type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
16.6.2001 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning C 173/13
 (ombud: advokaterna J. Sambon och P.-P. van Gehuchten, med 1) Överklagandet ogillas.
 delgivningsadress i Luxemburg), angående överklagande av
 dom meddelad den 19 maj 1999 av Europeiska gemenskaper- 2) Bernard Connolly skall ersätta rättegångskostnaderna.
 nas förstainstansrätt (första avdelningen) i mål T-203/95,
 Connolly mot kommissionen (REGP 1999, s. I-A-83 och s. II-
 443), i vilket det förs talan om upphävande av denna dom,
 i vilket den andra parten är Europeiska gemenskapernas (1) EGT C 299, 16.10.1999.
 kommission (ombud: G. Valsesia och J. Currall, båda i egenskap
 av ombud, biträdda av advokaten D. Waelbroeck). Domslutet
 i denna dom har följande lydelse:
 1) Överklagandet ogillas.
 2) Bernard Connolly skall ersätta rättegångskostnaderna.
 (1) EGT C 281, 2.10.1999.
 DOMSTOLENS DOM
 (femte avdelningen)
 av den 8 mars 2001
 DOMSTOLENS DOM
 i de förenade målen C-397/98 och C-410/98 (begäran om
 av den 6 mars 2001 förhandsavgörande från High Court of Justice)): Metallge-
 sellschaft Ltd m.fl. (C-397/98), Hoechst AG, Hoechst (UK)
 i mål C-274/99 P: Bernard Connolly mot Europeiska Ltd (C-410/98) mot Commissioners of Inland Revenue,
 gemenskapernas kommission (1) HM Attorney General (1)
 (Överklagande — Tjänstemän — Disciplinärt förfarande (Etableringsfrihet — Fri rörlighet för kapital — Betalning i
 — Artiklarna 11, 12 och 17 i tjänsteföreskrifterna — förskott av bolagsskatt på vinster som ett dotterbolag delat
 Yttrandefrihet — Lojalitetsplikt — Skadlig inverkan på ut till sitt moderbolag — Moderbolag med säte i en annan
 tjänstens anseende) medlemsstat — Åsidosättande av gemenskapsrätten —
 Talan om återbetalning eller skadeståndstalan — Ränta)
 (2001/C 173/21)
 (2001/C 173/22)
 (Rättegångsspråk: franska)
 (Rättegångsspråk: engelska)
 (Preliminär översättning; den slutgiltiga översättningen kommer att
 publiceras i ”Rättsfallssamling från Europeiska gemenskapernas
 domstol och förstainstansrätt”)
 (Preliminär översättning; den slutgiltiga översättningen kommer att
 publiceras i ”Rättsfallssamling från Europeiska gemenskapernas
 Domstolen (ordföranden G.C. Rodrı́guez Iglesias, avdelnings- domstol och förstainstansrätt”)
 ordförandena C. Gulmann, A. La Pergola, M. Wathelet, referent,
 och V. Skouris samt domarna D.A.O. Edward, J.-P. Puissochet,
 P. Jann, L. Sevón, R. Schintgen och N. Colneric; generaladvokat: Domstolen, femte avdelningen (avdelningsordföranden A. La
 D. Ruiz-Jarabo Colomer; justitiesekreterare: R. Grass), har den Pergola samt domarna M. Wathelet, referent, D.A.O. Edward,
 6 mars 2001 avkunnat dom i mål C-274/99 P, Bernard P. Jann och L. Sevón; generaladvokat: N. Fennelly; justitiesekre-
 Connolly, före detta tjänsteman vid Europeiska gemenskaper- terare: byrådirektören L. Hewlett), har den 8 mars 2001
 nas kommission, bosatt i London (Förenade kungariket) avkunnat dom i de förenade målen C-397/98 och C-410/98,
 (ombud: J. Sambon och P.-P. van Gehuchten, avocats, med angående en begäran enligt artikel 177 i EG-fördraget (nu
 delgivningsadress i Luxemburg), angående överklagande av artikel 234 EG), från High Court of Justice (England & Wales),
 dom meddelad den 19 maj 1999 av Europeiska gemenskaper- Chancery Division (Förenade kungariket), att domstolen skall
 nas förstainstansrätt (första avdelningen) i de förenade målen meddela ett förhandsavgörande i det vid den nationella
 T-34/96 och T-163/96, Connolly mot kommissionen (REGP domstolen anhängiga målet mellan Metallgesellschaft Ltd m.fl.
 1999, s. I-A-87 och s. II-463), i vilket det förs talan om (C-397/98), Hoechst AG, Hoechst (UK) Ltd (C-410/98) och
 upphävande av denna dom, i vilket den andra parten är Commissioners of Inland Revenue, HM Attorney General,
 Europeiska gemenskapernas kommission (ombud: G. Valsesia angående tolkningen av artiklarna 6 och 52 i EG-fördraget (nu
 och J. Currall, båda i egenskap av ombud, biträdda av artiklarna 12 EG och 43 EG i ändrad lydelse), 58 i EG-fördraget
 advokaten D. Waelbroeck). Domslutet i denna dom har (nu artikel 48 EG) och/eller artikel 73b i EG-fördraget (nu
 följande lydelse: artikel 56 EG). Domslutet i denna dom har följande lydelse:


type: contracts

text:
 19.10.2017
 ES
 Diario Oficial de la Unión Europea
 L 270/13
 DECISIÓN DEL COMITÉ MIXTO DEL EEE
 N.o 47/2016
 de 18 de marzo de 2016
 por la que se modifica el anexo II (Reglamentaciones técnicas, normas, ensayos y certificación) del Acuerdo EEE [2017/1877]
 EL COMITÉ MIXTO DEL EEE,
 Visto el Acuerdo sobre el Espacio Económico Europeo, en lo sucesivo «Acuerdo EEE», y en particular su artículo 98,
 Considerando lo siguiente:
 (1)
 Debe incorporarse al Acuerdo EEE el Reglamento (UE) 2015/1725 de la Comisión, de 28 de septiembre de 2015, que modifica el anexo del Reglamento (UE) n.o 231/2012, por el que se establecen especificaciones para los aditivos alimentarios que figuran en los anexos II y III del Reglamento (CE) n.o 1333/2008 del Parlamento Europeo y del Consejo, en lo que concierne a las especificaciones para el etil lauroil arginato (E 243) (1).
 (2)
 Debe incorporarse al Acuerdo EEE el Reglamento (UE) 2015/1739 de la Comisión, de 28 de septiembre de 2015, por el que se modifican el anexo II del Reglamento (CE) n.o 1333/2008 del Parlamento Europeo y del Consejo y el anexo del Reglamento (UE) n.o 231/2012 de la Comisión en lo referente al uso del tartrato de hierro como antiaglomerante en la sal y sus sustitutos (2).
 (3)
 La presente Decisión se refiere a legislación relativa a productos alimenticios. Dicha legislación no se aplicará a Liechtenstein mientras la aplicación del Acuerdo entre la Comunidad Europea y la Confederación Suiza sobre el comercio de productos agrícolas se extienda a dicho país, tal y como recoge la introducción del capítulo XII del anexo II del Acuerdo EEE. La presente Decisión no es, por tanto, aplicable a Liechtenstein.
 (4)
 Procede, por tanto, modificar en consecuencia el anexo II del Acuerdo EEE.
 HA ADOPTADO LA PRESENTE DECISIÓN:
 Artículo 1
 El capítulo XII del anexo II del Acuerdo EEE queda modificado como sigue:
 1)
 En el punto 54zzzzr [Reglamento (CE) n.o 1333/2008 del Parlamento Europeo y del Consejo] se añade el siguiente guion:
 «—
 32015 R 1739: Reglamento (UE) 2015/1739 de la Comisión, de 28 de septiembre de 2015 (DO L 253 de 30.9.2015, p. 3).».
 2)
 En el punto 69 [Reglamento (UE) n.o 231/2012 de la Comisión], se añaden los siguientes guiones:
 «—
 32015 R 1725: Reglamento (UE) 2015/1725 de la Comisión, de 28 de septiembre de 2015 (DO L 252 de 29.9.2015, p. 12);
 —
 32015 R 1739: Reglamento (UE) 2015/1739 de la Comisión, de 28 de septiembre de 2015 (DO L 253 de 30.9.2015, p. 3).».
 Artículo 2
 Los textos de los Reglamentos (UE) 2015/1725 y (UE) 2015/1739 en lenguas islandesa y noruega, que se publicarán en el Suplemento EEE del Diario Oficial de la Unión Europea, son auténticos.
 Artículo 3
 La presente Decisión entrará en vigor el 19 de marzo de 2016, siempre que se hayan transmitido todas las notificaciones previstas en el artículo 103, apartado 1, del Acuerdo EEE (*1).
 Artículo 4
 La presente Decisión se publicará en la sección EEE y en el Suplemento EEE del Diario Oficial de la Unión Europea.
 Hecho en Bruselas, el 18 de marzo de 2016.
 Por el Comité Mixto del EEE
 El Presidente
 Claude MAERTEN
 (1) DO L 252 de 29.9.2015, p. 12.
 (2) DO L 253 de 30.9.2015, p. 3.
 (*1) No se han indicado preceptos constitucionales.


type: other

text:
Codice penale 2008 | Licodu
 Estonia Leggi » Codice penale 2008 aprile 17, 2013
 Codice penale 2008
 Il provvedimento è disponibile nelle seguenti lingue: Estone Inglese Kriminaalmenetluse koodeks(terviktekst aprill 2004) (kehtetu)Vastu võetud 6. jaanuaril 1961. a (ENSV ÜT 1961, 1, 4 ja lisa; terviktekst RT I 2002, 85, 503),jõustunud 1. aprillil 1961. a.,muudetud järgmiste seadustega:07.04.2004 jõust. 01.05.2004 - RT I 2004, 27, 176;17.12.2003 jõust. 01.01.2004 - RT I 2003, 88, 590;17.12.2003 jõust. 01.01.2004 - RT I 2003, 83, 558;17.12.2003 jõust. 01.01.2004 - RT I 2003, 83, 557;12.02.2003 jõust. 21.03.2003 - RT I 2003, 26, 156;22.01.2003 jõust. 01.03.2003 - RT I 2003, 13, 67; I osaÜldsätted1. peatükkPõhisätted[...]§ 13. Õigusemõistmine isikute võrdõiguslikkuse alusel seaduse ja kohtu eesÕigusemõistmist kriminaalasjades teostatakse põhimõttel, et isikud on seaduse ja kohtu ees võrdsed, olenemata päritolust, sotsiaalsest ja varalisest seisundist, rassilisest ja rahvuslikust kuuluvusest, soost, haridusest, keelest, suhtumisest religioonisse, tegevusalast ja -laadist, elukohast ja muudest asjaoludest.lasjas leiduvate tõenditega üldises korras.[...]X osaRahvusvaheline koostöö35. peatükkRahvusvaheline koostöö kriminaalmenetluse alal[...]§ 4132. Abistamise ulatus(1) Välisriigis mõistetud karistuse või muu mõjutusvahendi kohaldamisel on keelatud abistada, kui1) taotluse aluseks olev otsus ei ole lõplik ega jõustunud;2) otsust ei ole teinud sõltumatu ja erapooletu kohus;3) otsus on tehtud tagaselja;4) süüdistatavale ei ole tagatud kaitseõigust või kui kriminaalmenetlust ei ole korraldatud talle arusaadavas keeles;5) isikut on karistatud tema rassi, rahvuse, usuliste või poliitiliste tõekspidamiste pärast;6) tegu, mille toimepanemise eest on mõistetud karistus või kohaldatud muud mõjutusvahendit, ei too Eesti seaduse kohaselt kaasa karistust või Eesti seadus ei näe ette sellist karistust või mõjutusvahendit;7) Eesti kohus on samas süüdistuses isiku süüdi mõistnud, tema suhtes on kriminaalmenetlus jäetud algatamata või kriminaalmenetlus on lõpetatud või8) Eesti seaduste kohaselt on kohtuotsuse täitmine aegunud.(2) Kui välisriigis tehtud konfiskeerimisotsus puudutab kolmandaid isikuid, ei ole seda lubatud täita, kui1) kolmandale isikule ei ole antud võimalust oma huve kaitsta või2) kui otsus ei ole kooskõlas Eesti seaduse alusel samas asjas tehtud tsiviilõigusliku otsusega.(22.03.2000 jõust. 17.04.2000 - RT I 2000, 29, 173)[...] ©FB
 Penal CodePassed 6 June 2001 (consolidated text Apr 2008)(RT1 I 2001, 61, 364; consolidated text RT I 2002, 86, 504), entered into force 1 September 2002, amended by the following Acts:16.04.08 entered into force 23.05.08 - RT I 2008, 19, 132 entered into force 24.03.08 - RT I 2008, 13, 87 19.12.07 entered into force 28.01.08 - RT I 2008, 3, 21 6.12.07 entered into force 14.01.08 - RT I 2008, 1, 1 14.06.07 entered into force 20.07.07 - RT I 2007, 45, 320 15.02.07 entered into force 2.01.08 - RT I 2007, 23, 119 25.01.07 entered into force 1.01.08 - RT I 2007, 16, 77 24.01.2007 entered into force 15.03.2007 - RT I 2007, 13, 69 17.01.2007 entered into force 18.02.2007 - RT I 2007, 11, 51 13.12.2006 entered into force 01.02.2007 - RT I 2007, 2, 7 27.09.2006 entered into force 01.01.2007 - RT I 2006, 46, 333 14.06.2006 entered into force 16.07.2006 - RT I 2006, 31, 234 14.06.2006 entered into force 16.07.2006 - RT I 2006, 31, 233 07.06.2006 entered into force 14.07.2006 - RT I 2006, 30, 231 19.04.2006 entered into force 25.05.2006 - RT I 2006, 21, 160; 26.01.2006 entered into force 04.02.2006 - RT I 2006, 42, 151 07.12.2005 entered into force 01.01.2006 - RT I 2005, 68, 529; 28.06.05 entered into force 18.09.05 - RT I 2005, 47, 387; 16.06.2005 entered into force 01.10.2005 - RT I 2005, 40, 311; 15.06.05 entered into force 01.01.06 - RT I 2005, 20, 126; 23.03.2005 entered into force 01.01.2006 - RT I 2005, 20, 126; 08.12.2004 entered into force 02.01.2005 - RT I 2004, 88, 600; 28.06.2004 entered into force 01.08.2004 - RT I 2004, 56, 401; 28.06.2004 entered into force 01.07.2004 - RT I 2004, 54, 387; 19.05.2004 entered into force 01.07.2004 - RT I 2004, 46, 329; 28.01.2004 entered into force 14.02.2004 - RT I 2004, 7, 40; 18.12.2003 entered into force 01.01.2004 - RT I 2003, 90, 601;17.12.2003 entered into force 01.01.2004 - RT I 2003, 83, 557; 18.12.2002 entered into force 23.01.2003 - RT I 2003, 4, 22; 04.12.2002 entered into force 02.01.2003 - RT I 2002, 105, 612.General PartChapter 1General Provisions§ 1. Scope of application of General Part of Penal Code(1) The provisions of the General Part of the Penal Code apply to the imposition of punishments for offences provided for in the Special Part of this Code and other Acts.(2) For the purposes of this Chapter, “penal law” means this Code or any other Act which prescribes a punishment for an offence.§ 2. Basis for punishment(1) No one shall be convicted or punished for an act which was not an offence pursuant to the law applicable at the time of the commission of the act.(2) A person shall be punished for an act if the act comprises the necessary elements of an offence, is unlawful and the person is guilty of the commission of the offence.(3) No one shall be punished more than once for the same offence, regardless of whether the punishment is imposed in Estonia or in another state.(4) An act shall not be declared to be an offence by analogy in law.§ 3. Types of offences(1) An offence is a punishable act provided for in this Code or another Act.(2) Offences are criminal offences and misdemeanours.(3) A criminal offence is an offence which is provided for in this Code and the principal punishment prescribed for which in the case of natural persons is a pecuniary punishment or imprisonment and in the case of legal persons, a pecuniary punishment or compulsory dissolution.(4) A misdemeanour is an offence which is provided for in this Code or another Act and the principal punishment prescribed for which is a fine or detention.(5) If a person commits an act which comprises the necessary elements of both a misdemeanour and a criminal offence, the person shall be punished only for the criminal offence. If a punishment is not imposed for the criminal offence, the same act may be punished for the misdemeanour.§ 4. Degrees of criminal offences(1) Criminal offences are criminal offences in the first and in the second degree.(2) A criminal offence in the first degree is an offence the maximum punishment prescribed for which in this Code is imprisonment for a term of more than five years, life imprisonment or compulsory dissolution.(3) A criminal offence in the second degree is an offence the punishment prescribed for which in this Code is imprisonment for a term of up to five years or a pecuniary punishment.(4) The mitigation or aggravation of a punishment on the basis of the provisions of the General Part of this Code shall not alter the degree of a criminal offence.§ 5. Temporal applicability of penal law(1) A punishment shall be imposed pursuant to the law in force at the time of commission of the act.(2) An Act which precludes the punishability of an act, mitigates a punishment or otherwise alleviates the situation of a person shall have retroactive effect.(3) An Act which declares an act as punishable, aggravates a punishment or otherwise exacerbates the situation of a person shall not have retroactive effect.(4) Offences against humanity and war crimes shall be punishable regardless of the time of commission of the offence.§ 6. Territorial applicability of penal law(1) The penal law of Estonia applies to acts committed within the territory of Estonia.(2) The penal law of Estonia applies to acts committed on board of or against ships or aircraft registered in Estonia, regardless of the location of the ship or aircraft at the time of commission of the offence or the penal law of the country where the offence is committed.§ 7. Applicability of penal law by reason of person concernedThe penal law of Estonia applies to an act committed outside the territory of Estonia if such act constitutes a criminal offence pursuant to the penal law of Estonia and is punishable at the place of commission of the act, or if no penal power is applicable at the place of commission of the act and if:1) the act is committed against a citizen of Estonia or a legal person registered in Estonia;3) the offender is a citizen of Estonia at the time of commission of the act or becomes a citizen of Estonia after the commission of the act, or if the offender is an alien who has been detained in Estonia and is not extradited.(2) The penal law of Estonia applies to an act committed outside the territory of Estonia if such act constitutes a criminal offence pursuant to the penal law of Estonia and the offender is a member of the Defence Forces performing his or her duties.(19.05.2004 entered into force 01.07.2004 - RT I 2004, 46, 329)§ 8. Applicability of penal law to acts against internationally protected legal rightsRegardless of the law of the place of commission of an act, the penal law of Estonia shall apply to an act committed outside the territory of Estonia if the punishability of the act arises from an international agreement binding on Estonia.§ 9. Applicability of penal law to acts against legal rights of EstoniaRegardless of the law of the place of commission of an act, the penal law of Estonia applies to acts committed outside the territory of Estonia if according to the penal law of Estonia the act is a criminal offence in the first degree and if such act:1) causes damage to the life or health of the population of Estonia;2) interferes with the exercise of state authority or the defence capability of Estonia, or3) causes damage to the environment.§ 10. Time of commission of actAn act is deemed to be committed at the time when the person acted or was legally required to act. The time of occurrence of the consequences shall not be taken into consideration.§ 11. Place of commission of act(1) An act is deemed to be committed at the place where:1) the person acted;2) the person was legally required to act;3) the consequence which constitutes a necessary element of the offence occurred, or4) according to the assumption of the person, the consequence which constitutes a necessary element of the offence should have occurred.(2) Complicity is deemed to be committed at the place where:1) the principal offender committed the criminal offence;2) the accomplice acted;3) the accomplice was legally required to act, or4) according to the assumption of the accomplice, the consequence which constitutes a necessary element of the offence should have occurred.(3) If an accomplice to a criminal offence committed in a foreign state commits an act in the territory of Estonia and pursuant to the penal law of Estonia such act is punishable and the act of the principal offender is punishable at the place of commission of the act or no penal power is applicable at the place of commission of the act, the penal law of Estonia applies to the accomplice.[...]Chapter 8Offences Against Humanity and International Security[...]Division 2Offences Against Humanity[...]§ 90. GenocideA person who, with the intention to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, a group resisting occupation or any other social group, kills or tortures members of the group, causes health damage to members of the group, imposes coercive measures preventing childbirth within the group or forcibly transfers children of the group, or subjects members of such group to living conditions which have caused danger for the total or partial physical destruction of the group, shall be punished by 10 to 20 years’ imprisonment or life imprisonment.[...]Division 4War Crimes[...]§ 102. Attacks against protected personsA person who kills, tortures, causes health damage to or takes hostage a member of a medical unit with proper distinguishing marks, or any other person attending to sick or wounded persons, a minister of religion, a representative of an humanitarian organisation performing his or her duties in a war zone, a civil-defence worker, a member of a parliament, or a person accompanying such person, shall be punished by 6 to 15 years’ imprisonment.[...]§ 107. Attacks against cultural propertyDestruction, damaging or illegal appropriation of a cultural monument, church or other structure or object of religious significance, a work of art or science, an archive of cultural value, a library, museum or scientific collection not used for military purposes is punishable by a pecuniary punishment or 1 to 5 years’ imprisonment.[...]Chapter 10Offences Against Political and Civil RightsDivision 1Offences Against Equality§ 151. Incitement of hatred(1) Activities which publicly incite to hatred, violence or discrimination on the basis of nationality, race, colour, sex, language, origin, religion, sexual orientation, political opinion, or financial or social status if this results in danger to the life, health or property of a person are punishable by a fine of up to 300 fine units or by detention.(2) Same act, if1) if it causes the death of a person or results in damage to health or other serious consequences, or2) it was committed by a person who has previously been punished by such act, or3) it was committed by a criminal organisation, - is punishable by pecuniary punishment or up to 3 years’ imprisonment.(3) An act provided for in subsection (1) of this section, if committed by a legal person, is punishable by a fine of up to 50 000 kroons.(4) An act provided for in subsection (2) of this section, if committed by a legal person, is punishable by a pecuniary punishment.(14.06.2006 entered into force 16.07.2006 - RT I 2006, 31, 234)(2) The same act, if committed:1) at least twice, or2) significant damage is thereby caused to the rights or interests of another person protected by law or to public interests, is punishable by a pecuniary punishment or up to 3 years’ imprisonment.(19.05.2004 entered into force 01.07.2004 - RT I 2004, 46, 329)§ 152. Violation of equality(1)Unlawful restriction of the rights of a person or granting of unlawful preferences to a person on the basis of his or her nationality, race, colour, sex, language, origin, religion, sexual orientation, political opinion, financial or social status is punishable by a fine of up to 300 fine units or by detention.(14.06.2006 entered into force 16.07.2006 - RT I 2006, 31, 234)(2) The same act, if committed:1) at least twice, or2) significant damage is thereby caused to the rights or interests of another person protected by law or to public interests, is punishable by a pecuniary punishment or up to one year of imprisonment.(19.05.2004 entered into force 01.07.2004 - RT I 2004, 46, 329)[...]Division 2Violation of Fundamental Freedoms§ 154. Violation of freedom of religionA person who interferes with the religious affiliation or religious practices of a person, unless the religious affiliation or practices are detrimental to the morals, rights or health of other people or violate public order, shall be punished by a pecuniary punishment or up to one year of imprisonment.§ 155. Compelling person to join or retain membership of religious association or political party(18.12.2003 entered into force 01.01.2004 - RT I 2003, 90, 601)Compelling a person to join or be a member of a religious association or a political party is punishable by a pecuniary punishment or up to one year of imprisonment.(18.12.2003 entered into force 01.01.2004 - RT I 2003, 90, 601)[...]Chapter 25Implementing Provision§ 451. Implementation of Penal CodeThe Penal Code shall be implemented by a separate Act.1 Directive 2001/29/EC of the European Parliament and of the Council of 22 May 2001 on the harmonisation of certain aspects of copyright and related rights in the information society (OJ L 167, 22.06.2001, pp 10–19).(24.01.2007 entered into force 15.03.2007 - RT I 2007, 13, 69)1 RT = Riigi Teataja = the State Gazette2 Riigikogu = the parliament of Estonia ©FB
 registro| Hai dimenticato la password? Contatore AccessiTodays Visits: 139Last 7 Days Visits: 2.895Last 30 Days Visits: 9.503Last 365 Days Visits: 157.607Total Visits: 184.344


text:
1P.375/2006 (24.08.2006)
 1P.375/2006 /scd
 Urteil vom 24. August 2006
 Aktenr�ckgabe,
 der Oberstaatsanwaltschaft des Kantons Z�rich
 vom 12. Mai 2006.
 Die Staatsanwaltschaft I des Kantons Z�rich (fr�her: Bezirksanwaltschaft I f�r den Kanton Z�rich) f�hrte gegen den Rechtsanwalt Dr. iur. X.________ eine Strafuntersuchung wegen des Verdachts des betr�gerischen Missbrauchs einer Datenverarbeitungsanlage, evtl. Betrugs oder Veruntreuung, sowie des Verdachts des betr�gerischen Konkurses und Pf�ndungsbetrugs, der Gl�ubigersch�digung durch Verm�gensminderung, evtl. Bevorzugung eines Gl�ubigers. Im Verlauf der Ermittlungen forderte die Staatsanwaltschaft I die Baloise Bank SoBa, Solothurn, und die Schweizerische Post/Postfinance, Z�rich, mit Editionsverf�gungen vom 24. Juni, 8. Juli und 13. August 2004 auf, Unterlagen �ber bestimmte Konti, lautend auf X.________ Rechtsanw�lte, herauszugeben, und auferlegte beiden Banken ein Informationsverbot.
 Am 15. September 2005 stellte X.________ durch Rechtsanwalt Y.________ bei der Staatsanwaltschaft I ein Gesuch um Einsicht in die Akten der eingestellten Strafuntersuchung. Mit Schreiben vom 13. Oktober 2005 teilte Y.________ der Staatanwaltschaft I mit, dass ein Teil der Akten nicht zur�ckgegeben, sondern ausgesondert, in den R�umlichkeiten des Advokaturb�ros "X.________ Rechtsanw�lte", in unver�nderter Reihenfolge in einem neuen Ordner versiegelt aufbewahrt werde, und f�r den Fall, dass die Staatsanwaltschaft I auf einer R�ckgabe beharren sollte, der Aufsichtskommission �ber die Rechtsanw�lte im Kanton Z�rich zur Verf�gung gestellt w�rde.
 Mit Verf�gung vom 25. Oktober 2005 verpflichtete die Staatsanwaltschaft I X.________, die zur�ckbehaltenen Dokumente innert zehn Tagen zu retournieren. Es handelt sich um Unterlagen �ber insgesamt acht Konti im Zeitraum von Oktober 2003 bis August 2004, sowie eine "Liste Kapo, Geldfl�sse RA X.________" und eine Diskette "Postfinance RA X.________, Secondo".
 Ein dagegen gerichteter Rekurs von X.________ wies die Oberstaatsanwaltschaft des Kantons Z�rich mit Rekursentscheid vom 12. Mai 2006 ab.
 X.________ f�hrt staatsrechtliche Beschwerde mit dem Antrag, es sei der Rekursentscheid der Oberstaatsanwaltschaft aufzuheben und die Staatsanwaltschaft I anzuweisen, von ihrem Aktenr�ckgabeanspruch der genannten Unterlagen abzusehen. Er r�gt, die Beschaffung der Kontounterlagen verletze das Willk�rverbot, den Anspruch auf Achtung der Privatsph�re und das Berufsgeheimnis des Rechtsanwalts.
 Mit Pr�sidialverf�gung vom 14. Juli 2006 legte das Bundesgericht der staatsrechtlichen Beschwerde aufschiebende Wirkung bei.
 Die Staatsanwaltschaft I und die Oberstaatsanwaltschaft haben je auf eine Vernehmlassung verzichtet.
 Das Bundesgericht pr�ft von Amtes wegen und mit freier Kognition, ob und inwieweit auf ein Rechtsmittel einzutreten ist (BGE 131 I 153 E. 1 S. 156). Die kantonalen Akten sind eingeholt worden.
 1.1 Die staatsrechtliche Beschwerde ist - von hier nicht vorliegenden Ausnahmen abgesehen - kassatorischer Natur (BGE 131 I 137 E. 1.2 S. 139). Soweit der Beschwerdef�hrer mehr als die Aufhebung des angefochtenen Entscheids verlangt, kann auf die Beschwerde nicht eingetreten werden.
 1.2 Nachdem das Strafverfahren gegen den Beschwerdef�hrer eingestellt worden war, stellte der im Anwaltsb�ro "X.________ Rechtsanw�lte" t�tige Rechtsanwalt Y.________ namens des Beschwerdef�hrers ein Akteneinsichtsgesuch. Die Staatsanwaltschaft I �berliess ihm die Akten zur befristeten Einsicht (Empfangsbest�tigung vom 15. September 2005, unterzeichnet am 19. September 2005), worauf dieser sie mit Begleitschreiben vom 13. Oktober 2005 unvollst�ndig zur�cksandte. Mit Verf�gung vom 25. Oktober 2005 verpflichtete die Staatsanwaltschaft I den Beschwerdef�hrer zur R�ckgabe der zur�ckbehaltenen Unterlagen. Gegen diese Verf�gung hat der Beschwerdef�hrer zun�chst das kantonale Rechtsmittel und danach die staatsrechtliche Beschwerde ergriffen.
 1.3 Das mit dem angefochtenen Rekursentscheid abgeschlossene kantonale Verfahren betrifft die Akteneinsicht nach durchgef�hrter Strafuntersuchung gem�ss � 17 Abs. 3 StPO/ZH (Verf�gung der Staatsanwaltschaft I vom 25. Oktober 2005, Seite 1). In dieser Hinsicht ist die Beschwerde grunds�tzlich zul�ssig. Die Akten wurden jedoch in der Strafuntersuchung gegen den Beschwerdef�hrer erhoben, die mit Verf�gung vom 29. August 2005 eingestellt wurde. In dieser Hinsicht liegt kein letztinstanzlicher Entscheid und somit keine Berechtigung zur staatsrechtlichen Beschwerde vor (Art. 86 Abs. 1 OG). Die zul�ssigen Vorbringen beschr�nken sich demnach auf die Verpflichtung zur Aktenr�ckgabe, die Anfechtung der Aktenbeschaffung ist im vorliegenden Verfahren nicht statthaft.
 1.4 Nach dem angefochtenen Rekursentscheid steht dem Beschwerdef�hrer kein notstands�hnliches Widerstandsrecht zu, das den Aktenr�ckbehalt begr�nden w�rde, da keine offensichtlich rechtswidrige Amtshandlung vorliege, durch welche bestehende Rechtsg�ter unmittelbar bedroht gewesen w�ren. Der Beschwerdef�hrer widerspricht dem nicht ausdr�cklich. Sein Vorbringen, die Edition der Bankunterlagen sei verfassungswidrig, betrifft ein hier nicht massgebliches Verfahren. Soweit es als Vorfrage zu ber�cksichtigen ist, erweist es sich in tats�chlicher Hinsicht verfehlt und begr�ndet kein Widerstandsrecht: Die vom Beschwerdef�hrer zur�ckbehaltenen Dokumente wurden bei den beiden kontof�hrenden Bankinstituten erhoben und sodann zu den Akten der Strafuntersuchung gegen den Beschwerdef�hrer genommen. Die Banken haben sich der Edition nicht widersetzt. Beim Beschwerdef�hrer bzw. in seiner Anwaltskanzlei wurde weder eine Edition noch eine Beschlagnahme durchgef�hrt.
 1.5 R�gen, die sich ausdr�cklich auf das hier massgebliche Separatverfahren betreffend Akteneinsicht beziehen, bringt der Beschwerdef�hrer keine vor. Soweit er sinngem�ss die Pflicht zur Aktenr�ckgabe anficht, ist Folgendes auszuf�hren:
 Verfahrensakten, die einem Anwalt zur Einsicht zugestellt werden, sind fristgerecht und vollst�ndig zur�ckzugeben. Der Beschwerdef�hrer hat nach eigenen Angaben erst mit der Akteneinsicht nach Verfahrenseinstellung Kenntnis von den Editionsverf�gungen erhalten. Eine solche Entdeckung mag f�r den Beschwerdef�hrer - und den ihn zeitweise vertretenden B�rokollegen - nicht leicht hinzunehmen sein. Dennoch muss von einem Rechtsanwalt erwartet werden, dass er trotz pers�nlicher Betroffenheit die geh�rigen Umgangsformen im Verkehr mit den Beh�rden beachtet. So geht es nicht an, das Akteneinsichtsrecht und insbesondere das anwaltliche Privileg, die Akten in die Anwaltskanzlei zugeschickt zu erhalten, f�r die eigenm�chtige Aussonderung und das Zur�ckhalten von Dokumenten zu missbrauchen. Mit der Oberstaatsanwaltschaft ist festzuhalten, dass nicht der Beschwerdef�hrer �ber die Frage entscheidet, ob gewisse Unterlagen aus den Untersuchungsakten zu entfernen sind, sondern die daf�r zust�ndige Beh�rde. Dass der Beschwerdef�hrer einen entsprechenden Antrag gestellt h�tte, ist nicht ersichtlich.
 1.6 Nach der publizierten Rechtsprechung des Bundesgerichts kann, wer selber einer Straftat verd�chtigt wird, kein Privileg aufgrund eines Berufsgeheimnisses beanspruchen. Diesfalls geht das Interesse an der Strafverfolgung der Wahrung des Berufsgeheimnisses vor (BGE 125 I 46 E. 6 S. 50). Eine Beschlagnahme beim Beschwerdef�hrer hat im vorliegenden Fall nicht stattgefunden. Selbst in einem solchen Falle h�tte sich der Beschwerdef�hrer als damals verd�chtige Person unter Berufung auf seine Geheimhaltungspflicht nicht der Beschlagnahme von in seinem Besitz befindlichen Akten widersetzen k�nnen (BGE 106 IV 413 E. 7c S. 424, mit Hinweis).
 Art. 5 Abs. 3 BV h�lt als Grundsatz rechtsstaatlichen Handelns fest, dass staatliche Organe und Private nach Treu und Glauben handeln. Dieser Grundsatz l�sst es nicht zu, dass ein Rechtsanwalt aus den ihm zur befristeten Einsicht �berlassenen Verfahrensakten Unterlagen entfernt und zur�ckbeh�lt. Wer deswegen ein Verfahren anstrengt, muss damit rechnen, dass ihm rechtsmissbr�uchliche Prozessf�hrung vorgeworfen und seine Beschwerde vor Bundesgericht gem�ss Art. 36a Abs. 2 OG als unzul�ssig erkl�rt wird. Ob eine rechtsmissbr�uchliche Prozessf�hrung vorliegt, braucht indessen nicht weiter er�rtert zu werden, da die Beschwerde nach dem Gesagten (Erw�gung 1) ohnehin erfolglos ist.
 Die staatsrechtliche Beschwerde ist abzuweisen, soweit darauf eingetreten werden kann.
 Bei diesem Verfahrensausgang tr�gt der Beschwerdef�hrer die Gerichtsgeb�hr (Art. 156 Abs. 1 OG).
 Dieses Urteil wird dem Beschwerdef�hrer, der Staatsanwaltschaft I und der Oberstaatsanwaltschaft des Kantons Z�rich schriftlich mitgeteilt.
 Lausanne, 24. August 2006


text:
 5.2.2021
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 42/15
 DECYZJA NR 1/2020 WSPÓLNEGO KOMITETU UTWORZONEGO NA PODSTAWIE UMOWY MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ I JEJ PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI, Z JEDNEJ STRONY, A KONFEDERACJĄ SZWAJCARSKĄ, Z DRUGIEJ STRONY, W SPRAWIE SWOBODNEGO PRZEPŁYWU OSÓB
 z dnia 15 grudnia 2020 r.
 zmieniająca załącznik II do tej Umowy dotyczący koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego [2021/137]
 WSPÓLNY KOMITET,
 uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (1) („Umowa”), w szczególności jej art. 14 i 18,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Umowa przestaje mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej.
 (2)
 Na podstawie art. 23 Umowy prawa nabyte przez osoby fizyczne pozostają nienaruszone w przypadku wypowiedzenia Umowy, a umawiające się strony ustalają, za obustronnym porozumieniem, jakie działania należy podjąć w odniesieniu do praw, których proces nabywania trwa.
 (3)
 Art. 33 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2) („umowa o wystąpieniu”) stanowi, że postanowienia części drugiej tytuł III umowy o wystąpieniu mają zastosowanie do obywateli Islandii, Księstwa Liechtensteinu, Królestwa Norwegii i Konfederacji Szwajcarskiej, pod warunkiem że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem, które mają zastosowanie do obywateli Unii, oraz że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy z Unią, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.
 (4)
 Art. 26b umowy między Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a Konfederacją Szwajcarską w sprawie praw obywateli w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej i wycofaniem się tego państwa z umowy w sprawie swobodnego przepływu osób („umowa o prawach obywateli”) stanowi, iż postanowienia części III umowy o prawach obywateli stosuje się do obywateli Unii, pod warunkiem że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem, które mają zastosowanie do obywateli Szwajcarii, a także, że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Szwajcarią, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.
 (5)
 Należy zapewnić, na zasadzie wzajemności, ochronę praw do zabezpieczenia społecznego obywatelom Zjednoczonego Królestwa, a także członkom ich rodzin i osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci, którzy przed zakończeniem okresu przejściowego określonego w art. 126 umowy o wystąpieniu, znajdują się lub znajdowali się w sytuacji transgranicznej z udziałem jednocześnie co najmniej jednej umawiającej się strony Umowy i Zjednoczonego Królestwa,
 STANOWI, CO NASTĘPUJE:
 Artykuł 1
 W załączniku II do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
 Artykuł 2
 Niniejszą decyzję sporządzono w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim oraz włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne.
 Artykuł 3
 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia przez Wspólny Komitet i ma zastosowanie od zakończenia okresu przejściowego określonego w art. 126 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
 W imieniu Wspólnego Komitetu
 Cornelia LUETHY
 Przewodniczący
 Nathalie MARVILLE DOSEN
 Malgorzata SENDROWSKA
 Sekretarze
 (1) Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 6.
 (2) Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.
 ZAŁĄCZNIK
 W załączniku II do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób wprowadza się następujące zmiany:
 1)
 w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 w ust. 1 wyraz „protokole” zastępuje się wyrazem „protokole I”;
 b)
 w ust. 2 wyraz „Protokół” zastępuje się wyrazami „Protokół I”;
 2)
 po art. 3 dodaje się art. 4 w brzmieniu:
 „Artykuł 4
 1. Ustalenia dotyczące ochrony praw nabytych przez osoby fizyczne na mocy niniejszej Umowy w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej są określone w protokole II do niniejszego załącznika.
 2. Protokół II stanowi integralną część niniejszego załącznika.”;
 3)
 po sekcji C tytuł „Protokół” zastępuje się wyrazem „Protokół I”;
 4)
 po protokole I dodaje się nowy protokół II w brzmieniu:„„
 PROTOKÓŁ II
 do załącznika II do Umowy w sprawie swobodnego przepływu osób
 ZWAŻYWSZY, że art. 33 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (»umowa o wystąpieniu«) stanowi, iż postanowienia części drugiej tytuł III umowy o wystąpieniu mają zastosowanie do obywateli Islandii, Księstwa Liechtensteinu, Królestwa Norwegii i Konfederacji Szwajcarskiej, pod warunkiem że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, które mają zastosowanie do obywateli Unii, a także że państwa te zawarły i stosują odpowiednie umowy z Unią Europejską, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.
 ZWAŻYWSZY, że art. 26b umowy między Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a Konfederacją Szwajcarską w sprawie praw obywateli w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej i wycofaniem się tego państwa z umowy w sprawie swobodnego przepływu osób stanowi, iż postanowienia części III umowy o prawach obywateli stosuje się do obywateli Unii, pod warunkiem że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, które mają zastosowanie do obywateli Szwajcarii, a także, że Unia zawarła i stosuje odpowiednie umowy ze Szwajcarią, które mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa.
 UZNAJĄC, że należy zapewnić, na zasadzie wzajemności, ochronę praw do zabezpieczenia społecznego obywatelom Zjednoczonego Królestwa, a także członkom ich rodzin i osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci, którzy przed zakończeniem okresu przejściowego znajdują się lub znajdowali się w sytuacji transgranicznej z udziałem jednocześnie co najmniej jednej umawiającej się strony umowy w sprawie swobodnego przepływu osób i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
 Artykuł 1
 Definicje i odesłania
 1. Do celów niniejszego protokołu stosuje się następujące definicje:
 a)
 »umowa o wystąpieniu« oznacza Umowę o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (1);
 b)
 »umowa o prawach obywateli« oznacza umowę między Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a Konfederacją Szwajcarską w sprawie praw obywateli w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej i wycofaniem się tego państwa z umowy w sprawie swobodnego przepływu osób;
 c)
 »państwa objęte niniejszym protokołem« oznaczają państwa członkowskie Unii i Szwajcarię;
 d)
 »okres przejściowy« oznacza okres przejściowy, o którym mowa w art. 126 umowy o wystąpieniu;
 e)
 definicje zawarte w art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (2) i art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (3).
 2. Do celów niniejszego protokołu wszystkie odniesienia do państw członkowskich i właściwych organów państw członkowskich w przepisach prawa Unii mających zastosowanie na mocy niniejszego protokołu odczytuje się jako obejmujące Zjednoczone Królestwo i jego właściwe organy.
 Artykuł 2
 Zakres podmiotowy
 1. Niniejszy protokół stosuje się do następujących osób:
 a)
 obywateli Zjednoczonego Królestwa podlegających, w dniu zakończenia okresu przejściowego, ustawodawstwu jednego z państw objętych niniejszym protokołem, a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci;
 b)
 obywateli Zjednoczonego Królestwa zamieszkujących w jednym z państw objętych niniejszych protokołem i podlegających ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa w dniu zakończenia okresu przejściowego, a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci;
 c)
 osób, które nie są objęte lit. a) lub b), ale są obywatelami Zjednoczonego Królestwa, którzy w dniu zakończenia okresu przejściowego są pracownikami lub prowadzą działalność jako osoby pracujące na własny rachunek w co najmniej jednym z państw objętych niniejszym protokołem oraz którzy na podstawie tytułu II rozporządzenia (WE) nr 883/2004 podlegają ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa, lub są członkami ich rodzin bądź osobami pozostałymi przy życiu po ich śmierci;
 d)
 bezpaństwowców i uchodźców zamieszkujących w jednym z państw objętych niniejszym protokołem lub w Zjednoczonym Królestwie, którzy znajdują się w jednej z sytuacji opisanych w lit. a)–c), a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci.
 2. Osoby, o których mowa w ust. 1, są objęte niniejszym protokołem, pod warunkiem że nieprzerwanie znajdują się w jednej z określonych w tym ustępie sytuacji, dotyczących jednocześnie jednego z państw objętych niniejszym protokołem i Zjednoczonego Królestwa.
 3. Niniejszy protokół stosuje się również do obywateli Zjednoczonego Królestwa, którzy nie znajdują się lub przestali się znajdować w jednej z sytuacji określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, ale którzy są objęci art. 10 umowy o wystąpieniu lub art. 10 umowy o prawach obywateli, a także do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci.
 4. Osoby, o których mowa w ust. 3, są objęte niniejszym protokołem, pod warunkiem że nadal przysługuje im prawo pobytu w jednym z państw objętych niniejszym protokołem na podstawie art. 13 umowy o wystąpieniu lub art. 12 umowy o prawach obywateli lub prawo do pracy w ich państwie miejsca zatrudnienia na podstawie art. 24 lub 25 umowy o wystąpieniu lub art. 20 umowy o prawach obywateli.
 5. W przypadku gdy niniejszy artykuł odnosi się do członków rodzin i osób pozostałych przy życiu po śmierci osób objętych niniejszym protokołem, takie osoby są objęte niniejszym protokołem tylko w zakresie, w jakim wywodzą one swoje prawa i obowiązki na mocy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 z tytułu bycia członkiem rodziny lub osobą pozostałą przy życiu.
 Artykuł 3
 Zasady koordynacji zabezpieczenia społecznego
 1. Do osób objętych niniejszym protokołem stosuje się zasady i cele określone w art. 8 umowy w sprawie swobodnego przepływu osób i w niniejszym załączniku do tej umowy, w rozporządzeniu (WE) nr 883/2004 oraz w rozporządzeniu (WE) nr 987/2009.
 2. Państwa objęte niniejszym protokołem należycie uwzględniają wymienione w sekcjach B i C niniejszego załącznika decyzje i zalecenia Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego działającej przy Komisji Europejskiej i ustanowionej rozporządzeniem (WE) nr 883/2004 (»Komisja Administracyjna«).
 Artykuł 4
 Sytuacje szczególne objęte niniejszym protokołem
 1. W następujących sytuacjach, w zakresie określonym w niniejszym artykule, stosuje się następujące postanowienia, o ile dotyczą osób, które nie są lub przestały być objęte art. 2:
 a)
 obywatele Zjednoczonego Królestwa, a także bezpaństwowcy i uchodźcy zamieszkujący w Zjednoczonym Królestwie, którzy podlegali ustawodawstwu jednego z państw objętych niniejszym protokołem przed zakończeniem okresu przejściowego, jak również członkowie ich rodzin i osoby pozostałe przy życiu po ich śmierci są objęci niniejszym protokołem do celów uwzględniania i sumowania okresów ubezpieczenia, zatrudnienia, pracy na własny rachunek lub pobytu, w tym praw i obowiązków wynikających z takich okresów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 883/2004; do celów sumowania okresów uwzględnia się na podstawie rozporządzenia (WE) 883/2004 okresy spełnione zarówno przed zakończeniem okresu przejściowego, jak i po jego zakończeniu;
 b)
 przepisy określone w art. 20 i 27 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 nadal stosuje się do obywateli Zjednoczonego Królestwa, a także do bezpaństwowców i uchodźców zamieszkujących w Zjednoczonym Królestwie, którzy przed zakończeniem okresu przejściowego wystąpili o zezwolenie na poddanie się planowanemu leczeniu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 883/2004, aż do zakończenia leczenia. Odpowiednie procedury zwrotu kosztów również mają zastosowanie, nawet po zakończeniu leczenia. Takie osoby i osoby im towarzyszące korzystają z prawa do wjazdu do państwa, w którym odbywa się leczenie, i wyjazdu z niego na podstawie stosowanych odpowiednio przepisów art. 14 umowy o wystąpieniu i art. 13 umowy o prawach obywateli;
 c)
 przepisy określone w art. 19 i 27 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 mają nadal zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa, a także do bezpaństwowców i uchodźców zamieszkujących w Zjednoczonym Królestwie, którzy są objęci rozporządzeniem (WE) nr 883/2004 i w dniu zakończenia okresu przejściowego przebywają w jednym z państw objętych niniejszym protokołem albo w Zjednoczonym Królestwie, aż do zakończenia pobytu. Odpowiednie procedury zwrotu kosztów również mają zastosowanie, nawet po zakończeniu pobytu lub leczenia;
 d)
 przepisy określone w art. 67, 68 i 69 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 stosuje się nadal – dopóki spełnione są warunki – do przyznawania świadczeń rodzinnych, do których w dniu zakończenia okresu przejściowego uprawnieni są obywatele Zjednoczonego Królestwa, a także bezpaństwowcy i uchodźcy zamieszkujący w Zjednoczonym Królestwie, którzy podlegają ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa i których członkowie rodziny zamieszkują w jednym z państw objętych niniejszym protokołem w dniu zakończenia okresu przejściowego;
 e)
 w sytuacjach określonych w lit. d) niniejszego ustępu do osób, które jako członkowie rodziny w dniu zakończenia okresu przejściowego posiadają na podstawie rozporządzenia (WE) nr 883/2004 prawa, takie jak pochodne prawa do świadczeń rzeczowych z tytułu choroby, stosuje się to rozporządzenie oraz odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 987/2009 dopóty, dopóki spełnione są przewidziane w nich warunki.
 2. Przepisy tytułu III rozdział 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 dotyczące świadczeń z tytułu choroby mają zastosowanie do osób otrzymujących świadczenia na podstawie ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu.
 Ustęp ten stosuje się odpowiednio w odniesieniu do świadczeń rodzinnych wynikających z art. 67, 68 i 69 rozporządzenia (WE) nr 883/2004.
 Artykuł 5
 Zwrot, odzyskiwanie należności i wyrównywanie należności
 Przepisy rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 dotyczące zwrotów, odzyskiwania należności i wyrównywania należności stosuje się nadal w związku ze zdarzeniami, o ile dotyczą one osób nieobjętych art. 2, które to zdarzenia:
 a)
 miały miejsce przed zakończeniem okresu przejściowego; lub
 b)
 mają miejsce po zakończeniu okresu przejściowego i dotyczą osób, które były objęte art. 2 lub 4, gdy takie zdarzenie wystąpiło.
 Artykuł 6
 Rozwój prawa i dostosowania
 1. Niezależnie od przepisów ust. 3 zawarte w niniejszym protokole odesłania do rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 lub do ich przepisów odczytuje się jako odesłania do aktów lub przepisów uwzględnionych w umowie, mającej zastosowanie w ostatnim dniu okresu przejściowego.
 2. W przypadku zmiany lub zastąpienia rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 po zakończeniu okresu przejściowego odesłania do tych rozporządzeń w niniejszym protokole odczytuje się jako odnoszące się do tych rozporządzeń, w tym przepisów zmienionych lub zastąpionych, zgodnie z aktami wymienionymi w części II załącznika I do umowy o wystąpieniu – w odniesieniu do Unii oraz w części II załącznika I do umowy o prawach obywateli – w odniesieniu do Szwajcarii.
 3. Do celów niniejszego protokołu rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 odczytuje się jako obejmujące dostosowania wymienione w części III załącznika I do umowy o wystąpieniu w odniesieniu do Unii oraz w części III załącznika I do umowy o prawach obywateli w odniesieniu do Szwajcarii.
 4. Do celów niniejszego protokołu zmiany i dostosowania, o których mowa w ust. 2 i 3, stają się skuteczne następnego dnia po dniu, w którym stają się skuteczne odpowiednie zmiany i dostosowania załącznika I do umowy o wystąpieniu lub załącznika I do umowy o prawach obywateli, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
 ””.
 (1) Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7.
 (2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 200 z 7.6.2004, s. 1).
 (3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1).


text:
 2.7.2020
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 210/3
 DECIZIA nr. 47/2019 A COMITETULUI MIXT AL SEE
 din 29 martie 2019
 de modificare a anexei I (Chestiuni veterinare și fitosanitare) la Acordul privind SEE [2020/801]
 COMITETUL MIXT AL SEE,
 având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European („Acordul privind SEE”), în special articolul 98,
 întrucât:
 (1)
 Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1936 al Comisiei din 10 decembrie 2018 de modificare a Regulamentului de punere în aplicare (UE) nr. 371/2011 în ceea ce privește limita maximă de dimetilaminoetanol (DMAE) (1) trebuie încorporat în Acordul privind SEE.
 (2)
 Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1957 al Comisiei din 11 decembrie 2018 de modificare a Regulamentului (UE) nr. 885/2010 în ceea ce privește condițiile de autorizare a preparatului din narasin și nicarbazin ca aditiv pentru hrana puilor pentru îngrășare (titularul autorizației: Eli Lilly and Company Ltd) (2) trebuie încorporat în Acordul privind SEE.
 (3)
 Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1980 al Comisiei din 13 decembrie 2018 de modificare a Regulamentului de punere în aplicare (UE) 2017/2325 în ceea ce privește termenii autorizării unor preparate de lecitine lichide, lecitine hidrolizate și lecitine dezuleiate ca aditivi pentru hrana tuturor speciilor de animale (3) trebuie încorporat în Acordul privind SEE.
 (4)
 Prezenta decizie se referă la legislația privind hrana pentru animale. Legislația privind hrana pentru animale nu se aplică Principatului Liechtenstein atât timp cât aplicarea Acordului între Comunitatea Europeană și Confederația Elvețiană privind schimburile comerciale cu produse agricole se extinde la Principatul Liechtenstein, astfel cum se specifică în adaptările sectoriale ale anexei I la Acordul privind SEE. Prezenta decizie nu se aplică, așadar, Principatului Liechtenstein.
 (5)
 Prin urmare, anexa I la Acordul privind SEE ar trebui modificată în consecință,
 ADOPTĂ PREZENTA DECIZIE:
 Articolul 1
 În anexa I la Acordul privind SEE, capitolul II se modifică după cum urmează:
 1.
 La punctul 2k [Regulamentul (UE) nr. 885/2010 al Comisiei] se adaugă următorul text:
 „, astfel cum a fost modificat prin:
 —
 32018 R 1957: Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1957 al Comisiei din 11 decembrie 2018 (JO L 315, 12.12.2018, p. 23).”
 2.
 La punctul 2za [Regulamentul de punere în aplicare (UE) nr. 371/2011 al Comisiei] se adaugă următoarea liniuță:
 „—
 32018 R 1936: Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1936 al Comisiei din 10 decembrie 2018 (JO L 314, 11.12.2018, p. 34).”
 3.
 La punctul 238 [Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2017/2325 al Comisiei] se adaugă următorul text:
 „, astfel cum a fost modificat prin:
 —
 32018 R 1980: Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1980 al Comisiei din 13 decembrie 2018 (JO L 317, 14.12.2018, p. 12).”
 Articolul 2
 Textele Regulamentelor de punere în aplicare (UE) 2018/1936, (UE) 2018/1957 și (UE) 2018/1980 în limbile islandeză și norvegiană, care urmează să fie publicate în suplimentul SEE la Jurnalul Oficial al Uniunii Europene, sunt autentice.
 Articolul 3
 Prezenta decizie intră în vigoare la 30 martie 2019, cu condiția să se fi efectuat toate notificările prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din Acordul privind SEE (*1).
 Articolul 4
 Prezenta decizie se publică în secțiunea SEE și în suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Uniunii Europene.
 Adoptată la Bruxelles, 29 martie 2019.
 Pentru Comitetul mixt al SEE
 Președintele
 Claude MAERTEN
 (1) JO L 314, 11.12.2018, p. 34.
 (2) JO L 315, 12.12.2018, p. 23.
 (3) JO L 317, 14.12.2018, p. 12.
 (*1) Nu au fost semnalate obligații constituționale.


text:
Biuletyn informacyjny nr 1 - styczeń 2016 r. - Prokuratura Regionalna w Warszawie
 Biuletyn informacyjny nr 1 - styczeń 2016 r.
 Biuletyn informacyjny Nr 1 styczeń 2016 r.
 W niniejszym biuletynie zaprezentowano dane statystyczne za miesiąc grudzień 2015 roku. W następnym biuletynie[ w lutym 2016 r.] przedstawione zostaną ogólne dane statystyczne za cały 2015 rok.
 I. W grudniu 2015 r. do wszystkich jednostek organizacyjnych Prokuratur okręgu apelacji warszawskiej wpłynęło 5252 sprawy, a załatwione zostały 6920 spraw. W 729 sprawach wniesiono akty oskarżenia, którymi objęto 899 osób, z których 36 było tymczasowo aresztowanych.
 Jednocześnie skierowano 1137 wniosków w trybie art. 335 § 1 kpk o skazanie bez przeprowadzania rozprawy, wobec 1269 osób.
 W grudniu 2015 roku zarejestrowano łącznie 336 spraw z art. 178a § 1 kk.
 II. Do jednostek Prokuratury Okręgowej w Warszawie w grudniu 2015 r. wpłynęło 3228 spraw, a załatwiono 4204 sprawy. Akty oskarżenia skierowano w 375 sprawach, którymi objęto 454 osoby, z których 10 było tymczasowo aresztowanych.
 Jednocześnie skierowano 660 wniosków w trybie art. 335 § 1 kpk o skazanie bez przeprowadzania rozprawy, wobec 732 osób.
 W grudniu 2015 roku zarejestrowano łącznie 174 sprawy z art. 178a § 1 kk.
 Do Wydziałów Śledczych Prokuratury Okręgowej w Warszawie tj. Wydziału V Śledczego, Wydziału VI do Spraw Przestępczości Gospodarczej i Wydziału VII Śledczego w grudniu 2015 r. wpłynęło łącznie 217 spraw, a załatwiono 298 spraw. W 12 skierowano akty oskarżenia przeciwko 30 osobom, z których 2 były tymczasowo aresztowane. Jednocześnie skierowano 15 wniosków w trybie art. 335 § 1 kpk o skazanie bez przeprowadzania rozprawy, wobec 16 osób.
 1. W Wydziale V Śledczym prowadzone są między innymi następujące postępowania:
 - V Ds 790/15 - Wszczęcie śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego w okresie od lutego 2015 r. do sierpnia 2015 r. w Warszawie poprzez prowadzenie wbrew obowiązującym przepisom czynności operacyjno-rozpoznawczych wobec byłych funkcjonariuszy CBA oraz dziennikarza, czym działano na szkodę interesu publicznego i interesu prywatnego wyżej wymienionych osób, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk;
 - V Ds 835/15 - Wszczęcie śledztwa w sprawie przewozu z Belgii znacznych ilości środków odurzających w postaci 178 kg kokainy;
 - V Ds 833/15 - Postępowanie sprawdzające w sprawie ujawnienia informacji niejawnych przez byłego Dyrektora Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu NATO, tj. o czyn z art. 266 § 2 kk.
 2. W Wydziale VI do Spraw Przestępczości Gospodarczej prowadzone było między innymi następujące postępowanie:
 - VI Ds 926/15 - Śledztwo w sprawie niedopełnienia w okresie od dnia 3 grudnia 2015 r. przez funkcjonariuszy publicznych obowiązków poprzez zaniechanie niezwłocznego ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego, zapadłego w dniu 3 grudnia 2015 r. w sprawie o sygnaturze K 34/15, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk.
 3. W Wydziale VII Śledczym kontynuowano postępowania przygotowawcze, których przykłady zostały wskazane poprzednio.
 4. Prokuratury Rejonowe:
 W Prokuraturze Rejonowej Warszawa Śródmieście prowadzone jest między innymi następujące postępowanie:
 - 1 Ds 1171/15 - Wszczęcie śledztwa w sprawie kierowania w okresie od 27 listopada do 1 grudnia 2015 r. za pośrednictwem sieci Internet gróźb bezprawnych wobec konstytucyjnego organu RP - Trybunału Konstytucyjnego w celu wywarcia wpływu na czynności urzędowe, tj. o czyn z art. 128 § 3 kk.
 III. Do jednostek Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga w grudniu 2015 roku wpłynęło 1997 spraw, a załatwiono 2680 spraw. W 342 sprawach skierowano akty oskarżenia, którymi objęto 417 osób, z których 18 były tymczasowo aresztowane. Jednocześnie skierowano 475 wniosków w trybie art. 335 § 1 kpk o skazanie bez przeprowadzania rozprawy, wobec 535 osób.
 W grudniu 2015 roku zarejestrowano łącznie 162 sprawy z art. 178a § 1 kk.
 Do Wydziałów Śledczych Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga tj. Wydziału V Śledczego i Wydziału VI do Spraw Przestępczości Gospodarczej w grudniu 2015 r. wpłynęło łącznie 89 spraw, a załatwiono 144 sprawy. W 13 skierowano akty oskarżenia przeciwko 30 osobom, z których 3 były tymczasowo aresztowane. Jednocześnie skierowano 16 wniosków w trybie art. 335 § 1 kpk o skazanie bez przeprowadzania rozprawy, wobec 22 osób.
 1-2. W Wydziale V Śledczym i w Wydziale VI do Spraw Przestępczości Gospodarczej kontynuowano postępowania przygotowawcze, których przykłady zostały wskazane poprzednio.
 3. Prokuratury Rejonowe:
 W Prokuraturze Rejonowej Warszawa Praga - Południe prowadzone jest między innymi następujące postępowanie:
 – 4 Ds. 969/15 – W dniu 03.12.2015 r. Mazowiecki Oddział Żandarmerii Wojskowej wszczął dochodzenia w sprawie o czyn z art. 200 a § 2 kk w zw. z art. 13 § 2 kk. W postępowaniu tym w dniu 03.12.2015 r wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutu żołnierzowi pozostającemu w czynnej służbie wojskowej. Postępowanie pozostaje w toku z uwagi na konieczności zweryfikowania linii obrony podejrzanego.
 W Prokuraturze Rejonowej Warszawa Praga - Północ prowadzone jest między innymi następujące postępowanie:
 – 2 Ds. 586/15 – W dniu 30.12.2015 r. zostało wszczęte śledztwo w sprawie zaistniałego w dniu 28 grudnia 2015 r. na ul. św. Wincentego wypadku w ruchu lądowym, gdzie kierujący samochodem prawdopodobnie marki Mercedes o nieustalonych numerach rejestracyjnych potracił pieszą M. S. lat 16, która doznała obrażeń ciała skutkujących zgonem na miejscu, a sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia tj. o czyn z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. W ramach przedmiotowego postępowania funkcjonariusze Policji w Komendy Rejonowej Policji Warszawa VI na miejscu zdarzenia dokonali czynności procesowych w postaci: oględzin miejsca zdarzenia, oględzin zwłok, zabezpieczyli dostępny monitoring uliczny oraz podjęli czynności zmierzające do ustalenia marki pojazdu i sprawcy wypadku drogowego. Nadto przesłuchano bezpośrednich świadków zdarzenia. Ustalono, iż w/w pojazd jechał drugim, od prawej krawędzi, pasem ruchu ul. św Wincentego z kierunku ul. Kondratowicza w kierunku ul. Malborskiej i na wysokości budynku nr 128 potrącił pieszą M.S., która przekraczała jezdnię w miejscu niedozwolonym ze strony prawej na lewą patrząc zgodnie z kierunkiem ruchu pojazdu marki Mercedes. Piesza po przekroczeniu skrajnego prawego pasa ruchu, doszła do pasa kolejnego i po wkroczeniu na niego, została potrącona przez jadący ze znaczną prędkością z lewej strony pojazd, który nie zatrzymał się i odjechał. Wykonane dotychczas czynności doprowadziły do ujawnienia przedmiotowego pojazdu, poddano go oględzinom i zabezpieczono szereg śladów kryminalistycznych. Obecnie trwają czynności zmierzające do ustalenia osoby, która kierowała samochodem marki Mercedes.
 IV. W Prokuraturze Apelacyjnej w Warszawie do Wydziału V ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w grudniu 2015 r. wpłynęło 15 spraw, a załatwiono 27 spraw. W 11 skierowano akty oskarżenia przeciwko 27 osobom, z których 8 było tymczasowo aresztowanych. Jednocześnie skierowano 2 wnioski w trybie art. 335 § 1 kpk o skazanie bez przeprowadzania rozprawy, wobec 2 osób.
 Tymi zakończonymi sprawami były:
 - Ap V Ds 32/12 – zarzuty: udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw przede wszystkim poprzez obroty na dużą skalę substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi znacznej ilości, wymuszenia rozbójnicze, rozboje, przywłaszczenia mienia i inne – 1 osk. [pozostający obecnie na wolności ];
 - Ap V Ds 132/15 – zarzuty: udział w napadach rabunkowych połączonych z podtapianiem pokrzywdzonych lub użyciem wobec nich gazu, kradzieże z włamaniem i inne – 6 osk. [3 tymczasowo aresztowany i 3 pozostający obecnie na wolności ];
 - Ap V Ds 173/15 – zarzuty: udział w napadach rabunkowych, także popełnianych przy użyciu broni palnej, kradzieże, w tym również kradzieże z włamaniem, obroty substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi i inne – 5 osk. [3 tymczasowo aresztowany i 2 pozostający na wolności ];
 - Ap V Ds 178/15 – zarzuty: udział wbrew przepisom ustawy w obrocie wewnątrzwspólnotowym oraz na terenie kraju substancjami kontrolowanymi ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii w znacznych ilościach – 1 osk. [tymczasowo aresztowany ];
 - Ap V Ds 181/15 – zarzuty: udział wbrew przepisom ustawy w obrocie znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych – 3 osk. [pozostających obecnie na wolności ];
 - Ap V Ds 183/15 - zarzuty: doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem banku PEKAO S.A. i Lukas Banku S.A., połączone z podrabianiem dokumentów i inne — 3 osk. [pozostające na wolności ];
 - Ap V Ds 184/15 - zarzuty: doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem banku Lukas Banku S.A. połączone z podrabianiem dokumentów oraz podrabianie wielu innych dokumentów — 2 osk. [pozostające na wolności ];
 - Ap V Ds 185/15 – zarzut: kierowanie pobiciem w celu zaniechania przez pokrzywdzonego żądania zwrotu pieniędzy – 1 osk. [pozostający na wolności ];
 - Ap V Ds 187/15 – zarzuty: handel i posiadanie broni palnej oraz amunicji – 1 osk. [pozostający obecnie na wolności ];
 - Ap V Ds 188/15 – zarzuty: udział w napadach rabunkowych, także popełnianych przy użyciu broni palnej, kradzieże, wymuszenia rozbójnicze, udział w obrotach substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi w dużych ilościach, handel i posiadanie broni palnej oraz amunicji i inne, popełniane w warunkach powrotu do przestępstwa – 1 osk. [tymczasowo aresztowany ];
 - Ap V Ds 189/15 – zarzuty: kradzieże i usiłowania kradzieży motocykli – 3 osk. [pozostający na wolności ].
 Należy podkreślić, że w sprawie Wydziału V do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie sygn. Ap V Ds. 112/14 Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2015 r. uznał oskarżonego Jerzego B. za winnego popełnienia w lutym oraz w sierpniu 2013 r. w Warszawie zabójstw dwóch osób i wymierzył za każdą z tych zbrodni [z art. 148 § 1 kk ], kary po 25 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną w wymiarze dożywotniego pozbawienia wolności. Jerzy B. określany jako tzw. „zabójca z ogłoszenia” wyszukiwał osoby zainteresowane sprzedażą nieruchomości, po czym umawiał się jako potencjalnie zainteresowany ich nabyciem i w trakcie spotkań dokonywał zbrodni.
 V. Natomiast w Wydziale VI ds. Przestępczości Gospodarczej Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie zakończone zostało postępowanie przygotowawcze sygn. Ap VI Ds. 21/15 poprzez skierowanie w dniu 30 grudnia 2015 roku do Sądu Okręgowego w Warszawie aktu oskarżenia przeciwko Mirosławowi G., podejrzanemu między innymi o to, że będąc prezesem zarządu spółki Banking Gain Management Consulting Group SA z siedzibą w Warszawie doprowadził Parafię Ewangelicko – Reformowaną w Warszawie oraz 58 innych osób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wielkiej wartości w kwocie nie mniejszej niż 33 455 000 euro, 2 650 000 USD i 7 077 089,04 zł za pomocą wprowadzenia tych osób w błąd odnośnie działalności spółki Banking Gain Management Consulting Group SA i innych powiązanych z tą spółką kapitałowo i osobowo podmiotów gospodarczych, tj. Grove Holding S.arl z siedzibą w Luksemburgu, Wisent Finance & Investment z siedzibą na Cyprze, Jennings & Hayes Ltd. z siedzibą w Wielkiej Brytanii i funduszu BMG SICAV-FIS S.C.A. z siedzibą w Luksemburgu, a także odnośnie przeznaczenia powierzanych mu pieniędzy i możliwości wywiązania się z przyjętych zobowiązań, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 12 kk.
 Do Wydziału VI ds. Przestępczości Gospodarczej Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie w grudniu 2015 r. wpłynęło 12 spraw, a załatwiono 9 spraw. W 1 skierowano wskazany wyżej akt oskarżenia przeciwko 1 osobie.
 VI. W Prokuraturze Apelacyjnej w Warszawie w grudniu 2015 r. 7-miu prokuratorów z Wydziału II-go Postępowania Sądowego uczestniczyło w 24 sesjach i posiedzeniach przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, gdzie w Wydziale II Karnym rozpoznano z ich udziałem 351 spraw.-
 Statystyka wizyt na stronie: online: 3 | dziś: 536 | wczoraj: 698 | ten tydzień: 25914 | ten miesiąc: 1234 | łącznie od 04.2013: 1686355


text:
Število zadetkov: 5245cT1kYXZlayZkYXRhYmFzZSU1QlNPVlMlNUQ9U09WUyZkYXRhYmFzZSU1QlVQUlMlNUQ9VVBSUyZfc3VibWl0PWklQzUlQTElQzQlOERpJm9yZGVyPWNoYW5nZURhdGUmZGlyZWN0aW9uPWRlc2Mmcm93c1BlclBhZ2U9MjAmcGFnZT0yNDE=
 246 od 263
 Sodba U 755/95-5 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 19.03.1997 dohodnina Dokup pokojninske dobe za čas študija po 216. členu Zakona o pokojninskem in invalidskem zavarovanju, ki ga je za delavca opravil njegov delodajalec, pomeni za delavca boniteto, ki se po 15. členu Zakona o dohodnini všteva v osnovo za davek od osebnih prejemkov.
 Sodba U 999/94-4 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 29.01.1997 dokazovanje - potrdila državnih organov Če stranka zahteva mnenje, da je njena "brošura" proizvod informativnega značaja iz 13. točke št. 3 tarife prometnega davka (mnenje o uvrstitvi proizvodov), pa Vlada na tako zahtevo izda pozitivno mnenje le za informativne liste, za mapo, ki je po navedbah stranke del brošure, pa negativno odločbo, ne da bi v obrazložitvi navedla, zakaj brošure ni šteti za enoten proizvod, in obrazložila, med katere vrste proizvodov je uvrstiti sporno mapo, je taka odločba nezakonita.
 Sodba U 740/94-8 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 27.11.1996 pravna sredstva - odločanje organa druge stopnje o pritožbi - odprava odločbe in vrnitev organu prve stopnje Organ prve stopnje mora upoštevati opozorila, glede česa je treba dopolniti postopek, ki mu jih da drugostopni organ, če odpravi njegovo odločbo, vendar pri novem odločanju organ prve stopnje samostojno ugotavlja, katera dejstva in dokaze šteje za odločilne, da na njihovi podlagi odloči.
 Sodba U 1116/94-8 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 21.11.1996 dohodnina Pravno nepomembno za odmero dohodnine od prejemkov, doseženih s priložnostnim opravljanjem storitev, je vprašanje, ali je bila dejavnost plačnika storitev dovoljena ali ne. Zakon o dohodnini namreč ne vsebuje določbe, po kateri bi bili obdavčljivi samo prejemki od priložnostno opravljenih storitev, ki so povezane z dovoljeno dejavnostjo plačnika storitve.
 Sodba U 693/94-6 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 04.12.1996 prometni davek - zamudne obresti od nepravočasno plačanega prometnega davka Neodvisno od dneva izdaje odločbe, s katero je ugotovljena nepravilnost plačila prometnega davka, tečejo zamudne obresti od zamude za izpolnitev pa do plačila.
 Sodba U 288/95-4 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 29.01.1997 carinska osnova - uvoz rabljenega vozila Carinske osnove za uvoženo rabljeno vozilo (če je carinski organ mnenja, da vrednost blaga, navedena v fakturi, ne ustreza določbam CZ o dogovorjeni ceni) se ne more določiti na podlagi kataloga, ki vsebuje prodajne cene vozil na domačem trgu države izvoznice, ampak služi ta lahko le kot pripomoček pri oceni vrednosti uvoženega vozila. Carinska osnova pa se določi na podlagi 44. člena CZ, pri čemer je pomembno dejansko stanje vozila.
 Sodba U 1726/94-6 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 08.01.1997 davek od dohodkov iz dejavnosti Zavezanec za plačilo davka iz dejavnosti, ki v predpisanem roku ni plačal davka oziroma obroka akontacije navedenega davka, je v skladu z določbo ZDoh iz leta 1990 dolžan plačati zamudne obresti.
 Sodba U 401/95-9 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 22.01.1997 davek od dohodkov iz dejavnosti Ker je amortizacija odhodek, ki je predmet davka iz dohodkov iz dejavnosti, okoliščine, da mu davčni organ ni priznal njene revalorizacije, davčni zavezanec lahko uspešno izpodbija v pritožbi oz. tožbi zoper odločbo o davku iz dohodkov iz dejavnosti, ne pa zoper odločbo o odmeri dohodnine.
 Sodba U 1339/94-6 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 11.12.1996 vrnitev preveč plačane carine - upoštevanje internega navodila Tudi če gre za navodilo internega značaja, je upravni organ z zapovedjo enakega obravnavanja iz 14. in 22. člena ustave vezan na način odločanja v prejšnjih primerih in navodilo upoštevati v vseh primerih, kjer gre za takšno dejansko stanje, kot ga je interno navodilo imelo v mislih.
 Sodba U 1109/94-6 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 04.12.1996 dohodnina Ker stranka ni ponudila nikakršnih dokazov, s katerimi bi ovrgla ugotovitev upravnega organa, da prihodek, ki ga je ta štel k osnovi za dohodnino, ni plačilo za opravljeno delo zbiranja udeležencev v igri Catch the cash, je drugostopni organ ravnal pravilno, ko je pritožbo zavrnil.
 Sodba U 799/94-7 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 09.10.1996 prometni davek Odmera prometnega davka ni vezana na pisno pogodbo.
 Sodba U 1105/94-8 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 06.11.1996 dohodnina - odločanje organa druge stopnje o pritožbi Ker je organ prve stopnje napačno uporabil predpis - odlok prejšnje skupščine občine o davkih občanov, bi tožena stranka morala izpodbijano odločbo odpraviti zaradi kršitve materialnega zakona in odločiti v skladu s 1. in 2. odstavkom 242. člena ZUP.
 Sodba U 1294/94-7 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 21.11.1996 prometni davek - izstavitev računa - ukrep prepovedi opravljanja obrtne dejavnosti za šest mesecev Kadar organ odloča po prostem preudarku, mora biti odločba izdana v mejah pooblastila in v skladu z namenom zakona. Zato ni mogoče preizkusiti, ali je bilo materialno pravo pravilno uporabljeno, če diskrecijska odločitev ni obrazložena.
 Sodba U 846/94-10 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 11.09.1996 davek od dohodkov iz dejavnosti Izkazano lastništvo osnovnih sredstev je pravna podlaga za odpis amortizacije kot odhodka v postopku odmere davka od dohodkov iz dejavnosti.
 Sodba U 1119/94-6 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 23.10.1996 prometni davek V upravnem postopku za vračilo preveč plačanega prometnega davka upravni organ ne more presojati zakonitosti dokončnega upravnega akta, ki ga je stranka predložila kot dokaz, da jo je upravni organ z navedenim aktom tega davka oprostil.
 Sodba U 1022/94-7 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 11.09.1996 dohodnina Glede na okrožnico tožene stranke (RUJP) z dne 23.7.1992, naslovljeno njenim izpostavam, iz katere sledi, da je bilo vsaj za leto 1991 treba pri nekaterih zavezancih obravnavati kot pokojnino le del zneska, ki so ga prejeli od italijanskega izplačevalca pokojnin, tožeča stranka pa v tožbi zatrjuje, da se je davčni predpis enako izvajal v letu 1992 (na podlagi dogovora med Vlado RS, RUJP in Zvezo upokojencev v RS); in če je temu res tako, se tožena stranka v izpodbijani odločbi ne more uspešno sklicevati na to, da je bila dohodnina odmerjena na podlagi podatkov, ki jih je tožeča stranka (zavezanec) navedla v napovedi za odmero dohodnine.
 Sodba U 1265/94-4 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 02.10.1996 melioracija - prispevek za kritje stroškov vzdrževanja del na melioracijskih sistemih Po 3. odstavku 7. člena ZKZ prispevka za kritje stroškov pri vzdrževanju skupnih objektov in naprav na melioracijskem območju, plačujejo pa ga sicer zavezanci davka iz kmetijske dejavnosti od katastrskega dohodka negozdnih površin, ne plačujejo lastniki kmetijskih zemljišč, katerih letni katastrski dohodek negozdnih površin ne presega zneska, ki ga določajo predpisi o davkih občanov kot pogoj za oprostitev davka iz kmetijstva.
 Sodba U 586/94-10 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 04.09.1996 prometni davek - obnova postopka - odločanje o obnovi Odločanje o uporabi izrednega pravnega sredstva odprave ali spremembe odločbe po nadzorstveni pravici (2. odst. 106. čl. ZDoh) je v pristojnosti republiškega davčnega organa (Republiške uprave za javne prihodke), zato davčni zavezanec ne more zahtevati odprave ali spremembe odločbe, zoper katero ni vložil pritožbe, po nadzorstveni pravici.
 Sodba U 1215/94 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 31.07.1996 prometni davek - obrazložitev odločbe Drugi odstavek 45. člena ZPD za primer, da davčni zavezanec predpisanih knjig ni vodil ali ni vodil redno, določa, da se prometni davek obračuna na podlagi razpoložljivih podatkov ali po načelu primerjanja z drugim zavezancem. Če obrazložitev izpodbijane odločbe ne navaja, kako je bila uporabljena ena ali druga metoda ali kombinacija obeh za ugotovitev davčne osnove za davek od prometa storitev, navaja pa le, da je to razloženo v zapisniku davčnega organa o pregledu poslovanja, zakonitosti izpodbijane odločbe ni mogoče preizkusiti. Zapisnik o pregledu ne more nadomestiti obrazložitve odločbe, kar zaradi pomanjkljivosti obrazložitve odločbe pomeni kršitev pravil postopka (2. odstavek 209. člena ZUP).
 Sodba U 1115/94-5 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 17.07.1996 davek od dohodkov iz dejavnosti Zavezanci za plačilo davka iz dejavnosti, ki se jim po lastni izbiri v smislu 52. in 53. člena ZDoh davčna osnova (dobiček) ne ugotavlja po dejanskih odhodkih na način, kot je določeno v 39. členu ZDoh, pač pa po odbitku normiranih stroškov od dejanskih prihodkov, niso opravičeni poleg že z zakonom priznanih normiranih stroškov odbijati nadaljnje morebitne dejanske stroške.


text:
 12.1.2015
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 7/4
 Rozsudek Soudního dvora (prvního senátu) ze dne 5. listopadu 2014 (žádost o rozhodnutí o předběžné otázce Administrativen sad Sofia-grad – Bulharsko) – Snežana Somova v. Glaven direktor na Stolično upravlenie „Socialno osigurjavane“
 (Věc C-103/13) (1)
 („Řízení o předběžné otázce - Sociální zabezpečení - Nařízení (EHS) č. 1408/71 - Články 12, 45, 46 a 94 - Vnitrostátní právní úprava podmiňující přiznání starobního důchodu přerušením placení příspěvků na důchodové pojištění - Doplacení příspěvků za chybějící doby pojištění - Překrývající se doby pojištění ve více členských státech - Možnost pojištěnce vyhnout se uplatnění pravidla o souběhu příspěvkových dob a dob pojištění - Odnětí přiznaného důchodu a požadování vrácení přeplatku - Povinnost platit úroky“)
 (2015/C 007/05)
 Jednací jazyk: bulharština
 Předkládající soud
 Administrativen sad Sofia-grad
 Účastníci původního řízení
 Žalobkyně: Snežana Somova
 Žalovaný: Glaven direktor na Stolično upravlenie „Socialno osigurjavane“
 Výrok
 1)
 Článek 49 SFEU brání takovému vnitrostátnímu ustanovení členského státu, jako je čl. 94 odst. 1 zákoníku sociálního zabezpečení (Kodex za socialnoto osigurjavane), podle něhož podléhá přiznání nároku na starobní důchod předchozímu splnění podmínky spočívající v přerušení placení příspěvků na sociální pojištění v souvislosti s činností vykonávanou v jiném členském státě.
 2)
 Článek 45, čl. 46 odst. 2 a čl. 94 odst. 2 nařízení Rady (EHS) č. 1408/71 ze dne 14. června 1971 o uplatňování systémů sociálního zabezpečení na zaměstnané osoby, osoby samostatně výdělečně činné a jejich rodinné příslušníky pohybující se v rámci Společenství, ve znění pozměněném a aktualizovaném nařízením Rady (ES) č. 118/97 ze dne 2. prosince 1996, pozměněným nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1992/2006 ze dne 18. prosince 2006, musí být vykládány v tom smyslu, že sociálně pojištěným osobám neposkytují možnost volby v tom směru, že pro účely určení nároků vzniklých v jednom členském státě nebudou započteny doby pojištění získané v jiném členském státě před datem počátku uplatňování tohoto nařízení v tomto prvním členském státě.
 (1) Úř. věst. C 129, 4.5.2013.


type: wikipedia

text:
Theo de Raadt (Pretoria, 1968. május 19.) programozó, az OpenBSD és OpenSSH projektek alapítója és vezetője, továbbá a NetBSD volt társalapítója.
 Jelenleg Calgaryban (a kanadai Alberta tartományban) él.
 De Raadt ismertetőjegye a konfrontatív viselkedése, mely már több komoly vitához vezetett az Open Source közösségben. A viták közül talán a legismertebb a NetBSD core teammel való összetűzése. A vita Theo NetBSD-ből való kilépésével és az OpenBSD projekt létrejöttével zárult.
 Theo a Sun Microsystemsszel is összeveszett, amikor is a cég nem volt hajlandó közreadni az UltraSPARC III processzorának teljes körű leírását. Theo erre „büntetésből” nyilvánosságra hozta – az általa illetékesnek tartott – Sun munkatárs e-mail-címét és telefonszámát.
 Theo hírhedt arról, hogy másokra való tekintet nélkül kifejti álláspontját, bármi legyen is annak a következménye. Egy 2,3 millió dolláros támogatást vont meg tőle az Amerikai Védelmi Minisztérium kutatásokért felelős részlege (DARPA), miután Theo (egy rádióinterjúban) kifejtette véleményét az Amerikai Egyesült Államok iraki beavatkozásáról.
 Egy interjú során Linus Torvalds is bevallotta, hogy aggódott találkozásuk előtt Theo nehéz természete miatt.
 További információk
 Theo de Raadt privát weboldala
 OpenBSD.org
 OpenSSH.org
 Az OpenBSD alapítvány weboldala
 Raadt
 Raadt
 Élő személyek


text:
 21.9.2015
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 311/15
 Överklagande ingett den 19 maj 2015 av Robert Aubineau m.fl. av den dom som tribunalen (tredje avdelningen) meddelade den 18 mars 2015 i mål T-195/11, T-458/11, T-448/12 och T-41/13, Cahier m.fl. mot rådet och kommissionen
 (Mål C-227/15 P)
 (2015/C 311/20)
 Rättegångsspråk: franska
 Parter
 Klagande: Robert Aubineau m.fl. (ombud: advokaten Ch.-E. Gudin)
 Övriga parter i målet: Rådet, kommissionen och Republiken Frankrike
 Klagandenas yrkanden
 Klagandena yrkar att domstolen ska
 —
 upphäva tribunalens dom i den mån tribunalen nekar att nekar att erkänna förbudet mot producenter av hembränt att själva destillera det vin som producerats utöver de kvantiteter som normalt används till vinframställning, eftersom de kan ansöka om tillstånd härför, och därigenom klassas som destillatörer,
 —
 upphäva tribunalens dom i den mån tribunalen nekar att erkänna den diskriminerande karaktären hos förordning (EG) nr 1623/2000 (1) då den inte tillerkänner brännvinstillverkare samma rättigheter,
 —
 upphäva tribunalens dom i den mån tribunalen nekar att erkänna unionsinstitutionernas felaktiga agerande och ansvar för att ha antagit en rättsakt som strider mot likabehandlingsprincipen, vilken framstår som en allmän unionsrättslig princip enligt domstolens praxis och enligt artikel 40 FEUF, då rättsakten ingår i den gemensamma organisationen av en marknad, vilket är fallet i förevarande mål, och
 —
 upphäva tribunalens dom i den mån den nekat att erkänna den skada klagandena har lidit på grund av att förordningen getts två olika tolkningar, och att förordningen har föranlett samtliga nationella domstolar att straffa klagandena strängt. Dessa två tolkningar är en direkt konsekvens av en rättsakt för vilken dess upphovsman bär ansvaret, i förevarande fall kommissionen.
 Grunder och huvudargument
 Till stöd för sitt överklagande åberopar klagandena fyra grunder.
 Inom ramen för den första grunden ombeds domstolen upphäva tribunalens dom, då den vägrar erkänna den diskriminerande karaktären hos förordning nr 1623/2000, då den inte tillerkänner brännvinstillverkare samma rättigheter.
 Genom den andra grunden hävdar klagandena att tribunalen har gjort sig skyldig till felaktig rättstillämpning genom att inte erkänna unionsinstitutionernas felaktiga agerande och ansvar för att ha antagit och tolkat en rättsakt i strid med likabehandlingsprincipen vilken framstår som en allmän unionsrättslig princip enligt domstolens praxis och enligt artikel 40 FEUF, då rättsakten ingår i den gemensamma organisationen av en marknad, vilket är fallet i förevarande mål.
 Genom den tredje grunden invänder klagandena mot att tribunalen inte har erkänt den skada de lidit. De två möjliga tolkningarna av förordning nr 1623/200 har föranlett nationella domstolar att strängt lagföra klagandena och denna rättsstridighet är själva orsaken till den uppkomna skadan.
 Genom den sista grunden har klagandena hävdat att tribunalen har missuppfattat innebörden och räckvidden av artikel 65 i förordningen, vilken föreskriver särskilda formaliteter för tillverkare som äger sina egna destillerier och som har för avsikt att bedriva obligatorisk destillering av egna kvantiteter som överstiger de kvantiteter som normalt används till vinframställning.
 (1) Kommissionens förordning (EG) nr 1623/2000 av den 25 juli 2000 om tillämpningsföreskrifter för förordning (EG) nr 1493/1999 om den gemensamma organisationen av marknaden för vin, vad beträffar marknadsföreskrifterna (EUT L 194, s. 45).


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 113 HR 2072 : Demanding Accountability for Veterans Act of 2014
 U.S. House of Representatives
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 II
 113th CONGRESS
 2d Session
 H. R. 2072
 IN THE SENATE OF THE UNITED STATES
 June 10, 2014ReceivedAN ACT
 To amend title 38, United States Code, to improve the accountability of the Secretary of Veterans
 Affairs to the Inspector General of the Department of Veterans Affairs.
 1.Short titleThis Act may be cited as the Demanding Accountability for Veterans Act of 2014.
 2.Scoring of budgetary effectsThe budgetary effects of this Act, for the purpose of complying with the Statutory Pay-As-You-Go
 Act of 2010, shall be determined by reference to the latest statement
 titled Budgetary Effects of PAYGO Legislation for this Act, submitted for printing in the Congressional Record by the Chairman of the House
 Budget Committee, provided that such statement has been submitted prior to
 the vote on passage.
 3.Accountability of Secretary of Veterans Affairs to Inspector General of the Department of Veterans
 Affairs
 (a)In generalChapter 7 of title 38, United States Code, is amended by adding at the end the following new section:
 712.Accountability of Secretary to Inspector General
 (a)List of managers
 (1)If the Inspector General of the Department of Veterans Affairs determines that the Secretary has
 not appropriately responded with significant progress to a covered report
 by the date specified in the action plan of the Secretary developed in
 response to such covered report—
 (A)the Inspector General shall notify the Committees on Veterans’ Affairs of the Senate and House of
 Representatives and the Secretary of such failure to appropriately
 respond; and
 (B)not later than 15 days after such notification, the Secretary shall submit to the Inspector General
 a list of the names of each responsible manager and the matter in the
 action plan for which the manager is responsible.
 (2)The Inspector General may not make public the names of responsible managers submitted under
 paragraph (1)(B).
 (b)Performance of responsible managers
 (1)The Secretary shall—
 (A)promptly notify each responsible manager of a covered issue by not later than seven days after the
 date on which the Secretary submits to the Inspector General the name of
 the manager under subsection (a)(1)(B);
 (B)direct such manager to resolve such issue; and
 (C)provide such manager with appropriate counseling and a mitigation plan with respect to resolving
 such issue.
 (2)The Secretary shall ensure that any performance review of a responsible manager includes an
 evaluation of whether the manager took appropriate actions during the
 period covered by the review to respond to the covered issue for which a
 request was made under subsection (a).
 (3)The Secretary may not pay to a responsible manager any bonus or award, including a performance
 award under section 5384 of title 5 if the covered issue for which a request was made under subsection (a) is unresolved.
 (c)Role of Inspector GeneralAny authority of the Inspector General provided under this section is in addition to any
 responsibility or authority provided to the Inspector General in the
 Inspector General Act of 1978 (5 U.S.C. App.).
 (d)DefinitionsIn this section:
 (1)The term covered issue means, with respect to a responsible manager, an issue described in a covered report for which the
 manager is or was responsible.
 (2)The term covered report means a report by the Inspector General of the Department of Veterans Affairs that recommends
 actions to the Secretary of Veterans Affairs (or other official or
 employee of the Department) to address an issue in the Department with
 respect to public health or safety.
 (3)The term responsible manager means an individual who—
 (A)is an employee of the Department;
 (B)is or was responsible for an issue included in a covered report; and
 (C)in being so responsible, is or was employed in a management position, regardless of whether the
 employee is in the competitive civil service, Senior Executive Service, or
 other type of civil service..
 (b)Clerical amendmentThe table of sections at the beginning of such chapter is amended by inserting after the item
 relating to section 711 the following new item:
 712. Accountability of Secretary to Inspector General..
 4.Secretary of Veterans Affairs contract authority for transfer of veterans non-Department medical
 foster homes
 (a)AuthoritySection 1720 of title 38, United States Code, is amended by adding at the end the following new subsection:
 (h)
 (1)During the three-year period beginning on October 1, 2014, at the request of a veteran for whom the
 Secretary is required to provide nursing home care under section 1710A of this title, the Secretary may transfer the veteran to a medical foster home that meets
 Department standards, at the expense of the United States, pursuant to a
 contract or agreement entered into between the Secretary and the medical
 foster home for such purpose. A veteran who is transferred to a medical
 foster home under this subsection shall agree, as a condition of such
 transfer, to accept home health services furnished by the Secretary under section 1717 of this title.
 (2)For purposes of this subsection, the term medical foster home means a home designed to provide non-institutional, long-term, supportive care for veterans who
 are unable to live independently and prefer a family setting..
 (b)Effective dateSubsection (h) of title 38, United States Code, as added by subsection (a), shall take effect on
 October 1, 2014.
 5.Conditions on the award of per diem payments by the Secretary of Veterans Affairs for the provision
 of housing or services to homeless veterans
 (a)Condition
 (1)In generalParagraph (1) of section 2012(c) of title 38, United States Code, is amended to read as follows:
 (1)Except as provided in paragraph (2), a per diem payment may not be provided under this section to a
 grant recipient or eligible entity unless the entity submits to the
 Secretary an annual certification, approved or verified by the authority
 having jurisdiction or a qualified third party, as determined by the
 Secretary, that the facility where the entity provides housing or services
 for homeless veterans using grant funds is in compliance with codes
 relevant to the operations and level of care provided, including
 applicable provisions of the most recently published version of the Life
 Safety Code or International Building Code and International Fire Code (or
 such versions of such codes that have been adopted as State or local codes
 by the jurisdiction in which the facility is located), licensing
 requirements, fire and safety requirements, and any other requirements in
 the jurisdiction in which the facility is located regarding the condition
 of the facility and the operation of the entity providing such supportive
 housing or services. For purposes of this paragraph, if a facility where a
 grant recipient or eligible entity provides housing or services for
 homeless veterans using grant funds is located in a jurisdiction without
 relevant code requirements, the Secretary shall determine code and
 inspection requirements to be applied to the facility..
 (2)Effective dateThe amendment made by paragraph (1) shall apply with respect to an application for a per diem
 payment under section 2012 of title 38, United States Code, submitted on or after the date of the enactment of this Act.
 (b)Annual reportSection 2065(b) of title 38, United States Code, is amended—
 (1)by redesignating paragraph (6) as paragraph (7); and
 (2)by inserting after paragraph (5) the following new paragraph (6):
 (6)The Secretary’s evaluation of the safety and accessibility of facilities used to provide programs
 established by grant recipients or eligible entities under sections 2011
 and 2012 of this title, including the number of such grant recipients or
 eligible entities who have submitted a certification under section
 2012(c)(1)..
 (c)Treatment of current recipientsIn the case of the recipient of a per diem payment under section 2012 of title 38, United States Code, that receives such a payment during the year in which this Act is
 enacted, the Secretary of Veterans Affairs shall require the recipient to
 submit the certification required under section 2012(c)(1) of such title,
 as amended by subsection (a)(1), by not later than two years after the
 date of the enactment of this Act. If the recipient fails to submit such
 certification by such date, the Secretary may not make any additional per
 diem payments to the recipient under such section 2012 until the recipient
 submits such certification.
 6.Extension of loan guaranty fee for certain subsequent loans
 (a)ExtensionSection 3729(b)(2) of title 38, United States Code, is amended—
 (1)in subparagraph (A)—
 (A)in clause (iii), by striking October 1, 2017 and inserting October 1, 2018; and
 (B)in clause (iv), by striking October 1, 2017 and inserting October 1, 2018;
 (2)in subparagraph (C)—
 (A)in clause (i), by striking October 1, 2017 and inserting October 1, 2018; and
 (B)in clause (ii), by striking October 1, 2017 and inserting October 1, 2018; and
 (3)in subparagraph (D)—
 (A)in clause (i), by striking October 1, 2017 and inserting October 1, 2018; and
 (B)in clause (ii), by striking October 1, 2017 and inserting October 1, 2018.
 7.Extension of authority of Secretary of Veterans Affairs to obtain certain information from the
 Secretary of the Treasury or the Commissioner of Social SecuritySection 5317 of title 38, United States Code, is amended by striking September 30, 2016 and inserting May 31, 2017.
 Passed the House of Representatives June 9, 2014.Karen L. Haas,Clerk