text:
Orzeczenie I Ca 352/13 Sąd Okręgowy w Sieradzu
 I Ca 352/13
 st. sekr. sąd. Elwira Kosieniak
 art. 106 k.r.i op.
 Sygn. akt I Ca 352/13
 Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny w składzie:
 Sędziowie: SSO Katarzyna Powalska
 SSO Przemysław Majkowski(spr.)
 Protokolant: st. sekr. sąd. Elwira Kosieniak
 po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. w Sieradzu
 z wnioskuD. A.
 z udziałem W. A.
 o zmianę wyroku rozwodowego w przedmiocie wykonywania władzy rodzicielskiej na skutek apelacji wnioskodawcy
 od postanowienia Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z dnia 5 lipca 2013r. sygn. akt III Nsm 76/13
 II. zasądza od wnioskodawcy D. A. na rzecz uczestniczki W. A. kwotę 60 ( sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego za II instancję.
 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 roku Sąd Rejonowy w Zduńskiej Woli oddalił wniosek D. A. o zmianę wyroku rozwodowego w przedmiocie wykonywania władzy rodzicielskiej, w którym wnioskodawca wnosił o ustalenie, że rodzice będą sprawować opiekę naprzemienną nad dziećmi przez dwa tygodnie, przy czym każde z nich będzie samodzielnie podejmowało decyzje w sprawach bieżących w okresach w jakich dzieci będą przebywać pod jego opieką - za wyjątkiem spraw związanych z wyborem szkoły, uczestnictwem w zajęciach dodatkowych, leczeniem i wyjazdem poza granice kraju - w których to sprawach rodzice decydować będą wspólnie, jednocześnie poddając wykonywanie władzy rodzicielskiej stron nadzorowi kuratora sądowego.
 Wnioskodawca D. A. i uczestniczka W. A. w przeszłości byli małżeństwem. Z ich związku pochodzi troje dzieci: S. A. urodzony w (...) roku, I. A. urodzona w (...) roku i K. A. urodzony w (...) roku. Małżeństwo stron postępowania zostało rozwiązane przez rozwód, z winy męża, wyrokiem Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 25 września 2012 roku. Mocą tego wyroku Sąd ustanowił opiekę naprzemienną stron nad ich wspólnymi małoletnimi dziećmi, ustalając, że począwszy od pierwszego piątku po uprawomocnieniu się wyroku rozwodowego od godz. 18.00 dzieci będą przebywać przez dwa tygodnie pod opieką matki, a następnie naprzemiennie po dwa tygodnie pod opieką ojca i matki z zastrzeżeniem, iż w okresie świąt: w latach parzystych dzieci spędzą z matką czas od godz. 15.00 w Wigilię do godziny 13.00 w dniu 25 grudnia oraz w pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych od godz. 10.00 do godz. 20.00, natomiast czas w dniu 25 grudnia w godz. 13.00 - 20.00 oraz drugi dzień Świąt Wielkanocnych od godz. 10.00 do 20.00 spędzą z ojcem. W latach nieparzystych dzieci spędzą z ojcem czas od godz. 15.00 w wigilię do 13.00 w dniu 25 grudnia oraz w pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych od godz. 10.00 do godz. 20.00, natomiast czas w dniu 25 grudnia w godz. 13.00 - 20.00 oraz drugi dzień Świąt Wielkanocnych od godz. 10.00 do 20.00 spędzą z matką niezależnie od tego jak przypadnie opieka naprzemienna zobowiązując strony do zapewnienia dzieciom stałego kontaktu telefonicznego z drugim rodziców. Nadto Sąd powierzył obojgu rodzicom wykonywanie władzy rodzicielskiej nad dziećmi, z tym zastrzeżeniem, iż każde z nich będzie samodzielnie podejmowało decyzje w sprawach bieżących w okresach w jakich dzieci będą przebywać pod jego opieką, za wyjątkiem spraw związanych z wyborem szkoły, uczestnictwem w zajęciach dodatkowych ( poza zwykłym obowiązkiem szkolnym), leczeniem i wyjazdem poza granice kraju, w których to sprawach rodzice będą decydować wspólnie, poddając wykonywanie władzy rodzicielskiej stron nadzorowi kuratora sądowego i zobowiązując strony do poddania się w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się wyroku wspólnemu treningowi kompetencji wychowawczych w wyspecjalizowanej placówce terapii rodzinnej. W toku postępowania rozwodowego zostały wydane dwie opinie przez wyspecjalizowane ośrodki rodzinne. W marcu 2011 roku biegli z RODK w Z. uznali, iż rodzeństwo A. łączy pozytywna więź uczuciowa z obojgiem rodziców, a orzeczenie rozwodu nie musi negatywnie wpływać na rozwój dzieci. W ocenie biegłych zdecydowanie bardziej niekorzystnym dla dzieci, mogącym doprowadzić do poważnych zaburzeń ich rozwoju psychospołecznego, jest włączenie przez ojca dzieci w konflikt małżeński. Biegli uznali, iż to powódka daje lepsze gwarancje w miarę prawidłowego wykonywania władzy rodzicielskiej niż ojciec, który manipuluje uczuciami dzieci, wykorzystując je do zmuszania żony do kontynuowania małżeństwa i ogranicza ich kontakt z matką. W związku z tym to ona powinna przejąć funkcję rodzica pierwszoplanowego. Kolejna opinia została wydana w dniu 17 maja 2012 roku przez RODK w Ł.. Biegli ci potwierdzili pozytywne związki emocjonalne dzieci z rodzicami. Jednak wskazali na ograniczenia rodziców w umiejętności kształtowania relacji z dziećmi. W ocenie biegłych matka dzieci posiada umiejętności organizacyjne, jest opiekuńcza troskliwa, potrafi wyznaczać małoletnim granice, jest nastawiona zadaniowo. W istniejącej sytuacji jest mniej spontaniczna w bezpośredniej relacji z dziećmi i przyjmuje zachowania nadmiernie uporządkowane, kontrolujące, ukierunkowane na kształtowanie, cel i efekt wychowawczy podporządkowujący dzieci jej oczekiwaniom. Ojciec małoletnich posiada umiejętności budowania żywej, dynamicznej interakcji z dziećmi, proponowania dla dzieci atrakcyjnych form aktywności uwzględniając ich preferencyjne sygnały. Zachowanie ojca przybiera formę nadmiernego skupiania uwagi dzieci na osobie ojca i kontakcie z nim kosztem własnej przestrzeni psychologicznej małoletnich, ponadto stosuje on strategię manipulacyjne, w tym faworyzowanie jednego dziecka kosztem innych co wzmaga rywalizacje pomiędzy rodzeństwem.
 Na skutek apelacji złożonych przez obie strony sprawa była rozpatrywana przez Sąd Apelacyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 12 marca 2013 roku w sprawie I ACa 1266/12 zmienił zaskarżony wyrok sądu Okręgowego w Sieradzu w zakresie władzy rodzicielskiej w ten sposób, że powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi stron - matce W. A. ustalając, że miejscem zamieszkania dzieci będzie miejsce zamieszkania matki, a ojcu D. A.ograniczył wykonywanie władzy rodzicielskiej do współdecydowania w ważnych sprawach dzieci tj. wyboru szkoły i sposobu leczenia, uczestnictwa w dodatkowych zajęciach edukacyjnych. Jednocześnie dokonując zmiany wyroku Sąd Apelacyjny ustalił kontakty ojca z dziećmi w I i III weekend miesiąca od piątku godz. 18.00 do niedzieli godz. 18.00 oraz ustalił, że w okresie świąt naprzemiennie w latach parzystych dzieci spędzą z ojcem Wigilię od godz. 16.00 oraz pierwszy dzień Świąt Bożego Narodzenia od godz. 20.00 i pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych od godz. 9.00 do godz. 20.00, a w latach nieparzystych dzieci spędzą z ojcem Wigilię od godz. 9.00 do godz. 16.00 oraz drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocnych od godz. 9.00 do godz. 18.00 z obowiązkiem odbierania dzieci przez ojca z ich miejsca zamieszkania i odprowadzania do miejsca ich zamieszkania oraz zobowiązał strony do bezwzględnego przestrzegania terminów kontaktów ojca z dziećmi i zakazał kontaktów ojca z dziećmi na terenie szkoły. Sąd Apelacyjny zobowiązał także matkę dzieci do wydawania małoletnich ojcu w terminach przyznanych mu kontaktów oraz nieprzeszkadzania ojcu w codziennych kontaktach telefonicznych z dziećmi przez 15 min z każdym dzieckiem w godz. 18.00 - 20.00.
 W dalszej części pisemnych motywów zapadłego orzeczenia sąd quo ustalił, że w toku postępowania między instancyjnego strony zasadniczo poprawnie realizowały kontakty ze starszymi dzieci wynikające z władzy naprzemiennej. D. A. nie przestrzegał natomiast terminów przekazywania matce najmłodszego syna K. minimalizując ilość dni, które spędzał małoletni u matki począwszy już od października 2012 roku, w efekcie czego W. A. nie widziała w ogóle swojego syna w grudniu 2012 r. Wyjątkiem był miesiąc styczeń 2013r., w którym małoletni połowę czasu spędził u matki. Ostatni raz W. A. swobodny kontakt z synem miała w lutym 2013r. w wymiarze 2,5 dnia. Sąd Rejonowy ustalił, że po tym okresie małoletni K. A. nie przebywał już u matki.
 W toku prowadzonego postępowania sąd I instancji ustalił, że w dniu 12 marca 2013 roku po ogłoszeniu wyroku Sądu Apelacyjnego W. A. pojechała po dzieci do swojego byłego męża. Po rozmowie z dziećmi, szanując ich wolę wróciła do domu z małoletnią I. A.. Synowie stron pozostali u ojca i umówili się z matką następnego dnia na spotkanie w szkole. Kolejnego dnia K. i S. nie poszli do szkoły. Po interwencji policji w domu wnioskodawcy S. wrócił do domu matki. Sąd Rejonowy ustalił, że od dnia wydania wyroku przez Sąd Apelacyjny małoletni S. A. zgodnie ze swoją wolą przebywa dwa tygodnie u ojca i dwa tygodnie u matki. I. A. spędza czas z rodzicami zgodnie z rozstrzygnięciem Sądu Apelacyjnego. Nadto małoletnia widuje się z ojcem za przyzwoleniem matki w dodatkowe dni takie jak jego urodziny czy dzień ojca. Małoletni K. A. przebywa u ojca. Matka widziała go w dniu 19 marca 2013 roku i 3 kwietnia 2013 na terenie szkoły. W tym czasie interweniowali funkcjonariusze policji z uwagi na nieporozumienia, do których doszło pomiędzy W. A., która próbowała namówić syna na powrót z nią do domu, a przebywającym na terenie szkoły, a w dniu 03 kwietnia przed szkołą, D. A..
 Sąd a quo ustalił także, że w trakcie postępowania o zmianę wyroku rozwodowego w przedmiocie wykonywania władzy rodzicielskiej, uczestniczka widuje najmłodszego syna za przyzwoleniem ojca w jeden dzień I i III weekendu miesiąca na terenie P. w Z. przez około 2 godziny, od godziny 18.00 lub 19.00. Wnioskodawca uniemożliwia W. A. swobodny kontakt z synem, stale przebywa w ich otoczeniu, nie oddala się, często filmując ich spotkania. W trakcie podejmowanych przez matkę prób przekonania K. by poszedł z nią, nie tylko nie oddala się ale wręcz chodzi za dzieckiem i matką, nie zachęca syna by poszedł do matki, mówi wielokrotnie dziecku, że ono musi podjąć decyzję bo uczestnik odjeżdża.
 Sąd Rejonowy ustalił nadto, że w toku postępowania wnioskodawca i uczestniczka postępowania pozostają nadal w bardzo złych relacjach. Nie współpracują ze sobą w zakresie leczenia dzieci, czy też uczęszczania przez nich na zajęcia dodatkowe. D. A. nie zgodził się na uczęszczanie S. i I. na prywatne lekcje języka angielskiego, na które dotychczas dzieci chodziły. Wnioskodawca nie zachęcał syna S. do nauki w szkole muzycznej. Małoletni S. zrezygnował z dalszej nauki w tej szkole. Rodzice małoletnich nie informują się wzajemnie o wizytach lekarskich dzieci i o ich problemach zdrowotnych. Małoletni K. A. będąc pod opieka ojca nie realizował właściwie obowiązku szkolnego, a od dnia 3 kwietnia 2013 roku w ogóle nie był w szkole. W efekcie chłopiec nie był klasyfikowany do następnej klasy. W. A. mieszka sama z dziećmi, pracuje w rodzinnej firmie w charakterze pracownika biurowego, obecnie wykonuje pracę w domu, w przyszłości planuje korzystać z opiekunki dla dzieci w czasie pobytu w pracy. D. A. prowadzi własną działalność gospodarczą tj. usługi informatyczne i pracuje głównie w domu. Prowadzone jest przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne w zakresie świadczeń alimentacyjnych.
 Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w kontekście złożonego wniosku sąd a quo doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu Rejonowego w sprawie nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 106 k.r.o., gdyż „dobro dziecka" jest pojęciem, które winno być rozpatrywane w kategoriach obiektywnych, a w przedmiotowej sprawie zmiana prawomocnego wyroku rozwodowego jest sprzeczna z dobrem małoletnich dzieci: S. A., I. A. i K. A.. Dokonując rozważań prawnych na gruncie ustalonego stanu faktycznego sąd I instancji zważył, że ponowny powrót do uprzednio ustalonej władzy naprzemiennej spowoduje dalszą eskalację konfliktu pomiędzy rodzicami, który nie wygasł jak to wynika z przebiegu postępowania. Zdaniem Sądu Rejonowego D. A. i W. A. nie mogą i nie powinni sprawować władzy naprzemiennej gdyż oboje nie współpracują ze sobą w żadnej dziedzinie związanej z życiem dzieci. Rodzice nie informują się wzajemnie o stanie zdrowia, leczeniu i opiece medycznej dotyczącej swych dzieci. D. A. nie akceptuje właściwe żadnego z lekarzy i sposobu leczenia, który wybrała dla dziecka matka, często nie proponując jej innej możliwości. Ojciec dzieci samodzielnie, nie konsultując tego z matką zmienia dotychczasowego lekarza np. stomatologa K., choć jeszcze przed rozwodem podczas pobytu w Irlandii, całkowicie polegał na jej wyborze, zgadzając się, a nawet sugerując leczenie stomatologiczne dzieci w Polsce. D. A. nie informuje w ogóle uczestniczki postępowania o stanie zdrowia dzieci, a w szczególności K., który pozostaje pod jego opieką. Uczestniczka postępowania to w toku trwającego postępowania dowiedziała się, że małoletni K. jest leczony psychiatrycznie, że był u stomatologa, lekarza pediatry, dermatologa, że był poddawany badaniom. Nie ma ona obecnie żadnej możliwości kontaktu z lekarzami do których uczęszcza jej syn czy też bycia z nim w trakcie badań. Taka postawa ojca w jednej z najważniejszych dziedzin życia dziecka jakim jest jego zdrowie, całkowita eliminacja matki niewątpliwie jest naganna i sprzecza z dobrem małoletniego. Rodzice dzieci nie współpracują także w sferze dotyczącej edukacji, rozwoju uzdolnień i zainteresowań dzieci. W. A. pragnie by dzieci pogłębiały nabyte podczas pobytu w Irlandii umiejętności językowe, rozwijały posiadane uzdolnienia muzyczne. D. A. co wynika z jego lekceważących wypowiedzi, nie akceptuje także i tych wyborów matki. Wnioskodawca nie zachęcał, a wręcz zniechęcał swego syna do dalszej nauki w szkole muzycznej i nie zgodził się na dalszą naukę języka angielskiego w szkole prywatnej A. B. nie proponując w zamian innego lektora. Rodzice mają także odmienne poglądy co do spędzaniu czasu wolnego przez dzieci, a nawet ich wyżywienia. Rodzice nie potrafią samodzielnie ustalić czasu jaki mają spędzać z dziećmi i przestrzegać okresów spotkań ustalonych przez Sąd. Początkowo oboje rywalizowali i utrudniali sobie wzajemnie kontakty z dziećmi. Obecnie to D. A. nie respektuje żadnych ustaleń. Wnioskodawca nie stosował się do żadnych wydanych przez sąd w toku postępowania rozwodowego orzeczeń określających kontakty matki z dzieckiem. Każde z nich było przez ojca dzieci łamane. Na skutek swoich zachowań doprowadził do licznych interwencji policji. Tylko tak bowiem matka dzieci mogła się dowiedzieć, gdzie dzieci przebywają, czy są zdrowe, czy też wykazać fakt swojego zainteresowania dziećmi. Rodzice małoletnich nie ufają sobie wzajemnie, żadne z nich nie chce spróbować porozumienia w obawie, że drugi rodzic złamie to porozumienie i nie odda dziecka.
 W ocenie sądu a quo w przypadku ustanowienia wspólnej naprzemiennej władzy rodzicielskiej przez D. A. i W. A. w rodzice nadal by ze sobą rywalizowali stosując niewłaściwe metody wychowawcze, polegające na próbie dyskwalifikacji drugiego rodzica w oczach dziecka, czy też form przekupstwa poprzez zapewnienie dziecku atrakcyjniejszych form spędzania czasu wolnego czy zakupu droższych rzeczy.
 Sąd Rejonowy całkowicie podzielił stanowisko Sądu Apelacyjnego w Łodzi, że matka małoletniego rodzeństwa A. daje lepszą gwarancję sprawowania władzy rodzicielskiej zgodnie z dobrem dzieci. Małoletni pod jej opieką realizują w sposób właściwy obowiązek szkolny, są przygotowani do zajęć lekcyjnych, rozwijają swoje uzdolnienia i zainteresowania. W. A. daje także gwarancje przestrzegania ustalonych przez Sąd kontaktów ojca z dziećmi, a nawet wychodzi na przeciw potrzebom dzieci w zakresie zwiększenia ilości ich spotkań z ojcem. Uczestniczka zaakceptowała wolę swojego najstarszego syna do przebywania z ojcem ponad czas określony w wyroku rozwodowym, zgodziła się także na wizyty córki I. u ojca w dniu jego urodzin czy święto taty. Nadto W. A. jest osobą opiekuńczą, troskliwą, uczącą dzieci właściwych zachowań i przestrzegania norm prawnych i społecznych. Brak jest dowodów wskazujących na krzywdzenie czy nadużywanie przez nią władzy rodzicielskiej.
 Analizując dotychczasowe zachowanie i postawę wnioskodawcy sąd I instancji podkreślił, że D. A. nie daje żadnych gwarancji właściwego kontaktu dzieci z matką. Wnioskodawca nie rozumie lub nie chce zrozumieć, że dla prawidłowego rozwoju każdego dziecka i dla jego dobra, potrzebny jest kontakt i więź z matką. Ojciec poprzez długotrwałe i systematyczne oddziaływanie na najmłodszego syna, którego stopniowo co raz bardziej izolował od matki spowodował, rozluźnienie więzi łączących syna z matką. Wnioskodawca poprzez codzienne spędzanie czasu z dzieckiem, odwiedzanie go w przedszkolu, a później w szkole na przerwach, przed i po lekcjach, nadmierne manifestowanie swych uczuć, zawładnął niemal całą przestrzenią małoletnich a w szczególności najmłodszego syna. Dzieci nawet w szkole nie mogły oderwać się do problemów rodzinnych, spędzać czasu wspólnie z rówieśnikami. D. A. zastąpił małoletniemu K. nie tylko matkę, której rolę i funkcję sprowadził do dwugodzinnych spotkań w parku i to pod jego nadzorem, ale i społeczność szkolną. Zdaniem sądu a quo niejako „osaczył" i „uzależnił od siebie" syna K., uniemożliwiając mu właściwy dla jego wieku rozwój społeczny. Fakt, że obecnie K. A. wyraża wolę bycia tylko z ojcem wynika, w ocenie Sadu Rejonowego z zachowań wnioskodawcy i być może jest zgodny z „dobrem ojca", ale nie wątpliwie nie jest zgodny z dobrem dziecka. Sąd I instancji podkreślił, że więź łącząca matkę z najmłodszym synem nadal jest głęboka, małoletni pomimo wielotygodniowej rozłąki, przytula się do matki i chętnie się z nią bawi. Nie ma zatem przeszkód aby matka przejęła całkowitą opiekę nad K.. W tej części rozważań sąd i instancji podniósł, że dzieci pod opieką ojca nie realizowały w sposób prawidłowy obowiązku szkolnego. K. A. w wyniku nieobecności w szkole nie otrzymał promocji do klasy II, chłopiec przestał chodzić do szkoły, gdy jego ojcu zakazano kontaktu z dziećmi na terenie szkoły. Dzieci będąc pod opieką ojca nie chodzą na żadne zajęcia dodatkowe rozwijające ich uzdolnienia czy zainteresowania. Uwadze Sądu Rejonowego uszedł także i czas w jakim wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o zmianę wyroku rozwodowego w przedmiocie wykonywania władzy rodzicielskiej. Sąd a quo podkreślił, że D. A. uczynił to zaledwie 8 dni po wydaniu wyroku Sądu Apelacyjnego, jeszcze przed zapoznaniem się z jego argumentacją wyrażoną w treści uzasadnienia. Wnioskodawca nie zgadza się z treścią orzeczenia, traktując wniosek w niniejszej sprawie jako swoistą „instancję odwoławczą". Zdaniem sądu I instancji nie uległy zmianie okoliczności, które legły u podstaw wydania orzeczenia przez Sąd Apelacyjny, a postępowanie D. A. prezentowane w toku postępowania przed Sądem Rejonowym wzmacnia i potwierdza argumentację zawartą w treści uzasadnienia wyroku apelacyjnego.
 Z postanowieniem Sądu Rejonowego oddalającym jej wniosek nie zgodził się w całości pełnomocnik wnioskodawcy, który w złożonej apelacji rozstrzygnięciu temu zarzucił:
 1. naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z 13 § 2 k.p.c. polegające na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciągnięcie wniosków wyłącznie w oparciu o część materiału dowodowego z pominięciem:
 1* zeznań uczestniczki złożonych w toku sprawy o rozwód, która toczyła się przed Sądem Okręgowym w Sieradzu sygn. akt I 1C 320/10 do protokołu rozprawy z dnia 12 maja 2011 roku str. 5. ,a dotyczących ilości i czasu zajęć dzieci stron,
 2* zeznań świadka M. W. ówczesnej wychowawczyni S. A., która podała na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 roku, że częste odwiedziny ojca w szkole w pewnym momencie się ograniczyły, co wynika z protokołu rozprawy z dnia 15 listopada 2011 roku str. 5 znajdującego się w aktach sprawy o rozwód I 1C 320/10,
 1* nagrań audio (...) z dnia 7 października 2010 roku, (...) z dnia 8 października 2010 roku, (...) z dnia 25 października 2010 roku, złożonych do akt sprawy, a ilustrujących jak wnioskodawca zmagał się niechęcią dziecka, które nie chciało wyjść do matki gdy ten przywoził syna pod dom matki, ale ten mimo jego namowy nie chciał wysiąść z samochodu,
 2* notatek służbowych z dnia 8 czerwca 2012 r. i 10 czerwca 2012 r., z których wynika zachowanie uczestniczki wobec dziecka i przełamywanie jego woli za pomocą siły fizycznej,
 3* nagrania (...) video ilustrującego części interwencji policji w dniu 10 czerwca 2012 roku, z którego wynika w jaki sposób małoletni K. reagował na zabranie go prze zuczestniczkę, która siłą niosła chłopca na rękach uniemożliwiając mu wyswobodzenie się.
 4* opinii o uczniu S. A. kl. (...) oraz I. A. kl.(...)z dnia 12 grudnia 2011 roku podpisanej przez Dyrektora Szkoły oraz opinii szkoły o uczniach S. i I. z dnia 20 czerwca 2012 roku znajdujących się w aktach sprawy o rozwód I 1C 320/10, k. 828, a dotyczących wyników w nauce, obecności i przygotowanie do zająć w szkole,
 5* nagrania z dnia 8 kwietnia 2013 roku z udziałem stron i syna S. ilustrującego, że powódka nie akceptuje woli S. pozostania u ojca oraz jakie metody perswazji stosuje,
 6* notatek urzędowych sporządzonych z interwencji policji w szkole, z dnia 19 kwietnia
 2013 roku i 3 kwietnia 2013 roku,
 - nagrania z dnia 3 kwietnia 2013 roku z udziałem uczestniczki i K. A. co pozwoliłoby na wyciągnięcie innych wniosków niż te prezentowane przez Sąd I instancji, jak również czynienie przez Sąd ustaleń sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym, co miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia,
 - przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego w zakresie:
 7* oceny zeznań wnioskodawcy, które sąd I instancji uznał za spójne, spontaniczne, pełne emocji, korelujące z zeznaniami świadków oraz pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, podczas gdy zeznania uczestniczki analizowane szczegółowo i wnikliwie wskazują na to, iż nie można przyznać im waloru wiarygodności bowiem są one niekonsekwentne, nie spójne, sprzeczne wewnętrznie i pozostające w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym z notatkami funkcjonariuszy policji interweniującymi na jej wezwania, nagraniami przedstawionymi przez wnioskodawcę, dokumentami przedstawionymi zarówno przez uczestniczkę jak i wnioskodawcę oraz z zeznaniami wnioskodawcy,
 8* oceny zeznań wnioskodawcy, które sąd a quo ocenił jako wiarygodne jedynie w takim zakresie, w jakim pozostają one zgodne z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Skarżący podniósł, że zeznania złożone przez wnioskodawcę sprzeczne z ustalonym stanem faktycznym dotyczą, zdaniem Sądu, przebiegu spotkań z synami oraz jego oddziaływań manipulacyjnych na dzieci. W ocenie Sądu, również zeznania D. A. dotyczące domniemanego szarpania, krzywdzenia przez matkę dzieci nie znalazły potwierdzenia w żadnym materiale dowodowym, w zeznaniach funkcjonariuszy policji i materiale audio video, podczas gdy prawidłowa ocena zeznań wnioskodawcy prowadzi do wniosku, że jego zeznania są klarowne, spójne i precyzyjne, wnioskodawca bardzo szczegółowo przedstawia w swoich zeznaniach okoliczności sprawy i to również te istotnie dla rozstrzygnięcia, mało tego, wbrew stanowisku Sądu I instancji, zeznania te korespondują z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, zeznaniami policjantów, treścią notatek urzędowych, nagraniami złożonymi do akt,
 - oceny opinii RODK w Ł., które Sąd ocenia w sposób wybiórczy z uwzględnieniem tylko tych jej fragmentów, które są korzystanie dla uczestniczki i z pominięciem tych które wskazują na deficyty w jej zdolnościach do sprawowania opieki nad małoletnimi.
 2/ naruszenie przepisu postępowania art. 227 k.p.c. w związku z art. 236 k.p.c. polegające na braku rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie dowodu zgłoszonego przez wnioskodawcę w przedmiocie opinii biegłego psychologa
 3/ naruszeniu przepisu postępowania art. 227 k.p.c. w związku z art. 236 k.p.c. polegające na dopuszczeniu dowodu z nagrań audio wideo lecz nieprzeprowadzeniu tego dowodu zgodnie z wnioskiem poprzez dokonanie ich oględzin w postaci odtworzeniu wszystkich nagrań rozprawie, co przemawia za przyjęciem, iż Sąd orzekający nie zapoznał się z ich treścią tym bardziej, iż w aktach sprawy brak jest również protokołu z posiedzenia niejawnego świadczącego o odtworzeniu nagrań i zapoznaniu się z nimi przez Sąd I instancji.
 Uzasadniając, bardzo obszernie, złożoną apelację pełnomocnik skarżącego podniósł m. in. , że gdyby Sąd w sposób wszechstronny zbadał materiał dowodowy, w tym zeznania uczestniczki to winien zwrócić uwagę na jej oświadczenie złożone na rozprawie w dniu 12 maja 2011 roku, z którego wynika, że uczestniczka pracowała od godziny 7.30 do godziny 16.30, wychodziła z domu o 6.45 a wracała 16.10, 16.15. W tym czasie K. chodził do przedszkola, I. chodziła na godzinę 8.00 do szkoły i kończyła najwcześniej o godzinie 11.30, najpóźniej o 12.30, S. najpóźniej zaczynał zajęcia o 11,35, a kończył najpóźniej 16.10. Oprócz tego starsze dzieci miały szkołę muzyczną cztery razy w tygodniu, oprócz środy. I. najpóźniej kończyła te zajęcie przed 16-tą, a S. 18.50. Dzieci chodziły też do szkoły języka angielskiego, I. w poniedziałek od 17.15 do 18.40, S. w piątek w godzinach 17.30 do 18.30. Zatem to rozległość i czas zajęć dzieci w istocie uniemożliwiał spędzanie uczestniczce czasu popołudniu z dziećmi, a nie zaś działania wnioskodawcy. Wobec powyższego w ocenie wnioskodawcy zarzut, iż to jego zachowanie uniemożliwiało spędzania uczestniczce faktycznie czasu z dziećmi jest całkowicie chybiony, zaś ustalenia Sądu I instancji nieuprawnione, sprzeczne z logiką i zasadami doświadczenia życiowego. Za chybione należy uznać również ustalenia sądu I instancji, że D. A. często odwiedzał także dzieci na przerwach w szkole czy też w przedszkolu, wylewnie okazywał im swoje uczucia, głośno zapewniał o swojej rodzicielskiej miłości. Jak wynika z wskazanego przez uczestniczkę wyżej rozkładu dnia dzieci, zaczynały one i kończyły zajęcia w szkolne o różnych godzinach. I. szła do szkoły na zawsze na ósmą i kończyła o 11.30 lub 12.30, zaś S. zaczynał o 11.35 i kończył najpóźniej o godzinie 16.10. Skoro wnioskodawca po kolei zaprowadzał i odbierał dzieci ze szkoły jego obecność w szkole na przerwach była związana z tym faktem. Gdyby dzieci zaprowadzała i odbierała opiekunka to również byłaby z tą samą częstotliwością w szkole. Z doświadczenia życiowego zaś wynika, że skoro dzieci nagle znalazły się w sytuacji rozstania z jednym z rodziców odczuwały głęboki deficyt jego obecności i pojawienie się ojca w szkole podczas odprowadzenia jednego dziecka czy zabrania go powodowały u dzieci potrzebę kontaktu. Apelujący podkreślił także , że Sąd Rejonowy całkowicie pominął, że zeznająca w sprawie o rozwód świadek M. W. - ówczesna wychowawczyni S. podała na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 roku, iż te częste odwiedziny ojca w szkole ograniczyły się w pewnym momencie. Skarżący podkreślił także, że Sąd Rejonowy ustalił również, że małoletni K. A. będąc pod opieką ojca nie uczęszczał systematycznie do przedszkola, a od 30 maja 2012 roku nie był w nim w ogóle. Zdaniem autora apelacji z informacji znajdującej się w aktach sprawy o rozwód, a pochodzącej z przedszkola, do którego uczęszczał K. A. wynika, że nauczycielki zaobserwowały zmianę w zachowaniu dziecka i niechęć uczęszczania do placówki począwszy od maja 2012 roku. Zmiana zachowania dziecka koreluje w jaskrawy sposób z podjętymi wówczas przez uczestniczkę wzmożonymi działaniami polegającymi na codziennym wzywaniu policji na interwencję. W ocenie apelującego przedstawione okoliczności wskazują, że małoletni zmienił swoje zachowanie w przedszkolu w sposób widoczny dla otoczenia pod wpływem narastającego napięcia wywołanego ciągłymi interwencjami policji. Z informacji z przedszkola wynika, iż wnioskodawca pod koniec maja pytał jedną z nauczycielek jak ma postąpić w sytuacji gdy dziecko wykazuje obserwowane zachowania. Wówczas nauczycielka doradziła, aby oszczędzić dziecku bolesnych doznań nie przyprowadzając go na Święto Rodziny. Podkreślenia zdaniem skarżącego wymaga fakt, że motywem działania uczestniczki nie było wcale dowiedzenie się o zdrowie czy miejsce pobytu K. A. lecz odebranie go wbrew jego woli. Na tę okoliczność wskazuje przebieg interwencji policji w dniu 8 czerwca i 10 czerwca 2012 roku, jak również informacyjne przesłuchanie uczestniczki z dnia 4 lipca 2013 roku, która podała, że „w czerwcu i maju 2012 roku były interwencje codziennie, ponieważ były mąż zostawił dziecko pod opieką babci i przebywał zagranicą. Ja wzywałam policję licząc na to, że odzyskam dziecko".
 W dalszej części uzasadnienia apelacji podniesiono zarzuty w zakresie nierozpoznania wnikliwie przez Sąd orzekający okoliczności związanych z interwencjami policji w 2012 r. oraz nie odtworzeniem nagrań video z 2012 r. Zdaniem apelującego wadliwe jest także ustalenie Sądu, że do czerwca 2012 roku W. A. faktycznie nie miała kontaktu z synem oraz, że dzieci będąc pod opieką ojca nie uczestniczyły systematycznie w dodatkowych zajęciach pozalekcyjnych, nie zawsze były przygotowane do zając na dzień następny. W tym zakresie skarżący odwołał się do stanu z 2011 r. oraz opinii szkolnej z 2012 r. W treści apelacji jej autor odniósł się także do kwestii ustalenia sądu a quo, że D. A., w toku postępowania między instancyjnego, nie przestrzegał terminów przekazywania matce najmłodszego syna K. minimalizując ilość dni, które spędzał małoletni u matki począwszy już od października 2012 roku. Zdaniem skarżącego ocena zeznań uczestniczki dokonana przez Sąd I instancji jest wadliwa bowiem uznał on, że zeznania uczestniczki są spójne i korelują z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Tymczasem zeznania uczestniczki nie tylko są wewnętrznie sprzeczne, ale pozostają w jaskrawej sprzeczności z informacją ze szkoły na temat nieobecności K. A. w szkole w grudniu 2012 roku, z której wynika, że nie opuścił ani jednego dnia w grudniu 2012r.
 Skarżący podkreślił także, że po wyroku Sądu Apelacyjnego uczestniczka ograniczyła wnioskodawcy kontakty z córką i wznowiła je niezwłocznie po tym, jak w dniu 12 kwietnia 2013 roku powzięła wiadomość o wniosku w niniejszej sprawie. W dalszej części uzasadnienia apelacji dokonano wywodu związanego z błędną zdaniem skarżącego oceną zeznań wnioskodawcy i uczestniczki postępowania. Zdaniem skarżącego ocena tych zeznań budzi poważne wątpliwości. Rysuje się wyraźna dysharmonią pomiędzy kryteriami w oparciu o które Sąd ocenia te dwa dowody w sprawie. Wyjątkowo krytycznie Sąd ocenia zeznania wnioskodawcy, zaś zupełnie bezkrytycznie zeznania uczestniczki. W zeznaniach uczestniczki Sąd zupełnie nie dostrzega niekonsekwencji, sprzeczności wewnętrznych zeznań i sprzeczności z materiałem dowodowym. W ocenie skarżącego wskazana w treści apelacji dysharmonia dyskwalifikuje ocenę Sądu I instancji i samo rozstrzygnięcie bowiem ocena dokonana przez Sąd nie jest swobodna lecz całkowicie dowolna. W dalszej części skarżący przedstawił argumenty przemawiające w jego ocenie za zasadnością ustanowienia władzy naprzemiennej zmierzającej do unormowania sytuacji małoletnich, a dzięki pomocy specjalistów i treningowi kompetencji rodziców do wygaszenia konfliktu. Apelujący wskazał, że wnioskodawca już w trakcie trwania niniejszej sprawy zmierzał do podjęcia stosownych ustaleń w trakcie mediacji, lecz uczestniczka mając oparcie w rozstrzygnięciu Sądu Apelacyjnego jeszcze bardziej usztywniała swoją postawę. Wskazywał także, że w trakcie trwania postępowania miedzy instancyjnego opieka naprzemienna nad starszymi dziećmi była realizowana. Podnosił także, że kolejnym uchybieniem procesowym Sądu I instancji było dopuszczenie dowodu z nagrań audio video lecz nie przeprowadzenie z nich dowodu w postaci wnioskowanej przez wnioskodawcę a mianowicie poprzez ich odtworzenie.
 W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o przywróceniu władzy rodzicielskiej naprzemiennej i poddanie jej pod nadzór kuratora sądowego oraz ustalenie okresu przejściowego w stosunku do małoletniego K. A. poprzez ustalenie, że małoletni będzie się widywał z matką dwa razy w tygodniu a potem w weekendy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
 Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie, stanowiąc jedynie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu I instancji. Dokonując oceny złożonej apelacji stwierdzić należy, że mimo swojej obszerności i wielości zarzutów w niej zawartych, nie może odnieść skutku bowiem została w całości oparta na niezrozumieniu istoty przepisów regulujących orzekanie w zakresie władzy rodzicielskiej. Przypomnieć zatem należy, że prawomocny wyrok sądu orzekającego o rozwodzie może zostać zmieniony w zakresie władzy rodzicielskiej w oparciu o treść art. 106 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Przepis ten stanowi o możliwości zmiany orzeczenia o władzy rodzicielskiej i sposobie jej wykonania, jeżeli wymaga tego dobro dziecka i nastąpiła zmiana okoliczności. Zmiana wyroku może zatem wystąpić wyłącznie przy spełnieniu dwóch warunków, jakimi są dobro dziecka rozumiane jako wartość nadrzędna, obejmująca zabezpieczenie potrzeb życiowych dziecka i odpowiednie kształtowanie jego osobowości i psychiki oraz zmiana okoliczności. W tym zakresie musi nastąpić taka zmiana okoliczności świadcząca o konieczności zmiany orzeczenia, która wskazuje na pojawienie się nowych faktów nie przedstawionych jak i nie występujących w trakcie orzekania o rozwodzie. Wyrok rozwodowy rozstrzygający ostatecznie o władzy rodzicielskiej i sposobie jej wykonywania zapadł ostatecznie w dniu 12 marca 2013r. Ten wyrok stanowi także podstawę prawną – art. 106 k.r.o. – do wystąpienia z wnioskiem w niniejszej sprawie bowiem to od tej daty strony są rozwiedzione. D. A. złożył wniosek do Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli o zmianę wyroku rozwodowego w przedmiocie wykonywania władzy rodzicielskiej w dniu 20 marca 2013 r., a więc 8 dni po wyroku rozwodowym, z którego treścią się nie zgadza. Winien zatem udowodnić, że dobro dzieci oraz zmiana okoliczności pozwalają po okresie tygodnia na zmianę orzeczenia rozwodowego. Sprawa zawisła przed Sądem Rejonowym w Zduńskiej Woli jest bytem samodzielnym i oderwanym od wcześniejszej sprawy o rozwód. Toczy się w oparciu o przesłanki wynikające z art. 106 k.r.o. Nie może zatem stanowić wprost kolejnego odwołania od wyroku rozwodowego i rozstrzygnięć w nim zawartych. Wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego i oceny ustalonego stanu faktycznego na gruncie przepisu art. 106 k.r.o. W takim kontekście za całkowicie chybione należy uznać zarzuty apelacji w zakresie naruszenia przez sąd a quo art. 233 § 1 k.p.c. w związku z 13 § 2 k.p.c. bowiem w całości odnoszą się one do okoliczności związanych z okresem małżeństwa D. A. i W. S. – A. badanych już w trakcie procesu rozwodowego. Sąd Rejonowy badając zmianę okoliczności po dniu 12 marca 2013r., nie był więc uprawniony do sięgania i dokonywania oceny zeznań uczestniczki złożonych w toku sprawy o rozwód, zeznań świadka M. W. - wychowawczyni S. A., zeznającej na rozprawie rozwodowej w dniu 15 listopada 2011 roku, nagrań z 2010 r., notatek służbowych z 2012 r., opinii szkolnych z 2011 roku, bowiem stanowią one materiał dowodowy, również w zakresie władzy rodzicielskiej, zebrany, oceniony i będący podstawą rozstrzygnięcia, w sprawie rozwodowej, a oparcie orzeczenia w niniejszej sprawie, na wskazanych szczegółowo w apelacji zeznaniach i dokumentach z innej sprawy, byłoby także naruszeniem zasady bezpośredniości.
 Sąd Rejonowy nie przeprowadzał dowodu z opinii RODK w Ł., ani nie dokonywał oceny takiej opinii, natomiast w części dotyczącej ustalenia stanu faktycznego wskazywał, że przeprowadzony został taki dowód w sprawie rozwodowej. Tym samym podniesiony w apelacji zarzut dokonania przez sąd a quo błędnej oceny tej opinii jako nie związany z niniejszą sprawa nie wymaga szczegółowego odniesienia.
 Reasumując w zakresie zarzutów apelacji dotyczących naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. podnieść należy, że powołany przepis przyznaje Sądowi swobodę w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zarzut naruszenia tego uprawnienia tylko wtedy może być uznany za usprawiedliwiony, jeżeli Sąd zaprezentuje rozumowanie sprzeczne z regułami logiki bądź z doświadczeniem życiowym. Wbrew odmiennym wywodom apelacji dokonana przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego spełnia kryteria określone w art. 233 § 1 k.p.c., jest wnikliwa, logiczna i obejmuje cały materiał dowodowy. Brak jest zatem podstaw do jej kwestionowania. Dodać należy, iż postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie może polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego ustalonego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów. Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego, przeprowadzone dowody rozważył i omówił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Ostateczne wnioski i konkluzje wynikające z ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia istotnego dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy są jednoznaczne i pozbawione sprzeczności.
 Brak udowodnienia przesłanki dotyczącej zmiany okoliczności pomiędzy 12 marca 2013 r., a 20 marca 2013 r. już sam w sobie niweczy zasadność złożonego wniosku. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie także z uwagi na bezsporną sytuację rozwiedzionych małżonków, istniejącego między nimi ogromnego napięcia i konfliktu oraz sytuacji małoletnich dzieci. W polskiej doktrynie prawa rodzinnego, w aktualnym stanie prawnym, dominuje przekonanie o dopuszczalności orzeczenia przez sąd pieczy naprzemiennej w sytuacji pozostawienia obojgu rodzicom pełni władzy rodzicielskiej ( np. J. Gajda [w:] K. Pietrzykowski (red.), Kodeks rodzinny i opiekuńczy, Warszawa 2010, s. 963, nb. 1; R. Zegadło pod red. J. Ignaczewskiego, "Władza rodzicielska i kontakty z dzieckiem", Warszawa 2010, s. 51 i 52; tenże "Miejsce zamieszkania, miejsce pobytu, miejsce zwykłego (stałego) pobytu dziecka oraz piecza naprzemienna", Rodzina i Prawo 2011, nr 17-18, s. 13; T. Justyński, "Prawo do kontaktów z dzieckiem w prawie polskim i obcym", Warszawa 2011, s. 241. ). W dostępnym piśmiennictwie dotyczącym pieczy naprzemiennej wskazuje się, że warunkiem jej ustanowienia jest współdziałanie rodziców. „ Aby opieka naprzemienna mogła stać się korzystnym rozwiązaniem, spełnione muszą być szczególne warunki. Wymaga zatem poprawnej i bezkonfliktowej relacji między rodzicami, a więc w każdej sytuacji stawiania potrzeb dziecka na pierwszym miejscu w stosunku do ewentualnych personalnych animozji między rodzicami; zostawienia za sobą przeszłości; samokontroli; dobrej komunikacji na temat dziecka i w obecności dziecka. Niezbędna jest także bardzo sprawna organizacja: precyzyjny i przewidywalny plan zapewniający jednak łatwą reorganizację w przypadku potrzeby modyfikacji; systematyczne i zrównoważone monitorowanie postępów szkolnych przez oboje rodziców; dowożenie dziecka na zajęcia szkolne i pozaszkolne. Nie bez znaczenia jest również sytuacja finansowa rodziny, jako że opieka naprzemienna oznacza utrzymywanie dwóch domów, w których pełnoprawnym mieszkańcem jest dziecko (pokój dziecka, podwójny „ komplet ” rzeczy codziennego użytku dla dziecka) ” (A. Gójska, "Władza rodzicielska i kontakty z dzieckiem", pod red. J. Ignaczewskiego, Warszawa 2010, s. 431.). W wypowiedziach psychologów zajmujących się pieczą naprzemienną podnosi się że „ podstawowym warunkiem zastosowania opieki naprzemiennej jest wystąpienie takich warunków, które pozwalają antycypować zgodną współpracę rodziców we wszystkich aspektach wychowawczych (...). A zatem orzekanie opieki naprzemiennej w sytuacji nasilonego konfliktu między rodzicami stanowi skrajny przykład rozwiązania służącego racjom rodziców i spokojowi sądu, ale sprzecznego z dobrem dziecka” ( tak A. Czerederecka, „Rozwód a rywalizacja o opiekę nad dziećmi ”, Warszawa 2010, s. 108. ).
 Podzielając w pełni zaprezentowane powyżej poglądy doktryny podkreślić należy, że zdaniem sądu ad quem Sąd Rejonowy w sposób bardzo wnikliwy i prawidłowy dokonał oceny aktualnej sytuacji małoletnich oraz sytuacji byłych małżonków A. wskazującej na istniejący pomiędzy nimi ogromny konflikt, brak współpracy i nagromadzenie złych emocji co stanowi wprost brak przesłanek do uwzględnienia wniosku o zmianę wyroku rozwodowego w przedmiocie wykonywania władzy rodzicielskiej. Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, trafnie oceniając przy tym zgromadzone w sprawie dowody. Wyprowadził także właściwe ustalenia i wnioski, w oparciu, o które prawidłowo zastosował normy prawa materialnego, tym samym Sąd Okręgowy w całej rozciągłości przyjmuje ustalenia i wnioski sądu ad quem w tej części jako własne i może jedynie odesłać do lektury uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Również przebieg rozprawy apelacyjnej w dniu 2 października 2013 r. i zaprezentowane tam emocje oraz jednoznaczne wykluczenie jakichkolwiek form współpracy pomiędzy rodzicami uzasadniają przekonanie, że w aktualnej sytuacji brak jest możliwości przyznania pełni władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom, a tym samym i ustanowienia opieki naprzemiennej. W takim kontekście jako całkowicie niezasadne należy uznać zarzuty apelacji dotyczące pominięcia przez sąd a quo nagrania z dnia 8 kwietnia 2013 roku z udziałem stron i syna S. ilustrującego, że W. S. - A. nie akceptuje woli S. pozostania u ojca oraz jakie metody perswazji stosuje, notatek urzędowych sporządzonych z interwencji policji w szkole, z dnia 19 kwietnia 2013 roku i nagrania z dnia 3 kwietnia 2013 roku z udziałem uczestniczki i K. A. bowiem wykazują one, na co, sam apelujący w całej apelacji kładzie główny akcent, na aktualny konflikt byłych małżonków i brak współpracy między nimi, podczas gdy warunkiem uwzględnienia wniosku o ustanowienie pieczy naprzemiennej jest głębokie i oparte na solidnych podstawach porozumienie rodziców.
 Prezentowana przez obie strony uraza, niechęć i brak współpracy czynią także bezprzedmiotowym prowadzenie dowodu z opinii psychologa na okoliczności wskazane w apelacji. W kontekście całości powyższych rozważań zarzut naruszenia przez sąd a quo przepisu postępowania tj. art. 227 k.p.c. w związku z art. 236 k.p.c. polegający na dopuszczeniu dowodu z nagrań audio wideo lecz nie przeprowadzeniu tego dowodu zgodnie z wnioskiem poprzez dokonanie ich oględzin w postaci odtworzeniu wszystkich nagrań na rozprawie może być uznany za pewne uchybienie, niemniej nie jest to takie naruszenie, które wpływałoby na błędność rozstrzygnięcia.
 Wobec czysto polemicznych zarzutów podniesionych w apelacji względem prawidłowo poczynionych ustaleń i wniosków Sądu Rejonowego, zaskarżone postanowienie należało uznać za odpowiadające prawu, a apelację jako oczywiście bezzasadną oddalić – o czym orzeczono na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
 O kosztach postępowania odwoławczego Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. na zasadzie odpowiedzialności za wynik postępowania i zasądził na rzecz uczestniczki kwotę 60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z § 7 ust.1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. nr 163 poz. 1348 ze zm.).


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 3.3.2012
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 C 65/7
 Pourvoi formé le 20 décembre 2011 par Seven for all mankind LLC contre l’arrêt du Tribunal (sixième chambre) rendu le 6 octobre 2011 dans l’affaire T-176/10, Seven SpA/Office de l'harmonisation dans le marché intérieur (marques, dessins et modèles)
 (Affaire C-655/11 P)
 2012/C 65/14
 Langue de procédure: l'anglais
 Parties
 Partie requérante: Seven for all mankind LLC (représentant: Me A. Gautier-Savagnac, avocat)
 Autre partie à la procédure: Office de l’harmonisation dans le marché intérieur (marques, dessins et modèles)
 Conclusions
 La requérante au pourvoi conclut à ce qu’il plaise à la Cour:
 —
 annuler l’arrêt rendu par le Tribunal de l’Union européenne le 6 octobre 2011, notifié le 7 octobre 2011 (affaire T-176/10);
 —
 confirmer la décision de la deuxième chambre de recours de l’OHMI du 28 janvier 2010, notifiée le 15 février 2010 (affaire R 1514/2008-2);
 —
 condamner Seven SpA à supporter, outre ses propres dépens, les dépens exposés par Seven for all mankind devant la Cour et devant l’OHMI.
 Moyens et principaux arguments
 La requérante au pourvoi fait valoir qu’il y a lieu d’annuler l’arrêt attaqué pour les motifs suivants:
 —
 en premier lieu, lors de son appréciation du caractère distinctif du terme SEVEN, le Tribunal a commis une irrégularité de procédure portant atteinte aux intérêts de la requérante au pourvoi;
 —
 en second lieu, lors de son appréciation de la notion de similitude entre les marques, visée à l’article 8, paragraphe 1, sous b), du règlement sur la marque communautaire, le Tribunal n’a pas satisfait aux exigences de la jurisprudence constante et n’a pas tenu compte de l’ensemble des facteurs pertinents en l’espèce.


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 21998A0714(01)
 Avtal genom skriftväxling mellan Europeiska gemenskapen och Republiken Guineas regering om provisorisk tilllämpning av det protokoll vari de fiskemöjligheter och de ekonomiska motpartsmedel som föreskrivs i avtalet mellan Europeiska ekonomiska gemenskapen och Republiken Guineas regering om fiske utanför Guineas kust fastställs för tiden från och med den 1 januari 1998 och till och med den 31 december 1999
 Europeiska gemenskapernas officiella tidning nr L 196 , 14/07/1998 s. 0031 - 0031
 AVTAL GENOM SKRIFTVÄXLING mellan Europeiska gemenskapen och Republiken Guineas regering om provisorisk tilllämpning av det protokoll vari de fiskemöjligheter och de ekonomiska motpartsmedel som föreskrivs i avtalet mellan Europeiska ekonomiska gemenskapen och Republiken Guineas regering om fiske utanför Guineas kust fastställs för tiden från och med den 1 januari 1998 och till och med den 31 december 1999A. Skrivelse från Republiken Guineas regering Herr,Med hänvisning till protokollet som paraferades den 11 december 1997 om fastställande av fiskemöjligheter och ekonomiska motpartsmedel för tiden från och med den 1 januari 1998 till och med den 31 december 1999 har jag äran att meddela Er att Republiken Guineas regering är beredd att tillämpa det protokollet provisoriskt med verkan från och med den 1 januari 1998 till dess att det träder i kraft i enlighet med artikel 7 i protokollet, förutsatt att Europeiska gemenskapen är villig att göra detsamma.Detta gäller under förutsättning att den första delutbetalningen av den ekonomiska ersättning som fastställs i artikel 2 i protokollet görs före den 30 juni 1998.Jag skulle vara tacksam om Ni ville bekräfta att Europeiska gemenskapen är införstådd med en sådan provisorisk tillämpning.HögaktningsfulltPå Republiken Guineas regerings vägnarB. Skrivelse från gemenskapen Herr,Jag har äran att bekräfta att jag har mottagit Er skrivelse av idag med följande lydelse:"Med hänvisning till protokollet som paraferades den 11 december 1997 om fastställande av fiskemöjligheter och ekonomiska motpartsmedel för tiden från och med den 1 januari 1998 till och med den 31 december 1999 har jag äran att meddela Er att Republiken Guineas regering är beredd att tillämpa det protokollet provisoriskt med verkan från och med den 1 januari 1998 till dess att det träder i kraft i enlighet med artikel 7 i protokollet, förutsatt att Europeiska gemenskapen är villig att göra detsamma.Detta gäller under förutsättning att den första delutbetalningen av den ekonomiska ersättning som fastställs i artikel 2 i protokollet görs före den 30 juni 1998.Jag skulle vara tacksam om Ni ville bekräfta att Europeiska gemenskapen är införstådd med en sådan provisorisk tilllämpning."Jag har äran att bekräfta att Europeiska gemenskapen är införstådd med en sådan provisorisk tillämpning.HögaktningsfulltPå Europeiska unionens råds vägnar


type: other

text:
súpis majetku podstát - US-SR/Judikáty.info
 Nájdené rozsudky pre výraz: súpis majetku podstát
 vyhľadávací dotaz: súpis majetku podstát
 supiet nájdené 611 krát v 275 dokumentoch
 podstat nájdené 305 krát v 193 dokumentoch
 Krajské súdy SR 75 dokumentov
 Merito Správca musí dodržať lehotu na vyhotovenie súpisu.
 Kľúčové slová: súpis majetku podstát, povinnosť dodržať lehotu
 Právna veta: Sťažovateľka bola odvolaná z funkcie správcu úpadcu. V ustanovení § 76 ods. 2 zákona o konkurze je obsiahnutá povinnosť správcu vyhotoviť súpis majetku podstát do 30 dní od vyhlásenia konkurzu. Odvolávanie sa sťažovateľky na ustanovenie § 39 ods. 5 vyhlášky je nesprávne, pretože sťažovateľka bola povinná riadiť sa právnou normou obsiahnutou v predpise vyššej právnej sily, ktorá má prednosť pred normou obsiahnutou v predpise nižšej právnej sily. Z tohto dôvodu sťažovateľka bola povinná dodržať 30-dňovú lehotu ustanovenú zákonom o konkurze a následne súpis bezodkladne zverejniť vo vestníku. Podľ ...Právna veta je skrátená. Pre zobrazenie celej právnej vety sa zaregistrujte na 14 dní bezplatne alebo prihláste.
 [] SLOVENSKÁ REPUBLIKA UZNESENIE Ústavného súdu Slovenskej republiky II. ÚS 41/2012-11 Ústavný súd Slovenskej republiky na neverejnom zasadnutí senátu 14. marca 2012 predbežne prerokoval sťažnosť JUDr. M. M., V., zastúpenej advokátom Mgr. J. M., B., vo veci namietaného porušenia čl. 19 ods. 1, čl. 35 ods. 1 a čl. 46 Ústavy Slovenskej republiky v konaní vedenom Okresným súdom Prešov pod sp. zn. 1 R 3/2010 a takto rozhodol: Sťažnosť JUDr. M. M. odmieta ako zjavne neopodstatnenú. Odôvodnenie: .
 Merito Zníženie paušálnej odmeny správcu z dôvodu porušenia jeho povinnosti.
 Kľúčové slová: zníženie paušálnej odmeny, zverejnenie v Obchodnom vestníku, odmena správcu konkurznej podstaty, súpis majetku podstát
 Právna veta: Podľa názoru ústavného súdu okresný súd postupoval v súlade s aplikovanými právnymi predpismi (ZKR a vyhláškou), keď v súlade s ustanovením § 12 ods. 3 vyhlášky sankcionoval sťažovateľa znížením paušálnej odmeny z dôvodu zisteného porušenia povinnosti v zmysle § 76 ods. 2 ZKR, teda vyhotoviť súpis majetku úpadcu v lehote 60 dní od vyhlásenia konkurzu a tento bezodkladne zverejniť v Obchodnom vestníku. Nesplnenie povinnosti bezodkladne zverejniť súpis majetku všeobecnej podstaty v Obchodnom vestníku sťažovateľ sám priznal a tento skutkový záver okresného súdu ...Právna veta je skrátená. Pre zobrazenie celej právnej vety sa zaregistrujte na 14 dní bezplatne alebo prihláste.
 SLOVENSKÁ REPUBLIKA UZNESENIE Ústavného súdu Slovenskej republiky II. ÚS 626/201514 Ústavný súd Slovenskej republiky na neverejnom zasadnutí 30. septembra 2015 v senáte zloženom z predsedu Sergeja Kohuta (sudca spravodajca) a zo sudcov Lajosa Mészárosa a Ladislava Orosza predbežne prerokoval sťažnosť , , správcu úpadcu obchodnej spoločnosti Aqua Mineral, s. r. o., Ružová dolina 6, Bratislava, zastúpeného advokátom Mgr. Dušanom Bartekom, Dvořákovo .
 ... konania prvej schôdze veriteľov patrí správcovi paušálna odmena v sume a) 2 300 eur, ak hodnota majetku uvedená v súpise majetku podstát (ďalej len „súpisová hodnota majetku“) zapísaného do súpisu majetku podstát (ďalej len „súpis“) bez poznámky v čase ... konania prvej schôdze veriteľov patrí správcovi paušálna odmena v sume 2 300 eur, ak hodnota majetku uvedená v súpise majetku podstát zapísaného do súpisu majetku podstát bez poznámky v čase konania prvej schôdze veriteľov nepresahuje 33 000 eur“. Súd .
 Merito Oprávnenosť zapísania veci do súpisu konkurznej podstaty ako peniazmi neoceniteľnú skutočnosť.
 Kľúčové slová: vylučovacia žaloba, jedna trinástina výpočtového základu ako základná sadzba tarifnej odmeny za jeden úkon právnej služby, súpis konkurznej podstaty, excindačná žaloba
 Právna veta: I keď implicitne, vyplýva, že v právnej veci vylúčenia veci zo súpisu konkurznej podstaty proti správcovi (sťažovateľovi) ide o osobitný druh konania v zmysle § 78 zákona č. 7/2005 Z. z. o konkurze a reštrukturalizácii a o zmene a doplnení niektorých zákonov v znení účinnom v rozhodujúcom období (ďalej len „zákon o konkurze a reštrukturalizácii“), v ktorom súd nerozhoduje o vlastníctve veci, ktorá bola do súpisu konkurznej podstaty zapísaná, ale o tom, či vec bola správcom do súpisu konkurznej podstaty zapísaná ne/oprávnene, resp. či žalobcovi svedčí alebo nesvedčí také právo k veci, ktoré vyl ...Právna veta je skrátená. Pre zobrazenie celej právnej vety sa zaregistrujte na 14 dní bezplatne alebo prihláste.
 SLOVENSKÁ REPUBLIKA UZNESENIE Ústavného súdu Slovenskej republiky I. ÚS 72/2019-10 Ústavný súd Slovenskej republiky na neverejnom zasadnutí senátu 13. marca 2019 predbežne prerokoval ústavnú sťažnosť Mgr. Filipa Osvalda, Kominárska 2, Bratislava, správcu konkurznej podstaty úpadcu obchodnej spoločnosti CI HOLDING, akciová spoločnosť, Starobystrická 67, Zálesie, právne zastúpeného advokátom JUDr. Františkom Vavračom, Horná 51, Banská Bystrica, vo veci namietaného porušenia základného práva podľa čl. .
 Merito Princíp subsidiarity rozsah právomoci ústavného súdu pri poskytovaní ochrany základným právam a slobodám vo vzťahu k právomoci všeobecných súdov
 Kľúčové slová: princíp subsidiarity, rozsah právomoci ústavného súdu pri poskytovaní ochrany základným právam a slobodám, kontrola zlučiteľnosti účinkov interpretácie s ústavou, porušenie základného práva a slobody samotným rozhodnutím
 Právna veta: Pokiaľ ide o základné práva a slobody, ústava rozdeľuje ochranu ústavnosti medzi všeobecné súdy a ústavný súd. Systém tejto ochrany je založený na princípe subsidiarity, ktorá určuje aj rozsah právomoci ústavného súdu pri poskytovaní ochrany základným právam a slobodám vo vzťahu k právomoci všeobecných súdov (čl. 142 ods. 1 ústavy), a to tak, že všeobecné súdy sú primárne zodpovedné za výklad a aplikáciu zákonov, ale aj za dodržiavanie základných práv a slobôd (čl. 144 ods. 1 a 2 a čl. 152 ods. 4 ústavy). Úloha ústavného súdu sa obmedzuje na kontrolu zlučiteľnosti účinkov takejto interpret ...Právna veta je skrátená. Pre zobrazenie celej právnej vety sa zaregistrujte na 14 dní bezplatne alebo prihláste.
 ... predpisov (ďalej len „zákon o konkurze“) v spojení s porušením povinnosti dlžníka uchovať kompletnú zmluvnú a účtovnú dokumentáciu, ako aj súpis majetku podstát v konkurze zaradení do majetku odporcu na základe kúpnych zmlúv, ktoré vyšlo najavo v priebehu konkurzného konania, sa predmetná dokumentácia .
 38/1993, 7/2005, 146/2012, 189/2011, 35/2010, 655/2004
 ... na majetok fyzickej osoby - nepodnikateľa) patrí správcovi paušálna odmena v sume 2 323,57 eura, ak hodnota majetku uvedená v súpise majetku podstát (ďalej len „súpisová hodnota majetku“) zapísaného do súpisu majetku podstát (ďalej len „súpis“) bez poznámky v čase konania prvej schôdze .
 203/2010, 38/1993, 655/2005, 665/2005, 7/2005
 ... súd uvádza, že rozsah hlasovacieho práva určí správca, pričom vychádza zo zistenej sumy zabezpečenej pohľadávky a hodnoty majetku uvedenej v súpise majetku podstát.“ Skutočnosť, že sťažovateľ sa s názorom Okresného súdu Košice I nestotožňuje, nepostačuje na prijatie záveru o zjavnej neodôvodnenosti alebo arbitrárnosti .
 38/1993, 181/2014, 58/2014
 ... schôdze veriteľov v iných veciach patrí správcovi paušálna odmena v sume 6.638,78 eura, ak hodnota majetku uvedená v súpise majetku podstát (ďalej len „súpisová hodnota majetku“) zapísaného do súpisu majetku podstát (ďalej len „súpis“) bez poznámky v čase konania prvej schôdze .
 38/1993, 655/2005, 665/2005, 7/2005, 80/2013
 ... veciach patrí správcovi paušálna odmena v sume 6 638,78 € 15 v ostatných prípadoch, teda ak hodnota majetku uvedená v súpise majetku podstát zapísaného do súpisu majetku podstát bez poznámky v čase konania prvej schôdze veriteľov presahuje 99 581,76 €. Podľa § 12 .
 38/1993, 665/2005, 7/2005, 218/2010, 28/2010, 40/2013, 8/2005


text:
 Fógra dlíthiúil tábhachtach
 |
 12006E/PRO/30
 Chonartha ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh (Leagan comhdhlúite) - D. Prótacail atá i gceangal leis an gConradh ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh - Prótacal (Uimh. 30) maidir le prionsabail na coimhdeachta agus na comhréireachta a chur i bhfeidhm (1997)
 Official Journal C 321 E , 29/12/2006 P. 0308 - 0311
 Prótacal (Uimh. 30)maidir le prionsabail na coimhdeachta agus na comhréireachta a chur i bhfeidhm (1997)TÁ NA hARDPHÁIRTITHE CONARTHACHA,AR A BHEITH DE RÚN DAINGEAN ACU na coinníollacha maidir le cur i bhfeidhm phrionsabail na coimhdeachta agus na comhréireachta atá cumhdaithe in Airteagal 5 den Chonradh ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh a leagan síos d'fhonn na critéir dá gcur i bhfeidhm a shainiú ar dhóigh nios sonraí agus d'fhonn a áirithiú go n-urramóidh na hinstitiúidí uile iad go docht agus go gcuirfidh siad chun feidhme iad go comhchuí,ÓS MIAN LEO a áirithiú go nglactar cinntí ar leibhéal chomh gar agus is féidir do shaoránaigh an Aontais,AG CUR SAN ÁIREAMH Chomhaontú Idirinstitiúideach an 25 Deireadh Fómhair 1993 idir Parlaimint na hEorpa, an Chomhairle agus an Coimisiún maidir leis na nósanna imeachta chun prionsabal na coimhdeachta a chur chun feidhme,TAR ÉIS A DHAINGNIÚ go leanfaidh conclúidí na Comhairle Eorpaí in Birmingham ar an 16 Deireadh Fómhair 1992 agus an cur chuige ginearálta maidir le prionsabal na coimhdeachta a chur i bhfeidhm arna chomhaontú ag an gComhairle Eorpach ag a cruinniú i nDún Éideann ar an 11 agus an 12 Nollaig 1992 de bheith ina dtreoir do ghníomhaíocht institiúidí an Aontais agus d'fhorbairt a dhéanamh ar chur i bhfeidhm phrionsabal na coimhdeachta agus, chun na críche sin,TAR ÉIS COMHAONTÚ ar na forálacha seo a leanas a chuirfear i gceangal leis an gConradh ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh:1. I bhfeidhmiú na gcumhachtaí a thugtar di, áiritheoidh gach institiúid go gcomhlíonfar prionsabal na coimhdeachta. Áiritheoidh sí freisin go gcomhlíonfar prionsabal na comhréireachta ar dá réir nach rachaidh aon ghníomhaíocht de chuid an Chomhphobail thar a bhfuil riachtanach chun cuspóirí an Chonartha a bhaint amach.2. Urramóidh cur i bhfeidhm phrionsabail na coimhdeachta agus na comhréireachta forálacha ginearálta agus cuspóirí an Chonartha, go háirithe a mhéad a bhaineann leis an acquis communautaire agus an chothromaíocht institiúideach a choimeád ar bun go hiomlán; ní dhéanfaidh sé difear do na prionsabail arna bhforbairt ag an gCúirt Bhreithiúnais maidir leis an ngaol idir an dlí náisiúnta agus dlí an Chomhphobail agus is cóir dó Airteagal 6(4) den Chonradh ar an Aontas Eorpach, lena bhforáiltear go mbeidh "ag an Aontas na hacmhainní is gá chun a chuspóirí a bhaint amach agus a chuid beartas a chur i gcrích", a chur san áireamh.3. Ní dhéanann prionsabal na coimhdeachta na cumhachtaí arna dtabhairt ag an gConradh don Chomhphobal Eorpach, mar atá arna léiriú ag an gCúirt Bhreithiúnais, a thabhairt faoi cheist. Bainfidh na critéir dá dtagraítear sa dara mír d'Airteagal 5 den Chonradh le réimsí nach bhfuil inniúlacht eisiach ag an gComhphobal ina leith. Cuireann prionsabal na coimhdeachta treoir ar fáil maidir le conas a dhéanfar na cumhachtaí sin a fheidhmiú ar leibhéal an Chomhphobail. Is coincheap dinimiciúil an choimhdeacht agus is cóir í a chur i bhfeidhm i bhfianaise na gcuspóirí atá leagtha amach sa Chonradh. Ceadaíonn sí fairsingiú a dhéanamh ar ghníomhaíocht an Chomhphobail faoi theorainn a chumhachtaí nuair is gá sin sna himthosca agus, os a choinne sin, í a shrianadh nó scor di nuair nach bhfuil call léi a thuilleadh.4. I dtaca le haon reachtaíocht de chuid an Chomhphobail a bheartaítear, sonrófar na cúiseanna ar a bhfuil sí bunaithe d'fhonn a fhírinniú go gcomhlíonann sí prionsabail na coimhdeachta agus na comhréireachta; ní foláir táscairí cáilíochtúla, nó, nuair is féidir, táscairí cainníochtúla a thabhairt mar bhunús leis na cúiseanna ar dá mbun a chonclúidítear gur fearr is féidir leis na gComhphobal cuspóir de chuid an Chomhphobail a ghnóthú.5. Chun go mbeidh call le gníomhaíocht Chomhphobail, ní foláir an dá ghné de phrionsabal na coimhdeachta a chomhlíonadh: nach féidir cuspóirí na gníomhaíochta beartaithe a ghnóthú go leordhóthanach le gníomhaíocht na mBallstát faoi chuimsiú a gcóras bunreachtúil náisiúnta agus gur fearr is féidir, dá bhrí sin, iad a ghnóthú le gníomhaíocht de chuid an Chomhphobail.Is cóir leas a bhaint as na treoirlínte seo a leanas d'fhonn scrúdú a dhéanamh lena fháil amach an bhfuil an coinníoll thuasluaite comhlíonta:- go bhfuil gnéithe trasnáisiúnta ag an tsaincheist atá faoi bhreithniú nach féidir a rialú go sásúil le gníomhaíocht de chuid na mBallstát;- go mbeadh gníomhaíochtaí de chuid na mBallstát amháin nó easpa gníomhaíochta de chuid an Chomhphobail ar neamhréir le ceanglais an Chonartha (mar shampla an riachtanas saobhadh iomaíochta a cheartú nó srianta faoi cheilt ar thrádáil a sheachaint nó comhtháthú eacnamaíoch agus sóisialta a neartú) nó go ndéanfaidís díobháil shuntasach ar dhóigh eile do leasanna na mBallstát;- go soláthródh gníomhaíocht ar leibhéal an Chomhphobail de bharr a fairsinge nó a hiarmhairtí tairbhí soiléire i gcomparáid le gníomhaíocht ar leibhéal na mBallstát.6. Beidh foirm ghníomhaíocht an Chomhphobail chomh simplí agus is féidir, a mhéad is comhchuí le gnóthú sásúil chuspóir an bhirt agus leis an ngá le forghníomhú éifeachtúil. Ní reachtóidh an Comhphobal ach a mhéad is gá. Agus nithe eile a bheith mar a chéile, is cóir treoracha a roghnú thar rialacháin agus treoracha réime thar bhearta mionsonraithe. Cé go mbeidh na treoracha dá bhforáiltear in Airteagal 249 den Chonradh ina gceangal, maidir leis an toradh atá le gnóthú, ar gach Ballstát chuig a ndíreofar iad, fágfar faoi na húdaráis náisiúnta foirm agus modhanna a roghnú.7. Maidir le cineál agus réim ghníomhaíocht an Chomhphobail, is cóir do bhearta Comhphobail an scóip is mó is féidir a fhágail don chinnteoireacht náisiúnta, a mhéad is comhchuí le haidhm an bhirt a áirithiú agus le ceanglais an Chonartha a urramú. Agus dlí an Chomhphobail á urramú, is cóir féachaint chuige go ndéanfaí socruithe náisiúnta seanbhunaithe agus eagrú agus oibriú dhlíchórais na mBallstát a urramú. Nuair is iomchuí agus faoi réir an ghá le forghníomhú cuí, is cóir do bhearta an Chomhphobail malairt modhanna a chur ar fáil do na Ballstáit chun cuspóirí na mbeart a ghnóthú.8. Nuair is é an toradh atá ar phrionsabal na coimhdeachta a chur i bhfeidhm nach nglacann an Comhphobal aon ghníomhaíocht, ní foláir do Bhallstáit na rialacha ginearálta atá leagtha síos in Airteagal 10 den Chonradh a chomhlíonadh ina ngníomhaíocht trí gach beart iomchuí a ghlacadh chun a áirithiú go gcomhallfar a gcuid oibleagáidí faoin gConradh agus trí staonadh ó aon bheart a d'fhéadfadh gnóthú chuspóirí an Chonartha a chur i gcontúirt.9. Gan dochar dá cheart tionscnaimh, is cóir don Choimisiún:- ach amháin i gcásanna práinne nó rúndachta faoi leith, comhairle a ghlacadh go forleathan sula ndéanfaidh sé reachtaíocht a bheartú agus, nuair is iomchuí, doiciméid chomhairliúcháin a fhoilsiú;- a fhírinniú go mbaineann a thograí le hábhar ag féachaint do phrionsabal na coimhdeachta; nuair is gá, tabharfar mionsonraí ina leith sin sa mheabhrán míniúcháin a ghabhann le togra. Beidh gá le míniú chun gníomhaíocht Chomhphobail a mhaoiniú go hiomlán nó go páirteach as buiséad an Chomhphobail;- aird chuí a thabhairt ar an ngá atá ann aon ualach, bíodh sé ina ualach airgeadais nó ina ualach riarthach, a bheidh ar an gComhphobal, ar rialtais náisiúnta, ar údaráis áitiúla, ar oibreoirí eacnamaíocha agus ar shaoránaigh, a íosmhéadú agus a bheith ar comhréir leis an gcuspóir a bheidh le gnóthú;- tuarascáil bhliantúil maidir le cur i bhfeidhm Airteagal 5 den Chonradh a thíolacadh don Chomhairle Eorpach, do Pharlaimint na hEorpa agus don Chomhairle. Cuirfear an tuarascáil bhliantúil sin freisin chuig Coiste na Réigiún agus chuig an gCoiste Eacnamaíoch agus Sóisialta.10. Cuirfidh an Chomhairle Eorpach an tuarascáil ón gCoimisiún dá dtagraítear sa cheathrú fleasc de mhír 9 san áireamh sa tuarascáil ar an dul chun cinn atá déanta ag an Aontas nach foláir di a thíolacadh do Pharlaimint na hEorpa i gcomhréir le hAirteagal 4 den Chonradh ar an Aontas Eorpach.11. Agus na nósanna imeachta is infheidhme á n-urramú go hiomlán acu, déanfaidh Parlaimint na hEorpa agus an Chomhairle, mar chuid dhílis den scrúdú ginearálta ar thograí an Choimisiúin, a gcomhchuibheas le hAirteagal 5, den Chonradh a mheas. Bainfidh an fhoráil seo le togra bunaidh an Choimisiúin agus le leasuithe a bheartaíonn Parlaimint na hEorpa agus an Chomhairle a dhéanamh ar an togra.12. I gcúrsa na nósanna imeachta dá dtagraítear in Airteagail 251 agus 252 den Chonradh, cuirfear Parlaimint na hEorpa ar an eolas faoi sheasamh na Comhairle ar chur i bhfeidhm Airteagal 5 den Chonradh, trí ráiteas ar na cúiseanna a thug ar an gComhairle a comhsheasamh a ghlacadh. Cuirfidh an Chomhairle in iúl do Pharlaimint na hEorpa na cúiseanna a meastar dá mbun nach bhfuil togra ón gCoimisiún comhchuí go hiomlán nó go páirteach le hAirteagal 5 den Chonradh.13. Déanfar comhlíonadh phrionsabal na coimhdeachta a athbhreithniú i gcomhréir leis na rialacha atá leagtha síos sa Chonradh.--------------------------------------------------


text:
C 271 /2 Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 6 . 9 . 97
 URTEIL DES GERICHTSHOFES URTEIL DES GERICHTSHOFES
 (Fünfte Kammer) vom 17. Juli 1997
 in der Rechtssache C-28/95 ( Vorabentscheidungsersuchen
 vom 10. Juli 1997 des Gerechtshof Amsterdam ): A. Leur-Bloem gegen Inspec
 teur der Belastingdienst/Ondernemingen Amsterdam 2 (')
 in der Rechtssache C-261/95 (Vorabentscheidungsersuchen
 der Pretura circondariale Frosinone ): Rosalba Palmisani (Artikel 177 — Zuständigkeit des Gerichtshofes — Natio
 gegen Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS ) ( x ) nale Rechtsvorschriften, die Gemeinschaftsvorschriften
 übernehmen — Umsetzung — Richtlinie 90/434/EWG
 (Sozialpolitik — Schutz der Arbeitnehmer bei Zahlungsun — Begriff der Fusion durch Austausch von Anteilen —
 fähigkeit des Arbeitgebers — Richtlinie 80/987/EWG — Steuerhinterziehung oder -umgehung)
 Haftung des Mitgliedstaats wegen verspäteter Umsetzung ( 97/C 271 /03 )
 einer Richtlinie — Angemessene Wiedergutmachung —
 Ausschlußfrist) (Verfahrenssprache: Niederländisch)
 ( 97/C 271 /02 ) (Vorläufige Übersetzung; die endgültige Übersetzung
 erscheint in der Sammlung der Rechtsprechung des
 Gerichtshofes)
 (Verfahrenssprache: Italienisch) In der Rechtssache C-28/95 betreffend ein dem Gerichts
 hof nach Artikel 177 EG-Vertrag vom Gerechtshof
 Amsterdam in dem bei diesem anhängigen Rechtsstreit
 A. Leur-Bloem gegen Inspecteur der Belastingdienst/Onder
 (Vorläufige Übersetzung; die endgültige Übersetzung nemingen Amsterdam 2 vorgelegtes Ersuchen um Vorab
 erscheint in der Sammlung der Rechtsprechung des entscheidung über die Auslegung der Artikel 2
 Gerichtshofes) Buchstabe d ) und 11 Absatz 1 Buchstabe a ) der Richtlinie
 90/434/EWG des Rates vom 23 . Juli 1990 über das
 gemeinsame Steuersystem für Fusionen, Spaltungen, die
 Einbringung von Unternehmensteilen und den Austausch
 In der Rechtssache C-261 /95 betreffend ein dem Gerichts von Anteilen, die Gesellschaften verschiedener Mitglied
 hof nach Artikel 177 EG-Vertrag von der Pretura circon staaten betreffen ( ABl . L 225 vom 20. 8 . 1990, S. 1 ), hat
 dariale Frosinone ( Italien ) in dem bei diesem Gericht der Gerichtshof unter Mitwirkung des Präsidenten G. C.
 anhängigen Rechtsstreit Rosalba Palmisani gegen Istituto Rodri'guez Iglesias, der Kammerpräsidenten G. F. Mancini,
 nazionale della previdenza sociale ( INPS ) vorgelegtes Er J. C. Moitinho de Almeida, J. L. Murray und L. Sevön
 suchen um Vorabentscheidung über die Auslegung des sowie der Richter C. N. Kakouris, P. J. G. Kapteyn,
 Artikels 5 EG-Vertrag und des Grundsatzes der Haftung C. Gulmann, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet, G. Hirsch,
 des Staates für Schäden, die dem Bürger durch einen dem P. Jann ( Berichterstatter ) und H. Ragnemalm — General
 Staat zuzurechnenden Verstoß gegen das Gemeinschafts anwalt: F. G. Jacobs; Kanzler: H. A. Rühl, Hauptverwal
 recht entstanden sind, hat der Gerichtshof ( Fünfte Kam tungsrat — am 17. Juli 1997 ein Urteil mit folgendem
 Tenor erlassen :
 mer ) unter Mitwirkung des Kammerpräsidenten J. C. Moi
 tinho de Almeida sowie der Richter L. Sevön, D. A. O.
 Edward, P. Jann und M. Wathelet ( Berichterstatter ) — 1 . Der Gerichtshof ist gemäß Artikel 177 EG-Vertrag
 Generalanwalt: G. Cosmas; Kanzler: L. Hewlett, Verwal für die Auslegung des Gemeinschaftsrechts zuständig,
 tungsrätin — am 10 . Juli 1997 ein Urteil mit folgendem wenn dieses den fraglichen Sachverhalt nicht unmittel
 Tenor erlassen : bar regelt, aber der nationale Gesetzgeber bei der
 Umsetzung der Bestimmungen einer Richtlinie in
 nationales Recht beschlossen hat, rein innerstaatliche
 Sachverhalte und Sachverhalte, die unter die Richtlinie
 Es verstößt nicht gegen das Gemeinschaftsrecht bei seinem fallen, gleichzubehandeln, und seine innerstaatlichen
 gegenwärtigen Stand, wenn ein Mitgliedstaat für die Erhe Rechtsvorschriften deshalb an das Gemeinschaftsrecht
 bung einer Klage auf Ersatz des durch die verspätete angepaßt hat.
 Umsetzung der Richtlinie 80/987/EWG des Rates vom
 2 . a ) Artikel 2 Buchstabe d) der Richtlinie 90/434/EWG
 20. Oktober 1980 zur Angleichung der Rechtsvorschriften
 der Mitgliedstaaten über den Schutz der Arbeitnehmer bei des Rates vom 23 . Juli 1990 über das gemeinsame
 Zahlungsunfähigkeit des Arbeitgebers entstandenen Scha Steuersystem für Fusionen, Spaltungen, die Ein
 dens eine Ausschlußfrist von einem Jahr nach der Umset bringung von Unternehmensteilen und den Aus
 tausch von Anteilen, die Gesellschaften verschiede
 zung in sein nationales Recht vorschreibt, sofern diese Ver
 fahrensvorschrift nicht weniger günstig ist als Vorschriften, ner Mitgliedstaaten betreffen, setzt nicht voraus,
 die für ähnliche Klagen innerstaatlicher Art gelten. daß die erwerbende Gesellschaft im Sinne von
 Artikel 2 Buchstabe h) dieser Richtlinie selbst ein
 Unternehmen betreibt oder daß die Unternehmen
 (') ABl . C 268 vom 14 . 10 . 1995 . von zwei Gesellschaften in finanzieller und wirt
 schaftlicher Hinsicht dauerhaft zu einer Einheit
 verbunden werden. Auch der Umstand, daß die
 selbe natürliche Person, die Alleingesellschafter
 und Geschäftsführer der erworbenen Gesellschaf
 ---pagebreak--- 6 . 9 . 97 Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 271 /3
 ten war, Alleingesellschafter und Geschäftsführer gericht, Kassel, in dem bei diesem anhängigen Rechtsstreit
 der erwerbenden Gesellschaft wird, steht der Ein Bernd Giloy gegen Hauptzollamt Frankfurt am Main-Ost
 stufung des fraglichen Vorgangs als Fusion durch vorgelegtes Ersuchen um Vorabentscheidung über die Aus
 Austausch von Anteilen nicht entgegen. legung von Artikel 244 der Verordnung ( EWG ) Nr. 2913/
 92 des Rates vom 12 . Oktober 1992 zur Festlegung des
 b ) Nach Artikel 11 der Richtlinie 90/434/EWG müs Zollkodex der Gemeinschaften ( ABl . L 302 vom 19 . 10.
 sen die zuständigen nationalen Behörden bei der 1992, S. 1 ) hat der Gerichtshof unter Mitwirkung des Prä
 Prüfung, ob der beabsichtigte Vorgang als haupt sidenten G. C. Rodriguez Iglesias, der Kammerpräsidenten
 sächlichen Beweggrund oder als einen der haupt G. F. Mancini, J. C. Moitinho de Almeida, J. L. Murray
 sächlichen Beweggründe die Steuerhinterziehung und L. Sevön sowie der Richter C. N. Kakouris, R J. G.
 oder -umgehung hat, in jedem Einzelfall eine glo Kapteyn, C. Gulmann, D. A. O. Edward ( Berichterstatter ),
 bale Untersuchung dieses Vorgangs vornehmen. J.-R Puissochet, G. Hirsch, P. Jann und H. Ragnemalm —
 Ein solche Untersuchung muß gerichtlich überprüf Generalanwalt: F. G. Jacobs; Kanzler: H. A. Rühl, Haupt
 bar sein. Gemäß Artikel 1 1 Absatz 1 Buchstabe a) verwaltungsrat — am 17. Juli 1997 ein Urteil mit folgen
 dem Tenor erlassen :
 der Richtlinie 90/434/EWG können die Mitglied
 staaten vorsehen, daß vom Vorliegen einer Steuer
 hinterziehung oder -umgehung auszugehen ist, 1 . Die Zollbehörden setzen die Vollziehung einer ange
 wenn der beabsichtigte Vorgang nicht auf vernünf fochtenen zollrechtlichen Entscheidung nach Arti
 tigen wirtschaftlichen Gründen beruht. Sie haben kel 244 Absatz 2 der Verordnung (EWG) Nr. 2913/92
 unter Beachtung des Grundsatzes der Verhältnis des Rates vom 12 . Oktober 1992 zur Festlegung des
 mäßigkeit die hierfür erforderlichen innerstaat Zollkodex der Gemeinschaften ganz oder teilweise
 lichen Verfahren festzulegen. Eine generelle Vor aus, wenn auch nur eine der beiden dort genannten
 schrift, mit der bestimmte Gruppen von Vorgän Voraussetzungen erfüllt ist, so daß eine Aussetzung zu
 gen auf der Grundlage von Kriterien der in erfolgen hat, wenn dem Beteiligten ein unersetzbarer
 Buchstabe a) der zweiten Antwort genannten Art Schaden droht; Zweifel an der Rechtmäßigkeit der
 automatisch und unabhängig davon, ob tatsächlich angefochtenen Entscheidung brauchen nicht zu be
 eine Steuerhinterziehung oder -umgehung vorliegt, stehen.
 vom Steuervorteil ausgeschlossen werden, ginge
 jedoch über das zur Verhinderung einer solchen 2 . Die Zollbehörden dürfen die Aussetzung der Vollzie
 Steuerhinterziehung oder -umgehung Erforderliche hung einer angefochtenen zollrechtlichen Entscheidung
 hinaus und beeinträchtigte das mit der Richtlinie auch dann von einer Sicherheitsleistung abhängig
 90/434/EWG verfolgte Ziel. machen, wenn dem Beteiligten bei sofortiger Vollzie
 hung ein unersetzbarer Schaden droht. Kann die For
 c ) Der Begriff des vernünftigen wirtschaftlichen derung einer Sicherheitsleistung jedoch aufgrund der
 Grundes im Sinne von Artikel 1 1 der Richtlinie 90/ Lage des Schuldners zu ernsten Schwierigkeiten wirt
 434/EWG setzt mehr als das bloße Streben nach schaftlicher oder sozialer Art führen, so brauchen die
 einem rein steuerlichen Vorteil wie dem horizonta Zollbehörden keine Sicherheitsleistung zu fordern.
 len Verlustausgleich voraus.
 3 . Bei einem Schuldner, der nicht über ausreichende Mit
 (') ABl . C 74 vom 25 . 3 . 1995 . tel für eine Sicherheitsleistung verfügt, kann es zu ern
 sten Schwierigkeiten wirtschaftlicher oder sozialer Art
 führen, wenn die Aussetzung der Vollziehung einer
 angefochtenen zollrechtlichen Entscheidung von einer
 solchen Sicherheitsleistung abhängig gemacht wird.
 URTEIL DES GERICHTSHOFES 4 . Wird die Aussetzung der Vollziehung einer angefochte
 nen zollrechtlichen Entscheidung gemäß Artikel 244
 vom 17. Juli 1997 Absatz 3 der Verordnung (EWG) Nr. 2913/92 von
 in der Rechtssache C-130/95 (Vorabentscheidungsersuchen einer Sicherheitsleistung abhängig gemacht, so ist die
 des Hessischen Finanzgerichts, Kassel ): Bernd Giloy gegen Sicherheit in Flöhe des genauen Betrages der Schuld
 Hauptzollamt Frankfurt am Main-Ost (') oder, wenn dieser nicht zweifelsfrei ermittelt werden
 kann, des höchstmöglichen Betrages der Schuld, die
 (Artikel 177 — Zuständigkeit des Gerichtshofes — Natio entstanden ist oder entstehen kann, festzusetzen, es sei
 nale Rechtsvorschriften, die Gemeinschaftvorschriften denn, daß die Forderung einer Sicherheitsleistung für
 übernehmen — Zollkodex der Gemeinschaften — Rechts
 den Schuldner zu ernsten Schwierigkeiten wirtschaft
 behelf — Aussetzung einer zollrechtlichen Entscheidung — licher oder sozialer Art führen kann; ist dies der Fall,
 Sicherheitsleistung) so kann die Sicherheit unter Berücksichtigung der
 ( 97/C 271 /04 ) finanziellen Lage des Schuldners auf einen niedrigeren
 Betrag als den Gesamtbetrag der betreffenden Schuld
 festgesetzt werden.
 (Verfahrenssprache: Deutsch)
 (■) ABl . C 159 vom 24 . 6 . 1995 .
 In der Rechtssache C-130/95 betreffend ein dem Gerichts
 hof nach Artikel 177 EG-Vertrag vom Hessischen Finanz