type: other

text:
II OSK 361/18 - Wyrok Naczelnego Sądu...
 Opublikowano: LEX nr 2782395
 II OSK 361/18
 Sędziowie: NSA Grzegorz Czerwiński (spr.), del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak.
 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Energii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1231/17 w sprawie ze skargi B. S.A. Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Energii z dnia (...) marca 2017 r. nr (...) w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku
 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
 Wyrokiem z dnia 20 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1231/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi B. S.A. Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w G.:
 1. uchylił postanowienie Ministra Energii z dnia (...) marca 2017 r. nr (...) oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Energii z dnia (...) stycznia 2017 r., nr (...) w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku;
 2. umorzył prowadzone przez Ministra Energii w pierwszej instancji postępowanie o zaopiniowanie wniosku B. S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G. z dnia (...) lutego 2012 r., zmodyfikowanego pismem z dnia (...) lipca 2012 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "(...).
 Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zwrócił się do Ministra Energii o zaopiniowanie wniosku inwestora B. S. A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "(...)", zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.
 Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2017 r., nr (...) Minister Energii negatywnie zaopiniował wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "(...)".
 Wnioskiem z dnia (...) stycznia 2017 r. B. S. A. Spółka Komandytowo-Akcyjna zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy. W swoim wniosku Spółka oświadczyła, iż nie wnosi i nie wprowadza zmian w parametrach zamieszczonych w pkt 1.1 iw tabeli 4 wniosku skierowanego w piśmie do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia (...) września 2016 r. Spółka wskazała, iż planowana realizacja przedsięwzięcia wpisuje się m.in. w planowany rozwój wykorzystania odnawialnych źródeł energii w Polsce oraz w politykę energetyczną do 2030 r., jak też wskazała, iż obecnie obserwuje się znaczną rezerwację mocy przyłączeniowej pod planowane na północy kraju lądowe farmy wiatrowe, które prawdopodobnie nigdy nie powstaną. Spółka podniosła także, iż w przypadku morskiej farmy wiatrowej przyłączenia do KSE wydaje się na podstawie złożonego przez inwestora kompletnego wniosku o określenie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, a także wpłacenia zaliczki na poczet opłaty za przyłączenie do sieci. W ocenie Spółki, na obecnym etapie nie jest możliwe szczegółowe określenie wpływu planowanego Przedsięwzięcia na bezpieczeństwo energetyczne państwa oraz interes gospodarki narodowej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy inwestor wskazał obszar położenia planowanej inwestycji oraz jego położenie względem morskich wód wewnętrznych Polski.
 Minister Energii postanowieniem z dnia (...) marca 2017 r., nr (...) utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia (...) stycznia 2017 r., nr (...).
 W uzasadnieniu organ wskazał, że działalność polegająca na wytwarzaniu energii ze źródeł odnawialnych jest koncesjonowana na podstawie ustawy - Prawo energetyczne i podlega reglamentacji. Stanowisko Ministra, wyrażone w oparciu o przepis art. 23 ust. 2 w zw. z ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2145 z późn. zm.) - zwanej dalej "ustawą", może być oparte na ocenie racjonalności gospodarki złożami kopalin oraz interesu gospodarki narodowej w zakresie zadań Ministra z działu: "Energia". Wobec braku w przepisach ustawy ograniczeń, co do podstawy i zakresu opinii tylko do przesłanek z art. 23 ust. 3 ustawy Minister zajął stanowisko w oparciu o akty normatywne, którymi jest związany jako członek Rady Ministrów.
 Minister wskazał, że kształtuje politykę państwa w sektorze energetyki i bezpieczeństwa energetycznego kraju. Obowiązkiem Ministra jest realizacja: - programu Polityka Energetyczna Polski do 2030 r., przyjętego przez Radę Ministrów uchwałą z dnia 10 listopada 2009 r., nr 202/2009, - Krajowego Planu Działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych, określającego udział energetyki odnawialnej w miksie energetycznym do roku 2020, tj. osiągnięcia co najmniej 15% udziału w końcowym zużyciu energii brutto, - Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju, przyjętej uchwałą Rady Ministrów z dnia 14 lutego 2017 r. Dokumenty te za cel podają wdrożenie do miksu energetycznego energetyki jądrowej w Polsce północnej, wskazują na potrzebę modernizacji sektora energetycznego, dywersyfikacji źródeł energii, zwiększenia efektywności energetycznej.
 Dalej Minister zauważył, że ze Strategii wynika cel polegający: na modernizacji i rozbudowie sieci przesyłu, tworzeniu warunków do inwestowania w konwencjonalną infrastrukturę wytwórczą, wykorzystaniu stabilnych źródeł energii odnawialnej, tworzeniu nowych form działalności - klastrów energetycznych, spółdzielni energetycznych, wdrożeniu energetyki jądrowej, wsparciu infrastruktury paliw alternatywnych. W części dotyczącej działu "Energia" nie wspomniano o potrzebie rozwoju sektora morskiej energetyki wiatrowej.
 Organ odwoławczy zaznaczył, że P. S.A. w zakresie energetyki wiatrowej zawarły już 2 umowy o przyłączenie morskich farm wiatrowych - o mocy 1045,5 MW z E. Sp. z o.o. i o mocy 1200 MW z P. Sp. z o.o. P. będzie zatem rozbudowywać stacje elektroenergetyczne Słupsk i Żarnowiec. Podanie napięcia i przyłączenie MFW: do 30 grudnia 2020 r. - B., do 28 lutego 2021 r. - B. Będzie też modernizować i rozbudowywać sieć przesyłową na podstawie Planu Rozwoju Sieci Przesyłowej, uwzględniającego cele strategiczne rozwoju odnawialnych źródeł energii w Krajowym Programie Działania i Polityce Energetycznej Państwa.
 Biorąc pod uwagę: to, że priorytetowy dostęp do sieci mają podłączeni producenci energii odnawialnej, zachowanie pełnej mocy sieci elektroenergetycznej, zachowanie poziomu bezpieczeństwa i niezawodności pracy systemu elektroenergetycznego, strukturę i parametry pracy KSE i źródeł przyłączonych do tego systemu, zapewnienie przez P. równoważenia dostarczania energii elektrycznej z zapotrzebowaniem na nią, konieczność zapobiegania zagrożeniu interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców energii (art. 1 ust. 2 Prawa energetycznego), planowy wzrost zapotrzebowania na energię elektryczną, liczbę jednostek wytwórczych innych, niż fermy wiatrowe - P. S.A. dokonały analizy bilansów mocy KSE dla 2020 r. i określiły dopuszczalną moc farm wiatrowych możliwych do przyłączenia do KSE do 2020 r. na poziomie 8-9 tyś. MW. W Krajowym Planie Działania do 2020 r. moc zainstalowana farm wiatrowych winna wynieść 6650 MW. W Polityce Energetycznej Polski do 2030 r. wskazano, że do 2030 r. wartość ta powinna wzrosnąć do 7900 MW.
 Zatem Minister uznał, że już teraz są spełnione cele wynikające z KPD i PEP, uwzględniając wartość 8-9 tyś. MW i wartość mocy wynikającą z wydanych przez operatorów systemów elektroenergetycznych warunków przyłączenia. W ocenie Ministra, plany Spółki B. wykraczają poza poziom P. (8-9 tyś. MW) wartości mocy w wydanych przez operatorów warunkach przyłączenia.
 Następnie Minister zauważył, że podjęte przez inwestorów działających w Polsce plany rozwoju MFW przekraczają o 1745,5 MW mocy zainstalowanej (biorąc pod uwagę już zawarte umowy o przyłączenie) postanowienia KPD dotyczące energii ze źródeł odnawialnych, natomiast Spółka B. (co wynika z wniosku) o 2676,5 MW mocy zainstalowanej. KPD zakłada iż moc farm wiatrowych w 2020 r. osiągnie poziom 6650 MW, a udział elektrowni lądowych - 5600 MW, morskich 500 MW, małych instalacji 550 MW. Na dzień 31 grudnia 2016 r. moc zainstalowana elektrowni wiatrowych już wynosi 5807,416 MW. Cel wynikający z KPD dla elektrowni wiatrowych do 2030 r. został już zrealizowany. P. S.A. już od połowy 2012 r., stwierdzają brak możliwości odbioru wyprodukowanej energii elektrycznej z farm wiatrowych ubiegających się o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej. W zakresie planowanych do przyłączenia do sieci przesyłowej MFW P. S.A. odmówiły wydania warunków przyłączenia dla B. S.A.
 Aktualnie brak jest możliwości do 2020 r. odbioru całej generowanej energii elektrycznej z farm wiatrowych, dla których występuje brak warunków bilansowych - brak równoważenia zapotrzebowania odbiorców z wytwarzaną mocą.
 Według Ministra, przyłączenie całej wnioskowanej mocy do KSE spowodowałoby:
 - wyłączenie jednostek wytwórczych z minimum technicznego KSE (zagrożenie bezpieczeństwa pracy systemu),
 - ograniczenie generacji mocy przez farmy (nieuzasadnione ekonomicznie - roszczenia o utracone zyski),
 - niekorzystny efekt dla odbiorcy końcowego (niekontrolowany rozwój tego sektora spowoduje wzrost kosztów dostarczanej energii).
 Minister zwrócił też uwagę na wydanie negatywnej opinii dla realizacji przedsięwzięcia pn. "(...)".
 Na koniec organ odwoławczy wskazał, że negatywna opinia została podjęta w oparciu o przepisy prawa, przesłanki ekonomiczne, społeczne (interes społeczny, ochrona zasobów naturalnych, racjonalna gospodarka złożami kopalin), interes gospodarki narodowej, priorytet dotyczący wdrożenia energetyki jądrowej.
 Od postanowienia Ministra Energii z dnia (...) marca 2017 r., nr (...) B. S. A. Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
 Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy to jest:
 1. naruszenie art. 23 ust. 2, 3 i 4 ustawy poprzez wydanie negatywnej opinii pomimo braku przesłanek, w szczególności w postaci zagrożeń interesu gospodarki narodowej, powołaniu się na akty, które nie mają przymiotu przepisów;
 2. naruszenie art. 7-11, art. 16, art. 77 i art. 127 w zw. z art. 139 k.p.a.;
 3. naruszenie art. 8d pkt 3 ustawy - Prawo energetyczne poprzez błędną wykładnię zakładającą, że przed wydaniem opinii wskazanych w art. 23 ustawy inwestor jest zobowiązany uzyskać warunki przyłączenia do KSE pomimo, że z wnioskiem takim można wystąpić dopiero po uzyskaniu pozwolenia na wznoszenie i wykorzystanie sztucznych wysp;
 4. naruszenie art. 78 ust. 3 pkt 5 oraz art. 72 ust. 1 i 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii;
 5. wydanie opinii pomimo nieustalenia stanu faktycznego, w szczególności nieprzeprowadzenie w sposób dostateczny wskazanego w art. 106 § 4 k.p.a. postępowania wyjaśniającego.
 W odpowiedzi na skargę Minister Energii wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.
 2. umorzył prowadzone przez Ministra Energii w pierwszej instancji postępowanie o zaopiniowanie wniosku B. S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G. z dnia (...) lutego 2012 r., zmodyfikowanego pismem z dnia (...) lipca 2012 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "(...)
 W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że z akt administracyjnych i uwierzytelnionych odpisów dokumentów załączonych do skargi wynika, że decyzją z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...) Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na skutek wniosku z dnia (...) lutego 2012 r., zmodyfikowanego pismem z dnia (...) lipca 2012 r., wydał dla B. S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna w G. pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "(...)". W pkt IV decyzji organ określił warunki realizacji tego przedsięwzięcia, w tym w pkt IV ust. 5 tej decyzji Minister, na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy, zobowiązał inwestora do przedstawienia organowi wydającemu pozwolenie ekspertyzy w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na bezpieczeństwo związane z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi.
 Podaniem z dnia (...) grudnia 2012 r. Spółka B. zwróciła się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że zakres zaskarżenia obejmuje jedynie pkt IV ust. 5 tej decyzji.
 Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
 Następnie Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2013 r., nr (...) wznowił z urzędu, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., postępowanie zakończone decyzją nr (...), ponieważ decyzja ta została podpisana przez tego samego pracownika organu, co decyzja nr (...).
 Następnie Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia (...) września 2013 r., nr (...) zawiesił, na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., postępowanie wznowieniowe.
 Z kolei na wniosek Spółki B. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej postanowieniem nr (...) z dnia (...) października 2016 r., podjął postępowanie wznowieniowe. Aktualnie postępowanie wznowieniowe jest zawieszone na podstawie art. 23 ust. 8 ustawy (notatka służbowa z dnia (...) października 2017 r., k-68 akt sądowych).
 Zdaniem Sądu, z powyższego wynika, że decyzja Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...) udzielająca B. S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna w G. pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "(...)" oraz określająca w pkt IV decyzji warunki realizacji tego przedsięwzięcia stała się ostateczna. Postępowanie wznowieniowe prowadzone aktualnie przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej dotyczy jedynie postępowania odwoławczego, zainicjowanego wnioskiem Spółki B. z dnia (...) grudnia 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, które dotyczyło tylko określonego w decyzji nr (...) rozstrzygnięcia w zakresie warunku z pkt IV ust. 5.
 W ocenie Sądu, uszło uwadze Ministra Energii, że postępowanie o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy jest otwarte jedynie w zakresie dotyczącym zaopiniowania wniosku Spółki B. w zakresie wystąpienia zagrożenia (bezpieczeństwa) związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi.
 Sąd zwrócił uwagę, że obszar kompetencji Ministra Energii obejmuje następujące działy administracji rządowej: energia i gospodarka złożami kopalin (§ 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowego działania Ministra Energii z dnia 9 grudnia 2015 r. - Dz. U. z 2015 r. poz. 2087).
 Jak wynika z przepisów art. 7a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 543 z późn. zm.) dział energia obejmuje sprawy energii, surowców energetycznych i paliw, w szczególności polityki energetycznej państwa oraz udziału w kształtowaniu polityki energetycznej Unii Europejskiej, rynków energii, surowców energetycznych i paliw, efektywności energetycznej, rozwoju i wykorzystania odnawialnych źródeł energii oraz energii jądrowej na potrzeby społeczno-gospodarcze, bezpieczeństwa energetycznego kraju, w tym bezpieczeństwa dostaw energii, surowców energetycznych i paliw; infrastruktury energetycznej, w tym funkcjonowania systemów energetycznych, z uwzględnieniem zasad racjonalnej gospodarki i potrzeb bezpieczeństwa energetycznego kraju, inicjowania, koordynowania i nadzorowania współpracy międzynarodowej w dziedzinie energii, surowców energetycznych i paliw oraz udział w pracach organów Unii Europejskiej. Minister właściwy do spraw energii sprawuje nadzór nad Prezesem Wyższego Urzędu Górniczego.
 Z powyższego wynika, że opiniowanie Ministra Energii w zakresie tego działu administracji może odnosić się do takich zagrożeń jak wymienione w art. 23 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy, tj. interesu gospodarki narodowej, bezpieczeństwa państwa (do którego można zaliczyć także bezpieczeństwo energetyczne, bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej, bezpieczeństwo pracy sieci elektroenergetycznej - art. 3 pkt 16, 16a, 16b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 2017 r. poz. 220 z późn. zm.).
 Z kolei, jak wynika z przepisu art. 11a ustawy o działach administracji rządowej dział gospodarka złożami kopalin obejmuje sprawy: prowadzenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, racjonalnej gospodarki złożami węglowodorów, węgla brunatnego, węgla kamiennego, siarki rodzimej, soli kamiennej, soli potasowej, soli potasowo-magnezowej, w obszarze objętym wydobyciem; uzgadniania koncesji na wydobywanie udzielanych przez ministra właściwego do spraw środowiska, w zakresie kopalin objętych własnością górniczą Skarbu Państwa; współpracy w nadzorze nad wydobywaniem kopalin, o których mowa wyżej, kwalifikacji w zakresie górnictwa.
 Z powyższego wynika, że opiniowanie Ministra Energii w zakresie tego działu administracji może odnosić się do takich zagrożeń jak wymienione w art. 23 ust. 3 pkt 1 ustawy, tj. dotyczących racjonalnej gospodarki złożami kopalin (w tym i kopalnymi surowcami energetycznymi), w szczególności górniczej (art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 8 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze - Dz. U. z 2016 r. poz. 1131 z późn. zm.). W zakresie wskazanych wyżej zagrożeń właściwy może być także Minister Środowiska (art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o działach administracji rządowej w zw. z art. 1 pkt 1 lit. a, art. 3 pkt 39, art. 125 i art. 126 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r.- Prawo ochrony środowiska - Dz. U. z 2016 r. poz. 672 z późn. zm.).
 Sąd stwierdził, że warunek z pkt IV ust. 5 określony w decyzji nr (...) odnosi się do zagrożenia wymienionego w art. 23 ust. 3 pkt 8 ustawy. Kwestie dotyczące zaś bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego należą do organów administracji morskiej (art. 42 ust. 1 i 2 ust. 4 ustawy), a więc działu administracji wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o działach administracji rządowej, obejmującego sprawy gospodarki morskiej (obszarów morskich i ochrony środowiska morskiego). Ten zaś dział podlega Ministrowi Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (§ 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1909 z późn. zm.). Krajowy Plan uwzględniający analizy istniejących zagrożeń wynikających z rozwoju eksploatacji zasobów mineralnych znajdujących się pod dnem morskim zatwierdzany jest przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, w uzgodnieniu m.in. z ministrem właściwym do spraw środowiska, ale bez uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw energii i gospodarki złożami kopalin (§ 8 ust. 3 pkt 3 i § 9 rozp. Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2002 r. w sprawie organizacji i sposobu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu - Dz. U. z 2015 r. poz. 358). To samo dotyczy kwestii dotyczących zagrożenia związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją podmorskiego wnętrza ziemi. Podmorskie wnętrze ziemi wchodzi w skład tzw. obszaru morskiego (art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 w zw. z art. 15 ustawy). Sprawy gospodarki morskiej (w tym i obszarów morskich) należą do zakresu działania Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej.
 Wobec tego, że wody polskich obszarów morskich z ich naturalnymi zasobami mineralnymi, a także zasobami naturalnymi dna i wnętrza ziemi tworzą tzw. strategiczne zasoby naturalne kraju (art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju - Dz. U. Nr 97, poz. 1051 z późn. zm.), to zagrożenia dotyczące morskich zasobów mineralnych (nie mających charakteru kopalin) mogą także znaleźć się w zakresie zadań Ministra Środowiska, co wynika z art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o działach administracji rządowej w zw. z art. 34 ustawy oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze).
 Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Minister Energii w niniejszej sprawie nie był uprawniony do wydania postanowienia o zaopiniowaniu wniosku Spółki B., dotyczącego planowanego przedsięwzięcia pn. "(...)".
 Sąd stwierdził, że faktem jest to, że ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 266 z późn. zm.) w art. 2 pkt 1 wprowadziła do art. 23 ust. 2 ustawy wymóg zaopiniowania przez Ministra Energii przedsięwzięcia dotyczącego wznoszenia lub wykorzystywania sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich w sprawie o wydanie pozwolenia ustalającego lokalizację tego przedsięwzięcia i warunki wykorzystywania tychże obiektów. Ustawa ta weszła w życie w dniu 17 marca 2016 r. (art. 41 tej ustawy) i nie zawiera przepisów przejściowych, jeżeli chodzi o prowadzone w dniu jej wejścia w życie postępowania o wydanie pozwolenia z art. 23 ust. 1 ustawy. Wobec tego wymóg zaopiniowania przez Ministra Energii odnosi się do wszystkich będących w toku spraw o wydanie pozwolenia z art. 23 ust. 1, w tym także do spraw tego rodzaju toczących się w trybie wznowienia postępowania. Uszło jednak uwadze Ministra Energii, że decyzja nr (...) jest ostateczna. Jedynie w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt IV ust. 5 tej decyzji toczy się postępowanie wznowieniowe. Jednakże zakres przedmiotowy zawarty w rozstrzygnięciu z pkt IV ust. 5 tej decyzji nie dotyczy zadań Ministra Energii, dlatego też wydanie przez Ministra Energii postanowienia opiniującego przedmiotowe przedsięwzięcie nie mogło mieć miejsca, a to postępowanie było bezprzedmiotowe.
 W tej sytuacji Sąd uznał, że Minister Energii wydając zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia (...) stycznia 2017 r., bez wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia i rozważenia powyższych okoliczności, naruszył przepisy art. 7, art. 16 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 23 ust. 3 ustawy, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
 Skoro niniejsze postępowanie opiniodawcze nie mogło się toczyć, bo decyzja nr (...) była ostateczna w zakresie zagrożeń, warunków i wymagań wynikających z przepisów, co do których Minister Energii jest właściwy, to Sąd uznał za zasadne umorzenie na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., jako bezprzedmiotowego, prowadzonego przez Ministra Energii w pierwszej instancji postępowania o zaopiniowanie wniosku B. S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna w G. z dnia (...) lutego 2012 r., zmodyfikowanego pismem z dnia (...) lipca 2012 r., o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "(...)".
 Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła B. S.A. Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w G. podnosząc zarzuty naruszenia:
 1) art. 23 ust. 3 pkt 1, 2, 3 i 8 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2145 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż w stanie faktycznym sprawy powyższy przepis znajdował zastosowanie, podczas gdy winien zostać zastosowany art. 23 ust. 4 w zw. z ust. 2 i 3 ustawy o obszarach morskich;
 2) art. 23 ust. 3 ustawy o obszarach morskich poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na zastosowaniu wykładni zawężającej tego przepisu, poprzez przyjęcie, iż w sprawie o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich właściwi ministrowie, wskazani w art. 23 ust. 2 ustawy mogą opiniować wnioski o wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 ww. ustawy, jedynie w zakresie zagrożeń znajdujących się w ramach zadań właściwych ministrów;
 3) art. 145 § 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 126 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie istnieje podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego.
 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej B. S.A. Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w G. przedstawiła argumenty mające jej zdaniem przemawiać za zasadnością podniesionych w niej zarzutów.
 Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej jako "p.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez B. S.A. Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w G. ma usprawiedliwione podstawy.
 Za zasadny uzna należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 126 k.p.a.
 Analiza uzasadnienia wyroku Sądu I instancji pozwala stwierdzić, że u podstaw wydanego rozstrzygnięcia leży przyjęte przez ten Sąd założenie, że decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) listopada 2012 r. nr (...) jest ostateczna a postępowanie wznowieniowe dotyczy jedynie w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt IV ust. 5 tej decyzji. Wyrażony przez Sąd I instancji pogląd uznać należy za niezasadny.
 Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia (...) listopada 2012 r. nr (...) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpoznaniu wniosku B. S.A. Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w G. wydał na rzecz tej Spółki pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "(...).
 Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła B. S.A. Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w G. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w części IV ust. 5 decyzji poprzez wykreślenie zawartego w tej części decyzji zapisu.
 Decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpoznaniu ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 29 listopada 2012 r. nr (...).
 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesiony przez Spółkę środek odwoławczy tylko w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV ust. 5 decyzji z dnia (...) listopada 2012 r. nie spowodował tego, że decyzja ta w odniesieniu do innych zwartych w niej rozstrzygnięć stała się ostateczna.
 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mogą istnieć sytuacje, gdy na skutek wniesienia środka odwoławczego jedynie w odniesieniu do części rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, decyzja w pozostałej części stanie się ostateczna. Może to mieć jednak miejsce tylko wówczas, gdy ta część rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, która nie została zaskarżona może samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Jest to sytuacja, gdy w decyzji zawarte zostaje dwa lub więcej rozstrzygnięć, które to rozstrzygnięcia mogłyby same w sobie być przedmiotem odrębnych decyzji.
 W niniejszej sprawie ww. sytuacja nie miała miejsca. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie IV ust. 5 decyzji z dnia (...) listopada 2012 r. nr (...) Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie mogłoby samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym bez pozostałych rozstrzygnięć zawartych w tej decyzji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie IV ust. 5 decyzji z dnia (...) listopada 2012 r. nr (...) nie mogłoby być zawarte samodzielnie w odrębnej decyzji.
 Mając powyższe na uwadze, zdaniem NSA, stwierdzić należy, że wniesienie przez Spółkę środka odwoławczego tylko w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV ust. 5 decyzji z dnia (...) listopada 2012 r., nie spowodowało, że decyzja ta w pozostałej części stała się ostateczna. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu wydania decyzji Ministra z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...). Z chwilą wydania tej decyzji decyzja z dnia (...) listopada 2012 r. stała się w całości ostateczna, to jest zarówno w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV ust. 5 jak i pozostałych zawartych w niej rozstrzygnięć.
 Wydając postanowienie z dnia (...) sierpnia 2013 r. nr (...) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wznowił z urzędu postepowanie administracyjne zakończone własną decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r. Postępowanie wznowieniowe dotyczy decyzji z dnia (...) kwietnia 2013 r. utrzymującej w całości decyzję z dnia (...) listopada 2012 r. Tym samym postępowanie wznowieniowe dotyczy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w decyzji z dnia (...) listopada 2012 r. a nie tylko rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV ust. 5.
 Po wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy istnieją podstawy do uchylenia decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym. Na tym etapie postępowania organ administracji powinien uzyskać opinię Ministra Energii nawet jeśli wymóg jego uzyskania powstał już po wznowieniu postępowania. Opinia taka będzie jednym z czynników branych pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym.
 Ponieważ postępowanie wznowieniowe dotyczy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w decyzji z dnia (...) listopada 2012 r. a nie tylko rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV ust. 5, to w ramach uprawnień przysługujących Minister Energii Minister ten był uprawniony do wydania opinii w sprawie wniosku Spółki B. S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G. o wydanie pozwolenia na wznoszenie wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia w postaci "(...)".
 Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że brak było podstaw do umorzenia postępowania prowadzonego przez Ministra Energii w pierwszej instancji postępowania o zaopiniowanie wniosku B. S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G. z dnia (...) lutego 2012 r., zmodyfikowanego pismem z dnia (...) lipca 2012 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "(...)".
 Zaskarżone do Sądu I instancji postanowienia Ministra Energii z dnia (...) marca 2017 r. nr (...) oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Energii z dnia (...) stycznia 2017 r., nr (...) zostały przez Sąd I instancji uchylone z powodu uznania przez Sąd I instancji, że przedmiotem oceny przez Ministra Energii mogło być tylko rozstrzygnięcie zawarte w punkcie IV ust. 5 w decyzji z dnia (...) listopada 2012 r. do czego, zdaniem Sądu, Minister ten nie był uprawniony. Tymczasem przedmiotem postępowania wznowieniowego jest cała decyzja z dnia (...) listopada 2012 r. utrzymana w mocy decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r. W konsekwencji przedmiotem oceny Ministra Energii w ramach tego postępowania był cały wniosek Spółki B. S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G. z dnia (...) lutego 2012 r., zmodyfikowany w piśmie z dnia (...) lipca 2012 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "(...)".
 Z powyższych względów, zdaniem NSA, zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien dokonać ponownej oceny zaskarżonego postanowienia Ministra Energi przy uwzględnieniu, że Minister ten był uprawniony do dokonania oceny całego wniosku Spółki B. S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G. z dnia (...) lutego 2012 r., zmodyfikowanego w piśmie z dnia (...) lipca 2012 r.
 Zarzut naruszenia art. 145 § 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 126 k.p.a. był sam w sobie wystarczający do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku do ponownego rozpatrzenia. W konsekwencji dokonywanie oceny zasadności pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stało się zbędne.
 Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 207 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 22001D0623
 2001/623/CE: Decisão n.° 5/2001 do Conselho de Associação UE-Roménia, de 15 de Maio de 2001, que estabelece a contribuição financeira da Roménia para a participação nos programas Sócrates II e Juventude entre 2001 e 2006
 Jornal Oficial no L 217 de 11/08/2001 p. 0009 - 0010
 Decisão n.o 5/2001 do Conselho de Associação UE-Roméniade 15 de Maio de 2001que estabelece a contribuição financeira da Roménia para a participação nos programas Sócrates II e Juventude entre 2001 e 2006(2001/623/CE)O CONSELHO DE ASSOCIAÇÃO,Tendo em conta o Protocolo Complementar ao Acordo Europeu que cria uma associação entre as Comunidades Europeias e os seus Estados-Membros, por um lado, e a Roménia, por outro(1), no que respeita à participação da Roménia em programas comunitários, e, nomeadamente os seus artigos 1.o e 2.o;Considerando o seguinte:(1) A Decisão n.o 3/2000, de 29 de Setembro de 2000, do Conselho de Associação UE-Roménia(2), adopta os termos e as condições de participação da Roménia na segunda fase dos programas Leonardo da Vinci e Sócrates e aplica-se durante a vigência destes programas.(2) A Decisão n.o 4/2000, de 13 de Outubro de 2000, do Conselho de Associação UE-Roménia(3), adopta os termos e as condições de participação da Roménia no programa Juventude e aplica-se durante a vigência deste programa.(3) O n.o 2 do anexo II da Decisão 3/2000, e n.o 1 do anexo II da Decisão 4/2000 estabelecem que a contribuição financeira da Roménia para o orçamento da União Europeia decorrente da sua participação nos programas Sócrates II e Juventude, respectivamente, entre 2001 e 2006 será decidida pelo Conselho de Associação durante o ano 2000,DECIDE:Artigo 1.oA contribuição financeira da Roménia para o orçamento da União Europeia, a fim de participar no programa Sócrates II entre 2001 e 2006 é a seguinte:>POSIÇÃO NUMA TABELA>Artigo 2.oA contribuição financeira da Roménia para o orçamento da União Europeia, a fim de participar no programa Juventude entre 2001 e 2006 é a seguinte:>POSIÇÃO NUMA TABELA>Artigo 3.oOs fundos PHARE são solicitados de acordo com o seguinte calendário:- contribuição financeira para o programa Sócrates II, montantes anuais:>POSIÇÃO NUMA TABELA>- contribuição financeira para o programa Juventude, montantes anuais:>POSIÇÃO NUMA TABELA>O remanescente da contribuição da Roménia é coberto pelo orçamento nacional da Roménia.Artigo 4.oA presente decisão entra em vigor no dia da sua adopção pelo Conselho de Associação.Feito em Bruxelas, em 15 de Maio de 2001.Pelo Conselho de AssociaçãoO PresidenteA. Lindh(1) JO L 317 de 30.12.1995, p. 40.(2) JO L 306 de 7.12.2000, p. 28.(3) JO L 290 de 17.11.2000, p. 33.


text:
Garantii | Saab24
 Esileht / Garantii
 https://www.ttja.ee/et/tarbijale/puudusega-toote-tagastamine
 Garantii uutele varuosadele kehtib vastavalt tootjate poolsetele tingimustele.
 Toodetele, millele on auto valmistaja poolt ettenähtud kindel vahetusvälp (filtrid, küünlad jne.) lüheneb garantii auto valmistaja poolt määratud läbisõidule.
 1. Garantii kehtib ainult Allparts OÜ poolt müüdud kaupadele.
 2. Garantii katab toote materjali ja valmistusvead. Garantii alla ei kuulu ekspluatatsiooni käigus toodete normaalne kulumine (näiteks piduriklotside loomulik kulumine).
 Materjali- või valmistusvealise toote puhul kohustub Allparts OÜ remontima, välja vahetama või hüvitama vealise toote juhul, kui materjali või valmistusvead on põhjustanud toote kasutuskõlbmatuks muutmise.
 Garantii alla ei kuulu vead, mis on põhjustatud
 -normaalsest kulumisest;
 -puudulikust hooldamisest;
 -valedest töövõtetest paigaldusel;
 -valest kasutamisest;
 -muudest välisteguritest põhjustatud vigadest;
 -võistlustelkasutatavate autode varuosad;
 3. Garantiiaeg algab, kui toode antakse Allparts OÜ poolt üle selle tarbijale, antud juhul kliendile. Garantii kehtib toote esimesele kasutajale. Toote või osa ümbervahetamine ei pikenda esialgset garantiiaega.
 4. Garantiid puudutav avaldus tuleb teha Allparts OÜ-le esimesel võimalusel.
 Garantiile tuleb lisada:
 -defekteeritav toode;
 -toote ostmise kuupäev, arve number;
 -toote kasutuselevõtu kuupäev;
 -toote kasutuselevõtul auto läbisõit;
 -kasutuses olnud kilomeetraaž;
 -vea ilmnemise kuupäev;
 -demonteerimise kuupäev;
 -toote demonteerimisel auto läbisõit;
 -kasutuskoht (auto/seadme mark, valmistusaasta, reg-nr, VIN kood);
 -täpne vea selgitus ja põhjus (ei aksepteerita selgitusi nagu katki, ei tööta, ei sobi kliendi autole jne);
 -lisainfot andva isiku nimi ja kontakttelefon;
 -paigaldusfirma nimi, kontaktandmed ja antud firmas paigaldust tõendava dokumendi koopia;
 – garantiitalong kui see on vastaval tootel olemas;
 5. Garantiitingimused elektroonikaseadmete puhul
 -antud detail on paigaldatud autoesinduses;
 -antud detail on paigaldatud selleks spetsialiseerunud firmades kus paigaldajaks oli vastavat kvalifikatsiooni omav töötaja;
 6. Garantii ei kehti elektroonikaseadmetele järgmistel juhtudel
 -kui elektroonikaseadmed ei ole paigaldatud selleks spetsialiseerunud ettevõtetes;
 -kui toode on paigaldatud töökodades, kus puuduvad selleks vastavad töövahendid;
 – kui toode on paigaldatud elektroonikaalast kvalifikatsiooni mitteomava isiku poolt;
 –SOOVITAME KLIENDIL ALATI VEENDUDA PAIGALDAJA KVALIFIKATSIOONI OLEMASOLUS ENNE TOOTE PAIGALDUST JA ALATI KÜSIDA PAIGALDUST TÕENDAV DOKUMENT!
 7. Allparts OÜ müüdud toote maaletoojal või tootjal on õigus vea väljaselgitamiseks vealine toode lahti võtta.
 8. Kui klient ei ole nõus meie garantiiotsusega, antakse kliendile võimalus tellida erapooletu ekspertiis kliendi kulul. Erapooletu ekspertiis peab olema mõlemalt poolt aksepteeritav. Juhul kui erapooletu eksperdi otsus on positiivne, hüvitab Allparts OÜ ekspertiisikulud.
 9. Kui selgub, et toode, mis on garantiijuhtumi vajadusel tootja tehasesse ekspertiisi saadetud, vastab tootja sertifikaadile, standarditele ja kauba tehnilises dokumentatsioonis märgitud tehnilistele tingimustele ning on täiesti töökorras või see on saanud kahjustada omavolilise parandamise, osade asendamise jms. tõttu, siis sellele kaubale garantiiparandust, asendust, rahalist hüvitamist ei sooritata.
 10. Allparts OÜ ei kohustu hüvitama garantii ajal riknenud toodete vahetusega kaasnevaid kulusid.
 11. Vealist toodet, mis on hüvitatud, ei tagastata.
 12. Garantiilise toote tarnekulud Allparts OÜ-le, tasub klient.
 13. Garantiilise toote kontrollimine võib võtta aega kuni 3 kuud. Antud ajaks on kliendil võimalus soetada uus toode omal kulul. Kui selgub, et garantiisse saadetud toode on tootmisveaga/defektne, tagastatakse kliendile tasutud summa garantiilise toote eest.
 14. Garantiilise toote kontrollimist ei teosta Allparts OÜ kuna puudub selleks pädevus.
 Pretensiooni esitajal peab olema ostetud toote või teenuse kohta ostu tõendav dokument (arve), mille alusel ostja tõestab ostu sooritamise kuupäeva. Tarbija peab teatama asja lepingutingimustele esimesel võimalusel pärast seda, kui ta sai mittevastavusest teada.
 Lepingutingimustele mittevastavuse tuvastab kas tootja või maaletooja. Lepingutingimustele mittevastava toote tagastamisel kauplejale tuleb tagastada ostetud kauba kõik osad.
 Kui kauba või teenuse ostmisest, mille kohta tarbija on esitanud lepingutingimustele mittevastavusest pretensiooni, on möödunud kuni kuus (6) kuud, kohustub Kaupleja tõestama lepingutingimustele mittevastavuse olemasolu. Pärast 6 kuu möödumist on aga tarbija kohustatud tõendama, et varjatud puudus või muu lepingutingimustele mittevastavus oli olemas juba kauba või teenuse ostmisel. Peale kuue kuu möödumist tuleb tarbijal põhjendada ning tõendada, et mittevastavus oli olemas asja üleandmise ajal ehk kaupleja müüs talle puudusega asja. Müüja ei vastuta ebatavaliselt lühikese kasutusperioodi järel tekkinud puuduse eest, kui toodet on kasutatud tunduvalt suurema intensiivsusega , kui seda tavapäraselt tarbijalt võib mõistlikult eeldada.
 Kaupleja ei vastuta müüdud asjal esinevate puuduste eest, millest ostja oli lepingu sõlmimisel teadlik või puuduste eest, mis on tingitud ebaõigest kasutamisest või hooldamisest (võlaõigusseaduse § 218 lg 2, § 218 lg 4, § 220 lg 1 ja § 222 lg 1, § 641 lg 1, § 642 lg 2, § 644 lg 1, § 646 lg 1, § 647).
 ei peatu ega pikene remondi tõttu ei pikene remondi aja võrra (kui ei ole tootja garantiitingimustes teisiti)


text:
 Avis juridique important
 |
 21971D0901(02)
 Associationsrådets beslut nr 5/71 om definitionen av begreppet "varor med ursprung i ..." eller "ursprungsvaror" från Turkiet för tillämpning av tillägg nr 5, kapitel I, i interimsavtalet
 Europeiska gemenskapernas officiella tidning nr L 197 , 01/09/1971 s. 0011 Finsk specialutgåva Område 2 Volym 1 s. 0028 Svensk specialutgåva Område 2 Volym 1 s. 0028
 ASSOCIATIONSRÅDETS BESLUT nr 5/71 om definitionen av begreppet "varor med ursprung i ..." eller "ursprungsvaror" från Turkiet för tillämpning av tillägg nr 5, kapitel I, i interimsavtaletASSOCIATIONSRÅDET HAR FATTAT DETTA BESLUTmed beaktande av Fördraget om upprättandet av en association mellan Europeiska ekonomiska gemenskapen och Turkiet,med beaktande av interimsavtalet, särskilt tillägg nr 5, artikel 16 i detta, ochmed beaktande av följande:Med hänsyn till artiklarna 18 och 19 i interimsavtalet kan i fråga om jordbruksvaror samt varor, som vid import till gemenskapen är föremål för särskilda bestämmelser på grund av tillämpningen av den gemensamma jordbrukspolitiken, förmånsbehandlingen enligt tillägg nr 5 i interimsavtalet endast beviljas om dessa varor uppfyller de villkor som anges i artiklarna 1 och 2 i interimsavtalet.Bortsett från några varor som skall vara framställda helt och hållet i Turkiet skall förmånsbehandlingen endast tillämpas om de varor som avses i föregående stycket har sitt ursprung i Turkiet.Eftersom endast försäljningen av varor från det turkiska jordbruket skall vara föremål för förmånsbehandling, förefaller det lämpligt att de varor som framställs genom bearbetning eller förädling av importerade varor, inte anses som ursprungsvaror från Turkiet. För att inte störa bearbetningsindustrin skall det däremot fastställas att användningen av andra importerade varor, som vid bearbetningen eller förädlingen kommer till användning i endast obetydlig omfattning, inte bör utesluta ett erkännande som ursprungsvaror.HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.Artikel 1Vid tillämpning av tillägg nr 5, kapitel I, i interimsavtalet gäller som "varor med ursprung i..." eller "ursprungsvaror" från Turkieta) varor från växter som har skördats i Turkiet,b) levande djur som har fötts eller kläckts i Turkiet och som har vuxit upp där,c) varor som har erhållits från levande djur som hålls i Turkiet,d) varor som härstammar från jakt eller fiske i Turkiet,e) varor från havet, som har fångats i havet från turkiska fiskebåtar,f) varor som har framställts genom bearbetning eller förädling av varorna enligt a-e, även om vid deras framställning varor med annat ursprung har kommit till användning i obetydlig omfattning.Artikel 2Förklaringarna är en integrerad del av detta beslut.Utfärdat i Bryssel den 1 september 1971.På associationsrådets vägnarZ. MÜEZZINOGLUOrdförandeFÖRKLARINGARAnmärkning 1Begreppet "i Turkiet" avser även de vatten som tillhör turkiskt territorium samt fartyg som befinner sig på havet, inklusive de "fabriksfartyg" på vilka de vid fisket erhållna varorna bearbetas eller förädlas, om de uppfyller samtliga villkor enligt anmärkning 4.Anmärkning 2Vid fastställandet av om varor har ursprung i Turkiet eller inte, skall det inte prövas om den energi, de anordningar, maskiner eller verktyg som används i Turkiet vid framställningen av dessa varor har sitt ursprung i tredje land.Anmärkning 3Vid bestämmande av ursprunget för jordbruksvaror skall hänsyn inte tas till eventuella förpackningar.Anmärkning 4Begreppet "turkiska fartyg" gäller endast för fartyg- som är registrerade i fartygsregistret i Turkiet eller som är anmälda där,- som seglar under turkisk flagg,- som minst till hälften ägs av turkiska medborgare eller av ett bolag som har sitt huvudkontor i Turkiet, och hos vilket den verkställande direktören, ledningsgruppens eller bolagsstyrelsens ordförande och flertalet av ledamöterna i dessa organ är turkiska medborgare, om dessutom vid handelsbolag eller bolag med begränsad ansvarighet minst hälften av kapitalet befinner sig i turkisk ägo, antingen ägt av offentligrättsliga organ eller av medborgare i Turkiet,- hos vilka fartygets ledning endast består av turkiska medborgare,- vars besättning består till 75 % av turkiska medborgare.Anmärkning 5Med att ha "kommit till användning i obetydlig omfattning" avses varor vars kvantitet inte överstiger 10 % av de varor som avses i artikel 1 a-e i beslutet.>Hänvisning till >>Hänvisning till >>Hänvisning till >>Hänvisning till >>Hänvisning till >>Hänvisning till >>Hänvisning till >>Hänvisning till >>Hänvisning till >>Hänvisning till >>Hänvisning till >>Hänvisning till >


type: wikipedia

text:
Mersennovo število (tudi Evklid-Mersennovo število) je naravno število oblike:
 Mersenne je poskušal odkriti, katera števila takšne oblike so praštevila. Mersennova praštevila so v tesni povezavi s popolnimi števili. Trenutno ( ) je po vrsti znanih 44 Mersennovih praštevil za n enak :
 2, 3, 5, 7, 13, 17, 19, 31, 61, 89, 107, 127, 521, 607, 1279, 2203, 2281, 3217, 4253, 4423, 9689, 9941, 11.213, 19.937, 21.701, 23.209, 44.497, 86.243, 110.503, 132.049, 216.091, 756.839, 859.433, 1.257.787, 1.398.269, 2.976.221, 3.021.377, 6.972.593, 13.466.917, 20.996.011, 24.036.583, 25.964.951, 30.402.457 in 32.582.657.
 in še 4 Mersennova praštevila za n enak:
 37.156.667, 42.643.801, 43.112.609 in 57.885.161.
 Ni pa znano ali obstaja še kakšno Mersennovo praštevilo, ki je manjše od 45., oziroma med zadnjimi štirimi.
 Velja domnevna ocena za gostoto porazdelitve Mersennovih praštevil z eksponentom :
 kjer je γ Euler-Mascheronijeva konstanta.
 Značilnosti
 Enakost:
 kaže, da je lahko praštevilo le, če je tudi n praštevilo. Praštevilskost n je nujen, ne pa tudi zadosten pogoj, da je praštevilo. To dejstvo zelo poenostavlja iskanje Mersennovih praštevil. Obratna izjava, da je nujno praštevilo, če je n praštevilo, pa ne velja. Najmanjši protiprimer je , ki je sestavljeno število. Prva druga praštevila, za katera ni praštevilo, so :
 11, 23, 29, 37, 41, 43, 47, 53, 59, 67, 71, 73, 79, 83, 97, 101, 103, 109, 113, 131, 137, 139, 149, 151, 157, 163, 167, 173, 179, 181, 191, 193, 197, 199, 211, 223, 227, ...
 Ni znano ali je takšnih števil neskončno mnogo. Ta praštevila si sledijo po vrsti, (11 je peto praštevilo, 23 deveto, itd.): :
 5, 9, 10, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 19, 20, 21, 22, 23, 25, 26, 27, 29, 30, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, ...
 Vsota neskončne vrste obratnih vrednosti Mersennovih praštevil konvergira in je enaka konstanti:
 .
 Za prvih 100 števk konstante zadostuje prvih enajst Mersennovih praštevil.
 Seznam znanih Mersennovih praštevil
 Razpredelnica podaja vsa do sedaj znana Mersennova praštevila :
 Ni znano ali obstaja kakšno Mersennovo praštevilo med 44. (M32.582.657) in 48. (M57.885.161) v tej razpredelnici. Zato so zadnje štiri zaporedne številke le začasne. Vsa Mersennova števila manjša od 47-ega (M43.112.609) so bila preverjena vsaj enkrat, nekatera pa niso bila preverjena dvakrat. Nekatera Mersennova števila manjša od 48-ega niso bila preverjena. Praštevila ne odkrijejo vedno v naraščajočem vrstnem redu. 29. Mersennovo praštevilo je bilo na primer odkrito za 30. in 31. Prav tako je bilo 45. odkrito štirinajst dni za 47., ter 46. slabih sedem mesecev za 47.
 Število M42,643,801 je bilo prvič odktito na stroju 12. aprila 2009. Vendar nihče ni bil pozoren na to dejstvo vse do 4. junija. Tako se lahko oba datuma, 12. april ali 4. junij, štejeta za datum 'odkritja'. Odktitelj Strindmo je verjetno uporabil nadimek Stig M. Valstad.
 Število M43.112.609 je prvo odkrito praštevilo z več kot 10 milijoni desetiških števk. 48. znano Mersennovo praštevilo bi se zapisalo na 4647. straneh v desetiškem sistemu po 75 števk v vrstici in 50 vrstic na stran. Največje znano Mersennovo praštevilo je hkrati tudi trenutno največje znano praštevilo.
 2305843009213693951
 Število 2305843009213693951 je deveto Mersennovo praštevilo in je enako . Leta 1883 je Pervušin pokazal, da je praštevilo, in ga zato včasih imenujejo Pervušinovo število. Do leta 1911 je ostalo drugo največje znano praštevilo za številom , katerega praštevilskost je že sedem let prej dokazal Lucas.
 Neskončni verižni ulomek
 Konstanta neskončnega verižnega ulomka Mersennovih praštevil je:
 .
 Glej tudi
 Erdős-Borweinova konstanta
 dvojno Mersennovo število
 Cantorjevo število
 Sklici
 Viri
 . Predstavljeno na srečanju Francoske akademije znanosti 10. januarja 1876.
 . Članek je podpisan »DENVER, COLORADO, junij 1911.«
 . Rezultat predstavljen na srečanju Londonskega matematičnega društva 11. junija 1914.
 Zunanje povezave
 Domača stran projekta GIMPS, ki se ukvarja z iskanjem Mersennovih števil.
 Razredi praštevil
 Nerešeni matematični problemi
 Celoštevilska zaporedja


text:
Šiaurinis jūrų liūtas (Eumetopias jubatus) – ruonių (Pinnipedia) pobūrio jūros žinduolis. Stambiausias tarp ausytuojų ruonių. Minta žuvimis ir galvakojais moliuskais. Per dieną suėda apie 40 kg žuvies.
 Išvaizda
 Kaip ir visų šeimos atstovų, ryškiai išreikštas lytinis dimorfizmas. Patinų kūnas iki 3,5 m, masė iki 1 tonos, patelės gerokai mažesnės – kūnas iki 2,6 m, o masė iki 320 kg. Tokie lyčių dydžių skirtumai glaudžiai susiję su socialine rūšies organizacija ir išgyvenimo strategija. Visi Ausytieji ruoniai dauginimosi periodu susirenka į gulyklas salų pakrantėse ar priekrančių kekuruose ir tik retsykiais jie pastebimi ant ledo lyčių, kur įsitaiso poilsiui. Šiauriniai jūrų liūtai mėgsta prisirišti prie konkrečių gulyklų tam tikrame regione. Taip yra dėl to, kad jie migruoja palyginus nedideliais atstumais ir ilgiau lieka susiję su sausuma.
 Metinis ciklas
 Metiniame šių gyvūnų cikle galima išskirti du periodus – klajoklinį ir gulyklinį. Pasibaigus klajokliniam periodui, kurio metu gyvūnai migruoja ir į krantą išlipa tik pailsėti, prasideda sėslusis reprodukcinis periodas. Jis prasideda ankstyvą pavasarį.
 Sėslusis periodas
 Pirmaisiais į dauginimosi gulyklas atvyksta lytiškai subrendę patinai sugebantys užsiimti sau teritoriją. Lytiškai patinai subręsta sulaukę penkerių metų, tačiau teritoriją teritoriją haremui sugeba užimti tik būdami 7–8 metų. Kai pagrindinė gulyklos teritorijos dalis išsidalinta, tiesioginės teritorinės kovos baigiasi ir patinai apsiriboja ritualinėmis demonstracijomis palei savo teritorijos ribas. Tokiu metu, paprastai antroje gegužės – pirmoje birželio pusėse atvyksta patelės.
 Dauginimasis
 Šiauriniams jūrų liūtams būdinga poligamija, vienas patinas gali apvaisinti kelias pateles. Patinai nesiekia išlaikyti patelių savo teritorijoje ir jos gulykloje pasklinda pagal savo poreikius. Praėjus keletui dienų po patelės atvykimo į gulyklą ji pagimdo vieną ruoniuką. Visiems ūsuotiesiems ruoniams būdinga tai, kad po gimdymo patelės labai agresyviai gina savo gulyklos vietą. Patelės nuo jauniklio nesitraukia iki pat poravimosi, kuris įvyksta 10–12 dienų po gimdymo. Jūrų liūtai jauniklius veda nuo antros gegužės pusės iki liepos pradžios. Poravimasis trunka nuo gegužės pabaigos iki liepos antros pusės. Nuo liepos vidurio gulyklose ima krikti hareminės teritorijos, patelės pasklinda po visą paplūdimį.
 Viengungiai
 Vasaros metu be reprodukcinių gulyklų susidaro ir taip vadinamos viengungių gulyklos. Jose laikosi jauni patinai ar subrendę patinai, kurie nesugebėjo užimti teritorijos dauginimosi gulykloje, bei seni jūrų liūtai, nesugebantys dalyvauti dauginimesi. Pasibaigus dauginimosi periodui nemažai patinų persikrausto į viengungių zoną.
 Paplitimas
 Didesnės populiacijos gyvena Beringo ir Ochotsko jūrose, ne tokios gausios prie Aliaskos krantų, Japonijos jūroje. Anksčiau buvo intensyviai medžiojami. Nors šiauriniams jūrų liūtams negresia išnykimas, tai saugoma rūšis. Įrašyti į tarptautinę „IUCN“ ir Rusijos raudonąsias knygas.
 Išnašos
 Ruoniai


text:
 21.3.2013
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 81/22
 РЕШЕНИЕ НА СЪВМЕСТНИЯ КОМИТЕТ НА ЕИП
 No 220/2012
 от 7 декември 2012 година
 за изменение на приложение II (Технически наредби, стандарти, изпитвания и сертифициране) и приложение IV (Енергетика) към Споразумението за ЕИП
 СЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,
 като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство („Споразумението за ЕИП“), и по-специално член 98 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Регламент (ЕС) No 206/2012 на Комисията от 6 март 2012 г. за прилагане на Директива 2009/125/ЕО на Европейския парламент и на Съвета по отношение на изискванията за екопроектиране на климатизатори и вентилатори за разхлаждане (1) следва да бъде включен в Споразумението.
 (2)
 Приложения II и IV към Споразумението за ЕИП следва да бъдат съответно изменени,
 ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
 Член 1
 След точка 6 (Директива 2009/125/ЕО на Европейския парламент и на Съвета) от глава IV от приложение II към Споразумението за ЕИП се вмъква следната точка:
 „6а.
 32012 R 0206: Регламент (ЕС) No 206/2012 на Комисията от 6 март 2012 г. за прилагане на Директива 2009/125/ЕО на Европейския парламент и на Съвета по отношение на изискванията за екопроектиране на климатизатори и вентилатори за разхлаждане (ОВ L 72, 10.3.2012 г., стр. 7).“
 Член 2
 След точка 26а (Решение 2008/591/ЕО на Комисията) от приложение IV към Споразумението за ЕИП се вмъква следната точка:
 „26б.
 32012 R 0206: Регламент (ЕС) No 206/2012 на Комисията от 6 март 2012 г. за прилагане на Директива 2009/125/ЕО на Европейския парламент и на Съвета по отношение на изискванията за екопроектиране на климатизатори и вентилатори за разхлаждане (ОВ L 72, 10.3.2012 г., стр. 7).“
 Член 3
 Текстовете на Регламент (ЕС) No 206/2012 на исландски и норвежки език, които ще бъдат публикувани в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз, са автентични.
 Член 4
 Настоящото решение влиза в сила на 8 декември 2012 г., при условие че всички нотификации, предвидени в член 103, параграф 1 от Споразумението, са внесени в Споразумението за ЕИП (2).
 Член 5
 Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз.
 Съставено в Брюксел на 7 декември 2012 година.
 За Съвместния комитет на ЕИП
 Председател
 Atle LEIKVOLL
 (1) ОВ L 72, 10.3.2012 г., стр. 7.
 (2) Без отбелязани конституционни изисквания.


text:
Tag Archives: tagatiseta
 21 420 Külastajat
 Sõerd: praegune valitsus elab teadmises, et head ajad majanduses kestavad igavesti detsember 12, 2018
 Euroala kiireim hinnakasv kasvatab käibemaksutulu ja kiire palgakasv toob täiendavaid tulu- ja sotsiaalmaksulaekumisi. Eelarve on aga miinuses ja eelarveline rahavoog negatiivne, kirjutab riigikogu Reformierakonna saadik Aivar Sõerd arvamusloos.
 SEB sõlmis Riigi Kinnisvaraga 40 miljoni eurose laenulepingu detsember 12, 2018
 FOTOD | Kiirtramm, 1300 korterit ja 150 miljonit eurot: nimekad ärimehed tutvustasid tulevast Krulli kvartalit detsember 12, 2018
 Krulli tehase kvartalisse kavandavad ärimehed mahukat äri- ja elurajooni. Arendaja Krulli Kvartal AS-i taga leiab ettevõtja Heiti Hääle ja Soome investori, kelle nime küll ei avaldata, aga keda aktsiaseltsi juhatuses esindab Arto Kalevi Autio. Tegemist on Eestis juba tuntuks saanud kinnisvaraärimehega, kes toob siia Soome rikaste raha. Täna tutvustasid arend [...]
 Romet Kreek; Fotod: Taavi Sepp
 Kes on bitcoini looja? detsember 12, 2018
 Tõniste peab maksureformi segaduste põhjustajaks inimeste endi saamatust: ületamatu probleem oli aasta tulusid kokku lugeda detsember 12, 2018
 Riigikogu infotunnis nõudis Reformierakonna saadik Aivar Sõerd rahandusminister Toomas Tõnistelt aru, kas tulumaksuvaba miinimumi maksureform on tõesti positiivselt mõjunud 86% Eesti inimestest, nagu prognoositud? Tõniste vastas, et vastuse saab järgmisel kevadel tuludeklaratsioonide esitamise ajal, aga seni võib öelda, et inimesed on käitunud üllatavalt kon [...]
 Halduskohus keelas Viimsi vallal Leedo riiulifirmaga lepingut sõlmida, vald ei lase end otsusest kõigutada detsember 12, 2018
 Kuigi eile otsustas Viimsi vald sõlmida Prangli saare ühenduse opereerimiseks lepingu Vjatšeslav Leedo ettevõttega Tuule Liinid, tegi halduskohus täna konkurendi kaebuse peale otsuse, et järgmise 30 päeva jooksul Viimsi vald lepingut siiski sõlmida ei tohi. Vald ütleb aga, et neil on juba leping tehtud ja seega ei saa nad kohtuotsust täita.
 Kanada kohus lasi Huawei finantsjuhi kautsjoni vastu vabadusse detsember 12, 2018
 Kanada kohus laskis teisipäeval kautsjoni vastu vabadusse Hiina tehnoloogiakontserni Huawei finantsjuhi Meng Wanzhou, vahendab ERR.
 Elisa üksuse juht: riik rikub IT-turgu, kuupalgad on kasvanud 5000 euro suuruseks detsember 12, 2018
 Elisa uus ärikliendisektori juht Margus Vaino ütleb geenius.ee portaalile, et riik painutab IT-sektori palgaturgu, kus tippspetsialistide kuutasud on kerkinud juba 5000 euro piirimaile.
 Riigikohus arutab, kas Tallinna Sadam peab maksma Allan Kiilile üle 25 000 euro hüvitist detsember 12, 2018
 Riigikohus asub taas arutama suures ulatuses altkäemaksu võtmises süüdistatava Allan Kiili ja Tallinna Sadama hüvitisevaidlust, kirjutab ERR.
 FOTOD | Tehasest lekkis tänavale tonn sulašokolaadi detsember 12, 2018
 Saksamaa linnas Westoennenis juhtus iseäralik õnnetus, kui šokolaadivabrikust lekkis tonn sulašokolaadi, mis kattis tänava magusa pinnakattega, kirjutab The Guardian.