text:
 22.3.2013
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 82/10
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 260/2013
 z dnia 18 marca 2013 r.
 rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1458/2007 wobec przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Socjalistycznej Republiki Wietnamu
 RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1), w szczególności jego art. 13,
 uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po konsultacji z Komitetem Doradczym,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 1. POSTĘPOWANIE
 1.1. Przebieg procedury
 (1)
 W 1991 r. Rada nałożyła rozporządzeniem (EWG) nr 3433/91 (2) ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 16,9 % na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) („produkt objęty dochodzeniem”).
 (2)
 W 1995 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 1006/95 (3) pierwotne cło ad valorem zostało zastąpione cłem specyficznym w wysokości 0,065 ECU za zapalniczkę.
 (3)
 W następstwie dochodzenia, wszczętego zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 („rozporządzenie podstawowe”), wyżej wspomniane środki zostały rozszerzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 192/1999 (4) na: 1) przywóz kieszonkowych zapalniczek gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu; i 2) przywóz niektórych zapalniczek do wielokrotnego napełniania pochodzących z ChRL lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu o wartości za sztukę niższej niż 0,15 EUR na granicy Wspólnoty, przed ocleniem.
 (4)
 W 2001 r. rozporządzeniem (WE) nr 1824/2001 (5) Rada potwierdziła ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1006/95, rozszerzone rozporządzeniem (WE) nr 192/1999 („obowiązujące środki”) zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
 (5)
 W 2007 r. rozporządzeniem (WE) nr 1458/2007 (6) („rozporządzenie pierwotne”) Rada potwierdziła ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1824/2001 na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Środki te będą dalej zwane „środkami pierwotnymi”, a dochodzenie, które doprowadziło do wprowadzenia środków rozporządzeniem pierwotnym, będzie dalej zwane „dochodzeniem pierwotnym”.
 (6)
 W dniu 12 grudnia 2012 r. (7) Komisja opublikowała zawiadomienie o wygaśnięciu środków antydumpingowych.
 (7)
 Wraz z wygaśnięciem środków w dniu 13 grudnia 2012 r. zaprzestano rejestracji, w drodze rozporządzenia Komisji (UE) nr 1192/2012 (8), przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu (zob. również motyw 14).
 1.2. Wniosek
 (8)
 W dniu 17 kwietnia 2012 r. Komisja otrzymała wniosek złożony na podstawie art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego („wniosek”) o zbadanie możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych w odniesieniu do przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących z ChRL, oraz objęcie rejestracją przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Socjalistycznej Republiki Wietnamu („Wietnam”), zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu.
 (9)
 Wniosek został złożony przez przedsiębiorstwo Société BIC, unijnego producenta zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień.
 (10)
 Wniosek zawierał wystarczające dowody prima facie, że środki pierwotne były obchodzone poprzez działalność montażową w Wietnamie.
 (11)
 We wniosku wykazano, że po wprowadzeniu środków pierwotnych nastąpiła istotna zmiana struktury handlu w zakresie wywozu z ChRL i Wietnamu do Unii, która nie ma racjonalnych przyczyn lub ekonomicznego uzasadnienia poza wprowadzeniem środków pierwotnych. Ta zmiana struktury handlu wynikała rzekomo z dokonywania montażu zapalniczek w Wietnamie przy użyciu części pochodzących z ChRL.
 (12)
 Ponadto z dowodów prima facie wynika, że skutki naprawcze środków pierwotnych zostały osłabione zarówno pod względem zarówno ilości, jak i ceny. Dowody wskazują w szczególności, że zwiększenie przywozu z Wietnamu nastąpiło po cenach niższych od ceny niewyrządzającej szkody, ustalonej w dochodzeniu pierwotnym.
 (13)
 Ponadto istniały również wystarczające dowody prima facie na to, że ceny zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Wietnamu były dumpingowe w odniesieniu do wartości normalnej ustalonej podczas pierwotnego dochodzenia.
 1.3. Wszczęcie postępowania
 (14)
 Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody prima facie pozwalające na wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, Komisja wszczęła dochodzenie rozporządzeniem Komisji (UE) nr 548/2012 (9) („rozporządzenie wszczynające”). Na podstawie art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja, w drodze rozporządzenia wszczynającego, nakazała również organom celnym rejestrowanie przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu.
 1.4. Dochodzenie
 (15)
 Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu dochodzenia władze ChRL i Wietnamu, producentów eksportujących w tych państwach oraz zainteresowanych importerów unijnych i Société BIC (wnioskodawcę) – unijnego producenta reprezentującego ponad 75 % produkcji zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, w Unii Europejskiej.
 (16)
 Kwestionariusz przesłano do 70 producentów eksportujących w ChRL i 15 producentów eksportujących w Wietnamie, o których Komisja dowiedziała się z wniosku. Kwestionariusze wysłano również do wymienionych we wniosku 59 importerów w Unii. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w rozporządzeniu wszczynającym. Wszystkie strony poinformowano, że brak współpracy może spowodować zastosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz oparcie ustaleń na dostępnych faktach.
 (17)
 Ośmiu z 15 znanych producentów eksportujących w Wietnamie zgłosiło się, jeden z nich stwierdził, że nie chce być uznawany za zainteresowaną stronę, ponieważ nie produkował produktu objętego dochodzeniem i nie dokonywał wywozu do Unii.
 (18)
 Następujących siedem przedsiębiorstw przedstawiło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, a w ich siedzibach przeprowadzono następnie wizyty weryfikacyjne:
 —
 Viet Giai Thanh Co. Ltd, Ho Chi Minh City,
 —
 Hoa Hung Co. Ltd, Tay Ninh Province,
 —
 Trung Lai Gas Lighter Manufacture Co. Ltd, Nghe An Province,
 —
 Textion Plastic Co. Ltd, Binh Duong Province,
 —
 Cherry Year Vietnam Lighter Manufacture Co. Ltd, Tay Ninh Province,
 —
 Huaxing Vietnam Manufacture Co. Ltd, Tay Ninh Province,
 —
 Top Field Enterprises Co. Ltd, Tay Ninh Province.
 (19)
 Żaden ze znanych producentów eksportujących w ChRL nie zgłosił się ani nie dostarczył odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
 (20)
 W odniesieniu do importerów – ośmiu z nich przedłożyło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, a sześć przedsiębiorstw zgłosiło się i stwierdziło, że nie chcą być uznawane za zainteresowane strony, ponieważ nie dokonywały przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień („produktu objętego dochodzeniem”), z Wietnamu do Unii. Pozostałe znane przedsiębiorstwa nie zgłosiły się.
 (21)
 Po wszczęciu dochodzenia dwóch importerów złożyło wnioski o przesłuchanie, które odbyło się we wrześniu 2012 r. Wskazani importerzy przedstawili również swoje uwagi na piśmie. W tych uwagach zakwestionowano podstawy wszczęcia dochodzenia w odniesieniu do zakresu produktu, wielkości przywozu, ekonomicznego uzasadnienia zmian w strukturze handlu, powodów stojących za złożeniem wniosku oraz sytuacji finansowej producenta unijnego, który przedłożył wniosek. Zdaniem dwóch importerów nie było wystarczających powodów do wszczęcia dochodzenia.
 (22)
 Komisja przedstawiła szczegółową odpowiedź na te uwagi i umożliwiła stronom wyrażenie opinii. Komisja wyjaśniła, dlaczego jej zdaniem wniosek zawierał wystarczające dowody prima facie uzasadniające wszczęcie dochodzenia. Opinie przedstawione przez wymienionych dwóch importerów nie wykazały braku wystarczających dowodów prima facie uzasadniających wszczęcie dochodzenia.
 1.5. Okres objęty dochodzeniem
 (23)
 Okres objęty dochodzeniem trwał od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 marca 2012 r. („OD”). Dane dotyczące OD zgromadzono w celu zbadania między innymi domniemanej zmiany w strukturze handlu. Za okres sprawozdawczy od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 31 marca 2012 r. („OS”) zgromadzono bardziej szczegółowe dane w celu zbadania ewentualnego osłabienia skutków naprawczych środków i występowania dumpingu.
 2. WYNIKI DOCHODZENIA
 2.1. Uwagi ogólne
 (24)
 Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ocenę występowania obchodzenia środków przeprowadzono, poddając kolejno analizie: ewentualne zmiany w strukturze handlu między ChRL, Wietnamem a Unią; wynikanie tej zmiany z praktyki, procesu lub prac niemających wystarczających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem; istnienie dowodów szkody lub osłabienia skutków naprawczych cła pod względem cen lub ilości produktu objętego dochodzeniem; istnienie dowodów występowania dumpingu w odniesieniu do wartości normalnych uprzednio ustalonych w dochodzeniu pierwotnym, w razie potrzeby zgodnie z art. 2 rozporządzenia podstawowego.
 2.2. Produkt objęty postępowaniem i produkt objęty dochodzeniem
 (25)
 Produkt objęty postępowaniem jest taki sam jak produkt zdefiniowany w dochodzeniu pierwotnym: zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe, działające na krzemień, obecnie objęte kodem CN ex 9613 10 00 i pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej („produkt objęty postępowaniem”).
 (26)
 Dochodzeniem objęty jest taki sam produkt, jak ten określony w poprzednim motywie, ale wysyłany z Wietnamu, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Wietnamu, objęty obecnie tym samym kodem CN co produkt objęty postępowaniem („produkt objęty dochodzeniem”).
 (27)
 Dochodzenie wykazało, że zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe, działające na krzemień, zgodne z powyższą definicją, wywożone z ChRL do Unii oraz zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe, działające na krzemień, wysyłane z Wietnamu do Unii mają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz te same zastosowania, a zatem są uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
 2.3. Stopień współpracy i określenie wielkości obrotów handlowych
 (28)
 Jak wskazano w motywie 18, siedem przedsiębiorstw przedłożyło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. W OS łączna wielkość zgłoszonej sprzedaży zapalniczek do Unii zgodnie z wymienionymi odpowiedziami reprezentowała ponad 100 % łącznego zgłoszonego przywozu zapalniczek do Unii zgodnie z bazą danych Eurostatu Comext. Pomimo tego, że informacje dotyczące wielkości sprzedaży w odpowiedziach zostały uznane za niewiarygodne, jak wyjaśniono w poniższym motywie 29, stwierdzono, że jest to jednak pewna wskazówka na temat wysokiego poziomu współpracy oraz reprezentatywności przedsiębiorstw objętych dochodzeniem.
 (29)
 Podczas wizyt weryfikacyjnych przeprowadzonych na terenie siedmiu wietnamskich producentów eksportujących stwierdzono, że każdy z nich przedstawił informacje, które nie mogą zostać uznane za wiarygodne do celów ustaleń istotnych dla dochodzenia. W szczególności ustalono, że te siedem przedsiębiorstw podało błędną wielkość produkcji, przywozu części do zapalniczek i łącznej sprzedaży. Stwierdzono także, że część działalności odnoszącej się do produktu objętego dochodzeniem nie była ujęta w oficjalnych rachunkach oraz że niektóre rodzaje działalności montażowej były prowadzone przez nieoficjalnych podwykonawców. Ponadto pewne ilości przywozu części z ChRL nie zostały zgłoszone lub były błędnie podane, a część sprzedaży nie była księgowana na rachunkach przedsiębiorstw. W konsekwencji niemożliwe było wiarygodne określenie, w szczególności, łącznej produkcji i łącznej wielkości sprzedaży przedsiębiorstw objętych postępowaniem ani uzgodnienie rzeczywistych cen sprzedaży produktu objętego dochodzeniem i kosztów dotyczących podstawowych surowców, takich jak gaz, z danymi przedstawionymi w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu.
 (30)
 Mając na uwadze sytuację określoną w motywie 29, producenci eksportujący zostali poinformowani, że zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego zamierzano oprzeć ustalenia i wnioski z dochodzenia na podstawie najlepszych dostępnych faktów. Stronom umożliwiono przedstawienie opinii oraz złożenie wyjaśnień ustnych, jeżeli przedłożyły odpowiedni wniosek. Każda strona otrzymała indywidualne pismo wskazujące konkretne i szczegółowe ustalenia, które doprowadziły do wniosku, że przedstawione dane nie mogły być uważane za wiarygodne i nie nadawały się do ustalenia faktów niezbędnych dla dochodzenia.
 (31)
 Dwóch producentów eksportujących nie przedstawiło uwag w sprawie zamiaru stosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego. Pozostałych pięciu producentów eksportujących, obejmujących dwa indywidualne przedsiębiorstwa i jedną grupę trzech przedsiębiorstw, złożyło wnioski o przesłuchania, które rozpatrzono pozytywnie, a przesłuchania przeprowadzono w listopadzie 2012 r. Wskazani producenci eksportujący złożyli również swoje uwagi na piśmie. Zakwestionowali oni zamiar Komisji dotyczący nieuwzględnienia danych, które zostały przez nich przedstawione, oraz ewentualnego stwierdzenia występowania obchodzenia środków na podstawie najlepszych dostępnych faktów.
 (32)
 Czterech producentów eksportujących nie zakwestionowało tego, że przedstawione przez nich informacje nie były pełne lub wiarygodne, i uznało rozbieżności na swoich rachunkach, a także fakt, że nie wszystkie operacje zostały ujawnione lub zapisane w księgach. Jednak stwierdzili oni, że różnice dotyczyły wyłącznie ich sprzedaży krajowej i nie miały żadnego wpływu na sprzedaż eksportową. Jedna ze stron utrzymywała, że jej księgi uległy zniszczeniu w wyniku pożaru, co wyjaśnia braki w dostępnych informacjach. Wskazani producenci twierdzili również, że ilość gazu zawarta w zapalniczkach została błędnie oszacowana przez Komisję i dlatego ustalenia dotyczące wielkości produkcji nie były prawidłowe. Jedno przedsiębiorstwo wskazało, że rozbieżności w konsumpcji gazu wynikają z zamierzonego wypuszczania gazu z zapalniczek w cieplejszych miesiącach. Strony te nie mogły jednak przedstawić żadnych uzasadnionych dowodów na poparcie swoich stwierdzeń.
 (33)
 Wymienione przedsiębiorstwa twierdziły również, że w pełni współpracowały i nie zataiły żadnych informacji dotyczących ich działalności. Przyznały, że ich odpowiedzi nie były pełne, lecz zdecydowanie zaprzeczyły, że przedłożyły nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje. Ich zdaniem same nieujawnione i niemożliwe do zweryfikowania dane nie stanowią dowodu obchodzenia środków, a Komisja nie wykazała, na podstawie dowodów, obchodzenia środków.
 (34)
 Chociaż przedsiębiorstwa te nie przedłożyły pełnych i prawidłowych danych dotyczących ich działalności, Komisja wykorzystała alternatywne metody, takie jak konsumpcja surowców, aby powiązać podstawowe dane przedstawione w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu z informacjami przedłożonymi i uzyskanymi podczas wizyt weryfikacyjnych na miejscu. Te alternatywne metody, nawet jeżeli były one oczywiście mniej dokładne od rzeczywistych danych, wykazały, że przedłożone informacje nie były wiarygodne. Przykładowo dane dotyczące wielkości produkcji wykazały, iż zgłoszona przez przedsiębiorstwa wielkość produkcji nie odpowiadała konsumpcji surowców.
 (35)
 Komisja uważa, że brak wiarygodnych rejestrów danych, zatajenie informacji istotnych dla dochodzenia oraz przedłożenie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji doprowadziły do uznania tych danych za niewiarygodne w wyniku procesu weryfikacyjnego.
 (36)
 W świetle powyższych faktów ustalenia dotyczące przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, z Wietnamu do Unii musiały zostać dokonane na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W konsekwencji, aby zapewnić prawidłowy przebieg dochodzenia pomimo nieprzedłożenia wymaganych informacji przez strony, Komisja zastąpiła niemożliwe do zweryfikowania dane przedstawione przez producentów wietnamskich innymi dostępnymi danymi, takimi jak dane z bazy Eurostatu Comtext, w celu określenia całkowitej wielkości przywozu z Wietnamu do Unii, oraz dane dotyczące kosztów przedstawione we wniosku do ustalenia udziału części z Chin (zob. poniższy motyw 50).
 (37)
 Chińscy producenci eksportujący nie współpracowali. W związku z powyższym ustalenia w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem do Unii i wywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, z ChRL do Wietnamu musiały opierać się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Przedstawione we wniosku dane statystyczne ONZ Comtrade wykorzystano do określenia łącznej wielkości wywozu z ChRL do Wietnamu.
 2.4. Zmiana struktury handlu
 (38)
 Przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL zmniejszył się w 1991 r., gdy środki zostały wprowadzone po raz pierwszy. Przywóz utrzymywał się na niskim poziomie w całym okresie kolejnych zmian i rozszerzeń środków w latach 1995, 1999, 2001 i 2007.
 (39)
 Przywóz zapalniczek z ChRL między dniem 1 stycznia 2008 r. a dniem 31 marca 2012 r. był zasadniczo stabilny pod względem wielkości i wynosił około 50 mln sztuk w 2008 i 2009 r., 70 mln sztuk w 2010 r. oraz 60 mln sztuk w 2011 r. i OS. Jednakże przywóz ten obejmował tylko zapalniczki do wielokrotnego napełniania i piezoelektryczne, które nie były objęte środkami.
 (40)
 Przywóz produktu objętego dochodzeniem z Wietnamu wzrastał na przestrzeni lat. O ile w 1997 r. produkt objęty dochodzeniem nie był praktycznie w ogóle przywożony z Wietnamu do Unii, od 2007 r. nastąpił szybki wzrost wielkości przywozu produktu objętego dochodzeniem.
 (41)
 W OS przywóz z Wietnamu reprezentował 84 % łącznego przywozu do Unii.
 Przywóz zapalniczek jednorazowych z Wietnamu do Unii w % łącznego przywozu
 2008
 2009
 2010
 2011
 OS
 Udział w rynku
 80 %
 84 %
 83 %
 84 %
 84 %
 Źródło: dane statystyczne przedstawione we wniosku.
 (42)
 Części do zapalniczek działających na krzemień były wywożone z ChRL do Wietnamu podczas OD. Wietnam jest najważniejszym państwem przeznaczenia dla wywozu części do zapalniczek, działających na krzemień, z ChRL. Zgodnie z danymi statystycznymi przedłożonymi we wniosku wywóz części do zapalniczek z ChRL do Wietnamu wzrósł znacząco od 1999 r. W 1999 r. wywóz części do zapalniczek z ChRL do Wietnamu był na poziomie niższym niż 3 % łącznego wywozu, natomiast w 2010 r. Wietnam stał się pierwszym państwem przeznaczenia dla wywozu części do zapalniczek z udziałem wynoszącym 26 % przywozu. Pod względem wielkości odpowiada to wzrostowi z mniej niż 50 mln do 200 mln gotowych zapalniczek.
 (43)
 Jako że informacje przedstawione przez producentów wietnamskich nie mogły zostać uwzględnione, niemożliwe było uzyskanie wiarygodnych danych na temat poziomu rzeczywistej produkcji zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień.
 2.5. Wnioski dotyczące zmiany struktury handlu
 (44)
 Ogólny spadek wywozu z ChRL do Unii i równoległy wzrost wywozu z Wietnamu do Unii od 2007 r. oraz znaczący wzrost wywozu części do zapalniczek z ChRL do Wietnamu od 1999 r. stanowiły zmianę struktury handlu między ChRL i Wietnamem, z jednej strony, a Unią, z drugiej strony.
 2.6. Charakter praktyki związanej z obchodzeniem środków
 (45)
 Art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zawiera wymóg, zgodnie z którym zmiana struktury handlu powinna wynikać z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia poza nałożonym cłem. Praktyka, proces lub prace obejmują m.in. montaż części w ramach działalności montażowej w państwie trzecim. W tym celu istnienie działalności montażowej ustala się zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
 (46)
 Jak wskazano powyżej, brak wiarygodnych rejestrów danych i zatajenie informacji istotnych dla dochodzenia doprowadziły do zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego. Ustalenie, czy działalność montażowa w Wietnamie mogła być uznana za obchodzenie środków, musiało być oparte na dostępnych faktach.
 (47)
 W toku dochodzenia ustalono, że obchodzenie środków wynika z działalności montażowej w przedsiębiorstwach wietnamskich, które prowadzą działalność w ścisłej współpracy z przedsiębiorstwami zarejestrowanymi w ChRL i Hongkongu. Większość spółpracujących wietnamsckich producentów jest własnością przedsiębiorstw z Chin i Hongkongu. Również zarząd przedsiębiorstw wietnamskich składa się w dużym stopniu z chińskich pracowników, którzy pracowali wcześniej dla producentów zapalniczek w ChRL.
 (48)
 Wietnamscy producenci dokonują przywozu części do zapalniczek z ChRL za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw zarejestrowanych w Hongkongu. Niektórzy wietnamscy producenci prowadzą działalność w ramach umów o przetwarzanie ze zleceniodawcami z Chin lub Hongkongu. Na podstawie tych umów chiński zleceniodawca dostarcza części do zapalniczek i tworzywo sztuczne przedsiębiorstwu wietnamskiemu oraz sprzedaje gotowe zapalniczki. Nawet jeżeli nie zawarto takich umów o przetwarzanie, zapalniczki produkowane w Wietnamie są zazwyczaj sprzedawane przedsiębiorstwom w Hongkongu, które są odpowiedzialne za stosunki handlowe z importerami w Unii.
 (49)
 Z uwagi na niewiarygodność informacji przedstawionych przez producentów wietnamskich niemożliwe było ustalenie, czy wymogi dotyczące progów procentowych określone w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego są spełnione. Niemożliwe było zweryfikowanie, czy części do zapalniczek pochodzące z ChRL stanowią więcej czy też mniej niż 60 % łącznej wartości gotowych zapalniczek oraz czy wartość dodana do sprowadzonych części była wyższa czy też niższa od 25 % kosztów produkcji.
 (50)
 Wobec braku wiarygodnych informacji od producentów wietnamskich ustalenia muszą być dokonane na podstawie dostępnych faktów. Informacje przedstawione we wniosku wskazują, iż części do zapalniczek pochodzące z ChRL stanowią między 60 % a 70 % łącznej wartości oraz że wartość dodana do sprowadzonych części odpowiada 12 % kosztów produkcji. Wskazane wartości zostały ustalone na podstawie porównywalnych kosztów produkcji producenta zlokalizowanego w ChRL. Te obliczenia są uważane za prawidłowe i odzwierciedlające podział kosztów w Wietnamie, ponieważ stosowane części do zapalniczek i surowce są takie same w ChRL i w Wietnamie. Wszelkie dostosowania ze względu na niższe koszty lokalne w Wietnamie doprowadziłyby do jeszcze większego udziału chińskiej wartości dodanej w gotowych zapalniczkach.
 2.7. Niewystarczająca racjonalna przyczyna lub ekonomiczne uzasadnienie inne niż nałożenie cła antydumpingowego
 (51)
 W ramach dochodzenia nie ujawniono żadnej innej racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia dla działalności montażowej poza unikaniem środków pierwotnych wprowadzonych wobec produktu objętego postępowaniem. Producenci wietnamscy stwierdzili, że przyczyną przeniesienia produkcji były niższe koszty pracy w Wietnamie, ale to stwierdzenie nie zostało uzasadnione. W każdym razie ogólna różnica kosztów pracy nie stanowiłaby wyjaśnienia dla przeniesienia do Wietnamu produkcji konkretnego sektora (zapalniczek), podczas gdy produkcja w innych sektorach, na przykład w sektorze części do zapalniczek, nadal ma miejsce w ChRL.
 2.8. Szkoda lub osłabienie skutków naprawczych cła antydumpingowego
 (52)
 Ponieważ istnienie szkody zostało omówione w rozporządzeniu pierwotnym, zakres obecnego dochodzenia obejmuje ocenę tego, czy środki naprawcze obowiązujących ceł są osłabiane pod względem cen lub ilości produktu podobnego
 (53)
 W celu przeprowadzenia oceny, czy przywożony produkt objęty dochodzeniem osłabił pod względem ilości i cen skutki naprawcze środków pierwotnych wprowadzonych względem przywozu produktu objętego postępowaniem, wykorzystano bazę danych Eurostatu Comext jako najlepsze dostępne dane dotyczące ilości i cen w odniesieniu do przywozu z Wietnamu. Ustalone w ten sposób ceny porównano z poziomem usuwającym szkodę określonym dla producentów unijnych w motywie 63 rozporządzenia (WE) nr 1006/95.
 (54)
 Wzrost przywozu z Wietnamu do Unii z 0,6 % przywozu unijnego w 1998 r. do 80 % w 2008 r. (początek OD) i do 84 % przywozu unijnego w OS (koniec OD) – zob. tabela w pkt 2.4 –- został uznany za znaczący pod względem ilości. W tym samym okresie przywóz z ChRL do Unii zmniejszył się znacząco z 30 % do 10 % udziału w łącznym przywozie.
 (55)
 Porównanie poziomu usuwającego szkodę określonego w dochodzeniu pierwotnym ze średnią ważoną ceną eksportową zgłoszonego wietnamskiego wywozu wykazało istotne zaniżenie cen. W związku z tym stwierdzono, że skutki naprawcze cła, jak wskazano w rozporządzeniu pierwotnym, zostały osłabione zarówno pod względem ilości, jak i ceny.
 2.9. Dowód dumpingu
 (56)
 Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy istnieją dowody na istnienie dumpingu, poprzez porównanie wartości normalnej uprzednio ustalonej w dochodzeniu pierwotnym z cenami eksportowymi w Wietnamie.
 (57)
 W rozporządzeniu pierwotnym wartość normalna została ustalona na podstawie cen w Brazylii, którą w ramach tamtego dochodzenia uznano za odpowiednie państwo o gospodarce rynkowej, analogiczne do ChRL.
 (58)
 Ceny eksportowe w Wietnamie zostały ustalone na podstawie dostępnych faktów, tj. średniej ceny eksportowej zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, stosowanej podczas OS, według bazy danych Eurostatu Comext. Wykorzystanie dostępnych faktów było spowodowane przedstawieniem przez wietnamskich producentów niewiarygodnych informacji na temat produktu objętego dochodzeniem.
 (59)
 Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Wprowadzono dostosowania dotyczące różnic w zakresie kosztów transportu, ubezpieczenia i pakowania. Zważywszy, że nie uzyskano wiarygodnych informacji od producentów w Wietnamie i w ChRL, dostosowania musiały zostać określone na podstawie najlepszych dostępnych faktów. W związku z powyższym dostosowania dotyczące wymienionych kosztów oparto na wartości procentowej obliczonej jako stosunek całkowitych kosztów transportu, ubezpieczenia i pakowania do wartości sprzedaży do Unii na warunkach dostawy CIF, podanej przez współpracujących chińskich producentów eksportujących w dochodzeniu pierwotnym.
 (60)
 Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego dumping obliczono poprzez porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w rozporządzeniu pierwotnym i odpowiadających średnich ważonych cen eksportowych zgłoszonego wietnamskiego wywozu w OS dotyczącym obecnego dochodzenia – zgodnie z bazą danych Comext – wyrażonych jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem.
 (61)
 Porównanie średniej ważonej wartości normalnej i średnich ważonych cen eksportowych, po dostosowaniach wyjaśnionych w powyższym motywie 59, wykazało istnienie znaczącego dumpingu.
 2.10. Uwagi do ujawnionych ustaleń
 (62)
 Po ujawnieniu ustaleń grupa zainteresowanych podmiotów, złożona z wietnamskich producentów i unijnych importerów, pomimo przyznania, iż przedmiotowe środki bezpośrednio ich nie dotyczą, zgłosiła uwagi do ustaleń z dochodzenia. Podmioty te twierdziły, że nie zostały przedstawione świadomie żadne błędne informacje, że Komisja nie znalazła bezpośrednich dowodów na obchodzenie środków i że nie można było osiągnąć skutków naprawczych poprzez retroaktywne nałożenie środków, na co dowodem było nieprzedłużenie środków pierwotnych w stosunku do ChRL. Według nich nieprzedłużenie środków pierwotnych w stosunku do ChRL oparte było na ustaleniach dotyczących tego samego okresu, co stwierdzenie, że praktyki obchodzenia osłabiają skutki naprawcze środków pierwotnych. Kwestionowały one ponadto zamierzone skutki rozszerzenia środków, które wygasły w grudniu 2012 r., i jego celowość ze względu na interes Unii. Rozszerzenie środków nie przyniosłoby ich zdaniem korzyści przemysłowi unijnemu i zaszkodziłoby jedynie unijnym importerom.
 (63)
 Po przedstawieniu i przyjęciu ważnego wniosku o wszczęcie dochodzenia dotyczącego obchodzenia środków Komisja ma prawny obowiązek przeprowadzić w tej sprawie szczegółowe dochodzenie i, jeśli to uzasadnione, podjąć odpowiednie działania. W tym przypadku stwierdzono, że spełnione były wszystkie zawarte w art. 13 rozporządzenia podstawowego warunki do stwierdzenia, że obchodzenie środków miało miejsce. W związku z powyższym należało w odpowiedni sposób rozszerzyć te środki na przywóz z Wietnamu.
 (64)
 Oceniając, czy praktyki obchodzenia środków osłabiają skutki naprawcze środków pierwotnych, Komisja musi opierać swoją analizę na rozwoju sytuacji po nałożeniu tych środków i bierze pod uwagę ustalenia z pierwotnego dochodzenia, na podstawie których określono skutki naprawcze. Ocena potrzeby wszczęcia przeglądu wygaśnięcia jest natomiast dokonywana w oparciu o prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia w przyszłości dumpingu i szkody, na podstawie ustaleń dotyczących innego okresu. Dlatego też w przeciwieństwie do tego, co twierdziły zainteresowane strony, te dwa ustalenia nie dotyczą tego samego okresu. Odnośnie do twierdzenia, że skutki rozszerzenia środków odczuliby tylko importerzy unijni, a nie byłoby korzyści dla przemysłu unijnego, zgodność nałożenia środków z interesem Unii potwierdzona została w dochodzeniu pierwotnym. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia pierwotnego rozszerzenie skutków naprawczych środków pierwotnych przeciwko praktyce obchodzenia środków jest w tym względzie uzasadnione dopóty, dopóki obowiązują środki pierwotne. Celem rozszerzenia środków nie jest w każdym razie karanie stron, ale skorygowanie zakłócających rynek unijny skutków obchodzącego obowiązujące środki przywozu towarów po cenach dumpingowych z Wietnamu, poprzez wprowadzenie równych warunków konkurencji w odniesieniu do cen i ilości takiego przywozu. W każdym przypadku twierdzenie, iż rozszerzenie środków będzie miało skutki jedynie dla importerów, nie jest poparte żadnymi dowodami ani analizą.
 (65)
 Inna zainteresowana strona, importer, przekazała uwagi na temat dochodzenia, twierdząc, że nie została poinformowana o wszczęciu dochodzenia w sprawie obchodzenia środków. W tym względzie należy zauważyć, że strona ta nie była Komisji znana przed wszczęciem dochodzenia i że zawiadomienie o wszczęciu zostało podane do wiadomości publicznej poprzez opublikowanie w Dzienniku Urzędowym.
 (66)
 Zgłosił się jeszcze inny importer, który oświadczył, że w ciągu sześciu miesięcy przedstawi dowody świadczące o tym, że dokonywany przez niego przywóz zapalniczek nie stanowił obchodzenia środków. Komisja zwraca uwagę na fakt, że wszystkie zainteresowane strony wezwane zostały w zawiadomieniu o wszczęciu do przedstawienia dowodów w trakcie dochodzenia (zob. w szczególności motywy 10, 19 i 20 oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 548/2012). Komisja musi zakończyć dochodzenie w ustawowym terminie 9 miesięcy i dlatego nie może na obecnym etapie przyjmować dodatkowych dokumentów.
 3. ŚRODKI
 (67)
 Uwzględniając powyższe fakty, stwierdzono, że ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących z ChRL, było obchodzone poprzez działalność montażową w Wietnamie, w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego.
 (68)
 Zgodnie z art. 13 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego środki pierwotne wprowadzone wobec przywozu produktu objętego postępowaniem powinny zostać rozszerzone na przywóz produktu objętego dochodzeniem, tj. tego samego produktu, lecz wysyłanego z Wietnamu, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Wietnamu.
 (69)
 Wobec braku współpracy w toku niniejszego dochodzenia środki, które mają zostać rozszerzone, to środki określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1458/2007, tj. ostateczne cło antydumpingowe wynoszące 0,065 EUR za zapalniczkę.
 (70)
 Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, które stanowią, że wszelkie rozszerzone środki należy stosować do przywozu produktów wwożonych do Unii, objętych rejestracją wprowadzoną rozporządzeniem wszczynającym, cło należy pobierać od tego zarejestrowanego przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Wietnamu. Mając na uwadze, że środki pierwotne wygasły w dniu 13 grudnia 2012 r., a rejestrację zakończono w tym samym dniu, pobór ceł zostanie przeprowadzony tylko do wymienionej daty.
 4. WNIOSKI O ZWOLNIENIE
 (71)
 Siedem przedsiębiorstw z Wietnamu, które przesłały odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, złożyło wnioski o przyznanie zwolnienia z ewentualnych rozszerzonych środków zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
 (72)
 Ustalono, że wymienione siedem przedsiębiorstw przekazało informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd. Zgodnie z art. 18 ust. 4 rozporządzenia podstawowego przedsiębiorstwa te zostały poinformowane o zamiarze odrzucenia przedstawionych przez nie informacji i otrzymały możliwość przedstawienia dalszych wyjaśnień w wyznaczonym terminie.
 (73)
 Dalsze wyjaśnienia złożone przez te przedsiębiorstwa nie doprowadziły do zmiany wniosków. W związku z tym, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, ustalenia w odniesieniu do tych przedsiębiorstw oparto na dostępnych faktach.
 (74)
 Zważywszy na rodzaj nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji, jak wskazano powyżej, można było, zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, nie przyznać zwolnień, o które wniosło wymienione siedem przedsiębiorstw.
 5. UJAWNIENIE USTALEŃ
 (75)
 Zainteresowane strony zostały poinformowane o najważniejszych faktach i względach prowadzących do powyższych wniosków oraz zaproszone do przedstawienia swoich uwag. Uwagi przedstawione przez strony ustnie lub na piśmie zostały rozpatrzone. Żaden z przedstawionych argumentów nie doprowadził do zmiany ustaleń,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 1. Ostateczne cło antydumpingowe nałożone na mocy art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1458/2007 wobec przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu, obecnie objętych kodem CN ex 9613 10 00.
 2. Cło rozszerzone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu pobiera się od przywozu wysyłanego z Wietnamu od dnia 27 czerwca 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r., zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Wietnamu, zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 548/2012 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009.
 3. O ile nie postanowiono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych.
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 18 marca 2013 r.
 W imieniu Rady
 S. COVENEY
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.
 (2) Dz.U. L 326 z 28.11.1991, s. 1.
 (3) Dz.U. L 101 z 4.5.1995, s. 38.
 (4) Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 1.
 (5) Dz.U. L 248 z 18.9.2001, s. 1.
 (6) Dz.U. L 326 z 12.12.2007, s. 1.
 (7) Dz.U. C 382 z 12.12.2012, s. 12.
 (8) Dz.U. L 340 z 13.12.2012, s. 37.
 (9) Dz.U. L 165 z 26.6.2012, s. 37.


type: wikipedia

text:
Johann Sebastian Bach ( ) a fost un compozitor german și organist din perioada barocă, considerat în mod unanim ca unul dintre cei mai mari muzicieni ai lumii. Operele sale sunt apreciate pentru profunzimea intelectuală, stăpânirea mijloacelor tehnice și expresive și pentru frumusețea lor artistică.
 Biografie
 Johann Sebastian Bach s-a născut într-o familie de muzicieni profesioniști. Tatăl său, Johann Ambrosius Bach, era muzician de curte, având sarcina de a organiza activitatea muzicală cu caracter profan a orașului, dar și funcția de organist al bisericii locale. Mama sa, Elisabeth Lämmerhirt, a murit de timpuriu, urmată curând după aceea de tatăl său, când Johann Sebastian avea numai 9 ani. Rămas orfan, a plecat la fratele său mai mare, Johann Christoph Bach, organist la Ohrdurf. Aici a început să execute primele motive muzicale la orgă, dovedind o înclinație deosebită pentru acest instrument. Dorința de a se perfecționa l-a făcut să viziteze pe cei mai cunoscuți organiști din acea perioadă, ca Georg Böhm, Dietrich Buxtehude și Johann Adam Reinken. În 1703 obține primul post de organist în orășelul Arnstadt; datorită virtuozității sale deja evidente, a fost angajat într-o poziție mai bună ca organist în Mühlhausen. Unele din primele compoziții ale lui Bach datează din această epocă, probabil și celebra „Toccata și Fuga în Re minor".
 În 1708, Bach obține postul de organist de curte și maestru de concerte la curtea ducelui de Weimar. În această funcție avea obligația de a compune nu numai muzică pentru orgă, dar și compoziții pentru ansambluri orchestrale, bucurându-se de protecția și prietenia ducelui Johann Ernst, el însuși compozitor. Pasionat de arta contrapunctului, Bach a compus majoritatea repertoriului de fugi în timpul activității sale în Weimar. Din această perioadă datează celebra compoziție „Clavecinul bine temperat” (germană: Wohltemperiertes Klavier), care include 48 preludii și fugi, câte două pentru fiecare gamă majoră și minoră, o lucrare monumentală nu numai prin folosirea magistrală a contrapunctului, dar și pentru faptul de a fi explorat pentru prima dată întreaga gamă tonală și multitudinea intervalelor muzicale.
 Din cauza deteriorării raporturilor cu ducele Wilhelm Ernst, Bach este nevoit să părăsească Weimarul în 1717, transferându-se la curtea prințului Leopold de Anhalt-Cöthen. În acest timp, compune cele 6 concerte brandenburgice, precum și suitele pentru violoncel „solo”, sonatele și partitele pentru vioară „solo” și suitele orchestrale.
 În 1723, Johann Sebastian Bach este numit cantor și director muzical la biserica St. Thomas din Leipzig. Bach avea sarcina, pe de o parte, de a preda muzica elevilor de la școala de canto, pe de altă parte, să furnizeze compoziții muzicale celor două biserici principale din Leipzig, compunând câte o cantată în fiecare săptămână, inspirate din lecturile biblice duminicale. Pentru zilele festive, Bach a compus cantate și oratorii de o deosebită frumusețe, ca Patimile după Matei pentru Vinerea patimilor, Magnificat pentru Crăciun ș.a. Multe dintre operele acestei perioade sunt fructul colaborării cu Collegium Musicum din Leipzig sau reprezintă compoziții așa-zise erudite, ca cele patru volume de exerciții pentru clavecin, partitele pentru pian, Variațiunile Goldberg, Arta Fugii, Concertul italian ș.a.
 Johann Sebastian Bach s-a căsătorit în 1707 cu Maria Barbara, cu care a avut 7 copii, din care numai 4 au supraviețuit bolilor copilăriei. După moartea primei sale soții, Bach s-a recăsătorit în 1721 cu Anna Magdalena Wilcke, o tânără soprană, cu care - deși cu 17 ani mai tânără ca el - a avut o lungă căsnicie fericită. Împreună au avut 13 copii. Toți fiii lui Bach au arătat o deosebită dotare pentru muzică, mulți dintre ei devenind muzicieni consacrați, așa Wilhelm Friedemann Bach, Johann Gottfried Bernhard Bach, Johann Christoph Friedrich Bach, Johann Christian Bach și Carl Philipp Emanuel Bach.
 Operele lui Johann Sebastian Bach au fost clasificate și catalogate în 1950 de muzicologul Wolfgang Schmieder în Bach-Werke-Verzeichnis (Catalogul operelor lui Bach: BWV) și sunt numerotate ca atare.
 Bach nu s-a rupt de viața omului și de idealurile sale. Vastitatea și diversitatea temelor bachiene, clocotul mereu viu al muzicii sale îndreptățesc cuvintele lui Beethoven: „Nu pârâu, ci ocean trebuia să se numească” (în germană, Bach=pârâu).
 Trăind într-o epocă în care omenirea se afla în pragul noilor împliniri clasice și când aristocrația feudală primea, rând pe rând, lovituri ce-i grăbeau sfârșitul, Bach a asimilat variatele tendințe care se încrucișau în spiritualitatea vremii. Cu uriașa sa forță morală și sevă creatoare, Bach a configurat variate expresii, turnate în perfecte arhitecturi sonore. Ducând la perfecțiune formele plămădite în secolul al XVII-lea, Bach exprimă în muzica sa cele mai înalte idei și năzuințe umane.
 S-a născut la 21 martie 1685, la Eisenach, în ținutul Turingiei, unde familia Bach era cunoscută prin numărul mare de muzicieni pe care i-a dat. Arborele genealogic al familiei Bach începe cu Veit Bach (cca 1550-1619), un brutar cu recunoscute aptitudini muzicale. În această familie cultivarea muzicii a devenit o tradiție, mulți membri îndeletnicindu-se cu muzica, fie ca profesioniști, fie ca amatori. Tatăl lui Sebastian, Johann Ambrosius, era un modest muzician, împovărat de o familie numeroasă cu opt copii, dintre care i-au rămas în viață patru, Sebastian fiind mezinul.
 Rămas orfan la zece ani, fratele mai mare J. Christoph, organist la Ohrdurf, îl ia la el și-l instruiește în domeniul muzicii, al clavecinului și al compoziției. Elev al lui Johann Pachelbel, unul dintre renumiții organiști germani ai vremii, J. Christoph i-a asigurat o severă educație, ce contravenea năzuințelor copilului, căci în el mocnea deja flacăra artistului. Simțind nevoia unui orizont mai larg, micul Johann copia pe furiș compoziții ale renumiților organiști, J. Pachelbel, J. Froberger, J. K. Kerl. Încorsetarea în regulile severe i-a servit însă la obținerea unei virtuozități de scriitură polifonică, atât de necesară artistului în mânuirea cu lejeritate a mijloacelor de exprimare.
 După cinci ani (1700), se mută la Liceul din orașul Lüneburg, unde devine și corist la biserica Sfântul Mihail. Timpul petrecut la Lüneburg are mare importanță, deoarece aici cunoaște în biblioteca școlii creații de Palestrina, Lasso, Schütz, Schein, Scheidt, Pachelbel ș.a. Tot aici îl are printre îndrumători pe organistul Georg Böhm, elev al lui J. Reincken și continuator al școlii germane nordice de orgă. De la reprezentanții acestei școli, Bach și-a însușit stilul amplu și fastuos, precum și dramaturgia și lirismul acestei muzici de orgă. De la Böhm preia tradiția prelucrării polifonice a coralelor, pe care o va duce la mare înflorire în formele bazate pe coral. Dornic să asimileze cât mai mult, se îndreaptă spre Hamburg pentru a-l auzi și cunoaște pe organistul și compozitorul Johann Adam Reincken.
 Lipsit de mijloace pentru a urma Universitatea, la terminarea școlii din Lüneburg este nevoit să se angajeze ca muzician la diferite curți și, astfel, începe să se lovească de vicisitudinile vieții de muzician, aflat în slujba unui senior sau a unui consiliu comunal. După câteva luni petrecute ca violonist la curtea din Weimar, s-a angajat ca organist la Arnstadt (1704-1707), dar îndatoririle postului nu-i puteau satisface aspirațiile muzicale și nici nu-i erau favorabile evoluției sale artistice. Atât calitatea muzicii ce trebuia executată, cât și nivelul scăzut de profesionalism al coriștilor, pe care trebuia să-i învețe în continuu, nu puteau contribui la dezvoltarea sa.
 În perioada de timp petrecută la Arnstadt, el cere un concediu de patru săptămâni și pleacă pe jos la Lübeck. Aici, bătrânul D. Buxtehude, în vârstă de 68 de ani, își desfășura activitatea de organist, cântând atât la slujbe, cât și la acele „Abendmusiken„. În loc de patru săptămâni, el rămâne patru luni, timp în care își însușește procedeele componistice și instrumentale ale marelui organist. Acest fapt a provocat indignarea conducătorilor bisericii din Arnstadt, așa încât, după scurt timp, s-a mutat la Mühlhausen, unde se căsătorește cu vara sa, Maria Barbara Bach. Climatul spiritual nefiindu-i nici aici favorabil, în anul 1708 pleacă la Weimar, unde activează ca organist și muzician al curții. În anii petrecuți ca muzician la curtea ducală din Weimar (1708-1717) și apoi la Köthen (1717-1723) și-a îndreptat privirile înspre muzica de cameră, studiind cu râvnă opera compozitorilor contemporani germani, francezi și italieni, transcriind numeroase lucrări ale acestora pentru orgă și clavir. La Weimar a transcris concerte pentru orgă (6) și pentru clavir (18) din creația lui Vivaldi, Corelli, Benedetto Marcello, Telemann. Alteori, el prelucra numai anumite teme, utilizate în ample fugi (din Legrenzi, Albinoni, Corelli).
 Ca muzician de curte, Bach a cunoscut bine muzica franceză, printr-un elev al lui Lully, prezent la curtea de la Celle. Curțile numeroșilor principi germani, oricât de neînsemnați ar fi fost ei, se întreceau în a imita fastul și strălucirea curții regale franceze. Versailles-ul dădea tonul modei în Europa și micii principi germani căutau să-l imite, organizând serbări și recepții somptuoase, în care muzica avea un rol însemnat. Cei mai înstăriți își permiteau să țină chiar un teatru de operă.
 În muzica de cameră, arta claveciniștilor francezi, cu ornamentația rococo-ului, s-a răspândit și la curțile germane. Bach a asimilat acest stil și pe cel al violoniștilor italieni, dar a trecut aceste modalități de exprimare prin propriul său filtru creator. Din arta claveciniștilor francezi a surprins elemente viabile, și anume grația și spontaneitatea melodică, înlăturând ornamentația inutilă sau dăunătoare clarității. Iar din muzica italienilor a preluat cantabilitatea, evitând linia melodică emfatică sau prea încărcată de ornamentică.
 Din timpul șederii la Weimar, datează celebra întâlnire a lui Bach cu organistul francez Jean Louis Marchand. Invitat la curtea regală din Dresda, în anul 1717, pentru un turnir muzical cu acest organist, Bach și-a uimit adversarul prin variațiunile improvizate la clavecin, încât, în preziua turnirului Marchand a plecat pe neașteptate.
 La Weimar a scris cele mai bune lucrări pentru orgă, în schimb la Köthen, neavând o orgă pe măsura cerințelor sale, și-a îndreptat atenția spre muzica instrumentală de cameră. Aici a scris cele șase Concerte brandenburgice (1721), comandate de margraful Christian Ludwig de Brandenburg, și o parte din cantatele sale laice. În anul 1720, la Köthen, îi moare soția. După un an, se recăsătorește cu Anna Magdalena Wülken, muziciană cu o frumoasă voce de soprană și aptitudini muzicale, căreia îi dedică, pentru studiu, acele gingașe Klavierbüchlein, colecții de mici piese pentru începători. În 1720, a încercat să ocupe postul de organist la biserica Sfântul Iacob din Hamburg, dar, în locul lui, a fost preferat un muzician rămas anonim. Aici va cânta și la orga bisericii Sfânta Ecaterina, în fața organistului Reinecke. Acesta, auzindu-l cu ani în urmă realizând variațiuni pe diferite teme, a exclamat cu entuziasm: „Credeam că nu mai există această artă; văd că încă mai trăiește în dumneavoastră.”
 În anul 1723 s-a stabilit la Leipzig în calitate de cantor la biserica Sfântul Toma, unde avea obligația de a instrui copiii din cor în ale muzicii, de a scrie, de a repeta cu coriștii școlii și de a executa în fiecare săptămână câte o nouă cantată. Condițiile istovitoare de lucru, dar mai ales atitudinea obtuză și chiar răuvoitoare a conducătorilor orașului sau ai bisericilor (el va dirija și corul bisericii Sfântul Nicolae), de care depindea, și grijile familiale au înnegurat viața genialului muzician. În pofida greutăților și a climatului muzical cu totul impropriu unei creații de larg orizont, Bach scrie în ultima perioadă a vieții sale cele mai mari și mai valoroase lucrări: cantatele „tragice”, Magnificat, Pasiunile și Missa în si minor.
 Cu ocazia vizitei făcute la Berlin (1747) regelui flautist Friedrich al II-lea al Prusiei, (la curtea căruia funcționa ca clavecinist fiul său K. Philipp Emanuel) Bach a improvizat o magnifică fugă pe searbăda temă dată de rege. Întors la Leipzig, a scris pe această temă șapte ricercare, două canoane și o sonată á tre (pentru flaut, vioară și clavir). Reunite, aceste piese au fost trimise regelui sub titlul de Ofrandă muzicală, reprezentând exerciții de polifonie și demonstrații de virtuozitate tehnică.
 Între anii 1729-1740 a condus și “Collegium musicum”, societate muzicală studențească fondată de Telemann, fapt care i-a prilejuit crearea unor piese 159 instrumentale, uverturi-suite și cantate laice. Deși n-a scris muzică de operă, el se interesa de creația dramatică, urmărind spectacolele de la Teatrul de Operă ale curții din Dresda. Aici fusese adus, în 1717, venețianul Antonio Lotti, iar mai târziu, saxonul italienizat Johann Adolf Hasse, care a condus viața muzicală din Dresda. Cele două solo cantate italiene, „Amorul trădător” și „Nu știu ce-i durerea”, precum și „Cantata cafelei”, sunt mărturii ale contactului său cu opera în stil italian.
 În vremea sa s-a construit prima claviatură cu ciocănele, Hammerklavier-ul (1701), prevăzut cu dispozitiv de oprire a vibrației coardelor (Dämpfer, étouffeur). Cunoscut pentru virtuozitatea execuțiilor sale, Bach era adesea invitat să încerce noile instrumente construite. El însuși perfecționase instrumentul, încercând construirea așa-numitei viola pomposa, de dimensiuni mai mari decât viola da gamba și a propus construirea unui Lautencymbal cu corzi de metal și maț, pentru efecte timbrale speciale. Spre sfârșitul vieții, Bach a încercat să-și tipărească lucrările, luând personal parte la pregătirea plăcilor de zinc, fapt ce a contribuit la orbirea sa. O scurtă perioadă de revenire a vederii (de 10 zile) a precedat sfârșitul său din anul 1750.
 Din cei 21 de copii pe care i-a avut, au supraviețuit opt: 4 fete și 4 băieți. Fiica cea mai mare, având o voce frumoasă de soprană, s-a ocupat de muzică, iar cei patru fii au devenit importanți muzicieni. organist și compozitor, Wilhelm Friedmann (1710-1784), supranumit “Bach din Halle” va fi unul din întemeietorii noului stil galant și un precursor al simfoniei și al liedului german. Clavecinistul regelui Prusiei și capelmaistru la Hamburg, al doilea său fiu, K. Philipp Emanuel (1714-1788), “Bach de Berlin și Hamburg”, a contribuit la statornicirea formei de sonată și la înnoirea tehnicii pianistice. Johann Christoph (1732-1795), numit “Bach din Bückeburg”, s-a remarcat prin calitățile sale de organist în acest oraș. Un ultim fiu, Johann Christian (1735-1782), “Bach din Milano și Londra” a suferit o influență italiană ca elev al lui Padre Martini. Stabilindu-se la Londra, a devenit compozitorul preferat al curții regale, scriind muzică în stil italian, simfoniile lui contribuind, în oarecare măsură, la crearea genului ce va domina a doua jumătate a veacului al XVIII-lea..
 Creația bachiană nu este numai o sinteză artistică a stilurilor muzicale care se încrucișau la începutul secolului al XVIII-lea, ci și o încununare a evoluției muzicii polifonice și un moment de vârf al epocii Barocului. La baza limbajului său muzical stă coralul protestant, cu linii melodice provenite nemijlocit din creația populară. Această rădăcină în arta populară constituie cheia de boltă a expresivității operei sale, în pofida aspectului ei aparent abstract.
 Ca slujitor al bisericii, muzica sa a fost intim legată de serviciile religioase, numeroase pagini fiind mărturii ale profundei sale evlavii. Deși a crezut neștirbit în fericirea vieții veșnice, în creația sa nu a redat omul împăcat, care așteaptă cu seninătate viața de dincolo, ci omul cu toate îndoielile, cu nesfârșitele sale ispite și căderi. În antiteză, aduce imagini luminoase și înălțătoare, ancorate în neclintita credința a prezenței divine în viața omului.
 Fire echilibrată și modestă, el și-a dedicat creația preamăririi lui Dumnezeu și înălțării spirituale a omului. De o smerenie rară, Bach își începea fiecare lucrare cu rugăciunea “Iisuse, ajută-mă” și o sfârșea cu inscripția “numai pentru slava lui Dumnezeu”.
 Opera
 Printre lucrările muzicale ale lui Johann Sebastian Bach se găsesc numeroase corale protestante prelucrate, care au la bază melodii de origine populară. Astfel, cântecul „Insbruck, trebuie să te părăsesc” îl regăsim sub forma coralului „O, lume, trebuie să te părăsesc”, iar cântecul de dragoste „O dată m-aș plimba” este adaptat pentru textul „De Dumnezeu nu mă despart”. Admirabilul coral Herzlich tut mir verlangen („Din inimă doresc”, adaptat de Hassler dintr-o culegere de cântece laice), prelucrat de Bach în diferite variante, nu este altceva decât cântecul „Inima îmi este cutremurată”. Acest coral apare ca un laitmotiv în „Patimile după Matei”.
 Nu numai cântecul popular german constituie fondul melodic al coralelor, ci și cel al altor popoare. Astfel, o melodie din colecția “Balletti” de Giovanni Gastoldi apare în coralul „În tine îmi este bucuria”, iar chansonul „Mi-ajung toate durerile” se regăsește într-un coral din „Patimile după Matei”. Și din colecția de psalmi, realizată de Clément Marot în colaborare cu compozitorul Claude Goudimel, Bach a prelucrat numeroase melodii. Amintim coralul „Când vom fi în cele mai mari primejdii” (dedicat ginerelui său, Emmanuel Altnikol), care are melodia împrumutată din această colecție.
 Muzica religioasă, creată pe baza acestor corale, are o puternică tensiune emoțională și viguroasă expresivitate. Desigur, prelucrările sale armonice n-au lăsat intact sensul originar al liniilor melodice, fapt ce ilustrează poziția sa față de texte. El schimbă des destinația unor cantate, mergând până la includerea în lucrările religioase a unor fragmente din creațiile laice. Religioasă sau laică, vocală sau instrumentală, de cameră sau de concert, muzica sa, de un evident lirism, apare ca o profundă meditație asupra existenței și a marilor idealuri umane.
 Omul Bach este mereu prezent în creația sa, fie ea destinată unui moment al serviciului divin sau ca piesă concertantă pentru salonul vreunui principe, fie ea exercițiu didactic sau demonstrație tehnică. Așa ne explicăm faptul că un anumit coral sau cantată circulă dintr-o lucrare într-alta, indiferent de caracterul și scopul piesei. Constrâns de obligațiile cotidiene ale funcțiilor sale, Bach trebuia să producă la comandă piese ocazionale. Deși poseda un imens rezervor creator, în unele lucrări găsim fragmente inedite ce alternează cu altele utilizate anterior. Cu toate acestea, în muzica sa nu găsim nimic artificial, ci întotdeauna transpare un autentic suflu artistic, realizat cu melodii de adâncă vibrație emoțională și robustețe ritmică, care străbat construcții polifonice grandioase. Chiar și atunci când folosește procedeul variațional, utilizat uneori în scop figurativ, el creează imagini de o uimitoare diversitate. „Passacaglia în do minor” (1716) pentru orgă este o dovadă impresionantă a modului cum configurează imagini contrastante pe aceeași temă.
 Cantatele sale religioase, scrise pentru duminicile și sărbătorile de peste an, variază ca număr de părți (două sau trei) și cuprind arii, coruri, corale și pagini orchestrale. Unele arii au și forma ariei da capo. Cantatele sunt acompaniate de orgă sau orchestră, cărora le conferă ample preludii și interludii. Bach a scris și solo cantate pentru o voce, cu acompaniament de orgă sau orchestră. În “cantatele tragice”, scrise la Leipzig, tragismul suferințelor, exprimat în text, a solicitat o muzică în care și-a zugrăvit zbuciumul său sufletesc. „Am suferit mult”, „Lacrimi, griji, îndoieli” sau „Lume mincinoasă, nu mă încred în tine” sunt câteva titluri sugestive care oglindesc chinurile sale, dar și ale omului dintotdeauna. Uneori întâlnim și elemente eroice, prezente în Cantata Reformei, despre care Heine spunea că este „Marseillaise-a Reformei”. Din cele 295 de cantate religioase, posterității i-au parvenit doar 191, publicate mai târziu de „Societatea Bach”.
 Cantatele laice (circa 20) ocupă un loc mai modest în creația sa, însă au o deosebită însemnătate pentru limbajul vocal. Deși au un caracter ocazional omagial, ele ne oferă aspecte multilaterale ale concepției sale componistice. Din vremea petrecută la Weimar și Köthen datează „Cantata vânătorească” și „Cantata primăverii”, în care zugrăvește natura. Aceeași tendință de descripție bucolică o găsim și în cantatele omagiale „Împăcarea lui Aeolus” și „Curgeți, valuri zglobii”. Denumite de către Bach „dramma per musica„, în unele cantate, precum „Alegerea lui Hercule” și „Întrecerea dintre Phoebus și Pan” (1731), adoptă tematica mitologică. Apelează și la umor în „Cantata cafelei” (1732), o burlescă a vieții citadine, sau în „Cantata țărănească – Avem un nou stăpân”, în care imaginile pitorești ale vieții rustice sunt redate prin autentice motive populare de dans.
 Cantatele sale laice ne arată cât de mult a influențat stilul de operă muzica sa. Se știe că la Hamburg, opera germană crease un gen de operă biblică, favorizând pătrunderea stilului dramatic în muzica religioasă. Acest fapt va fi resimțit în Pasiuni, „Magnificat” și în „Missa în si”. Stilul operei italiene este vizibil în cantata-solo „Amorul trădător” și în „Nu știu ce-i durerea”. Unele fragmente din cantatele profane le-a întrebuințat și în cele religioase. Astfel, cantata omagială „Se înalță cu bucurie” a fost executată pentru trei persoane diferite, schimbându-se în text numele dedicatorului, și apoi a fost transformată în cantată religioasă. Din cantata „Alegerea lui Hercule” câteva numere au trecut în „Oratoriul de Crăciun”, iar cantata „Înălțimea sa, Leopold” a devenit religioasă, înlocuind alteța sa cu Dumnezeu.
 Deși a dezvoltat mult dimensiunile cantatelor, Bach nu a ajuns la operă, întrucât nu i s-a oferit ocazia de a scrie în acest gen. În schimb, potențele sale dramatice le-a valorificat în muzica vocal-simfonică. Prima lucrare religioasă este „Magnificat” (1723), un oratoriu cu arii, coruri și pagini orchestrale, executat la slujba de vecernie de la Crăciun, Paști și Rusalii. Textul este latin, fiind extras din Evanghelia lui Ioan. Alături de caracterul jubilant al textului, muzica dă luminozitate și strălucire grandioasă lucrării. Încadrată în serviciul religios și cântată după predică, „Magnificat” conține 12 numere, dintre care cinci coruri, cinci arii, un duet și un terțet. Corurile sunt dominate de atmosfera bucuriei sincere, iar în arii găsim linii melodice ce au simplitatea cântecului popular. Este o muzică care exprimă bucuria comuniunii cu Dumnezeu, smerenia omului evlavios și speranța sa în milostivirea cerească.
 Dacă în „Magnificat” domină o muzica însorită, în Pasiuni găsim pagini de o adâncă tensiune dramatică, ele fiind, de fapt, oratorii scrise pentru Vinerea din preajma Paștelui, când și în biserica protestantă se celebrează Patimile lui Christos. Creată de H. Schütz, în secolul al XVII-lea, Pasiunea a devenit tradițională în muzica religioasă germană. Tema ei constă în nararea Patimilor lui Christos, răstignit pe cruce, subiectul oferind compozitorilor un bogat material pentru zugrăvirea unor intense trăiri umane. Pătimirile cumplite ale Fiului lui Dumnezeu, supus unor atroce schingiuiri, durerea Fecioarei Maria care își vede Fiul răstignit, scena judecării Sale, cu participarea maselor care cer grațierea unui delincvent, toate sunt elemente ale unei drame care vor genera o muzică de un adânc dramatism.
 În biserica protestantă textele acestor Pasiuni nu erau exclusiv biblice. Traduse, ele alternau cu intervenții poetice ale autorilor libretului. Caracteristică pentru pasiune este prezența unui recitator, reprezentând evanghelistul, care redă pasajele narative prin recitativ. Se pare că Bach a scris cinci Pasiuni, dintre care s-au găsit, în mod cert, două: Johannespassion (1723), retușată în mai multe rânduri, și Matthäuspassion (1729), cea mai izbutită. Patimile după Ioan și Matei au o construcție asemănătoare, cuprinzând recitative, arii, coruri, corale și pagini orchestrale. Fragmente din Patimile după Marcu, a cărei manuscris s-a pierdut, le regăsim în „Oda funebră” (1732), scrisă la moartea reginei Christina Eberhardine, soția regelui de Saxa, Frederic August. În afara coralului, care este pivotul secțiunilor, a fragmentelor recitativice, narative și a micilor scene cu participarea soliștilor-personaje, în Pasiuni există o serie de arii și ansambluri corale executate ca adevărate comentarii. Sunt fragmentele cele mai puternice ca expresie, fiindcă desfășurarea vocală, într-un perpetuu arioso închegat pe o temă-idee, se face cu însoțirea unui instrument solist, care repetă necontenit respectiva temă-idee pe diferite trepte.
 Ansamblurile ample nu reprezintă totdeauna personaje colective, ci adesea doar gândurile și comentariile autorului însuși. Adeseori, Bach dă liniei vocale o linie complementară, executată de un instrument solist, încadrând melodia corală în țesătura instrumentală și, totodată, lărgind orizontul expresiv. Ariile sunt comentarii lirice cu mijloacele de exprimare ale epocii. Zguduitoarea arie „Îndură-te Doamne”, prin patosul interiorizat și profund, redă căința amară a lui Petru, după ce s-a lepădat, ca un mare laș, de Christos. Corurile și coralele, similar corurilor tragediei antice, participă și subliniază acțiunea. Pagini solemne, coralele invită la reculegere și meditație, în schimb, corurile sunt elementul dinamic, subliniind fervoarea pasiunii și compasiunea eroilor.
 Cu ajutorul recitativului evanghelistului sunt narate faptele din momentul în care Christos le spune ucenicilor săi că va fi prins și răstignit, drama continuând cu trădarea, judecata, batjocura, chinurile pe cruce și moartea lui Iisus. Cu mijloace accesibile, realizează expresia muzicală a celor mai puternice sentimente umane, muzica sa dovedind putere de exprimare emoțională, caracterizări muzicale puternice și tratări simfonice de mare dramatism.
 Descrierea elocventă a Patimilor lui Iisus într-o muzică dominată de patosul durerii a contribuit la dimensiunea neobișnuit de mare a Pasiunilor și la depășirea limitelor stilistice admise de biserică, fapt ce a nemulțumit pe ierarhii bisericii și, mai ales, pe pietiști. Așa se explică de ce Patimile după Matei n-a mai fost executată după moartea lui Bach, deși lucrarea este una dintre cele mai complexe din repertoriul religios. Abia după o sută de ani de la crearea ei, Mendelssohn a făcut-o cunoscută lumii, executând-o la Berlin, în 1829. Ultima mare lucrare religioasă este Missa în si minor, cunoscută și sub numele de Missa Înaltă. Primele ei părți au fost scrise în 1733 și ultimele în anul 1738. Creată pentru cultul catolic, ea a fost dedicată principelui elector de Saxa, Frederic August. Bach apelează la imnurile missei, apte a reda trăirile umane cu deosebită pregnanță. Mai variată ca expresivitate, în această lucrare folosește un material melodic mai divers. Alături de cântecul gregorian (de ex. Credo), apar teme cu ritm alert de dans stilizat cu vădit caracter pastoral. Crucifixus este un grăitor exemplu al evocării durerii umane. Textul latin nu are importanță în desfășurarea muzicală și în succesiunea imaginilor unei părți. Cuvintele sunt repetate până ce ideea muzicală întreagă este conturată. Generalizând, Bach dă puternice imagini contrastante ale întristării și bucuriei, ale jertfei și biruinței, ale morții și vieții. Este deosebit de importantă această missă pentru modul cum Bach a pus virtuozitatea contrapunctică în slujba expresiei. Dacă în „Ofranda muzicală” și „Arta fugii” virtuozitatea de scriitură polifonică este un scop, în Missă contrapunctul, canonul și fuga, în cele mai ingenioase împletiri, sunt valoroase mijloace de exprimare muzicală, lucrarea fiind considerată de către Hubov o “enciclopedie a artei contrapunctice”. Numeroase corale de mici dimensiuni, de mare simplitate și cu structură armonică, participă la desfășurarea dramei și subliniază expresia prin mijloace diversificate.
 Cele trei oratorii ale sale sunt cantate mai dezvoltate, în care autorul înlănțuie piese din cantatele anterioare. Astfel, Oratoriul de Crăciun (1734) este alcătuit dintr-un ciclu de șase cantate, scrise pentru zilele de Crăciun, Anul Nou și Bobotează. Din cele 51 de numere ce alcătuiesc oratoriul, 17 provin din cantate laice. Celelalte oratorii, de Paști (1735) și de Înălțare, nu prezintă un interes deosebit. Lucrări religioase sunt și motetele, scrise în stil polifonic, deși în acel timp își croise drum motetul univocal acompaniat. În creațiile sale vocale, de cele mai multe ori vocea este tratată ca un instrument, textul rămânând numai ca jalon de susținere. Astfel că imaginile muzicale se realizează nu prin succesiuni de imagini legate de sensul textului, ci prin abstractizare și generalizare de către întregul piesei.
 Ca muzician de curte la Weimar și Köthen și în calitate de conducător al “Collegium musicum” studențesc de la Leipzig, Bach a fost nevoit să scrie și muzică instrumentală de cameră, gen în care regăsim concepția sa și pregnant imagini ale vieții omului. În muzica de orgă Bach face sinteza artistică între stilul tradițional al organiștilor germani, cunoscut prin Böhm și Buxtehude, și cel al organiștilor italieni, al căror reprezentant de frunte este Frescobaldi. De la primii preia formele ample (toccate, fantezii, preludii), cu desfășurări polifonice încărcate și expresii grave, iar de la italieni, cantilena, de o puternică vibrație emoțională, și o formă mai limpede, mai puțin încărcată.
 La baza muzicii sale de orgă stă coralul, prezent sub forma coralului variat sau a fanteziei pe temă de coral. În volumul Orgelbüchlein (Cărticică de orgă), destinat predării artei organistice, găsim și Choralvorspielen (preludii ale coralelor), improvizații pe teme de coral. În corale, în sonatele și concertele pentru orgă predomină țesătura vertical armonică. Cele „Opt mici preludii și fugi”, ca și „Passacaglia”, au fost scrise pentru clavecin cu două claviaturi și pedală. În celebra „Toccată și fugă în re minor”, toccata este o concisă piesă improvizatorică, urmată de severa construcție a unei fugi la patru voci.
 În canzone, el este influențat de stilul luminos al italienilor. În schimb, în toccate și fugi, cu imagini atât de variate și de puternice, a îmbinat gravitatea și patosul organiștilor germani cu suavitatea și sugestiva cantilenă italiană. Și în muzica de orgă, ca și în creația vocal-simfonică, îmbină stilul somptuos și solemn cu efuziunea lirică intensă. Cea mai subiectivă este muzica de orgă, întrucât ea își are rădăcinile în improvizație, în muzica spontană izvorâtă fără premeditare din sufletul creatorului. De fapt, renumele său printre contemporani nu se datora atât compozitorului, ci inegalabilului improvizator.
 În genul muzicii de cameră, instrumentul preferat a fost clavecinul. În timpul vieții sale, pe lângă clavecin și clavicord, ce mai supraviețuiau, a apărut în practică acel „Hammerklavier„, pianul cu ciocănele, denumit mai târziu pianoforte (în românește: pianoforte sau și pian), pentru faptul că mecanismul lui dădea posibilitatea realizării unor nuanțe pe care clavecinul le producea doar cu registre de octaviere.
 În muzica de clavecin distingem trei categorii de lucrări: de cameră, concertante și didactice. Lucrările sale de cameră sunt Suitele, piese în care duce la perfecțiune lucrările provenite din muzica de dans. Deși părțile component ale suitei poartă titlurile dansurilor, măiestrita lor tratare polifonică face să dispară orice urmă de finalitate coregrafică, încât piesele apar ca exprimând meandrele vieții omului. Suitele, denumite mai târziu franceze, engleze, conțin părți provenite din dans, la fel și Partitele (suitele germane, 1726-1731). Suitele franceze (1706-1722) vădesc influența elegantului stil francez și conțin, ca și cele engleze (1706-1725), piese provenite din dansuri, ca și partitele. Dar Bach nu se rezumă numai la cele patru dansuri tipice: allemanda, couranta, sarabanda, giga, ci amplifică suita, introducând și alte dansuri, ca menuete, gavote, poloneze sau chiar „arii”.
 Interesantă este „Fantezia și fuga cromatică”, cu un suflu nou și îndrăzneț prin frecvente cromatisme, dar și Goldberg-Variationen (1742), o arie cu 30 de variațiuni, care marchează un moment important din istoria temei cu variațiuni. Compuse pe tema unei arii, variațiunile nu sunt numai prezentări succesive ale temei, ci imagini foarte diverse, realizate prin diferite mijloace: canon, fugato, ariete lirice, piese de dans, iar la sfârșit, un quodlibet, un joc de improvizație muzicală, construit din suprapunerea polifonică a unor cântece diferite. Simultan cu tema ariei, se cântă două melodii, una de un naiv și rustic lirism, alta umoristică. Numele acestor variațiuni vine de la primul interpret al lucrării, clavecinistul Goldberg, aflat în slujba contelui Kayserling, ambasadorul Rusiei la Dresda. Și „Capriciul la plecarea fratelui iubit” (scris pentru fratele său Johann Jakob, plecat în Suedia, în anul 1704), este un jalon important în istoria muzicii de clavecin, fiind o suită ale cărei părți au sensuri programatice: Arioso - îndemnurile duioase ale prietenilor, care-l sfătuiesc să rămână în patrie, Andante – diferite întâmplări, care pot avea loc printre străini, Adagissimo – jalea generală a prietenilor, Un poco largo – prietenii își iau rămas bun și „Aria di postaglione”, urmată de „Fuga all imitazione della cornetta di postiglione”.
 Invențiunile (15 la două voci și 15 la trei voci), piesele destinate soției sale A. Magdalena, ca și „Clavecinul bine temperat” (primul volum în 1722, al doilea în 1742) sunt lucrări didactice pentru clavecin. Deși scrise cu scop didactic, ele poartă pecetea geniului bachian, în special, fugile Clavecinului bine temperat sunt strălucite fugi artistice, lipsite de orice urmă de pedanterie sau schematism didactic.
 Clavecinul a avut un rol important în creația concertantă. Piesele solistice, cu acompaniament de orchestră, se executau în saloanele principilor, fiind un gen adresat unei elite, și nu publicului larg. Concertele pentru clavecin sau pentru alte instrumente, cu acompaniament de orchestră, au o amploare mai mare, tinzând spre un ambitus emoțional amplu și spre o sferă mai largă. Substanța muzicii lui Bach solicita un aparat mai complex, după cum conținutul de idei și tensiunea emoțională a acestei muzici nu mai puteau fi zăgăzuite în forme vechi, statice. Orga îi oferise posibilități mai variate de exprimare, fiind mai bogată în culori timbrale, așa încât Bach a fost mereu preocupat de obținerea unor noi mijloace de exprimare instrumentală.
 Bach a dat mare amploare și adâncime concertului pentru instrument și orchestră, dând roluri solistice pentru prima oară și clavecinului, ce slujise doar ca instrument de acompaniament în realizarea așa-numitului basso continuo. Pentru clavecin și orchestră a scris șapte concerte, și 16 transcrieri (după Vivaldi, Marcello și Telemann), dar și trei Concerte pentru două clavecine și orchestră; două Concerte pentru trei clavecine și orchestră și un Concert (transcris după cel pentru patru viori de Vivaldi) pentru patru clavecine și orchestră. Un triplu Concert pentru flaut, vioară, clavecin și orchestră completează seria lucrărilor concertante cu clavecin principal, de fapt un concerto grosso prin numărul mare de soliști. Concertul în re minor și cel în fa minor pentru clavecin și orchestră au deosebită frumusețe tematică, variate efecte timbrale și bogăție expresivă, fiind construite în tiparul clasic al timpului.
 În afară de pasajele solistice din Concertele brandenburgice (1721), Bach a utilizat vioara ca instrument solistic în două Concerte și în Concertul pentru două viori și orchestră în re minor. Marea dezvoltare a tehnicii violonistice, datorată școlii italiene, precum și cultivarea virtuozității de către maeștrii germani au pregătit drumul creației violonistice bachiene. Cele șase Sonate pentru clavecin și vioară, ca și Sonata în sol minor (transcrisă 166 după sonata de clavecin), valorifică calitățile expresive ale viorii ca instrument de monodie. Și Sonatele pentru vioară, fără acompaniament (trei Sonate și trei Partite din 1720), sunt lucrări ce solicită instrumentistului maximum de expresie. Preludiul Sonatei în sol minor are la bază o monodie liberă, marcată cu jaloane armonice, ca niște acorduri ale unei lăute acompaniatoare, iar fuga este construită polifonic, implicând o deosebită virtuozitate.
 Vioara devine instrumentul care vorbește nu numai în limbajul monodic, ci și în cel plurivocal, armonic și polifonic, realizând efecte armonice și polifonice, specifice lăutei. I se valorifică posibilitățile melodice, vioara fiind instrumental ce se apropie cel mai mult de posibilitățile de nuanțare a vocii umane. Multe fragmente din aceste suite sunt monodice, căci linia melodică, fiind atât de expresivă, se dispensează de armonie („Allemanda” din Partita a II-a), iar arpegiile și pasajele de virtuozitate în mișcare rapidă ne dau impresia de polifonie sau de succesiuni acordice (Preludiul din Partita a III-a). Aceleași probleme pun Suitele pentru violoncel solo (1720), în care valorifică posibilitățile tehnice și expresive ale instrumentului. A scris pentru violoncel, instrument folosit și în orchestră, dar a compus și pentru viola da gamba un număr de trei Sonate.
 Creația sa instrumentală este importantă pentru sinteza artistică realizată, căci îmbină arta claveciniștilor francezi cu cea a violoniștilor italieni și a organiștilor germani. Pentru dezvoltarea ulterioară a muzicii instrumentale, creația sa este nu numai încoronarea artei vechi, ci și o prefigurare a viitorului stil clasic. El este primul compozitor care utilizează clavecinul ca solist, fapt ce duce la lărgirea paletei expresive, iar instrumentele monodice, ca vioara sau flautul, se limitează la melodii cantabile și pasaje de virtuozitate. Prin atribuirea de rol solistic clavecinului, acesta va putea diversifica expresia prin resursele sale polifonice și armonice.
 Dacă până la Bach orchestra avea doar un rol de acompaniament în concertele grossi, în cele șase Concerte brandenburgice orchestra realizează un dialog cu grupul concertino. În Concertul nr. 1, grupul concertino se contopește aproape integral cu ripieni, iar în Concertul nr. 3 dispare cu totul masa orchestrală, fiind alcătuită din trei grupuri: viori, viole și violoncele, fiecare având trei voci care dialoghează sau se unesc într-un ansamblu viguros. În aceste concerte Bach îmbogățește paleta timbrală, căci pe lângă grupul instrumentelor cu coarde el le folosește și pe cele de suflat cu rol solistic. În Concertul nr. 5 în Re major flautul, împreună cu vioara, alcătuiesc grupul solistic. Concertino-ul primului concert conține și el instrumente de suflat: oboi, fagot, corn. Fundamentul armonic este realizat de un bas și cu basso continuo. Și în Concertul nr. 6, scris fără violine, diferențierea dintre concertino și ripieni este foarte puțin conturată. În creația sa, orchestra capătă o expresivitate proprie.
 Atât în Concertele brandenburgice, cât și în cele patru Suite (intitulate „Uverturi”, 1717-1725), descifrăm viitoarea orchestră simfonică, care va deveni principalul mijloc de exprimare în timpurile ce vor urma. Concertele brandenburgice definesc tipul de concerto grosso din Barocul târziu, prin numărul de trei părți (în patru dintre ele), prin alternarea mișcărilor (repede, rar, repede) și a tonalităților, a doua parte fiind adusă în altă tonalitate.
 Pentru fiii săi, pentru a doua soție și pentru numeroși elevi, Bach a scris o serie de mici piese destinate învățământului. Spre deosebire de obișnuitele lucrări didactice, unde urmărirea problemei pusă în exercițiu împiedică adesea o desfășurare muzicală artistică, în lucrările lui Bach caracterul artistic nu este niciodată absent. Invențiunile (la două și trei voci), Preludiile și fughetele sunt mici improvizații contrapunctic-imitative, care poartă în ele suflul căldurii sale sufletești. Multă gingășie și ingenuitate găsim în piesele aparținând celor două caiete de exerciții, intitulate Klavierbüchlein für Anna Magdalena (Cărticică pentru clavir pentru A. Magdalena) și Klavierbüchlein für Wilhelm Friedmann (Cărticică pentru W. Friedmann).
 Foarte importante sunt cele două volume din „Clavecinul bine temperat”, ce cuprind 48 de Preludii și fugi, în toate tonalitățile treptelor gamei cromatice, constituind o demonstrație pentru acordarea clavecinului în sistemul egal temperat. Este meritul lui Andreas Werckmeister (1645-1706) de a fi realizat temperarea egală, prin împărțirea octavei în 12 semitonuri egale și neglijarea comei sintonice. Acordarea clavecinului în sistemul egal temperat permite modularea (transpunerea) la cele mai îndepărtate tonalități, ca și utilizarea modulației prin enarmonie, procedeu important în istoria limbajului muzical. Odată cu aplicarea sistemului egal temperat, termenul enarmonic își schimbă semnificația, renunțând la înțelesul avut în cultura muzicală antică.
 Bach scrie 48 de Preludii și fugi în toate tonalitățile treptelor din gama cromatică, reprezentând o demonstrație pentru acordarea clavecinului în sistemul temperat. Aceste două volume verifică teoretic acest sistem, dar constituie și un îndrumar pentru pianiști și compozitori. Fugile sunt exemple de tratare liberă a schemelor formale, modele de exprimare artistică a unui bogat conținut de trăiri și, totodată, lucrări lipsite de ornamentația încărcată și greoaie a stilului baroc. Simplitatea severă, dinamismul dezvoltării și măiestria formei sunt notele caracteristice ale noului stil polifonic bachian. Clavecinul nu mai era capabil să răspundă aspirațiilor muzicii lui Bach.
 Instrumentul Hammerklavier al lui Gottfried Silbermann (1683-1753), realizat în deceniul al doilea, era o perfecționare a pianofortelui creat în 1720 de Bartolomeo Cristofori (1655-1731). Acest instrument, prototip al pianului modern, va înlocui clavecinul și clavicordul. Posibilitățile mai mari de nuanțare și de variație timbrală au făcut inutilă ornamentica bogată introdusă în muzica timpului, datorită faptului că liniile melodice la vechile instrumente apăreau seci. Pentru pianiști, „Clavecinul bine temperat” rămâne cartea de căpătâi, fiind un vade mecum pentru oricine tinde să devină un artist adevărat al acestui instrument.
 În domeniul didactic, Bach nu s-a limitat numai la lucrări privitoare la tehnica clavirului, ci el a lăsat și două importante creații pentru tehnica scriiturii polifonice: „Ofranda muzicală”, care cuprinde trei ricercare la trei voci, opt canoane, o fugă, un ricercar la șase voci, o sonată și un canon infinit, și „Arta fugii” (1750) – o colecție de 14 fugi și patru canoane pe aceeași temă –, fugile constituind fiecare câte o imagine de sine stătătoare, datorită variațiunilor subiectului unic comun, care capătă diferite înfățișări.
 Ca și în „Ofranda muzicală”, fugile și canoanele din „Arta fugii” au ca țel demonstrarea tehnică, ele fiind strălucite exerciții de măiestrie polifonică. Comparând fugile din „Arta fugii” cu cele două Clavecine temperate, găsim la primele o formă perfectă și un conținut auster, în timp ce la fugile din a doua lucrare ne surprinde tratarea liberă a formei fugii, ca rezultat al unui conținut dramatic clocotitor.
 Adâncimea dramatică a Pasiunilor contrastează cu temele glumețe ale unor cantate laice sau cu quodlibet-ul din „Variațiunile Goldberg”, inspirația spontană alternează cu calculul rațional, rece. Artistul îndrăzneț din Pasiuni sau din „Fantezia cromatică” este mai cumpătat în unele concerte de clavecin. Ne atrage elanul romantic din Aria Suitei a III-a, din Andantele Concertului în Mi major pentru vioară sau din aria „Îndură-te” din Patimile după Matei, dar și arhitectura clasică a Concertului brandenburgic nr. 3 sau a fugii din Uvertura Suitei în si.
 În cele mai sobre compoziții polifonice, întrezărim și freamătul patetic al improvizatorului, iar în cele libere descifrăm logica sa componistică. Tributar vechii polifonii, el îmbină limbajul muzical al trecutului cu noul stil armonic. Conținutul generalizat, filosofic al muzicii sale, depășește formele create de predecesori, pe care le desăvârșește.
 În operele sale a sintetizat împlinirile muzicale anterioare, făurindu-și un limbaj inconfundabil și atingând una dintre culmile muzicale universale. Ca toate geniile umanității, el se ridică deasupra epocii sale, creația sa fiind atotprezentă, depășind timpul și spațiul, ca orice permanență a spiritului uman.
 Note
 Bibliografie
 N.B.: First published in 1867; superseded, for scholarly purposes, by W. Schmieder's complete thematic catalog, but useful as a handy reference tool for only the instrumental works of J.S. Bach and as a partial alternative to Schmieder's work.
 Bibliografie în limba română
 Bălan, George, Misterul Bach; Editura Florile Dalbe, București, 1997
 László, Francisc, Gen, specie și formă în muzica de flaut a lui J. S. Bach, București, 1989
 Șorban, Elena Maria, Muzica veche. O istorie concentrată, Editura Eikon, Cluj-Napoca, 2014
 Ștefănescu, Ioana, O istorie a muzicii universale. I. De la Orfeu la Bach, Editura Fundației Culturale Române, București, 1995
 Toduță, Sigismund, Formele Barocului în creația lui J. S. Bach, 3 vol., Editura Muzicală, București, 1969, 1973, 1978
 Varga, Ovidiu, Bach, un Orfeu pământean, Editura Muzicală, București, 1985
 Voiculescu, Dan, Fuga în creația lui J. S. Bach, Editura Muzicală, București, 2000
 Vezi și
 Familia Bach
 Legături externe
 Familia Bach
 The J.S. Bach Home Page – JSBach.org, by Jan Hanford—extensive information on Bach and his works; huge and growing database of user-contributed recordings and reviews
 J.S. Bach bibliography , by Yo Tomita of Queen's Belfast—especially useful to scholars
 Bach-Cantatas.com, by Aryeh Oron—information on the cantatas as well as other works
 Bach manuscripts – video lectures by Christoph Wolff on the Bach family's hidden manuscripts archive
 Public domain scores 90 Bach Piano Scores + Audio
 Missa în si minor BWV 232 (Flash)
 Goldberg-Variationen BWV 988/1086 (Flash)
 Matthäuspassion BWV 244 (Flash)
 Bach Gesellschaft Download Page —the BGA volumes available for download in DJVU format.
 —the BGA volumes split up into individual works (PDF files), plus other editions
 Free downloads of the complete organ works by Bach recorded by James Kibbie on historic German baroque organs
 In the BBC Discovering Music: Listening Library
 Nașteri în 1685
 Nașteri pe 31 martie
 Decese în 1750
 Decese pe 28 iulie
 Eponime ale asteroizilor
 Oameni din Turingia