text:
Liga Polskich Rodzin (LPR) – polska prawicowa partia polityczna, powstała 21 kwietnia 2001 (zarejestrowana sądownie 30 maja 2001). Utworzyły ją środowiska Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego i Stronnictwa Narodowego. I kongres LPR miał miejsce 5 maja 2001. W skład Komitetu Wyborczego Ligi Polskich Rodzin na wybory w 2001 weszły także inne ugrupowania prawicy, m.in. Ruch Odbudowy Polski, Ruch Katolicko-Narodowy, Porozumienie Polskie i Przymierze dla Polski.
 Organizacją młodzieżową, która pomogła utworzyć LPR i z nią współpracowała, była Młodzież Wszechpolska (reaktywowana 2 grudnia 1989 przez późniejszego prezesa LPR – Romana Giertycha). W związku z ujawnianymi coraz liczniej skandalami dotyczącymi tej organizacji, 12 grudnia 2006 Roman Giertych odciął się od MW, jako młodzieżówkę partii powołując Ruch Młodych LPR.
 W latach 2001–2007 partia posiadała reprezentację w polskim parlamencie, a w okresie 2004–2009 w Parlamencie Europejskim. Od 2006 do 2007 ugrupowanie wchodziło w skład koalicji rządowej z Prawem i Sprawiedliwością i Samoobroną RP (wicepremierem z ramienia partii był wówczas Roman Giertych).
 Ze stronnictwem związany był miesięcznik „Racja Polska”.
 Historia LPR
 Geneza
 Członkowie Ligi Polskich Rodzin wywodzą się głównie ze środowisk związanych ze Stronnictwem Narodowo-Demokratycznym i Stronnictwem Narodowym. Główną inicjatywą, która przyczyniła się do powstania partii, była Liga Rodzin (porozumienie zawarte na początku 2001 przez około 20 organizacji, którego prezesem był Witold Hatka).
 Decyzję o powołaniu partii podjęto na posiedzeniu Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego w dniu 21 kwietnia 2001. LPR powstała 5 maja tego samego roku, kiedy na nadzwyczajnym kongresie SND formalnie zmieniono nazwę na „Liga Polskich Rodzin”. 19 maja 2001 na posiedzeniu Rady Naczelnej Stronnictwa Narodowego poparto utworzenie LPR. Jednak część działaczy ruchu narodowego niezadowolona z funkcjonowania wspólnego ugrupowania podjęła ponownie działalność pod szyldem SN, organizując 15 września 2001 Kongres Nadzwyczajny. Stronnictwo Narodowe kontynuowało odrębną działalność do 31 stycznia 2004, kiedy to przekształcono partię SN w Stowarzyszenie „Stronnictwo Narodowe”.
 2001–2005
 5 maja 2001 na nadzwyczajnym kongresie Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego zmieniono nazwę partii na „Liga Polskich Rodzin”. 11 maja powołano komitet wyborczy Liga Polskich Rodzin. 1 lipca tego samego roku partia ogłosiła start kampanii wyborczej przed wyborami parlamentarnymi. Hasło wyborcze Ligi Polskich Rodzin brzmiało „Aby Polska Polską była”. Komitet jednoczył wszystkie znaczące ugrupowania radykalnej prawicy poza środowiskami skupionymi w konkurencyjnym Komitecie Wyborczym Alternatywa Ruch Społeczny. Głównymi partiami, które zawarły sojusz wyborczy z LPR, były: Porozumienie Polskie (Jana Łopuszańskiego), Ruch Katolicko-Narodowy (Antoniego Macierewicza) – obie 22 czerwca, Przymierze dla Polski (Gabriela Janowskiego) – 23 lipca oraz Ruch Odbudowy Polski (Jana Olszewskiego) – 28 lipca. W wyborach parlamentarnych w 2001 LPR uzyskała 1 025 148 głosów, tj. 7,87% poparcia, co przełożyło się na 36 mandatów poselskich oraz 2 senatorskie. Partia była w opozycji do rządu Leszka Millera. Znalezienie się w parlamencie LPR zawdzięczało głównie nieformalnemu patronatowi wpływowej radiostacji – Radio Maryja. Jednak już wkrótce po wyborach rozpoczął się trwający kilka lat proces stopniowego wycofywania poparcia tego radia dla LPR. Również niedługo po wyborach poszczególni posłowie LPR zaczęli opuszczać klub parlamentarny, w większości tworząc własne koła poselskie. Kolejno powstawały nowe koła:
 (data powstania, nazwa koła poselskiego, lider ugrupowania)
 27 sierpnia 2002 – Ruch Odbudowy Polski (Jan Olszewski),
 5 listopada 2002 – Ruch Katolicko-Narodowy (Antoni Macierewicz),
 15 stycznia 2003 – Porozumienie Polskie (Jan Łopuszański),
 20 kwietnia 2004 – Dom Ojczysty (Halina Szustak),
 13 września 2005 – Ruch Patriotyczny (Gabriel Janowski).
 Klub LPR opuściły zatem partie, które wprowadziły do Sejmu posłów z jej list, a ponadto powstała nowa partia Dom Ojczysty (istniejąca do 2006; nową formacją był też Ruch Patriotyczny, który jednak był federacją partii już istniejących – ROP, RKN i PdP). Obok odpływu znacznej ilości posłów z klubu LPR dołączyło jednak do niego kilku posłów z innych klubów parlamentarnych. Na koniec kadencji liczył on 19 posłów i 4 senatorów.
 26 stycznia 2002 zwołany został kongres ugrupowania. Kongres wzmocnił rolę przewodniczącego i umożliwił wejście do zarządu głównego partii Zygmunta Wrzodaka i Romana Giertycha. W lutym Rada Polityczna partii postanowiła o samodzielnym starcie w wyborach samorządowych. Przed październikowymi wyborami samorządowymi, większość partii wraz ze środowiskiem Kazimierza Kapery (który założył potem partię Rodzina-Ojczyzna) utworzyła komitet LPR; natomiast RKN, ROP i ZChN wystartowały w ramach konkurencyjnego komitetu Razem Polsce. LPR uzyskała w wyborach do sejmików województw wynik 1 603 081 głosów, tj. 14,36% poparcia – zdobywając 92 mandaty radnych sejmików w skali kraju (czwarty wynik wyborczy). Komitet Wyborczy Wyborców Razem Polsce otrzymał 121 841 głosów, tj. 1,09% poparcia i nie uzyskał miejsc w sejmikach województw.
 W wyborach posłów do Parlamentu Europejskiego w 2004 Liga Polskich Rodzin uzyskała 969 689 głosów, tj. 15,92% poparcia (drugi wynik w kraju) i 10 mandatów eurodeputowanych. Spośród 10 deputowanych, którzy weszli do Parlamentu Europejskiego z list LPR, jedynie 1 pozostał w partii do końca kadencji, 3 pozostało we frakcji eurosceptyków Niepodległość i Demokracja (w której znajdowali się początkowo wszyscy posłowie Ligi Polskich Rodzin), natomiast 6 przeszło do frakcji Unia na rzecz Europy Narodów.
 2005–2007
 Oficjalnym kandydatem Ligi Polskich Rodzin w wyborach prezydenckich został ogłoszony profesor dendrologii Maciej Giertych. Poparcia udzieliła mu Młodzież Wszechpolska. Jego sztab wyborczy został zarejestrowany 8 czerwca 2005. Kandydat zrezygnował z udziału w wyborach 4 października 2005. Maciej Giertych ostatecznie poparł w wyborach kandydata PiS – Lecha Kaczyńskiego.
 W wyborach parlamentarnych w 2005 LPR uzyskała 940 762 głosy, tj. 7,97% poparcia, co przełożyło się na 34 mandaty poselskie oraz 7 senatorskich. Partia udzieliła wotum zaufania Rządowi Kazimierza Marcinkiewicza. W styczniu 2006 partia została jednym z sygnatariuszy paktu stabilizacyjnego, a po jego zerwaniu, od 5 maja 2006, koalicji rządowej PiS-Samoobrona-LPR-NKP. W ramach koalicji Liga Polskich Rodzin otrzymała Ministerstwo Edukacji Narodowej (szefem resortu w randze wicepremiera został Roman Giertych) i Ministerstwo Gospodarki Morskiej (szefem resortu został Rafał Wiechecki). Te same stanowiska ministerialne politycy LPR piastowali również w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Członkowie rządu z ramienia LPR zostali zdymisjonowani 13 sierpnia 2007.
 W 2005 i 2006 w LPR doszło do rozłamów. W 2005 trzech parlamentarzystów polskich i trzech posłów do Europarlamentu powołało partię Forum Polskie (działającą do 2007; wówczas jej posłowie na Sejm powołali Narodowy Kongres Polski, istniejący do 2010). W 2006 natomiast, przed powołaniem koalicji rządowej z LPR odeszła grupa polityków, którzy w bardziej zdecydowany sposób opowiadali się za współpracą z PiS. Założyli oni początkowo organizację Ruch Samorządowy (który wraz z przedstawicielami Forum Polskiego współtworzył Narodowe Koło Parlamentarne, które z kolei później współtworzyło Klub Parlamentarny Ruch Ludowo-Narodowy; RS przekształcił się potem w Polską Unię Samorządową), a następnie, wraz z rozłamowcami z Samoobrony RP, partię RLN (w wyniku odejścia byłych działaczy Samoobrony RP, w 2013 przemianowaną na Ligę Narodową).
 W wyborach samorządowych w listopadzie 2006 LPR uzyskała w wyborach do sejmików województw wynik 568 935 głosów, tj. 4,71% poparcia – zdobywając 11 mandatów radnych sejmików w skali kraju (szósty wynik wyborczy).
 W przedterminowych wyborach do Sejmiku Województwa Podlaskiego przeprowadzonych 20 maja 2007 LPR wystąpiła wzmocniona przyłączeniem się do niej pięciu czołowych działaczy Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, m.in. z Podlasia (weszli oni 18 kwietnia 2007 w skład Rady Politycznej LPR). Jednak pomimo tego wsparcia wynik LPR nie poprawił się (a wręcz pogorszył z 4,83% na 4,03%). Ze względu na barierę 5% progu wyborczego LPR ponownie nie została dopuszczona do podziału mandatów radnych w tym województwie.
 W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 LPR startowała w nieformalnej koalicji z Unią Polityki Realnej oraz Prawicą Rzeczypospolitej (koalicja przyjęła nieoficjalną nazwę Liga Prawicy Rzeczypospolitej). Komitet LPR uzyskał 209 171, tj. 1,30% głosów i nie wszedł do parlamentu.
 Po 2007
 22 czerwca 2008 LPR wzięła udział w wyborach uzupełniających do Senatu w związku ze śmiercią senatora PiS Andrzeja Mazurkiewicza. Jej kandydatem był były wiceminister edukacji narodowej Mirosław Orzechowski. Uzyskał on 308 głosów, zajmując przedostatnie, 11. miejsce.
 W tym samym roku kolejna grupa działaczy opuściła partię, tworząc (m.in. wraz z częścią polityków dawnego Forum Polskiego) partię Naprzód Polsko, która posiadała kilku przedstawicieli w Parlamencie Europejskim (ugrupowanie to istniało do 2010, jego działacze związali się w późniejszych latach głównie z PiS bądź Ruchem Narodowym).
 W 2009 Liga Polskich Rodzin nawiązała współpracę z irlandzkim biznesmenem Declanem Ganleyem (szefem paneuropejskiego stowarzyszenia Libertas), który założył w Polsce oddział swojego ruchu, partię Libertas Polska. Oba ugrupowania w czerwcowych wyborach do Parlamentu Europejskiego startowały wspólnie (wraz z kandydatami Naprzód Polsko – częściowo, a także Stronnictwa „Piast”, Partii Regionów, PNP, ZChN oraz ONP-LP) w ramach KW Libertas, który nie osiągnął progu wyborczego, uzyskując 1,14% głosów.
 24 kwietnia 2010 Rada Polityczna Ligi Polskich Rodzin na posiedzeniu w Warszawie podjęła decyzję o niewystawianiu przez partię swojego kandydata w wyborach prezydenckich po tym, jak Roman Giertych (do którego o start apelował Kongres LPR) nie zdecydował się na kandydowanie. Zarząd Główny partii zdecydował nie udzielać poparcia żadnemu z kandydatów.
 W wyborach samorządowych w tym samym roku LPR wystawiła swoje listy do sejmików w 11 województwach. W skali kraju wystawieni przez partię kandydaci otrzymali 0,69% głosów. Największe poparcie LPR uzyskała w województwach: lubelskim (2,04%) i wielkopolskim (1,57%). Kandydatka Ligi została w tych wyborach wybrana na wójta gminy Telatyn. LPR zdobyła też 3 mandaty w radach gmin. Ponadto część członków partii kandydowała z list komitetów lokalnych.
 2 kwietnia 2011 Rada Polityczna Ligi Polskich Rodzin podjęła uchwałę o starcie w wyborach parlamentarnych pod własnym szyldem do Sejmu i Senatu. 22 maja LPR weszła w skład Grupy Roboczej Ugrupowań Patriotycznych i Narodowych „Ojcowizna”, powołanej w celu wspólnego startu w wyborach kilku ugrupowań prawicowych. W skład grupy weszły również Stronnictwo Ludowe „Ojcowizna”, Przymierze Narodu Polskiego, Przymierze Ludowo-Narodowe, Stronnictwo Narodowe im. Dmowskiego Romana oraz kilka stowarzyszeń. Ostatecznie 13 sierpnia Zarząd Główny LPR zdecydował o rezygnacji partii ze startu w wyborach do Sejmu i udzieleniu poparcia Polskiemu Stronnictwu Ludowemu. Kilkoro członków partii wystartowało jednak z list ugrupowań, które nie uzyskały mandatów (głównie Prawicy Rzeczypospolitej, a także Samoobrony, PJN i Nowej Prawicy). LPR zgłosiła własny komitet na wybory do Senatu, z ramienia którego wystartowała do tej izby bez powodzenia w okręgu zamojskim Maria Sendecka, zajmując 5. miejsce spośród 8 kandydatów. Uzyskała 5,65% głosów.
 W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 LPR nie wystartowała. 12 kwietnia tegoż roku jej Zarząd Główny wezwał do głosowania na kandydatów Platformy Obywatelskiej.
 Na wybory samorządowe w tym samym roku LPR zarejestrowała własny komitet, wystawiając listy do sejmików w czterech województwach. W skali kraju uzyskała 0,28% głosów i nie wprowadziła żadnych radnych wojewódzkich. Uzyskała natomiast kilka mandatów radnych na niższym szczeblu. Członek LPR kandydował z ramienia lokalnego komitetu na burmistrza Gryfina, zajmując ostatnie miejsce.
 W wyborach prezydenckich w 2015 Zarząd Główny LPR zdecydował o udzieleniu poparcia kandydatowi PSL Adamowi Jarubasowi. Nie przeszedł on do drugiej tury, w której ZG LPR udzielił poparcia urzędującemu prezydentowi Bronisławowi Komorowskiemu.
 W wyborach parlamentarnych w tym samym roku LPR nie poparła konkretnego komitetu, jednak jej Rada Polityczna, zachęcając do głosowania, opowiedziała się przeciwko PiS i Zjednoczonej Lewicy. Część liderów Ligi powołała Obywatelski KWW Polskie Rodziny Razem, startujący w trzech okręgach do Senatu. Jego pełnomocnikiem wyborczym został ówczesny członek ZG LPR Antoni Sosnowski, a kandydatami m.in. inni członkowie tego organu Dariusz Chmiel i Maria Sendecka. Ponadto kilku członków LPR znalazło się na listach KWW Grzegorza Brauna „Szczęść Boże!” do Sejmu. Żaden z członków LPR nie uzyskał mandatu w parlamencie.
 Przed wyborami samorządowymi w 2018 LPR nie zgłosiła własnego komitetu. Rada Polityczna partii zaapelowała o głosowanie w wyborach do sejmików na spełniających odpowiednie warunki kandydatów PO na listach Koalicji Obywatelskiej.
 W marcu 2019 Rada Polityczna Liga Polskich Rodzin zadeklarowała chęć uczestnictwa partii w Koalicji Europejskiej, powołanej przez PO, PSL, SLD, Nowoczesną i Zielonych na wybory do Parlamentu Europejskiego. Ostatecznie nie znalazła się w jej składzie; 11 maja Zarząd Główny zaapelował o głosowanie na listach KE na kandydatów PO i PSL.
 Po wyborach do Parlamentu Europejskiego LPR zadeklarowała chęć współtworzenia w wyborach parlamentarnych w tym samym roku chrześcijańsko-demokratycznej Koalicji Polskiej, za której budową opowiedziała się 1 czerwca 2019 Rada Naczelna PSL. Na liście koalicji, która wystartowała jako komitet wyborczy PSL, kandydatem LPR do Sejmu w okręgu krakowskim był Radosław Sławomirski. Dwóch innych działaczy partii kandydowało do Sejmu z list Konfederacji WiN. Członkowie LPR nie uzyskali mandatów poselskich.
 W wyborach prezydenckich w 2020 LPR nie poparła w I turze konkretnego kandydata, utożsamiając się z poglądem Romana Giertycha, że należy poprzeć tego spośród trójki Rafał Trzaskowski (PO), Władysław Kosiniak-Kamysz (PSL) i Szymon Hołownia (niezależny), który ma największe szanse wygrać w II turze, jeśli zmierzyłby się w niej z urzędującym prezydentem Andrzejem Dudą (sam Roman Giertych poparł ostatecznie Szymona Hołownię, który zajął 3. miejsce). W II turze Zarząd Główny LPR udzielił poparcia Rafałowi Trzaskowskiemu.
 Program
 Początkowo partia ze swoim programem nawiązywała do myśli przedwojennego obozu narodowo-demokratycznego i jego najbardziej znaczącego przedstawiciela – Romana Dmowskiego. W 2006 lider LPR – Roman Giertych – zdystansował się jednak od jego dziedzictwa.
 Zagadnienia ustrojowe
 Liga Polskich Rodzin opowiada się za uchwaleniem nowej konstytucji ograniczającej liczbę posłów do 360 i zmieniającej sposób wyboru senatorów (50 senatorów wybieranych w wyborach powszechnych i 50 dla Polonii, samorządowców i rektorów uniwersytetów). Podział administracyjny powinien służyć umacnianiu tendencji regionalistycznych.
 LPR opowiada się przeciw jednomandatowym okręgom wyborczym) oraz za likwidacją powiatów. Akcentuje natomiast konieczność zwiększenia uprawnień samorządów, szczególnie gminy, widząc w tym rozwój społeczeństwa obywatelskiego oraz umacnianie narodowej tożsamości i suwerenności. Podział administracyjny powinien zdaniem ugrupowania służyć umacnianiu tendencji regionalistycznych. LPR sprzeciwia się finansowaniu partii politycznych z budżetu państwa.
 Gospodarka
 W okresie pobytu w parlamencie program gospodarczy ugrupowania miał charakter socjalny i protekcjonistyczny; skupiał się na ochronie rynku polskiego, szczególnie przed udziałem zagranicznego kapitału oraz wykupem polskiej ziemi przez cudzoziemców. Popierana była częściowa prywatyzacja dokonywana przez polski kapitał, podkreślano zachowanie przez państwo kontroli nad strategicznymi dziedzinami gospodarki, między innymi przemysłem zbrojeniowym, energetycznym autostradami i kolejami. Zdaniem LPR zgoda na prywatyzację kluczowych przedsiębiorstw powinna być wyrażana przez Sejm. Partia chciała także wprowadzenia obowiązku inwestowania 50% zysków uzyskiwanych przez podmioty zagraniczne w Polsce. Postulat partii to również tworzenie ulg podatkowych dla rodzin wielodzietnych.
 Polityka zagraniczna
 W polityce zagranicznej ugrupowanie postuluje poszerzanie współpracy ze Stanami Zjednoczonymi, Rosją oraz państwami Unii Europejskiej. Przed referendum 7 i 8 czerwca 2003 w sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej LPR, jako jedyne z większych ugrupowań politycznych, konsekwentnie opowiadała się przeciw włączeniu Polski do struktur unijnych.
 Po wejściu Polski do Unii Europejskiej opowiada się za współpracą w jej ramach, ale na równych prawach i warunkach. Sprzeciwia się pomysłom federacyjnym, które ograniczają suwerenność poszczególnych państw. Z tego powodu partia odrzuca przyjęcie wspólnej waluty euro oraz jakiejkolwiek konstytucji europejskiej. Opowiada się za silną pozycją Polski w ramach UE oraz utrzymania orientacji Euro-Atlantyckiej, zamiast Euro-Azjatyckiej.
 Kwestie społeczne
 W kwestiach społecznych partia opowiada się za ekonomicznym i prawnym wzmocnieniem rodziny poprzez preferencje i ulgi podatkowe dla rodzin wielodzietnych oraz zapewnieniem godnego bytu osobom starszym, sprzeciwiając się cięciom na wydatki socjalne.
 W sferze obyczajowej i kulturowej partia ma charakter konserwatywny, akcentując tradycję katolicką. Dlatego sprzeciwia się postulatom takim, jak: legalizacja eutanazji, rejestracja związków homoseksualnych (partia sprzeciwiała się „Paradom Równości”, w 2005 zorganizowała „Paradę Normalności”), legalizacja tzw. „narkotyków miękkich”, a także wspieranie metody zapłodnienia in vitro czy tzw. ideologii gender. Opowiada się za całkowitym zakazem wykonywania aborcji, tłumacząc to ochroną życia od momentu poczęcia. Linia partii w sprawie stosunku do kary śmierci była zmienna.
 Inne zagadnienia
 Liga Polskich Rodzin deklaruje poparcie dla likwidacji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz konieczność lustracji osób kandydujących na najwyższe funkcje publiczne. Stronnictwo było przeciwne zniesieniu poboru do wojska i wprowadzeniu armii zawodowej. LPR postuluje utrzymanie finansowanej ze środków publicznych edukacji i służby zdrowia oraz upublicznienie wszystkich teczek peerelowskich służb specjalnych.
 Poparcie
 Struktura i działacze
 Zarząd Główny
 Prezes:
 Witold Bałażak
 Sekretarz:
 Halina Kacprzycka
 Skarbnik:
 Grzegorz Dębski
 Przewodnicząca Kongresu:
 Elżbieta Wilczyńska
 Przewodniczący Rady Politycznej:
 Edmund Zając
 Pozostali członkowie:
 Andrzej Dorszewski
 Maciej Giertych
 Tadeusz Rogoziński
 Maria Sendecka
 Źródło: Wpis w Monitorze Sądowym i Gospodarczym
 Władze Ligi Polskich Rodzin
 Prezesi Zarządu Głównego:
 od 5 maja 2001 do 11 marca 2006 – Marek Kotlinowski
 od 11 marca 2006 do 24 października 2007 – Roman Giertych
 od 24 października 2007 do 10 czerwca 2008 – Sylwester Chruszcz (p.o.)
 od 25 października 2008 do 6 marca 2009 – Mirosław Orzechowski (p.o.)
 od 6 marca 2009 do 20 kwietnia 2009 – Wojciech Wierzejski (p.o.)
 od 20 kwietnia 2009 do 14 lipca 2009 – Arnold Masin (p.o.)
 od 14 lipca 2009 do 10 października 2009 – Mirosław Orzechowski (p.o.)
 od 10 października 2009 – Witold Bałażak
 Przewodniczący Kongresu:
 od 5 maja 2001 do 15 września 2001 – Bogusław Kowalski
 od 26 stycznia 2002 do 11 marca 2006 – Roman Giertych
 od 11 marca 2006 do 6 listopada 2006 – Marek Kotlinowski
 od 7 lipca 2007 do 12 października 2013 – Mirosław Orzechowski
 od 12 października 2013 do 9 października 2021 – Maciej Giertych
 od 9 października 2021 – Elżbieta Wilczyńska
 Przewodniczący Rady Politycznej:
 od 10 maja 2001 do 15 października 2005 – Zygmunt Wrzodak
 od 15 października 2005 do 10 czerwca 2008 – Janusz Dobrosz
 od 10 czerwca 2008 do 25 października 2008 – Maciej Giertych (p.o.)
 od 25 października 2008 do 20 marca 2010 – Anna Raźny
 od 20 marca 2010 (do 24 kwietnia 2010 jako p.o.) do 12 października 2013 – Maciej Giertych
 od 12 października 2013 do 18 marca 2017 – Zenon Mroczkowski
 od 2017 – Edmund Zając
 Przewodniczący Klubu Parlamentarnego:
 od 19 października 2001 do 29 września 2005 – Marek Kotlinowski
 od 29 września 2005 do 24 maja 2006 – Roman Giertych
 od 24 maja 2006 do 6 grudnia 2006 – Janusz Dobrosz
 od 6 grudnia 2006 do 10 lipca 2007 – Mirosław Orzechowski
 od 10 lipca 2007 do 4 listopada 2007 – Szymon Pawłowski
 LPR w Parlamencie Europejskim (2004–2009)
 Posłowie do Parlamentu Europejskiego
 poseł, okręg wyborczy, liczba głosów, przynależność do frakcji na końcu kadencji
 Na końcu kadencji:
 Maciej Giertych, Katowice, 68 953 głosy, niezrzeszony
 Wcześniejsi (w nawiasie przynależność partyjna na końcu kadencji):
 Sylwester Chruszcz, Wrocław, 40 371 głosów, Unia na rzecz Europy Narodów (bezpartyjny)
 Dariusz Grabowski, Warszawa II, 42 006 głosów, Unia na rzecz Europy Narodów (bezpartyjny, związany z Libertas Polska)
 Urszula Krupa, Łódź, 27 901 głosów, Niepodległość i Demokracja (bezpartyjna, związana z PiS)
 Bogdan Pęk, Kraków, 105 417 głosów, Unia na rzecz Europy Narodów (Naprzód Polsko)
 Mirosław Piotrowski, Lublin, 48 365 głosów, Unia na rzecz Europy Narodów (bezpartyjny, związany z PiS)
 Bogusław Rogalski, Olsztyn, 32 087 głosów, Unia na rzecz Europy Narodów (Naprzód Polsko)
 Witold Tomczak, Poznań, 47 260 głosów, Niepodległość i Demokracja (bezpartyjny, związany z Prawicą Rzeczypospolitej)
 Bernard Wojciechowski, Warszawa I, 3859 głosów, Niepodległość i Demokracja (bezpartyjny) – od 26 października 2005, zastąpił Wojciecha Wierzejskiego
 Andrzej Zapałowski, Rzeszów, 25 010 głosów, Unia na rzecz Europy Narodów (Naprzód Polsko) – od 20 lipca 2005, zastąpił Filipa Adwenta
 Posłowie, których mandat wygasł w trakcie kadencji:
 Filip Adwent, Rzeszów, 28 311 głosów – do 26 czerwca 2005, zmarł, ostatnio Niepodległość i Demokracja
 Wojciech Wierzejski, Warszawa I, 46 198 głosów – do 6 października 2005, objął mandat poselski w polskim Sejmie, ostatnio Niepodległość i Demokracja
 Europosłowie Ligi Polskich Rodzin, oprócz bieżącej działalności, podejmowali również inicjatywy, które były szeroko komentowane w kuluarach PE i przez niektórych uważane były za kontrowersyjne. Do takich inicjatyw można zaliczyć:
 ofiarowanie kancelarii PE na początku kadencji przez europosła Witolda Tomczaka trzech krzyży, które miały zostać powieszone w sali głównej parlamentu,
 postawienie miniaturowych polskich flag obok miejsc, gdzie zasiadają europosłowie LPR (gdy pierwszy raz ustawiono flagi, zostały one usunięte przez niezidentyfikowane do tej pory osoby),
 zorganizowanie przez posłów LPR wystawy antyaborcyjnej w listopadzie 2005 w budynku Parlamentu Europejskiego w Brukseli. Wystawa została ostro skrytykowana przez posłów socjalistycznych, których oburzyło to, że na wystawie używano porównań aborcji z nazistowskimi obozami koncentracyjnymi.
 Maciej Giertych został odwołany z funkcji przewodniczącego delegacji polskiej w grupie Niepodległość i Demokracja po oskarżeniu przez resztę posłów o defraudację środków przeznaczonych na działalność polityczną całej delegacji.
 Posłowie i senatorowie
 Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej V kadencji
 poseł, okręg wyborczy, liczba głosów
 Przemysław Andrejuk, Chełm, 7000 głosów
 Witold Bałażak, Radom, 6420 głosów
 Krzysztof Bosak, Zielona Góra, 3764 głosy
 Edward Ciągło, Nowy Sącz, 9470 głosów
 Marian Daszyk, Krosno, 8276 głosów – do 26 października 2005, został posłem niezrzeszonym
 Janusz Dobrosz, Wrocław, 14 655 głosów
 Andrzej Fedorowicz, Białystok, 12 752 głosy
 Roman Giertych, Warszawa I, 35 812 głosów
 Witold Hatka, Bydgoszcz, 5856 głosów
 Jan Jarota, Białystok, 3763 głosy
 Marek Kawa, Opole, 6346 głosów
 Janusz Kołodziej, Krosno, 3786 głosów
 Marek Kotlinowski, Kraków, 9421 głosów – do 27 października 2006, wybrany na sędziego Trybunału Konstytucyjnego
 Bogusław Kowalski, Siedlce, 6274 głosy – do 27 kwietnia 2006, został posłem niezrzeszonym
 Andrzej Mańka, Lublin, 10 646 głosów
 Arnold Masin, Piotrków Trybunalski, 4168 głosów
 Gabriela Masłowska, Lublin, 11 977 głosów – do 27 kwietnia 2006, została posłem niezrzeszonym
 Halina Murias, Rzeszów, 6062 głosy
 Leszek Murzyn, Chrzanów, 7220 głosów
 Mirosław Orzechowski, Łódź, 3474 głosy – od 7 kwietnia 2006, zastąpił Ewę Sowińską
 Edward Ośko, Olsztyn, 5725 głosów
 Stanisław Papież, Kraków, 2444 głosy – od 14 listopada 2006, zastąpił Marka Kotlinowskiego
 Radosław Parda, Kielce, 7856 głosów
 Daniel Pawłowiec, Sieradz, 5685 głosów
 Szymon Pawłowski, Warszawa II, 7984 głosy
 Elżbieta Ratajczak, Kalisz, 8342 głosy
 Bogusław Sobczak, Tarnów, 6480 głosów
 Anna Sobecka, Toruń, 13 761 głosów – do 27 kwietnia 2006, została posłem niezrzeszonym
 Antoni Sosnowski, Sosnowiec, 5537 głosów
 Ewa Sowińska, Łódź, 8536 głosów – do 30 marca 2006, wybrana na Rzecznika Praw Dziecka
 Robert Strąk, Gdynia, 13 859 głosów
 Piotr Ślusarczyk, Legnica, 7863 głosy
 Rafał Wiechecki, Szczecin, 6058 głosów
 Wojciech Wierzejski, Chełm, 4932 głosy
 Zygmunt Wrzodak, Rzeszów, 18 921 głosów – do 26 października 2005, został posłem niezrzeszonym
 Stanisław Zadora, Bielsko-Biała, 6463 głosy
 Senatorowie VI kadencji
 senator, okręg wyborczy, liczba głosów
 Ryszard Bender, Lublin, 89 813 głosy – do 11 grudnia 2006
 Adam Biela, Chełm, 60 133 głosy – do 27 kwietnia 2006
 Waldemar Kraska, Siedlce, 54 260 głosów – do 27 kwietnia 2006
 Janusz Kubiak, Piła, 52 357 głosów – do 11 grudnia 2006
 Mieczysław Maziarz, Rzeszów, 93 171 głosów – do 10 maja 2006
 Jan Szafraniec, Białystok, 88 268 głosów – do 11 grudnia 2006
 Ludwik Zalewski, Białystok, 70 355 głosów – do 11 grudnia 2006
 Wszyscy senatorowie wybrani z listy LPR tworzyli od 12 grudnia 2006 Senatorski Klub Narodowy.
 Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej IV kadencji
 Stan na koniec kadencji:
 poseł, okręg wyborczy, liczba głosów
 Janusz Dobrosz, Wrocław, 5131 głosów – od 2003, wybrany z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego
 Andrzej Fedorowicz, Białystok, 3920 głosów
 Roman Giertych, Warszawa II, 13 261 głosów
 Stanisław Gudzowski, Zielona Góra, 6197 głosów
 Witold Hatka, Bydgoszcz, 12 699 głosów
 Zbigniew Jacyna-Onyszkiewicz, Poznań, 5565 głosów – od 17 czerwca 2004, zastąpił Macieja Giertycha
 Marek Kotlinowski, Kraków, 22 571 głosów
 Andrzej Mańka, Lublin, 5635 głosów – od 2002, wybrany z listy Prawa i Sprawiedliwości
 Gabriela Masłowska, Lublin, 12 243 głosy
 Halina Murias, Rzeszów, 4101 głosów
 Leszek Murzyn, Chrzanów, 5910 głosów
 Stanisław Papież, Kraków, 3080 głosów
 Elżbieta Ratajczak, Kalisz, 1894 głosy – od 18 czerwca 2004, zastąpiła Witolda Tomczaka
 Anna Sobecka, Toruń, 18 457 głosów
 Ewa Sowińska, Łódź, 4035 głosów – od 17 czerwca 2004, zastąpiła Urszulę Krupę
 Robert Strąk, Gdynia, 5775 głosów
 Zenon Tyma, Opole, 10 853 głosy – od 2004, wybrany z listy Samoobrony Rzeczpospolitej Polskiej
 Zygmunt Wrzodak, Rzeszów, 32 434 głosy
 Stanisław Zadora, Bielsko-Biała, 8812 głosów
 Inni posłowie klubu LPR w Sejmie IV kadencji:
 poseł, okręg wyborczy, liczba głosów, przynależność na końcu kadencji
 Jerzy Czerwiński, Opole, 5718 głosów, Ruch Katolicko-Narodowy
 Maciej Giertych, Poznań, 10 119 głosów – do 16 czerwca 2004, wybrany do Parlamentu Europejskiego
 Grzegorz Górniak, Wałbrzych, 4401 głosów, Dom Ojczysty
 Krystyna Grabicka, Sieradz, 7594 głosy, Ruch Katolicko-Narodowy
 Dariusz Grabowski, Radom, 5022 głosy – od 2002 do 16 czerwca 2004, wybrany do Parlamentu Europejskiego, wybrany z listy PSL
 Mariusz Grabowski, Tarnów, 19 002 głosy, Porozumienie Polskie
 Gabriel Janowski, Siedlce, 21 651 głosów, Ruch Patriotyczny
 Ewa Kantor, Rzeszów, 5958 głosów, Dom Ojczysty
 Ryszard Kędra, Krosno, 9628 głosów, poseł niezrzeszony
 Tadeusz Kędziak, Piotrków Trybunalski, 3853 głosy, Ruch Odbudowy Polski
 Bohdan Kopczyński, Szczecin, 5452 głosy, poseł niezrzeszony
 Zofia Krasicka-Domka, Nowy Sącz, 15 755 głosów, Dom Ojczysty
 Urszula Krupa, Łódź, 6093 głosy – do 16 czerwca 2004, wybrana do Parlamentu Europejskiego
 Piotr Krutul, Białystok, 21 698 głosów, Dom Ojczysty
 Henryk Lewczuk, Chełm, 7224 głosy, Ruch Odbudowy Polski
 Robert Luśnia, Lublin, 9205 głosów, poseł niezrzeszony
 Jan Łopuszański, Radom, 14 355 głosów, Porozumienie Polskie
 Antoni Macierewicz, Warszawa I, 24 900 głosów, Ruch Katolicko-Narodowy
 Halina Nowina-Konopka, Olsztyn, 11 308 głosów, Porozumienie Polskie
 Jan Olszewski, Warszawa, 13 255 głosów, Ruch Odbudowy Polski
 Bogdan Pęk, Kraków, 8113 głosów – od 2002 do 16 czerwca 2004, wybrany do Parlamentu Europejskiego, wybrany z listy PSL
 Józef Skowyra, Piła, 6711 głosów, Dom Ojczysty
 Antoni Stanisław Stryjewski, Wrocław, 12 492 głosy, Ruch Katolicko-Narodowy
 Gertruda Szumska, Gdańsk, 6596 głosów, Dom Ojczysty
 Halina Szustak, Legnica, 7516 głosów, Dom Ojczysty
 Stanisław Szyszkowski, Kielce, 5492 głosów, Dom Ojczysty
 Witold Tomczak, Kalisz, 15 861 głosów – do 16 czerwca 2004, wybrany do Parlamentu Europejskiego
 Poseł LPR w Sejmie IV kadencji, który powrócił do Samoobrony RP, wybrany z listy Samoobrony RP:
 Zdzisław Jankowski, Konin, 7446 głosów
 Senatorowie V kadencji
 Stan na koniec kadencji:
 senator, okręg wyborczy, liczba głosów
 Adam Biela, Chełm, 86 582 głosy
 Ryszard Matusiak, Legnica, 6150 głosów – od 28 lipca 2004, wybrany w wyborach uzupełniających
 Zofia Skrzypek-Mrowiec, Bielsko-Biała, 6320 głosów – od 29 września 2004, wybrana w wyborach uzupełniających
 Jan Szafraniec, Białystok, 111 717 głosów
 Senator LPR w Senacie V kadencji, który przeszedł do SDPL, wybrany z ramienia PSL:
 Józef Sztorc, Tarnów, 55 846 głosów
 Ruch Młodych Ligi Polskich Rodzin
 W grudniu 2006 kierownictwo LPR ogłosiło, że zrywa związki z Młodzieżą Wszechpolską i zdecydowało się powołać nową organizację młodzieżową Ruch Młodych LPR. Decyzja Romana Giertycha była motywowana doniesieniami prasowymi o imprezie neonazistów, w której mieli brać udział członkowie Młodzieży Wszechpolskiej. Okazało się jednak, że uczestnicy tej imprezy formalnie nie należeli do Młodzieży Wszechpolskiej.
 Ruch Młodych Ligi Polskich Rodzin (Ruch Młodych LPR, RM LPR) został utworzony 12 grudnia 2006 przez Romana Giertycha jako endecka młodzieżówka Ligi Polskich Rodzin. Zgodnie z przemówieniem okolicznościowym wygłoszonym przez wicepremiera Rządu RP, od dnia 12 grudnia 2006 Młodzież Wszechpolska przestała być zapleczem partii LPR, a miano to zostało powierzone przez Romana Giertycha Ruchowi Młodych LPR jako nowej platformie młodzieży endeckiej.
 Budową struktur nowej młodzieżówki zajął się Krzysztof Bosak, były prezes MW, który wystąpił ze struktur tego stowarzyszenia. Został on również szefem RM LPR, jednak 13 czerwca 2008 zrezygnował z członkostwa w partii.
 Przypisy
 Bibliografia
 Partie i ugrupowania III Rzeczypospolitej
 Partie polskiego ruchu narodowego
 Partie eurosceptyczne
 Polskie partie chrześcijańsko-demokratyczne
 Polskie partie narodowo-konserwatywne


type: wikipedia

text:
Беласица може да се отнася за:
 Беласица, планина в България, Гърция и Северна Македония;
 Беласица, планина в Черна гора;
 Беласица, природен парк в българската част на планината Беласица;
 Беласица, хижа в планина Беласица;
 Беласица, български футболен отбор от Петрич;
 Беласица, футболен отбор от Струмица, Република Македония;
 Беласица, село в Област Благоевград, България;
 Беласица, село в Расинския окръг, Република Сърбия;
 Вижте също:
 Белащица, село в Област Пловдив, България.