obowiązkami dyrektora lub zastępcy.
 Artykuł 10
 (dawny artykuł 12)
 1. Każdy dyrektor dysponuje jednym głosem w Radzie Dyrektorów. Swój głos może w każdej sprawie scedować, zgodnie z regulaminem Banku.
 2. O ile w niniejszym Statucie nie przewidziano inaczej, decyzje Rady Dyrektorów są podejmowane co najmniej jedną trzecią głosów członków uprawnionych do głosowania, reprezentujących co najmniej pięćdziesiąt procent subskrybowanego kapitału. Większość kwalifikowana wymaga oddania osiemnastu głosów „za” i sześćdziesięciu ośmiu procent subskrybowanego kapitału. Regulamin wewnętrzny Banku określa kworum wymagane do ważności decyzji podejmowanych przez Radę Dyrektorów.
 Artykuł 11
 (dawny artykuł 13)
 1. Komitet Zarządzający składa się z przewodniczącego i ośmiu wiceprzewodniczących mianowanych na okres sześciu lat przez Radę Gubernatorów na wniosek Rady Dyrektorów. Ich mandat jest odnawialny.
 Rada Dyrektorów może jednogłośnie zmienić liczbę członków Komitetu Zarządzającego.
 2. Na wniosek Rady Dyrektorów, przyjęty większością kwalifikowaną, Rada Gubernatorów, stanowiąc również większością kwalifikowaną, może zdymisjonować członka Komitetu Zarządzającego.
 3. Komitet Zarządzający jest odpowiedzialny za bieżące działania Banku, pod kierownictwem przewodniczącego i nadzorem Rady Dyrektorów.
 Komitet Zarządzający opracowuje decyzje Rady Dyrektorów, zwłaszcza dotyczące zaciągania kredytów, przyznawania finansowania, w szczególności w formie kredytów, jak również zapewnia ich wykonanie.
 4. Komitet Zarządzający stanowi większością, gdy wydaje opinie na temat propozycji dotyczących zaciągania pożyczek oraz przyznawania finansowania, w szczególności w formie kredytów i gwarancji.
 5. Rada Gubernatorów ustala wynagrodzenie członków Komitetu Zarządzającego i określa, jakie działania są nie do pogodzenia z ich obowiązkami.
 6. W sprawach sądowych i pozasądowych Bank reprezentuje przewodniczący lub, jeżeli nie jest to możliwe, wiceprzewodniczący.
 7. Członkowie personelu Banku podlegają przewodniczącemu, przez którego są zatrudniani i zwalniani. Przy doborze personelu uwzględnia się nie tylko osobiste umiejętności i kwalifikacje zawodowe, ale także sprawiedliwą reprezentację obywateli Państw Członkowskich. Regulamin wewnętrzny określa, który organ jest właściwy do przyjmowania przepisów mających zastosowanie do personelu.
 8. Komitet Zarządzający i personel Banku podlega wyłącznie Bankowi i jest całkowicie niezależny w wykonywaniu swoich obowiązków.
 Artykuł 12
 (dawny artykuł 14)
 1. Komitet składający się z sześciu członków, mianowanych na podstawie ich kompetencji przez Radę Gubernatorów, sprawdza, czy działania Banku są zgodne z najlepszymi praktykami bankowymi, i odpowiada za kontrolę ksiąg Banku.
 2. Komitet, o którym mowa w ustępie 1, corocznie bada, czy operacje Banku i jego księgi są prowadzone właściwie. W tym celu sprawdza, czy operacje Banku zostały przeprowadzone zgodnie z formalnościami i procedurami określonymi w niniejszym Statucie i w regulaminie wewnętrznym.
 3. Komitet, o którym mowa w ustępie 1, potwierdza, że dane finansowe, jak również wszelkie inne informacje finansowe zawarte w rocznych sprawozdaniach finansowych sporządzonych przez Radę Dyrektorów, dają rzetelny obraz sytuacji finansowej Banku w zakresie jego aktywów i pasywów, wyników jego działalności oraz przepływów środków pieniężnych za dany rok finansowy.
 4. Regulamin wewnętrzny określa szczegółowe kwalifikacje, które muszą posiadać członkowie Komitetu, o którym mowa w ustępie 1, oraz ustala zasady i warunki działania Komitetu.
 Artykuł 13
 (dawny artykuł 15)
 Bank komunikuje się z każdym z Państw Członkowskich za pośrednictwem wyznaczonego przez nie organu. W wykonywaniu operacji finansowych Bank korzysta z usług krajowego banku centralnego zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub innej instytucji finansowej przez dane państwo uznanej.
 Artykuł 14
 (dawny artykuł 16)
 1. Bank współpracuje ze wszystkimi organizacjami międzynarodowymi działającymi w podobnych dziedzinach.
 2. Bank dąży do nawiązywania właściwych kontaktów, w celu współpracy z instytucjami bankowymi i finansowymi w krajach, w których prowadzi operacje.
 Artykuł 15
 (dawny artykuł 17)
 Na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji albo z własnej inicjatywy Rada Gubernatorów interpretuje i uzupełnia wytyczne przyjęte przez nią na podstawie artykułu 7 niniejszego Statutu, zgodnie z przepisami regulującymi ich przyjmowanie.
 Artykuł 16
 (dawny artykuł 18)
 1. W ramach zadań określonych w artykule 309 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Bank przyznaje finansowanie, w szczególności w formie kredytów i gwarancji, swoim członkom oraz przedsiębiorstwom prywatnym i publicznym na realizację inwestycji na terytoriach Państw Członkowskich, o ile nie jest możliwe uzyskanie środków z innych źródeł na rozsądnych warunkach.
 Niemniej, na mocy decyzji Rady Gubernatorów stanowiącej większością kwalifikowaną na wniosek Rady Dyrektorów, Bank może przyznać finansowanie na inwestycje realizowane w całości lub w części poza terytoriami Państw Członkowskich.
 2. O ile to możliwe, pożyczki są udzielane wyłącznie pod warunkiem korzystania także z innych źródeł finansowania.
 3. Udzielając pożyczki przedsiębiorstwu lub innemu podmiotowi niż Państwo Członkowskie, Bank uzależnia tę pożyczkę od udzielenia gwarancji przez Państwo Członkowskie, na którego obszarze inwestycja będzie realizowana, albo innej odpowiedniej gwarancji, albo od zdolności finansowej dłużnika.
 Ponadto, zgodnie z zasadami ustalonymi przez Radę Gubernatorów na podstawie artykułu 7 ustęp 3 litera b) i kiedy wymaga tego realizacja działań określonych w artykule 309 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Rada Dyrektorów stanowiąc większością kwalifikowaną określa zasady i warunki wszelkiego finansowania, z którym wiąże się szczególne ryzyko i które z tego tytułu uważane są za działanie specjalne.
 4. Bank może gwarantować pożyczki uzyskane przez przedsiębiorstwa prywatne lub publiczne lub inne podmioty w celu realizacji projektów przewidzianych w artykule 309 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
 5. Łączna kwota kredytów i gwarancji udzielonych przez Bank nie może przekroczyć 250% kwoty subskrybowanego kapitału, kapitału zapasowego, nierozwiązanych rezerw oraz nadwyżki rachunku zysku i strat. Łączna kwota tych pozycji jest obliczana po dokonaniu potrącenia kwoty równej wysokości kapitału subskrybowanego (wpłaconego bądź nie wpłaconego) z tytułu obejmowania udziałów przez Bank.
 Kwota wpłacona z tytułu obejmowania udziałów przez Bank nie może w żadnej chwili przekroczyć łącznej wartości kapitału opłaconego, kapitału zapasowego, nie rozwiązanych rezerw oraz nadwyżki rachunku zysków i strat.
 Wyjątkowo, dla działań specjalnych Banku, w sprawie których decyzję podejmują Rada Gubernatorów i Rada Dyrektorów zgodnie z ustępem 3, ustanawia się rezerwę szczególną.
 Niniejszy ustęp stosuje się również do skonsolidowanych ksiąg Banku.
 6. Bank chroni się przed ryzykiem kursowym, włączając do umów pożyczek i gwarancji klauzule uznane przez siebie za odpowiednie.
 Artykuł 17
 (dawny artykuł 19)
 1. Oprocentowanie pożyczek udzielanych przez Bank oraz prowizje i inne opłaty dostosowuje się do warunków przeważających na rynku kapitałowym i oblicza w taki sposób, aby dochód uzyskany z tych odsetek i prowizji umożliwił Bankowi wywiązanie się z jego zobowiązań, pokrycie kosztów i ryzyk i stworzenie funduszu rezerw, przewidzianego w artykule 22.
 2. Bank nie zmniejsza stóp oprocentowania. Jeżeli redukcja oprocentowania wydaje się być niezbędną z uwagi na szczególny charakter finansowanej inwestycji, dane Państwo Członkowskie lub inna instytucja może udzielić pomocy na spłatę odsetek, w zakresie zgodnym z artykułem 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
 Artykuł 18
 (dawny artykuł 20)
 Przyznając finansowanie, Bank kieruje się następującymi zasadami:
 1.
 Bank zapewnia wykorzystanie funduszy w sposób maksymalnie racjonalny, w interesie Unii.
 Pożyczki i gwarancje mogą być udzielane wyłącznie:
 a)
 jeżeli spłata odsetek i kapitału jest pokrywana z zysków operacyjnych w przypadku inwestycji realizowanych przez przedsiębiorstwa z sektora produkcji lub, w przypadku innych inwestycji, poprzez podjęcie zobowiązania przez państwo, w którym realizowana jest inwestycja, albo w inny sposób; oraz
 b)
 jeżeli realizacja inwestycji przyczynia się generalnie do zwiększenia produktywności ekonomicznej i ułatwia stworzenie rynku wewnętrznego.
 2.
 Bank nie nabywa udziałów w przedsiębiorstwach i nie podejmuje zobowiązań odnośnie zarządzania nimi, chyba że jest to niezbędne do zabezpieczenia praw Banku do zwrotu pożyczonych funduszy.
 Jednakże, zgodnie z zasadami ustalonymi przez Radę Gubernatorów na podstawie artykułu 7 ustęp 3 litera b) i kiedy wymaga tego realizacja działań określonych w artykule 309 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Rada Dyrektorów stanowiąc większością kwalifikowaną określa zasady i warunki uczestnictwa w kapitale przedsiębiorstwa handlowego, zwykle jako uzupełnienie kredytu lub gwarancji, o ile jest to konieczne do finansowania inwestycji lub programu.
 3.
 Bank może zbywać swoje roszczenia na rynku kapitałowym i może w tym celu zobowiązywać swoich pożyczkobiorców do wydania obligacji lub innych papierów wartościowych.
 4.
 Bank i Państwa Członkowskie nie mogą nakładać warunków wymagających wydatkowania środków pożyczonych przez Bank w określonym Państwie Członkowskim.
 5.
 Bank może uzależnić przyznanie pożyczki od zorganizowania międzynarodowego przetargu.
 6.
 Bank nie finansuje żadnych inwestycji, w całości ani w części, kwestionowanych przez Państwo Członkowskie, na którego obszarze mają one zostać zrealizowane.
 7.
 Obok udzielania kredytów, Bank może udzielać wsparcia technicznego zgodnie z zasadami i na warunkach określonych przez Radę Gubernatorów stanowiącą większością kwalifikowaną i z poszanowaniem niniejszego Statutu.
 Artykuł 19
 (dawny artykuł 21)
 1. Każde przedsiębiorstwo lub podmiot publiczny lub prywatny może wystąpić bezpośrednio do Banku z wnioskiem o finansowanie. Wnioski do Banku mogą być też składane za pośrednictwem Komisji albo Państwa Członkowskiego, na którego terytorium inwestycja ma zostać zrealizowana.
 2. Wnioski złożone za pośrednictwem Komisji są przekazywane do zaopiniowania przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium inwestycja ma być realizowana. Wnioski złożone za pośrednictwem Państwa Członkowskiego są przekazywane do zaopiniowania przez Komisję. Wnioski złożone bezpośrednio przez przedsiębiorstwa przekazuje się zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu i Komisji.
 Zainteresowane Państwo Członkowskie i Komisja przedstawiają swoje opinie najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy. Brak odpowiedzi jest uważany przez Bank za brak zastrzeżeń co do danej inwestycji.
 3. Rada Dyrektorów podejmuje decyzje w sprawie wniosków o finansowanie, otrzymanych od Komitetu Zarządzającego.
 4. Komitet Zarządzający bada zgodność otrzymanych wniosków o finansowanie z postanowieniami niniejszego Statutu, zwłaszcza jego artykułami 16 i 18. Jeżeli Komitet Zarządzający opowiada się za przyznaniem finansowania, przekazuje odpowiedni projekt Radzie Dyrektorów. Komitet może uzależnić swoją aprobatę od spełnienia warunków, jakie uzna za istotne. Jeżeli Komitet jest przeciwny przyznaniu finansowania, przekazuje odpowiednie dokumenty wraz z opinią Radzie Dyrektorów.
 5. W przypadku wydania negatywnej opinii przez Komitet Zarządzający, Rada Dyrektorów może przyznać finansowanie jedynie na podstawie decyzji przyjętej jednomyślnie.
 6. W przypadku wydania negatywnej opinii przez Komisję, Rada Dyrektorów może przyznać finansowanie jedynie na podstawie decyzji przyjętej jednomyślnie, przy czym dyrektor nominowany przez Komisję wstrzymuje się od głosu.
 7. W przypadku wydania negatywnej opinii zarówno przez Komitet Zarządzający i przez Komisję, Rada Dyrektorów nie może przyznać finansowania.
 8. Jeżeli zmiana struktury operacji finansowania dotyczącego zatwierdzonej inwestycji uzasadniona jest ochroną praw i interesów Banku, Komitet Zarządzający bezzwłocznie podejmuje takie środki nadzwyczajne, które uzna za konieczne, z zastrzeżeniem natychmiastowego powiadomienia o tym Rady Dyrektorów.
 Artykuł 20
 (dawny artykuł 22)
 1. Bank nabywa na rynkach kapitałowych środki niezbędne do wykonywania swoich zadań.
 2. Bank może zaciągać pożyczki na rynkach kapitałowych Państw Członkowskich zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do tych rynków.
 Właściwe organy Państwa Członkowskiego objętego derogacją w rozumieniu artykułu 139 ustęp 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej mogą się temu sprzeciwić wyłącznie gdy istnieje ryzyko poważnych zakłóceń na rynku kapitałowym tego państwa.
 Artykuł 21
 (dawny artykuł 23)
 1. Bank może wykorzystywać wszelkie dostępne fundusze, które nie są natychmiastowo niezbędne do spełnienia jego zobowiązań, w następujący sposób:
 a)
 inwestowanie na rynkach pieniężnych;
 b)
 z zastrzeżeniem postanowień artykułu 18 ustęp 2, nabywanie i zbywanie papierów wartościowych;
 c)
 dokonywanie wszelkich innych operacji finansowych powiązanych z jego celami.
 2. Nie naruszając postanowień artykułu 23, zarządzając swoimi inwestycjami Bank nie może wykonywać arbitrażu walutowego, który nie jest bezpośrednio wymagany do wykonania jego operacji pożyczkowych lub realizacji zobowiązań wynikających z udzielonych pożyczek lub gwarancji.
 3. W sferze objętej postanowieniami niniejszego artykułu Bank działa w porozumieniu z właściwymi organami lub krajowym bankiem centralnym zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
 Artykuł 22
 (dawny artykuł 24)
 1. Stopniowo tworzy się fundusz rezerwowy w wysokości 10 % objętego kapitału. Jeżeli wymaga tego stan zobowiązań Banku, Rada Dyrektorów może zadecydować o utworzeniu dodatkowych rezerw. W okresie kiedy fundusz rezerwowy nie jest jeszcze w całości utworzony, jest on zasilany z:
 a)
 odsetek od pożyczek udzielonych przez Bank z sum wpłaconych przez Państwa Członkowskie na mocy artykułu 5;
 b)
 odsetek od pożyczek udzielonych przez Bank z sum uzyskanych ze zwrotu pożyczek wymienionych w literze a);
 w zakresie, w jakim odsetki te nie są wymagane do spełnienia zobowiązań Banku ani na pokrycie jego wydatków.
 2. Środki z funduszu rezerwowego są inwestowane w taki sposób, aby były dostępne w dowolnym czasie na realizacje celów funduszu.
 Artykuł 23
 (dawny artykuł 25)
 1. Bank może w dowolnym czasie wymienić swoje aktywa w walucie jednego Państwa Członkowskiego, którego walutą nie jest euro, w celu wykonania operacji finansowych odpowiadających zadaniom określonym w artykule 309 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z uwzględnieniem postanowień artykułu 21 niniejszego Statutu. Bank unika w miarę możliwości dokonywania takiej wymiany, jeśli ma dostępne lub dające się zgromadzić aktywa w wymaganej walucie.
 2. Bank nie może wymieniać aktywów w walucie Państwa Członkowskiego, którego walutą nie jest euro, na walutę państwa trzeciego bez zgody tego Państwa Członkowskiego.
 3. Bank może dowolnie zbywać część swojego kapitału oraz wszelkie waluty pożyczone na rynkach poza Unią.
 4. Państwa Członkowskie zobowiązują się udostępniać dłużnikom Banku środki walutowe niezbędne do spłaty pożyczek z odsetkami lub prowizji gwarancyjnych udzielonych przez Bank na cele inwestycji realizowanych na ich obszarach.
 Artykuł 24
 (dawny artykuł 26)
 Jeżeli Państwo Członkowskie nie wywiąże się ze swoich zobowiązań członkowskich wynikających z niniejszego Statutu, w szczególności z zobowiązania pokrycia swojego udziału lub obsługi swoich pożyczek, udzielanie pożyczek lub gwarancji temu Państwu Członkowskiemu lub jego obywatelom może zostać wstrzymane decyzją Rady Gubernatorów, podjętą większością kwalifikowaną.
 Decyzja taka nie zwalnia tego Państwa Członkowskiego ani jego obywateli z zobowiązań w stosunku do Banku.
 Artykuł 25
 (dawny artykuł 27)
 1. W przypadku podjęcia decyzji przez Radę Gubernatorów o wstrzymaniu operacji Banku, wszelkie jego działania zostają niezwłocznie zawieszone, za wyjątkiem operacji koniecznych dla zapewnienia właściwego wykorzystania, ochrony i zabezpieczenia aktywów Banku oraz uregulowania jego zobowiązań.
 2. W przypadku likwidacji Rada Gubernatorów wyznacza likwidatorów i udziela im instrukcji odnośnie do przeprowadzenia likwidacji. Zapewnia zabezpieczenie praw członków personelu.
 Artykuł 26
 (dawny artykuł 28)
 1. W każdym z Państw Członkowskich Bank ma zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych o najszerszym zakresie przyznanym przez ustawodawstwa krajowe osobom prawnym; może on zwłaszcza nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz stawać przed sądem.
 2. Mienie Banku nie podlega żadnym formom przejęcia ani wywłaszczenia.
 Artykuł 27
 (dawny artykuł 29)
 Spory pomiędzy Bankiem, z jednej strony, a jego wierzycielami, pożyczkobiorcami lub osobami trzecimi, z drugiej strony, rozstrzygają właściwe sądy krajowe, chyba że właściwość ta zostanie przyznana Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Bank może przewidzieć w umowach postępowanie arbitrażowe.
 Bank ma adres do doręczeń pism w każdym Państwie Członkowskim. Niemniej w umowach może on wskazać inny szczególny adres do doręczeń pism.
 Mienie i aktywa Banku nie podlegają zajęciu ani konfiskacie z tytułu egzekucji, chyba że na mocy orzeczenia sądowego.
 Artykuł 28
 (dawny artykuł 30)
 1. Rada Gubernatorów, stanowiąc jednomyślnie, może zadecydować o utworzeniu spółek zależnych lub innych podmiotów, które będą mieć osobowość prawną i niezależność finansową.
 2. Rada Gubernatorów przyjmuje statuty jednostek organizacyjnych, o których mowa w ustępie 1, stanowiąc jednomyślnie. Statuty określają, w szczególności, cele, strukturę, kapitał, członkostwo, siedzibę, zasoby finansowe, środki interwencyjne i ustalenia dotyczące audytu, a także stosunki między tymi jednostkami organizacyjnymi a organami Banku.
 3. Bank jest uprawniony do uczestniczenia w zarządzaniu tymi jednostkami organizacyjnymi i wnoszenia wkładu do ich subskrybowanego kapitału do wysokości określonej przez Radę Gubernatorów, stanowiącą jednomyślnie.
 4. Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej stosuje się do jednostek organizacyjnych, o których mowa w ustępie 1, w zakresie, w jakim podlegają one prawu Unii, do członków ich organów w wykonywaniu przez nich obowiązków służbowych oraz do ich personelu, zgodnie z tymi samymi zasadami i warunkami, które stosują się do Banku.
 Jednak dywidendy, zyski kapitałowe i inne formy przychodu pochodzące z takich jednostek organizacyjnych, do których mają prawo członkowie inni niż Unia Europejska i Bank, podlegają przepisom podatkowym właściwego ustawodawstwa.
 5. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy, w granicach ustanowionych poniżej, do rozpoznawania sporów dotyczących środków przyjętych przez organy jednostki organizacyjnej podlegającej prawu Unii. Skargi przeciwko takim środkom mogą być wniesione przez każdego członka takiej jednostki organizacyjnej występującego w tym charakterze lub przez Państwa Członkowskie, na warunkach określonych w artykule 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
 6. Rada Gubernatorów może zdecydować, stanowiąc jednomyślnie, o przyznaniu personelowi jednostek organizacyjnych podlegających prawu Unii, zgodnie z odpowiednimi procedurami wewnętrznymi, dostępu do systemów utrzymywanych wspólnie z Bankiem.


text:
 22.3.2014
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 85/11
 Predlog za sprejetje predhodne odločbe, ki ga je 12. decembra 2013 vložilo Nejvyšší soud České republiky (Češka republika) – L proti M, R in K
 (Zadeva C-656/13)
 2014/C 85/19
 Jezik postopka: češčina
 Predložitveno sodišče
 Nejvyšší soud České republiky
 Stranke v postopku v glavni stvari
 Tožeča stranka: L
 Tožene stranke: M, R in K
 Vprašanji za predhodno odločanje
 1.
 Ali je treba člen 12(3) Uredbe Sveta (ES) št. 2201/2003 (1) z dne 27. novembra 2003 o pristojnosti in priznavanju ter izvrševanju sodnih odločb v zakonskih sporih in sporih v zvezi s starševsko odgovornostjo ter o razveljavitvi Uredbe (ES) št. 1347/2000 (v nadaljevanju: Uredba Bruselj IIa) razlagati tako, da pristojnost za postopek s področja starševske odgovornosti utemeljuje tudi v primeru, da ni v teku noben postopek, ki je povezan z njim (torej „drugi postopki, poleg navedenih v odstavku 1“)?
 Če je odgovor na prvo vprašanje pritrdilen:
 2.
 Ali je treba člen 12(3) Uredbe Bruselj IIa razlagati tako, da se z izrecnim ali z drugačnim nedvoumnim sprejetjem razume tudi položaj, v katerem stranka, ki postopka ni začela, vloži začetni procesni akt v isti zadevi, vendar pozneje ob prvem dejanju, ki ga mora storiti, uveljavlja nepristojnost sodišča v postopku, ki ga je pred tem začela druga stranka?
 (1) UL, posebna izdaja v slovenščini, poglavje 19, zvezek 6, str. 243.


type: wikipedia

text:
LInstitut Ramon Muntaner est un institut d'enseignement secondaire de la ville de Figueres fondé en 1839 par le père Julián González de Soto; c'est l'institut d'éducation secondaire public et laïc le plus ancien d'Espagne
 Histoire
 .
 Fondation
 En 1839 l'Institut Ramon Muntaner actuel s'appelait Collège d'Humanités et faisait partie d'un ensemble d'initiatives visant à faire de Figueres une ville moderne et culturellement avancée. Durant la première partie du , la ville sortait des guerres napoléoniennes qui avaient été dévastatrices et consolidait sa prospérité économique. Sa population augmentait notoirement grâce à la main d’œuvre venue pour les travaux du château de Sant Ferran et elle se convertissait en un berceau du fédéralisme. Ce renouveau la faisait briller singulièrement dans le domaine de la culture et des sciences, dans le contexte catalan et ibérique de l'époque.
 Ce fut dans ce contexte que les habitants de Figueres décidèrent en 1839 que le centre d'enseignement secondaire ne devait être lié à aucun ordre religieux ancien de l’État et devait être subventionné par de l'argent public venant de la municipalité.
 Jusqu'alors, tous les collèges et lycées de Figueres étaient aux mains d'organisations catholiques. L'ambiance libérale et républicaine du Figueres du voulut profiter de cette coïncidence pour, d'une part avoir des crédits d’État, et d'autre part disposer d'un édifice pour loger cette institution : le cloître franciscain construit en 1827 et affecté par le Désamortissement en Espagne de 1835. D'autre part, cette année 1839 arrivait à Figueres un enseignant de France qui avait fait connaissances avec les meilleures techniques pédagogiques de l'époque avec Julián González de Soto, des sœurs de Saint Vincent de Paul. Le il signa un contrat avec la mairie selon lequel il devenait directeur du centre qui fut inauguré le sous la présidence du maire Tomàs Roger.
 Ce fut au début un établissement de troisième catégorie, mais dès 1847 il rejoignit la première catégorie grâce à l'intervention de l'avocat agronome de l'Empordà Narcís Fages de Romà.
 En 1854, le choléra appauvrit considérablement la commune et ce fut à l'État de subventionner l'établissement avec . En 1877, Narcís Fages de Romà qui quelques années auparavant avait fondé l'école d'agriculture de Fortianell ( au nord de Figueres), ajouta son Centre centre à l'Institut, offrant un plus large panel de cursus à ses élèves, et agrandit de façon importante la bibliothèque avec des livres scientifiques.
 L'institut avait alors gagné en prestige auprès de l'Université de Barcelone dont il dépendant par la bonne préparation des étudiants qu'il lui envoyait. Dès lors, les non seulement la qualité de l'enseignement se développa, mais également les locaux. En 1861, l'institut organisa une exposition dans ses salles, et en 1877 la zone environnante est urbanisée. Avec la donation d'un des ministres de la première république, Joan Tutau, l'Institut ouvrit un musée de dessin de peintures qui s'agrandit en 1885 avec sept huiles laissées en dépôt par le musée du Prado. Deux ans plus tard Rubau Donadeu – mécène – envoya de Paris mille volumes en dotation pour la bibliothèque.
 Personnages illustres
 Ce centre resta durant plusieurs décennies avec l'Institut Vicens Vives de Girone les seuls instituts de la province. Il attira de nombreuses élèves et professeurs qui devinrent célèbres, notamment dans le domaine culturel.
 Professeurs
 Josep Roca i Bros, architecte
 Gabriel Alomar i Villalonga, écrivain
 Joan Guillamet i Maria Àngels Anglada, lettres
 Joan Núñez, peintre et dessinateur, professeur de Dalí; Eduard Rodeja Galter, qui était alors historien, Ramon Reig i Corominas, qui fut directeur, et Joaquim Bech de Careda, dessinateur qui y enseigna brièvement
 le philosophe Joaquim Xirau
 Les historiens Antoni Papell, Jaume Vicens i Vives, Santiago Sobrequés, Alexandre Deulofeu et Albert Compte
 Le mathématicien Josep Cuadras qui comptait de nombreuses années d'enseignement et le naturaliste Josep M Alvarez.
 L'écrivain Isabel-Clara Simó
 Le notaire et ex-directeur de l'institut Joan Antoni Poch i Goicoetxea (JAP)
 Le philosophe et politique Joan Manuel del Pozo i Àlvarez
 le politique et actuel directeur de l'institut Francesc Canet i Coma
 Élèves célèbres
 Politiques Carles Pi i Sunyer, Francesc Cambó, Frederic Rahola i Trèmols, Alexandre Lerroux, les frères Josep i Emili Pallach et le sénateur Narcís Oliveras
 Historiens Joaquim Pla i Cargol et Josep M Bernils
 Médecins Jaume Pi i Sunyer et l’oculiste Ignasi Barraquer
 Compositeurs et musiciens Ramon Basil
 Écrivains Anicet Pagès i Puig, Josep Pous i Pagès, Josep Pla et M Carme Guasch
 Journalistes Ferran Agulló et Jaume Miravitlles
 Acteurs Alfredo Landa
 Peintres Evarist Vallès, Carles Fages de Climent et Salvador Dalí.
 Entre 1916 et 1919 Salvador Dali suivit ses cours pour le baccalauréat et relata une grande partie de cette période dans La Vie secrète de Salvador Dali et Un journal 1919-1920.
 Publications
 [[Fichier:Studium.jpg|thumb|couverture originale de la revue Studium coécrite par Salvador Dali]]
 Éditions de l'institut
 Pasquet, Rafael (ed.), Breu elogi del llibre, Institut Ramon Muntaner, Figueres 1984.
 Publications sur l'institut
 Guillamet, Ferrerós, Pasquet, Studium, la revista del jove Dalí, Brau edicions, Figueres 2003.
 Guillamet, Ferrerós, Pasquet, Dalí, Miravitlles, Reig, Turró, Xirau. Revista Studium, Edicions Federals, Figueres 1989.
 Bernills i March, Josep Maria 150 anys de l'Institut Ramon Muntaner, Editorial Empordà, Figueres 1989.
 Rodeja Galter, Eduard, Notas históricas sobre el Instituto Nacional de Enseñanza Media de Figueres, Figueres, Figueres, INEM de Figueres, 1940
 Notes et références
 Voir aussi
 Lien externe
 Història del Institut Ramon Muntaner de Figueres
 Figueras
 Lauréat de la Creu de Sant Jordi 2016


text:
 1.6.2013
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 C 156/36
 Sentenza tal-Qorti Ġenerali tat-12 ta’ April 2013 — Tono vs Il-Kummissjoni
 (Kawża T-434/08) (1)
 (Kompetizzjoni - Akkordji - Drittijiet tal-awtur dwar l-eżekuzzjoni lill-pubbliku ta’ xogħlijiet mużikali bl-internet, bis-satellita u bit-trażmissjoni mill-ġdid bil-cable - Deċiżjoni li tikkonstata ksur tal-Artikolu 81 KE - Tqassim tas-suq ġeografiku - Ftehim bilaterjali bejn is-soċjetajiet għall-amministrazzjoni kollettiva nazzjonali - Prattika miftiehma li teskludi l-possibbiltà li jingħataw liċenzji multiterritorjali u multirepertorjali - Prova - Preżunzjoni ta’ innoċenza)
 2013/C 156/63
 Lingwa tal-kawża: l-Ingliż
 Partijiet
 Rikorrenti: Tono (Oslo, in-Norveġja) (rappreżentanti: S. Teigum u A. Ringnes, avukati)
 Konvenuta: Il-Kummissjoni Ewropea (rappreżentanti: F. Castillo de la Torre u J. Bourke, aġenti)
 Suġġett
 Talba għall-annullament parzjali tad-Deċiżjoni tal-Kummissjoni C(2008) 3435 finali, tas-16 ta’ Lulju 2008, dwar proċedura skont l-Artikolu 81 [KE] u l-Artikolu 53 tal-Ftehim ŻEE (Każ COMP/C2/38.698 — CISAC)
 Dispożittiv
 (1)
 L-Artikolu 3 tad-Deċiżjoni tal-Kummissjoni C(2008) 3435 finali, tas-16 ta’ Lulju 2008, dwar proċedura skont l-Artikolu 81 [KE] u l-Artikolu 53 tal-Ftehim ŻEE (Każ KOMP/C2/38.698 — CISAC), huwa annullat, sa fejn dan jikkonċerna lil Tono.
 (2)
 Il-kumplament tar-rikors huwa miċħud.
 (3)
 Il-Kummissjoni Ewropea hija kkundannata għall-ispejjeż dwar il-proċeduri prinċipali.
 (4)
 Tono u l-Kummissjoni Ewropea għandhom ibatu l-ispejjeż rispettivi tagħhom dwar il-proċeduri għal miżuri provviżorji.
 (1) ĠU C 313, 06.12.2008.


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 116 HR 2207 IH: Protect Medical Innovation Act of 2019
 U.S. House of Representatives
 2019-04-10
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 I116th CONGRESS1st SessionH. R. 2207IN THE HOUSE OF REPRESENTATIVESApril 10, 2019Mr. Kind (for himself, Mr. Abraham, Mr. Aderholt, Mr. Aguilar, Mr. Allen, Mr. Amash, Mr. Amodei, Mr. Armstrong, Mr. Arrington, Mr. Babin, Mr. Bacon, Mr. Baird, Mr. Balderson, Mr. Banks, Mr. Barr, Ms. Barragán, Mr. Bera, Mr. Bergman, Mr. Biggs, Mr. Bilirakis, Mr. Bishop of Utah, Mr. Bost, Mr. Brendan F. Boyle of Pennsylvania, Mr. Brindisi, Mrs. Brooks of Indiana, Mr. Brooks of Alabama, Ms. Brownley of California, Mr. Buchanan, Mr. Buck, Mr. Bucshon, Mr. Budd, Mr. Burchett, Mr. Burgess, Mrs. Bustos, Mr. Byrne, Mr. Calvert, Mr. Cárdenas, Mr. Carter of Georgia, Mr. Chabot, Ms. Cheney, Mr. Cline, Mr. Cloud, Mr. Cole, Mr. Collins of New York, Mr. Collins of Georgia, Mr. Comer, Mr. Conaway, Mr. Cook, Mr. Correa, Mr. Cox of California, Mrs. Craig, Mr. Crawford, Mr. Crenshaw, Mr. Crist, Mr. Curtis, Mr. Davidson of Ohio, Mr. Rodney Davis of Illinois, Ms. Dean, Ms. DelBene, Mr. DesJarlais, Mr. Diaz-Balart, Mr. Duffy, Mr. Duncan, Mr. Dunn, Mr. Emmer, Mr. Estes, Mr. Ferguson, Mr. Fitzpatrick, Mr. Fleischmann, Mr. Flores, Mr. Fortenberry, Ms. Foxx of North Carolina, Mr. Gaetz, Mr. Gallagher, Mr. Gianforte, Mr. Gibbs, Mr. Gohmert, Mr. Gonzalez of Ohio, Mr. Gonzalez of Texas, Mr. Gooden, Mr. Gosar, Mr. Gottheimer, Mr. Graves of Louisiana, Mr. Graves of Missouri, Mr. Green of Tennessee, Mr. Griffith, Mr. Grothman, Mr. Guest, Mr. Hagedorn, Mrs. Hartzler, Mr. Kevin Hern of Oklahoma, Ms. Herrera Beutler, Mr. Hice of Georgia, Mr. Higgins of Louisiana, Mr. Hill of Arkansas, Mr. Holding, Mr. Hollingsworth, Ms. Houlahan, Mr. Hudson, Mr. Hunter, Mr. Hurd of Texas, Mr. Huizenga, Mr. Johnson of Ohio, Mr. Johnson of Louisiana, Mr. Johnson of South Dakota, Mr. Jordan, Mr. Joyce of Ohio, Mr. Joyce of Pennsylvania, Mr. Katko, Mr. Kelly of Pennsylvania, Mr. Kelly of Mississippi, Mr. Khanna, Mr. Kilmer, Mr. King of New York, Mr. King of Iowa, Mr. Kinzinger, Mr. Krishnamoorthi, Ms. Kuster of New Hampshire, Mr. Kustoff of Tennessee, Mr. LaHood, Mr. LaMalfa, Mr. Lamborn, Mr. Latta, Mrs. Lee of Nevada, Mrs. Lesko, Mr. Ted Lieu of California, Mr. Long, Mr. Loudermilk, Mr. Luetkemeyer, Mr. Lynch, Mr. Sean Patrick Maloney of New York, Mr. Marchant, Mr. Marshall, Mr. Massie, Mr. Mast, Mr. McAdams, Mrs. McBath, Mr. McCaul, Mr. McClintock, Mr. McHenry, Mr. McKinley, Mrs. Rodgers of Washington, Mr. Meadows, Mr. Meuser, Mrs. Miller, Mr. Mitchell, Mr. Mooney of West Virginia, Mr. Moulton, Mr. Mullin, Mr. Newhouse, Mr. Norman, Mr. Nunes, Mr. O'Halleran, Mr. Olson, Mr. Palazzo, Mr. Palmer, Mr. Pappas, Mr. Pence, Mr. Perry, Mr. Peters, Mr. Peterson, Mr. Phillips, Ms. Porter, Mr. Posey, Mr. Ratcliffe, Mr. Reed, Mr. Reschenthaler, Miss Rice of New York, Mr. Riggleman, Mrs. Roby, Mr. David P. Roe of Tennessee, Mr. Rogers of Kentucky, Mr. Rogers of Alabama, Mr. Rouda, Mr. Rouzer, Mr. Ruiz, Mr. Rutherford, Mr. Scalise, Mr. Schneider, Ms. Schrier, Mr. Schweikert, Mr. Austin Scott of Georgia, Mr. Sensenbrenner, Ms. Sewell of Alabama, Mr. Shimkus, Mr. Simpson, Mr. Smith of Missouri, Mr. Smith of New Jersey, Mr. Smith of Nebraska, Mr. Smucker, Ms. Speier, Mr. Stauber, Ms. Stefanik, Mr. Steil, Mr. Steube, Mr. Stewart, Mr. Stivers, Mr. Suozzi, Mr. Swalwell of California, Mr. Taylor, Mr. Thompson of Pennsylvania, Mr. Thornberry, Mr. Tipton, Mrs. Torres of California, Mr. Turner, Mr. Upton, Mr. Van Drew, Mr. Veasey, Mrs. Wagner, Mr. Walberg, Mr. Walden, Mr. Walker, Mrs. Walorski, Mr. Watkins, Mr. Weber of Texas, Mr. Webster of Florida, Mr. Wenstrup, Mr. Westerman, Mr. Williams, Mr. Wilson of South Carolina, Mr. Wittman, Mr. Wright, Mr. Yoho, Mr. Young, Mr. Zeldin, Mr. Guthrie, and Mr. Moolenaar) introduced the following bill; which was referred to the Committee on Ways and MeansA BILLTo amend the Internal Revenue Code of 1986 to repeal the excise tax on medical devices.
 1.Short titleThis Act may be cited as the Protect Medical Innovation Act of 2019. 2.Repeal of medical device excise tax (a)In generalChapter 32 of the Internal Revenue Code of 1986 is amended by striking subchapter E.
 (b)Conforming amendments
 (1)Subsection (a) of section 4221 of such Code is amended by striking the last sentence. (2)Paragraph (2) of section 6416(b) of such Code is amended by striking the last sentence.
 (c)Clerical amendmentThe table of subchapters for chapter 32 of such Code is amended by striking the item relating to subchapter E.
 (d)Effective dateThe amendments made by this section shall apply to sales after December 31, 2019.


text:
Iirimaa jalgpallikoondis 2002. aasta jalgpalli maailmameistrivõistlustel
 Kolmandatel MM-võistlustel finaalturniirile jõudnud Iirimaa koondis oli valikturniiril ühes alagrupis Eestiga. Kahes omavahelises kohtumises Eestiga jäi mõlemal korral 2:0 võit iirlaste poolele. Iirimaa suutis edestada Hollandit ja jäi otse finaalturniirile pääsenud Portugali järel teiseks vaid halvema väravatevahe tõttu. MM-il osalemise pääsu tõi Iirimaale seejärel väljalangemismängude ringis saadud võit Iraani üle.
 Väravavahid
 Kaitsjad
 Poolkaitsjad
 Ründajad
 Peatreener
 Mick McCarthy
 Iirimaa jalgpall
 2002. aasta jalgpalli maailmameistrivõistlused


type: other

text:
Föräldraansvar - Lettland
 Barn omfattas av föräldrarnas vårdnad tills de har uppnått myndighetsåldern.
 Med vårdnad avses föräldrarnas rätt och skyldighet att ta hand om barnet och dess egendom och att företräda det i frågor som rör dess person och egendom.
 Med att ta hand om ett barn avses att ha omsorg om och tillsyn över barnet och rätten att välja var han eller hon ska bo.
 Med omsorg om ett barn avses barnets underhåll, dvs. tillhandahållande av mat, kläder, boende och hälsovård, omvårdnad och hans eller hennes utbildning och uppfostran (för att garantera psykisk och fysik utveckling, med största möjliga hänsyn till hans eller hennes personlighet, förmågor och intressen, och för att förbereda barnet för socialt meningsfullt arbete).
 Med tillsyn över barnet avses att sörja för barnets säkerhet och skydda det mot hot från tredje man. Rätten att fastställa var barnet ska bo innebär det geografiska valet av platsen för boendet och valet av formerna för boendet.
 Omsorg om barnets egendom innebär underhåll och användning av barnets egendom i syfte att bevara den och öka dess värde.
 Föräldrar som bor tillsammans utövar gemensamt föräldraansvaret. Om föräldrarna har separerat fortsätter den gemensamma vårdnaden. Omsorgen och tillsynen utövas av den förälder som barnet bor hos. Föräldrarna ska gemensamt fatta beslut i frågor som kan ha stor inverkan på barnets utveckling.
 Om barnets hälsa eller liv hotas på grund av en förälders agerande (en förälders uppsåtliga beteende eller försummelse) eller om föräldrarna missbrukar sina rättigheter eller underlåter att tillhandahålla omsorg eller tillsyn och på så sätt riskerar barnets fysiska, psykiska eller moraliska utveckling, får domstolen frånta föräldern vårdnadsrätten.
 När en förälder fråntas vårdnaden flyttar domstolen över vårdnaden om barnet till den andra föräldern. Om den vårdnad som utövas av den andra föräldern inte på lämpligt sätt kan skydda barnet från fara eller om båda föräldrarna fråntas vårdnaden, ger domstolen familjedomstolen i uppgift att hitta ett nytt hem för barnet.
 Om föräldrarna har separerat fortsätter den gemensamma vårdnaden. Omsorgen och tillsynen utövas av den förälder som barnet bor hos. Föräldrarna ska gemensamt fatta beslut i frågor som kan ha stor inverkan på barnets utveckling. Familjedomstolen löser tvister mellan föräldrar, om inte annat föreskrivs i lag. Föräldrars gemensamma vårdnad upphör om en av föräldrarna ges ensam vårdnad genom ett avtal mellan föräldrarna eller ett domstolsbeslut.
 Om föräldrarna är överens om formerna för föräldraansvaret och är villiga att utöva dem är det inte nödvändigt att inhämta ett godkännande från en myndighet eller en domstol.
 Vid en tvist löser familjedomstolen eventuella konflikter. Om familjedomstolen inte kan lösa konflikten mellan föräldrarna, eller om familjedomstolens avgörande inte verkställs, kan föräldrarna väcka talan vid distriktsdomstolen (eller stadsdistriktsdomstolen).
 Om föräldrarna vänder sig till domstol kan de begära gemensam vårdnad eller ensam vårdnad. Vid behov fattar domaren dessutom beslut i frågor om underhåll, bosättningsort osv. En förälder med ensam vårdnad utövar vårdnaden om barnet, vilket ingriper rätten att företräda barnet i personliga och egendomsrelaterade angelägenheter och rätten att fastställa var barnet ska bo. Varje förälder är skyldig och har rätt att upprätthålla ett personligt förhållande och direkt kontakt med barnet. Denna bestämmelse gäller även om barnet skilts från sin familj eller inte bor hos en eller båda föräldrarna. Den förälder som inte bor tillsammans med barnet har rätt att få information om barnet, särskilt information om barnets utveckling, hälsa, skolresultat, intressen och levnadsförhållanden. En vårdnadstvist bör avgöras med beaktande av barnets bästa och efter att ha låtit barnet komma till tals, om han eller hon är i stånd att uttrycka sin åsikt.
 En förälder som har ensam vårdnad om ett barn har alla rättigheter och skyldigheter som vårdnaden ger upphov till. Föräldrarna har en skyldighet att stödja sitt barn efter sin förmåga och ekonomiska situation. Denna skyldighet åligger fadern och modern till dess att barnet kan försörja sig själv.
 Skyldigheten att stödja barnet upphör inte om barnet skiljs från sin familj eller inte bor hos en av föräldrarna.
 När domstolarna fattar beslut om ensam vårdnad bedömer domstolarna de faktiska omständigheterna i målet, dvs. hos vilken förälder barnet bor hos vid tidpunkten för talan och vilken förälder som ansvarar för den dagliga omvårdnaden om barnet. Barnet har rätt att upprätthålla ett personligt förhållande och direkt kontakt med båda föräldrarna (umgängesrätt). Varje förälder är skyldig och har rätt att upprätthålla ett personligt förhållande och direkt kontakt med barnet. Den förälder som inte bor tillsammans med barnet har rätt att få information om barnet, särskilt information om barnets utveckling, hälsa, skolresultat, intressen och levnadsförhållanden. Att en förälder beviljas vårdnaden om barnet innebär inte att den andra föräldern fråntas rätten till vårdnad.
 Om föräldrarna har gemensam vårdnad om ett barn kan båda föräldrarna agera för barnets räkning i angelägenheter som rör barnets person och egendom. Föräldrarna ska gemensamt fatta beslut i alla frågor som rör barnets utveckling.
 En talan som rör vårdnads- och umgängesrätt ska väckas vid domstolen på barnets hemvistort. Den ort där barnets föräldrar är folkbokförda anses vara barnets hemvistort vid en talan som rör vårdnads- och umgängesrätt. Om barnets föräldrar är folkbokförda i olika administrativa områden anses barnets hemvistort vara den ort där den förälder som barnet bor hos är folkbokförd. Om barnets föräldrar eller barnet saknar folkbokföringsadress anses barnets hemvistort vara föräldrarnas bosättningsort.
 Käromålet bör framställas i enlighet med artikel 128 i civilprocesslagen. Artikel 129 i civilprocesslagen gäller i fråga om de handlingar som ska åtfölja käromålet.
 En familjedomstols yttrande i saken kan också bifogas käromålet.
 Civilrättsliga mål regleras av bestämmelserna i den lettiska civilprocesslagen. Mål som rör skydd av barns rättigheter och intressen prioriteras av domstolen och följer inte de vanliga turordningsreglerna. Domstolen ber om familjedomstolens yttrande i frågor som rör beviljande av vårdnad, barnomsorg och förfarandet för att utöva umgängesrätten, och uppmanar en företrädare att närvara vid domstolsförhandlingen för att låta barnet komma till tals om barnet med tanke på ålder och mognad har förmåga att uttrycka sin åsikt.
 Domstolen prövar civilrättsliga mål vid offentlig förhandling, förutom i mål som rör vårdnad och umgängesrätt. Domstolen kan besluta att hela eller delar av målet ska prövas bakom stängda dörrar för att skydda minderåriga. Ett sådant beslut kan fattas efter en motiverad begäran från parterna i målet eller på domstolens eget initiativ.
 Parterna har rätt att inge en motiverad begäran till domstolen om att pröva målet i ett skyndsamt förfarande. Domstolen prövar därefter denna begäran.
 På begäran av en av parterna kan det i ett domstolsavgörande slås fast att en dom eller delar av en dom som rör underhåll till barn, vårdnad och umgängesrätt ska verkställas utan dröjsmål.
 På begäran av en av parterna meddelar domstolen ett interimistiskt beslut som tillfälligt fastställer storleken på underhållsbidraget tills domen meddelas.
 Låginkomsttagare eller personer som har det dåligt ställt, och som har getts sådan ställning i enlighet med det förfarande som avses i lagstiftningen, och personer som plötsligt befinner sig i en ekonomisk situation som hindrar dem från att tillvarata sina rättigheter (på grund av naturkatastrofer, force majeure eller andra omständigheter som ligger bortom deras kontroll), eller helt och hållet har omhändertagits av staten eller en kommun (nedan kallat en ”särskild situation”), har rätt att begära rättshjälp.
 På en motiverad begäran prövar domstolen eller domaren en enskild persons ekonomiska situation och befriar honom eller henne helt eller delvis från skyldigheten att betala domstolsavgifter och beviljar uppskov med betalningen av rättegångskostnaderna eller delar upp betalningen i avbetalningar.
 I enlighet med civilprocesslagen är kärande befriade från att betala rättegångskostnaderna vid en talan om indrivning av underhållsbidrag till barn.
 En dom kan överklagas i enlighet med det ordinarie förfarandet, dvs. genom att inge ett överklagande (till den regionala domstolen) eller ett kassationsöverklagande (till högsta domstolen).
 Domstolsavgöranden verkställs så snart de vinner laga kraft, eller omedelbart om de förklaras omedelbart verkställbara.
 Domstolsavgöranden verkställs av en behörig exekutionstjänsteman.
 Utländska domstolars avgöranden erkänns och verkställs av lettiska domstolar.
 Utländska domstolars avgöranden erkänns och verkställs i enlighet med det förfarande som föreskrivs i civilprocesslagen och i enlighet med rådets förordning (EG) nr 2201/2003 om domstols behörighet och om erkännande och verkställighet av domar i äktenskapsmål och mål om föräldraansvar samt om upphävande av förordning (EG) nr 1347/2000.
 En ansökan om en verkställbarhetsförklaring ska inges till distriktsdomstolen (eller stadsdistriktsdomstolen) på hemvistorten för den person mot vilken verkställighet söks eller på hemvistorten för det barn som verkställigheten avser. Ett beslut om en verkställbarhetsförklaring eller ett avgörande om att inte bevilja en ansökan om verkställbarhetsförklaring fattas av domstolen inom ramen för dess utrymme för skönsmässig bedömning. Beslutet fattas på grundval av den ingivna ansökan och de åtföljande handlingarna inom 10 dagar från det att ansökan ingavs, utan att parterna kallas.
 I ett mål om erkännande av en utländsk domstols beslut kan ett enskilt klagomål om förstainstansdomstolens avgörande inges till distriktsdomstolen, och distriktsdomstolens avgörande om det enskilda klagomålet kan överklagas till senaten genom att inge ett enskilt klagomål.
 En part i förfarandet som har hemvist eller sin vanliga vistelseort i Lettland får inge ett enskilt klagomål inom 30 dagar från den dag en kopia av avgörandet meddelades, medan en part i förfarandet som inte har hemvist eller sin vanliga vistelseort i Lettland får inge ett enskilt klagomål inom 60 dagar från den dag en kopia av avgörandet meddelades.
 Lettland är bundet av Haagkonventionen av den 19 oktober 1996 om behörighet, tillämplig lag, erkännande, verkställighet och samarbete i frågor om föräldraansvar och åtgärder till skydd för barn, och bilaterala avtal om rättslig hjälp som ingåtts mellan Lettland och Ryssland, Ukraina, Vitryssland, Uzbekistan, Kirgizistan och Moldavien.


text:
Resolución E 154/2017 - Ministerio De Defensa, Principios Para Ser Aplicados Ante Hechos Delictivos Contra La Zona Militar
 Resolución E 154/2017
 Principios Para Ser Aplicados Ante Hechos Delictivos Contra La Zona Militar
 Actualizado 02 de Marzo de 2017 Ministerio De Defensa
 Deroguese la resolucion del ministro de defensa no 1020 del 28 de septiembre de 2009. apruebense principios para ser aplicados ante hechos delictivos contra la zona militar:
 Id norma: 272152 Tipo norma: Resolución E Numero boletin: 33574
 Fecha boletin: 24/02/2017 Fecha sancion: 21/02/2017 Numero de norma 154/2017
 Organismo origen: Ministerio De Defensa Ver Resoluciones Observaciones: -
 VISTO el artículo 19 incisos 1o, 10 y 23 de la Ley No 22.520 (t.o.1992) y sus modificaciones, la Ley No 23.554, la Ley No 24.059, la LeyNo 25.520, la Ley No 26.394, los Decretos No 1273 del 21 de julio de1992, No 727 del 12 de junio de 2006, la Resolución de MINISTERIO DEDEFENSA No 1020 del 28 de setiembre de 2009, y
 Que la Ley N° 22.520 atribuye competencias al MINISTERIO DE DEFENSApara entender en la determinación de los objetivos y políticas del áreade su competencia, en la coordinación de los aspectos comunes a lasFuerzas Armadas, especialmente en los ámbitos administrativo, legal ylogístico y en la formulación y aplicación de los principios y normaspara el funcionamiento y empleo de las Fuerzas Armadas.
 Que la Ley de N° 23.554 establece claramente que para dilucidar lascuestiones atinentes a la Defensa Nacional se deberá tenerpermanentemente en cuenta la diferencia fundamental que separa a éstade la Seguridad Interior.
 Que la Ley N° 24.059 establece que todo atentado en tiempo de paz a lajurisdicción militar, independientemente de poner en forma primordialen peligro la aptitud defensiva de la Nación, constituye asimismo unavulneración a la Seguridad Interior, constituyendo una obligaciónprimaria de la autoridad militar la preservación de la fuerza armada yel restablecimiento del orden dentro de la aludida jurisdicción, deconformidad con las disposiciones legales vigentes en la materia.
 Que, por su parte, en el año 2009 mediante Resolución del MINISTERIO DEDEFENSA N° 1020/2009, se aprobaron los principios para ser aplicadosante hechos delictivos violentos flagrantes contra la jurisdicciónmilitar a fin de disminuir la cantidad de delitos comunes cometidoscontra las instalaciones militares.
 Que a los fines de garantizar la integridad de los establecimientosmilitares, resulta necesario actualizar las medidas pertinentes para elinmediato rediseño de los sistemas de seguridad que las Fuerzas Armadasimplementan en su competencia territorial en orden a proveer laadecuada protección de la integridad física de las personas y delpatrimonio del estado, conforme el principio general del uso de lafuerza pública en la medida de la necesidad, particularizado a travésde los subprincipios de proporcionalidad, gradualidad y racionalidad.
 Que resulta necesario el establecimiento de nuevos criterios a seraplicados para minimizar y contrarrestar hechos delictivos que sepudieran cometer contra establecimientos militares.
 Que resulta necesario orientar a las Fuerzas Armadas en el diseño desus sistemas de seguridad estableciendo criterios comunes que abarquenaspectos como organización, prevención, coordinación, reacción,neutralización y restablecimiento del orden en la zona militar.
 Que resulta necesaria la elaboración de Reglas de Comportamiento queorienten la acción de las Fuerzas Armadas, de acuerdo al marco legalvigente y las particularidades de cada jurisdicción, desde el máximonivel de Comando en el Nivel Estratégico Nacional (Poder EjecutivoNacional) hasta el nivel táctico, sobre situaciones de hecho basadas enel derecho y la defensa de la jurisdicción militar, en las cuales sedeben resguardar la libertad, la vida del personal y el patrimonio delEstado asignado a cada Fuerza, los derechos y garantías de terceros yla plena vigencia de las instituciones del sistema representativo,republicano y federal que establece la Constitución Nacional.
 Que en los últimos años en las instalaciones militares se hanregistrado hechos delictivos de diferente índole en donde se han vistoinvolucrados miembros de las Fuerzas Armadas.
 Que resulta necesario proveer el acompañamiento jurídico, el patrocinioy/o la representación en juicio a todo personal que, cumpliendo susobligaciones en un acto del servicio regulado en la presente, enfrentepor ello un proceso judicial y/o administrativo.
 Que el Servicio Jurídico Permanente de este MINISTERIO ha tomado laintervención que le compete dictaminando que la medida propuesta eslegalmente viable.
 Que la presente medida se dicta en uso de las facultades conferidas porel artículo 19 incisos 1o, 10 y 23 de la Ley No 22.520 (t.o. 1992).
 ARTÍCULO 1o — Deróguese la Resolución del Ministro de Defensa No 1020 del 28 de septiembre de 2009.
 ARTÍCULO 2o — Apruébense los siguientes principios para ser aplicados ante hechos delictivos contra la Zona Militar:
 1. Por Zona Militar, a los efectos de la presente medida, debeentenderse el ámbito territorial donde la autoridad militar ejercecompetencias propias derivadas de las Leyes No 23.554 y No 24.948.
 2. Es obligatorio para el personal de las Fuerzas Armadas el uso de lafuerza necesaria, proporcionada y razonable para rechazar la comisiónde todo delito flagrante contra la Zona Militar, comunicando en formainmediata el hecho a la autoridad judicial competente y requiriendo lapresencia de Fuerzas de Seguridad o Policiales, a cuyo efecto seaplicará un mecanismo de coordinación conforme los criterios queestablezca el ESTADO MAYOR CONJUNTO DE LAS FUERZAS ARMADAS en laDirectiva de Criterios de Seguridad Comunes.
 3. El ámbito de actuación del personal de cada una de las FuerzasArmadas en orden a repeler todo delito flagrante estará exclusivamentelimitado al ámbito de su Zona Militar.
 4. La adquisición de material y equipamiento como así también laformación y capacitación del Personal Militar para rechazar la comisiónde todo delito flagrante contra la Zona Militar estará exclusivamenterestringida a las necesidades de proveer la seguridad necesaria de lamisma.
 5. No procederá la realización de tareas de inteligencia ocontrainteligencia para el cumplimiento de los extremos regulados porla presente medida. No se considerarán tareas de inteligencia ocontrainteligencia la realización de los informes socio ambientalesrealizados por los organismos de personal de cada una de las FuerzasArmadas.
 6. Será competencia del ESTADO MAYOR CONJUNTO DE LAS FUERZAS ARMADASemitir una Directiva de Criterios de Seguridad Comunes a todas lasFuerzas Armadas a los efectos de la aplicación de la presente medida,disponiendo asimismo la revisión de la totalidad de las regulacionesvigentes en las Fuerzas Armadas en orden a su adecuación a losprincipios aquí indicados.
 7. Cada Fuerza Armada instrumentará y dirigirá el adecuado empleo delos medios materiales y humanos para rechazar la comisión de tododelito flagrante contra la Zona Militar.
 ARTÍCULO 3o — Instrúyase a los Estados Mayores Generales de las FuerzasArmadas (EEMMGGFFAA) a adoptar las medidas necesarias para elequipamiento y capacitación necesarios a su personal para elcumplimiento del principio de progresividad en el uso de la fuerza.
 ARTÍCULO 4o — Instrúyase a los EEMMGGFFAA a adoptar las medidasconducentes para brindar acompañamiento jurídico, patrocinio y/o larepresentación en juicio de todo personal que, cumpliendo susobligaciones en un acto del servicio regulado en la presenteResolución, enfrente por ello un proceso judicial y/o administrativo.
 ARTÍCULO 5° — Comuníquese, publíquese, dése a la DIRECCIÓN NACIONAL DEL REGISTRO OFICIAL y archívese. — Julio Cesar Martinez.
 e. 24/02/2017 N° 10710/17 v. 24/02/2017


text:
15.12.2014
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 C 448/21
 Rettens kendelse af 14. oktober 2014 — Ben Ali mod Rådet
 (Sag T-166/13) (1)
 ((Fælles udenrigs- og sikkerhedspolitik - restriktive foranstaltninger over for visse personer eller enheder på baggrund af situationen i Tunesien - indefrysning af midler - forlængelse - følger af en annullation af tidligere foranstaltninger om indefrysning af midler - ufornødent at træffe afgørelse i sagen - ansvar uden for kontraktforhold - søgsmål, der er åbenbart ugrundet))
 (2014/C 448/27)
 Processprog: fransk
 Parter
 Sagsøger: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray, Frankrig) (ved advokat A. de Saint Rémy)
 Sagsøgt: Rådet for Den Europæiske Union (ved G. Étienne og A. De Elera, som befuldmægtigede)
 Sagens genstand
 Dels en påstand om annullation af Rådets afgørelse 2013/72/FUSP af 31. januar 2013 om ændring af afgørelse 2011/72/FUSP om restriktive foranstaltninger over for visse personer og enheder på baggrund af situationen i Tunesien (EUT L 32, s. 20), for så vidt som denne afgørelse vedrører sagsøgeren, dels en påstand om erstatning.
 Konklusion
 1)
 Det er for så vidt angår Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali ikke længere fornødent at træffe afgørelse vedrørende påstanden om annullation af Rådets afgørelse 2013/72/FUSP af 31. januar 2013 om ændring af afgørelse 2011/72/FUSP om restriktive foranstaltninger over for visse personer og enheder på baggrund af situationen i Tunesien.
 2)
 I øvrigt frifindes Rådet for Den Europæiske Union.
 3)
 Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali og Rådet for Den Europæiske Union bærer hver deres egne omkostninger.
 (1) EUT C 156 af 1.6.2013.


text:
 2.9.2006
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 212/43
 18. juulil 2006 esitatud hagi — SNIA versus komisjon
 (Kohtuasi T-194/06)
 (2006/C 212/73)
 Kohtumenetluse keel: itaalia
 Pooled
 Hageja: SNIA S.p.A. (esindajad: advokaadid Alberto Santa Maria ja Claudi Biscaretti di Rufia)
 Kostja: Euroopa Ühenduste Komisjon
 Hageja nõuded
 —
 tühistada komisjoni 3. mai 2006. aasta otsus K(2006)1766 lõplik juhtumis COMP/F/38.620 — Vesinikperoksiid ja naatriumperboraat, selles osas, millega SNIA S.p.A.-le määratakse solidaarselt Caffaro S.r.l.-ga trahv 1,078 miljonit eurot;
 —
 mõista kohtukulud välja kostjalt.
 Väited ja peamised argumendid
 Käesolevas asjas vaidlustatud otsus on sama, mis kohtuasjas T-185/06: L'air Liquide v. komisjon.
 Hageja märgib sellega seoses, et kostja kinnitab nimetatud otsuses, et asjaolude asetleidmise ajal sõltus Industrie Chimiche Caffaro S.p.A (ICC) otsuste tegemise vaatepunktist mitte üksnes Caffaro S.p.A.-st, kes on Itaalia börsil noteeritud äriühing ning ICC 100 %-line omanik, vaid ühtlasi ka hagejast, kes omab 53–59 % Caffaro S.p.A. aktsiatest. Komisjon tugineb peamiselt sellele kaudsele seosele, et lugeda hagejat solidaarselt vastutavaks Caffaro S.r.l.-le süüks arvatud rikkumises.
 Oma väidete toetuseks märgib hageja:
 —
 et komisjon ei tõendanud sõltuvussuhte olemasolu SNIA ja ICC vahel kõnealusel perioodil. Hageja sõnul ei ole komisjon ka tõendanud, et samal perioodil oleks eksisteerinud sõltuvussuhe Caffaro S.p.A. ja ICC vahel;
 —
 et mis puudutab Caffaro S.p.A. ja SNIA vahel toimunud ühinemise asjakohasust, et määrata kindlaks SNIA otsustavat mõju, ei võtnud komisjon arvesse asjaolu, et äriühingu Caffaro S.p.A. äriühingusse SNIA S.p.A. inkorporeerimise näol toimunud ühinemine (nagu ka äriühingu ICC ärinime muutmine Caffaro S.p.A.-ks, hetkel Caffaro S.r.l.) toimus 2000. aastal, st aasta pärast valgendavate ainete turult väljumist, ja et, nagu juba märgitud, ei tõendanud komisjon mingilgi moel, et Caffaro S.p.A. oleks omanud otsustavat mõju ICC-le kõnealusel perioodil;
 —
 et väidetava rikkumise eest ainsaks vastutavaks isikuks on ICC (hetkel Caffaro S.r.l.), mille olemasolu ei ole pealegi juriidilises mõttes lõppenud, vaid mis üksnes vahetas oma nime. Teiselt poolt, isegi kui lugeda Caffaro S.p.A. vastutavaks väidetava rikkumise eest, siis on selle ettevõtja õigusjärglaseks äriühing Caffaro S.r.l., mitte SNIA.