type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 22.10.2011
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 277/16
 A BIZOTTSÁG 1070/2011/EU VÉGREHAJTÁSI RENDELETE
 (2011. október 21.)
 a cukorágazat egyes termékeire a 2011/12-es gazdasági évben alkalmazandó, a 971/2011/EU végrehajtási rendelettel rögzített irányadó áraknak és kiegészítő importvámok összegének módosításáról
 AZ EURÓPAI BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Unió működéséről szóló szerződésre,
 tekintettel a mezőgazdasági piacok közös szervezésének létrehozásáról, valamint egyes mezőgazdasági termékekre vonatkozó egyedi rendelkezésekről szóló, 2007. október 22-i 1234/2007/EK tanácsi rendeletre (az egységes közös piacszervezésről szóló rendelet) (1),
 tekintettel a cukorágazatban harmadik országokkal folytatott kereskedelem tekintetében a 318/2006/EK tanácsi rendelet végrehajtására vonatkozó részletes szabályok megállapításáról szóló, 2006. június 30-i 951/2006/EK bizottsági rendeletre (2) és különösen annak 36. cikke (2) bekezdése második albekezdésének második mondatára,
 mivel:
 (1)
 A 971/2011/EU bizottsági végrehajtási rendelet (3) a 2011/12-es gazdasági évre megállapította a fehér cukorra, a nyerscukorra és egyes szirupokra alkalmazandó irányadó árakat és kiegészítő importvámokat. Ezen árakat és vámokat legutóbb a 1059/2011/EU bizottsági végrehajtási rendelet (4) módosította.
 (2)
 A Bizottság rendelkezésére álló adatok alapján az említett összegek módosításra szorulnak, a 951/2006/EK rendeletben foglalt előírásokkal és részletes szabályokkal összhangban,
 ELFOGADTA EZT A RENDELETET:
 1. cikk
 A 951/2006/EK rendelet 36. cikkében említett termékek behozatalára a 2011/12-es gazdasági évben alkalmazandó irányadó áraknak és kiegészítő vámoknak a 971/2011/EU végrehajtási rendelettel rögzített összege e rendelet melléklete szerint módosul.
 2. cikk
 Ez a rendelet 2011. október 22-én lép hatályba.
 Ez a rendelet teljes egészében kötelező és közvetlenül alkalmazandó valamennyi tagállamban.
 Kelt Brüsszelben, 2011. október 21-én.
 a Bizottság részéről, az elnök nevében,
 José Manuel SILVA RODRÍGUEZ
 mezőgazdasági és vidékfejlesztési főigazgató
 (1) HL L 299., 2007.11.16., 1. o.
 (2) HL L 178., 2006.7.1., 24. o.
 (3) HL L 254., 2011.9.30., 12. o.
 (4) HL L 276., 2011.10.21., 37. o.
 MELLÉKLET
 A fehér cukor, a nyerscukor és az 1702 90 95 KN-kód alá tartozó termékek behozatalára vonatkozó irányadó árak és kiegészítő importvámok 2011. október 22-től alkalmazandó módosított összegei
 (EUR)
 KN-kód
 Az adott termék nettó 100 kg-jára vonatkozó irányadó ár összege
 Az adott termék nettó 100 kg-jára vonatkozó kiegészítő vám összege
 1701 11 10 (1)
 48,08
 0,00
 1701 11 90 (1)
 48,08
 0,48
 1701 12 10 (1)
 48,08
 0,00
 1701 12 90 (1)
 48,08
 0,18
 1701 91 00 (2)
 49,54
 2,61
 1701 99 10 (2)
 49,54
 0,00
 1701 99 90 (2)
 49,54
 0,00
 1702 90 95 (3)
 0,50
 0,22
 (1) Az 1234/2007/EK rendelet IV. mellékletének III. pontjában meghatározott szabványminőségre megállapítva.
 (2) Az 1234/2007/EK rendelet IV. mellékletének II. pontjában meghatározott szabványminőségre megállapítva.
 (3) 1 %-os szacharóztartalomra megállapítva.


type: caselaw

text:
 27.6.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 244/27
 Breithiúnas na Cúirte Ginearálta an 27 Aibreán 2022 – Boshab v an Chomhairle
 (Cás T-103/21) (1)
 (An comhbheartas eachtrach agus slándála - Bearta sriantacha arna nglacadh i bhfianaise na staide i bPoblacht Dhaonlathach an Chongó - Cistí a reo - Srian le ligean isteach ar chríoch na mBallstát - Ainm an iarratasóra a choinneáil ar na liostaí de na daoine i gceist - An ceart chun éisteacht a fháil - Cruthúnas gur cuí na hainmneacha a chuimsiú agus a choinneáil ar na liostaí - Earráid fhollasaithe measúnaithe - Buanú na gcúinsí fíorasacha agus dlíthiúla ba bhun le glacadh na mbeart sriantach)
 (2022/C 244/36)
 Teanga an cháis: an Fhraincis
 Páirtithe
 Iarratasóir: Évariste Boshab (Cinseasa, Poblacht Dhaonlathach an Chongó) (ionadaithe: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme agus T. Payan, Dlíodóirí)
 Cosantóir: Comhairle an Aontais Eorpaigh (ionadaí: S. Lejeune, i gcáil Gníomhaire)
 Ábhar
 Lena chaingean faoi Airteagal 263 CFAE, iarrann an t-iarratasóir go ndéanfaí, sa chéad áit, Cinneadh (CBES) 2021/2181 ón gComhairle an 9 Nollaig 2021 lena leasaítear Cinneadh 2010/788/CBES a bhaineann le bearta sriantacha i gcoinne Phoblacht Dhaonlathach an Chongó (IO 2020, L 419, lch. 30), agus, sa dara háit, Rialachán Cur Chun Feidhme (AE) 2020/2021 ón gComhairle an 10 Nollaig 2020, lena gcuirtear chun feidhme Airteagal 9 de Rialachán (CE) Uimh. 1183/2005 lena bhforchuirtear bearta sriantacha sonracha áirithe a dhírítear i gcoinne daoine atá ag gníomhú de shárú ar an lánchosc arm i dtaca le Poblacht Dhaonlathach an Chongó (IO 2020, L 419, lch. 5), a chur ar neamhní, a mhéid a bhaineann na gníomhartha sin leis an iarratasóir.
 An chuid oibríochtúil
 1)
 Diúltaítear don achomharc.
 2)
 Ordaítear do Évariste Boshab na costais a íoc.
 (1) IO C 128, 12.4.2021.


text:
 EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION
 Bryssel den 02.06.1997
 KOM(97) 262 slutlig
 97/0159 (ACC)
 Förslag till
 RÅDETS FÖRORDNING ŒGÏ
 om antagande av autonoma övergångsbestämmelser för frihandelsavtalen med
 Litauen, Lettland och Estland avseende vissa bearbetade jordbruksprodukter
 (framlagt av Kommissionen)
 ---pagebreak--- ---pagebreak--- MOTIVERING
 Detta förslag syftar till att ändra de autonoma åtgärder enligt rådets förordning (EG) nr
 340/97 som EU tillämpar för importer av bearbetade jordbruksprodukter från Estland,
 Lettland och Litauen och som infördes i samband med gemenskapens utvidgning och
 genomförandet av Uruguayrundan, samt att förlänga dessa till slutet av 1997.
 Ändringsprotokoll beträffande frihandelsavtalen med dessa länder har paraferats eller
 skall snart paraferas. Eftersom förfarandena för ändringsprotokollens formella antagande
 genom de olika parterna ännu pågår kan dessa protokoll inte träda i kraft den 1 juli 1997.
 Därför, och för att undvikaförsämringari tillgången till EU:s marknad för förmånshandel
 från Estland, Lettland och Litauen bör de åtgärder som avses i förordning (EG) nr 340/97
 förlängas till den 31 december 1997.
 Detta förslag innebär inte några ytterligare utgifter utöver dem som redan godkänts vid
 antagandet avförordning(EG) nr 340/97 det kommer att ersätta.
 ---pagebreak--- FÖRSLAG TILL RÅDETS FÖRORDNING
 om antagande av autonoma övergångsbestämmelser för frihandelsavtalen med
 Litauen, Lettland och Estland avseende vissa bearbetade jordbruksprodukter
 EUROPEISKA UNIONENS RÅD HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNING
 med beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, särskilt artikel
 113 i detta,
 med beaktande av kommissionens förslag,
 med beaktande av Anslutningsakten för Österrike, Finland och Sverige, och
 med beaktande av följande:
 I avvaktan på att protokoll 2 till frihandelsavtalen med Estland, Lettland och Litauen1 antas,
 antogs rådets förordning (EG) nr 340/972, genom vilken den beviljade nivån för
 förmånsbehandlingen bibehålls till och med den 30 juni 1997, för att motverka de
 eventuella negativa effekter på exporten från dessa länder till gemenskapen som
 genomförandet av resultaten av Uruguayrundan kan få.
 I avvaktan på att förbättrade förmåner fastställs för Estland, Lettland och Litauen genom
 de respektive gemensamma kommittéerna, fastställs i rådets förordning (EG) nr 340/97
 nya tillfälliga och autonoma förmåner.
 Förhandlingarna med de berörda länderna om slutandet av protokoll om ändring av
 frihandelsavtalen har slutförts eller kommer snart att vara slutförda, och nya protokoll 2 har
 paraferats eller kommer snart att paraferas. Förfarandet för formellt antagande av tillfälliga
 protokoll som endast omfattar ändringsprotokollens handelsrelaterade delar pågår för
 närvarande. Tidsschemat för formellt antagande kan omöjliggöra att de tillfälliga
 protokollen träder i kraft den 1 juli 1997. Det är därför lämpligt att autonomt förlänga
 medgivandena fram till den 31 december 1997.
 HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.
 Artikel 1
 1. Från och med den 1 juli 1997 till och med den 31 december 1997 skall de varor
 med ursprung i Litauen som anges iförteckningeni bilaga I till denna förordning
 omfattas av årliga tullkvoter och förmånstullar i enlighet med den bilagan. De
 basbelopp som skall beaktas vid beräkningen av den minskade jordbruksrelaterade
 avgiftsdelen samt den minskade tilläggstullen vid införsel till gemenskapen finns i
 bilaga II.
 1
 EGTL 373, 31.12.1994, s.l (Estland)
 EGTL 374, 31.12.1994, s.l (Lettland)
 EGTL 375, 31.12.1994, s.l (Litauen)
 2
 EGTL 58, 27.2.1997, s.25
 ---pagebreak--- 2. Från och med den 1 juli 1997 till och med den 31 december 1997 skall de varor
 med ursprung i Lettland som anges iförteckningeni bilaga III till denna förordning
 omfattas av årliga tullkvoter och förmånstullar i enlighet med den bilagan. De
 basbelopp som skall beaktas vid beräkningen av den minskade jordbruksrelaterade
 avgiftsdelen samt den minskade tilläggstullen vid införsel till gemenskapen finns i
 bilaga II.
 3. Från och med den 1 juli 1997 till och med den 31 december 1997 skall de varor
 med ursprung i Estland som anges iförteckningeni bilaga IV till denna förordning
 omfattas av årliga tullkvoter och förmånstullar i enlighet med den bilagan. De
 basbelopp som skall beaktas vid beräkningen av den minskade jordbruksrelaterade
 avgiftsdelen samt den minskade tilläggstullen vid införsel till gemenskapen finns i
 bilaga II.
 Artikel 2
 1. De kvoter som anges i bilagar I, III och IV till den härförordningenskallförvaltasav
 kommissionen i enlighet med bestämmelserna i förordning (EG) nr 1460/96 om
 tillämpningsföreskrifter för systemet med förmånsbehandling i handeln med vissa
 varor som framställs genom bearbetning av jordbruksprodukter, enligt artikel 7 i
 rådetsförordning(EG) nr 3448/933.
 2. De tullkvoter som anges i bilagar I, III och IV till den härförordningenskall minskas
 för att ta hänsyn till den mängd produkter som importerats från och med den 1 januari
 1997 till och med den 30 juni 1997 inom motsvarande kvoter enligt bilagar I, III och
 IV tillförordning(EG) nr 340/97.
 Artikel 3
 Denna förordning träder i kraft den tredje dagen efter det att den har offentliggjorts i
 Europeiska gemenskapernas officiella tidning.
 Den skall tillämpas från och med den 1 juli 1997.
 Dennaförordningär till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater.
 Utfärdad i Bryssel den På rådets vägnar
 EGT nr L 187,26.7.1996, s. 18.
 V
 ---pagebreak--- BILAfîAI
 LITAUEN
 Löpnr KN-nr Varuslag Kvot 1997 Förmånstull
 (ton)
 09.6533 151800 10 Animaliska och vegetabiliska fetter och 300 5,5%
 oljor
 15180031 0%
 1518 00 39 3,5%
 1518 00 91 5,5%
 1518 00 95 0%
 1518 00 99 5,5%
 09.6501 17049071 Karameller 400 rra
 17049075 Kola
 09.6503 1806 90 Choklad 500 rra
 09.6528 2203 00 Öl 400 4,4%
 09.6525 2208 60 11 Vodka 330 0,73 ecu/%
 vol/hl+2,87
 ecu/hl
 09.6534 2402 20 90 Cigaretter 40 36,9%
 ---pagebreak--- BILAGA O
 Basbelopp för beräkning av den jordbruksrelaterade avgiftsdelen och tilläggstuUar
 ecus/ecu/
 Ecu/
 ecu/écus/ecua/
 100 kg
 Trigo blando / Blod hvede / Weichweizen / MaXaKÖ aiTdpl / 8,524
 Common wheat / Blé tendre / Grano tencro / Zachtc tarwc / Trigo
 mole / Tavallinen vehnä / Vete
 Trigo duro /Härd hvede / Hartweizen /lKÅr)pQ CJlTdpl / Durum 13,231
 wheat / Blé dur /Grano duro /Durum tarwe / Trigo duro
 /Durumvehnä / Durum vete
 Centeno/ Rug / Roggen /HKa\r) /Rye /Seigle / Segala / Rogge / 8,306
 Centeio / Ruis /Råg
 Cebada / Byg / Gerste / KpiGapt /Barley/ Orge / Orzo / Gerst / 8,306
 Cevada / Ohra / Korn
 Maiz / Majs / Mais / KaA.a|jnÖKl / Maize / Maïs / Granturco / Maïs 7,408
 / Milho / Maissi / Majs
 Arroz descascarillado de grano largo / Ris, afskallet, langkornet / 23,706
 Reis, langkörnig, geschält / Ano(p\oiO)|iévo pûÇi |iaKpöanep|io /
 Long-grain husked rice / Riz décortiqué à grains ldngs / Riso
 semigreggio a grani lunghi / Langkorrelige gedopte rijst / Arroz em
 peliculas de gräos longos / Pitkäjyväinen esikuorittu riisi / Ris,
 skalat långkomigt
 Leche desnatada en polvo / Skummetmaelkspulver / 26,730
 Magermilchpulver / AnoPouTUpO)|iévo yôXa a e CJKÖvr) /
 Skimmed-milk powder / Lait érémé en poudre / Latte scremato in
 polvere / Magere-melkpoeder / Leite desnatado em pô/ Rasvaton
 maitojauhe / Skummjölkspulver
 Leche entera en polvo / Sodmulkspulvcr / Vollmilchpulver / 33,423
 nXrÎpeq yåka CTe CTKÖvr) / Whole-milk powder / Lait entier en
 poudre / Latte intero in polvere / Vollemelkpoeder / Leite inteiro
 ein pô / Rasvainen maitojauhe / Mjölkpulver
 Mantequilla / Smor / Butter / BoÛTUpo / Butter / Beurre / Burro / 48,575
 Boter / Manteiga / Voi / Smör
 Azùcar bianco / Hvidt sukker / Weifizucker / AeuKr| Çdxapr) / 32,565
 White sugar / Sucre blanc / Zucchero bianco / Witte suiker / Açùcar
 branco / Valkoinen sokeri / Vitt socker
 ---pagebreak--- BILAGA m
 LETTLAND
 Löpnr KN-nr Varuslag Kvot 1997 Förmånstull
 (ton)
 09.6535 1704 90 65 Konfektyrer 250 rra
 1704 90 71
 1704 90 75
 09.6536 1806 31 00 Choklad 500 rra
 1806 32 10
 1806 32 90
 1806 90 11
 1806 90 19
 09.6537 190190 11 Livsmedelsberedningar 200 rra
 'l901 90 19 rra
 190190 91 8,2%
 190190 99 rra
 09.6538 1905 30 Söta kex, småkakor o.d. 200 rra
 09.6527 2104 10 Soppor och buljonger 36 5,7%
 09.6513 2105 Glassvaror 30 rra
 09.6528 2203 00 Öl 500 4,4%
 09.6525 2208 60 11 Vodka 330 0,73 ecu/%
 vol/hl+2,87
 ecu/hl
 09.6529 2208 70 10 Likör 12 0,89 ecu/%
 vol/hl+5,74
 ecu/hl
 *
 ---pagebreak--- BILAGA IV
 ESTLAND
 Löpnr KN-nr Varuslag Kvot 1997 Förmånstull
 (ton)
 09.6515 1704 10 11 Konfektyr 150 rra
 1704 10 19
 1704 90 71
 1704 90 75
 09.6530 1805 00 00 Kakaopulver 31 0%
 09.6517 ex 1806 Chokladkonfektyrer, med undantag av 500 rra
 varor enligt KN-nr 1806 10 15
 1806 10 15 0%
 09.6519 1905 Bakverk 120 rra
 09.6521 2102 10 39 Jäst 2000 rra
 09.6539 2103 90 90 Såser samt beredningar 600 5,7%
 09.6523 2105 Glassvaror 12 rra
 09.6531 2203 Öl 500 4,4%
 09.6525 2208 60 11 Vodka 100 0,73 ecu/%
 vol/hl+2,87
 ecu/hl
 09.6529 2208 70 10 Likör 18 0,89 ecu/%
 vol/h 1+5,74
 ccu/hl
 09.6532 2208 90 69 Andra spritdrycker 18 0,89 ecu/%
 vol/hl i 5,74
 ecu/hl
 09.6534 2402 20 90 Cigaretter 50 36,9%
 ---pagebreak--- Datum: 28/05/97
 FINANSIERTNGSÖVERSIKT
 1. BUDGETPOST: Artikel 120 ANSLAG:
 2. TITEL: Förslag till rådetsförordningom antagande av autonoma övergångsbestämmelser för
 frihandelsavtalen med Litauen, Lettland och Estland avseende vissa bearbetade jordbruksprodukter
 3. RÄTTSLIG GRUND: Artikel 113
 4. SYFTE: Attförlängade autonoma åtgärder som antogs efter utökningen av unionen och genomförandet av de
 jordbruksavtal som slöts under Uruguayrundan.
 5. FINANSIELL PLAN: 12-månadersperiod Innevarande Nästa
 räkenskapsår( ) räkenskap
 sår ( )
 5.0. Utgifter från:
 - EG-budgeten
 (Restitution/intervention)
 - Nationella budgetar
 - Andra sektorer
 5.1. Inkomster:
 - EG:s egna intäkter (Avgifter/tullar)
 5.0.1 .PROGNOS - UTGIFTER
 5.1.1 PROGNOS - INKOMSTER
 5.2. KALKYLMETOD
 6.0. ÄR FINANSIERING MÖJLIG GENOM DE ANSLAG SOM AR UPPTAGNA UNDER RESPEKTIVE KAPITEL I DEN
 LÖPANDE BUDGETEN?
 ja/nej
 6.1. ÄR FINANSIERING MÖJLIG GENOM ÖVERFÖRING MELLAN OLIKA KAPITEL I DEN LÖPANDE BUDGETEN?
 ja/nej
 6.2. KRAVS TILLAGGSANSLAG? ja/nej
 6.3. BEHÖVS ANSLAG IRAN FRAMTIDA BUDGETAR? ja/nej
 ANMÄRKNING: .
 Detta förslag innebär inga utgifter utöver dem som redan godkänts vid antagandet av förordning (EG) nr 340/97,
 som det ersätter..
 S
 ---pagebreak--- ---pagebreak--- ISSN 1024-4506
 KOM(97) 262 slutlig
 DOKUMENT
 SV 10 11 15
 Katalognummer : CB-CO-97-250-SV-C
 ISBN 92-78-20643-1
 Byrån tor Europeiska gemenskapernas officiella publikationer
 1.-2985 Luxemburg
 -fo


type: contracts

text:
 Avviż Legali Importanti
 |
 22000D1109(09)
 Official Journal L 284 , 09/11/2000 P. 0013 - 0014
 Deċiżjoni Nru tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEENru 54/1999tat-30 ta' April 1999li temenda l-Anness X (Servizzi awdjoviżivi) ghall-Ftehim taż-ŻEE.IL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻE,Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, kif aġġustat bil-Protokoll li jaġġusta l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, minn hawn 'il quddiem imsejjaħ "Il-Ftehim", u b'mod partikolari l-Artikolu 98 tiegħu,Billi:(1) l-Anness X għal dan il-Ftehim kien emendat bid-Deċiżjoni nru 79/96 tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEE tat-13 ta' Diċembru 1996 [1].(2) Rakomandazzjoni tal-Kunsill 98/560/KE of 24 Settembru 1998 fuq l-iżvilupp tal-kompetittività ta' l-industrija Ewropea tas-servizzi awdjoviżivi u ta' informazzjoni billi wieħed jippromwovi l-oqfsa nazzjonali immirati lejn l-akkwist ta' livelli komparabbli u effettiv ta' protezzjoni ta' minuri u tad-dinjità umana [2] għandha tkun inkorporata fil-Ftehim,IDDEĊIEDA DAN LI ĠEJ:Artikolu 1Il-punt li ġej għandu jkun miżjud wara punt 2 (Regolament tal-Kunsill 94/K 181/02) f'L-Anness X għall-Ftehim:"3. 398 X 0560: fuq l-iżvilupp tal-kompetittività ta' l-industrija Ewropea tas-servizzi awdjoviżivi u ta' informazzjoni billi wieħed jippromwovi l-oqfsa nazzjonali immirati lejn l-akkwist ta' livelli komparabbli u effettiv ta' protezzjoni ta' minuri u tad-dinjità umana (ĠU L 270, tat-7.10.1998, s. 48) għandha tkun inkorporata fil-Ftehim."Artikolu 2The testi ta' Rakomandazzjoni 98/560/KE fl-ilsna ta' l-Islanda u tan-Norveġja, li huma annessi għall-verżjonijiet rispettivi ta' ilsna ta' din id-Deċiżjoni, huma awtentiċi.Artikolu 3Din id-Deċiżjoni għandha tidħol fis-seħħ fl-1 ta' Mejju 1999, sakemm in-notifiki kollha taħt l-Artikolu 103(1) tal-Ftehim saru lill-Kumitat Konġunt taż-ŻEE.Artikolu 4Din id-Deċiżjoni għandha tkun ippubblikata fit-Taqsima taż-ŻEE tal-,u fis-Suppliment taż-ŻEE għall-Ġurnal Uffiċjali ta l-Komunitajiet Ewropej.Magħmul fi Brussel, 30 ta' April 1999.Għall-Kumitat Konġunt taż-ŻEEIl-PresidentF. Barbaso[1] ĠU L 100, tat-17.4.1997, p. 68.[2] ĠU L 270, tat-7.10.1998, p. 48.--------------------------------------------------


type: wikipedia

text:
Ārkanzasa () ir viens no Amerikas Savienoto Valstu štatiem, atrodas Dienvidu reģionā. Ārkanzasas galvaspilsēta ir Litlroka.
 Ārkanzasa robežojas ar Luiziānas, Misisipi, Misūri, Oklahomas, Teksasas, Tenesī štatiem.
 Pavalsts nosaukums ir jauktas franču un indiāņu izcelsmes un nozīmē "dienvidu vēja [cilts]". Vietējie šo vārdu izrunā , nevis , un savulaik esot pat bijis pretlikumīgi šo vietvārdu izrunāt nepareizi.
 Vēsture
 Pirmais eiropietis, kurš 16. gadsimta beigās siedza Ārkanzasu, bija spāņu konkistadors Ernando de Soto (Hernando de Soto). 18. gadsimtā štata teritorija ietilpa Francijas pārvaldītajā Luiziānā (La Louisiane). 1803. gadā Franču Luiziānu no Napoleona Francijas iegādājās ASV.
 Ārkanzasu uzņēma ASV kā 25. štatu. Štatā bija atļauta verdzība. Pirms ASV pilsoņu kara sākuma Ārkanzasa neiestājās Amerikas Valstu Konfederācijā, tomēr, karam sākoties, izstājās no ASV. Kara laikā štatā notika daudzas nelielas kaujas.
 1874. gadā štata galvaspilsētā Litlrokā notika t. s. Brūksa — Bakstera karš (Brooks-Baxter War) — militārs konflikts starp diviem gubernatora amata pretendentiem.
 1957. gadā pēc tiesas prāvas Brauns pret Topekas izglītības padomi, Ārkanzasa nokļuva ASV uzmanības centrā, kad štata gubernators Orvels Fobass (Orval Faubus) pavēlēja štata Nacionālajiem gvardiem nepieļaut t. s. Litlrokas devītniekam (deviņiem afroamerikāņiem) apmeklēt vidusskolu baltajiem. ASV prezidents Dvaits Eizenhauers nosūtīja uz Litlroku karavīrus, lai tā eskortētu afroamerikāņus uz skolu.
 Lielākās pilsētas
 Atsauces
 Ārējās saites
 ASV štati
 Ārkanzasa


text:
 19.2.2020
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 46/9
 AZ EURÓPAI KÖZÖSSÉG ÉS AZ AMERIKAI EGYESÜLT ÁLLAMOK KÖZÖTTI KÖLCSÖNÖS ELISMERÉSRŐL SZÓLÓ MEGÁLLAPODÁS ALAPJÁN LÉTREHOZOTT VEGYES BIZOTTSÁG 70/2019 HATÁROZATA
 (2020. február 5.)
 megfelelőségértékelő testületeknek az elektromágneses összeférhetőségre vonatkozó ágazati mellékletbe történő felvételéről [2020/225]
 A VEGYES BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Közösség és az Amerikai Egyesült Államok közötti kölcsönös elismerésről szóló megállapodásra és különösen annak 7. és 14. cikkére,
 mivel a vegyes bizottság feladata, hogy határozatot hozzon a megfelelőségértékelő testületeknek az ágazati mellékletekbe történő felvételéről,
 A KÖVETKEZŐKÉPPEN HATÁROZOTT:
 1.
 Az elektromágneses összeférhetőségre vonatkozó ágazati melléklet V. szakaszának „Az EK hozzáférése az USA piacához” oszlopában a megfelelőségértékelő testületek jegyzéke kiegészül az A. függelékben szereplő megfelelőségértékelő testülettel.
 2.
 A felek megállapodtak az A. függelékben megnevezett megfelelőségértékelő testület jegyzékbe történő felvételének konkrét hatályáról, azaz arról, hogy mely termékek és megfelelőségértékelési eljárások érintettek, és azt fenntartják.
 Ezt a két példányban készült határozatot a vegyes bizottság azon képviselői írják alá, akik meghatalmazással rendelkeznek arra vonatkozóan, hogy a megállapodás módosítása céljából a felek részéről eljárjanak. E határozat az utolsó aláírás napjától alkalmazandó.
 az Amerikai Egyesült Államok részéről
 James C. SANFORD
 Aláírták Washingtonban, 2020. január 13-án.
 az Európai Unió részéről
 Ignacio IRUARRIZAGA
 Aláírták Brüsszelben, 2020. február 5-én.
 A. FÜGGELÉK
 Az elektromágneses összeférhetőségre vonatkozó ágazati melléklet V. szakaszának „Az EK hozzáférése az USA piacához” oszlopában a megfelelőségértékelő testületek jegyzékébe felvett EK-megfelelőségértékelő testület
 TÜV SÜD Sverige AB
 — A Delta Development Technology AB telephelyén:
 Finnslatten Elektronikgatan 47
 SE-721 36 Vasteras
 SVÉDORSZÁG
 — Az Ericsson Kista telephelyén:
 Torshamnsgatan 23
 SE-16480 Kista, Stockholm
 SVÉDORSZÁG


text:
Checkpoint Charlie bol hraničný priechod v Berlíne, patril k najznámejším priechodom rozdeleného Berlína. Checkpoint Charlie sa nachádzal na križovatke ulíc Friedrichstraße a Kochstraße a spájal americký a sovietsky sektor mesta.
 Checkpoint (doslova „bod kontroly“) z angličtiny znamená hraničný priechod. Jeho označenie Charlie pochádza z hláskovacej tabuľky NATO a označuje tretie písmeno abecedy C (Checkpoint Alpha ako A bol priechod na diaľnicu v mestečku Helmstedt, Checkpoint Bravo ako B bol priechod na rovnakej diaľnici v Dreilinden pri Berlíne).
 Checkpoint Charlie je známy aj vďaka obrázkom z októbra 1961, keď pri povstaní v NDR na priechode stáli oproti sebe tanky americkej a sovietskej armády. Priechod bol tiež zvečnený v špionážnych filmoch a knihách.
 Opätovné vybudovanie
 Po zjednotení Berlína boli všetky súčasti priechodu v rámci modernizácie mesta odstránené a zničené – jeho existenciu pripomínalo iba múzeum Dom na Checkpoint Charlie (). 13. augusta 2000, na výročie stavby Berlínskeho múra, bol znova postavený podľa pôvodných plánov a fotografií.
 Pozri aj
 Berlín – rozdelené mesto
 Berlínsky múr
 Iné projekty
 Berlín


text:
 11/Sv. 96
 HR
 Službeni list Europske unije
 99
 21999A1211(01)
 L 318/21
 SLUŽBENI LIST EUROPSKE UNIJE
 KONVENCIJA O NUKLEARNOJ SIGURNOSTI
 PREAMBULA
 UGOVORNE STRANKE,
 i.
 svjesne važnosti koje za međunarodnu zajednicu ima jamstvo sigurne, pravilno uređene i ekološki zdrave upotrebe nuklearne energije;
 ii.
 ponovo potvrđujući potrebu nastavka promaknuća visoke razine nuklearne sigurnosti diljem svijeta;
 iii.
 ponovo potvrđujući da je za nuklearnu sigurnost odgovorna đržava koja ima sudbenost nad nuklearnim postrojenjem;
 iv.
 želeći promicati djelotvornu kulturu glede nuklearne sigurnosti;
 v.
 svjesne da posljedice nezgode na nuklearnom postrojenju u jednoj državi mogu imati učinak i izvan njenih državnih granica;
 vi.
 imajući na umu odredbe Konvencije o fizičkoj zaštiti nuklearnog materijala iz 1979., Konvencije o ranom izvješćivanju o nuklearnoj nezgodi iz 1986. i Konvencije o‚ pomoći u slučaju nuklearne nezgode ili radiološke opasnosti iz 1986.;
 vii.
 potvrđujući važnost međunarodne suradnje u cilju povećanja nuklearne sigurnosti putem postojećih dvostranih ili višestranih mehanizama kao i onih utvrđenih u ovoj Konvenciji;
 viii.
 priznavajući da ova Konvencija više nameće obvezu primjene osnovnih sigurnosnih načela za nuklearna postrojenja nego što donosi detaljne sigurnosne standarde, te da postoje međunarodni sigurnosni naputci koji se povremeno dopunjuju i sadrže upute o suvremenim sredstvima za postizanje visoke razine sigurnosti;
 ix.
 potvrđujući potrebu bez odlaganja započeti s radom na međunarodnoj konvenciji o zbrinjavanju radioaktivnog otpada čim se postojeći postupak stvaranja osnove za zbrinjavanje radioaktivnog otpada završi donošenjem šireg međunarodnog sporazuma;
 x.
 priznavajući korisnost daljnjeg tehničkog rada u svezi sa sigurnošću ostalih dijelova nuklearnog ciklusa gorenja, te da bi taj rad mogao s vremenom olakšati razvoj sadašnjih ili budućih međunarodnih instrumenata;
 SPORAZUMJELE SU se kako slijedi:
 POGLAVLJE 1.
 CILJEVI, POJMOVI I POLJE PRIMJENE
 Članak 1.
 Ciljevi
 Ciljevi su ove Konvencije:
 i.
 postići i održati visoku razinu nuklearne sigurnosti diIjem svijeta putem pojačavanja mjera na nacionalnom i planu međunarodne suradnje, uključujući, gdje je to prikladno, i sigurnosnotehničku suradnju;
 ii.
 stvoriti i održavati djelotvornu zaštitu od mogućih radioloških opasnosti u nuklearnim postrojenjima, kako bi se osobe, društvo i okoliš zaštitili od štetnih utjecaja ionizirajućeg zračenja iz takvih postrojenja;
 iii.
 spriječiti nezgode s radiološkim posljedicama i ublažiti takve posljedice ako one nastupe.
 Članak 2.
 Definicije
 U svrhe ove Konvencije:
 i.
 „Nuklearno postrojenje” znači za svaku od ugovornih stranaka bilo koju nuklearnu elektranu na njenom području i pod njenom sudbenošću, uključujući kapacitete za skladištenje, rukovanje i zbrinjavanje radioaktivnih materijala koji se nalaze na istom zemljištu i izravno su povezani s radom nuklearne elektrane. Takva elektrana prestaje biti nuklearno postrojenje kad su trajno uklonjeni svi nuklearni elementi iz jezgre reaktora i sigurno uskladišteni s odobrenim postupcima, a plan za demontažu je odobrilo upravljačko tijelo.
 ii.
 „Upravljačko tijelo” za svaku ugovornu stranku znači bilo koje tijelo ili tijela kojima je ugovorna stranka dala ovlaštenje da izdaje dozvole i uredi lociranje, projekt, izgradnju, sastavljanje, pogon i demontažu nuklearnog postrojenja.
 iii.
 „Dozvola” znači bilo koje ovlaštenje koje je upravljačko tijelo izdalo podnositelju molbe, koji je odgovoran za lociranje, projekt, izgradnju, sastavljanje, pogon i demontažu nuklearnog postrojenja.
 Članak 3.
 Polje primjene
 Ova će se Konvencija primjenjivati na sigurnost nuklearnih postrojenja.
 POGLAVLJE 2.
 OBVEZE
 (a)
 Opće odredbe
 Članak 4.
 Mjere za provedbu
 Svaka ugovorna stranka poduzet će unutar svog nacionalnog pravnog poretka zakonodavne, upravne i druge potrebite mjere nužne za provedbu obveza preuzetih ovom Konvencijom.
 Članak 5.
 Izvješćivanje
 Svaka ugovorna stranka će prije svakog sastanka, sukladno s člankom 20. ove Konvencije, podnijeti na uvid izvješće o mjerama koje je poduzela za provo8enje svake od obveza ove Konvencije.
 Članak 6.
 Postojeća nuklearna postrojenja
 Svaka ugovorna stranka poduzet će odgovarajuće aktivnosti da se, kad ova Konvencija stupi na snagu, sigurnost postojećih nuklearnih postrojenja provjeri što je prije moguće. Ako se u kontekstu ove Konvencije ukaže potrebitim, ugovorna stranka će osigurati da se sva izvediva poboljšanja riješe po hitnom postupku da bi se podigao stupanj sigurnosti nuklearnog postrojenja. Ako se takav stupanj ne može postići, nuklearno se postrojenje mora zatvoriti što je prije moguće. Pri određivanju vremena zatvaranja uzet će se u obzir energetski kontekst i moguće alternative, kao i socijalni, ekološki i gospodarski utjecaj.
 (b)
 Zakonodavstvo
 Članak 7.
 Zakonodavni okvir
 1. Svaka ugovorna stranka utvrdit će i održavati zakonodavni okvir za nadzor nad sigurnošću postrojenja.
 2. Zakonodavni okvir će osigurati:
 i.
 utvrđivanje mjerodavnih nacionalnih sigurnosnih propisa;
 ii.
 sustav za izdavanje dozvola za rad nuklearnih postrojenja, te zabranu rada nuklearnog postrojenja bez dozvole;
 iii.
 sustav inspekcije i procjenjivanja stanja nuklearnog postrojenja da bi se osigurao sklad s propisima i uvjetima izdavanja dozvole;
 iv.
 izvršavanje propisa i određivanje pretpostavki za izdavanje dozvole; uključujući suspenzije, preinake i poništenje dozvola.
 Članak 8.
 Upravljačko tijelo
 1. Svaka ugovorna stranka osnovat će ili imenovati upravljačko tijelo zaduženo za provedbu zakonodavnog okvira iz članka 7. ove Konvencije, koje će imati odgovarajuće ovlasti, nadležnost i financijska sredstva, kao i potrebito osoblje za izvršavanje svojih određenih zadataka.
 2. Svaka ugovorna stranka poduzet će potrebite mjere da bi se osiguralo djelotvorno odvajanje funkcija upravljačkog tijela i funkcija bilo kojeg drugog tijela ili organizacije koja radi na promaknuću ili se bavi upotrebom nuklearne energije.
 Članak 9.
 Odgovornost imaoca dozvole
 Svaka ugovorna stranka osigurat će da je za sigurnost nuklearnog postrojenja primarno odgovoran imalac dozvole, te će poduzeti potrebite mjere da bi se osiguralo da svaki od njih ispunjava svoje obveze.
 (c)
 Opće postavke sigurnosti
 Članak 10.
 Prvenstvo sigurnosti
 Svaka ugovorna stranka poduzet će sve potrebite mjere da sve organizacije koje se bave djelatnostima direktno povezanim s nuklearnim postrojenjem daju dužno prvenstvo nuklearnoj sigurnosti.
 Članak 11.
 Financijska sredstva i osoblje
 1. Svaka ugovorna stranka osigurat će da su odgovarajuća financijska sredstva dostupna da bi se održavala sigurnost svakog nuklearnog postrojenja tijekom njegovog cijelog radnog vijeka.
 2. Svaka ugovorna stranka osigurat će dovoljan broj kvalificiranog osoblja s odgovarajućom naobrazbom i kontinuiranim uvježbavanjem za rad u svim djelatnostima u svezi sa sigurnošću svakog nuklearnog postrojenja, tijekom njegovoga cijeloga radnog vijeka.
 Članak 12.
 Ljudski faktor
 Svaka ugovorna stranka osigurat će potrebite mjere da se sposobnosti kao i ograničenja ljudskog rada uzimaju u obzir tijekom cijelog radnog vijeka nuklearnog postrojenja.
 Članak 13.
 Osiguranje kvalitete
 Svaka ugovorna stranka osigurat će potrebite mjere da se ustanove i provede programi za osiguravanje kvalitete s obzirom na to da se specifične pretpostavke za nuklearnom sigurnošću moraju ispunjavati tijekom cijelog vijeka trajanja nuklearnog postrojenja.
 Članak 14.
 Procjena i potvrda sigurnosti
 Svaka ugovorna stranka poduzet će potrebite mjere da bi osigurala:
 i.
 da se sveobuhvatne i sustavne sigurnosne procjene provedu prije izgradnje i stavljanja nuklearnog postrojenja u pogon kao i tijekom cijeloga njegovoga radnog vijeka. Te se procjene trebaju dobro dokumentirati kao i obnavljati u svjetlu radnog iskustva i značajnih novih informacija o sigurnosti, a pregledavat će ih upravljačko tijelo;
 ii.
 da se provodi potvrđivanje sigurnosti putem analiza, nadzora, ispitivanja i inspekcije kako bi se osiguralo da su fizičko stanje i rad nuklearnog postrojenja trajno u skladu s njego = vim projektom, primijenjenim nacionalnim sigurnosnim zahtjevima, te radnim ograničenjima i uvjetima.
 Članak 15.
 Zaštita od zračenja
 Svaka ugovorna stranka poduzet će potrebite mjere kako bi u svim dijelovima radnog postupka izlaganje radnika i pučanstva zračenju kojeg uzrokuje nuklearno postrojenje održavala na najnižoj mogućoj razini, kao i to da se niti jedna osoba ne izlaže dozama zračenja većim od graničnih propisanih doza utvrđenih - u domaćem pravu.
 Članak 16.
 Spremnost u hitnim slučajevima
 1. Svaka ugovorna stranka osigurat će postojanje planovaza djelovanje u hitnim slučajevima koje se rutinski ispituje za nuklearna postrojenja i koji pokrivaju aktivnosti koje u hitnom slučaju treba poduzeti. Za bilo koje novo nuklearno postrojenje takvi se planovi moraju unaprijed pripremiti i provjeriti prije no što se počne s radom iznad niskih energetskih razina koje je odobrilo upravljačko tijelo.
 2. Svaka ugovorna stranka poduzet će potrebite mjere da pučanstvo i nadležna državna tijela u bližoj okolici nuklearnog postrojenja, ako su pod mogućim utjecajem radiološke opasnosti, budu opskrbljeni odgovarajućim informacijama za djelovanje u hitnom slučaju.
 3. Ugovorne stranke koje nemaju nuklearno postrojenje na vlastitom teritoriju a pod mogućim su utjecajem radiološke opasnosti zbog nuklearnog postrojenja u susjednoj državi, poduzet će potrebite mjere za pripremanje i provjeru planova djelovanja na svom području u hitnom slučaju.
 (d)
 Sigurnost postrojenja
 Članak 17.
 Lociranje
 Svaka ugovorna stranka osigurat će da su utvrdeni i da se primjenjuju odgovarajući postupci:
 i.
 za procjenjivanje,svih značajnih faktora u svezi s lociranjem koji bi mogli utjecati na sigurnost nuklearnog postrojenja tijekom njegovoga radnog vijeka;
 ii.
 za procjenjivanje utjecaja takvog predloženog nuklearnog postrojenja na sigurnost osoba, cjelokupnog pučanstva i okoliša;
 iii.
 za ponovno procjenjivanje, ako je potrebno, svih značajnih faktora koji se navode u točkama i) i ii), da bi se osigurala trajna sigurnosna prihvatljivost nuklearnog postrojenja;
 iv.
 za savjetovanje sa strankama ugovornicama u susjedstvu takvog postrojenja ako su pod njegovim mogućim utjecajem, te na njihov zahtjev pružanje potrebitih informacija takvim strankama kako bi mogle same procijeniti mogući utjecaj takvolnuklearnog postrojenja na svom području.
 Članak 18.
 Projekt i izgradnja
 Svaka ugovorna stranka osigurat će:
 i.
 da projekt i izgradnja nuklearnog postrojenja u sebi sadrže nekoliko razina i metoda za pouzdanu zaštitu (dubinsku za~ štitu) protiv ispuštanja radioaktivnih tvari u cilju sprečavanja nastanka nezgoda, te ublažavanja njihovih posljedica ako bi ipak nastupile;
 ii.
 đa su tehnologije koje su upotrijebljene pri projektiranju i izgradnji nuklearnog postrojenja iskustveno provjerene ili ispitane putem analiza;
 iii.
 da projekt nuklearnog postrojenja jamči pouzdan i stabilan rad kojim se lako rukovodi, a posebice obzirom na ljudski faktor i međuodnos čovjeka i stroja.
 Članak 19.
 Pogon
 Svaka ugovorna stranka osigurat će:
 i.
 da se početno ovlaštenje za rad nuklearnog postrojenja temelji na odgovarajućoj sigurnosnoj analizi i programu za stavljanje u pogon koji pokazuje da je postrojenje u skladu s projektom i sigurnosnim zahtjevima;
 ii.
 da su radna ograničenja i uvjeti dobiveni iz sigurnosne analize, ispitivanja i radnog iskustva definirani i razmotreni u cilju utvrđivanja sigurnosnih pogonskih granica;
 iii.
 da se rad, održavanje, inspekcija i ispitivanje nuklearnog postrojenja provode u skladu s potvrđenim postupcima;
 iv.
 da su utvrdeni postupci za slučaj predviđenih dogadaja i nezgoda u tijeku rada;
 v.
 da su potreban inženjering i tehnička podrška za sva područja u svezi sa sigurnošću dostupni tijekom cijeloga radnog vijeka nuklearnog postrojenja;
 vi.
 da imalac dozvole pravodobno izvješćuje upravljačko – tijelo o svim dogadajima značajnim.za sigurnost;
 vii.
 da su utvrđeni programi za prikupljanje i analiziranje radnog iskustva i da se djeluje prema dobivenim rezultatima i zaključcima, te da se to iskustvo dijeli s međunarodnim tijelima i s drugim organizacijama i upravnim tijelima;
 viii.
 da se radioaktivni otpad stvoren radom nuklearnog postrojenja drži na najnižoj mogućoj razini i po aktivnosti i po zapremini, te da su na licu mjesta ostvareni svi uvjeti za sigurno zbrinjavanje i uskladištenje otpada i iskorištenog goriva, a pose bice obzirom na obradu i odlaganje.
 POGLAVLJE 3.
 SASTANCI UGOVORNIH STRANAKA
 Članak 20.
 Redoviti sastanci
 1. Ugovorne stranke će održavati sastanke (u nastavku: redovni sastanci) u svrhu ocjene izvješća koji su podneseni sukladno članku 5. i postupcima navedenim u članku 22. ove Konvencije.
 2. Sukladno odredbama iz članka 24. ove Konvencije, mogu se ustanoviti podgrupe sastavljene od predstavnika ugovornih stranaka koje bi tijekom redovitih sastanaka, kada se smatra potrebitim, pregledavale specifične predmete sadržane u izvješćima.
 3. Svaka ugovorna stranka imat će priliku raspravljati o izvješćima drugih stranaka, te tražiti razjašnjenja tih izvješća.
 Članak 21.
 Raspored
 1. Pripremni sastanak ugovornih stranaka održat će se najkasnije u roku od šest mjeseci nakon što ova Konvencija stupi na snagu.
 2. Na tom pripremnom sastanku ugovorne stranke odredit će datum prvog redovitog sastanka. Taj bi se sastanak trebao održati što je prije moguće, ali ne kasnije od trideset mjeseci od datuma stupanja na snagu ove Konvencije.
 3. Na svakom sastanku ugovorne stranke odredit će datum slijedećeg. Razmaci između sastanaka ne smiju biti dulji od tri godine.
 Članak 22.
 Poslovnička utanačenja
 1. Na pripremnom sastanku koji će se održati shodno članku 21. ove Konvencije, ugovorne stranke pripremit će i konsenzusom usvojiti Poslovnik i Pravila financijskog poslovanja. Ugovorne stranke će posebno, u skladu s Poslovnikom, ustanoviti sljedeće:
 i.
 naputak o obliku i sadržaju izvješća koje se podnosi temeljem članka 5. ove Konvencije;
 ii.
 rok podnošenja tih izvješća;
 iii.
 postupak ocjene tih izvješća.
 2. Ugovorne stranke mogu na sastancima, ako je potrebito, pregledati akte donesene temeljem fočaka i) do iii) stavka 1. ovoga članka, te konsenzusom usvojiti izmjene, ako drukčije nije propisano Poslovnikom: Konsenzusom se također mogu dopunjavati Poslovnik i Pravila financijskog poslovanja.
 Članak 23.
 Izvanredni sastanci
 Izvanredni sastanci ugovornih stranaka održat će se:
 i.
 ako na sastanku tako odluči većina nazočnih ugovornih stranaka, s tim da se uzdržavanje od glasovanja smatra glasovanjem;
 ii.
 na pisani zahtjev ugovorne stranke u roku od šest mjeseci od primjtka tog zahtjeva, a u kojem roku će se taj zahtjev dostaviti ugovornim strankama, a tajništvo obavijestiti suglasno članku 28. ove Konvencije da je zahtjev podržala većina ugovornih stranaka.
 Članak 24.
 Prisustvovanje sastancima
 1. Svaka ugovorna stranka prisustvovat će sastancima zastupana jednim predstavnikom, a mogu prisustvovati i stručnjaci i savjetnici ako se to smatra potrebitim.
 2. Ugovorne stranke mogu pozvati, ako o tome postoji kon senzus, da prisustvuje sastancima u svojstvu promatrača, bilo koju međunarodnu organizaciju koja je nadležna za predmete obuhvaćene ovom Konvencijom. Od promatrača će se tražiti da pisano, i to unaprijed, prihvate odredbe članka 27. ove Konvencije.
 Članak 25.
 Izvješća sa sastanaka
 Ugovorne stranke konsenzusom će prihvatiti i javnosti učiniti dostupnim dokument koji sadrži teme o kojima se raspravljalo i zaključke prihvaćene na sastanku.
 Članak 26.
 Jezici
 1. Jezici koji će na sastancima biti u uporabi su arapski, engleski, francuski, kineski, ruski i španjolski, ako odredbama poslovnika ne bude određeno drukčije.
 2. Izvješća koja se podnose suglasno članku 5. ove Konvencije pripremat će se na nacionalnom jeziku ugovorne stranke ako je taj jezik službeni jezik sastanka ili službeni jezik određen Poslovnikom. Bude li izvješće podneseno na nacionalnom jeziku stranke koji nije službeni jezik, ugovorna stranka osigurat će prijevod izvješća na službeni jezik.
 3. Iznimno u odnosu na stavak 2. ovog članka, tajništvo je spremno, uz naknadu, preuzeti prevođenje izvješća s nacionalnog jezika stranke na službeni jezik.
 Članak 27.
 Povjerljivost
 1. Odredbe ove Konvencije neće utjecati na prava i obveze ugovornih stranaka da u okviru svog prava zaštite informaciju od otkrivanja. U svrhe ovog članka, „informacija” između ostalo,g uključuje: a) osobne podatke; b) informacije koje su zaštićene kao intelektualno vlasništvo ili kao industrijske ili poslovne povjerljive informacije, te c) informacije povezane s nacionalnom sigurnošću ili fizičkom zaštitom nuklearnog materijala ili; nuklearnog postrojenja.
 2. Kad, u kontekstu ove Konvencije, ugovorna stranka iznese informaciju koju smatra zaštićenom prema odredbi stavka l., takva će se informacija upotrijebiti samo u svrhu koje je bila i namjenjena, a njena povjerljivost će se poštovati.
 3. Sadržaj rasprava prigodom razmatranja izvješća na svakom sastanku smatrat će se povjerljivim.
 Članak 28.
 Tajništvo
 1. Međunarodna agencija za atomsku energiju (u nastavku: Agencija) odredit će tajništvo za sastanke ugovornih stranaka.
 2. Tajništvo će:
 i.
 sazivati, pripremati sastanke i pružati stručnu pomoć na sastancima ugovornih stranaka;
 ii.
 prenositi ugovornim strankama informacije dobivene ili pripremljene sukladno odredbama ove Konvencije.
 Troškove provođenja zadataka navedenih pod i) i ii) snosit će Agencija kao dio sredstava svoga redovnog proračuna.
 3. Ugovorne strane mogu konsenzusom zatražiti od Agencije i druge uslugć u svezi s održavanjem sastanaka. Agencija može pružiti takve usluge ako se nalaze u okviru njenog programa i redovnog proračuna. U slučaju nemogućnosti, Agencija će pružiti takve usluge ako-se financiranje omogući iz nekog drugog izvora.
 POGLAVLJE 4.
 ZAVRŠNE I DRUGE ODREDBE
 Članak 29.
 Rješavanje sporova
 Ako se o tumačenju ili primjeni ove Konvencije pojavi spor između dvije ili više ugovornih stranaka, stranke će održati konzultacije i to raspraviti u okviru redovitog sastanka.
 Članak 30.
 Potpisivanje, ratifikacija, prihvat, odobrenje, pristup
 1. Ova će Konvencija biti otvorena za potpisivanje svih država u sjedištu Agencije u Beču od 20. rujna 1994., sve do njenog stupanja na snagu.
 2. Ova Konvencija podliježe ratifikaciji, prihvatu ili odobrenju država potpisnica.
 3. Nakon što stupi na snagu ova će Konvencija biti otvorena za pristup svim državama.
 4.
 i.
 Ova će Konvencija biti otvorena za potpisivanje ili pristup i regionalnim organizacijama pod pretpostavkom da je waku takvu organizaciju osnovala suverena država i da je ovlaštena pregovarati, donositi odluke i zaključke i primjenjivati međunarodne ugovore na polju primjene obuhvaćenom ovom Konvencijom.
 ii.
 U predmetima za koje su ovlaštene takve će organizacije koristiti svoja prava i izvršavati svoje dužnosti koje ova Konvencija odreduje državama strankama.
 iii.
 U postupku stjecanja svojstva stranke ove Konvencije, regionalne organizacije obratit će se depozitaru određenom u članku 34. ove Konvencije i utvrditi koje su države stranke ove Konvencije, te koje odredbe Konvencije se na organizaciju primjenjuju, kao i opseg svojih ovlasti u pravnom području uredenom navedenim odredbama.
 iv.
 Takva organizacija neće imati dodatni glas, osim glasova njenih država članica.
 5. Isprave o ratifikaciji, prihvatu, odobrenju ili pristupu položit će se kod depozitara.
 Članak 31.
 Stupanje na snagu
 1. Ova će Konvencija stupiti na snagu devedeseti dan nakon polaganja kod depozitara dvadesetdruge isprave o ratiBkaciji, prihvatu ili odobrenju, uključujući i isprave sedamnaest država od kojih svaka ima barem jedno nuklearno postrojenje čija je reaktorska jezgra dosegla kritično stanje.
 2. Za svaku državu ili regionalnu organizaciju koja ratificira, prihvati, odobri ili pristupi ovoj Konvenciji nakon datuma polaganja posljednje isprave za ispunjenje pretpostavki iz stavka 1., ova će Konvencija stupiti na snagu devedeseti dana nakon što odgovarajuća isprava te države ili organizacije bude položena kod depozitara.
 Članak 32.
 Izmjene konvencije
 1. Svaka ugovorna stranka može predložiti izmjenu Konvencije. Predložene izmjene razmatrat će se na redovitom ili izvanrednom sastanku.
 2. Tekst svake predložene izmjene, kao i razlozi za njeno predlaganje dostavit će se depozitaru koji će odmah o tom prijedlogu obavijestiti ugovorne stranke i to najkasnije 90 dana prije zakazanog sastanka na kojem će se ta izmjena raspraviti. Svako zaprimljeno očitovanje na takav prijedlog depozitar će dostaviti ugovornim strankama.
 3. Ugovorne stranke će nakon razmatranja predložene izmjene odlučiti hoće li je usvojiti konsenzusom ili će je, u nedostatku konsenzusa, iznijeti pred diplomatsku konferenciju. Za odluku da se predložena izmjena iznese pred diplomatsku kon-_ ferenciju potrebno je dvije trećine glasova nazočnih ugovornih stranaka s tim da je barem pola od ukupnog broja stranaka nazočno na sastanku. Uzdržavanje od glasovanja će se također smatrati glasovanjem.
 4. Diplomatsku konferenciju koja razmatra i usvaja izmjene Konvencije sazvat će depozitar, a održat će se najkasnije u roku od jedne godine nakon odgovarajuće odluke koja je donesena suglasno stavku 3. ovog članka. Diplomatska konferencija će nastojati da se izmjene usvajaju konsenzusom. Ne bude li to moguće, izmjene će se usvajati dvotrećinskom većinom glasova svih ugovornih stranaka.
 5. Izmjene Konvencije koje se usvoje u skladu sa stavkom 3. i 4. ovog članka, ugovorne stranke će ratificirati, odobriti, prihvatiti ili potvrditi i stupit će na snagu za one stranke koje su ih ratificirale, odobrile, prihvatile ili potvrdile u roku od 90 dana nakon što depozitar zaprimi određene isprave barem tri četvrtine ugovornih stranaka. Za one stranke koje prekorače taj rok, dopune će stupiti na snagu 90 dana nakon davanja svog pristanka.
 Članak 33.
 Otkazivanje
 1. Svaka ugovorna stranka može otkazati ovu Konvenciju pisanom notifikacijom depozitaru.
 2. Otkaz će stupiti na snagu godinu dana nakon što depozitar primi takvu notifikaciju ili nekog kasnijeg datuma naznačenog u notifikaciji.
 Članak 34.
 Depozitar
 1. Glavni direktor Agencije bit će depozitar ove Konvencije.
 2. Depozitar će ugovorne stranke obavješćivati o:
 i.
 potpisivanju ove Konvencije i polaganju isprava o ratifikaciji, prihvatu, odobrenju ili pristupu, sukladno članku 30. ove Konvencije;
 ii.
 datumu stupanja ove Konvencije na snagu, sukladno članku 31. ove Konvencije;
 iii.
 notifikacijama o otkazivanju ove Konvencije datumu otkaza određenom sukladno članku 33. ove Konvencije;
 iv.
 izmjenama ove Konvencije koje su predložile ugovorne stranke, ižmjenama koje su.usvojene na određenoj diplomatskoj konferenciji ili na sastanku stranaka ugovornica, te o datumustupanja na snagu navedenih izmjena, sukladno članku 32. ove Konvencije.
 Članak 35.
 Vjerodostojni tekstovi
 Izvornik ove Konvencije, koje su tekstovi na arapskom, engleskom, francuskom, kineskom, ruskom i španjolskom jednako vjerodostojni, položit će se kod depozitara koji će ovjerene prijepise dostaviti ugovornim strankama.
 Izjava Europske zajednice za atomsku energiju u skladu s odredbama članka 30. stavka 4. točke iii. Konvencije o nuklearnoj sigurnosti
 Sljedeće su države trenutačno članice Europske zajednice za atomsku energiju: Kraljevina Belgija, Kraljevina Danska, Savezna Republika Njemačka, Helenska Republika, Kraljevina Španjolska, Francuska Republika, Irska, Talijanska Republika, Veliko Vojvodstvo Luksemburg, Kraljevina Nizozemska, Republika Austrija, Portugalska Republika, Republika Finska, Kraljevina Švedska, Ujedinjena Kraljevina Velike Britanije i Sjeverne Irske.
 Zajednica izjavljuje da se na nju primjenjuju članak 15. i članak 16. stavak 2. Konvencije. Članci 1. do 5., članak 7. stavak 1., članak 14. točka ii), te članci 20. i 35. također se primjenjuju na nju u pogledu područja obuhvaćenih člankom 15. i člankom 16. stavkom 2.
 Zajednica ima nadležnost, koju dijeli s gore navedenim državama članicama, u područjima obuhvaćenim člankom 15. i člankom 16. stavkom 2. Konvencije, kao što je to predviđeno Ugovorom o osnivanju Europske zajednice za atomsku energiju u članku 2. točki b) i relevantnim člancima glave II. poglavlja 3. pod nazivom „Zdravlje i sigurnost”.


text:
Brockdorff is a name of a Schleswig-Holsteiner ancient noble house that belonged to German and Danish nobility.
 History
 It first appeared in a document from 1167 where Eilwardus de Bruchthorp was mentioned by Duke Henry the Lion of Saxony. Members of the family founded Brokdorf, Holstein, now part of Germany, from where the family originated.
 Titles
 On 24.5.1672 the family was granted the title of Lensgreve by King Christian V of Denmark heritable by masculine primogeniture, while on 03.6.1706 the family was awarded with the title of Imperial Count by Joseph I, Holy Roman Emperor. Later, in 19th century the family also obtained the title of Count in Prussia.
 Properties and former properties of the Counts von Brockdorff
 Notable People
 Joachim von Brockdorff (1643–1719), father of:
 Anna Constantia von Brockdorff, Countess of Cosel, mistress of Augustus the Strong.
 Baron Joachim von Brockdorff, who built the Brockdorff's Palace
 Count Cay Lorenz von Brockdorff (1766–1840), Last Chancellor of Schleswig-Holstein and first High Court President of Schleswig-Holstein
 Count Cay Lorenz von Brockdorff (1844–1921), grandson of above, German anthroposophist
 Count Cay von Brockdorff, German Sculptor, himself a count, grandson of above, Erika's husband
 Countess Erika von Brockdorff (1911–1943) German resistance fighter against the Nazi régime during World War II, herself a countess by marriage
 Count Charles Frederick von Brocktorff, (1775/85–1850) painter
 Count Walter von Brockdorff-Ahlefeldt, (1887–1943) German general in World War II
 Count Ulrich von Brockdorff-Rantzau, (1869–1928) German diplomat
 See also
 Brockdorff's Palace
 External links
 Family Tree at roskildehistorie.dk
 Danish noble families
 German noble families


text:
Αριθ. L 199/6 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 30. 7 . 90
 ΑΠΟΦΑΣΗ αριθ. 3/90 ΤΗΣ ΜΕΙΚΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΟΚ—ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ
 της 18ης Ιουνίου 1990
 για την τροποποίηση του πρωτοκόλλου αριθ. 3 για τον ορισμό της έννοιας «καταγόμενα
 προϊόντα» ή «προϊόντα καταγωγής» και για τις μεθόδους διοικητικής συνεργασίας
 H ΜΕΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ, 1 , α) η εισαγωγική σημείωση 7.1 αντικαθίσταται από το
 Έχοντας υπόψη : ακόλουθο κείμενο :
 «7.1 . Για τα υφαντουργικά προϊόντα τα οποία στον
 τη συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότη πίνακα αποτελούν αντικείμενο υποσημείωσης
 τας και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας που υπεγράφη στις που παραπέμπει στην παρούσα εισαγωγική
 Βρυξέλλες στις 22 Ιουλίου 1972, σημείωση , τα υφαντουργικά υλικά εκτός από
 το πρωτόκολλο αριθ. 3 περί του ορισμού της έννοιας «κατα τις εσωτερικές επενδύσεις και τις πρόσθετες
 γόμενα προϊόντα » ή «προϊόντα καταγωγής» και περί των φόδρες, τα οποία δεν ανταποκρίνονται στον
 μεθόδων διοικητικής συνεργασίας που στη συνέχεια καλείται κανόνα της στήλης 3 για το σχετικό έτοιμο
 «πρωτόκολλο αριθ . 3 », και ιδίως το άρθρο 28, προϊόν, μπορούν να χρησιμοποιούνται υπό τον
 όρο ότι κατατάσσονται σε κλάση διαφορετική
 Εκτιμώντας: από την κλάση του προϊόντος και η αξία τους
 ότι στην εισαγωγική σημείωση 7 στο παράρτημα III του δεν υπερβαίνει το 8 % της τιμής εργοστασίου
 πρωτοκόλλου αριθ. 3 χρησιμοποιείται κριτήριο βάρους για του προϊόντος.»·
 τον προσδιορισμό της ποσοτικής ανοχής για τα είδη στολι
 β) στις υποσημειώσεις του πίνακα που παραπέμπουν
 σμού και τα συμπληρωματικά είδη ένδυσης από υφαντικές στην εισαγωγική σημείωση 7 , οι λέξεις «για την
 ύλες όσον αφορά τον κανόνα καταγωγής που περιλαμβά
 επεξεργασία των ειδών κορδελοποιίας και ταινιο
 νεται στον πίνακα για ορισμένα υφαντουργικά προϊόντα· ότι,
 πλεκτικής» διαγράφονται.
 αν η εν λόγω ποσοτική ανοχή εκφραστεί σε αξία και
 επεκταθεί σε όλα τα χρησιμοποιούμενα υφαντουργικά 2. H κλάση ex 73.07 και οι αντίστοιχες περιγραφές, όπως
 υλικά, θα αποτελέσει διοικητική και πρακτική απλούστευση εμφανίζονται στο παράρτημα της παρούσας απόφασης,
 για τους εξαγωγείς και τις τελωνειακές υπηρεσίες· ότι, παρατίθενται στον πίνακα .
 συνεπώς, θα πρέπει να τροποποιηθεί η εν λόγω εισαγωγική
 σημείωση·
 ότι η εμπειρία απέδειξε άτι οι κανόνες καταγωγής που Άρθρο 2
 περιλαμβάνονται στο πρωτόκολλο αριθ. 3 για τα προϊόντα
 που υπάγονται στην κλάση ex 73.07 πρέπει να προσαρμο H απόφαση αρχίζει να ισχύει από την 1η Ιουλίου 1990.
 στούν κατάλληλα για να λάβουν υπόψη την εξέλιξη των
 κατασκευαστικών τεχνικών και των οικονομικών συνθηκών
 του διεθνούς εμπορίου αυτών των προϊόντων,
 Βρυξέλλες, 18 Ιουνίου 1990.
 ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ :
 Άρθρο 1 Για τη Μεικτή Επιτροπή
 Το παράρτημα III του πρωτοκόλλου αριθ . 3 τροποποιείται ως O Πρόεδρος
 εξής: R. COHEN X
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
 Πίνακας κατεργασιών ή μεταποιήσεων που πρέπει να πραγματοποιηθούν επί μη καταγόμενων υλικών έτσι ώστε το
 παραγόμενο προϊόν να μπορεί να αποκτήσει την ιδιότητα καταγωγής
 Κατεργασία ή μεταποίηση επί μη καταγομένων
 Κωδικός ΕΣ Περιγραφή εμπορευμάτων υλικών η οποία προσδίδει το χαρακτήρα
 καταγόμενου προϊόντος
 (1 ) (2) (3)
 ex 73.07 Εξαρτήματα σωληνώσεων από ανοξείδω Τόρνευση , διάτρηση , διεύρυνση οπής, κοπή
 τους χάλυβες (αριθ. ISO X5CrNiMo 1712) σπειρωμάτων, εξομάλυνση επιφανείας και
 που αποτελούνται από διάφορα μέρη καθαρισμός με αμμοβολή σφυρηλατημένων
 ακατέργαστων τεμαχίων των οποίων η αξία
 δεν υπερβαίνει το 35 % της τιμής εργοστασίου
 του προϊόντος


type: other

text:
„Prejudiciële verwijzing – Consumentenbescherming – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13/EEG – Artikel 1, lid 2 – Artikel 6, lid 1 – Leningsovereenkomst in vreemde valuta – Wisselkoersverschil – Vervanging van een nietig verklaard oneerlijk beding door een wettelijke bepaling – Wisselkoersrisico – Voortbestaan van de overeenkomst na schrapping van het oneerlijke beding – Nationaal systeem van uniforme uitlegging van het recht”
 In zaak C‐118/17,
 betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Budai Központi Kerületi Bíróság (rechter in eerste aanleg voor het centrum van Boeda, Hongarije) bij beslissing van 9 januari 2017, ingekomen bij het Hof op 7 maart 2017, in de procedure
 – ERSTE Bank Hungary Zrt., vertegenwoordigd door T. Kende, ügyvéd,
 – de Europese Commissie, vertegenwoordigd door A. Tokár en A. Cleenewerck de Crayencour als gemachtigden,
 1 Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van punt 3 van het dictum van het arrest van 30 april 2014, Kásler en Káslerné Rábai (C‐26/13, EU:C:2014:282), van de bevoegdheid die aan de Europese Unie is toebedeeld ter waarborging van een hoog niveau van consumentenbescherming en van de fundamentele Unierechtelijke beginselen van gelijkheid voor de wet, non-discriminatie, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en het recht op een eerlijk proces.
 2 Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen Zsuzsanna Dunai en ERSTE Bank Hungary Zrt. (hierna: „bank”) over het beweerdelijk oneerlijke karakter van een contractueel beding dat bepaalt dat de toepasselijke wisselkoers bij de vrijgave van een in vreemde valuta luidende lening is gebaseerd op de door de bank gehanteerde aankoopkoers, terwijl de wisselkoers die van toepassing is bij de terugbetaling van de lening is gebaseerd op de verkoopkoers.
 3 De dertiende en de eenentwintigste overweging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29) luiden als volgt:
 „Overwegende dat de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten waarin bedingen van overeenkomsten met consumenten, direct of indirect, worden vastgesteld, worden geacht geen oneerlijke bedingen te bevatten; dat het bijgevolg niet nodig blijkt bedingen waarin dwingende wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen zijn overgenomen dan wel beginselen of bepalingen van internationale overeenkomsten waarbij de lidstaten of de Gemeenschap partij zijn, aan de bepalingen van deze richtlijn te onderwerpen; dat in dat verband onder de term ,dwingende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen’ [in artikel 1, lid 2,] tevens de regels vallen die volgens de wet van toepassing zijn tussen de overeenkomstsluitende partijen wanneer er geen andere regeling is overeengekomen;
 Overwegende dat de lidstaten de nodige maatregelen dienen te treffen om te voorkomen dat in overeenkomsten tussen een verkoper en een consument oneerlijke bedingen worden opgenomen; dat, als toch dergelijke bedingen zijn opgenomen, deze de consument niet binden en de overeenkomst de partijen blijft binden indien zij zonder de oneerlijke bedingen kan voortbestaan.”
 5 Artikel 3, lid 1, van richtlijn 93/13 bepaalt:
 6 Artikel 4 van deze richtlijn luidt:
 7 Artikel 6, lid 1, van deze richtlijn bepaalt:
 8 Artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 bepaalt:
 9 § 25, lid 3, van de Alaptörvény (Hongaarse grondwet) luidt:
 „De Kúria [(hoogste rechterlijke instantie, Hongarije)] waarborgt [...] de uniforme toepassing van het recht door de rechterlijke instanties en geeft beslissingen ten behoeve van een uniforme uitlegging van het recht waaraan de rechterlijke instanties zijn gebonden.”
 Wet DH 1
 10 § 1, lid 1, van de Kúriának a pénzügyi intézmények fogyasztói kölcsönszerződéseire vonatkozó jogegységi határozatával kapcsolatos egyes kérdések rendezéséről szóló 2014. évi XXXVIII. törvény (wet nr. XXXVIII van 2014 tot regeling van bepaalde kwesties in verband met de beslissing die de Kúria in het belang van de uniformisering van het recht heeft gegeven met betrekking tot leningsovereenkomsten die kredietinstellingen met consumenten hebben gesloten; hierna: „wet DH 1”), luidt als volgt:
 „Deze wet is van toepassing op leningsovereenkomsten die met consumenten zijn gesloten tussen 1 mei 2004 en de datum van inwerkingtreding van deze wet. Voor de toepassing van deze wet wordt onder de term leningsovereenkomst die met een consument is gesloten, verstaan elke krediet-, lenings‐ of leasingovereenkomst die is gebaseerd op vreemde valuta (gekoppeld aan of luidend in een vreemde valuta en terug te betalen in Hongaarse forint) of op de Hongaarse forint, en die is gesloten tussen een financiële instelling en een consument, wanneer daarin standaardbedingen met de in § 3, lid 1, of § 4, lid 1, beschreven inhoud zijn opgenomen of enig beding waarover niet individueel is onderhandeld met een dergelijke inhoud.”
 11 § 3, leden 1 en 2, van wet DH 1 bepaalt:
 „1. Bedingen in met consumenten gesloten leningsovereenkomsten – met uitzondering van bedingen waarover individueel is onderhandeld – op grond waarvan de financiële instelling voor de vrijgave van de middelen voor de aankoop van het goed of voor de leasing de aankoopkoers toepast, terwijl zij voor de aflossing de verkoopkoers of een andere soort koers toepast dan die welke voor de vrijgave van de middelen wordt gehanteerd, zijn nietig.
 2. In plaats van het krachtens lid 1 nietige beding – en onverminderd het bepaalde in lid 3 – wordt zowel voor de uitbetaling als voor de terugbetaling (van zowel de maandelijkse aflossingen als de kosten en vergoedingen die in vreemde valuta zijn gesteld) de officiële wisselkoers toegepast die door de Nationale Bank van Hongarije voor de betrokken vreemde valuta is vastgesteld.”
 12 § 4 van die wet bepaalt:
 „1. In het kader van leningsovereenkomsten die met consumenten zijn gesloten en die eenzijdig kunnen worden gewijzigd, worden als oneerlijk beschouwd bedingen in een dergelijke overeenkomst die de mogelijkheid bieden om de rente, de kosten en de vergoedingen eenzijdig te verhogen, met uitzondering van bedingen waarover individueel is onderhandeld. [...]
 2. Een beding zoals bedoeld in lid 1 is nietig indien de financiële instelling [...] geen civiele procedure heeft ingeleid of indien de rechter het beroep heeft verworpen of de procedure heeft beëindigd, tenzij de contentieuze procedure [...] met betrekking tot het beding kan worden ingesteld, maar dit niet is gebeurd, of deze procedure wel is ingesteld, maar de rechter het beding niet nietig heeft verklaard overeenkomstig lid 2a.
 2a. Een beding als bedoeld in lid 1 is nietig indien de rechter op grond van de bijzondere wet inzake de afrekening de nietigheid ervan heeft vastgesteld in het kader van een contentieuze procedure die door de toezichthoudende autoriteit in het algemeen belang is ingesteld.
 3. In de in lid 2 en lid 2a bedoelde gevallen moet de financiële instelling op de door de bijzondere wet vastgestelde wijze een afrekening met de consument opstellen.”
 Wet DH 2
 13 § 37, lid 1, van de Kúriának a pénzügyi intézmények fogyasztói kölcsönszerződéseire vonatkozó jogegységi határozatával kapcsolatos egyes kérdések rendezéséről szóló 2014. évi XXXVIII. törvényben rögzített elszámolás szabályairól és egyes egyéb rendelkezésekről szóló 2014. évi XL. törvény (wet nr. XL van 2014 betreffende de regels inzake afrekening die zijn vastgesteld in wet nr. XXXVIII van 2014 tot regeling van bepaalde kwesties in verband met de beslissing die de Kúria in het belang van de uniformisering van het recht heeft gegeven met betrekking tot leningsovereenkomsten die kredietinstellingen met consumenten hebben gesloten, en betreffende verschillende andere bepalingen; hierna: „wet DH 2”), bepaalt:
 „De partijen kunnen met betrekking tot overeenkomsten die binnen de werkingssfeer van deze wet vallen – ongeacht de ongeldigheidsgrond – slechts vorderen dat de rechter de overeenkomst of bepaalde bedingen ervan [(hierna: ‚gedeeltelijke ongeldigheid’)] ongeldig verklaart indien zij tevens vorderen dat de rechter de rechtsgevolgen van de ongeldigheid toepast, namelijk vaststelt dat de overeenkomst geldig is of gevolgen sorteert tot de datum waarop de beslissing wordt gegeven. Bij gebreke daarvan en wanneer niet wordt ingegaan op het verzoek om het verzoekschrift aan te vullen, kan geen uitspraak worden gedaan over de grond van de zaak. Indien een partij vordert dat de rechter rechtsgevolgen verbindt aan de volledige of gedeeltelijke ongeldigheid, moet zij ook aangeven welk rechtsgevolg dient te worden toegepast. Wat de toepassing van de rechtsgevolgen betreft, moeten de partijen een nauwkeurige en becijferde vordering indienen die tevens de afrekening tussen partijen omvat.”
 Wet DH 3
 14 § 10 van az egyes fogyasztói kölcsönszerződések devizanemének módosulásával és a kamatszabályokkal kapcsolatos kérdések rendezéséről szóló 2014. évi LXXVII. törvény (wet nr. LXXVII van 2014 tot regeling van diverse kwesties betreffende de wijziging van de valuta waarin bepaalde met consumenten gesloten leningsovereenkomsten luiden, en houdende regels inzake interesten; hierna: „wet DH 3”), luidt:
 „De financiële instelling die crediteur is in het kader van een hypothecaire lening die in vreemde valuta luidt of daarop is gebaseerd, is verplicht om binnen de termijn waarover zij beschikt om een afrekening op te stellen overeenkomstig [wet DH 2], de volledige uitstaande schuld die verschuldigd is krachtens of voortvloeit uit de met een consument gesloten hypothecaire lening die in vreemde valuta luidt of daarop is gebaseerd, en die dient te worden vastgesteld op basis van de overeenkomstig [wet DH 2] te verrichten afrekening, met inbegrip van de in vreemde valuta luidende interesten, kosten en vergoedingen, om te zetten in een schuld in Hongaarse forint. Daarbij dient zij tussen de twee volgende waarden,
 a) het gemiddelde van de wisselkoersen voor de betrokken vreemde valuta die door de Nationale Bank van Hongarije officieel zijn vastgesteld in de periode tussen 16 juni 2014 en 7 november 2014, of
 b) de wisselkoers die door de Nationale Bank van Hongarije officieel is vastgesteld op 7 november 2014,
 die te kiezen welke op het referentietijdstip het gunstigste is voor de consument.”
 15 § 15/A van die wet bepaalt:
 „1. In aanhangig gemaakte en nog steeds aanhangige procedures die ertoe strekken dat met consumenten gesloten leningsovereenkomsten (gedeeltelijk) ongeldig worden verklaard of dat de daaraan verbonden rechtsgevolgen worden bepaald, moeten de in deze wet vastgestelde regels voor de omzetting in Hongaarse forint worden toegepast op het bedrag van de schuld van de consument dat voortvloeit uit de leningsovereenkomst die in vreemde valuta luidt of daarop is gebaseerd, zoals vastgesteld op basis van een afrekening die overeenkomstig wet [DH 2] is verricht.
 2. Het bedrag van de aflossingen die de consument heeft verricht tot op de dag waarop de beslissing wordt genomen, wordt afgetrokken van zijn schuld, zoals vastgesteld in Hongaarse forint op het referentietijdstip voor de afrekening.
 3. Wanneer een met een consument gesloten leningsovereenkomst geldig wordt verklaard, moeten de contractuele rechten en plichten van de partijen zoals deze voortvloeien uit de overeenkomstig wet [DH 2] verrichte afrekening, overeenkomstig de bepalingen van deze wet worden vastgesteld.”
 Wet Hpt
 16 § 213, lid 1, van de hitelintézetekről és a pénzügyi vállalkozásokról szóló 1996. évi CXII. törvény (wet nr. CXII van 1996 betreffende de kredietinstellingen en de financiële ondernemingen; hierna: „wet Hpt”) bepaalt:
 „Een consumentenkredietovereenkomst is nietig wanneer daarin geen melding wordt gemaakt van
 c) het totale bedrag van de met de overeenkomst verband houdende kosten, met inbegrip van rente, bijkomende kosten en de waarde daarvan op jaarbasis, uitgedrukt in een percentage,
 17 Op 24 mei 2007 heeft Dunai met de bank een leningsovereenkomst in Zwitserse frank (CHF) gesloten, terwijl de lening, volgens de bewoordingen van die overeenkomst, in Hongaarse forint (HUF) moest worden vrijgegeven tegen de wisselkoers CHF‐HUF, gebaseerd op de door de bank gehanteerde aankoopkoers van die dag, wat heeft geleid tot een storting van 14 734 000 HUF, terwijl het geleende bedrag in Zwitserse frank 115 573 CHF bedroeg. De overeenkomst bepaalde eveneens dat de aflossingen van de lening in Hongaarse forint zouden worden gedaan, waarbij de toepasselijke wisselkoers echter de door de bank gehanteerde verkoopkoers zou zijn.
 18 Het wisselkoersrisico verbonden aan de schommeling van de wisselkoers van de betrokken valuta, dat zich in casu heeft geconcretiseerd in een daling van de Hongaarse forint ten opzichte van de Zwitserse frank, rustte op Dunai.
 19 Aangezien de partijen in het hoofdgeding de betreffende overeenkomst bij notariële akte hadden gesloten, volstond één niet-nakoming door de schuldenaar opdat de overeenkomst uitvoerbaar zou worden, zonder dat een contentieuze procedure bij een Hongaarse rechter nodig was.
 20 Op 12 april 2016 heeft de notaris, op verzoek van de bank, de gedwongen tenuitvoerlegging van de overeenkomst gelast. Dunai heeft daartegen bij de verwijzende rechter verzet gedaan en heeft zich daarbij beroepen op de nietigheid van de overeenkomst omdat daarin, in strijd met § 213, lid 1, onder c), van de wet Hpt, geen melding was gemaakt van het verschil tussen de wisselkoersen die bij de vrijgave van de gelden en bij de aflossing van de lening van toepassing waren.
 21 De bank heeft om afwijzing van het verzet verzocht.
 22 De verwijzende rechter wijst erop dat de Hongaarse wetgever in 2014 een aantal wetten over in vreemde valuta opgestelde leningsovereenkomsten heeft vastgesteld ter uitvoering van een beslissing die de Kúria in het belang van een uniforme uitlegging van het burgerlijk recht had gegeven, op grond van § 25, lid 3, van de Grondwet, naar aanleiding van de uitspraak van het arrest van 30 april 2014, Kásler en Káslerné Rábai (C‐26/13, EU:C:2014:282). De Kúria had bij deze beslissing met name geoordeeld dat bedingen als het beding dat is opgenomen in de leningsovereenkomst in het hoofdgeding, volgens welke bij de vrijgave van de gelden de aankoopkoers en bij de aflossing ervan de verkoopkoers van toepassing was, oneerlijk waren.
 23 Volgens de verwijzende rechter voorzien die wetten, die op het hoofdgeding van toepassing zijn, met name in de schrapping, in dergelijke overeenkomsten, van bedingen die de bank in staat stellen haar eigen aan‐ en verkoopkoersen van vreemde valuta toe te passen, en in de vervanging ervan door de officiële wisselkoers die door de Nationale Bank van Hongarije voor de betrokken vreemde valuta is vastgesteld. Dit ingrijpen van de wetgever heeft het verschil tussen de verschillende op die koersen gebaseerde wisselkoersen weggenomen.
 24 De verwijzende rechter wijst erop dat de aangezochte rechter, als gevolg van die ad-hocwetgeving, niet meer de ongeldigheid van de in vreemde valuta opgestelde leningsovereenkomst kan vaststellen, aangezien hiermee een eind is gemaakt aan de situatie die een ongeldigheidsgrond opleverde, zodat de overeenkomst, en bijgevolg de verplichting voor de consument om de uit het wisselkoersrisico voortvloeiende financiële last te dragen, geldig is. Aangezien het juist deze verplichting is waarvan de consument zich heeft willen bevrijden door een vordering tegen de bank in te stellen, is het niet in zijn belang dat de verwijzende rechter die overeenkomst geldig acht.
 25 Volgens de verwijzende rechter is het duidelijk dat de Hongaarse wetgever de inhoud van leningsovereenkomsten uitdrukkelijk heeft gewijzigd teneinde de beslissingen van de aangezochte rechters te sturen in een richting die in het voordeel van de banken is. Hij vraagt zich af of dit in overeenstemming is met de uitlegging die het Hof heeft gegeven van artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13.
 26 Wat de beslissingen betreft die de Kúria kan geven in het belang van een uniforme uitlegging van het burgerlijk recht, waaronder met name beslissing nr. 6/2013 PJE van 16 december 2013, die volgens de verwijzende rechter oplegt dat leningsovereenkomsten zoals aan de orde in het hoofdgeding geldig worden geacht, merkt de verwijzende rechter op dat bij de vaststelling van dergelijke beslissingen door de Kúria noch het beroep op de door de wet aangewezen rechter noch de eerbiediging van de vereisten van een eerlijk proces is gewaarborgd. Hoewel de daartoe te volgen procedure niet contradictoir is, zijn die beslissingen bindend voor rechters bij wie contradictoire procedures aanhangig worden gemaakt.
 27 De verwijzende rechter verwijst in deze context naar de punten 69 tot en met 75 van het advies dat de Commissie van Venetië tijdens haar 90ste plenaire zitting (Venetië, 16‐17 maart 2012) heeft uitgebracht over wet nr. CLXII van 2011 betreffende de rechtsstatus en de bezoldiging van rechters en over wet nr. CLXI van 2011 betreffende de organisatie en het beheer van de gerechten van Hongarije, waaruit blijkt dat de beslissingen die in Hongarije uit hoofde van de zogeheten „uniformiseringsprocedure” worden gegeven, betwistbaar zijn uit het oogpunt van de grondrechten.
 28 In die omstandigheden heeft de Budai Központi Kerületi Bíróság (rechter in eerste aanleg voor het centrum van Boeda, Hongarije) de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
 „1) Moet punt 3 [van het dictum] van het arrest [van 30 april 2014, Kásler en Káslerné Rábai (C‐26/13, EU:C:2014:282)] aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter de ongeldigheid van een beding in een overeenkomst tussen een verkoper en een consument ook dan kan verhelpen wanneer voortzetting van de overeenkomst de economische belangen van de consument schaadt?
 2) Is het verenigbaar met de bevoegdheid die aan de Europese Unie is toebedeeld ter waarborging van een hoog niveau van consumentenbescherming en met de algemene Unierechtelijke beginselen van gelijkheid voor de wet, non-discriminatie, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en het recht op een eerlijk proces, dat het parlement van een lidstaat bij wet privaatrechtelijke overeenkomsten wijzigt die behoren tot soortgelijke categorieën en zijn gesloten tussen een verkoper en een consument?
 3) Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, is het verenigbaar met de bevoegdheid die aan de Europese Unie is toebedeeld ter waarborging van een hoog niveau van consumentenbescherming en met de algemene Unierechtelijke beginselen van gelijkheid voor de wet, non-discriminatie, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en het recht op een eerlijk proces, dat het parlement van een lidstaat bij wet verschillende onderdelen van in vreemde valuta luidende leningsovereenkomsten wijzigt om de consumenten te beschermen, maar daarmee een resultaat bereikt dat in feite indruist tegen de rechtmatige belangen van consumentenbescherming, doordat de leningsovereenkomst na die wijzigingen geldig blijft en de consument de uit het wisselkoersrisico voortvloeiende kosten moet blijven dragen?
 4) Is het, wat overeenkomsten tussen een verkoper en een consument betreft, verenigbaar met de bevoegdheid die aan de Europese Unie is toebedeeld ter waarborging van een hoog niveau van consumentenbescherming en met de algemene Unierechtelijke beginselen van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en van het recht op een eerlijk proces in aangelegenheden van civielrechtelijke aard, dat de raad voor uniformisering van de hoogste rechterlijke instantie van een lidstaat de rechtspraak van de aangezochte rechter stuurt door middel van ‚beslissingen ten behoeve van een uniforme uitlegging van het recht’?
 5) Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, is het verenigbaar met de bevoegdheid die aan de Europese Unie is toebedeeld ter waarborging van een hoog niveau van consumentenbescherming en met de algemene Unierechtelijke beginselen van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en van het recht op een eerlijk proces in aangelegenheden van civielrechtelijke aard, dat de raad voor uniformisering van de hoogste rechterlijke instantie van een lidstaat de rechtspraak van de aangezochte rechter stuurt door middel van ‚beslissingen ten behoeve van een uniforme uitlegging van het recht’, wanneer de rechters niet op een transparante wijze en volgens vooraf vastgestelde regels tot lid van de raad voor uniformisering worden benoemd, de procedure voor die raad niet openbaar is en achteraf niet kan worden achterhaald hoe die raad te werk is gegaan, dat wil zeggen op welke deskundigenverklaringen en rechtsgeleerde publicaties hij zich heeft gebaseerd [alsmede] wat het stemgedrag (voor‐ of tegenstem) van de verschillende leden was?”
 29 Bij akte, neergelegd ter griffie van het Hof op 30 januari 2019, heeft Dunai verzocht om de mondelinge behandeling te heropenen.
 30 Ter ondersteuning van dit verzoek voert zij, kort samengevat, aan dat de advocaat-generaal in zijn conclusie twijfels heeft geuit over de precieze betekenis van de vierde en vijfde prejudiciële vraag aangaande de door de Kúria gegeven beslissingen ten behoeve van een uniforme uitlegging van het recht. In dat verband acht Dunai het nodig om het Hof een beschrijving te verstrekken van de elementen waarvan het Hof volgens haar zeker op de hoogte moet zijn om de werkelijke inzet van die vragen te begrijpen, die met name betrekking heeft op het feit dat de Hongaarse rechters geenszins verplicht zijn – noch in de praktijk, noch krachtens een nationale rechtsregel – om een beslissing die is gegeven ten behoeve van een uniforme uitlegging van het recht buiten beschouwing te laten wanneer zij strijdig is met het Unierecht.
 31 Krachtens artikel 83 van zijn Reglement voor de procesvoering kan het Hof, de advocaat-generaal gehoord, de heropening van de mondelinge behandeling gelasten, onder meer wanneer het zich onvoldoende voorgelicht acht of wanneer een partij na afsluiting van deze behandeling een nieuw feit aanbrengt dat van beslissende invloed kan zijn voor de beslissing van het Hof, of wanneer een zaak moet worden beslecht op grond van een argument waarover de partijen of de in artikel 23 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie bedoelde belanghebbenden hun standpunten niet voldoende hebben kunnen uitwisselen.
 32 In casu is het Hof van oordeel, de advocaat-generaal gehoord, dat het over alle gegevens beschikt die noodzakelijk zijn om uitspraak te kunnen doen. Het Hof merkt bovendien op dat de door Dunai aangevoerde elementen geen nieuwe feiten zijn in de zin van artikel 83 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof.
 33 In deze omstandigheden is er geen reden om de heropening van de mondelinge behandeling te gelasten.
 34 Met zijn eerste tot en met derde vraag, die samen dienen te worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 aldus moet worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling die de aangezochte rechter verhindert om een vordering tot nietigverklaring van een in vreemde valuta luidende leningsovereenkomst, die is gebaseerd op het oneerlijke karakter van een contractueel beding dat de consument verplicht om de kosten van het verschil tussen de verkoopkoers en de aankoopkoers van de betrokken valuta te dragen, toe te wijzen, zelfs als die rechter van oordeel is dat het handhaven van de overeenkomst strijdig is met de belangen van de consument aangezien laatstgenoemde het wisselkoersrisico blijft dragen dat bestaat in de financiële last van de eventuele daling van de koers van de nationale munteenheid, die dient als betalingsmunt, ten opzichte van de vreemde valuta waarin de lening moet worden afgelost.
 35 Om te beginnen dient te worden verduidelijkt dat, hoewel de eerste tot en met derde vraag slechts verwijzen naar het beding inzake het verschil in wisselkoers als oneerlijk beding dat volgens verzoekster in het hoofdgeding de nietigverklaring van de leningsovereenkomst rechtvaardigt, uit de verwijzingsbeslissing volgt dat de belanghebbende het onrechtmatige karakter van dit beding aanvoert om zich te bevrijden van het wisselkoersrisico. Zoals de advocaat-generaal in punt 57 van zijn conclusie heeft opgemerkt, kan dus niet worden uitgesloten dat in het hoofdgeding de vraag naar de toepassing van een beding inzake het wisselkoersrisico nog altijd relevant is, temeer daar de verwijzende rechter eventueel ambtshalve het onrechtmatige karakter ervan moet toetsen (zie in die zin arrest van 7 augustus 2018, Banco Santander en Escobedo Cortés, C‐96/16 en C‐94/17, EU:C:2018:643, punt 53 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Om de nationale rechter dus een nuttig antwoord te geven dat hem in staat stelt het bij hem aanhangige geding te beslechten, moeten de eerste drie vragen ook worden beantwoord uit het oogpunt van het onderzoek van een vordering tot nietigverklaring van een leningsovereenkomst, zoals aan de orde in het hoofdgeding, die is gebaseerd op het oneerlijke karakter van een beding betreffende het wisselkoersrisico.
 36 Wat ten eerste het beding inzake het verschil in wisselkoers betreft dat aan de orde is in het hoofdgeding, blijkt in dat verband uit de prejudiciële verwijzing dat de in de eerste drie vragen bedoelde wetgeving de wetten DH 1, DH 2 en DH 3 omvat, zoals uiteengezet in de punten 9 tot en met 14 van het onderhavige arrest, die zijn vastgesteld na het sluiten van de leningsovereenkomsten waarop zij betrekking hebben om uitvoering te geven aan een beslissing van de Kúria die is gegeven naar aanleiding van het arrest van 30 april 2014, Kásler en Káslerné Rábai (C‐26/13, EU:C:2014:282). Deze wetten kwalificeren met name bedingen betreffende het verschil in wisselkoers in leningsovereenkomsten zoals omschreven in die wetten als onrechtmatig en nietig, zij vervangen die bedingen met terugwerkende kracht door bedingen die de officiële, door de Nationale Bank van Hongarije vastgestelde wisselkoers toepassen voor de betrokken munteenheid en zetten het resterende, terug te betalen bedrag van de lening voor de toekomst om in een leningsovereenkomst die is gesteld in de nationale munteenheid.
 37 Met betrekking tot laatstgenoemde bedingen, die krachtens die wetten met terugwerkende kracht deel zijn gaan uitmaken van de betrokken leningsovereenkomsten, heeft het Hof in de punten 62 tot en met 64 van zijn arrest van 20 september 2018, OTP Bank en OTP Faktoring (C‐51/17, EU:C:2018:750), geoordeeld dat dergelijke bedingen waarin dwingende wettelijke bepalingen zijn overgenomen, niet binnen de werkingssfeer van richtlijn 93/13 kunnen vallen aangezien deze richtlijn, overeenkomstig artikel 1, lid 2, ervan, niet van toepassing is op de bedingen in een overeenkomst tussen een verkoper en een consument die worden bepaald door een nationale wettelijke regeling.
 38 De drie prejudiciële vragen betreffen echter niet de contractuele bedingen die a posteriori door die wetgeving in de leningsovereenkomsten zijn ingevoegd als zodanig, maar de gevolgen van die wetgeving voor de beschermingswaarborgen die voortvloeien uit artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 wat het beding inzake het verschil in wisselkoers betreft dat oorspronkelijk in de betrokken leningsovereenkomsten stond.
 39 In dat verband zij eraan herinnerd dat artikel 6, lid 1, vereist dat de lidstaten bepalen dat oneerlijke bedingen de consument niet binden en dat de overeenkomst voor de partijen bindend blijft indien de overeenkomst zonder de oneerlijke bedingen kan voortbestaan.
 40 Voor zover de Hongaarse wetgever de problemen heeft weggewerkt die verband houden met de praktijk van kredietinstellingen om leningsovereenkomsten te sluiten waarin bedingen met een verschil in wisselkoers staan, door die bedingen bij wet te wijzigen en door tegelijkertijd de geldigheid van die leningsovereenkomsten te vrijwaren, strookt een dergelijke aanpak met het door de Uniewetgever in het kader van richtlijn 93/13 en met name artikel 6, lid 1, ervan nagestreefde doel. Dit doel bestaat immers in het herstel van het evenwicht tussen de partijen, in principe met behoud van de geldigheid van een overeenkomst in haar geheel, en niet in een nietigverklaring van alle overeenkomsten met oneerlijke bedingen (zie in die zin arrest van 15 maart 2012, Pereničová en Perenič, C‐453/10, EU:C:2012:144, punt 31).
 41 Evenwel heeft het Hof aangaande dit artikel 6, lid 1, ook reeds geoordeeld dat het in die zin moet worden uitgelegd dat een oneerlijk contractueel beding in beginsel moet worden geacht nooit te hebben bestaan zodat het geen gevolgen heeft ten aanzien van de consument, met als gevolg dat de situatie waarin de consument rechtens en feitelijk zonder dat beding zou hebben verkeerd, wordt hersteld (zie in die zin arrest van 21 december 2016, Gutiérrez Naranjo e.a., C‐154/15, C‐307/15 en C‐308/15, EU:C:2016:980, punt 61).
 42 Dat artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 niet belet dat de lidstaten door middel van wetgeving een einde maken aan het gebruik van oneerlijke bedingen in door een verkoper met consumenten gesloten overeenkomsten, neemt echter niet weg dat de wetgever in die context de vereisten moet eerbiedigen die voortvloeien uit artikel 6, lid 1, van die richtlijn.
 43 Het feit dat sommige contractuele bedingen door middel van wetgeving onrechtmatig en nietig zijn verklaard en zijn vervangen door nieuwe bepalingen om de betrokken overeenkomst te laten voortbestaan, mag immers niet tot gevolg hebben dat de aan de consumenten gewaarborgde bescherming, zoals in herinnering gebracht in punt 40 van het onderhavige arrest, wordt verzwakt.
 44 Voor zover het door Dunai ingestelde beroep zijn oorsprong vindt in het beding betreffende het verschil in wisselkoers dat oorspronkelijk in de met de bank gesloten leningsovereenkomst stond, staat het in casu aan de verwijzende rechter om na te gaan of de nationale wetgeving die degelijke bedingen onrechtmatig heeft verklaard, het mogelijk heeft gemaakt om de situatie waarin Dunai zich zou hebben bevonden zonder dat oneerlijke beding, rechtens en feitelijk te herstellen, met name door een recht in het leven te roepen op terugbetaling van de voordelen die de verkoper op grond van dat oneerlijke beding ten nadele van de consument onverschuldigd heeft verkregen (zie in die zin arrest van 31 mei 2018, Sziber, C‐483/16, EU:C:2018:367, punt 53).
 45 Hieruit volgt dat artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 niet in de weg staat aan een nationale regeling die de aangezochte rechter verhindert om een vordering tot nietigverklaring van een leningsovereenkomst, die is gebaseerd op het oneerlijke karakter van een beding inzake het verschil in wisselkoers, zoals in het hoofdgeding, toe te wijzen, op voorwaarde dat de vaststelling van het onrechtmatige karakter van een dergelijk beding het mogelijk maakt om de situatie waarin de consument zich rechtens en feitelijk zou hebben bevonden zonder dat oneerlijke beding, te herstellen.
 46 Wat ten tweede de bedingen inzake het wisselkoersrisico betreft, dient in de eerste plaats erop te worden gewezen dat het Hof in de punten 65 tot en met 67 van het arrest van 20 september 2018, OTP Bank en OTP Faktoring (C‐51/17, EU:C:2018:750), reeds heeft geoordeeld dat de in punt 36 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte overwegingen niet betekenen dat dergelijke bedingen eveneens volledig van de werkingssfeer van richtlijn 93/13 zijn uitgesloten. De wijzigingen die voortvloeien uit artikel 3, lid 2, van wet DH 1 en artikel 10 van wet DH 3 hadden immers niet tot doel de gehele kwestie van het wisselkoersrisico te regelen voor de periode tussen de sluiting van de betrokken leningsovereenkomst en de omzetting ervan in Hongaarse forint uit hoofde van wet DH 3.
 47 De verwijzende rechter lijkt evenwel uit te gaan van de premisse dat het voor hem krachtens de bepalingen van de wetten DH 1, DH 2 en DH 3 onmogelijk is, de in het hoofdgeding aan de orde zijnde leningsovereenkomst nietig te verklaren wanneer het oneerlijke karakter van een beding inzake het wisselkoersrisico zou zijn aangetoond, en hij vraagt zich af of een dergelijke onmogelijkheid strookt met artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13.
 48 In de tweede plaats dient ter zake eraan te worden herinnerd dat, met betrekking tot contractuele bedingen inzake het wisselkoersrisico, uit de rechtspraak van het Hof volgt dat dergelijke bedingen, doordat zij het eigenlijke voorwerp van de leningsovereenkomst bepalen, binnen de werkingssfeer van artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13 vallen en enkel aan de beoordeling van hun oneerlijke karakter ontsnappen voor zover de bevoegde nationale rechter, na een beoordeling per geval, oordeelt dat zij door de verkoper duidelijk en begrijpelijk zijn geformuleerd (zie in die zin arrest van 20 september 2018, OTP Bank en OTP Faktoring, C‐51/17, EU:C:2018:750, punt 68 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 49 In de derde plaats, als de verwijzende rechter van oordeel is dat het in het hoofdgeding aan de orde zijnde beding inzake het wisselkoersrisico niet duidelijk en begrijpelijk is geformuleerd in de zin van artikel 4, lid 2, staat het aan hem om te onderzoeken of dat beding oneerlijk is en, in het bijzonder, of het, niettegenstaande de vereiste van goede trouw, een aanzienlijke verstoring van het evenwicht tussen de rechten en verplichtingen van de contractpartijen veroorzaakt ten nadele van de betrokken consument (zie in die zin arrest van 26 januari 2017, Banco Primus, C‐421/14, EU:C:2017:60, punt 64).
 50 In de vierde plaats, wat de gevolgen betreft die moeten worden verbonden aan het eventueel oneerlijke karakter van een dergelijk beding, vereist artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13, zoals in punt 39 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, dat de lidstaten bepalen dat oneerlijke bedingen in overeenkomsten tussen een verkoper en een consument onder de in het nationale recht geldende voorwaarden de consument niet binden en dat de overeenkomst voor de partijen bindend blijft indien de overeenkomst zonder de oneerlijke bedingen kan voortbestaan.
 51 Wat in de vijfde plaats de vraag betreft of een leningsovereenkomst zoals aan de orde in het hoofdgeding in zijn geheel moet worden nietig verklaard wanneer is vastgesteld dat één beding ervan oneerlijk is, dient te worden opgemerkt dat artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13, zoals al in punt 40 van het onderhavige arrest is uiteengezet, streeft naar het herstel van het evenwicht tussen de partijen en niet naar nietigverklaring van alle overeenkomsten met oneerlijke bedingen. Voorts moet de overeenkomst in beginsel, zonder andere wijzigingen dan de schrapping van de oneerlijke bedingen, voortbestaan voor zover volgens de regels van nationaal recht dat voortbestaan van de overeenkomst rechtens mogelijk is (arrest van 26 januari 2017, Banco Primus, C‐421/14, EU:C:2017:60, punt 71 en aldaar aangehaalde rechtspraak), wat volgens een objectieve benadering moet worden getoetst (zie in die zin arrest van 15 maart 2012, Pereničová en Perenič, C‐453/10, EU:C:2012:144, punt 32).
 52 Zoals al is opgemerkt in punt 48 van het onderhavige arrest, bepaalt in casu het beding inzake het wisselkoersrisico het eigenlijke voorwerp van de overeenkomst. In een dergelijk geval lijkt het voortbestaan van de overeenkomst rechtens niet mogelijk; dit dient de verwijzende rechter echter te beoordelen.
 53 In dat verband lijkt uit de door de verwijzende rechter overgelegde gegevens te volgen dat één van de bepalingen van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale wetten, te weten § 37, lid 1, van wet DH 2, inhoudt dat wanneer de consument de onrechtmatigheid aanvoert van enig ander beding dan dat betreffende het verschil in wisselkoers of het beding dat de mogelijkheid biedt om de rente, de kosten en de vergoedingen eenzijdig te verhogen, hij ook moet vorderen dat de aangezochte rechter de overeenkomst geldig verklaart tot de datum van zijn beslissing. Zo verhindert die bepaling, in strijd met artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13, dat de consument niet is gebonden door het betrokken oneerlijke beding, in voorkomend geval door de nietigverklaring van de betrokken overeenkomst in haar geheel als deze overeenkomst niet zonder dat beding kan voortbestaan.
 54 Overigens dient nog benadrukt te worden dat, hoewel het Hof in zijn arrest van 30 april 2014, Kásler en Káslerné Rábai (C‐26/13, EU:C:2014:282, punten 83 en 84), heeft erkend dat de nationale rechter de mogelijkheid heeft om een oneerlijk beding te vervangen door een nationale bepaling van aanvullend recht opdat de overeenkomst kan blijven voortbestaan, uit de rechtspraak van het Hof blijkt dat deze mogelijkheid beperkt is tot gevallen waarin de nietigverklaring van de overeenkomst in haar geheel de consument zou confronteren met uiterst nadelige consequenties, zodat hij in zijn belangen zou worden geschaad (zie in die zin arresten van 7 augustus 2018, Banco Santander en Escobedo Cortés, C‐96/16 en C‐94/17, EU:C:2018:643, punt 74, en 20 september 2018, OTP Bank en OTP Faktoring, C‐51/17, EU:C:2018:750, punt 61).
 55 In het hoofdgeding volgt uit de vaststellingen van de verwijzende rechter dat het voortbestaan van de overeenkomst ingaat tegen de belangen van Dunai. De in het vorige punt van het onderhavige arrest bedoelde vervanging lijkt zich dus in casu niet op te dringen.
 56 Gelet op het voorgaande dient op de eerste drie vragen te worden geantwoord dat artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 aldus moet worden uitgelegd dat:
 – het niet in de weg staat aan een nationale regeling die de aangezochte rechter verhindert om een vordering tot nietigverklaring van een leningsovereenkomst, die is gebaseerd op het oneerlijke karakter van een beding inzake het verschil in wisselkoers, zoals in het hoofdgeding, toe te wijzen, op voorwaarde dat de vaststelling van het onrechtmatige karakter van een dergelijk beding het mogelijk maakt om de situatie waarin de consument zich rechtens en feitelijk zou hebben bevonden zonder dat oneerlijke beding, te herstellen, en
 – het in de weg staat aan een nationale regeling die, in omstandigheden als die van het hoofdgeding, de aangezochte rechter verhindert om een vordering tot nietigverklaring van een leningsovereenkomst, die is gebaseerd op het oneerlijke karakter van een beding inzake het wisselkoersrisico, toe te wijzen, wanneer is vastgesteld dat dit beding oneerlijk is en dat de overeenkomst niet kan voortbestaan zonder dat beding.
 57 Met zijn vierde en vijfde vraag, die samen dienen te worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of het Unierecht, in het bijzonder de beginselen van daadwerkelijke rechterlijke bescherming en eerlijk proces, gelet op het doel van de Unie om een hoog niveau van consumentenbescherming te waarborgen, eraan in de weg staat dat lagere nationale rechterlijke instanties in de uitoefening van hun rechtsprekende functies formeel zijn gebonden door abstracte en algemene beslissingen die door de hoogste rechterlijke instantie, zoals de Kúria, worden gegeven ten behoeve van de uniforme uitlegging van het recht.
 58 Om te beginnen is het juist dat de verwijzende rechter, om uitdrukking te geven aan zijn twijfels over de verenigbaarheid met het Unierecht van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde uniformiseringsprocedure, in zijn motivering ter ondersteuning van zijn vierde en vijfde vraag niet alleen verwijst naar de bevoegdheden van de Unie om een hoog niveau van bescherming te waarborgen en naar algemene beginselen zoals het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en het recht op een eerlijk proces, maar ook naar enkele concrete Unierechtelijke bepalingen, zoals artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”). Dit neemt echter niet weg dat die vragen in het algemeen betrekking hebben op de organisatie van het Hongaarse gerechtelijke systeem en de middelen waarin het voorziet om de uniformiteit van de nationale rechtspraak te waarborgen.
 59 Zoals de advocaat-generaal in wezen in de punten 103 en 106 van zijn conclusie heeft opgemerkt, lijkt dit aspect echter slechts zeer in de verte verband te houden met het hoofdgeding, dat ziet op een vordering van een consument om zich te kunnen bevrijden van een door hem gesloten leningsovereenkomst op grond dat deze overeenkomst een oneerlijk beding bevat, en voorts lijkt uit de door de verwijzende rechter overgelegde gegevens voort te vloeien dat het voortaan de wetten DH 1, DH 2 en DH 3 zijn die de Hongaarse rechterlijke instanties binden wat de bescherming van de consument tegen oneerlijke bedingen zoals aan de orde in het hoofdgeding betreft, en niet langer de beslissingen van de Kúria ter zake, aangezien die wetten zijn aangenomen om uitvoering te geven aan die beslissingen.
 60 Gelet op die gegevens dient te worden geoordeeld dat de verwijzende rechter met zijn vierde en vijfde vraag wenst te vernemen of richtlijn 93/13, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest, zich ertegen verzet dat een hoogste rechterlijke instantie van een lidstaat, in het belang van de uniforme uitlegging van het recht, bindende beslissingen neemt over de wijze van tenuitvoerlegging van deze richtlijn.
 61 In dat verband kan een bevestigend antwoord op die vragen zich opdringen indien die beslissingen het voor de bevoegde rechter onmogelijk zouden maken om de volle werking van de bepalingen van richtlijn 93/13 te waarborgen door, indien nodig op eigen gezag, elke strijdige bepaling van de – zelfs latere – nationale wetgeving buiten toepassing te laten, met inbegrip van elke strijdige rechterlijke praktijk, zonder dat hij de voorafgaande opheffing hiervan via de wetgeving, rechtspraak of enige andere constitutionele procedure hoeft te vragen of af te wachten, en voorts indien de mogelijkheid om een prejudiciële vraag aan het Hof te stellen, zou worden belemmerd (zie in die zin arrest van 5 april 2016, PFE, C‐689/13, EU:C:2016:199, punten 34, 40 en 41, en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 62 Uit het dossier waarover het Hof beschikt, blijkt echter niet dat de verwijzende rechter dergelijke beslissingen niet buiten toepassing kan laten wanneer hij dat noodzakelijk acht om de volle werking van richtlijn 93/13 te waarborgen, en evenmin blijkt, zoals de onderhavige procedure aantoont, dat hij hierover geen prejudiciële vragen kan stellen aan het Hof. Verder wijst geen enkel gegeven uit het dossier erop dat de verwijzende rechter niet in staat is om in casu aan verzoekster in het hoofdgeding een doeltreffende voorziening in rechte te bieden met het oog op de bescherming van de rechten die zij eraan kan ontlenen.
 63 Zoals de advocaat-generaal in punt 113 van zijn conclusie in wezen heeft opgemerkt, heeft het Hof in punt 68 van het arrest van 7 augustus 2018, Banco Santander en Escobedo Cortés (C‐96/16 en C‐94/17, EU:C:2018:643), geoordeeld dat niet kan worden uitgesloten dat de hoogste rechterlijke instanties van een lidstaat, in hun rol bij de harmonisering van de uitlegging van het recht en omwille van de rechtszekerheid, met inachtneming van richtlijn 93/13 bepaalde criteria formuleren aan de hand waarvan de lagere rechterlijke instanties het oneerlijke karakter van contractuele bedingen moeten beoordelen.
 64 Gelet op het voorgaande dient op de vierde en de vijfde vraag te worden geantwoord dat richtlijn 93/13, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest, zich niet ertegen verzet dat een hoogste rechterlijke instantie van een lidstaat, in het belang van de uniforme uitlegging van het recht, bindende beslissingen neemt over de wijze van tenuitvoerlegging van deze richtlijn, voor zover die beslissingen niet verhinderen dat de bevoegde rechter de volle werking van de bepalingen van die richtlijn kan waarborgen en de consument een doeltreffende voorziening in rechte kan bieden met het oog op de bescherming van de rechten die hij eraan kan ontlenen, en voor zover zij evenmin beletten dat die rechter hierover prejudiciële vragen stelt aan het Hof, wat de verwijzende rechter evenwel dient na te gaan.
 1) Artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat:
 2) Richtlijn 93/13, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, verzet zich niet ertegen dat een hoogste rechterlijke instantie van een lidstaat, in het belang van de uniforme uitlegging van het recht, bindende beslissingen neemt over de wijze van tenuitvoerlegging van deze richtlijn, voor zover die beslissingen niet verhinderen dat de bevoegde rechter de volle werking van de bepalingen van die richtlijn kan waarborgen en de consument een doeltreffende voorziening in rechte kan bieden met het oog op de bescherming van de rechten die hij eraan kan ontlenen, en voor zover zij evenmin beletten dat die rechter hierover prejudiciële vragen stelt aan het Hof, wat de verwijzende rechter evenwel dient na te gaan.