type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 20.11.2010
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 317/13
 Begäran om förhandsavgörande framställd av Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Republiken Ungern) den 28 juli 2010 — VALE Építésí Kft.
 (Mål C-378/10)
 ()
 2010/C 317/25
 Rättegångsspråk: ungerska
 Hänskjutande domstol
 Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága
 Part i målet vid den nationella domstolen
 Sökande: VALE Építésí Kft.
 Tolkningsfrågor
 1.
 Ska värdmedlemsstaten beakta bestämmelserna i artiklarna 43 EG och 48 EG när ett bolag bildat i en annan medlemsstat (ursprungsmedlemstaten) flyttar sitt säte till värdmedlemsstaten och samtidigt av det skälet avregistrerar sig från aktiebolags- och handelsregistret i ursprungsmedlemsstaten, och bolagsägarna upprättar en ny stiftelseurkund i enlighet med värdmedlemsstatens lagstiftning samt ansöker om inskrivning av bolaget i aktiebolags- och handelsregistret i värdmedlemsstaten i enlighet med nämnda stats lagstiftning?
 2.
 Om svaret på den första frågan är jakande, ska artiklarna 43 EG och 48 EG tolkas så, att de utgör hinder för en medlemstats (värdmedlemsstatens) lagstiftning eller praxis enligt vilken ett bolag som lagligen bildats i en annan medlemsstat (urprungsmedlemsstaten) nekas rätt att flytta sitt säte till värdmedlemsstaten och fortsätta sin verksamhet där i enlighet med sistnämnda stats lagstiftning?
 3.
 Är det för att kunna besvara den andra frågan viktigt att beakta skälen till att värdmedlemsstaten nekar bolaget rätt att registrera sig i aktiebolags- och handelsregistret, och närmare bestämt
 —
 att bolaget, i den stiftelseurkund som upprättats i värdmedlemsstatern uppger det i urprungsmedlemsstaten upprättade och avregistrerade bolaget såsom rättslig företrädare, och ansöker om att detta bolag ska anges som bolagets rättsliga företrädare i värdmedlemsstatens aktiebolags- och handelsregister? Och
 —
 om värdmedlemsstaten, vid en gemenskapsintern internationell företagsombildning, när den behandlar ett bolags registreringsansökan är skyldig att beakta den handling på grundval [Orig. s. 2] av vilken ursprungsmedlemsstaten har fört in en anteckning i sitt aktiebolags- och handelsregister om att sätet har flyttat och i så fall i vilken omfattning?
 4.
 Kan värdmedlemsstaten behandla en registreringsansökan som ingetts i den staten av ett bolag som genomför en gemenskapsintern internationell företagsombildning med tillämpning av dess inhemska bestämmelser om företagsombildning på nationell nivå, och därmed kräva att nämnda bolag uppfyller samtliga villkor som uppställs i värdmedlemsstatens lagstiftning i fall av nationell företagsombildning (till exempel upprättande av en balansräkning och ett inventarium över bolagets tillgångar), eller är den tvärtom skyldig att med stöd av bestämmelserna i artiklarna 43 EG och 48 EG göra åtskillnad mellan gemenskapsinterna internationella företagsombildningar och nationella företagsombildningar och i så fall i vilken omfattning?


text:
 9.5.2008
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 116/6
 A Bíróság (harmadik tanács) 2008. március 13-i ítélete (Raad van State – Hollandia előzetes döntéshozatal iránti kérelme) – Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening (C-383/06), Gemeente Rotterdam (C-384/06) kontra Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Sociaal Economische Samenwerking West-Brabant (C-385/06) kontra Algemene Directie voor de Arbeidsvoorziening
 (C-383/06–C-385/06. sz. egyesített ügyek) (1)
 (Strukturális alapok - A 4253/88/EGK rendelet 23. cikkének (1) bekezdése - A közösségi pénzügyi támogatások visszavonása és visszakövetelése - EK 249. cikk - Bizalomvédelem és a jogbiztonság védelme)
 (2008/C 116/10)
 Az eljárás nyelve: holland
 A kérdést előterjesztő bíróság
 Raad van State
 Az alapeljárás felei
 Felperesek: Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening (C-383/06), Gemeente Rotterdam (C-384/06), Sociaal Economische Samenwerking West-Brabant (C-385/06)
 Alperesek: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, Algemene Directie voor de Arbeidsvoorziening
 Tárgy
 Előzetes döntéshozatal iránti kérelem – Nederlandse Raad van State – A 2052/88/EGK rendeletnek a különböző strukturális alapok tevékenységeinek egymás között, valamint az Európai Beruházási Bank és az egyéb meglévő pénzügyi eszközök műveleteivel történő összehangolása tekintetében történő végrehajtására vonatkozó rendelkezések megállapításáról szóló, 1988. december 19-i 4253/88/EGK tanácsi rendelet 23. cikke (1) bekezdésének értelmezése – A közösségi pénzügyi támogatások visszavonása és visszakövetelése – EK 10. cikk és EK 249. cikk – A közösségi jog általános elveinek alkalmazása
 Rendelkező rész
 1)
 Az 1993. július 20-i 2082/93/EGK tanácsi rendelettel módosított 2052/88/EGK rendeletnek a különböző strukturális alapok tevékenységeinek egymás között, valamint az Európai Beruházási Bank és az egyéb meglévő pénzügyi eszközök műveleteivel történő összehangolása tekintetében történő végrehajtására vonatkozó rendelkezések megállapításáról szóló, 1988. december 19-i 4253/88/EGK tanácsi rendelet 23. cikkének (1) bekezdése a visszaélésből vagy gondatlanságból származó veszteségek visszakövetelésére kötelezi a tagállamokat, anélkül hogy ehhez nemzeti jogi felhatalmazásra szükség lenne.
 2)
 A visszaélésből vagy gondatlanságból származó veszteségek visszakövetelésének a 2082/93 rendelettel módosított 4253/88 rendelet 23. cikkének (1) bekezdése alapján és a nemzeti jog által meghatározott végrehajtási szabályok alapján kell történnie, feltéve hogy e jog alkalmazása nem sérti a közösségi jog hatályát és hatékonyságát, és nem teszi gyakorlatilag lehetetlenné a jogalap nélkül nyújtott támogatások visszakövetelését. A nemzeti bíróságnak kell a közösségi jog maradéktalan érvényesülését biztosítania oly módon, hogy szükség esetén nem alkalmazza, vagy [a közösségi joggal összhangban] értelmezi azt a közigazgatási jogról szóló általános törvényhez (Algemene wet bestuursrecht) hasonló nemzeti jogszabályt, amely e visszakövetelésnek akadályát képezné. A nemzeti bíróság az elvesztett támogatások kedvezményezettjei, illetve a hatóság magatartásának értékelése során alkalmazhatja a jogbiztonság és a bizalomvédelem közösségi jogi elvét, feltéve hogy a Közösség érdekeit maradéktalanul figyelembe veszi. Annak, hogy a támogatás kedvezményezettje közjogi jogi személy, e tekintetben nincs jelentősége.
 (1) HL C 310., 2006.12.16.


text:
 13.2.2010
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 37/10
 Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa
 (Sprawa C-470/09 P)
 2010/C 37/12
 Język postępowania: hiszpański
 Strony
 Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)
 Druga strona postępowania: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja
 Żądania wnoszącego odwołanie
 —
 Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;
 —
 Uchylenie zaskarżonego wyroku;
 —
 Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji, a konkretnie stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji;
 —
 Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;
 —
 Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego, a wspierającej ją Comunidad Autónomoa de la Rioja kosztami postępowania w pierwszej instancji.
 Zarzuty i główne argumenty
 1)
 Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż zamknięcie wstępnej fazy dochodzenia w odniesieniu do spornego przepisu podatkowego przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) wymagało istnienia wyraźnej decyzji Komisji w tym znaczeniu (skierowanej do państwa członkowskiego).
 2)
 Wypaczenie przez Sąd Pierwszej Instancji decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. poprzez stwierdzenie, że decyzja ta stanowiła zakończenie wstępnej fazy dochodzenia spornego przepisu podatkowego, która to faza zapoczątkowana została skargą zarejestrowaną w kwietniu 1994 r. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak stwierdzenia, iż ponowna ocena spornego przepisu podatkowego w 2000 r. powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.
 3)
 Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez naruszenie zasad procesowych dotyczących ciężaru i oceny dowodu, w szczególności w odniesieniu do dowodu z dokumentu, jaki stanowi decyzja z dnia 28 listopada 2000 r. (jej wiarygodność i moc dowodowa). Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu.
 4)
 Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji uchybienie zasadom procesowym dotyczącym oceny i ciężaru dowodu w związku z obiektywnymi, mającymi znaczenie dla sprawy, spójnymi i logicznymi wskazówkami znajdującymi się w aktach, które świadczą o tym, że przed wydaniem decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. Komisja wstępnie dokonała oceny spornego przepisu podatkowego i zamknęła dochodzenie. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przyjęcia, że ponowna ocena spornego środka podatkowego w roku 2000 powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.
 5)
 Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez zaklasyfikowanie jako pomocy operacyjnej spornego przepisu podatkowego przyjętego w 1993 r. poprzez zastosowanie definicji pomocy dla inwestycji zgodnie z Wytycznymi w sprawie regionalnych systemów pomocy z 1998 r. Naruszenie zasady pewności prawa, a w szczególności zasady nie działania wstecz.
 6)
 Naruszenie prawa w odniesieniu do „informacji mających znaczenie” dla wstępnej oceny systemu podatkowego w dziedzinie pomocy państwa, które doprowadziło, że Sąd Pierwszej Instancji nie stwierdził, że czas trwania wstępnego dochodzenia nie był nadmierny.
 7)
 Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że termin 79 miesięcy w niniejszym przypadku nie był nadmiernie długim okresem czasu dla wstępnego dochodzenia w sprawie spornego środka podatkowego oraz orzeczenie, że w ten sposób nie naruszono art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w związku z zasadą pewności prawa.
 8)
 Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że termin 79 miesięcy w niniejszym przypadku nie był nadmiernie długim okresem czasu dla wstępnego dochodzenia w sprawie spornego środka podatkowego oraz orzeczenie, że w ten sposób nie naruszono art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w związku z zasadą dobrej administracji.
 9)
 Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że w niniejszym przypadku nie zachodzą wyjątkowe okoliczności uzasadnione zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, które uniemożliwiają zarządzenie odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999. Wypaczenie decyzji.
 10)
 Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że w niniejszym przypadku nie naruszono zasady równego traktowania, która zakazuje zarządzania odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999.
 11)
 Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom procesowym w dziedzinie przeprowadzania dowodów oraz poprzez podjęcie decyzji o nie przeprowadzaniu dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.
 (1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.


text:
 11.5.2015
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 155/24
 Presuda Općeg suda od 25. ožujka 2015. – Sea Handling protiv Komisije
 (Predmet T-456/13) (1)
 ((„Pristup dokumentima - Uredba (EZ) br. 1049/2001 - Dokumenti koji se odnose na postupak kontrole državne potpore - Uskraćivanje pristupa - Iznimka koja se odnosi na zaštitu svrhe inspekcija, istraga i revizija - Iznimka koja se odnosi na zaštitu komercijalnih interesa trećeg - Obveza provođenja konkretnog i pojedinačnog ispitivanja - Prevladavajući javni interes - Djelomičan pristup”))
 (2015/C 155/27)
 Jezik postupka: talijanski
 Stranke
 Tužitelj: Sea Handling SpA (Somma Lombardo, Italija) (zastupnici: B. Nascimbene i M. Merola, odvjetnici)
 Tuženik: Europska komisija (zastupnici: u početku D. Grespan i C. Zadra, zatim D. Grespan i F. Clotuche-Duvieusart, agenti)
 Predmet
 Zahtjev za poništenje Odluke Komisije od 12. lipnja 2013. o uskraćivanju društvu Sea Handling pristupa dokumentima koji se odnose na postupak kontrole državne potpore.
 Izreka
 1.
 Tužba se odbija.
 2.
 Društvo Sea Handling SpA snosi vlastite troškove kao i troškove Europske komisije.
 (1) SL C 298, 12.10.2013.


type: wikipedia

text:
Weggefährten – Begegnungen im 25. Jahr der DDR ist ein Dokumentarfilm des DEFA-Studios für Kurzfilme, der unter der Gesamtleitung von Rolf Schnabel, im Jahr 1974 anlässlich des 25-jährigen Bestehens der DDR entstand.
 Handlung
 Der Film beginnt mit einer Rundreise durch die DDR, um in kurzen Sequenzen zu zeigen, was in den vergangenen 25 Jahren geschaffen wurde, darunter einige Ausschnitte aus dem Leben der DDR-Bevölkerung. Der Film soll aber auch daran erinnern, wie alles begann. Deshalb folgt ein Rückblick mit der DEFA-Wochenschau Der Augenzeuge vom Oktober 1949, in der von der Wahl Wilhelm Piecks zum ersten Präsidenten der DDR berichtet wird. Während eines Besuchs des Generalsekretärs der KPdSU Leonid Breschnew in der DDR betonte der Generalsekretär des ZK der SED Erich Honecker, dass der Sieg der Roten Armee über den Hitlerfaschismus die Grundlage war, um in diesem Teil Deutschlands ein neues Leben zu beginnen. Mit mehreren historischen Filmaufnahmen wird an die Zeit nach dem Zweiten Weltkrieg und auch an den Aufstand vom 17. Juni 1953 erinnert. Der Bau der Berliner Mauer am 13. August 1961 und die Befeng der Innerdeutschen Grenze trugen zur weiteren Stabilisierung der noch jungen DDR bei. Immer wieder werden die Erfolge der DDR erwähnt und vor allen Dingen die unverbrüchliche Freundschaft zur Sowjetunion.
 Ein Abschnitt dieses Films beschäftigte sich mit dem Wohnungsbau in der Hauptstadt der DDR Berlin. Hier wird als Beispiel die Brigade Ralf Tischendorf gezeigt, deren Chef bereits seit 1946 im Berliner Bauwesen beschäftigt ist und mehrfach als Aktivist, sowie 1974 mit dem Karl-Marx-Orden ausgezeichnet wurde. Gemeinsam mit anderen Werktätigen aus der gesamten DDR wollen sie in der Hauptstadt das Wohnungsproblem bis zum Jahr 1990 lösen. In einem Interview erzählt er, dass der Zustand der Stadt nach dem Krieg für ihn den Ausschlag gab, Bauarbeiter zu werden. Zu dieser Zeit waren die Trümmerfrauen noch eine starke Unterstützung auf dem Bau, was alte Filmaufnahmen bewiesen. Im Jahr 1950 kamen dann Warschauer Maurer, um den deutschen Kollegen zu zeigen, wie man besser und schneller mauern kann. Im Jahr 1974 weilten sowjetische Bauarbeiter aus Moskau in Berlin, um gemeinsam voneinander zu lernen.
 Auf dem VIII. Parteitag der SED 1971 bedankte sich Erich Honecker bei allen Bürgern der DDR für die erbrachten Leistungen zur Verbesserung der Lebensverhältnisse in diesem Land. Er betonte auch, dass alle Bemühungen des Staates dem Wohl der arbeitenden Menschen dienen. Es folgte im Februar 1974 ein Besuch im Chemiefaserkombinat Wilhelm Pieck in Schwarza, bei dem eine Facharbeiterin, eine Meisterin und die Generaldirektorin vorgestellt wurden, die sich zu diesem Thema äußerten, während Erich Honecker das Werk besuchte und mit dem sie auch ins Gespräch kamen. Bei dieser Gelegenheit wurde dem Betrieb der Karl-Marx-Orden überreicht, die höchste Auszeichnung, die der Staat zu vergeben hat.
 Der nächste Beitrag würde in einer Leipziger Gießerei gedreht. Hier ging es darum, durch den Plan zur Verbesserung der Arbeits- und Lebensbedingungen, die körperlichen Anstrengungen und die Lärmbelästigung zu verhindern. Ein Kollege erzählte, dass er nach neun Jahren Krieg und Kriegsgefangenschaft wieder in der Gießerei angefangen hat zu arbeiten. Erst war er enttäuscht, dass im Betrieb, technisch gesehen, immer noch die alten Zustände herrschten, was sich aber innerhalb der letzten 25 Jahre stark verbessert hat. Das konnte nur erreicht werden, da endlich die Einheit der Arbeiterklasse geschaffen wurde, wofür den verantwortlichen Genossen zu danken ist.
 Die Revolution auf den Dörfern überholte in den letzten 25 Jahren Jahrhunderte. Der scheinbar unüberwindliche Unterschied zwischen Stadt und Land wurde überwunden. Gezeigt wird eine scheinbar sumpfige Landschaft im Bezirk Schwerin, die über Jahrhunderte hindurch wenig ertragreich war. Ein ehemaliger Einzelbauer und Vorsitzender der ersten Landwirtschaftlichen Produktionsgenossenschaft (LPG) in diesem Gebiet erzählt, wie es immer weiter mit der kollektiven Landwirtschaft aufwärts ging und sich auch im Laufe der Zeit die höheren Erträge einstellten.
 Zum besseren Leben auf dem Dorf gehört auch der Schulbus, der aus kleineren Orten die Kinder in eine große, moderne Schule fährt. Der Direktor einer Polytechnischen Oberschule (POS) erzählt aus seinen Erinnerungen, wie er Lehrer wurde. Noch am Tag seiner Rückkehr aus der Kriegsgefangenschaft 1946 wurde er vom Bürgermeister seines Dorfes gefragt, ob er nicht Lehrer werden wolle. Er nahm an einer Ausbildung teil und kam als Neulehrer zurück. Die Schule befand sich in dem Haus, in dem er auch wohnte. In den ersten Jahren war es noch eine einklassige Schule, die später in eine zweiklassige Schule erweitert wurde. 1967 kam er als Lehrer an eine POS, an der er heute als Direktor arbeitet. Es folgen Filmaufnahmen, die die Erfolge des sozialistischen Bildungssystems darstellen. Es fehlt aber auch nicht der Hinweis, dass die Fortschritte nur durch das Zusammenwirken aller Kräfte in der Nationalen Front und der Volkskammer ermöglicht wurden. Die Bilanz ist eine 25-jährige Friedensperiode und ein Wohlstand, der sich sehen lassen kann.
 Der nächste Beitrag widmet sich den Kommunalwahlen in der DDR 1974, bei denen sich über 200 000 Bürger zur Wahl stellten. Gezeigt wird eine der jüngsten Kreistagsabgeordneten bei der Arbeit und bei ihrer Tätigkeit als Abgeordnete. Eine andere junge Frau ist Mitglied einer Brigade, deren Durchschnittsalter kaum höher liegt. Sie ist, mit mehreren jungen Frauen, für die Steuerung einer Kaltwalzanlage im Eisenhüttenkombinat Ost verantwortlich. Dabei gibt es auch überraschende Bekanntschaften. Eine ältere Kollegin erzählt, dass sie bereits seit 22 Jahren hier arbeitet, das heißt, seit dem Beginn des Aufbaus des Betriebes und der dazugehörigen neuen Stadt. Der Bau des Werkes war eine wichtige Entscheidung für die Wirtschaft der DDR, da hier an der Oder mit polnischer Kohle und sowjetischem Erz für die junge Republik Stahl produziert wird. Obwohl die Kollegin gemeinsam mit zwei anderen Frauen eine schwere und schmutzige Arbeit zu verrichten hat, kommen keine bösen Worte über ihre Lippen. Mit einem Lied, gesungen vom Singeklub der Technischen Universität Dresden, gelingt der Übergang zur Großbaustelle Deuna. Hier arbeitet ein parteiloser Brigadeleiter, Träger des Ordens Banner der Arbeit, mit seinen Kollegen. Die Baustelle liegt im Eichsfeld, das früher als Armenhaus bekannt war. Heute entsteht hier eine Zementfabrik, deren Produkt für den Wohnungsbau dringend benötigt wird.
 Mit Filmaufnahmen von den 10. Weltfestspielen der Jugend und Studenten 1973 in Berlin, wird noch einmal ausdrücklich auf die Solidarität mit den fortschrittlichen Menschen auf dieser Welt hingewiesen. Besonders trifft das auf das vietnamesische und chilenische Volk zu. Mit Bildern aus dem Leben und Wirken der DDR-Bevölkerung und den Errungenschaften, endet der Film so, wie er begonnen hat
 Produktion und Veröffentlichung
 Der Film wurde als Farbfilm mit mehreren Schwarzweißfilm-Sequenzen von der Künstlerischen Arbeitsgruppe „Profil“ des DEFA-Studios für Kurzfilme unter den Arbeitstiteln 25 Jahre DDR und Begegnungen im 25. Jahr der DDR hergestellt. Die festliche Uraufführung fand in Anwesenheit von Mitgliedern des Politbüros der SED und der Regierung der DDR, sowie weiteren Persönlichkeiten der in der Nationalen Front vereinten Parteien und Massenorganisationen am 26. September 1974 im Berliner Kino International statt.
 Kritik
 Im Neuen Deutschland meinte Horst Knietzsch:
 Die Kritik von Me. in der Neuen Zeit behauptet:
 Das Lexikon des internationalen Films schreibt, dass es sich bei dem Film um eine weitgehend redundante Auftragsproduktion handelt.
 Auszeichnungen
 1975: Kunstpreis des FDGB
 Weblinks
 Weggefährten – Begegnungen im 25. Jahr der DDR bei der DEFA-Stiftung
 Einzelnachweise
 Filmtitel 1974
 DDR-Film
 Dokumentarfilm


text:
Daudzkāji () ir posmkāju tipa apakštips. Visi daudzkāji ir tārpveidīgi sauszemes dzīvnieki. Tie ir posmkāji ar slaidu, garu ķermeni, kurš sastāv no daudziem savstarpēji norobežotiem posmiem. Pie katra posma ir viens pāris kāju. Parasti dzīvo augsnē, zem dažādiem priekšmetiem, lapām, sūnām, pūstošu celmu mizās. Pāra skaita priekšmutes piedēkļi ir daudzveidīgas formas taustekļi (antennae) — tie parasti ir vienzaraini, pavedienveida vai vālesveida. Žokļu ir trīs vai reizēm divi pāri; pēdējā gadījumā viens žokļu pāris izzudis. Nav skaidri izteikta iedalījuma krūtīs un vēderā. Vidukļa segmentācija parasti nav homonoma: lielie un mazie metamēri mijas viens ar otru, turklāt katrs priekšējais metamērs nomāc aiz tā esošā metamēra attīstību. Izvadorgāni ir zarnu kanāla izaugumi - Malpigija vadi un nefridiālas izcelsmes dziedzeri - apakšlūpas dziedzeri. Nepāra vai pāra dzimumatveres atrodas uz 3. vai 4. segmenta vai arī uz vidukļa priekšpēdējā segmenta. Postembrionālā attīstība var būt tieša (epimorfoze), taču parasti attīstība noris ar kāpuru fāzēm (metamorfoze).
 Sistemātika
 Pasaulē zināmas virs 13000 daudzkāju sugām, Latvijā konstatētas 39 sugas. Daudzkāji iedalās 4 klasēs (reizēm apakšklasēs).
 Apakštips
 klase
 klase
 klase
 klase
 Ārējāssaites
 Daudzkāji


type: other

text:
Kolejny krok w wojnie z hejterami - strona musi przekazać IP także przy powództwie cywilnym | Prawo Nowych Technologii
 Anonimowość w sieci to temat dość pokrętnie rozumiany przez internautów. W opinii wielu jest ona równa bezgranicznemu i pozbawionemu konsekwencji wypisywaniu w internecie wszystkiego, na co tylko mają ochotę. Na dodatek bezpieczna bariera szklanego ekranu dodaje w tej materii pomysłowości i odwagi. Na szczęście nie tak to działa, choć procedura walki z tego typu zachowaniami rodzi się od kilku lat – i to w bólach. Wytropienie internauty, który dopuszcza się naruszeń w sieci nigdy nie było zadaniem łatwym. Przy odpowiednim stopniu determinacji szanse – wbrew przekonaniu niektórych młodych ludzi, którzy chwilę wcześniej odkryli mechanikę proxy – są ogromne. Szczególnie duże szanse na zwieńczone sukcesem polowanie mają oczywiście organy ścigania. W przypadku naruszania naszych dóbr osobistych w sieci od lat zdecydowanie skuteczniejszą metodą tropienia anonimowego internauty było zwrócenie się ze sprawą na policję (np. w zw. z art 212 kodeksu karnego, czyli zniesławieniem). Od lat trwa dyskusja czy ten przepis ma w ogóle sens, a jego zastosowanie wielu chciałoby pozostawić regulacji jedynie kodeksu cywilnego. Nie da się odmówić temu postulatowi wielu sensownych atutów, natomiast patrząc przez pryzmat tematu dzisiejszego wpisu – tropienia anonimowego internauty w sieci – samodzielny proces cywilny nigdy nie wydaje się dobrym rozwiązaniem. Dlatego, trochę siłą rzeczy, wielu poszkodowanych w internecie musi uruchamiać procedurę karną nawet w sytuacjach, gdy nie jest ona aboslutnie konieczna i szczególnie sensowna.
 Mieliśmy już w Polsce narzędzia prawne, w myśl których istniało prawo do uzyskania danych osobowych (w postaci np. adresu IP) internauty, który naprzykrzył nam się w internecie. Istniał kiedyś taki oto przepis w ustawie o ochronie danych osobowych, z zupełnie niezrozumiałych dla mnie powodów został on jednak uchylony:
 [Uchylony] Dane osobowe, z wyłączeniem danych, o których mowa w art. 27 ust. 1, mogą być także udostępnione w celach innych niż włączenie do zbioru, innym osobom i podmiotom niż wymienione w ust. 1, jeżeli w sposób wiarygodny uzasadnią potrzebę posiadania tych danych, a ich udostępnienie nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą.
 Uchylenie art. 29 doprowadziło do sytuacji, w wyniku której udostępnianie danych osobowych zaczyna budzić liczne wątpliwości, wymaga kreatywnej interpretacji pozostałych przepisów ustawy (np. art. 23), jak również sięgania do przepisów szczególnych, KPK czy ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Jest to o tyle problematyczne, że udostępnienie czyichś danych (w tym wypadku adresu IP) jest zagrożone sankcją wynikającą z art. 51 ustawy o ochronie danych osobowych i w tej sytuacji zupełnie nie dziwi, że administracje portali internetowych nie są chętne do lekkomyślnego rozdawania tych danych – szczególnie osobom prywatnym.
 Powodem niniejszego wpisu jest właśnie orzeczenie w sprawie, w której wydawca serwisu internetowego nie chciał przekazać adresu IP. Sprawę opisała Rzeczpospolita. Reżyser o inicjałach R.S. poczuł się urażony wpisami w komentarzach na jednym z portali i zdecydował się dochodzić swoich spraw – w procedurze karnej i cywilnej. W karnej administrator portalu nie widział przeszkód, wydał dane policji i prokuraturze. W sprawie cywilnej (argumentacją była ochrona dóbr osobistych, w tym wizerunku) kwestia wydania IP spotkała się jednak z odmową. Jestem w stanie zrozumieć obawy wydawcy portalu z powodów wyżej opisanych. Powoływał się on ponadto na treść art. 18 ust. 6 uśude i podkreślając, że sam zamiar skierowania sprawy do sądu nie uzasadnia potrzeby wydania takich danych. Ponadto podnoszono, że wpisy na internetowym forum miały charakter lekki, satyryczny, a osoba publiczna nie powinna być na swoim punkcie aż tak bardzo wrażliwa.
 Usługodawca udziela informacji o danych, o których mowa w ust. 1-5, organom państwa na potrzeby prowadzonych przez nie postępowań.
 Reżyser znalazł wsparcie w GIODO, które naciskało, by portal wydał dane osobowe niezbędne na potrzeby procesu cywilnego. Ostatecznie jednak sprawa trafiła przed Wojewódzki Sąd Administracyjny, a ten najpierw się pomylił, potem został przywołany do porządku przez NSA i ostatecznie ponownie rozpoznając sprawę orzekł, że wykładnia art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych jest jasna (tak twierdzi WSA – II SA/Wa 569/14): do uzyskania adresu IP wystarczy sam zamiar powództwa cywilnego
 nie jest też rolą portalu ocenianie czy zamiar powództwa ma w ogóle uzasadnienie faktyczne lub prawne
 Orzecznictwo najważniejszych sądów w Polsce coraz bardziej ewoluuje w tym kierunku, by pozyskiwanie adresów IP była łatwe, choć w ostatnich latach nawet sam NSA wydał kilka częściowo sprzecznych ze sobą wyroków w tej sprawie (choć zmiany idą w sensownym kierunku).
 Jak wiadomo problematyka wydawania adresów IP osobom prywatnym może budzić pewne wątpliwości. Poza tym nie rozwiązuje to przecież całego problemu, ponieważ posiadając adres IP musimy też ustalić kto był jego właścicielem w określonym czasie, czyniąc to we współpracy z dostawcą usługi internetowej – jestem przekonany, że i to zagadnienie będzie budziło wątpliwości i sprawy nie rozwiąże tak łatwo art. 159 prawa telekomunikacyjnego.
 Wątpliwości może budzić więc fakt, że zainteresowany internauta może uzyskać adres IP, a następnie wykorzystać go do sobie znanych celów bez ostatecznego wytaczania powództwa cywilnego. Jednocześnie jednak przyjęte przez WSA rozwiązanie wydaje się na chwilę obecną optymalne, ponieważ możliwość dochodzenia swoich praw była dotąd bardzo ograniczona, natomiast z uzyskanym IP... tak naprawdę niewiele można zrobić, do żadnych psot też się on nie przyda.
 Najdziwniejsze jest to, że problem byłby o wiele mniej złożony, gdyby nie felerna nowelizacja ustawy o ochronie danych osobowych z 2011 roku. Na szczęście zupełnie nowa ustawa w tym temacie ma powstać w ciągu dwóch lat – donosi dzisiejszy newsroom lex.pl. Muszę jednak przyznać, że w zakresie zmian prawa nowych technologii z nowelizacji na nowelizację coraz mniej ufam ostatnio naszemu ustawodawcy.
 Categories Artykuły Prawo cywilne Prawo telekomunikacyjne Prawo w internecie
 Tags adres IP a dane osoboweadres IP a prawoGIODOhejt internetowy a prawoII SA/Wa 569/14IPjak uzyskać adres IPjak znaleźć internautę po adresie IPochrona danych osobowychprawo IPustalenie adresu IP
 Nie zgadzam sie z tym ze musi byc wogole obowiazek przechowywania IP usera przez serwis. Anonimowość w Internecie jest wazna, a ustawodawcy powinni iść ta droga. Jak zaczniemy sie pozywac o kazda pierdole napisana na jakims forum nasze spoleczenstwo bedzie przypominalo spoleczenstwo donosicieli jak za czasow Stalina. Ewentualnie pojda po rozum do glowy i masowo zaczna maskowac sie np. TORem, a organom scigania wogole nie bedzie sie oplacalo tropienie takich, szukanie igly w stogu siana ;)


type: legislation

text:
 Avviż Legali Importanti
 |
 52008PC0048
 Proposta għal regolament tal-Kunsill li jadatta l-Anness I għar-Regolament (KE) Nru 882/2004 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill dwar il-kontrolli uffiċjali mwettqa biex tiġi żgurata l-verifika tal-konformità mal-liġi ta' l-għalf u l-ikel, mas-saħħa ta' l-annimali u mar-regoli dwar il-welfare ta' l-annimali (Test b'rilevanza għaż-ŻEE) /* KUMM/2008/0048 finali */
 [pic] | KUMMISSJONI TAL-KOMUNITAJIET EWROPEJ |Brussel 4.2.2008KUMM(2008) 48 finaliProposta għalREGOLAMENT TAL-KUNSILLli jadatta l-Anness I għar-Regolament (KE) Nru 882/2004 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill dwar il-kontrolli uffiċjali mwettqa biex tiġi żgurata l-verifika tal-konformità mal-liġi ta' l-għalf u l-ikel, mas-saħħa ta' l-annimali u mar-regoli dwar il-welfare ta' l-annimali(Test b'rilevanza għaż-ŻEE)MEMORANDUM TA’ SPJEGAZZJONIIr-Regolament (KE) Nru 882/2004 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill jistabilixxi qafas armonizzat ta' regoli ġenerali għall-organizzazzjoni ta' kontrolli uffiċjali dwar l-għalf tal-bhejjem u ta' l-ikel, saħħet l-annimali u r-regoli tal-benessri ta' l-annimali.Id-dispożizzjonijiet imniżżla f'dan ir-Regolament huma magħmula għall-organizzazzjoni ta' kontrolli uffiċjali ta' l-għalf tal-bhejjem u ta' l-ikel, inkluż dak l-għalf u l-ikel impurtat fit-territorju tal-Komunità.L-Anness I ta' dan ir-Regolament jagħti lista tat-territorji fejn għandu japplika dan ir-Regolament. Ir-Regolament ġie addottat fid-29.04.2004, jiġifieri qabel id-dħul ta' l-Istati Membri l-ġodda. L-Anness I għadu ma ġiex emendat biex jinkludi dawn l-Istati Membri l-ġodda.It-tkabbir ta' l-UE, u dawk l-aġġustamenti fit-Trattati li fuqhom tistrieħ l-Unjoni Ewropea u li huma konsegwenza ta' dan it-tkabbir, jesiġu li r-Regolament (KE) Nru. 882/2004 għandu japplika għal dawn it-territorji. Għal din ir-raġuni, l-Anness I għandu jiġi mmodifikat kif inhu meħtieġ.Il-proposta m'għandha l-ebda implikazzjoni finanzjarja għall-baġit Komunitarju.Proposta għalREGOLAMENT TAL-KUNSILLli jadatta l-Anness I għar-Regolament (KE) Nru 882/2004 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill dwar il-kontrolli uffiċjali mwettqa biex tiġi żgurata l-verifika tal-konformità mal-liġi ta' l-għalf u l-ikel, mas-saħħa ta' l-annimali u mar-regoli dwar il-welfare ta' l-annimali(Test b'rilevanza għaż-ŻEE)IL-KUNSILL TA’ L-UNJONI EWROPEA,Wara li kkunsidra t-Trattat li jistabbilixxi l-Komunità Ewropea,Wara li kkunsidrat it-Trattat ta' l-Adeżjoni tar-Repubblika Ċeka, l-Estonja, Ċipru, il-Latvija, il-Litwanja, l-Ungerija, Malta, il-Polonja, is-Slovenja u s-Slovakkja, u b'mod partikolari l-Artikolu 57(2) tiegħu,Wara li kkunsidra l-proposta mill-Kummissjoni[1],Billi:(1) Ir-Regolament (KE) Nru 882/2004[2] jistabbilixxi qafas armonizzat ta' regoli ġenerali għall-organizzazzjoni ta' kontrolli uffiċjali biex tiġi żgurata l-verifika tal-konformità mal-liġi dwar l-għalf tal-bhejjem u l-ikel, saħħet l-annimali u r-regoli tal-benessri ta' l-annimali. Dawn il-kontrolli jiġu applikati għall-esportazzjonijiet lejn il-Komunità, għat-tqegħid fis-suq fil-Komunità, u għall-introduzzjoni minn pajjiżi terzi, ġewwa t-territorji mniżżla fl-Anness I ta' dak ir-Regolament.(2) Issa jinħass il-bżonn li tiġi kompluta l-lista ta' territorji sabiex tinkludi lill-Istati Membri kollha f'dik il-lista fl-Anness I tar-Regolament (KE) Nru. 882/2004.(3) Għalhekk, ir-Regolament (KE) Nru 882/2004 għandu jiġi emendat kif xieraq,ADOTTAT DAN IR-REGOLAMENT:Artikolu 1L-Anness I tar-Regolament (KE) Nru 882/2004 huwa sostitwit bit-test fl-Anness ta' dan ir-Regolament.Artikolu 2Dan ir-Regolament għandu jidħol fis-seħħ fil-[...] jum wara dak tal-pubblikazzjoni tiegħu fil- Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea .Dan għandu japplika mill-1 ta' Jannar 2006.Dan ir-Regolament għandu jorbot fl-intier tiegħu u japplika direttament fl-Istati Membri kollha.Magħmula fi Brussell,Għall-KunsillIl-PresidentANNESS"Anness IIt-territorji referiti fl-Artikolu 2 (15)1. It-territorju tar-Renju tal-Belġju2 It-territorju tar-Repubblika tal-Bulgarija3. It-territorju tar-Repubblika Ċeka4. It-territorju tar-Renju tad-Danimarka bl-eċċezzjoni tal-Gżejjer Faroe u ta' Greenland5. It-territorju tar-Repubblika Federali tal-Ġermanja6. It-territorju tar-Repubblika ta' l-Estonja7. It-territorju ta’ l-Irlanda8. It-territorju tar-Repubblika Ellenika9. It-territorju tar-Renju ta’ Spanja bl-eċċezzjoni ta' Ceuta u Melilla10. It-territorju tar-Repubblika Franċiża11. It-territorju tar-Repubblika Taljana12. It-territorju tar-Repubblika ta' Ċipru13. It-territorju tar-Repubblika tal-Latvja14. It-territorju tar-Repubblika tal-Litwanja15. It-territorju tal-Gran Dukat tal-Lussemburgu16. It-territorju tar-Repubblika ta' l-Ungerija17. It-territorju tar-Repubblika ta' Malta18. It-territorju tar-Renju ta’ l-Olanda fl-Ewropa19. It-territorju tar-Repubblika ta' l-Awstrija20. It-territorju tar-Repubblika tal-Polonja21. It-territorju tar-Repubblika tal-Portugall22. It-territorju tar-Rumanija23. It-territorju tar-Repubblika tas-Slovenja24. It-territorju tar-Repubblika tas-Slovakkja25. It-territorju tar-Repubblika tal-Finlandja26. It-territorju tar-Renju ta’ l-Iżvezja27. It-territorju tar-Renju Unit tal-Gran Brittanja u l-Irlanda ta’ Fuq"[1] ĠU C xxx, xx.xx.xxxx, p. xx.[2] ĠU L 165, 30.4.2004, p. 1; verżjoni kkoreġuta fil-ĠU L 191, 28.5.2004, p. 1. Ir-Regolament kif emendat l-aħħar mir-Regolament tal-Kunsill (KE) Nru 1791/2006 (ĠU L 363, 20.12.2006, p. 1).


text:
 27.8.2011
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 252/44
 Prasība, kas celta 2011. gada 1. jūlijā — Bimbo/ITSB — Grupo Bimbo (“GRUPO BIMBO”)
 (Lieta T-357/11)
 2011/C 252/95
 Valoda, kādā sagatavots prasības pieteikums — spāņu
 Lietas dalībnieki
 Prasītāja: Bimbo, SA (Barselona, Spānija) (pārstāvis — J. Carbonell Callicó, advokāts)
 Atbildētājs: Iekšējā tirgus saskaņošanas birojs (preču zīmes, paraugi un modeļi)
 Otra procesa ITSB Apelāciju padomē dalībniece: Grupo Bimbo, SAB de CV (Mehiko, Meksika)
 Prasītājas prasījumi
 —
 grozīt Apelāciju pirmās padomes 2011. gada 14. aprīļa lēmumu atbilstoši Regulas Nr. 207/2009 65. panta 3. punktam, minētās regulas 8. panta 5. punkta pārkāpuma dēļ, pilnībā atsakot grafiskas preču zīmes Nr. 5025598 “GRUPO BIMBO” reģistrāciju attiecībā uz visām pieteikumā minētajām precēm un pakalpojumiem;
 —
 pakārtoti, un tikai gadījumā, ja tiktu noraidīts pirmais prasījums, atcelt Apelāciju pirmās padomes 2011. gada 14. aprīļa lēmumu Regulas Nr. 207/2009 8. panta 5. punkta pārkāpuma dēļ;
 —
 piespriest atbildētājām atlīdzināt tiesāšanās izdevumus.
 Pamati un galvenie argumenti
 Kopienas preču zīmes reģistrācijas pieteikuma iesniedzēja: Grupo Bimbo, S.A.B. de CV
 Attiecīgā Kopienas preču zīme: grafiska preču zīme, kas ietver vārdisku elementu “GRUPO BIMBO” (reģistrācijas pieteikums Nr. 5025598) attiecībā uz precēm un pakalpojumiem, kas ietilpst 5., 29., 30., 31., 32., 35. un 43. klasē
 Iebildumu procesā pretstatītās preču zīmes vai apzīmējuma īpašniece: prasītāja
 Pretstatītā preču zīme vai apzīmējums: Spānijas vārdiska preču zīme “BIMBO” (Nr. 2689432) attiecībā uz precēm, kas ietilpst 5., 29. un 30. klasē, kā arī dažādas Spānijas grafiskas preču zīmes (Nr. 464785, Nr. 2244562, Nr. 2244563 un Nr. 2255097), kas ietver vārdisku elementu “BIMBO”, attiecībā uz precēm un pakalpojumiem, kas ietilpst 29., 30., 31., 32., 35. un 42. klasē
 Iebildumu nodaļas lēmums: iebildumus apmierināt
 Apelāciju padomes lēmums: pārsūdzēto lēmumu daļēji atcelt
 Izvirzītie pamati: Regulas Nr. 207/2009 par Kopienas preču zīmi 8. panta 5. punkta nepareiza interpretācija un piemērošana, jo pēc tam, kad tā nospriedusi, ka iebildumu iesniedzējas preču zīmes “BIMBO” bija apveltītas ar reputāciju Spānijas tirgū un ka reģistrācijai pieteiktā preču zīme “GRUPO BIMBO” ir praktiski identiska iebildumu iesniedzējas preču zīmēm, Apelāciju padome daļēji pieņēma šīs preču zīmes reģistrācijas pieteikumu, pamatojot ar to, ka iebildumu iesniedzēja nav pierādījusi no tās preču zīmēm negodīgi gūtu labumu vai tās preču zīmes reputācijas vai atšķirtspējas apdraudējumu


text:
Is é is Culacach ann ná leagan Gaeilge den fhocal Rúisise кулак (kulak) a chiallaíonn "dorn dúnta" - sin, nó feirmeoir saibhir a bhfuil ag éirí leis agus a choinníonn torthaí a chuid oibre ina dhorn dúnta féin.
 Cruthú na gCulacach mar aicme
 Ar dtús, b'ionann na Culacaigh agus na saorfheirmeoirí a tháinig chun tosaigh sa Rúis de bharr na leasuithe sóisialta a chuir an Príomh-Aire Pyotr Stolypin i bhfeidhm sa Rúis Impiriúil ón mbliain 1906 i leith. Chruthaigh leasuithe Stolypin aigne nua úinéirí talún a raibh cead acu tailte a fháil ó na mórthiarnaí talún ar creidmheas, agus oibreacha feirme á ndéanamh acu leis na fiacha seo a ghlanadh. Ba é cuspóir na scéime seo ná tús a chur le "meánaicme" feirmeoirí.
 Na Culacaigh agus na Boilséivigh
 Nuair a tháinig na Boilséivigh i gcumhacht sa Rúis, is é an dearcadh a bhí acu gur cineál caipitlithe nó rachmasóirí tuaithe a bhí sna Culacaigh, agus go raibh siad ag teacht i dtír ar na scológa ba bhoichte. Thairis sin, bhí na Boilséivigh dírithe ar na tailte a chomhshealbhú agus a roinnt idir na feirmeacha comhsheilbhíochta, is é sin, na calchais. Bhí na Culacaigh ag cur isteach ar an gcomhsheilbhíocht, agus mar sin, chrom na Boilséivigh ar an "dí-Chulacú", nó "díothú na gCulacach mar aicme", ar fheachtas forleathan in aghaidh na gCulacach.
 An Feachtas Frith-Chulacach
 Thosaigh an feachtas frith-Chulacach sa bhliain 1929. An bhliain roimhe sin, rith an bia gann ar an arm agus ar mhuintir na gcathrach, agus bhí an rialtas Boilséiveach den tuairim go raibh sé riachtanach na tailte tuaithe a thabhairt chun comhsheilbhíochta le nach bhféadfadh na feirmeoirí an t-arbhar agus an fheoil a choinneáil as aice láimhe ó mhuintir na gcathrach i ré an ghanntanais. Chaithfeadh na feirmeoirí na hainmhithe a thabhairt uathu do na calchais - do na feirmeacha comhsheilbhíochta - rud nár thaitin leo ar aon nós. B'fhearr leo na hainmhithe a mharú agus an fheoil a ithe nó a dhíol, rud a cheadaigh an chéad pholasaí comhsheilbhíochta dóibh. Ar an mbealach seo, maraíodh na milliúin ainmhithe san Aontas Sóivéadach i rith an chéad dá mhí den bhliain 1930. Cailleadh aon cheathrú cuid de bheostoc na tíre.
 Is é an chiall a bhain an Rialtas Sóivéadach as seo ná go raibh na feirmeoirí - na Culacaigh, an namhaid polaitiúil de réir thuiscint theoiriciúil an Chumannachais - ag iarraidh sabaitéireacht a dhéanamh ar gheilleagar na tíre go toilghnústa.
 D'éiligh Stailín go gcuirfí deireadh giorraisc le gach cineál diúnais agus go "leachtófaí" - is é sin, go scriosfaí - "na Culacaigh mar aicme". Thoiligh an páirtí leis an éileamh seo, agus chuaigh na Cumannaigh chun cogaidh ar na Culacaigh. Bhí cuid acu le cur chun báis, cuid eile le cimiú i gcoilíneachtaí daorbhroide, agus cuid eile fós le díbirt go himeall na tíre. Maraíodh na mílte feirmeoirí, coigistíodh a maoin shaolta, agus ruaigeadh na céadta mílte acu go dtí an tSibéir nó go Lár na hÁise.
 Is minic nach bhfuair na húdaráis áitiúla ach cuóta oibre, is é sin, tugadh ordú dóibh íosmhéid áirithe Culacach a aithint agus a chimiú. Ansin, chaithfidís an líon sin daoine a ghabháil - an cuóta a chomhlíonadh - ar eagla go bhfaighidís féin trioblóidí leis an bPáirtí uilechumhachtach. Mar sin, is minic a rinneadh "Culacach" de scológ éigin nach raibh ag "dúshaothrú" ach a chlann mhac féin (ceann de chomharthaí sóirt an Chulacaigh ab ea go raibh sé ag tabhairt oibre do scológa eile ar phá - chruthaigh sin gur "caipitlí agus dúshaothróir" a bhí ann), sin nó sainaithníodh gach scológ a raibh díon miotail ar a theach mar "Chulacach" (ó nach bhféadfaidís an miotal a íoc mura raibh ailp airgid an "chaipitlí" acu). Iad siúd a bhí ag obair do na Culacaigh, cimíodh mar podkulachniki iad - lucht tacaíochta na gCulacach.
 An Purgú Mór agus athbheochan an fheachtais in aghaidh na gCulacach
 Sa bhliain 1937, thosaigh an Purgú Mór san Aontas Sóivéadach. Bhí an purgú seo dírithe ar sheanghlúin an Pháirtí thar aon dream eile, ach mar chuid den phurgú, chuaigh an speal ar na h-"iar-Chulacaigh" freisin. An iarracht seo, ní raibh ach an dá rogha ann: pionós báis nó príosúnú sna campaí daorbhroide.
 Cuid mhór de na Culacaigh a díbríodh go dtí an tSibéir nó an Chasacstáin, bhí siad in ann déanamh as dóibh féin agus saol réasúnta saibhir a bhaint amach dóibh féin arís. Nuair a thosaigh an Purgú Mór, glacadh leis seo mar fhianaise nach raibh an "dí-Chulacú" curtha i gcrích mar ba chóir. Mar sin, cuid mhór de na feidhmeannaigh a ghlac páirt sa chéad dí-Chulacú ón mbliain 1929 ar aghaidh, cuireadh chun báis iad nó caitheadh i dtóin phríosúin iad. Maidir leis na Culacaigh féin, ba í a ndúthracht oibre féin a chaill as an nua iad, nó de réir lámhleabhar na mBoilséiveach, ba fianaise í go raibh na Culacaigh ag sabaitéireacht agus ag dúshaothrú arís. Go háirithe, ba tromchion é go raibh na Culacaigh chomh dána is go raibh siad ní ba saibhre ná lucht na gcalchas a bhí suite in aice leo - ba í an tsabaitéireacht an t-aon mhíniúchán amháin a rith leis na hidé-eolaithe, nó, de réir an lámhleabhair chéanna, ní fhéadfadh na feirmeoirí príobháideacha a bheith níos rathúla ná na feirmeoirí comhsheilbhíochta, mura raibh camastaíl éigin idir lámha acu.
 Líon na nDaoine a maraíodh
 De réir na gcartlann Sóivéadach, a tháinig i gcló sa bhliain 1990, díbríodh 1,803,392 duine go dtí na coilíneachtaí daorbhroide agus na campaí géibhinn sna blianta 1930 agus 1931. De réir na leabhar nótaí, bhain 1,317,022 amach a gceann scríbe. An chuid eile, is dócha go bhfuair siad bás le linn na díbeartha, nó gur éalaigh siad. Níor tháinig deireadh leis an díbirt i ndiaidh na bliana 1931, ach maolaíodh ar an scála. De réir na dtuairiscí atá ann, fuair 389,521 duine -idir Chulacaigh agus lucht gaoil dá gcuid - bás sna coilíneachtaí daorbhroide sna blianta 1932-1940.
 Is deacair a rá, cá mhéid daoine a fuair bás de dheasca "leachtú na gCulacach mar aicme sa tsochaí". Maidir leis na sonraí atá againn as na cartlanna Sóivéadacha, ní féidir a léamh astú go cruinn cá mhéid a tháinig slán ná cá mhéid a d'éalaigh, nó cá mhéid a gheobhadh bás gan díbirt. Ní thugann na sonraí seo le fios ach an oiread, cá mhéid a fuair báis sna príosúin nó a cuireadh chun báis sna campaí géibhinn, seachas stiúgadh le hocras is le tuirse sna coilíneachtaí daorbhroide. Thairis sin, tá a lán staraithe den tuairim gurb é an dí-Chulacú ba chúis leis an ngorta mór (an Holodomor) san Úcráin sna blianta 1932-1933.
 Daoine Rúiseacha
 Cultúr na Rúise
 Stair na Rúise