type: wikipedia

text:
2. Verdenskrig var en global krig, der varede fra 1939 til 1945. Størstedelen af verdens lande – hvilket indbefattede alle stormagter – dannede to store militæralliancer, som stod overfor hinanden: de allierede og aksemagterne. En tilstand af total krig involverede direkte mere end 100 millioner mennesker fra mere end 30 forskellige lande. De væsentligste krigsdeltagere stillede hele deres økonomiske, industrielle og videnskabelige kapacitet bag krigsindsatsen, hvilket medførte, at man ikke længere skelnede mellem civile og militære ressourcer. Anden Verdenskrig var den mest dødelige konflikt i den menneskelige historie, hvilket kostede mellem 50 og 85 millioner mennesker livet, hvoraf de fleste var civile i Sovjetunionen og Kina. Krigen inkluderede adskillige massakrer, folkedrabet på jøderne i form af Holocaust, strategiske bombninger, tiltænkte hungersnødsepidemier og den eneste brug af atomvåben i en krig.
 Japan, hvis mål var at dominere Asien og Stillehavsområdet – var i krig med Kina fra 1937, omend ingen af parterne officielt havde erklæret den anden krig. Generelt sætter man Anden Verdenskrigs start til at være 1. september 1939 med det Tyske Tredje Riges angreb på Polen, og Frankrig og Storbritanniens efterfølgende krigserklæringer mod Tyskland. Fra den sene del af 1939 og til den tidlige del af 1941 var Tyskland i stand til at gennemføre en række kampagner og aftaler, der sikrede landet kontrollen med store dele af det kontinentale Europa, hvor det samtidig dannede aksemagterne i fællesskab med Italien og Japan. Med baggrund i Molotov-Ribbentrop-Aftalen i august 1939 aftalte Tyskland og Sovjetunionen at annektere områder i de lande, der lå imellem dem, hvilket gjaldt Polen, Finland, Rumænien og de baltiske lande. I midten af 1940 faldt Frankrig til Tyskland, og krigen fortsatte primært med militære kampagner i Nord- og Østafrika som en kamp imellem Aksemagterne og det Britiske Imperium.
 Efterfølgende fik man krigen på Balkan, luftslaget om de britiske øer, blitzangrebene og det langvarige slag om Atlanterhavet. Den 22. juni 1941 påbegyndte aksemagterne en invasion af Sovjetunionen, hvilket åbnede for den største landkrig i den menneskelige historie. Østfronten lokkede aksemagterne i en fælde – mest afgørende den tyske værnemagt – i form af nedslidning af ressourcer. I december 1941 foretog Japan et overraskelsesangreb på USA og de europæiske kolonier i Stillehavet. Det medførte prompte, at USA – i fælles støtte med Storbritannien – erklærede krig mod Japan, og de europæiske aksemagter fulgte hurtigt op med at erklære USA krig i solidaritet med Japan. Den hurtige japanske erobring af det meste af det vestlige Stillehav blev opfattet af mange asiater som en befrielse fra vestlig dominans og medførte japansk støtte fra langt de fleste besejrede og erobrede lande. Aksemagternes fremmarch i Stillehavsområdet begyndte at stå stille i 1942, da Japan tabte det afgørende slag om Midway. Senere da Tyskland og Italien blev besejret i Nordafrika og endeligt afgørende, da de blev stoppet ved Stalingrad af Sovjetunionen. I 1943 oplevede tyskerne en række nederlag på Østfronten, allierede landgange på Sicilien og Syditalien med invasion til følge og en række allierede sejre i Stillehavsområdet, hvilket tvang aksemagterne til en række strategiske tilbagetog på alle fronter. I 1944 foretog de vestlige allierede en landgang 6. juni på D-dag i Normandiet i Frankrig, som man tilbageerobrede, og Sovjetunionen var i stand til at genvinde alle de territorier, det havde tabt og derpå sætte angreb ind mod selve Tyskland og dets allierede. I løbet af 1944 og 1945 led Japan nederlag i fastlands-Asien i det sydlige centrale Kina og Burma, mens de allierede stort set ødelagde den japanske flåde og erobrede en række nøgleøer i den vestlige del af Stillehavet.
 Krigen i Europa sluttede med de allieredes invasion af Tyskland med klimakset i form af sovjetiske troppers erobring af Berlin, Adolf Hitlers selvmord og den tyske betingelsesløse kapitulation den 8. maj 1945. De tre regeringsledere Josef Stalin (Sovjetunionen), Harry S. Truman (USA) og Winston Churchill mødtes på Potsdamkonferencen fra 17. juli til 2. august 1945. Konferencen sluttede med fredstraktaten: Potsdam-deklarationen den 2. august 1945. Her blev Tyskland og de øvrige krigsskyldiges fremtid afgjort, og den bestod i en fremtidig besættelse af Tyskland og Østrig fordelt mellem de fire sejrsmagter, der også talte Frankrig. Den 26. juli 1945 var de allierede blevet enige om Potsdam-deklarationen på Potsdamkonferencen, hvor man oplistede kravene til Japan for overgivelse: Japan nægtede. Den 6. og 9. august 1945 gav USA ordre til at kaste atombomber ned over byerne Hiroshima og Nagasaki. Da en invasion af den japanske øgruppe stod for døren, og muligheden for yderligere atombomber og en sovjetisk indblanding i krigen som følge af dets erobring af Manchuriet, overgav Japan sig den 15. august 1945. Det markerede den totale allierede sejr i Asien. Efterfølgende satte de allierede krigsforbrydertribunaler op mod såvel tyskerne som japanerne.
 2. verdenskrig ændrede verdens politiske logik og sociale struktur. De Forenede Nationer (FN) blev etableret for at støtte internationalt samarbejde og at forhindre fremtidige konflikter. De sejrende stormagter – Kina, Frankrig, Sovjetunionen, Storbritannien og USA – blev permanente medlemmer af dets sikkerhedsråd. Sovjetunionen og USA blev rivaliserende supermagter, hvilket satte scenen for et halvt århundrede med den kolde krig. Europa var blevet hårdt ramt af krigens ødelæggelser, og en del indflydelse gled over til de nye supermagter, og landene måtte efterfølgende starte en afkolonisering i Afrika og Asien. De fleste lande, hvis industrier var blevet ødelagt under krigen, søgte økonomisk genrejsning. Politisk integration – særlig i Europa – var med til at bilægge fjendtlighederne fra før krigen og skabe en fælles identitet.
 Forudgående begivenheder
 I Europa var forudsætningerne for krigen tæt forbundet med fremgangen for fascismen, specielt nationalsocialismen i Tyskland. Det er nødvendigt for at forstå, hvorfor nazisterne kom til magten. Den væsentligste årsag er 1. verdenskrig (1914-18). Under 1. verdenskrig blev Tyskland under den ultranationalistiske kejser Wilhelm 2. og dets allierede (Centralmagterne) besejret af Ententen, som bl.a. omfattede Storbritannien, USA og Frankrig. Ansvaret for krigen lagde sejrherrerne på det national-militaristiske kejserlige Tyskland. Det var Tyskland, der indledte krigen med sit angreb på Frankrig gennem Belgien. Frankrig, som i den fransk-tyske krig i 1870-71 havde tabt til Preussen (som efter sejren dannede kejserriget Tyskland), krævede kompensation for ydmygelse og ruinering under 1. verdenskrig. Det indebar, at fredstraktaterne som Versaillestraktaten dikterede strenge finansielle erstatninger fra Tyskland samtidig med, at landet måtte affinde sig med en lang række økonomiske og militære begrænsninger og afgivelse af landområder, bl.a. Elsass og Lothringen, til Frankrig.
 En ny demokratisk tysk republik Weimarrepublikken opstod efter 1. verdenskrig. Efter nogen succes blev republikken ramt af hyperinflation og andre alvorlige økonomiske problemer. Højre-nationale bevægelser som Adolf Hitlers nationalsocialistiske parti lagde skylden for de ydmygende betingelser i fredsaftalen på det demokratiske system, marxister og jøder, som de påstod havde taget finansielt kvælertag på Tyskland og var skyld i det økonomiske og moralske morads (dolkestødslegenden).
 Efter en række kaotiske valg blev Hitler udnævnt til rigskansler den 30. januar 1933 af den aldrende præsident Paul von Hindenburg. Hitlers regering overtog magten ved at bruge de ekstraordinære rettigheder, som grundloven gav præsidenten. Det muliggjorde, at regeringen kunne omgå rigsdagen.
 Rigsdagsbranden i 1933 medførte udelukkelse af kommunisterne og øgede højrefløjens stemmeandel, og en forordning fra præsidenten øgede rigskanslerens (Hitlers) magt.
 En passus i Weimarrepublikkens grundlov sagde, at ved præsidentens død ville hans embede midlertidigt blive overtaget af kansleren. Så da Hindenburg døde i 1934, overtog Adolf Hitler embedet som præsident, og han kunne nu opnå diktatorisk kontrol med Tyskland.
 Også den italienske økonomi var ude for stor tilbagegang efter 1. verdenskrig. Anarkister, kommunister og andre socialistiske agitatorer opnåede stor magt i fagforeningerne, og mange var alvorligt bekymrede for, at en kommunistisk revolution var nært forestående.
 Efter at en række liberale regeringer forgæves havde søgt at bekæmpe dem, inviterede Italiens konge, Victor Emmanuel 3., den højreorienterede politiker Benito Mussolini og hans fascistparti til at danne regering i 1922 efter deres Marcia su Roma (March til Rom). Fascisterne bevarede en bevæbnet paramilitær fløj, som var udset til at bekæmpe anarkister, kommunister og socialister.
 Efter en årrække havde Mussolini tilkæmpet sig diktatorisk magt, og Italien blev en politistat. Den 7. januar 1935 underskrev Mussolini og den franske udenrigsminister Pierre Laval den italiensk-franske aftale.
 I mellemtiden flyttede Adolf Hitler fokus til udenrigspolitikken, da hans indenrigspolitiske magt nu var befæstet. Han traf en række beslutninger med stigende udfordringer til sejrherrerne.
 Den 16. marts 1935 blev Versaillestraktaten overtrådt, da Hitler beordrede en genoprustning af Tyskland. Massiv militær værnepligt blev indført (traktaten krævede, at den tyske hær ikke oversteg 100.000 mand).
 Det medførte kun officielle protester fra Storbritannien og Frankrig. (Storbritannien og Tyskland indgik i 1935 en flådeaftale, der bl.a. udvidede grænserne for Tysklands flådeoprustning). De to lande var i langt højere grad fokuseret på de økonomiske betingelser i traktaten end på de militære. Mange briter følte selv, at restriktionerne på Tyskland i Versaillestraktaten var for hårde og mente, at Hitlers mål alene var at fjerne de værste konsekvenser af traktaten. Den 7. marts førte Hitler sin hær ind i Rhinlandet. Ifølge Versaillestraktaten skulle Rhinlandet være afmilitariseret. Frankrig ønskede, at området skulle være en buffer mod Tyskland.
 Den første tyske anneksion var Østrig. Efter at Italien havde tilsluttet sig Antikominternpagten i 1937 og dermed fjernet den største forhindring for en sammenslutning af Østrig til Tyskland, erklærede Tyskland Østrig for annekteret den 12. marts 1938 (Anschluss). Hermed blev Østrig en tysk provins under navnet Gau Ostmark.
 Med Østrig som en del af riget flyttede Hitler fokus til Tjekkoslovakiet. Hans første ordre var at indlemme Sudeterlandet, de tysktalende grænseområder i Tjekkoslovakiet. Med Østrig på tyske hænder var den lille stat næsten omringet. Efter lange forhandlinger og udbredte krigstrusler fra Hitler tog den britiske premierminister Neville Chamberlain og de franske ledere af sted for at "glæde" Hitler, selv om Storbritannien tidligere havde garanteret for Tjekkoslovakiets sikkerhed. München-aftalen den 30. september 1938 tillod tyske tropper at besætte Sudeterlandet. Tjekkoslovakiske repræsentanter blev ikke inviteret til forhandlingerne. Landet var magtesløst uden britisk og fransk støtte. I marts 1939 kom resten af Tjekkiet under tysk styre som et protektorat. Den 14. marts erklærede Slovakiet sig uafhængigt og blev anerkendt af Frankrig, Storbritannien og andre vigtige magter. Den slovakiske stat forsøgte at undgå nazificering, men blev besat af Nazi-Tyskland i september 1944.
 Italien, som stod overfor modstand fra Folkeforbundet på grund af sin krig i Etiopien, dannede en alliance med Nazi-Tyskland, som havde forladt Folkeforbundet i 1933. I maj 1939 dannede Tyskland Stålpagten, som udvidede alliancen og etablerede en Rom-Berlin akse.
 Japans ekspansion i Østasien
 I Stillehavsregionen blev krigen ikke officielt erklæret mellem USA og Japan før efter det japanske angreb på Pearl Harbor den 7. december 1941. Der var en lang række af kampe mellem Japan og Kina igennem 1930'erne, specielt med baggrund i den politiske uro i Kina og landets deraf følgende militære svaghed. Japan stod stærkt og havde en meget militaristisk og ekspansiv ideologi. Japan manglede råstoffer, og mange af dem fandtes i Kina.
 I 1920'erne blev Kina delt i en række regioner, hver med sin krigsherre. Regeringen var derfor svag, og Japan øgede sin indflydelse gennem en række traktater med den centrale regering. Situationen var dog stærk ustabil, da traktaterne i tilfælde at et totalt sammenbrud i Kina ikke ville kunne opretholdes, samtidig med at et stærkere Kina ville kunne fremtvinge nye og mindre fordelagtige aftaler for Japan.
 I 1927 ledede Chiang Kai-Shek og den nationale revolutionære hær en kampagne mod krigsherrerne. Det lykkedes ham militært at bekæmpe krigsherrerne i det sydlige og centrale Kina og komme tæt på en alliance med krigsherrerne i det Nordkina. Frygt for at Zhang Xueliang (Krigsherren med kontrol over Manchuriet) ville erklære en alliance med Chiang, fik Japan til at gribe ind og oprette en marionetstat i Manchuriet.
 I 1931 invaderede japanske tropper Manchuriet uden tilladelse fra regeringen i Tokyo. Anledningen var Mukden-episoden, en sabotageaktion mod den japanskejede og -drevne Sydmanchuriske jernbane. De japanske soldater stod selv bag aktionen. Året efter blev Manchuriet til kejserdømmet Manchukuo med den tidligere kinesiske kejser Puyi på tronen, men i realiteten blev styret af Japan.
 I 1937 udløste Episoden på Marco-Polo-Broen den 2. kinesisk-japanske krig. Selv om de kinesiske styrker var langt større end de japanske, var det japanerne som i løbet af de næste år erobrede størstedelen af det østlige Kina ved hjælp af deres bedre våben og træning.
 I 1938 forsøgte japanerne i den Sovjetisk-japanske grænsekonflikt at trænge ind i Mongoliet, men her kom de op mod den sovjetiske Røde Hær, som blev ledet af den senere så berømte Georgij Zjukov, og i 1939 løb de ind i et alvorligt nederlag i Slaget ved Khalkhin Gol. Det førte til konfliktens afslutning og senere til den Sovjetisk-japanske neutralitetspagt.
 Tyskland og Sovjetunionen invaderer Polen
 Tyskland og Sovjetunionen, de to mægtigste diktaturer i Europa, var indædte modstandere, men politik gjorde, at de underskrev en ikke-angrebspagt (Molotov-Ribbentrop-pagten) i august 1939 med en hemmelig passus om at dele Polen, de baltiske lande og Finland mellem sig.
 Krigen brød ud den 1. september 1939, da Tyskland invaderede Polen, som både Storbritannien og Frankrig havde garanteret. Den 17. september invaderede Sovjetunionen Polen fra øst. Polen blev hurtigt erobret, og hovedparten af hæren og dens enheder overgav sig den 5. oktober. Polske soldater vedblev at kæmpe på de allieredes side under hele krigen.
 Polen var et af de lande der havde det største civile tab: Polen mistede ca. 6 millioner borgere.
 Sovjetunionen angriber Finland og de baltiske lande
 En række andre lande blev inddraget i konflikten. De baltiske lande følte den 28. september 1939, at de ikke havde nogen anden mulighed end at tillade Sovjetunionen at oprette baser og udstationere tropper på deres territorium. Det blev i juni 1940 udgangspunkt for, at Sovjetunionen let kunne besætte og senere annektere De baltiske lande.
 Finland blev den 30. november 1939 invaderet af Sovjetunionen. Dette begyndte Den finske Vinterkrig. Efter mere end tre måneder med hårde kampe og store tab måtte Finland slutte fred. Sovjetunionen havde langt større tab end Finland, men også en langt større hær. Ved Fredstraktaten i Moskva den 12. marts 1940 opgav Finland 10% af sit territorium. Finnerne var bitre over at skulle afgive mere land, end de havde måtte afgive på slagmarken. Hitler mente, at resultatet viste, at Den Røde Hær ikke ville blive et problem for Tyskland.
 Angrebet på Danmark og Norge
 Den 9. april 1940 indledte Tyskland med Operation Weserübung: besættelsen af Danmark og Norge. Tyskland udlagde angrebet som en defensiv foranstaltning for at hindre Frankrig og Storbritannien i at invadere de to lande for at standse eksporten af svensk jernmalm til Tyskland. Endvidere var kontrollen over Nordatlanten vigtig for Tyskland. Efter en fejlslagen britisk militærindsats i Norge var Finland og Sverige nærmest afskåret fra Vesten, og Tyskland kunne lægge pres på det neutrale Sverige for at få landet til at tillade transit af forsyninger og soldater på orlov. Tysk tilstedeværelse i Finland blev af finnerne anset som en forbedring af deres strategiske situation. Angrebet på Danmark skete, fordi Hitler ville sikre forbindelsen til Norge. Der blev bygget store forsvarsværker på vestkysten. Især i Hirtshals og Hanstholm blev der bygget store bunkers og lagt miner ud.
 Den 12. april 1940 besatte britiske tropper Færøerne i Operation Valentine, og den 10. maj 1940 blev Island besat af britiske tropper i Operation Fork. Den britiske besættelse af Island varede til juli 1941, hvor amerikanske tropper overtog kontrollen med Island.
 Vestfronten 1940
 På grund af den store aktivitet på østfronten var grænsen mellem Frankrig og Tyskland særdeles fredelig. Den var præget af "manglende" krigskonfrontationer (Spøgelseskrigen - engelsk The Phoney War, tysk der Sitzkrieg) og fortsatte til den 10. maj 1940.
 Den 18. marts 1940 blev Hitler og Mussolini enige om at gøre Stålpagten til en alliance mod Frankrig og Storbritannien. Spøgelseskrigen ophørte, da vestfronten blev åbnet med det tyske angreb på Belgien, Holland og Luxembourg den 10. maj. Hermed blev den franske Maginot-linje omgået.
 Efter en hurtig invasion gik de tyske styrker den 13. maj mod Frankrig. De gik gennem Ardennerne. Frankrig havde begået den katastrofale fejl at lade området være næsten uforsvaret, fordi det angiveligt ikke kunne passeres af kampvogne. De fleste allierede styrker stod i Flandern og Nordfrankrig, hvor de afventede en gentagelse af 1. verdenskrig. De blev afskåret fra det centrale Frankrig. En langt bedre kommunikation mellem de tyske styrker gjorde også, at slaget om Frankrig blev en kort affære. Kampen varede seks uger, hvorefter Frankrig overgav sig.
 Frankrig blev yderligere ydmyget ved, at Hitler krævede, at overgivelsesdokumenterne skulle underskrives i den jernbanevogn, hvor den tyske overgivelse var underskrevet i 1918. Frankrigs nederlag lod Storbritannien og dets imperium alene i krigen mod Tyskland. Heldigvis for Storbritannien blev største delen af hæren evakueret i alt, hvad der kunne sejle, fra den nordfranske havn Dunkirk. Den heldige evakuering blev i England til noget, som lignede en sejr. I alt blev 330.000 mand reddet heraf 230.000 briter. Men alt materiellet måtte efterlades.
 Slaget om England
 Tyske flystyrker blev i stort antal udstationeret i Nordfrankrig for at forberede en planlagt invasion af England under kodeordet "Operation Søløve". Luftkampene blev igangsat af Luftwaffe mod RAF og blev kendt som Slaget om England. Det er nu anerkendt, at en invasion ikke kunne afvikles med held, selv om det var lykkedes Luftwaffe at drive RAF væk fra Kanalen og det sydlige Storbritannien. Storbritannien ville stadig have sine jagere i den centrale del af Storbritannien samt bombe- og jagereskadriller i den nordlige del af landet. Helt afgørende var den betydelige ildkraft fra britiske flåde. Slaget om England blev med en meget lille margin vundet af det britiske luftforsvar, og Luftwaffe skiftede taktik og gik over til bombekampagner mod de vigtigste engelske byer.
 Under bombekampagnerne blev alle de væsentlige britiske industriområder udsat for kraftige bombardementer. Især London blev ramt, hvor de natlige togter varede i flere måneder. Øvrige målområder var Birmingham og Coventry og væsentlige strategiske mål som flådebasen Plymouth samt Kingston upon Hull-havnen. Der var store civile tab i de britiske byer.
 Krigen i luften tiltrak verdens opmærksomhed. Da der ikke var væsentlige land- eller søslag, blev luftkrigen anset som særdeles kritisk. Træfningerne i Slaget om Atlanten og de britiske kommandoraids i det besatte Europa blev overskygget af luftkrigen.
 Den militære doktrin før 2. verdenskrig var, at bølger af bombetogter mod fjendens byer ville skabe massepanik og føre til et hurtigt kollaps af fjendens modstandsvilje. Derfor havde RAF opbygget en stor strategisk bombefly-kapacitet, mens det tyske luftvåben var udstyret til at yde hæren støtte. De tyske bombefly var ofte mindre end deres britiske modstykker, og tyskerne udviklede kun et enkelt fire-motoret tungt bombefly (Focke-Wulf Fw 200) i et lille antal, som kunne modsvare Avro Lancaster, B-17 Flying Fortress eller B-24 Liberator.
 Den største koncentration af tyske bombetogter mod de britiske byer var fra efteråret 1940 til foråret 1941. Herefter blev en væsentlig del af Luftwaffe overført til Østfronten. Tyske togter fortsatte i mindre skala under resten af krigen, og senere blev også V1'ere og V2-raketter anvendt. Balancen i form af bombetonnage, der blev anvendt mod modparten, skiftede kraftigt i RAF's favør. I 1942 sendte den britiske bombekommando 1.000 bombefly på togt mod en tysk by. Det krævede, at samtlige fly med besætninger under optræning blev anvendt i togtet. Det var først i 1943, at disse store bombetogter blev mulige uden specialplanlægning og inddragelse af alle ressourcer.
 Fra 1942 blev krigsindsatsen suppleret af det amerikanske 8. luftvåben. Briterne foretog togter om natten og amerikanerne om dagen. I 1943 blev Hamborg ramt af en af historiens værste ildstorme, antændt af et bombetogt. 40.000 mennesker blev dræbt. Bombetogtet blev alene overgået – i antallet af ofre – af bombetogtet mod Dresden i 1945, bombningen af Tokyo og atombomberne i 1945. Ud over den direkte skade, som bombetogterne havde, medførte de, at en lang række ressourcer måtte anvendes på luftforsvaret af Tyskland.
 Allerede tidligt i krigen udviklede begge parter nye avancerede teknikker. Det drejede sig om radiopejling af mål, radar osv.
 Kampe i Nordafrika
 Den nordafrikanske kampagne begyndte i 1940, da små britiske styrker i Egypten standsede en italiensk fremmarch i Libyen. Den britiske fremgang blev stoppet i 1941, da tyske tropper under Erwin Rommel blev landsat i Libyen. Det førte til kamphandlinger, som kulminerede i de to slag ved El-Alamein.
 Det første slag foregik i sommeren 1942. Tyskerne havde nået El-Alamein, det sidste forsvarspunkt for de allierede før Alexandria og Suez-kanalen. Som i Sovjetunionen manglede tyskerne forsyninger, og det britiske forsvar stoppede deres offensiv.
 Det andet slag ved El-Alamein foregik sidst i oktober 1942, og nu var de britiske styrker i offensiven. Rommel blev tvunget tilbage og måtte fortsætte sit tilbagetog helt til Tunesien. De allierede styrker i Nordafrika udgjordes af britiske, australske, new zealandske, indiske, sydafrikanske og græske styrker (Den Græske Brigade, 15.000 mand ). Senere også franske styrker, se nedenfor.
 For at underbygge denne sejr gik amerikanske og britiske styrker i land i Marokko og Algeriet den 8. november 1942 i Operation Torch. Vichy-franske styrker ydede kun begrænset modstand, før de skiftede side. De tyske og italienske styrker var herefter fanget mellem de allierede styrker, der trængte frem fra både øst og vest. De tyske tropper kapitulerede den 13. maj 1943, og 250.000 tyskere måtte vandre i fangenskab.
 Aksemagterne invaderer Balkan
 Italien invaderede Albanien den 7. april 1939 og Grækenland den 28. oktober 1940 helt uden aftale med deres tyske allierede. Mussolini ønskede at vise Hitler, at også han og hans land havde store militære evner. Iflg. den italienske udenrigsminister grev Galeazzo Ciano sagde Mussolini: "Hitler kan læse om min invasion af Grækenland i aviserne". Resultatet var langtfra den succes, de tyske styrker havde nået i Frankrig. Ikke alene mislykkedes det at erobre Grækenland, men det græske modangreb blev ført helt ind i Albanien. Det udløste tysk intervention også i Jugoslavien, hvor et pro-tysk kup var mislykkedes et par dage før. Britiske styrker blev sendt fra Egypten til Grækenland, men led et sviende nederlag. Efter at det græske fastland var erobret, rettede tyskerne opmærksomheden mod Kreta. Slaget om Kreta blev en massiv luftoperation med tyske faldskærmstropper i stort antal. Øen blev erobret, men de tyske tab var så store, at ingen i krigen forsøgte en lignende operation. Et helt specielt forhold for 2. Verdenskrig var, at Hitler pga. sin forkærlighed for græske kultur, og fordi han mente, at Mussolini selv var ude om det sviende nederlag, gav ordre til at de 218.000 fangne græske soldater skulle frigives umiddelbart efter afvæbning. De græske officerer fik endda lov til at beholde deres pistoler. Tyskland tog således ingen græske krigsfanger, og alle blev løsladt. Hitler sagde i sin tale til Rigsdagen, at de græske soldater har kæmpet ypperligt og ærefuldt, og pga. deres "hæderfulde æt" omgående ville blive frigivet. Hitler skal have givet strenge ordrer om, under ingen omstændigheder at ødelægge arkæologiske områder, templer etc.
 Tyskland angriber Sovjetunionen 1941
 Efter at Balkan nu var på tyskernes hænder, blev næste operation igangsættelsen den historisk største militære landoffensiv, der flere gange var blevet udskudt, operation Barbarossa.
 Om morgenen den 22. juni 1941 gik 2,5 million tyske og tyskallierede soldater til angreb på Sovjetunionen. Det angreb blev kaldt Operation Barbarossa, historiens største og blodigste militære felttog.
 Den sovjetiske hær blev taget på sengen. Efterretningrapporter, som advarede om store tyske troppekoncentrationer tæt op til grænsen, var få dage forinden blevet afvist af Stalin som upålidelige. Aksemagternes styrker havde i tiden efter angrebet enorm fremgang, i høj grad på grund af inkompetence fra Stalin og de sovjetiske generaler. Den røde hær var dårligt organiseret og mangelfuldt udrustet. Den tyske Blitzkriegtaktik med motoriserede enheders koncentrerede stormangreb og intense flyangreb viste sig meget effektive i de første måneder af krigen. Stalins ordre om forbud mod al tilbagetrækning medvirkede i høj grad til at Wehrmachts knibtangsmanøvrer hurtigt omringede betydelige sovjetiske styrker. 2,4 millioner sovjetiske soldater blev krigsfanger det første halve år.
 De tyske styrker var delt i tre hærgrupper.
 Heeresgruppe Nord rykkede ind i de baltiske stater, som i 1940 var blevet indlemmet i Sovjetunionen. Først i september nåede den Leningrad og indledte en belejring af byen, som skulle vare over 900 dage.
 Heeresgruppe Süd angreb Ukraine og havde som mål oliefeltener i Kaukasus. Inden vinteren kom havde den erobret hele Ukraine og var nået helt til Rostov ved indgangen til Kaukasus.
 Størstedelen af angrebet kom gennem Hviderusland, hvor Heeresgruppe Mitte havde kurs mod Ruslands hjerte. Ved Minsk og Smolensk vandt Tyskland store sejre og rykkede frem med stormskridt mod den sovjetiske hovedstad Moskva. I begyndelsen af oktober kunne de tyske fortropper skimte Kreml i horisonten, og situationen så håbløs ud for Sovjetunionen. Wehrmacht formåede imidlertid ikke at nå deres mål, før vinterkulden tvang angrebstyrkerne til at indstille fremrykningen. Den raske fremrykning gennem de enorme landområder havde været resursekrævende, og tyskerne var ikke forberedt på vinterkrig. Mens de havde problemer med forsyningslinjerne og ventede på forstærkninger til det endelige angreb på Moskva, fik Den røde hær tid til at omorganisere sig og forberede et modangreb.
 Slaget om Moskva varede i tre måneder og endte med sovjetisk sejr. Med temperaturer omkring 30 minusgrader led de tyske styrker under Fedor von Bock kraftigt, og da den sovjetiske kommandant Georgij Zjukov satte modangrebet ind den 5. december, mistede tyskerne initiativet og blev drevet tilbage.
 Japan angriber vestmagterne
 Japans militære engagement i Kina og Fransk Indokina havde ført til, at Storbritannien, USA og Holland havde lukket for olieforsyningen til Japan. Det var en stor trussel for den japanske krigsmaskine, og som et resultat måtte japanerne skaffe sig olie på egen hånd. Den oplagte løsning var det oliebesiddende Hollandsk Ostindien (i dag Indonesien), hvor en svag hollandsk eksilregering næppe ville kunne stå imod et japansk angreb. Den japanske regering antog, at et sådant angreb ikke ville blive godtaget af USA og Storbritannien og gjorde det nødvendigt at komme dem i forkøbet med et overraskelsesangreb.
 Om morgenen den 7. december 1941 gik den japanske flåde til angreb på den amerikanske flådebase Pearl Harbor. Angrebet blev til en vis grad en succes, da japanerne fik sænket 18 amerikanske skibe (hvoraf fem krigsskibe) med amerikanske tabstal på 2403 mand mod bare 29 japanske fly, fem japanske ubåde og 64 mand. Hovedmålet for det japanske angreb, ødelæggelsen af de amerikanske hangarskibe, mislykkedes, fordi de var ude på øvelse.
 Samtidigt erobrede japanske styrker den britiske kronkoloni Hong Kong. Dagen efter, den 10. december, blev de to britiske krigsskibe HMS Repulse og HMS Prince of Wales sænket ud for kysten af Britisk Malaya. Thailand blev tvunget med i krigen på japansk side, og samtidigt faldt de to amerikanske øer Guam og Wake Island.
 Det japanske angreb førte til, at den amerikanske Kongres erklærede krig mod Japan den 8. december. Tre dage senere erklærede Tyskland krig mod USA. Det førte til, at de hidtil uafhængige krige i Europa og Asien blev forbundet til en global konflikt, altså en verdenskrig.
 I januar 1942 tog Japan magten i Burma og Britisk Malaya. Samtidigt blev Ny Guinea, Filippinerne og Hollands Ostindien blev invaderet. I februar blev den britiske bastion Singapore erobret og 130.000 allierede soldater kom i japansk krigsfangenskab. I slaget i Javahavet i februar-marts blev den allierede flåde knust, hvilket bragte Hollandsk Ostindien under japansk kontrol. I løbet af foråret blev også de amerikanske styrker på Filippinerne slået og Japan tog også magten på denne øgruppe. Derudover blev Salomonøerne besat, da de kunne bruges som base for bombefly, som kunne true konvojer til Australien.
 De allieredes invasion af Italien
 Fra deres basis i Nordafrika foretog de allierede nu en invasion ind i, hvad Winston Churchill kaldte "Europas bløde underliv".
 Som forløber blev Sicilien erobret den 10. juli 1943. Som en direkte konsekvens blev Mussolini afsat den 25. juli 1943. Han blev arresteret og sat i husarrest i et isoleret bjergområde. Hans efterfølger, general Pietro Badoglio, forhandlede sig til en våbenhvile med de allierede den 8. september 1943, og Italien var hermed ikke længere Tysklands allierede. Nu var der repressalier mod italienske soldater i selve Italien og i de besatte lande som Grækenland, hvor tyskerne henrettede italienske soldater i massevis: på Korfu blev de italienske soldater i sække og smidt levende ud fra en klippe.
 Tyskerne handlede hurtigt i situationen med en afvæbning af de italienske styrker og etableringen af en stærk forsvarslinje.
 De allierede styrker gik i land på det italienske hovedland den 9. september 1943; amerikanerne ved Salerno, briterne ved Taranto.
 Mussolini blev befriet af tyske tropper og genindsat som overhoved i Salò-republikken, en fascistisk lydstat i Norditalien. Han fortsatte, til han blev fanget af den italienske modstandsbevægelse og henrettet ved skydning. Den 28. april 1945 hængte de italienske partisaner ham op i benene på Piazzale Loreto i Milano.
 Tyskerne havde bygget en stærk forsvarslinje i bjergene – Gustav-linjen – hvor de allierede led store tab. Til sidst blev linjen indtaget ved angreb mod Monte Cassino fra syd og ved landgang nord for linjen ved Anzio. Slaget om Monte Cassino var ualmindeligt blodigt og blev bl.a. udført af polske, græske og algeriske soldater i allieret tjeneste.
 De allierede indtog Rom den 4. juni 1944, to dage før landgangen i Normandiet. Tyskerne opstillede en ny forsvarslinje længere mod nord – Gotenstellung. De allierede foretog Operation Dragoon, en landgang i det sydlige Frankrig i august for at true den tyske flanke, samtidig med at de angreb "den gotiske forsvarslinje" den 10. september. Offensiven fra de allierede og enkelte italienske styrker fortsatte, til de tyske tropper i Italien overgav sig den 29. april, to dage efter Mussolini blev fanget.
 Befrielsen af Frankrig
 Omtrent samtidig med befrielsen af Rom kom den længe ventede invasion af Frankrig. Under Operation Neptune og den følgende Operation Overlord blev allierede tropper sat i land i Normandiet den 6. juni 1944 og etablerede et brohoved, som det trods ihærdige anstrengelser ikke lykkedes for tyskerne at eliminere. Herefter fulgte en to måneder lang kampagne, hvor amerikanske, britiske og canadiske tropper forsøgte at bryde ud fra det forholdsvis snævre brohoved. Da udbruddet endelig kom, skete det hurtigt, og amerikanske styrker under bl.a. George Patton kørte hurtigt gennem Frankrig mod den tyske grænse. Tyske tropper, der havde kæmpet i Normandiet, blev omringet i et område omkring Falaise.
 Meget omfattende bombninger af den tyske infrastruktur og byer var årsag til enorme tab og ødelæggelser. I Tyskland overlevede Hitler flere attentatforsøg. Det mest alvorlige skete den 20. juli, hvor han blev lettere såret. Invasionen i Normandiet blev fulgt af en invasion i det sydlige Frankrig i august måned under betegnelsen "Operation Dragoon". I september var tre allierede hærgrupper opstillet over for den tyske vestfront, som stort set fulgte rigsgrænsen. De allierede nærede en forsigtig optimisme og alle troede, at krigen i Europa forhåbentlig ville være ovre ved udgangen af 1944. Den 25. august 1944 blev Paris befriet.
 De allierede forsøgte at presse krigslykken med "Operation Market Garden", hvor de forsøgte at erobre en række broer ved Arnhem i Holland ved et luftbåret angreb. Forsøget blev gjort for at åbne en vej ind i Tyskland og for at befri det nordlige Nederland. Der var dog stærke tyske styrker til stede, og den britiske 1. luftbårne division blev næsten udslettet. De allierede havde erobret Antwerpen og dens store havneanlæg i starten af september, men tyske tropper holdt fortsat den nordlige del af indløbet til havnen besat. I slaget ved Schelde lykkedes det at fjerne de tyske tropper efter særdeles hårde kampe, og fra slutningen af november kunne havnen i Antwerpen lette på de allieredes forsyningssituation.
 Efter at den vanskelige forsyningssituation havde ført til stagnation af fronten, kom de allierede kun langsom frem i efteråret 1944. Amerikanerne kæmpede hårdt i slaget om Hürtgenskoven og havde svært ved at planlægge offensiver. Det forværredes den 16. december 1944, da tyskerne indledte en modoffensiv i slaget om Ardennerne. De tyske styrker drev de allierede tilbage og omringede en række amerikanske styrker. Det lykkedes de allierede at standse modoffensiven og til sidst at presse tyskerne tilbage igen. Slaget om Ardennerne blev tyskernes sidste store offensiv i krigen.
 Den sidste forhindring for de allierede var Rhinen. Den krydsede de i marts 1945, og herefter lå vejen ind i Tyskland åben. De sidste tyske styrker i vest blev omringet i Ruhr-distriktet.
 Krigen slutter
 I løbet af de første måneder af 1945 trængte de Vestallierede frem til Rhinen. I begyndelsen af marts nåede amerikanerne frem til Rhinen ved Remagen og erobrede den 7. marts en jernbanebro intakt, hvorefter amerikanske styrker straks begyndte at etablere et brohoved på Rhinens østlige bred. Den 22. marts begyndte amerikanske tropper at overskride Rhinen ved Mainz og i de følgende dage fulgte yderligere overgange i syd og nord. Ruhr-området blev hurtigt omringet, og mens Ruhr blev erobret fortsatte de Vestallierede styrker hastigt øst på og erobrede hele det tyske område vest for Elben foruden store dele af Tjekkoslovakiet og Østrig.
 I de første måneder af 1945 var de sovjetiske styrker trængt frem til Oder og havde etableret et brohoved på flodens vestlige bred. Den 16. april gik de sovjetiske styrker til angreb over Oder og omringede hurtigt Berlin. Mens de sovjetiske styrker kæmpede mod et indædt tysk forsvar af Berlin mødtes amerikanske og sovjetiske tropper den 25. april 1945 ved Torgau, som ligger ved Elben.
 Da de sovjetiske styrker var trængt ind i Berlins centrum og alt var tabt, valgte Hitler den 30. april at begå selvmord i sin bunker sammen med elskerinden Eva Braun, som han ægtede i sidste øjeblik. For Hitlers efterfølger storadmiral Karl Dönitz var der kun tilbage at kapitulere. De officielle kapitulationsdokumenter blev underskrevet af general Alfred Jodl den 7. maj 1945. Den 8. maj blev erklæret for sejrsdag i Europa, VE-day.
 Det tyske rige blev opdelt i allierede kontrolzoner, Sovjetunionen i øst, USA i syd, Storbritannien i nordvest og Frankrig i sydvest.
 Under fremmarchen gennem de tidligere tyske besættelsesområder og selve Tyskland stødte de allierede styrker på koncentrationslejre, som nazisterne havde fængslet og udryddet cirka 12 millioner mennesker i. Den største enkeltgruppe var jøder (cirka halvdelen ifølge Nürnbergprocessen). Andre minoriteter som sigøjnere, slaver, homoseksuelle og handicappede samt politiske fjender var blandt ofrene. Den mest omtalte af disse dødslejre er Auschwitz, hvor det anslås, at 1-1,5 millioner mennesker blev dræbt. Folkedrabet "Holocaust" er en væsentlig del af historien om 2. verdenskrig. I maj og juni 1945 blev tusinder af flygtninge fra Jugoslavien og Sovjetunionen samlet i Østrig og sendt retur via Operation Keelhaul. Flygtningene blev enten skudt eller deporteret af Sovjetunionen. Også det slagne Finland og det neutrale Sverige sendte flygtninge retur til samme skæbne. Flygtninge fra Tyskland i Danmark blev nægtet lægehjælp, og 4000 børn døde.
 Krigen i Europa sluttede den 8. maj, men fortsatte i Asien. Efter nedkastningen af atombomber i Hiroshima den 6. og Nagasaki den 9. august angreb Sovjetunionen Japan ved Operation Auguststorm og invaderede Manchuriet. Herefter besluttede den japanske krigsledelse den 15. august at overgive sig betingelsesløst. Den 2. september 1945 blev freden underskrevet og 2. verdenskrig var slut.
 De sidste tyske krigsfanger blev i 1955 løsladt af Sovjetunionen, efter Stalins død. I efteråret 1953 blev de sidste danskere, der var gået i tysk krigstjeneste, løsladt fra sovjetisk fangenskab.
 Danske soldater i fremmed tjeneste
 66 danskere fløj i de allierede flystyrker (RAF, Royal Canadian Air Force og de Frie Norske Flyverstyrker), hvoraf 26 omkom.
 Yderligere kæmpede omkring 5.000 danskere på tysk side i Frikorps Danmark ved østfronten.
 Navne
 Listen er påbegyndt og ufuldstændig
 På allieret side
 Kaj Birksted
 Anders Lassen
 På aksemagternes side
 Peter Horn
 Søren Kam
 Christian Frederik von Schalburg
 Poul Sommer
 Se også
 Blitzkrieg (computerspil) - realtidsrelateret strategisk computerspil (2003)
 Hearts of Iron 4 (computerspil) realtidsrelateret strategisk computerspil, (2016)
 Eksterne kilder/henvisninger
 Bunkere fra 2. verdenskrig i Danmark
 Linkbox med leksikale artikler og analyser om krigen generelt, med engelske og danske links (På Modkraft.dk)
 Podcast med en af 2.000 danske politifolk i Buchenwald
 http://www.slagmarker.dk – spor af anden verdenskrig i Europa
 "Anden Verdenskrig Hvornår-Skete-Det" af Ole Helmer Jensen, Politikens Forlag 1968.
 Europas historie
 Afrikanske krige
 Argentinske krige
 Indiske krige
 Japanske krige
 Kinesiske krige
 Nederlandske krige
 Tyske krige
 Dagens artikel


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 8.9.2007
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 211/50
 Žaloba podaná 16. júla 2007 – People's Mojahedin Organization of Iran/Rada
 (Vec T-256/07)
 (2007/C 211/94)
 Jazyk konania: angličtina
 Účastníci konania
 Žalobca: People's Mojahedin Organization of Iran (Auvers sur Oise, Francúzsko) (v zastúpení: J. P. Spitzer, advokát, a D. Vaughan, QC)
 Žalovaná: Rada Európskej únie
 Návrhy žalobcu
 —
 zrušiť rozhodnutie Rady 2007/445/ES v rozsahu, v akom sa vzťahuje na žalobcu,
 —
 zaviazať žalovanú na náhradu trov konania.
 Žalobné dôvody a hlavné tvrdenia
 Žalobca sa domáha čiastočného zrušenia rozhodnutia Rady 2007/445/ES z 28. júna 2007, ktorým sa vykonáva článok 2 ods. 3 nariadenia (ES) č. 2580/2001 o určitých obmedzujúcich opatreniach zameraných proti určitým osobám a subjektom s cieľom boja proti terorizmu a ktorým sa zrušujú rozhodnutia 2006/379/ES a 2006/1008/ES (1), na základe ktorého sa žalobca aj naďalej nachádza na zozname osôb, skupín a subjektov, na ktoré sa vzťahuje zmrazenie prostriedkov a ostatných finančných zdrojov.
 Žalobca na podporu svojej žaloby uvádza, že napadnuté rozhodnutie Rady by malo byť zrušené, pretože Rada sa aj naďalej opierala o zoznam uvedený v rozhodnutí 2006/379/ES, na ktorom je uvedený žalobca, pričom toto rozhodnutie mala Rada v rozsahu, v akom sa vzťahuje na žalobcu, zrušiť, resp. zmeniť a doplniť, a to v nadväznosti na rozsudok Súdu prvého stupňa vydaný vo veci T-228/02 Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran/Rada (Zb. 2006, s. II-0000). Podľa žalobcu mala Rada povinnosť vyškrtnúť meno žalobcu z uvedeného zoznamu.
 Žalobca ďalej tvrdí, že pri prijímaní napadnutého rozhodnutia bolo porušené žalobcovo právo byť vypočutý a že jeho prijatie nebolo riadne odôvodnené.
 Okrem toho žalobca uvádza, že napadnuté rozhodnutie bolo prijaté na základe podkladov, ktoré sa všetky vzťahovali na obdobie pred rokom 2001, pričom neboli zohľadnené podklady vzťahujúce sa na obdobie po roku 2001, ktoré predložil žalobca.
 Žalobca napokon tvrdí, že tieto skutočnosti majú za následok zneužitie, resp. nesprávne uplatnenie právomoci.
 (1) Ú. v. EÚ L 169, 2007, s. 58.


text:
Flavio Bauto (muerto hacia 385) fue un militar franco romanizado que sirvió al Imperio de Occidente como magister militum y cónsul.
 Cuando el usurpador Magno Máximo invadió Italia en un intento de reemplazar a Valentiniano II, Bauto dirigió las fuerzas del emperador de Oriente, Teodosio I, y rechazó al rebelde. Fue cónsul en 385 con Arcadio. Murió poco después, probablemente por causas naturales. Fue sucedido por Arbogasto. Su hija, Elia Eudoxia, se casó en 395 con Arcadio, ya emperador, y llegó a ser una de las emperatrices más poderosas de la antigüedad tardía.,. La identidad de su padre la menciona Filostorgio. La Historia del Imperio romano tardío desde la muerte de Teodosio I hasta la muerte de Justiniano (1923) por John B. Bury<ref name="penelope.uchicago.edu">[http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/secondary/BURLAT/5A*.html#ref8 J.B.Bury,History of the Later Roman Empire from the Death of Theodosius I to the Death of Justinian', cap. V]</ref> y el estudio histórico Theodosian Empresses. Women and Imperial Dominion in Late Antiquity'' (1982) de Kenneth Holum consideran que su madre era romana y Eudoxia entonces una «semibarbara», medio bárbara. Sin embargo, las fuentes primarias callan sobre su linaje materno.
 La crónica fragmentaria de Juan de Antioquía, un monje del siglo VII a quien se trata de identificar como Juan de la Sedre, patriarca ortodoxo sirio de Antioquía entre 641 y 648 considera a Bauto como el padre también de Arbogasto. El parentesco no es aceptado por los historiadores modernos.
 Bauto se opuso a San Ambrosio cuando este propuso retirar el altar pagano de la Victoria del Senado de Roma. Perdió el caso y el Altar de la Victoria fue retirado. Después de su muerte, Arbogasto lideró un breve resurgimiento pagano.
 Referencias
 Fallecidos en 385
 Militares de la Antigua Roma del siglo IV
 Generales de la Antigua Roma
 Cónsules del Imperio romano
 Francos
 Gens Flavia
 Magistri militum


text:
Late Night with Conan O’Brien oli yhdysvaltalainen NBC-televisiokanavan myöhäisillan keskusteluohjelma, jota esitettiin vuosina 1993–2009. Ohjelma sisälsi ajankohtaista aiheista muodostettua satiiria, julkisuuden henkilöiden vierailuja, stand up -komiikkaa sekä musiikkivieraita. Late Nightia juonsi Conan O’Brien ja se kuvattiin New Yorkin Rockefeller Centerissä. Suomessa ohjelmaa esitti aluksi vuonna 2000 kaapelikanava TVTV! ja vuodesta 2001 sen seuraaja Sub.
 Historia
 Vuonna 1992 David Letterman, NBC-kanavan Late Night with David Lettermanin pitkäaikainen juontaja, hävisi kilpailun The Tonight Show’n juontajan paikasta Jay Lenolle edellisen juontajan Johnny Carsonin jäädessä eläkkeelle. Letterman lähti ulos NBC:ltä ja hän lähti tekemään CBS-kanavalla uutta ohjelmaa nimeltä Late Show with David Letterman. Nykyäänkin Lettermanin isännöimä Late Show kilpailee The Tonight Show’n kanssa suosituimman myöhäisillan talk show’n paikasta. Lettermanin lähdettyä Conan O’Brien korvasi hänet Late Nightin isäntänä.
 Ensimmäinen O’Brienin juontama jakso esitettiin NBC-kanavalla 13. syyskuuta 1993. Andy Richter toimi O’Brienin apujuontajana, eli sidekickinä toukokuuhun 2000 asti. Richterin lähdettyä O’Brien juonsi ohjelmaa yksin.
 Kun Late Night with Conan O’Brien vuonna 1993 alkoi se oli jatkuvan lopettamisuhan alla. Kriitikot arvostelivat ohjelmaa ja katsojaluvut pysyivät alhaisina. Show teki kuitenkin lopullisen läpimurtonsa noin 2000-luvun alussa, ja siitä tuli esitysaikansa katsotuin ohjelma. The Tonight Show’lla, joka näytetään useimmilla alueilla heti paikallisten iltauutisten jälkeen on aina ollut enemmän katsojia kuin Late Nightilla. The Tonight Show oli myös ensimmäinen myöhäisillan talk show NBC:llä. Late Nightilla on kuitenkin aina ollut tukevampi jalansija tavoitellussa 25–35-vuotiaiden ikäryhmässä, kun The Tonight Show on vedonnut laajempaan ja vanhempaan yleisöön.
 Vuonna 2003 Late Night with Conan O’Brien täytti 10 vuotta, ja tämän kunniaksi O’Brien järjesti kymmenvuotisjuhlashow’n (10th Anniversary Special), joka julkaistiin myös DVD-versiona.
 NBC ilmoitti 21. heinäkuuta 2008, että O’Brien siirtyy juontamaan The Tonight Show’ta vuoden 2009 kesäkuusta lähtien ja Late Nightin uutena isäntänä tulee aloittamaan koomikko Jimmy Fallon. Viimeinen O’Brienin isännöimä Late Nightin jakso esitettiin Yhdysvalloissa 20. helmikuuta ja Suomessa 25. helmikuuta 2009. Viimeisen jakson vieraina nähtiin näyttelijä–koomikko Will Ferrell, Late Nightin sketseistä tuttu Abe Vigoda sekä O’Brienin sidekickinä toiminut Andy Richter. Musiikkivieraana oli The White Stripes.
 Jakson rakenne
 Late Night with Conan O’Brien noudatti tyypillistä myöhäisillan talk show'n kaavaa. Alussa O’Brien esitti vitsimonologin, jonka aiheet tulivat monesti ajankohtaisista tapahtumista tai säännöllisesti toistuvista vitseistä. Monologin jälkeen seurasi pidempi sketsikohtaus, minkä jälkeen siirryttiin julkisuuden henkilöiden haastatteluihin. Late Nightin tyypillisessä jaksossa oli kahdesta kolmeen julkkisvierasta vieraiden määrä vaihteli jaksokohtaisesti, ja vieraiden jälkeen ohjelman päätti musiikkiesitys.
 The Max Weinberg 7
 The Max Weinberg 7 oli Late Night with Conan O’Brienin houseyhtye, joka esiintyi ohjelmassa sarjan alkamisesta asti samalla kokoonpanolla. Yhtyettä johti rumpali Max Weinberg, joka kuuluu myös useasti Bruce Springsteenin kanssa esiintyneeseen E Street Bandiin. Yhtye julkaisi albumin The Max Weinberg 7 vuonna 2000.
 Jäsenet
 Scott Healy – kosketinsoittimet
 Mike Merritt – bassokitara
 Mark Pender – trumpetti
 Richie ”LaBamba” Rosenberg – pasuuna
 Max Weinberg – rummut
 Jerry Vivino – saksofoni
 Jimmy Vivino – kitara
 Komiikka
 Ohjelmassa oli toistuvia sketsejä kuten If They Mated (suom. Jos he pariutuisivat), In the Year 2000 (Vuonna 2000) ja SAT Analogies. Lisäksi hahmot kuten The Masturbating Bear (Masturboiva karhu), Pimpbot 5000 ja Coked-Up Werewolf (Kokapöllyinen ihmissusi) esiintyvät ohjelmassa usein. Ohjelma aloitti myös Robert Smigelin Triumph the Insult Comic Dogin uran, joka esiintyi Late Nightissa ensimmäisen kerran vuonna 1997.
 Sketsejä
 Celebrity Survey (julkkiskysely)
 New US Post Stamps (uudet postimerkit)
 In the Year 2000 (vuonna 2000)
 Actual Items
 Celebrity: Secrets
 If They Mated (jos he pariutuisivat)
 Small Talk Moment (pieni juttutuokio)
 Celebrity Autographs (julkkisten nimikirjoituksia)
 Late Night Audiency Awards (yleisön palkitsemisgaala)
 Frankenstein Wastes a Minute of Our Time(Frankenstein tuhlaa minuutin katsojien aikaa)
 Walker, Texas Ranger Lever (Walker, Texasista -vipu)
 Pierre Bernard’s Recliner of Rage
 Conan O’Brien Hates My Homeland
 Hahmoja
 The Strange Ranger (omituinen metsänvartija)
 Abe Vigoda
 The Masturbating Bear (masturboiva karhu)
 FedEx Pope (FedEx-paavi)
 Triumph, the Insult Comic Dog (herjahurtta Triumph)
 S&M Lincoln (sadomasokistinen Lincoln)
 The Interrupter (keskeyttäjä)
 Evil Puppy (paha pentu)
 Coked-Up Werewolf (kokapöllyinen ihmissusi)
 Vomiting Kermit (oksentava Kermit)
 Horny Manatee (kiimainen manaatti)
 Artie Kendall (kuolleen laulajan kummitus)
 Katso myös
 Pale Force
 Lähteet
 Viitteet
 Aiheesta muualla
 Viihdeohjelmat
 Yhdysvaltalaiset televisiosarjat
 Yhdysvaltalaiset keskusteluohjelmat
 1990-luvun televisiosarjat
 2000-vuosikymmenen televisiosarjat
 2010-luvun televisiosarjat
 NBC:n televisio-ohjelmat


text:
 12.4.2008
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea
 C 92/22
 Rikors ippreżentat fl-20 ta' Frar 2008 — Il-Kummissjoni tal-Komunitajiet Ewropej vs Ir-Repubblika Ċeka
 (Kawża C-71/08)
 (2008/C 92/41)
 Lingwa tal-kawża: Iċ-Ċek
 Partijiet
 Rikorrenti: Il-Kummissjoni tal-Komunitajiet Ewropej (rappreżentant: P. Dejmek, aġent)
 Konvenuta: Ir-Repubblika Ċeka
 Talbiet
 —
 tiddikjara li, billi naqset milli tadotta l-miżuri leġiżlattivi, regolamentari u amministrattivi neċessarji sabiex tikkonforma ruħha mad-Direttiva 2004/39/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill, tal-21 ta' April 2004, dwar is-swieq fl-istrumenti finanzjarji li temenda d-Direttivi tal-Kunsill 85/611/KEE u 93/6/KEE u d-Direttiva 2000/12/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill u li tħassar id-Direttiva tal-Kunsill 93/22/KEE (1), emendata l-aħħar bid-Direttiva 2006/31/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill, tal-5 ta' April 2006, li temenda d-Direttiva 2004/39/KE dwar is-swieq fl-istrumenti finanzjarji, fir-rigward ta' ċerti limiti ta' żmien (2), jew, fi kwalunkwe każ, billi naqset milli tinforma lill-Kummissjoni b'dan, ir-Repubblika Ċeka naqset mill-obbligi imposti fuqha mill-Artikolu 70 ta' dik id-direttiva;
 —
 tikkundanna lir-Repubblika Ċeka għall-ispejjeż.
 Motivi u argumenti prinċipali
 It-terminu għat-traspożizzjoni tad-Direttiva fis-sistema legali domestika skada fil-31 ta' Jannar 2007.
 (1) ĠU L 145, p. 1.
 (2) ĠU L 114, p. 60.


type: other

text:
VSL sodba II Cp 764/2011
 ECLI:SI:VSLJ:2011:II.CP.764.2011
 VSL0068553
 pasivna legitimacija - privatizacija stanovanj in stanovanjskih hiš - odkup stanovanja - zahtevek na sklenitev pogodbe - zavezanec za odkup
 Določbi 65. člena ZZ in 92. člena ZZDej sta lex specialis v razmerju do določb 111. člena in 112. člena SZ.
 Distinkcije med pojmom lastnik po SZ in lastnikom, kot je opredeljen v stvarno pravni materiji, naš stvarno pravni sistem ne uvaja in sicer tako kar zadeva določbe SPZ (prej ZTLR) kot tudi ne določbe SZ. Lastnik je v obeh primerih tista oseba, ki ima na stvari lastninsko pravico.
 1. Sodišče prve stopnje je z izpodbijano sodbo ugodilo tožbenemu zahtevku na sklenitev pogodbe, katere vsebina je razvidna iz izreka izpodbijane sodbe. Toženi stranki je naložilo, da v roku 15 dni plača tožeči stranki njene stroške pravdnega postopka v višini 2.766,00 EUR, v primeru zamude z zakonskimi zamudnimi obrestmi od izteka paricijskega roka dalje do plačila, da ne bo izvršbe.
 2. Zoper navedeno sodbo vlaga pritožbo tožena stranka. Uveljavlja vse pritožbene razloge in predlaga, da Višje sodišče v Ljubljani pritožbi ugodi in izpodbijano sodbo primarno spremeni tako, da tožbeni zahtevek v celoti zavrne oziroma podredno, da izpodbijano sodbo sodišča prve stopnje razveljavi ter vrne prvostopnemu sodišču v novo sojenje, tožečo stranko pa obveže k plačilu pravdnih in pritožbenih stroškov tožene stranke z zakonskimi zamudnimi obrestmi od naslednjega dne od izteka paricijskega roka dalje do plačila. Poudarja, da lahko pravico do odkupa stanovanja iz 117. člena SZ uveljavlja le proti lastniku, ki je to postal na podlagi določb SZ o lastninjenju, lahko tudi z neizvedeno pravico do odkupa drugega primernega stanovanja zaradi predvidenega rušenja stanovanjske hiše uveljavlja le proti takemu lastniku. To pa je bila v času uveljavitve SZ Mestna občina Ljubljana, kot pravna naslednica Občine Ljubljana - Center. Sodišče se ni opredelilo do razlikovanja „lastnika“ po SZ in „lastnika“, kot je opredeljen v stvarnopravni materiji. SZ je namreč vseboval specialne določbe glede statusa „lastnika“. Lastniki stanovanj so na podlagi določb 111. in 112. člena SZ postale Republika Slovenija in občine, na katerih so imele pravico uporabe delovne skupnosti državnih organov, organov družbene skupnosti in bivših DPO ter lastnice družbenih stanovanj in stanovanjskih hiš, namenjenih za nosilce družbenih funkcij ter drugih družbenih stanovanj, na katerih imajo republika in občine pravico uporabe. Pravico uporabe pa je na dan uveljavitve SZ in še pred datumom imela Občina Ljubljana - Center, Samoupravna stanovanjska skupnost Ljubljana - Center. Torej ta druga pravna oseba, kot jo določa SZ v 112. členu je postala lastnica stanovanja na J. ulici v Ljubljani. Sporno je tako, da je pravico uporabe pred in na dan uveljavitve SZ vseskozi izvrševala občina tako z izdajanjem odločb o dodelitvi stanovanja kot s sklepanjem najemnih pogodb po SZ. Tožena stranka je torej prepričana, da je sodišče v svoji sklepni oceni primarno izpustilo določbe SZ, na podlagi katerih bi lahko razsodilo, da je primerno stanovanje imetniku pravice do uporabe dolžan priskrbeti tisti, ki mu je pravico uporabe dodelil oziroma njegov pravni naslednik, najkasneje v roku 1 leta po uveljavitvi SZ, če se z lastnikom ne sporazume kako drugače. Razlog rušitve samega objekta je še vedno izkazan, saj Odlok o PUP-ih za del prostorske celote C6 Vodomat (Klinični center - sever) Ur. l. RS št. 74/99 še vedno velja. Zato drugih prostorskih aktov v strani Mestna občina Ljubljana ni mogla pridobiti. Ob povedanem je torej le bivša Občina Ljubljana - Center pasivno legitimirana v predmetni pravdi, saj je s tožečo stranko sklenila le ona najemno pogodbo. Ta je bila sklenjena na podlagi določil Stanovanjskega zakona iz leta 1991, saj je glede na prej veljavno zakonodajo (Zakon o stanovanjskih razmerjih) tožeča stranka bila imetnica stanovanjske pravice. Pravica bivšega imetnika stanovanjske pravice do odkupa tega stanovanja ali drugega primernega stanovanja pa je izvedena iz njegove pravice do odkupa tistega stanovanja, na katerem je na dan uveljavitve Stanovanjskega zakona imela stanovanjsko pravico. Ravno tako, kot lahko osnovno pravico do odkupa stanovanja iz 117. člena Stanovanjskega zakona uveljavlja le proti lastniku, ki je to postal na podlagi določb Stanovanjskega zakona o lastninjenju, lahko tudi z neizvedeno pravico do odkupa drugega primernega stanovanja zaradi predvidenega rušenja stanovanjske hiše uveljavlja proti takemu lastniku, to pa je Mestna občina Ljubljana kot pravna naslednica Občine Ljubljana - Center. Tožbeni zahtevek namreč izvira iz obdobja uveljavitve SZ (iz leta 1991), zaradi česar ga je treba presojati po pravnem in dejanskem stanju iz tega obdobja. Po ugotovitvah sodišča prve stopnje pa je bila tožnici dne 25. 9. 1985 pod št. DD600/85 izdana odločba o dodelitvi stanovanja in sicer s strani SIS., Ljubljana - Center, kakor je tudi ugotovilo, da je bila pri vložku, v katerem je vpisana stanovanjska stavba, vknjižena pravica uporabe na Klinične bolnice in nato na Klinični center, ki je tudi po ugotovitvi prvostopnega sodišča organ, ki je tožnici priznal stanovanjsko pravico. Prvostopno sodišče torej tudi ni upoštevalo določb 155. člena Stanovanjskega zakona (Ur. l. št. 18/91) glede na to, da je ugodilo tožbenemu zahtevku zoper Republiko Slovenijo. Na podlagi določila drugega odstavka tega člena je primerno stanovanje imetniku pravice do uporabe dolžan priskrbeti tisti, ki mu je pravico uporabe dodelil oziroma njegov pravni naslednik in sicer najkasneje v roku 1 leta po uveljavitvi tega zakona, če se z lastnikom ne sporazume kako drugače. Navedene ugotovitve prvostopnega sodišča ter odločitev, da je tožena stranka pasivno legitimirana v tem postopku, so tako sami s seboj v nasprotju, oziroma izpodbijana odločitev prvostopnega sodišča v direktnem nasprotju s citirano zakonsko določbo, saj bi moral biti tožbeni zahtevek pravilno uperjen zoper pravnega naslednika tistega subjekta, ki je tožnici stanovanjsko pravico dodelil, to pa sta Klinični center oziroma Mestna občina L..
 3. Tožeča stranka je odgovorila na pritožbo. Predlaga, da pritožbeno sodišče pritožbo tožene stranke v celoti zavrne kot neutemeljeno in potrdi sodbo, toženi stranki pa naloži povračilo stroškov tožeče stranke za odgovor na pritožbo v roku 15 dni, v primeru zamude pa z zakonskimi zamudnimi obrestmi od 16. dne dalje do plačila in pod izvršbo.
 5. Odločilni konkretni dejanski stan, ki predstavlja ustrezno podlago za v izpodbijani sodbi pravilno uporabljeno materialno pravo je ta, da v zemljiški knjigi Občina Ljubljana - Center oziroma njena pravna naslednica Mestna občina Ljubljana nista bili nikoli vpisani kot imetnici pravice uporabe oziroma lastnici predmetnega stanovanja, temveč je bila vknjižena pravica uporabe najprej na Klinične bolnice, nato na Klinični center, nato pa je tožena stranka originarno (ex lege) na podlagi 65. člena Zakona o zavodih (z dnem 30. 3. 1991) ter nato tudi na podlagi 92. člena Zakona o zdravstveni dejavnosti postala lastnica predmetnega stanovanja. V skladu s temi zakonskimi določbami je bila tudi vpisana v zemljiški knjigi na podlagi predloga vloženega v letu 2000, ki pa je bil le deklaratornega značaja. Dejstvo, da je bila najemna pogodba res sklenjena s pravno prednico Mestne občine Ljubljana (Občino Ljubljana - Center) tako na presojo v pritožbi še sporne pasivne legitimacije ne more vplivati, kot še zmotno meni pritožnica. Omenjene zakonske določbe pa sicer predstavljajo tudi lex specialis v razmerju do določb 111. člena in 112. člena Stanovanjskega zakona (SZ), ki pa sicer tudi same po sebi ne izključujejo pasivne legitimacije tožene stranke, temveč jo zgolj porazdeljujejo med Republiko Slovenijo in občine.
 6. Pritožnik se tudi neutemeljeno sklicuje na 129. člen SZ. Sodišče prve stopnje je sicer ugotovilo, da je bila predmetna večstanovanjska hiša v prostorskih izvedbenih aktih (dolgoročnemu planu občin Mesta Ljubljana in Odloku o prostorskih ureditvenih pogojih za del prostorske celote C6 Vodomat.) predvidena za rušenje zaradi ureditve križišča Ja. – Je. ulice in da je na lokaciji obstoječe stavbe in dvoriščnega objekta dopustna dvoetaža novogradnje z izrabljenim podstrešjem za paramedicinsko dejavnost. Vendar pa sodišče istočasno ugotavlja, da je bila ta izdana že v letu 2001, razen tega pa tožena stranka ni predložila nobene odločbe, ki bi na to tudi predvidela rušenje oziroma direktno terjala njeno porušitev. Ker le-to uvaja vendarle izdani prostorski izvedbeni akt, pa je sodišče tudi pravilno ugodilo opcijskemu zahtevku za drugo primerno stanovanje.
 7. Tudi ne pride v poštev določba 155. člena SZ, na katerega se prav tako sklicuje tožena stranka v pritožbi. Ta določba se namreč nanaša na tiste primere imetnikov, ki so pridobili pravico trajne uporabe na zasebnem stanovanju, in torej ne na družbenem stanovanju, kakršno je tudi predmetno(1).
 8. Končno je tudi neutemeljen pritožbeni očitek, da sodišče prve stopnje ni razlikovalo med pojmom lastnik po SZ in lastnikom, kot je opredeljen v stvarno pravni materiji“. Takšne distinkcije ne uvaja naš stvarno pravni sistem in sicer tako kar zadeva določbe Stvarnopravnega zakonika (prej Zakona o temeljnih lastninskopravnih razmerjih; ZTLR) kot tudi ne določbe SZ. Lastnik je v obeh primerih tista oseba, ki ima na stvari lastninsko pravico. V konkretnem primeru torej ves čas Republika Slovenija oziroma prej navedene zdravstvene ustanove. Le lastnik pa je dolžan sklepati kupoprodajne pogodbe, kakršne terja tožeča stranka.
 9. Ob povedanem je moralo pritožbeno sodišče pritožbo zavrniti in potrditi izpodbijano sodbo (353. člen ZPP).
 10. Ker je pritožnica propadla s pritožbo, nosi svoje stroške pritožbenega postopka, prav tako pa nosi stroške v zvezi z odgovorom na pritožbo tožeča stranka, saj je pritožbeno sodišče ocenilo, da ti niso bili potrebni (155. člen ZPP).
 (1) Glej npr. odločbo VS RS – Sklep II Ips 292/95, z dne 2. 7. 1997; objavljeno v bazi SOVS.
 SZ člen 111, 112, 129, 155.
 P2RvYy0yMDEwMDQwODE1MjYwOTk0


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 I
 112th CONGRESS
 1st Session
 H. R. 880
 IN THE HOUSE OF REPRESENTATIVES
 March 2, 2011
 Mr. Herger (for
 himself, Mr. Kind,
 Mr. Reichert,
 Mr. Dent, Mr. Graves of Missouri,
 Mr. Harper, and
 Mr. Paul) introduced the following
 bill; which was referred to the Committee
 on Ways and Means
 A BILL
 To amend the Internal Revenue Code of 1986 to make
 permanent the deduction for health insurance costs in computing self-employment
 taxes.
 1.Short titleThis Act may be cited as the
 Equity for Our Nation’s Self-Employed Act of
 2011.
 2.Temporary
 deduction for health insurance costs in computing self-employment taxes made
 permanent
 (a)In
 generalSubsection (l) of
 section 162 of the Internal Revenue Code of 1986 is amended by striking
 paragraph (4) and by redesignating paragraph (5) as paragraph (4).
 (b)Effective
 dateThe amendment made by this section shall apply to taxable
 years beginning after December 31, 2010.


text:
IV Ka 698/17 Szczegóły orzeczenia - System Analizy Orzeczeń Sądowych - SAOS
 IV Ka 698/17
 Krzysztof Gąsior Bartłomiej Niedzielski Tomasz Ignaczak
 Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 - )
 Traktat z dnia 16 kwietnia 2003 r. między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864 - art. 267)
 Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 - art. 37; art. 37 § 1; art. 37 § 1 pkt. 1; art. 56; art. 56 § 1; art. 6; art. 6 § 2; art. 63; art. 63 § 1; art. 7; art. 7 § 1; art. 7 § 2)
 VII K 51/16
 Sygn. akt IV Ka 698/17
 Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim – IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
 Przewodniczący: SSO Krzysztof Gąsior
 Sędziowie: SO Tomasz Ignaczak
 SR del. Bartłomiej Niedzielski (spr.)
 po rozpoznaniu w sprawie B. S.
 oskarżonego z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 63 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kks
 wniosku obrońcy oskarżonego
 w przedmiocie wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym
 na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2016 - Dz. Urz. U.E. z dnia 7 czerwca 2016 r. Nr C 202)
 wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w trybie prejudycjalnym z następującym pytaniem dotyczącym wykładni przepisów prawa unijnego:
 „czy art. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych w związku z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że piwem otrzymywanym ze słodu według kodu CN 2203 nomenklatury scalonej może być wyrób, w przypadku którego do wyprodukowania brzeczki nastawnej użyto ekstraktu słodowego, syropu glukozowego, kwasku cytrynowego i wody, także wówczas, gdy udział składników niesłodowych w brzeczce jest przeważający w stosunku do składników słodowych i syrop glukozowy dodano do nastawu brzeczki przed procesem fermentacji brzeczki oraz jakimi kryteriami należy kierować się określając proporcje udziału w brzeczce nastawnej składników słodowych i niesłodowych, aby kwalifikować uzyskany produkt jako piwo według kodu CN2203?”
 I Przedmiot sporu oraz okoliczności faktyczne sprawy:
 1. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwalifikacja wyrobu produkowanego przez oskarżonego do odpowiedniego kodu celnego nomenklatury scalonej CN, a w szczególności, odpowiedź na pytanie, czy wytwarzany przez B. S. „napój na bazie piwa i napoju bezalkoholowego” należało kwalifikować jako mieszaninę piwa o kodzie CN 2203 z napojami bezalkoholowymi, czy też był to „napój na bazie pozostałego napoju fermentowanego i napoju bezalkoholowego”, który należało kwalifikować według kodu CN 2206?;
 2. B. S. został oskarżony o to, że w okresie od czerwca 2011 r. do czerwca 2013 r. wprowadzał w błąd organ podatkowy tj. Urząd Celny w P., poprzez podanie nieprawdy w deklaracjach dla podatku akcyzowego AKC - 4 od wina, napojów fermentowanych i wyrobów pośrednich za miesiące od maja 2011 r. do maja 2013 r., przez co naraził na uszczuplenie podatek akcyzowy dużej wartości tj. 1.334.159 zł, jednocześnie wydając wyżej wymienione wyroby ze składu podatkowego bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, tj. o czyn z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 63 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kks;
 3. wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt VII K 51/16 B. S. został uznany za winnego tego, że w okresie od września 2012 r. do czerwca 2013 r. wprowadzał w błąd organ podatkowy tj. Urząd Celny w P., poprzez podanie nieprawdy w deklaracjach dla podatku akcyzowego AKC - 4 od wina, napojów fermentowanych i wyrobów pośrednich za miesiące od sierpnia 2012 r. do maja 2013 r., przez co naraził na uszczuplenie podatek akcyzowy o wartości 460.875 złotych, jednocześnie wydając wyżej wymienione wyroby ze składu podatkowego bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy tj. o czyn z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 63 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks i za to na podstawie art. 63 § 1 kks w zw. z art. 7 § 2 kks wymierzono oskarżonemu grzywnę w wysokości 300 stawek dziennych po 200 złotych;
 4. od Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt VII K 51/16 obrońca oskarżonego B. S. wniósł apelację, w której zawarł wniosek o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym w celu wykładni przepisów prawa unijnego, a mianowicie interpretacji pozycji 2203 nomenklatury scalonej – „piwa otrzymywanego ze słodu” w kontekście proporcji udziału w brzeczce nastawnej podczas produkcji piwa składników słodowych i niesłodowych;
 5. Okoliczności faktyczne sprawy:
 a) B. S. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą P. P.H.U. (...) w P. i od 23 kwietnia 2010 r. posiadał ważne na czas nieoznaczony zezwolenie Naczelnika Urzędu Celnego w P. na prowadzenie składu podatkowego w zakresie produkcji wina niemusującego i niemusujących napojów fermentowanych innych niż wino i piwo oraz wina musującego i musujących napojów fermentowanych innych niż wino i piwo;
 b) w dniu 1 kwietnia 2011 r. B. S. wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego w P. o wprowadzenie do akt weryfikacyjnych aneksu, obejmującego poszerzenie zakresu produkcji o napoje alkoholowe będące mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego przedstawiając technologię produkcji piwa przeznaczonego do wytwarzania napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego oraz przykładową recepturę otrzymywania brzeczki nastawnej (wyjściowej) 19° na 100 HL (10000L), z której wynika, iż jest ona otrzymywana ze 134,9 1 ekstraktu słodowego, 1708,2 1 syropu glukozowego, 9 1 kwasu cytrynowego, 2,4 1 fosforanu amonu i pożywki oraz wody;
 c) po przeprowadzeniu urzędowego sprawdzenia, postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. zatwierdził zmianę do akt weryfikacyjnych firmy P. P.H.U. (...) w P., dotyczącą rozszerzenia zakresu produkcji o wytwarzanie piwa i napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego;
 d) w okresie od maja 2011 r. do maja 2013 r. B. S. prowadził produkcję napoju alkoholowego, który w jego przekonaniu był mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego;
 e) w okresie od 29 czerwca 2011 r. do 26 czerwca 2013 r. B. S. składał co miesiąc do Urzędu Celnego w P. deklaracje dla podatku akcyzowego AKC – 4 za poszczególne miesiące (od maja 2011 r. do maja 2013 r.) deklarując w nich podatek akcyzowy od piwa, a także od wina, napojów fermentowanych i wyrobów pośrednich, w taki sposób, że klasyfikował produkowany przez siebie wyrób - „napój na bazie piwa i napoju bezalkoholowego” - jako mieszaninę piwa o kodzie CN 2203 z napojami bezalkoholowymi i stosował stawkę akcyzy na piwo w wysokości 7,79 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu;
 f) dziewiętnastoma decyzjami wydawanymi w okresie od 27 września 2012 r. do 14 lutego 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. zakwestionował deklaracje oskarżonego o podatku akcyzowym za miesiące od maja 2011 r. do maja 2013 r. i określił zobowiązania B. S. prowadzącego działalność pod nazwą P.P.H.U. (...) w podatku akcyzowym na kwoty znacznie wyższe niż wskazywane w złożonych deklaracjach, gdyż zdaniem organu podatkowego wyrób produkowany przez oskarżonego zaklasyfikować należało według kodu CN 2206 jako „napój na bazie pozostałego napoju fermentowanego i napoju bezalkoholowego” oraz zastosować stawkę akcyzy w wysokości 158,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu;
 g) stanowisko zawarte w decyzjach Naczelnika Urzędu Celnego w P. wydanych od 27 września 2012 r. do 14 lutego 2014 r. argumentowane było w ten sposób, że głównym elementem składnika użytego do produkcji wyrobu końcowego był syrop glukozowy, a nie słód, którego to udział niewiele przekraczał 7 %; dlatego też, zdaniem organu podatkowego, składnik ten nie był piwem i tym samym nie mógł być kwalifikowany według kodu CN 2203 jako „piwo otrzymywane ze słodu”; w konsekwencji oznaczało to, że wykazany w deklaracji produkt końcowy – napój powstały na bazie takiego wyrobu oraz napoju bezalkoholowego – był w rzeczywistości „napojem na bazie pozostałego napoju fermentowanego i napoju bezalkoholowego”, który należy klasyfikować według kodu CN 2206;
 h) decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w P. z okresu od 27 września 2012 r. do 14 lutego 2014 r. zostały utrzymane w mocy przez decyzje Dyrektora Izby Celnej w Ł., zaś wnoszone skargi oddalone przez sądy administracyjne;
 i) w dniu 21 kwietnia 2015 r. B. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. P.H.U. (...) uzyskał w Republice Francuskiej wiążącą informację taryfową FR-RTC-2015-000929, w której towar handlowy oznaczony jako „lekkie piwo słodowe” zaklasyfikowano do pozycji CN 2203, gdzie ekstrakt słodu stanowił 7 % całości ekstraktu, a zawartość syropu glukozowego wynosi 1708,2 litrów na 10.000 litrów wyrobu;
 j) w dniu 2 grudnia 2016 r. B. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. P.H.U. (...) uzyskał w Republice Francuskiej decyzję w sprawie wiążącej informacji taryfowej FR-RTC-2016-003782, w której produkt oznaczony jako „piwo lekkie słodowe, koloru jasnożółtego”, w którym ekstrakt słodowy stanowi co najmniej 55 % masy ekstraktu podstawowego całości ekstraktu, a zawartość syropu glukozowego wynosi 0-880 litrów na 10 000 litrów wyrobu zaklasyfikowano do pozycji CN 2203;
 k) w dniu 2 grudnia 2016 r. B. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. P.H.U. (...) uzyskał w Republice Francuskiej decyzję w sprawie wiążącej informacji taryfowej FR-RTC-2016-003791, w której produkt oznaczony jako „piwo lekkie słodowe, koloru jasnożółtego, lekko musujące”, w którym ekstrakt słodowy stanowi co najmniej 7 % masy ekstraktu podstawowego całości ekstraktu, a zawartość syropu glukozowego wynosi 1708,2 litra na 10 000 litrów wyrobu zaklasyfikowano do pozycji CN 2203;
 II Treść przepisów krajowych mogących mieć zastosowanie w sprawie:
 1. ustawa o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r. (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 108 poz. 626):
 a) art. 3 - do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.);
 b) art. 8 ust. 1 pkt 1 - przedmiotem opodatkowania akcyzą jest produkcja wyrobów akcyzowych;
 c) art. 10 ust. 1 - obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności lub zaistnienia stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej;
 d) art. 21 ust. 2 - w przypadku zastosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy, podatnik jest obowiązany, bez wezwania organu podatkowego: składać właściwemu naczelnikowi urzędu celnego deklaracje podatkowe, według ustalonego wzoru, obliczać i wpłacać akcyzę na rachunek właściwej izby celnej za miesięczne okresy rozliczeniowe, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy skutkujące powstaniem zobowiązania podatkowego;
 e) art. 42 ust. 1 pkt 1 zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy następuje z dniem wyprowadzenia wyrobów akcyzowych ze składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy;
 f) art. 94 ust. 1 - piwem w rozumieniu ustawy są wszelkie wyroby objęte pozycją CN 2203 00 oraz wszelkie wyroby zawierające mieszaninę piwa z napojami bezalkoholowymi, objęte pozycją CN 2206 00, jeżeli rzeczywista objętościowa moc alkoholu w tych wyrobach przekracza 0,5% objętości;
 g) art. 94 ust. 4 - stawka akcyzy na piwo wynosi 7,79 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu.
 h) art. 96 ust. 1 pkt 2 - napojami fermentowanymi w rozumieniu ustawy są: niemusujące napoje fermentowane - niebędące musującymi napojami fermentowanymi określonymi w pkt 1 - wszelkie wyroby objęte pozycjami CN 2204 i 2205, z wyjątkiem wyrobów określonych w art. 95 ust. 1, oraz wyroby objęte pozycją CN 2206 00, z wyjątkiem wszelkich wyrobów określonych w art. 94 ust. 1: a) o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 1,2% objętości, lecz nieprzekraczającej 10% objętości, albo b) o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 10% objętości, lecz nieprzekraczającej 15% objętości, pod warunkiem że cały alkohol etylowy zawarty w gotowym wyrobie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji;
 i) art. 96 ust. 4 - stawki akcyzy na napoje fermentowane wynoszą: 1) na cydr i perry o kodach CN 2206 00 31, 2206 00 51 oraz 2206 00 81, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 5,0% objętości - 97,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu; 2) na pozostałe napoje fermentowane - 158,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu;
 2. ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t. j. Dz. U. z 2017 poz. 2226):
 a) art. 1 § 1 - odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia;
 b) art. 6 § 2 - dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony; w zakresie czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy;
 c) art. 7 § 1 - jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach kodeksu, przypisuje się tylko jedno przestępstwo skarbowe lub tylko jedno wykroczenie skarbowe na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów;
 d) art. 7 § 2 - w wypadku określonym w § 1 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, a jeżeli zbiegające się przepisy przewidują zagrożenia takie same - na podstawie przepisu, którego znamiona najpełniej charakteryzują czyn sprawcy. Nie stoi to na przeszkodzie orzeczeniu także innych środków przewidzianych w kodeksie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
 e) art. 10 § 1 - nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej jego znamię;
 f) art. 56 § 1 - podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.
 g) art. 63 § 1 - kto wbrew przepisom ustawy wydaje wyroby akcyzowe, w stosunku do których zakończono procedurę zawieszenia poboru akcyzy, bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie;
 III Powody, dla których sąd krajowy rozpatruje kwestię wykładni określonych przepisów prawa Unii Europejskiej oraz ich związek z uregulowaniami krajowymi mającymi zastosowanie w postępowaniu głównym:
 1. z przepisów polskiej ustawy o podatku akcyzowym wynika, że do określenia, czym jest dany wyrób na jej gruncie, konieczne jest odniesienie się do klasyfikacji wynikającej z Nomenklatury Scalonej, zgodnie z regułami interpretacji do niej załączonymi;
 2. definicja piwa zawarta w polskiej ustawie o podatku akcyzowym jest tożsama z definicją piwa zawartą w art. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych;
 3. kodem taryfowym CN 2203 zostało oznaczone „Piwo otrzymywane ze słodu”; jest więc ono napojem alkoholowym otrzymywanym w wyniku fermentacji roztworu (brzeczki) przygotowanego ze słodowanego jęczmienia lub pszenicy, wody i (zazwyczaj) chmielu, ale do przygotowania roztworu (brzeczki) mogą być również używane pewne ilości niesłodowanych zbóż (np. ziarno kukurydzy lub ryż); dodatek chmielu nadaje gorzki i aromatyczny smak oraz poprawia trwałość; podczas fermentacji niekiedy dodawane są wiśnie lub inne substancje aromatyczne; dodane mogą być także cukier (szczególnie glukoza), substancje barwiące, ditlenek węgla i inne substancje; w zależności od zastosowanego procesu fermentacji produktem może być piwo dolnej fermentacji, otrzymane w niskiej temperaturze z użyciem drożdży dolnej fermentacji lub piwo górnej fermentacji, otrzymywane w wyższej temperaturze z użyciem drożdży górnej fermentacji; piwo może być jasne lub ciemne, słodkie lub gorzkie, łagodne lub mocne itd.;
 4. pojęcie piwa do celów stosowania przepisów akcyzowych obejmuje również mieszaninę piwa określonego kodem CN 2203 z napojami bezalkoholowymi objęte pozycją CN 2206 przy założeniu, że zawartość alkoholu przekracza 0,5% objętości;
 5. przepisy prawa nie określają jednak udziału procentowego (minimalnego i maksymalnego) poszczególnych składników, pozostawiając producentowi wyrobu margines uznania w zakresie proporcji pomiędzy składowymi produkowanego piwa; sprawia to, że możliwa jest interpretacja, iż użyta do produkcji może być każda ilość surowców niesłodowych, przy zachowaniu jednoczesnej obecności słodu;
 6. przepisy prawa nie określają również, że dodanie cukru do piwa może nastąpić jedynie po zakończonym procesie fermentacji;
 7. postępowanie karne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w konsekwencji wydanych przez organ podatkowy – urząd celny decyzji, w których z powodu zbyt niskiego - ich zdaniem - udziału składników słodowych w brzeczce nastawnej zakwestionowano kwalifikowanie przez oskarżonego produkowanego przez niego wyrobu jako piwa według kodu CN 2203 i obliczanie przez B. S. podatku akcyzowego według stawki dla wymienionej pozycji;
 8. polskie organy celne oraz sądy administracyjne stanęły na stanowisku, że do tego, aby produkowany wyrób mógł być zaklasyfikowany do kodu CN 2203 koniecznym jest, aby podstawowym – przeważającym – głównym – zasadniczym surowcem użytym do produkcji tego wyrobu były składniki słodowe;
 9. w przypadku Republiki Francuskiej w świetle wydawanych decyzji w sprawie wiążących informacji taryfowych: FR-RTC-2015-000929, FR-RTC-2016-003782 oraz FR-RTC-2016-003791 proporcje pomiędzy składnikami słodowymi nie miały znaczenia, gdyż w każdym przypadku – niezależenie od tego, czy ekstrakt słodowy stanowił co najmniej 7% czy też 55% masy ekstraktu podstawowego – wyrób był klasyfikowany według pozycji CN 2203 nomenklatury scalonej;
 10. występuje zatem rozbieżność pomiędzy polskimi organami celnymi i sądami administracyjnymi, a administracją celną Francji co do klasyfikacji taryfowej wyrobu, jeżeli w półprodukcie użytym do jego produkcji nie przeważają składniki słodowe;
 11. rozbieżności interpretacyjne pomiędzy organami polskimi a francuskimi uzasadniają potrzebę harmonizacji orzecznictwa, celem zapewnienia ochrony wspólnego rynku oraz swobody przepływu towarów i kapitału; produkty podobne z różnych krajów Unii Europejskiej powinny być przecież opodatkowane według tych samych zasad – tj. piwo w rozumieniu jednego kraju, podobnie jak piwo w rozumieniu innego kraju;
 12. z perspektywy prawa unijnego zasada swobodnego przepływu towarów stanowi kluczowy element w tworzeniu i rozwijaniu rynku wewnętrznego; jest to jedna ze swobód gospodarczych Unii Europejskiej, praktyka zaś polskich organów podatkowych w zakresie interpretacji norm CN może naruszać swobodę przepływu towarów, której z kolei stosownie do formuły Dassonville sprzeciwiają się wszelkie uregulowania państw członkowskich dotyczące handlu, mogące bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudnić handel wewnątrz Unii;
 13. w dostępnym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie można znaleźć jednoznacznej odpowiedzi na pytanie w przedmiocie dopuszczalności i zgodności z prawem unijnym wprowadzania ograniczenia w stosowaniu stawki podatku właściwej dla piwa jedynie względem takiego piwa, w którym udział składników słodowych ma charakter dominujący (oznaczonego CN 2203);
 14. kwalifikacja wyrobu produkowanego przez oskarżonego do odpowiedniego kodu celnego nomenklatury scalonej CN, a w szczególności, kwestia, czy wytwarzany przez B. S. „napój na bazie piwa i napoju bezalkoholowego” zasadnie był kwalifikowany przez niego jako mieszanina piwa o kodzie CN 2203 z napojami bezalkoholowymi, posiada kluczowe znaczenie dla określenia, czy oskarżony jako podatnik podczas składania organowi podatkowemu deklaracji podawał w nich nieprawdę i przez to narażał podatek akcyzowy na uszczuplenie oraz czy w ten sposób wbrew przepisom ustawy wydawał wyroby akcyzowe, w stosunku do których zakończono procedurę zawieszenia poboru akcyzy, bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, a więc, czy popełnił przestępstwo z art. 56 § 1 w zw. z art. 63 § 1 w zw. z art. 6 § 2 w zw. z art. 7 § 1 Kodeksu karnego skarbowego;
 15. w związku z tym, że w sytuacji kiedy pytanie prejudycjalne jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, stosownie do treści art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej zobowiązany był wnieść sprawę do Trybunału i dlatego orzeczono jak w sentencji.
 1. o treści postanowienia zawiadomić, poprzez przesłanie jego odpisu: oskarżonemu i jego obrońcy oraz Prok. Rej. w P. i Naczelnikowi (...)w Ł.;
 2. po zanonimizowaniu postanowienia jego odpis wraz pismem przewodnim opracowanym i podpisanym stosownie do pkt 1 i 2 załącznika do Zaleceń dla sądów krajowych dotyczących składania wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (Dz. U. UE 2016/C 439/01) przesłać wraz z aktami przesyłką poleconą do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości, rue du Fort Niedergrünewald, 2925 Luxembourg, LUKSEMBURG.


text:
Acuerdo de 25 de junio de 2010, del Consejo de Gobierno de la Ciudad Autónoma de Melilla, por el que se da cumplimiento al Real Decreto- Ley 8/2010, de 20 de mayo, por el que se adoptan medidas extraordinarias para la reducción del déficit público.
 Publicado en BOCME núm. 4725 de 29 de Junio de 2010
 SEGUNDO.- Retribuciones de los empleados públicos de la Ciudad Autónoma.
 CUARTO.- Habilitación de desarrollo.
 QUINTO.- Efectos y publicación.
 El Consejo de Gobierno, en sesión celebrada el día 25 de junio de 2010, acordó aprobar la siguiente propuesta de la Consejería de Administraciones Públicas:
 El Gobierno de la Nación ha aprobado el Real Decreto-ley 8/2010, de 20 de mayo, por el que se adoptan medidas extraordinarias para la reducción del déficit público, cuyo Capítulo I establece medidas en materia de empleo público dentro de las cuales se encuentra la modificación de algunos artículos de la Ley 26/2009, de 23 de diciembre, de Presupuestos Generales del Estado para 2010, relativos a retribuciones de empleados públicos.
 Así, el artículo 1 del citado Real Decreto-ley 8/ 2010, de 20 de mayo, ha modificado, entre otros, el artículo 22, apartados Dos y Cinco de la Ley 26/ 2009, de 23 de diciembre, de Presupuestos Generales del Estado para 2010, que regula las bases y coordinación de la planificación general de la actividad económica en materia de gastos de personal al servicio del sector público.
 En su nueva redacción el artículo 22 de la Ley 26/ 2009, de 23 de diciembre, establece en términos generales, una reducción del cinco por ciento del conjunto de retribuciones de todo el sector público, suponiendo por lo tanto, el establecimiento de nuevos importes de las retribuciones básicas y complementarias que perciben los funcionarios públicos, así como, para el personal laboral, de las cuantías de cada uno de los conceptos retributivos que integran la nómina y que le corresponda percibir según los convenios colectivos aplicables.
 La disposición final segunda del Real Decreto-ley 8/2010, de 20 de mayo, establece el carácter básico del mencionado artículo 22.2 y 22.5 de la Ley 26/ 2009, de 23 de diciembre, por lo que las previsiones contenidas en él resultan de aplicación a la Ciudad Autónoma.
 En relación con las retribuciones de los empleados públicos de la Ciudad, en aplicación del Real Decreto-ley 8/2010, de 20 de mayo, debe establecerse la reducción de las retribuciones de todo el sector público de la Ciudad Autónoma, del cinco por ciento, en términos anuales y en valor medio, respecto de las vigentes a 31 de mayo de 2010, reducción que se aplicará conforme a las disposiciones contenidas en dicha norma estatal para el personal funcionario, laboral y eventual.
 Como consecuencia de estas previsiones y para acomodar las retribuciones complementarias de los funcionarios y personal eventual de la Ciudad y la aplicación del recorte al personal laboral es preciso establecer un acuerdo de aplicación del Real Decreto-Ley para realizar la indicada reducción, según los criterios establecidos.
 La fijación de la cuantía de las retribuciones complementarias fijas y periódicas de los funcionarios y el régimen (incluido el retributivo) del personal eventual, es una competencia reservada a los Ayuntamientos de régimen común a los Plenos. En la Ciudad Autónoma de Melilla, en virtud de la disposición contenida en el artículo 12.2 de la Ley Orgánica 2/1995, de 13 de marzo, del Estatuto de Autonomía de la Ciudad de Melilla, es posible su delegación por el Pleno de la Asamblea en el Consejo de Gobierno, como así se dispuso por la propia Asamblea mediante Acuerdo de delegación adoptado en sesión extraordinaria de fecha 24 de julio de 1995 ( BOME núm. 3418, de 18 de agosto), en concordancia con los Acuerdos del Consejo de Gobierno de 24 de febrero de 1998 y 6 de marzo del mismo año ( BOME núm. 3567, de 18 de marzo) no existiendo acuerdo de revocación en esta materia. Estas competencias se ejercerán por el Consejo de Gobierno previo dictamen, informe o consulta de la Comisión Permanente de Administraciones Públicas (artículo 3.2, apartado f) del Reglamento de la Consejería de Administraciones Públicas).
 Igualmente y requiriéndose negociación colectiva para la aplicación directa e individual definitiva de la reducción para el personal laboral, corresponde al Consejo de Gobierno la competencia para «Establecer las instrucciones a que deberá atenerse la representación de la Ciudad Autónoma de Melilla en la negociación colectiva con el personal sujeto a derecho laboral, y aprobar expresa y formalmente, en cuanto disposición administrativa, los acuerdos alcanzados» como determina el artículo artículo 3.2 d) del precitado Reglamento de la Consejería de Administraciones Públicas.
 En atención a la naturaleza básica de la nueva redacción del artículo 22.2 de la Ley de Presupuestos Generales del Estado para 2010 respecto de los compromisos convencionales preexistentes y de conformidad con lo establecido en el artículo 38.10 de la Ley 7/2007, de 12 de abril, del Estatuto Básico del Empleado Público, corresponde a los órganos de gobierno de las Administraciones Públicas, excepcionalmente y por causa grave de interés público derivada de una alteración sustancial de las circunstancias económicas, la suspensión o modificación del cumplimiento de Pactos y Acuerdos ya firmados, en la medida estrictamente necesaria para salvaguardar el interés público.
 La concurrencia de la causa que legitima, a tenor de lo establecido en la mencionada norma legal, la adopción de este Acuerdo, está fundamentada y suficientemente acreditada por la aprobación por el Gobierno de la Nación, de las medidas extraordinarias para la reducción del déficit público mediante el Real Decreto-ley 8/2010, de 20 de mayo, que constituye, por tanto, la motivación de este Acuerdo.
 En virtud de los preceptos legales citados y demás de pertinente aplicación, VENGO A PROPONER al Consejo de Gobierno la aprobación del «Acuerdo de la Ciudad Autónoma de Melilla por el que se da cumplimiento al Real Decreto- Ley 8/2010, de 20 de mayo, por el que se adoptan medidas extraordinarias para la reducción del déficit público», como condición para la eficacia de dicho acto administrativo, cuyo contenido literal se adjunta a continuación:
 Acuerdo del Consejo de Gobierno de la Ciudad Autónoma de Melilla de por el que se da cumplimiento al Real Decreto- Ley 8/2010, de 20 de mayo, por el que se adoptan medidas extraordinarias para la reducción del déficit público.
 El presente Acuerdo tiene por objeto dar cumplimiento, por el que se aplica el Real Decreto-ley 8/2010, de 20 de mayo, por el que se adoptan medidas extraordinarias para la reducción del déficit público en relación con las retribuciones de los empleados públicos de la Ciudad Autónoma.
 Con efectos de 1 de junio de 2010, a las retribuciones del personal de la Ciudad Autónoma, se les aplicará una reducción del cinco por ciento, en términos anuales y en valor medio, respecto de las vigentes a 31 de mayo de 2010, en los términos establecidos en los apartados siguientes.
 Lo previsto en este Acuerdo será de aplicación al personal funcionario, laboral y eventual de la Ciudad Autónoma.
 2. Personal funcionario.
 Las retribuciones a percibir, con efectos 1 de junio de 2010, por el personal funcionario serán las siguientes:
 2.1. Las retribuciones básicas, excluidas las pagas extraordinarias, en concepto de sueldo y trienios que corresponden al Grupo o Subgrupo en que se halle clasificado el Cuerpo o Escala a que pertenezca el funcionario, referidas a doce mensualidades, serán las siguientes:
 Grupo/Subgrupo Ley 7/2007 - -
 E ( Ley 30/1984) y Agrupaciones 6.581,64 161,64
 Profesionales (Ley 7/2007)
 2.2. Pagas extraordinarias:
 a) La paga extraordinaria del mes de junio de 2010 incluirá, además de la cuantía del complemento de destino vigente a 31 de mayo de 2010, a la que no se aplicará la reducción del cinco por ciento, las cuantías en concepto de sueldo y trienios que se señalan en el cuadro siguiente:
 E ( Ley 30/1984) y Agrupaciones 548,47 13,47
 b) La paga extraordinaria del mes de diciembre de 2010 incluirá, además de las cuantías del complemento de destino y de las retribuciones complementarias a que se refiere el punto 2.3 vigentes a partir del 1 de junio de 2010, las cuantías en concepto de sueldo y trienios que se señalan en el cuadro siguiente:
 El resto de los complementos retributivos que integren la paga extraordinaria o se abonen con motivo de la misma tendrán la cuantía que corresponda por aplicación de lo dispuesto en el punto 2.3.
 2.3. Retribuciones complementarias:
 El conjunto de las retribuciones complementarias experimentará una reducción del cinco por ciento, en términos anuales, respecto de las vigentes a 31 de mayo de 2010, sin perjuicio de las modificaciones que se deriven de la variación del número de efectivos asignados a cada programa, del grado de consecución de los objetivos fijados para el mismo y del resultado individual de su aplicación.
 No obstante lo dispuesto en el párrafo anterior, las retribuciones complementarias del Grupo E: Agrupaciones profesionales de la Ley 7/2007, tendrán una reducción personal del uno por ciento.
 De acuerdo con lo señalado en el párrafo primero, las cuantías de las retribuciones complementarias son las que siguen:
 a) El complemento de destino será el correspondiente al nivel del puesto de trabajo que se desempeñe, de acuerdo con las siguientes cuantías, referidas a doce mensualidades:
 Nivel Importe Complemento de Destino Euros
 b) El complemento específico asignado a cada puesto, experimentará una reducción del cinco por ciento, en términos anuales, respecto de la cuantía vigente a 31 de mayo de 2010.
 c) Las cuantías de los complementos de productividad y de las gratificaciones por servicios extraordinarios experimentarán una reducción del cinco por ciento desde el 1 de junio de 2010.
 2.4. Complementos personales e indemnizaciones.
 Los complementos personales y transitorios y demás retribuciones de carácter análogo, así como las indemnizaciones por razón del servicio, se regirán por su normativa específica, sin que les sea de aplicación la reducción del cinco por ciento prevista en el presente Acuerdo.
 3. Personal laboral.
 3.1. La masa salarial del personal laboral de la Ciudad Autónoma experimentará una reducción como consecuencia de la aplicación de la minoración del cinco por ciento de las cuantías de cada uno de los conceptos retributivos que integran la nómina y que le corresponda percibir a este tipo de personal, según las normas convencionales de aplicación.
 3.2. La paga extraordinaria del mes de junio de 2010 se abonará conforme a las retribuciones ordinarias vigentes al mes de mayo de 2010.
 La paga extraordinaria del mes de diciembre de 2010 se abonará conforme a las retribuciones ordinarias vigentes al mes de junio de 2010.
 3.3 Queda excluido de reducción el personal laboral cuyas retribuciones por jornada completa no alcancen 1,5 veces el salario mínimo interprofesional fijado por el Real Decreto 2030/2009, de 30 de diciembre.
 4. Personal eventual.
 El personal eventual experimentará una minoración de sus retribuciones en los términos previstos en el apartado Segundo para el personal funcionario, de acuerdo con la asimilación de su retribución con cada uno de los puestos de trabajo dentro de los Grupos o Subgrupos de clasificación profesional establecidos en el Estatuto Básico del Empleado Público.
 Se habilita al Consejero de Administraciones Públicas para dictar las instrucciones y circulares necesarias para la ejecución de lo establecido en este Acuerdo.
 Este Acuerdo surtirá efectos al día siguiente de su publicación en el Boletín Oficial de la Ciudad de Melilla».