type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 26.3.2011
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 80/9
 KOMMISSIONENS GENNEMFØRELSESFORORDNING (EU) Nr. 298/2011
 af 25. marts 2011
 om faste importværdier med henblik på fastsættelse af indgangsprisen for visse frugter og grøntsager
 EUROPA-KOMMISSIONEN HAR —
 under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
 under henvisning til Rådets forordning (EF) nr. 1234/2007 af 22. oktober 2007 om en fælles markedsordning for landbrugsprodukter og om særlige bestemmelser for visse landbrugsprodukter (fusionsmarkedsordningen) (1),
 under henvisning til Kommissionens forordning (EF) nr. 1580/2007 af 21. december 2007 om gennemførelsesbestemmelser til Rådets forordning (EF) nr. 2200/96, (EF) nr. 2201/96 og (EF) nr. 1182/2007 vedrørende frugt og grøntsager (2), og
 ud fra følgende betragtning:
 Ved forordning (EF) nr. 1580/2007 fastsættes der, på basis af resultatet af de multilaterale handelsforhandlinger under Uruguay-runden, kriterier for Kommissionens fastsættelse af faste importværdier for tredjelande for de produkter og perioder, der er anført i del A i bilag XV til nævnte forordning —
 VEDTAGET FØLGENDE FORORDNING:
 Artikel 1
 De faste importværdier som omhandlet i artikel 138 i forordning (EF) nr. 1580/2007 fastsættes i bilaget til nærværende forordning.
 Artikel 2
 Denne forordning træder i kraft den 26. marts 2011.
 Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 25. marts 2011.
 På Kommissionens vegne For formanden
 José Manuel SILVA RODRÍGUEZ
 Generaldirektør for landbrug og udvikling af landdistrikter
 (1) EUT L 299 af 16.11.2007, s. 1.
 (2) EUT L 350 af 31.12.2007, s. 1.
 BILAG
 Faste importværdier med henblik på fastsættelse af indgangsprisen for visse frugter og grøntsager
 (EUR/100 kg)
 KN-kode
 Tredjelandskode (1)
 Fast importværdi
 0702 00 00
 ET
 73,9
 IL
 82,8
 JO
 71,2
 MA
 57,2
 TN
 115,9
 TR
 81,4
 ZZ
 80,4
 0707 00 05
 EG
 170,1
 TR
 144,5
 ZZ
 157,3
 0709 90 70
 MA
 33,7
 TR
 129,5
 ZA
 49,8
 ZZ
 71,0
 0805 10 20
 EG
 52,6
 IL
 77,9
 MA
 53,5
 TN
 58,7
 TR
 74,0
 ZZ
 63,3
 0805 50 10
 EG
 66,4
 TR
 51,7
 ZZ
 59,1
 0808 10 80
 AR
 86,0
 BR
 79,5
 CA
 106,9
 CL
 89,4
 CN
 89,7
 MK
 47,7
 US
 140,9
 UY
 64,5
 ZA
 94,2
 ZZ
 88,8
 0808 20 50
 AR
 92,9
 CL
 82,7
 CN
 55,6
 US
 79,9
 ZA
 92,6
 ZZ
 80,7
 (1) Landefortegnelse fastsat ved Kommissionens forordning (EF) nr. 1833/2006 (EUT L 354 af 14.12.2006, s. 19). Koden »ZZ« = »anden oprindelse«.


type: other

text:
Vec F‐68/10
 „Verejná služba – Úradníci – Hodnotenie a povyšovanie v roku 2009 – Odôvodnenie hodnotenia a povýšenia v stanovisku spoločného výboru – Zjavne nesprávne posúdenie“
 Predmet: Žaloba podaná podľa článku 270 ZFEÚ, uplatniteľného na Zmluvu ESAE na základe jej článku 106a, ktorou T. Behnke navrhuje zrušenie rozhodnutí Komisie, ktoré ho zaraďujú do výkonnostnej triedy II na základe hodnotenia týkajúceho sa obdobia medzi 1. januárom a 31. decembrom 2008, a prideľujú mu 5 bodov na povýšenie v rámci povyšovania v roku 2009
 Rozhodnutie: Žaloba sa zamieta. Komisia znáša svoje vlastné trovy konania a je povinná nahradiť jednu štvrtinu trov konania, ktoré vynaložil žalobca. Žalobca znáša tri štvrtiny svojich vlastných trov konania.
 1. Úradníci – Žaloba – Predchádzajúca administratívna sťažnosť – Zhoda medzi sťažnosťou a žalobou
 2. Úradníci – Hodnotenie – Spoločný hodnotiaci výbor – Stanovisko
 3. Úradníci – Povýšenie – Porovnávacie hodnotenie zásluh – Voľná úvaha administratívy – Skutočnosti, ktorý môžu byť zohľadnené
 4. Úradníci – Hodnotenie – Hodnotiaca správa – Potreba koherentnosti medzi opisnými poznámkami a číselným hodnotením
 5. Úradníci – Hodnotenie – Hodnotiaca správa – Formálne stanovenie cieľov
 1. S výhradou námietok nezákonnosti a, samozrejme, žalobných dôvodov verejného poriadku obvykle nastane zmena dôvodu sporu a následne neprípustnosť pre nedodržanie pravidla zhody medzi sťažnosťou a žalobou iba v prípade, ak žalobca, ktorý vo svojej sťažnosti spochybňuje iba formálnu platnosť aktu, ktorý mu spôsobuje ujmu, vrátane jeho procesných aspektov, vznesie v žalobe vecné žalobné dôvody, alebo naopak ak žalobca po tom, ako spochybňoval vo svojej sťažnosti iba materiálnu zákonnosť aktu, ktorý mu spôsobuje ujmu, podá žalobu obsahujúcu žalobné dôvody týkajúce sa formálnej platnosti tohto aktu, vrátane jeho procesných aspektov.
 Nie je prípustné, aby úradník, ktorý nevzniesol vo svojej sťažnosti žalobný dôvod vonkajšej zákonnosti, vzniesol po prvýkrát vo svojej žalobe žalobný dôvod založený na formálnych nedostatkoch svojej hodnotiacej správy.
 Súd pre verejnú službu: 1. júla 2010, Mandt/Parlament, F‐45/07, bod 120
 2. Povinnosť spoločného hodnotiaceho výboru vyjadriť sa k obsahu hodnotiacich správ predstavuje podstatnú formálnu náležitosť. Všeobecné vykonávacie ustanovenia k článku 43 služobného poriadku prijaté Komisiou však nestanovujú formálny postup hlasovania v tomto výbore. Okrem toho nemožno stanoviť žiaden iný než čisto sémantický rozdiel medzi stanoviskom prijatým na základe konsenzu a stanoviskom prijatým jednohlasne. Prijatie stanoviska tohto výboru na základe konsenzu ho však nemôže oslobodiť od povinnosti odôvodnenia, ktorá mu prináleží. Článok 8 ods. 4 týchto všeobecných vykonávacích ustanovení stanovuje, že aj jednohlasne prijaté stanoviská musia obsahovať odôvodnenie operatívneho záveru.
 Ak je však stanovisko formulované stereotypne a neodkazuje na okolnosti týkajúce sa osobitného postavenia úradníka, takéto stanovisko nie je odôvodnené.
 Porušenia procesných pravidiel, najmä tých, ktoré sa týkajú vypracovania hodnotiacich správ, však predstavujú podstatné nezrovnalosti, ktoré môžu spochybniť platnosť správy iba v prípade, ak dotknutá osoba preukáže, že ak by k takým porušeniam nedošlo, obsah správy by mohol byť iný.
 Súdny dvor: 22. decembra 2008, Gordon/Komisia, C‐198/07 P, body 71 až 75
 Súd prvého stupňa: 9. marca 1999, Hubert/Komisia, T‐212/97, bod 53 a tam citovaná judikatúra
 3. V Komisii existuje úzky korelačný vzťah medzi hodnotiacou správou, ktorá stanovuje úroveň výkonu, a následným rozhodnutím o pridelení bodov na povýšenie, hoci si menovací orgán v rámci povyšovania zachováva širokú mieru voľnej úvahy na stanovenie presného počtu bodov na povýšenie. V tomto zmysle sú postupy hodnotenia a povýšenia v Komisii neoddeliteľné. Z tohto hľadiska je prípustné, aby tento orgán mohol pri hodnotení zásluh úradníka zohľadniť nedávne povýšenie úradníka.
 Okrem toho administratíva je povinná pri posudzovaní zásluh úradníka zohľadniť náročné podmienky, v ktorých vykonával svoje povinnosti, a najmä skutočnosť, že jeho oddelenie malo nižší stav zamestnancov, aký sa predpokladal v čase, keď sa stanovovali ciele pridelené tomuto úradníkovi.
 (pozri body 52, 56 a 62)
 Súd prvého stupňa: 31. januára 2007, Aldershoff/Komisia, T‐236/05, bod 85 a nasl.
 Súd pre verejnú službu: 21. februára 2008, Semeraro/Komisia, bod 56; 23. februára 2010, Faria/ÚHVT, F‐7/09, bod 53
 4. Opisné poznámky uvedené v hodnotiacej správe majú za cieľ odôvodniť analytické posúdenia uvedené v správe. Tieto poznámky sú základom na vypracovanie hodnotenia a úradníkovi umožňujú pochopiť získané známky. Z tohto dôvodu a vzhľadom na ich významnú úlohu pri vypracovaní hodnotiacej správy musia byť poznámky v súlade s udelenými známkami, aby sa hodnotenie považovalo za číselný alebo analytický prepis poznámok. S prihliadnutím na veľmi širokú mieru voľnej úvahy priznanú hodnotiteľom pri hodnotení práce osôb, ktorých hodnotením sú poverení, môže prípadná nekoherentnosť v hodnotiacej správe odôvodniť zrušenie tejto správy, len ak je zjavná.
 Súd pre verejnú službu: 13. decembra 2007, Sequeira Wandschneider/Komisia, F‐28/06, body 109 a 110
 5. Podľa ustanovení článku 5 všeobecných vykonávacích ustanovení k článku 43 služobného poriadku prijatých Komisiou je cieľom hodnotenia výkonu úradníka posúdiť, do akej miery boli ciele, ktoré sa stanovili, dosiahnuté. Z týchto istých ustanovení vyplýva, že ciele musia byť definované vzhľadom na predpoklad obvyklých pracovných podmienok. Pokiaľ sa administratíva rozhodne založiť hodnotenie svojich úradníkov na riadne formalizovaných cieľoch, dokument spresňujúci ciele pridelené úradníkovi predstavuje podstatný prvok pri posúdení jeho výkonov.
 Súd pre verejnú službu: 10. novembra 2009, N/Parlament, F‐93/08, bod 64


type: wikipedia

text:
Vaala (vuoteen 1954 Säräisniemi) on Suomen kunta, joka sijaitsee Pohjois-Pohjanmaan maakunnan itäosassa. Kunnassa asuu ihmistä ja sen pinta-ala on km2, josta km2 on vesistöjä. Väestötiheys on asukasta/km2. Vaalan naapurikunnat ovat Kajaani, Liminka, Muhos, Paltamo, Puolanka, Siikalatva ja Utajärvi. Kunnan suurimpia työnantajia on Pelson vankila, jossa on 140–145 työpaikkaa.
 Oulujoki alkaa Vaalan keskustan länsipuolelta. Puolet maan viidenneksi suurimmasta järvestä, Oulujärvestä, sijaitsee Vaalassa. Järvessä oleva Manamansalon saari on nykyisin voimakas matkailukeskittymä. Rokuan kansallispuisto sijaitsee kunnan länsiosassa. Entisestä kuntakeskuksesta Säräisniemeltä löytyvät vanha Säräisniemen kirkko ja Säräisniemen kotiseutumuseo.
 Historia
 Vaalan seutu on Kainuun vanhimpia asuinalueita. Kivikautisia asuinpaikkoja on löydetty mm. Järvikylän ja Nimisjärven alueelta. Säräisniemen Sillankorvan asuinpaikan löydöt ovat antaneet nimen eräälle kampakeramiikan ryhmälle, Säräisniemen keramiikalle.
 Alue asutettiin vakinaisesti 1500-luvun puolimaissa. Asutuksen etenemistä hidastivat 1500-luvun lopun sodat ja kylät alkoivat kasvaa vasta Täyssinän rauhan jälkeen 1595. Maanviljelys edistyi 1600-luvulla nopeasti ja vähitellen myös tervanpoltto alkoi yleistyä. 1700- ja 1800-luvulla taloudellinen kehitys oli vakaata. Uutta viljelyalaa saatiin mm. soita kuivaamalla. Karjatalouden kehitystä nopeutti 1904 perustettu Veneheiton osuusmeijeri.
 Seutu kuului aluksi Paltamon seurakuntaan. Vuonna 1779 Säräisniemi perustettiin Paltamon kappeliksi ja omaksi seurakunnaksi se erotettiin 1864. Säräisniemen puukirkon rakensi Jaakko Suonperä 1779–1781. Vuoden 1865 kunnallisasetuksen yhteydessä perustettiin seurakunnan alueen kattanut Säräisniemen kunta. Säräisniemeen kuuluneet Saaresmäki ja Vuolijoki muodostivat yhdessä Vuottolahden kylän kanssa Vuolijoen seurakunnan vuonna 1907. Vuolijoen kunta perustettiin vuonna 1915. Samana vuonna osa Yli-Oterman kylästä liitettiin Säräisniemestä Puolankaan.
 Vuonna 1954 Säräisniemeen liitettiin Niskan kylä Utajärveltä. Samana vuonna Vaalan kylä tuli uuden kunnan keskukseksi, jolloin myös kunnan ja seurakunnan viralliseksi nimeksi tuli Vaala. Seurakunnan pääkirkko valmistui kunnan keskustaan 1961.
 Vaalan asukasluku kasvoi 1900-luvun alkupuolella nopeasti. Vuonna 1920 asukkaita oli 3 495 ja 1960 jo 7 493. 1960-luvulla väestönkehitys kääntyi laskuun, ja se pysähtyi hetkeksi vasta 1980-luvulla. Vuonna 1985 asukkaita oli 4 725. Kunnan asukasluku kääntyi laskusuuntaan uudelleen 1990-luvulla ja vuonna 2011 asukkaita oli 3 360.
 Aiemmin Kainuun maakuntaan kuulunut Vaalan kunta siirtyi osaksi Pohjois-Pohjanmaan maakuntaa vuoden 2016 alusta lukien kunnan hakemuksesta 5. helmikuuta 2015 tehdyllä valtioneuvoston päätöksellä.
 Väestönkehitys
 Seuraavassa kuvaajassa on esitetty kunnan väestönkehitys viiden vuoden välein vuodesta 1980 lähtien. Käytetty aluejako on 1. tammikuuta 2017 tilanteen mukainen.
 Taajamat
 Vuoden 2017 lopussa Vaalassa oli 2 941 asukasta, joista 1 233 asui taajamassa, 1 687 haja-asutusalueilla ja 21:n asuinpaikat eivät olleet tiedossa. Vaalan taajama-aste on 42,2 %. Kunnassa on vain yksi taajama, Vaalan kirkonkylä.
 Kunnan keskustaajama on lihavoitu.
 Luonto
 Vaala on maisemiltaan loivasti kumpuilevaa metsää ja suomaata, jolle antavat vaihtelua Oulujärvi ja Oulujoki.
 Kallioperä on pääasiassa graniittia ja graniittigneissiä. Yleisimmät maalajit ovat moreeni ja hiekka, jotka ovat kuitenkin laajoilla alueilla turpeen peitossa. Kunnan länsiosaa hallitsee Rokua, joka jäätikköjokien, aallokon ja tuulen toiminnan tuloksena syntynyt muodostumakompleksi. Oulujoen eteläpuolelta saapuva harjujakso kaartuu Rokuan kautta Säräisniemelle ja edelleen Manamansalon saarelle. Korkeuserot ovat Vaalan alueella vähäiset, sillä maanpinnan keskimääräinen korkeus on vain 100–150 metriä. Rokuan korkeimmat kohoumat kunnan puolella yltävät runsaaseen 180 metriin. Suot peittävät noin puolet kunnan maa-alasta. Soista on laajin naapurikuntienkin alueelle ulottuva Pelsonsuo. Rumalan ja Kuvajan suoalue kuuluu Siikalatvan puolelle ulottuvaan soidensuojelualueeseen.
 Kunnan kaakkois- ja itäosien maisemaa hallitsee Oulujärvi, jonka suurimpia Vaalan alueelle jääviä selkiä ovat Niskanselkä, Haiskinselkä, Ykspistonselkä ja Laiskanselkä. Suurimpia saaria Manamansalo ja Kuostonsaari. Tärkein joki Vaalankurkusta alkava Oulujoki. Oulujokeen yhtyy koillisesta Kutujoki, jonka suurimpia latvajärviä ovat Otermanjärvi ja Paatinjärvi. Rokuanjärven vedet virtaavat Rokuanojaa myöten Siikajoen sivujokeen Neittävänjokeen.
 Liikenneyhteydet
 Vaalan kirkonkylä sijaitsee Oulu–Kontiomäki-rautatien varrella ja valtatien 22 välittömässä läheisyydessä. Puolangalle ja Kestilään johtava seututie 800 risteää valtatien kanssa keskustaajaman koillispuolella, ja jatkuu luoteeseen ja lounaaseen aluksi pitkin Oulujärven länsirantaa. Toisin kuin muissa valtatien 22 varrella sijaitsevissa kuntakeskuksissa, valtatien liikenne ei kulje Vaalassa keskustaajaman lävitse.
 Valtatietä 22 kulkevat linja-autovuorot pysähtyvät valtatien varressa Matkahuolto-pisteenä toimivalla ABC-huoltoasemalla sekä keskustaajamassa linja-autoasemalla. Pikavuoroyhteyksiä on Ouluun, Kajaanin kautta Joensuuhun ja Kajaanin sekä Kuopion kautta Helsinkiin.
 Vaalan rautatieasemalla pysähtyvät kaikki Iisalmi–Oulu-reittiä kulkevat VR:n henkilöjunat. Junat kulkevat Oulun kautta Rovaniemelle sekä Kajaanin ja Pieksämäen kautta Kouvolaan, josta on yhteys Helsinkiin.
 Aiemmin myös Oulujärvi sekä Oulujoki olivat merkittäviä liikenneväyliä. Koskenlaskijasuvun omistaman Lamminahon talon pihapiiri 1800-luvun alkupuolen päärakennuksineen, monine muine rakennuksineen ja irtaimistoineen kuvastaa Oulujokea tervaveneiden ja matkailijoidenkin reittinä.
 Palvelut
 Koulutus
 Vaalassa toimii kolme koulua, Vaalan yhtenäiskoulu ala- ja yläasteineen, Veneheiton koulu jossa on 22 oppilasta ja Vaalan lukio. Monet vaalalaiset opiskelevat Oulujärven kansallisopistossa.
 Terveys ja -sosiaalipalvelut
 Vaalan terveydestä hoitaa Oulunkaaren Kuntayhtymä.
 Turvallisuus
 Vaala saa Oulusta poliiseja ja Kainuusta palokunnan, jos hätätilanne iskee.
 Vapaa-ajan palvelut
 Vaalassa toimii nuortentila Amppari, Koulujen tiloissa toimivat urheilupaikat, urheilutalo ja kirjasto.
 Seurakunnat
 Vuoden 2018 aluejaon mukaan Vaalassa on seuraavat Suomen evankelis-luterilaisen kirkon seurakunnat:
 Vaalan seurakunta (ent. Säräisniemen seurakunta)
 Kirkon sisäisistä herätysliikkeistä paikkakunnalla toimii herännäisyys sekä vanhoillislestadiolaisuus, jolla on paikkakunnalla Vaalan rauhanyhdistys. Muita kirkkokuntia edustaa helluntaiherätykseen kuuluva Vaalan helluntaiseurakunta. Suomen ortodoksisen kirkon seurakunnista Vaalan alueella toimii Kajaanin ortodoksinen seurakunta.
 Tunnettuja vaalalaisia
 Kassu Halonen, lauluntekijä
 Anne Huotari, poliitikko
 Eero Kemilä, luontovalokuvaaja ja -kirjailija
 Paavo Leinonen, kuvataiteilija
 Maustetytöt, yhtye
 Jarmo Moilanen, camelopardalidien meteoriparven löytäjä
 Tytti Määttä, poliitikko ja kunnanjohtaja
 Matti Nissinen, juristi ja entinen valtakunnansyyttäjä
 Niilo Rikula, kuvanveistäjä
 Olli Seppänen, kuvataiteilija
 Tauno Seppänen, kuvanveistäjä
 Kalervo Väänänen, professori
 Katso myös
 Luettelo Vaalan julkisista taideteoksista ja muistomerkeistä
 Lähteet
 http://www.vaala.fi/sivu/fi/palvelut/opetus_ja_koulutus/lukio/
 http://www.vaala.fi/sivu/fi/palvelut/liikuntapaikat_ja_ulkoalueet/
 http://www.vaala.fi/sivu/fi/palvelut/sosiaali-_ja_terveyspalvelut/
 http://www.vaala.fi/sivu/fi/palvelut/kela_poliisi_ja_te-toimisto/
 http://www.vaala.fi/sivu/fi/palvelut/opetus_ja_koulutus/perusopetus/
 Viitteet
 Aiheesta muualla
 Vaalan kunnan kotisivut
 Tilastokeskus - Vaalan avainluvut
 Seulonnan keskeiset artikkelit


jurisdiction: US

text:
 117 HR 2540 IH: Small Business Lending Fairness Act
 U.S. House of Representatives
 2021-04-14
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 I117th CONGRESS1st SessionH. R. 2540IN THE HOUSE OF REPRESENTATIVESApril 14, 2021Ms. Velázquez (for herself and Mr. Schneider) introduced the following bill; which was referred to the Committee on Financial ServicesA BILLTo amend the Truth in Lending Act to prohibit certain unfair credit practices, and for other purposes.1.Short titleThis Act may be cited as the Small Business Lending Fairness Act.2.Obligor transactions(a)In generalChapter 2 of the Truth in Lending Act (15 U.S.C. 1631 et seq.) is amended by adding at the end the following:140B.Unfair credit practices(a)In generalIn connection with the extension of credit or creation of debt in or affecting commerce, as defined in section 4 of the Federal Trade Commission Act (15 U.S.C. 44), including any advance of funds or sale or assignment of future income or receivables that may or may not be credit, no person may directly or indirectly take or receive from another person an obligation that constitutes or contains a cognovit or confession of judgment (for purposes other than executory process in the State of Louisiana), warrant of attorney, or other waiver of the right to notice and the opportunity to be heard in the event of suit or process thereon.(b)ExemptionThe exemption in section 104(1) shall not apply to this section..(b)Technical and conforming amendments(1)Section 103 of the Truth in Lending Act (15 U.S.C. 1602) is amended by adding at the end the following:(ff)The term debt means any obligation of a person to pay to another person money—(1)regardless of whether such obligation is absolute or contingent if the understanding between the parties is that any part of the money shall be or may be returned;(2)that includes the right of the person providing the money to an equitable remedy for breach of performance if the breach gives rise to a right to payment; and(3)regardless of whether the obligation or right to an equitable remedy described in paragraph (2) has been reduced to judgment, fixed, contingent, matured, unmatured, disputed, undisputed, secured, or unsecured..(2)Section 130(a) of the Truth in Lending Act (15 U.S.C. 1640) is amended by striking creditor each place the term appears and inserting person.(3)The table of sections in chapter 2 of the Truth in Lending Act (15 U.S.C. 1631 et seq.) is amended by adding at the end the following: 140B. Unfair credit practices..


type: caselaw

text:
 5.5.2014
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 135/21
 Predlog za sprejetje predhodne odločbe, ki ga je vložilo Rechtbank van eerste aanleg te Turnhout (Belgija) 5. februarja 2014 – Openbaar Ministerie proti Marcu Emielu Melanie De Beuckeleerju in drugim
 (Zadeva C-56/14)
 2014/C 135/24
 Jezik postopka: nizozemščina
 Predložitveno sodišče
 Rechtbank van eerste aanleg te Turnhout
 Stranke v postopku v glavni stvari
 Tožeča stranka: Openbaar Ministerie
 Tožene stranke: Marc Emiel Melanie De Beuckeleer, Michiel Martinus Zeeuws, Staalbeton NV/SA
 Vprašanje za predhodno odločanje
 Ali je obveznost predhodne prijave zaposlenih v sistem LIMOSA, kot je predpisano v členih od 137 do 152 programskega zakona z dne 27. decembra 2006, v nasprotju s svobodo opravljanja storitev, določeno v členu 49 ES in členu 56 PDEU?


text:
Bracara Augusta é o nome romano da actual cidade de Braga, no norte de Portugal, fundada pelo imperador Augusto entre os anos 15 e 13 a.C. Foi capital conventual, capital da província romana da Gallaecia e do Reino Suevo.
 Toponímia
 O nome da cidade romana é uma conjunção entre o nome do povo indígena residente, os Bracari, e o nome do imperador Augusto (r. 27 a.C.–14 d.C.) em homenagem a aliança firmada entre os dois.
 História
 Fundação (138 a.C. a 14 d.C.)
 Em antes da fundação
 Embora a primeira expedição militar ao noroeste da Península Ibérica tenha decorrido, a seguir a morte de Viriato, nos anos 138 - 136 antes de Cristo, comandada pelo cônsul romano Décimo Júnio Bruto Galaico, que ganha, segundo ele, uma grande batalha contra os Brácaros. É só no tempo de Augusto, com as guerras cantábricas, que a conquista é definitiva, e que começa a real romanização do território. Uma das primeiras etapas, é a fundação de grandes cidades, e a construção de vias entre elas, para a completa integração das populações no mundo romano. É com essa finalidade, que durante a estadia de Augusto em território peninsular, entre os anos 15 e 13 antes de Cristo foi fundada, a cidade de Bracara Augusta, para promover e difundir a cultura romana nos numerosos povoados das proximidades. Alguns autores defendem a existência dum castro, ou dum ‘’oppidum’’ (lugar fortificado extenso, citado por Plínio, o Velho, como oppidum dos Bracari), em antes da fundação da cidade de Braga. Na defesa dessa tesa, a descoberta em 2002 dum balneário por baixo da estação do caminho de ferro, datado da idade do ferro. Só que até hoje, é a única descoberta dum edifício pré-romano na cidade de Braga. Por isso se esse ‘’oppidum ‘’, existir, ainda não foi descoberto, o que dá asas a outras teorias em que o espaço ocupado pela cidade, era em antes da fundação, um espaço importante para os indígenas mas não construido, o sitio poderá então ter sido ocupado por:
 Um acampamento militar romano, como no caso de Astorga e Lugo.
 Um local de encontro dos diversos castros da região, onde se reuniam os chefes, os anciãs para tomar decisões importantes ou sanar as divergências
 Um local sagrado (com um eventual templo, árvore, penedo) para prolongar a ideia anterior de local de encontro, mas desta de natureza religiosa. Sendo os principais argumentos a existência, dum lado da cidade, da Fonte do ídolo, (lugar erigido por, Celicus Franto, um colono “romanizado” de Ascobriga, a deuses pagãs no primeiro século d.C.) mas que já podia ter sido um local sagrado em antes, e do outro, do balneário, outro presumível local de culto.
 Um mercado, local de encontro mas também de troca.
 Enfim, podia ser isso tudo ao mesmo tempo, ou seja, esse espaço central com muitos castros a volta, podia ser ao mesmo tempo um local de encontro, uma feira, um sitio em parte sagrado e mesmo, talvez ocupado com construções precárias. Todavia, é muito provável que o balneário não seja o único monumento pré-romano na zona, e que haja ainda muito por descobrir.
 Os primeiros anos
 A cidade foi construida de forma planeada, conforme um projeto clássico de forma ortogonal (ruas alinhadas e com cruzamentos a ângulo direito) orientada Noroeste/Sudeste. Era dividida por quarteirões quadrados, de área construída de 120 x 120 pés (35,52 m por 35,52 m), ocupando no seu todo, uma área retangular de 29,85 ha. A sua origem é civil e a governação partilhada com as elites Bracari. As primeiras décadas da cidade foram marcadas por grande crescimento. Foram construídas as primeiras infraestrutura urbanas (saneamento (cloaca)), abriram-se estradas, foi capital conventual, talvez desde o tempo de Augusto, ou Tibério, desenvolveram-se atividades económicas (metalurgia, olaria e comércio) e novos bairros. Foram formadas condições para que inúmeros indígenas, e alguns militares e imigrantes se deslocassem para ali viver. Nos anos 50 d.C. o comércio já desempenhava um papel fulcral na cidade e na região.
 A cidade Flávio-Antonina (68 a 192 d.C.)
 A cidade sofre reestruturações, devido à dimensão que terá atingido. São reparadas as antigas vias e Bracara beneficia duma nova ligação com Astorga pela Via Nova (Geira). Continuam as construções de edifícios públicos e a “monumentalização” da cidade com teatro, termas, templos, anfiteatro. Aumentam os bairros e assiste-se à instalação de pessoas abastadas na zona oriental da cidade.
 Sabemos pela obra de Plínio, o Velho que o convento bracarense é dividido em 24 civitates e tem uma população de 285 000 pessoas livres, sendo o mais povoado do Noroeste peninsular. Verificou-se a promoção jurídica de peregrinos à cidadania romana, das elites da cidade e da região envolvente. O forte comércio é caracterizado pelas importações de vidro, cerâmica e objetos de adorno, alguns produtos importados eram de grande qualidade e gosto refinado, o que sugere a existência de uma poderosa elite. As exportações eram marcadas pela cerâmica de qualidade e metais. A cidade no Alto Império era já de referência a nível peninsular.
 Século III
 A Crise do terceiro século instalada no Império, atinge também Bracara Augusta que conhece pela primeira vez um abrandamento do seu crescimento. Pouco depois do assalto e saque da cidade de Tarragona pelos Francos durante o reinado de Galiano, no fim do inicio do IV, uma imponente muralha de 5 - 6 m de largura, com torreões, é construida em volta do centro da cidade de Bracara (mais de 48 hectares), e transforma por completo a sua configuração: Algumas casas e monumentos como o teatro e o anfiteatro são em parte destruídos para aproveitar a pedra para a nova construção, muitas ruas transformam-se em beco sem saída, e passam para o domínio privado, a cidade divide-se em cidade de entre-murros e bairros periféricos que mantém todavia as suas atividades. Nem tudo é negativo, porque no tempo do imperador Caracala é criada a nova província de “Hispania Nova Citerior Antonina” (futura Galécia).
 Baixo-império (285 a 409 d.C.)
 Entre 284 e 289 d.C. por ordem de Diocleciano Bracara Augusta é promovida a capital da recém criada província de Galécia que integra os três conventos do Noroeste peninsular (Convento bracarense, Convento lucense e Convento asturicense) e parte do convento de Clunia. Com esta decisão, a cidade sofre uma nova expansão urbana, reestruturam-se e criam-se edifícios públicos, requalifica-se as vias, introduz-se melhoramentos na cidade, enriquecimento da população, inclusão de zona de banhos e pavimento de mosaicos nas vivendas privadas. O comércio intensifica-se fortemente e aparecem os ateliers de cerâmica. A decretal do Papa S. Sirício em 385 ao bispo de Tarragona, faz uma referência à uma província eclesiástica da Galécia, sugerindo que Bracara Augusta possuía já um bispado. Fato confirmado, no ano de 400 d.C., pela presença do seu arcebispo, Paternus, no Primeiro Concílio de Toledo. A cidade torna-se capital da província eclesiástica e assume a centralidade do Noroeste peninsular.
 Economia do convento bracarense
 Importações
 Pelo achado das ânforas, a análise da sua forma e origem, sabe-se que a maioria das importações nesse contentor, era
 de sob-produto de vinho, “concentrados” ou “xarope de vinho” obtidos a partir de mosto cozido chamado defructum (em 64%), oriundo quase exclusivamente da Bética; vinho de qualidade (9,81%) proveniente de Itália, do sul da Gália, da zona do Egeu e em boa parte da Bética; produtos piscícolas (garo ou garum em latim ) (18,67%) da Bética e da Lusitânia; e azeite (apenas 1,99%) principalmente do vale do Guadalquivir.
 Principais produções
 Alem das produções agrícolas, Bracara durante a época romana desenvolveu uma grande atividade de indústria e comercio. Uma das atividades atestadas, é a fabricação de vidro no centro da cidade, mas a principal produção era de cerâmica (lâmpadas a óleo (lucernas), cerâmicas comuns, cerâmicas finas (louça fina de mesa), ânforas, dolia , materiais de construção...), com varias oficinas de olaria na sua imediata periferia. No entanto a matéria prima era toda proveniente da zona entre Vila de Prado do concelho de Vila Verde e Ucha do concelho de Barcelos, distante de 14 km de Bracara pela Via XIX, que também podia ser um importante centro de produção. Das várias oficinas, destaca-se a marca “LUCRETIUS” que abastecia o mercado da Galécia e do norte da Lusitânia.
 Mas a principal fonte de riqueza do convento bracarense era a mineração dos metais (estanho, ferro, chumbo e prata) com principal destaque no ouro pelo seu valor e sua quantia. Além da recolha de ouro no leite dos rios, entre os quais os rios Douro e Sabor, o convento contava na época com um total de 50 explorações mineiras só no atual território português, algumas próximas da cidade, como a de Marrancos na concelho de Vila Verde, bem perto, e não por acaso da via XIX. Mas as principais minas ficavam em Trás os Montes como as de Tresminas (Vila Pouca de Aguiar) e do Poço das Freitas (Boticas), e no “Grande Porto” com as minas do Fojo das Pombas na Serra de Santa Justa e Pias (Valongo) e as minas de Castromil (Paredes) . Se a exploração dos minérios é muita antiga e data na Galécia, do neolítico, com a chegada dos Romanos a exploração tornou-se intensiva e protoindustrial, com minas tanto à céu aberto como subterrâneas e com recurso a imensa mão de obra escravizada mas também a maquinaria como moinhos (martelos) hidráulicos para trituração do minério bruto de quatro pilões . O que permitiu extrair quantidades imensas de minério principalmente de ouro, Plínio, o Velho dá-nos o valor de 20 000 livras (6.543 quilos) anuais para a Galécia, Astúrias e Lusitânia sendo, segundo ele, as Astúrias o principal produtor . Essas minas eram do domínio imperial havendo mesmo um procuratore metallorum das Astúrias e Galiza, responsável pela administração e fiscalização das minas até meados do século II/inícios do século III, fim provável da exploração das mesmas e começo duma grande crise no Império romano. Por isso só uma pequena parte desses minério era fundido na própria cidade e periferia, foram encontrados vários moldes de barro (cadinho) de ouro e bronze, por exemplo no edifício do “Cardoso da Saudade”. É nessa perspetiva que podemos entender a densa rede viária romana do convento bracarense, primordial na política económica do poder romano dado que a sua construção facilitou a rápida saída dos metais extraídos na região.
 Bracara Augusta, importante nó rodoviário
 Braga, bem antes de se tornar capital de província, já estava ligada ao triângulo político-administrativo, estabelecido por Augusto, da futura província de Galécia com vértices nas três cidades: Bracara Augusta (Braga), Lucus Augusti (Lugo) e Astúrica Augusta (Astorga) por varias vias:
 Via XVII: Braga-Astorga por Chaves.
 Via XIX: Braga-Astorga por Lugo.
 Via XX: Braga-Astorga, via em parte fluvial e marítima.
 Mas também as cidades mais importantes da Lusitânia como Emerita (Mérida, capital da província) via Scallabis (Santarém, conventus) pela Via XVI. Por volta do ano 80 essa rede é reforçada com a criação da
 Via XVIII ou Via Nova: Braga-Astorga, caminho mais direto cortando entre a Serra Amarela e a Serra do Gerês.
 Alta Idade Média
 O reino Suevo
 A formação do reino suevo
 Os Suevos (povo germânico), sobre pressão dos Hunos, atravessam o rio Reno gelado, na noite de 31 de dezembro de 406, para encontrar refúgio dentro das fronteiras do Império Romano. Em outubro de 409, chegam na Península Ibérica, e em 411 ao convento Bracarense. Assim acaba a longa ‘’Pax Romana’’ para Bracara Augusta, não que a chegada fosse violenta ( pelo testemunho de Paulo Orósio, sabemos que por pouco tempo "trocaram a espada pelo arado"), mas porque muito rapidamente entrarem em conflito com os seus vizinhos os Vândalos Asdingos, que ocupavam também parte da Galécia. Em 419 os Suevos do rei Hermerico são atacados e cercados na Batalha dos montes Nervasos pelos Vândalos do rei Gunderico, Astério conde de Hispânia com tropas romanas vem ao seu socorro e muitos Vândalos são massacrados em Braga pelo vigário Maurocellus, na sua retirada para a Bética.
 Bracara capital do reino suevo
 Tendo os Visigodos, em nome dos romanos, derrotados os Alanos que ocupavam a Lusitânia pouco tempo antes, os Suevos tomam conta desse território e Bracara Augusta torna-se a capital política do Reino Suevo que englobava a extinta região da Galécia, e se prolongava até ao rio Guadalquivir.
 Esse curto reino de 174 anos, é no entanto, o primeiro reino medieval do ocidente, o primeiro reino católico e enfim o primeiro reino “bárbaro” a cunhar moeda. De fato, em Bracara foram cunhados síliqua de prata com dum lado a efígie do imperador Honório e do outro uma cruz laureada com as letras “B e R” por Bracara e a inscrição “ivssv richiari reges” por “Por ordem do rei Requiário”. Requiário que foi convertido ao catolicismo por Balcónio, bispo de Bracara e fundador duma escola teológica na cidade, figura proeminente do catolicismo bracarense com Paulo Orósio (que contactou diretamente com Sto. Agostinho e com S. Jerónimo), os dois Avitos (um peregrino no Oriente, outro peregrino em Roma). Depois de vários sucessos os Suevos alargam ainda mais o seu território. Os Visigodos sempre aliados e mesmo federados dos romanos são novamente enviados para a Península. Primeiro enviam uma embaixada para pôr os Suevos na ordem, sem resultados, e como resposta a segunda tentativa de dialogo dos Visigodos, Requiário, ataca a região de Tarragona na atual Catalunha. Fartos, os Visigodos atacam também e derrotam os Suevos perto de Astorga (na batalha do Rio Órbigo), muitos deles escapam, e durante a perseguição, os Visigodos atacam e saqueiam Bracara, no domingo 28 de outubro de 456. São feitos muitos prisioneiros “romanos”, as Igrejas são profanadas, os padres são despidos das suas vestes sacerdotais, até a nudez. Curiosamente segundo Idácio, Bracara caiu sem derrame de sangue e violações (Astorga não terá a mesma sorte e será em parte incendiada). Teodorico e seus Visigodos depois de ter capturado e morto Requiário no Porto seguem para a Lusitânia, e deixam o convento bracarense nas mãos de bandas armadas de saqueadores.
 O reino de Galécia é dominado indiretamente pelos Visigodos, os Suevos encontrando-se numa clara posição de vassalagem e dividem-se em dois reinos. Bracara, já não sendo a única capital perde influência, ao invés Lugo e sobretudo Porto ganham importância. Com a morte de Idácio, depois de 469, ficamos sem informação até 561, e a ordem do rei Ariamiro, de proceder ao Primeiro Concílio de Braga, entre os anos 561 e 563, na presidência de Lucrécio, bispo de Bracara. Seguido em 572, no reino de Miro, pelo segundo concílio de Braga, presidido desta por São Martinho, bispo de Dume e de Braga, novamente única capital do reino. Essa curta fase marca um renascimento dum certo esplendor político e religioso de Bracara, muito influenciada pelo Império Bizantino. E deve muito a obra de (re)organização, e de formação (inclusivo do próprio rei, Miro), do culto bispo São Martinho de Dume. O Paroquial suevo é exemplo disso, que não só prova esse grande esforço de organização na Igreja, mas também na administração civil do reino.
 Em 585, o reino Suevo, acaba, dominado pelo Reino Visigótico, durante 130 anos. Bracara deixa de ser definitivamente capital política dum estado, guardando no entanto o seu estatuto de capital eclesiástica. Durante esses dois reinos germânicos, apesar do saque, houve uma relativa continuidade, económica, com uma certa prosperidade da cidade, e na configuração e ocupação do espaço. Embora a cidade vi-se alguns dos seus monumentos transformados e a qualidade da reconstrução ser de modo geral de nível inferior a do período romano. No entanto, algumas construções religiosas, como a basílica de Dume e em particular a capela de São Frutuoso mostram sinais evidente da utilização de materiais nobres, como mármore e calcários. A periferia até conhece um desenvolvimento, ilustrada com a construção de varias igrejas (S. Vicente, S. Vítor, e S. Pedro de Maximinos).
 Paços Reais
 Curiosamente, parece que os reis suevos nunca viveram em Bracara mas sim nos seus arredores, Teodomiro terá dado o seu nome a freguesia de Mire de Tibães e perto do seu palácio São Martinho terá fundado um mosteiro. Santa Marta das Cortiças é outro lugar com um palácio real ao lado duma basílica. No alto do monte e ao lado dum castro, numa clara posição defensiva, (talvez depois do saque de Teodorico).
 Da Islamização à Reconquista (século VIII a X)
 A entrada dos mouros na Península ocorreu com o desembarque em Gibraltar a 27 de abril de 711 de Tárique. Seis anos depois, em 717, os Mouros tomam Bracara, e a sede da diocese bracarense é transferida até 1070 para Lugo. A resistência cristã recuou de forma mais permanente até ficar confinada numa pequena zona montanhosa das Astúrias. Porém menos de 40 anos depois, no tempo de Afonso I das Astúrias, Braga é de novo em zona cristã, embora numa zona muito perigosa, demasiada perto da fronteira do Douro. O século X é marcado, após um período de paz, por diversas destruições sangrentas de Almançor, governador do Alandalus, que consegue inverter o avanço da reconquista. Verifica-se uma vasta destruição muçulmana na Galiza, em 997, por Almançor e seu exército, que saqueou as cidades galegas do Porto, até Santiago de Compostela, mas não sabemos se passou por Braga. Todavia o cronista árabe Ibne Abd AI-Hunim AI-Himiari, citando um texto do geógrafo AI-Brak (século XI), fala duma cidade destruída.
 A cidade de Braga
 A cidade de Braga que nasce no século XI, tem pouco a ver com a antiga e rica Bracara. Depois de D. Fernando I de Leão ter conquistado Coimbra, por decisão real, Braga torna a ser sede episcopal com a nomeação do bispo D. Pedro de Braga que manda reconstruir a Sé ( sobre restos de um antigo templo romano dedicado à deusa Ísis, que teria mais tarde sido convertido numa igreja cristã). A cidade medieval desenvolve-se em torno da Sé fortificada, ocupando só o quarto noreste da antiga Bracara até a muralha romano do norte, o resto da cidade é aos poucos destruído e transformado em campos e hortas. O que confirma a crónica árabe, Braga perdeu certamente mais de metade da sua população, e toda a zona Oeste ocupada com monumentos públicos, fórum, termas, teatro e anfiteatro é abandonada. Uma muralha circundante é construida a volta da cidade medieval em antes do século XIII. Braga foi oferecida como dote, por Afonso VI de Leão e Castela, à sua filha D. Teresa, no seu casamento com D. Henrique de Borgonha. Estes últimos foram senhores da cidade entre 1096 a 1112. Em 1112, doam a cidade aos Arcebispos.
 Escavações
 Felizmente a memória de Bracara Augusta não ficou completamente apagada, já no tempo do rei D. Manuel, com o arcebispo de Braga D. Diogo de Sousa houve a preocupação de proteger os vestígios romanos, com a colocação no recém criado, campo de Santa Ana (Av. Central) de mais de uma dezena de miliários . Outro arcebispo de Braga, entre 1626 e 1634, Rodrigo da Cunha descreve na sua “História Ecclesiástica dos Arcebispos de Braga” a suposta fundação de Braga, citando vários autores, e emite a acertada opinião que Bracara não ocupava o mesmo espaço que Braga
 Outro membro do clérigo, Jerónimo Contador de Argote foi um grande historiador e defensor do património de Braga como se nota na sua importante obra “Memórias Históricas do Arcebispado de Braga”. As transformações do século XIX e inicio do século XX em Braga afetaram principalmente os edifícios medievais como por exemplo a destruição do castelo em novembro de 1905 pela Câmara. No fim do século passado, porém Braga conheceu um crescimento exponencial que ameaçou a partir de 1970 as ruínas romanas, as grandes quintas que cercavam a cidade foram transformadas em estradas e loteamentos. Depois de algumas destruições, o Cónego Arlindo Ribeiro da Cunha, é dos primeiros a indignar-se, sem resultados. Em janeiro de 1976, quatro funcionários da Universidade do Minho ( Dr . Barreto Nunes, Dr. Mendes Atanazio, Dr. Artur Norton e Arqt Cameira) alertam o M.E.I.C (Ministério da Educação e Investigação Científica, que tutelava a Junta Nacional de Educação com funções de proteção e conservação de monumentos e obras de arte) do risco de destruição iminente da colina de Maximinos, em fevereiro é criado a C.O.D.E.P. (Comissão de Defesa e Estudo do Património). Em Abril o professor Jorge de Alarcão dirige uma primeira campanha de sondagens. Processo que culmina em 20 de novembro, com a visita do Primeiro Ministro Dr . Mário Soares no campo arqueológico : A antecessora, da atual Unidade de Arqueologia da Universidade do Minho (U.A.U.M.) criado em 1976 para orientar o salvamento de Bracara Augusta, desenvolve-se a partir de 1977 com os seguintes resultados:
 Termas romanas de Maximinos — Alto da Cividade, descoberto em 1976.
 Fonte do Ídolo — São Lázaro. Nessa área, situada na actual Rua do Raio, e fora do antigo perímetro da cidade romana, terá existido um edifício religioso consagrado ao deus Tongoenabiago.
 Tramo da muralha romana da Quinta do Fujacal com uma primeira intervenção em 1977 e trabalhos de maior amplitude em 1982 e 1983.
 Ruínas romanas das Carvalheiras — descobertas em 1983. Datam do fim do , casa (Domus) particular da elite bracarense de 1152 m
 Mercado romano e basílica paleo-cristã (1983) — observáveis numa cripta, sob a capela da Sé Catedral
 Termas romanas da Rua Afonso Henriques — Data do , com uma área de 3000 m.
 Teatro romano do Alto da Cividade — Alto da Cividade, descoberto em 1999, foi construído no inicio do , com as termas públicas, e tem um diâmetro de 72,63 m (245 pés), com uma capacidade de entre 4000 e 4500 espetadores.
 Mosaico Romano no Museu de D. Diogo de Sousa (1986) — um dos mais antigos do Norte de Portugal
 Seminário de Santiago 1987 - Nas escavações efectuadas no claustro, encontrou-se uma grande sala com resto de colunas, tendo ao centro uma piscina decorada com mosaicos, que foi provavelmente parte de um balneário
 Insula nos terrenos do Museu de D. Diogo de Sousa
 Insula romana sob edifício da Escola da Sé — Sé
 Ruínas romanas inseridas no edifício da Bibliopólis
 Ruínas Romanas do Edifício das "Frigideiras do Cantinho"
 Troço de muralha do Baixo Império na base da Torre da Capela de Nossa Senhora da Glória
 Edifício romano de Santo António das Travessas — Edifício Municipal
 Via Romana XVII — com origem no limite leste da cidade e, atravessando o Barroso, passa em Acquae Flaviae (Chaves), de onde prossegue para Astorga — Em fase de classificação pelo IPPAR
 Via Romana XVIII ou Via Nova (Geira) — localizada a nordeste da cidade, fazendo a ligação mais directa com Asturica Augusta (Astorga). Monumento nacional e em fase de preparação de candidatura a Património da Humanidade pela UNESCO
 Via Romana XIX- unia as cidades de Braga, e Asturica Augusta (Astorga), via Ponte de Lima.
 Ver também
 Geografia romana em Portugal
 História de Braga
 Museu Regional de Arqueologia Dom Diogo de Sousa
 Notas
 Ligações externas
 História Eclesiástica dos Arcebispos de Braga, e dos Santos, e Varoes illustres, que florescerão neste Arcebispado, do arcebispo de Braga, Rodrigo da Cunha Primeira e segunda parte (1634-1635)
 Memorias para a Historia Ecclesiastica do Arcebispado de Braga Primaz das Hespanhas, de Jerónimo Contador de Argote
 Antes de Bracara Augusta, Francisco Sande Lemos, Forum 42-43, Jul 2007/Jan 2008
 Bracara Augusta (Unidade de Arqueologia da Universidade do Minho)
 Bracara Augusta no projecto Simulacra Romae (Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes) - Urbanismo e Arquitectura em Bracara Augusta. Balanço dos contributos da Arqueologia Urbana, Maria Manuela Martins, Simulacra Romae Bracara Augusta.
 O espaço construído de Bracara Augusta no Alto Império
 Museu de Arqueologia D. Diogo de Sousa
 Mapa de Braga - Roteiro de Bracara Augusta (C.M. Braga)
 Povoações romanas em Portugal
 Cividade
 São José de São Lázaro
 Património edificado em Braga
 Galécia
 História de Braga
 Cidades da Roma Antiga
 Cidades do Reino Visigótico
 Cidades do Reino Suevo


text:
 25.8.2007
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 199/44
 29. juunil 2007 esitatud hagi — ITT Manufacturing Enterprises Inc. versus Siseturu Ühtlustamise Amet — ITT Trademark & Trade (I.T.T.)
 (Kohtuasi T-231/07)
 (2007/C 199/83)
 Hagiavaldus esitati inglise keeles.
 Pooled
 Hageja: ITT Manufacturing Enterprises Inc. (Wilmington, Ühendriigid) (esindaja: solicitor F. Delord)
 Kostja: Siseturu Ühtlustamise Amet (kaubamärgid ja tööstusdisainilahendused)
 Teine menetluspool apellatsioonikojas: ITT Trademark & Trade GmbH (Münhen, Saksamaa)
 Hageja nõuded
 —
 tühistada vaidlustatud otsus, kinnitada otsus nr 565/2005 ja mõista kohtukulud välja ühtlustamisametilt, teise võimalusena
 —
 muuta ära vaidlustatud otsus, kinnitada otsus nr 565/2005 ja mõista kohtukulud välja ühtlustamisametilt.
 Väited ja peamised argumendid
 Ühenduse kaubamärgi taotleja: ITT Trademark & Trade GmbH.
 Asjaomane ühenduse kaubamärk: Ühenduse sõnamärk „ITT” kaupadele ja teenustele klassides 7, 9 ja 11 — taotlus 1 152 339.
 Vastulause aluseks oleva kaubamärgi või tähise omanik: ITT Manufacturing Enterprises Inc.
 Vastulause aluseks olev kaubamärk või tähis: Siseriiklik kujutismärk ja tuntud registreerimata kaubamärk, mis sisaldab sõnalist elementi „ITT”, mida kasutatakse ühenduse kaubanduses kaupadele ja teenustele paljudes klassides.
 Vastulausete osakonna otsus: Rahuldada vastulause täises ulatuses.
 Apellatsioonikoja otsus: Jätta apellatsioonkaebus rahuldamata.
 Väited: Hageja vaidlustab apellatsioonikoja seisukoha, et vastulausete osakond ei lähtunud oma otsuses nõuetekohasest kaubamärgist.


text:
Goochelen is de kunst van het schijnbaar onmogelijke. Het is vanouds een straat- en podiumkunst, waarbij door middel van vlugge hand- en vingerbewegingen een bedrieglijk, vaak optisch effect wordt gecreëerd. De bedoeling is dat het voor de toeschouwers onduidelijk blijft hoe dat effect, het 'onmogelijke', tot stand komt. Iemand die de kunst van het goochelen beoefent noemt men een goochelaar of illusionist. In de Franse tijd was de benaming prestidigitateur wel gangbaar.
 Een goochelaar gebruikt bij haar/zijn voorstelling traditionele hulpmiddelen zoals speelkaarten, ringen, touw, doeken en balletjes, maar ook levende have als duiven, en vuur. Spreekwoordelijk is het konijn uit de hoge hoed. Soms gebruikt een goochelaar zelfs personen, zoals bv. zijn/haar assistent(e) of iemand uit het publiek en die komen er dan op een wonderbaarlijke manier zonder kleerscheuren vanaf.
 Speciale acts zijn bijvoorbeeld de ontsnappingsstunts van bijvoorbeeld de legendarische goochelaar Harry Houdini (1874-1926), onderwateracts en doorzaag- en verdwijntrucs. Sommige goochelaars combineren trouwens hun voorstelling met illusionisme, comedy of clownerie, of hebben zich gespecialiseerd in straatgoochelen, kaartschieten, table magic, goochelen voor kinderen, soms gecombineerd met een clownsact, of close-upgoochelen.
 Ontstaan en geschiedenis van de goochelkunst
 Het ontstaan van het goochelen als podiumkunst is niet geheel duidelijk. De meest gangbare theorie is dat het goochelen is uitgevonden door sjamanen die met illusies hun macht binnen de gemeenschap wilden vergroten.
 Tot op heden zijn er goochelaars die beweren bovennatuurlijke krachten te bezitten, zoals Rasti Rostelli en de wereldberoemde Uri Geller.
 Verder maakten en maken dieven en oplichters wel gebruik van goocheltrucs, bijvoorbeeld door een object te verkopen, betaling te ontvangen, en dit vliegensvlug om te wisselen voor iets waardeloos van hetzelfde gewicht, of door iemand af te leiden waarop de goochelaar zelf of een handlanger de zakken van het slachtoffer rolt (zoals te zien op het afgebeelde schilderij van Jeroen Bosch). Wellicht de populairste goocheltruc die gebruikt wordt om mensen op te lichten is balletje-balletje.
 De goochelkunst zoals we die nu kennen is ontstaan rond de achttiende eeuw. Het is niet toevallig dat rond deze tijd tevens de esoterische filosofie zeer populair was. Er zijn verschillende parallellen met de esoterie en het goochelen. Beide houden vast aan strikte geheimhouding. Lidmaatschap tot esoterische genootschappen en goochelclubs is aan voorwaarden verbonden. Het goochelen heeft zich los van de esoterie ontwikkeld en is in de negentiende eeuw tot een volwaardige podiumkunst verworden.
 In tegenstelling dan wat veel mensen denken, kopen goochelaars hun trucs gewoon in speciale goochelwinkels. Nederland telt momenteel drie "echte" goochelwinkels. Vroeger bedachten goochelaars vaker hun eigen trucs, tegenwoordig bijna niet meer. Er zijn ook goochelaars gespecialiseerd in het bedenken en ontwerpen van goocheltrucs. Zij verkopen deze trucs vaak door aan de goochelwinkels.
 Goochelen en toveren
 Tegenwoordig wordt duidelijk onderscheid gemaakt tussen goochelen en toveren. Toveren (magie) is bovennatuurlijk en bestaat alleen in sprookjes of voor mensen die in occultisme geloven. Goochelen bestaat uit het toepassen van handige trucs waardoor het lijkt alsof er iets onmogelijks wordt gedaan.
 Dit onderscheid is lang niet altijd zo duidelijk geweest. Veel goochelaars deden geheimzinnig over hun werkwijze en werden door het bijgelovige volk als tovenaars beschouwd. De goochelaars lieten hen in de waan. Hier kon overigens ook een risico aan verbonden zijn: de goochelaars konden beschuldigd worden van zwarte kunst en waren meestal vreemdelingen en dus relatief weerloos omdat ze niemand kenden en niemand hen kon of wilde vrijpleiten. Dit kon hen op de brandstapel brengen of leiden tot volksgerichten of lynchpartijen. Nog steeds is in Saoedi-Arabië hekserij een misdrijf waar de doodstraf op staat; goochelen kan derhalve onder bepaalde omstandigheden levensgevaarlijk zijn.
 Ook tegenwoordig zijn er goochelaars die zich laten voorstaan op bovennatuurlijke krachten, zoals de reeds genoemde Uri Geller. Ze worden lang niet door iedereen serieus genomen.
 Etymologie
 Het woord goochelen stamt af van het middelnederlands gokelen, wat toveren of goochelen betekent. In het Hoogduits komt het woord gaukeln voor, afkomstig van oudhoogduits goukelon of gaugolon. Het is mogelijk dat het woord teruggaat op het Latijnse joculari (jongleren) of het middeleeuws latijn caucus (beker) in caucularius (goochelaar).
 Goochelkunst in Nederland
 In Nederland bestaan ongeveer vijfentwintig goochelverenigingen. De overkoepelende organisatie voor Nederlandse goochelaars is de Nederlandse Magische Unie (NMU), die onder meer jaarlijkse goochelcongressen organiseert, waaraan ook veel buitenlanders deelnemen. Tijdens die congressen worden tevens de Nederlandse Kampioenschappen Goochelen gehouden. Ook worden jeugdcongressen georganiseerd, met hun eigen (jeugd)kampioenschappen.
 De NMU is de opvolger van de NBG (Nederlandse Bond van Goochelaars) die kort na de Tweede Wereldoorlog was opgericht door onder meer Henk Vermeyden. Voor die tijd bestond er geen organisatie voor goochelaars in Nederland. Men ging toen naar Duitsland en andere landen voor nieuwe inspiratie en nieuw materiaal. Maar sinds de NBG zijn de ontwikkelingen hard gegaan.
 Fred Kaps is de enige ter wereld die drie maal wereldkampioen werd bij de Fédération Internationale des Sociétés Magiques Grand Prix. (Barcelona 1950, Amsterdam 1955 en Luik 1961). Richard Ross won twee keer (1970 en 1973). Eén keer wonnen Tonny van Dommelen (1958), Ger Copper (1979) en Harry Thiery (1967) een wereldtitel. De laatst bejubelde Nederlandse goochel-wereldkampioenen (2000) waren Scott Magician & Muriel, met een combinatie van goochelillusies, slapstick-comedy en 'physical comedy'. In 2003 vond het driejaarlijkse FISM-congres plaats in Den Haag. Het laatste FISM-congres was in 2018 in Busan.
 De NMU geeft een tijdschrift uit, getiteld Informagie, de opvolger van Hocus.
 Goochelkunst in België
 België heeft ongeveer tien goochelverenigingen. Er wordt ook een vakblad uitgegeven, onder de titel Escamoteur.
 Zie ook
 Close-up magic
 Lijst van goochelaars
 Externe link
 Fédération Internationale des Sociétés Magiques
 Magie


text:
 25.8.2014
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 282/51
 Žaloba podaná 30. júna 2014 – Bodegas Muga/Komisia
 (Vec T-491/14)
 2014/C 282/67
 Jazyk konania: španielčina
 Účastníci konania
 Žalobkyňa: Bodegas Muga, SL (Haro, Španielsko) (v zastúpení: J. L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero a A. Lamadrid de Pablo, advokáti)
 Žalovaná: Európska komisia
 Návrhy
 Žalobkyňa navrhuje, aby Všeobecný súd:
 —
 zrušil napadnuté rozhodnutie v rozsahu, v akom kvalifikuje súbor opatrení, ktoré podľa nej predstavujú španielsky systém daňového leasingu (SEAF), ako novú štátnu pomoc, ktorá je nezlučiteľná so spoločným trhom,
 —
 subsidiárne zrušil články 1 a 4 napadnutého rozhodnutia, ktoré ako príjemcov údajnej pomoci a ako jediných príjemcov povinných vrátiť pomoc určujú investorov AIE (hospodárskych záujmových združení),
 —
 subsidiárne zrušil článok 4 napadnutého rozhodnutia v rozsahu, v akom tento článok v rozpore so všeobecnými zásadami práva EÚ nariaďuje vrátenie údajnej pomoci,
 —
 v každom prípade zrušil článok 4 napadnutého rozhodnutia v rozsahu, v akom rozhoduje o zákonnosti súkromných zmlúv uzavretých medzi investormi a ďalšími subjektmi, a
 —
 zaviazal Komisiu na náhradu trov konania.
 Dôvody a hlavné tvrdenia
 Dôvody a hlavné tvrdenia sú podobné dôvodom a hlavným tvrdeniam už uvedeným vo veci T-700/13, Bankia/Komisia.


text:
II Ka 377/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach
 Nowość II Ka 377/19 - Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach
 Opublikowano: LEX nr 2724841
 II Ka 377/19
 Przewodniczący: Sędzia SO Karol Troć.
 Przy udziale Prokuratora Patrycji Klimiuk - Romaniuk.
 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy R. A., A. B. (1) i K. O. oskarżonych o czyn z art. 158 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcy oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II K 480/17 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów postępowania odwoławczego od oskarżonych K. O. i R. A. kwoty po 126,66 zł i od A. B. (1) kwotę 186,66 zł.
 R. A., A. B. (1) i K. O. zostali oskarżeni o to, że: w dniu 24 kwietnia 2016 r. w S. woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu, wzięli udział w pobiciu: M. C., k.c. i D. P. poprzez uderzenie otwartą ręką w twarz, uderzeniu pałką po ciele, popychanie, w wyniku czego D. P. doznał obrażeń ciała w postaci rany tłuczonej głowy w okolicy czołowej długości 6 cm, stłuczenia okolicy nadgarstka prawego z obrzękiem, krwiaka podskórnego przedramienia prawego 3x8 cm, M. C. doznał obrażeń ciała w postaci sińców w obrębie pleców i ręki lewej, k.c. doznał obrażeń ciała w postaci urazu nosa z krwawieniem z nosa, które to należą do kategorii lekkich i powodują naruszenie czynności ciała na okres nie przekraczający siedem dni, czym naraził pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub art. 157 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 158 § 1 k.k.,
 a nadto A. B. (1) został oskarżony o to, że: II. w dniu 26 kwietnia 2016 r. w Ł. woj. (...) kierował wobec D. P. groźby pozbawienia życia, które to wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, że będą spełnione, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k.
 Sąd Rejonowy w Siedlcach po rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2019 r.:
 I. oskarżonych R. A., A. B. (1) i K. O. uznał za winnych dokonania zarzucanego im czynu opisanego w pkt I a/o i wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 1 k.k. i za czyn ten na podstawie art. 158 § 1 k.k. wymierzył każdemu z oskarżonych karę po 6 miesięcy pozbawienia wolności;
 II. oskarżonego A. B. (1) uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II a/o i wyczerpującego dyspozycję art. 190 § 1 k.k., przy czym ustalił, iż oskarżony kierował groźby karalne pobicia i za czyn ten na podstawie art. 190 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;
 III. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. orzeczone wobec A. B. (1) jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną w wymiarze 7 miesięcy pozbawienia wolności;
 IV. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w stosunku do K. O. oraz A. B. (1) warunkowo zawiesił ustalając okres próby na 2 lata;
 V. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonych K. O. i A. B. (1) w okresie próby do pisemnego informowania Sądu - Sekcja Wykonawcza o przebiegu okresu próby raz na pół roku;
 VI. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł solidarnie od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego D. P. obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę kwoty 3000 złotych;
 VII. zasądził od oskarżonych K. O. i R. A. na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 120 złotych zaś od A. B. (1) 180 złotych tytułem opłaty oraz kwotę po 70 złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.
 Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonych R. A., A. B. (1) i K. O. oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego.
 Obrońca oskarżonych zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu:
 1. na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4, 5 § 2, 7 i 410 i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez dokonanie sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego, z pominięciem istotnych okoliczności i przemawiających na korzyść oskarżonego, a w szczególności:
 - bezzasadnej dyskwalifikacji wyjaśnień oskarżonych R. A., A. B. (1) i K. O., którzy konsekwentnie, przez cały tok postępowania przygotowawczego, jak i sądowego, negowali swoje sprawstwo odnośnie zarzuconego im czynu podkreślając, iż rzeczywista ich rola w zdarzeniu wynika wprost z zabezpieczonego materiału monitoringowego;
 - konsekwentne i szczegółowe wyjaśnienia oskarżonego A. B. (1) znajdują bezpośrednie potwierdzenie w odtwarzanym na rozprawie zapisie monitoringu, gdzie wprost widoczna jest jego rola w zdarzeniu, umiejscowienie jego odległości od pokrzywdzonego, wreszcie brak jakichkolwiek przedmiotów w rękach oskarżonego;
 2. na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na wadliwym ustaleniu, iż działanie oskarżonych wyczerpało dyspozycje przypisanego im czynu w sytuacji, kiedy brak jest jednoznacznych i nie budzących wątpliwości dowodów potwierdzających, iż działanie polegało na zachowaniach szczegółowo przedstawionych (w tym zakresie Sąd podjął próbę opisania zachowania A. B. (1) nie poświęcając ani zdania każdemu z pozostałych oskarżonych) w motywach skarżonego orzeczenia, nadto w ramach zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych apelujący podniósł zarzut co do społecznej szkodliwości działania oskarżonych i uznanie, że w zakresie uznania winy sprawców czynu z art. 158 § 1 k.k. i wymierzenia kary nie ma podstaw do przyjęcia, że wina i społeczna szkodliwość nie są znaczne, co w konsekwencji pozwoliłoby na orzeczenie samoistnych kar grzywien.
 W oparciu o powyższe zarzuty obrońca oskarżonych wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonych R. A., A. B. (1) i K. O. od dokonania zarzucanego im czynu z art. 158 § 1 k.k. oraz nadto A. B. (1) od dokonania czynu zarzuconego mu z art. 190 § 1 k.k. ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec oskarżonych samoistnych kar grzywien.
 Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zaskarżył wyrok w zakresie pkt III, IV i VI i w tym zakresie zarzucił orzeczeniu:
 I. rażącą niewspółmierność (łagodność) kary (wymiaru okresu próby pkt IV wyroku) w odniesieniu do kary orzeczonej wobec oskarżonych R. A., K. O. w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności, przez warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby 2 lat w sytuacji, gdy nie jest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary, mając na względzie stopień winy oskarżonych, ich zachowanie, kwalifikację prawną czynu zabronionego, a także przebieg przedmiotowego zdarzenia,
 II. rażącą niewspółmierność (łagodność) kary łącznej orzeczonej wobec oskarżonego A. B. (1), zawartej w pkt III skarżonego wyroku, w wymiarze 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz rażącą niewspółmierność (łagodność) kary (wymiaru okresu próby pkt IV wyroku) w odniesieniu do kary łącznej, przez warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby lat 2 w sytuacji, gdy nie jest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary, mając na względzie stopień winy oskarżonego, jego zachowanie, kwalifikację prawną czynu zabronionego, a także przebieg przedmiotowego zdarzenia,
 III. rażącą niewspółmierność (łagodność) orzeczonej wobec oskarżonych R. A., A. B. (1) i K. O. kary w postaci środka karnego polegającego na obowiązku naprawienia szkody, zawartej w pkt VI skarżonego wyroku poprzez orzeczenie solidarnie od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego D. P. obowiązku naprawienia szkody w części poprzez zapłatę kwoty 3.000 złotych, która to kwota zdaje się być rażąco niewspółmierna do szkody wyrządzonej działaniem oskarżonych,
 IV. zaniechanie orzeczenia wobec oskarżonych środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym i zbliżania się do niego na odległość mniejszą niż 20 metrów.
 Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o:
 1. zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 kwietnia 2019 r., sygn. akt II K 480/17, w skarżonym zakresie, poprzez:
 - orzeczenie wobec oskarżonego R. A., A. B. (1) i K. O. okresu próby wynoszącego 3 lata;
 - orzeczenie wobec oskarżonego A. B. (1)kary łącznej w wymiarze 9 miesięcy pozbawienia wolności;
 - orzeczenie solidarnie od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego D. P. obowiązku naprawienia szkody w części poprzez zapłatę 30.000 złotych - pkt VI skarżonego wyroku;
 - orzeczenie wobec oskarżonych środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym D. P. i zbliżania do niego na odległość mniejszą niż 20 metrów w okresie próby,
 2. zasądzenie solidarnie od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
 W toku rozprawy odwoławczej obrońca oskarżonych poparł swoją apelację i wnioski w niej zawarte, z tym, że uzupełnił wnioski o trzeci wniosek poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
 Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego poparł swoją apelację i wnioski w niej zawarte, z tym, że cofnął sformułowanie w apelacji o zawieszeniu kary w stosunku do oskarżonego R. A., wskazując nadto, że wniosek o wydłużenie okresu próby dotyczy tylko A. B. (1) i K. O., co do zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego wniósł o zastosowanie tego zakazu w ramach środka karnego, ponadto wniósł o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonych.
 Prokurator wniósł o nieuwzględnienie obu apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.
 Oskarżony R. A. przyłączył się do stanowiska obrońcy i wniósł o nie uwzględnienie apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.
 Oskarżony A. B. (1) przyłączył się do stanowiska obrońcy i wniósł o nieuwzględnienie apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.
 Apelacje obrońcy oskarżonych i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego są bezzasadne i jako takie nie zasługują na uwzględnienie.
 Na wstępie podnieść należy, iż w ocenie Sądu Okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala zatem przyjąć, iż w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a tym samym, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia co do czynów zarzucanych oskarżonym w akcie oskarżenia. Odnosząc się do problemu błędu w ustaleniach faktycznych wskazać należy, iż zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok SN z 5 września 1974 r., II KR 114/74, OSNKW 1975, Nr 2, poz. 28). Dokonując oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Siedlcach sprostał wymogom płynącym ze wskazanego wyżej orzeczenia Sądu Najwyższego, dlatego rozumowanie Sądu I instancji spotkało się z całkowitą aprobatą ze strony Sądu Odwoławczego i co za tym idzie, nie wymaga jakiejkolwiek korekty w tym zakresie. Sąd Rejonowy dostatecznie rozpatrzył wszystkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz wykazał winę oskarżonych w zakresie zarzucanych im czynów. Wprawdzie Sąd I instancji rzeczywiście w ustaleniach faktycznych mało precyzyjnie wskazywał na działania oskarżonych, używając zbiorowego określenia "ochroniarze", jednakże krąg sprawców pobicia jest zamknięty, bo w zdarzeniu brało udział tylko trzech sprawców, wskazywanych przez pokrzywdzonych. Nie byli oni w stanie precyzyjnie przypisać niektórych opisywanych zachowań konkretnym osobom, ale ze względu na ścisłe współdziałanie przez oskarżonych w trakcie zdarzenia nie wyklucza to możliwości dokonania ustaleń faktycznych w tym zakresie, że wszyscy oni wzięli udział w pobiciu pokrzywdzonych - nawet jeśli nie da się precyzyjnie ustalić, który cios został zadany przez którego z oskarżonych. Niewątpliwie zaś nie tylko w świetle zeznań wskazanych przez Sąd I instancji świadków, ale już tylko w świetle treści obiektywnego dowodu z zapisu monitoringu wynika, że każdy z oskarżonych używał wobec któregoś z pokrzywdzonych przemocy fizycznej. Przy tym należy zauważyć, że zapis ten nie udokumentował przebiegu całego zdarzenia, ale tylko przed dyskoteką, wobec czego fakt, iż nie widać na nim używania konkretnych narzędzi, nie dowodzi tego, że narzędzia takie w toku całego zajścia nie były używane.
 Nie ma również wątpliwości co do tego, że postępowanie w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało starannie, a ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów natury logicznej, jak również nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisem art. 7 k.p.k. Na stwierdzenie powyższych okoliczności pozwala uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji szczegółowo wskazał bowiem dowody, które obdarzył przymiotem wiarygodności oraz wyjaśnił, z jakich powodów dał im wiarę. Szczegółowo wskazał także dowody, którym waloru wiarygodności odmówił i precyzyjnie oraz przekonywująco wyjaśnił, z jakich przyczyn na wiarę nie zasługują. Ustalenia poczynione w tym zakresie przez Sąd Rejonowy są zatem prawidłowe i w ocenie Sądu Okręgowego w Siedlcach nie noszą cech błędu, co prowadzi do przekonania, iż zarzuty apelacyjne podnoszone przez obrońcę oskarżonych w tym zakresie są jak najbardziej chybione. Wątpliwości Sądu Okręgowego nie budzi również uzasadnienie zaskarżonego wyroku, które zostało sporządzone z zachowaniem wymogów art. 424 k.p.k. i na tyle szczegółowo, że pozwala na kontrolę odwoławczą prawidłowości skarżonego rozstrzygnięcia. Dlatego też, w ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy wyrokując w niniejszej sprawie nie przekroczył granicy swobodnej oceny dowodów, a co za tym idzie nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia. Niewątpliwie oskarżeni A. B. (1), R. A. i K. O. dopuścili się popełnienia przypisanych im czynów, a fakt ten ma odzwierciedlenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym.
 W tym miejscu, ażeby nie powtarzać wszystkich argumentów przytaczanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd Odwoławczy uznał za stosowne ograniczyć się tylko do wskazania najistotniejszych okoliczności, które przemawiają za uznaniem za prawidłowe ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy w Siedlcach.
 Sąd Odwoławczy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, który uznając winę oskarżonych oparł się głównie na zeznaniach pokrzywdzonych M. C., k.c. i D. P. oraz innych świadków, którzy byli uczestnikami zdarzenia z dnia 24 kwietnia 2016 r., a także zapisie monitoringu z tego dnia. Oskarżeni A. B. (1), R. A. i K. O. od początku postępowania konsekwentnie negowali swoje sprawstwo w zakresie zarzucanych im aktem oskarżenia czynów. Jedynie A. B. (1) złożył krótkie wyjaśnienia odnośnie czynu II z a/o, kiedy pozostali oskarżeni skorzystali zaś z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Oskarżony potwierdził w zakresie drugiego z zarzucanych mu czynów, iż pojechał do Ł. spotkać się z D. P. i jego siostrą w celu ustalenia porozumienia co do rekompensaty za czyn, do którego doszło w dniu 24 kwietnia 2016 r. Zanegował jednak fakt, iż groził wtedy pokrzywdzonemu, a także to, iż do spotkania doszło 2 dni po zdarzeniu, podając, iż spotkał się z pokrzywdzonym 3-4 tygodnie później. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonych co do wyjaśnień A. B. (1), iż oskarżony ten w odniesieniu do czynu I z a/o odmówił składania wyjaśnień, nie można zatem w tym zakresie mówić o jego konsekwentnych i szczegółowych wyjaśnieniach, które można by zderzyć z innymi dowodami, w tym z zapisem monitoringu. Z zeznań świadków wynika, iż to A. B. (1) zainicjował kontakt i późniejsze spięcie z D. P. i jego kolegami. To o nim najczęściej i najszerzej w zakresie uczestnictwa w przedmiotowym zdarzeniu zeznawali pokrzywdzeni i inni wiarygodni świadkowie. Pozostali oskarżeni zostali rozpoznani przez świadków zdarzenia w tym pokrzywdzonych i przebywających z nimi w tym dniu znajomych. Ich udział w zdarzeniu został potwierdzony także zapisem monitoringu, gdzie bez żadnych wątpliwości ustalono konkretne działania poszczególnych osób w toku zdarzenia. Z zapisu tego wynika, iż obok A. B. (1) także R. A. i K. O. tak w trakcie obecności pokrzywdzonych na sali dyskoteki, jak i podczas wyprowadzania ich na zewnątrz budynku, a także przed budynkiem klubu stosowali wobec pokrzywdzonych przemoc fizyczną. Pokrzywdzeni od początku wskazywali na konkretne osoby, które brały udział w ich pobiciu i ich rozpoznanie nie budzi żadnych wątpliwości i jako takie stanowi jeden z koronnych dowodów w niniejszej sprawie. Pomimo takich okoliczności przedmiotowego zdarzenia jak nocna pora, fakt pozostawania przez uczestników zdarzenia pod wpływem alkoholu oraz jego dynamikę, pokrzywdzeni byli w stanie zarejestrować kto ich pobił, a potem już konkretnie wskazać poszczególnych napastników. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżeni jako ochrona dyskoteki "500 metrów" mieli w zakresie swoich obowiązków interweniowanie w pewnych krytycznych sytuacjach, które zagrażały bezpieczeństwu bawiących się lokalu osób, z możliwością wyprowadzenia takich osób z lokalu włącznie, jednakże zastosowane przez oskarżonych wobec pokrzywdzonych środki przymusu w tym przypadku były nadmierne do przypisywanego im przewinienia i oporu osób pokrzywdzonych. Nawet gdyby to pokrzywdzeni swoim nieodpowiednim zachowaniem w postaci gwizdania zwrócili na siebie uwagę ochrony dyskoteki, to środki, jakich użyli oskarżeni, żeby ich uspokoić, były niewspółmierne do zachowania pokrzywdzonych. Pozostali świadkowie w tym B. R., M. G., A. B. (2), A. B. (3) i E. K. potwierdzili, iż krytycznego wieczora między stronami niniejszego postępowania wywiązała się kłótnia słowna, w której obie strony dały upust swojej złości i nie szczędziły wulgarnych słów. Potem kłótnia ta, po wymierzeniu przez A. B. (1) ciosu otwartą dłonią w twarz D. P., przerodziła się na korytarzu klubu i przed nim w szarpaninę, w trakcie której oskarżeni stosowali wobec pokrzywdzonych przemoc fizyczną w postaci popychania oraz ciosów w głowę i twarz. Złożone na okoliczność przedmiotowego zajścia z 24 kwietnia 2016 r. zeznania D. P., k.c., M. C., M. S. i B. R. pozostają w większości ze sobą zbieżne, są jasne i logiczne, dlatego też legły one u podstaw ustalenia przez Sąd I instancji stanu faktycznego. Dynamika całej sytuacji spowodowała, iż bardzo trudno było ustalić dokładny przebieg poszczególnych elementów zdarzenia, które odbywało się w kilku miejscach, tj. na sali tanecznej, na korytarzu i przed budynkiem klubu, jednakże dokładna analiza dowodów z zeznań naocznych świadków oraz innych dowodów, w tym zapisu monitoringu, pozwoliły na odtworzenie rzeczywistego przebiegu krytycznego zdarzenia. Wątpliwości Sądu nie budzi także kwestia związana z charakterem obrażeń, jakich doznali poszczególni pokrzywdzeni w wyniku przedmiotowego zdarzenia i mechanizmu ich powstania. Sąd Rejonowy oparł się w tym zakresie na opinii sądowo-lekarskiej, w której opisane zostały obrażenia, jakich doznali D. P., k.c. i M. C. oraz możliwy mechanizm ich powstania. Obrażenia opisane przez biegłego w jego ocenie powstać mogły w wyniku urazów czynnych, w tym m.in. w sposób opisany przez pokrzywdzonych. Oceniając zaś rozmiar doznanych przez pokrzywdzonych obrażeń Sąd Rejonowy słusznie doszedł do uznania, iż należą one do kategorii średnio - ciężkich, co w dalszej kolejności miało znaczenia w zakresie wymierzonych poszczególnym oskarżonym kar. Wskazać także tym miejscu należy, iż bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku wskazanego w art. 158 § 1 k.k. wynika właśnie ze sposobu działania oskarżonych, w postaci stosowania przemocy fizycznej w postaci wielokrotnego zadania ciosów w okolice głowy i twarzy (wyrok SA w Katowicach z 15 listopada 2006 r., II AKa 328/06, KZS 2007/5/64). Jeżeli uwzględni się przy tym indywidualne cechy oskarżonych, takie jak wiek, postura oraz gwałtowność i intensywność ich zachowania, przyjąć należy bezsprzecznie, iż każdy cios czy każde kopnięcie w głowę oraz inne newralgiczne punkty ciała jak brzuch czy klatka piersiowa, stanowiło zagrożenie dla zdrowia osoby pokrzywdzonej i narażenie go na spowodowanie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k. Suma natomiast zachowań oskarżonych tym bardziej urealniała to zagrożenie w stosunku do D. P., k.c. i M. C. Uwzględniając zatem charakter zachowania oskarżonych, którzy działali z zamiarem zadania pokrzywdzonym znacznej dolegliwości, w postaci szarpania, wymierzania ciosów w okolice głowy i twarzy, co potwierdza opinia sądowo-lekarska dotycząca ich obrażeń, stwierdzić należy z całym przekonaniem, iż dopuścili się oni przestępstwa stypizowanego w art. 158 § 1 k.k.
 Nie ulega też wątpliwości, iż zachowanie A. B. (1) w zakresie drugiego czynu z a/o wypełniło dyspozycję art. 190 § 1 k.k. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż uzasadniona obawa, w konstrukcji przepisu art. 190 § 1 k.k., jest tym elementem, który pozwala ująć i zweryfikować, czy subiektywne odczucie obawy pokrzywdzonego co do spełnienia groźby miało obiektywne (uzasadnione) podstawy. Nie wystarczy zatem to, że pokrzywdzony oświadczy, iż obawiał się spełnienia groźby; konieczne jest bowiem dokonanie oceny, czy jego przekonanie miało obiektywne podstawy w ustalonych okolicznościach. Obiektywizacja podstawy wymaga zaś oceny w oparciu zarówno o osobowość pokrzywdzonego, jak i okoliczności, które pozwalają stwierdzić, że każdy przeciętny człowiek o podobnej osobowości, cechach psychiki, intelektu co pokrzywdzony, w ustalonych okolicznościach, uwzględniając także wcześniejsze ewentualne relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, towarzyszące wypowiedziom zachowania, uznałby groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę jej spełnienia (wyrok SN z 6 kwietnia 2017 r., V KK 372/16, LEX nr 2284206). W niniejszym wypadku pokrzywdzony miał wszelkie podstawy do uznania, iż wypowiadane przez A. B. (1) groźby mogą być spełnione, gdyż w przeszłości doszło pomiędzy nimi do krytycznego zdarzenia, w trakcie którego oskarżony nie wahał się użyć przemocy fizycznej wobec D. P.
 Reasumując, podkreślić należy, iż poczynione przez Sąd Rejonowy w Siedlcach ustalenia w zakresie tak stanu faktycznego, jak i winy oskarżonych A. B. (1), R. A. i K. O., są w ocenie Sądu Okręgowego prawidłowe i nie wykazują cech błędu. Nie ma wątpliwości co do tego, że oskarżeni ci dopuścili się popełnienia zarzucanych im czynów, a fakt ten został w sposób bezsporny dowiedziony.
 Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów apelacji, dotyczących wymiaru kar stwierdzić należy, iż tak jak nie budzi żadnych wątpliwości wina oskarżonych w zakresie przypisanych im czynów, tak również z pełną aprobatą Sądu Odwoławczego spotkało się rozstrzygnięcie Sądu I instancji i w tym zakresie. Wymierzone oskarżonym kary pozbawienia wolności nie noszą cech ani rażącej surowości, ani łagodności, a tylko w takiej sytuacji jej wymiar mógłby zostać przez Sąd Odwoławczy skorygowany. Rażąca niewspółmierność kary zachodzi bowiem wtedy, gdy suma zastosowanych kar zarówno zasadniczych, jak i dodatkowych, wymierzonych za przypisane oskarżonemu przestępstwo, nie uwzględnia należycie stopnia "społecznego niebezpieczeństwa" tego czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania, z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego (wyrok SN z 10 lipca 1974 r., V KRN 60/74, OSNKW 1974, z. 11, poz. 213). W ocenie Sądu Odwoławczego, oceniając wymiar kary, dokonany przez Sąd I instancji, przez pryzmat wymogów płynących z art. 53 k.k., z sytuacją taką w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Wymierzone oskarżonym w niniejszej sprawie kary czynią zadość wymogom płynącym w tym zakresie z przepisu art. 53 k.k. i n. Orzeczone kary odpowiadają bowiem stopniowi winy oraz społecznej szkodliwości czynu, uwzględniają właściwości i warunki osobiste oskarżonych, rodzaj wyrządzonych przez nich szkód, a także uwzględniają cele kary w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Tym samym Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, żeby kwestionować wymiar orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności. Podkreślić bowiem w tym zakresie należy, iż pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego nie kwestionował samego zastosowania w stosunku do oskarżonych A. B. (1) i K. O. dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonych im kar pozbawienia wolności (wobec oskarżonego R. A. nie było to możliwe ze względu na jego uprzednią karalność za czyny podobne i odbywanie kar izolacyjnych, które nie wywołały znaczącej poprawy postawy oskarżonego w postaci nie popełniania kolejnych przestępstw). Nie ulega też wątpliwości, że czyn zarzucany oskarżonemu R. A., A. B. (1) i K. O. cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości oraz zawinienia (skoro osoby powołane do zapewnienia porządku i bezpieczeństwa dopuściły się czynu, całkowicie z tą misją sprzecznego), co przemawia przeciwko uznaniu, że z punktu widzenia ogólnoprewencyjnego wystarczającą reakcją byłoby orzeczenie samoistnych kar grzywien. Fakt ten zatem w zestawieniu z tym, że oskarżony R. A. dał już wcześniej przykład lekceważenia dla przepisów prawa karnego i działał praktycznie bez uzasadnionego powodu, prowadzi do wniosku, iż w jego przypadku brak jest obecnie pozytywnej prognozy kryminologicznej, jaka jest wymagana przy orzekaniu o warunkowym zawieszeniu kary pozbawienia wolności.
 Sąd Odwoławczy w zakresie zastosowania wobec oskarżonych A. B. (1) i K. O. warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych wobec nich kar pozbawienia wolności podzielił stanowisko Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, iż wymierzając karę, sąd kieruje się dyrektywami określonymi w art. 53 k.k., jednakże w wypadku uznania, na skutek prawidłowego ustalenia i oceny tych wszystkich dyrektyw, że wymierzona kara pozbawienia wolności nie powinna przekraczać granicy, umożliwiającej zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania, to przeszkodą do warunkowego zawieszenia wykonania kary nie może być wzgląd na jej społeczne oddziaływanie, bo jedyną przesłanką decydującą o tym, czy kara w takiej wysokości ma być orzeczona w postaci bezwzględnej, czy też z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jest ocena, w jakiej postaci kara ta osiągnie cele wobec sprawcy przestępstwa - a więc rozstrzygnięcie to musi znajdować uzasadnienie jedynie w pozytywnej lub negatywnej prognozie kryminologicznej (wyrok SA we Wrocławiu z 12 czerwca 2002 r., II AKa 182/02, OSA 2002/11/77). Zgodzić się także należy ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach odnośnie tego, iż by możliwe było warunkowe zawieszenie wykonania kary sąd musi nabrać jedynie przekonania, że sprawca nie powróci do przestępstwa i wykonanie wymierzonej kary nie będzie konieczne dla wdrożenia go do przestrzeganego porządku prawnego. Tego rodzaju przekonanie bazować zaś musi na ocenie postawy sprawcy, jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia oraz zachowania się po popełnieniu przestępstw (wyrok SA w Katowicach z 20 listopada 2003 r. sygn. akt II AKa 391/03, LEX nr 120306). Poczyniona przez pryzmat niniejszej sprawy przez Sąd Okręgowy ocena wskazanych wyżej elementów prowadzi do wyniku pozytywnego dla obu tych oskarżonych. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, iż w odniesieniu do oskarżonych A. B. (1) i K. O. nie jest koniecznym oddziaływanie w warunkach izolacji penitencjarnej. Biorąc bowiem pod uwagę gradację kar wskazanych w kodeksie karnym od grzywny przez ograniczenie wolności, karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania po bezwzględną karę pozbawienia wolności, stwierdzić należy, iż w przypadku oskarżonych, którzy są mężczyznami w sile wieku z ustabilizowaną sytuacją życiową, pracujących i posiadających rodziny, zastosowanie najsurowszej z katalogu kar jest niezasadne. Błędnym jest bowiem w tym względzie pogląd, że tylko wysokie kary pozbawienia wolności osiągają cele prewencyjne. Cele te osiąga się karami sprawiedliwymi, bez względu na ich wysokość. Dwuletni okres próby orzeczony wobec oskarżonych A. B. (1) i K. O. ma zmusić ich do ponownego przestrzegania porządku prawnego, którego naruszenie skutkowałoby osadzeniem ich w zakładzie karnym, ale też zdaniem Sądu Odwoławczego okres ten nie wymaga wydłużenia, bowiem dwa lata to czas wystarczający zarówno, by oskarżeni ponownie ukształtowali w sobie przekonanie o konieczności przestrzegania prawa, jak i by było możliwe sprawdzenie, czy przekonanie to jest trwałe, a nie tylko chwilowe. Orzeczenie wobec nich kar grzywien, o co wnosi w swojej apelacji obrońca oskarżonych, jak wcześniej sygnalizowano, nie spełniłoby w stosunku do nich celów kary w zakresie, wskazanym powyżej. Nie można bowiem zapominać, iż obaj ci oskarżeni byli już w przeszłości karani sądownie (A. B. (1) za czyn z art. 191 § 1 k.k. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i grzywny oraz za czyn z art. 222 § 1 k.k. i in. na karę grzywny, zaś K. O. za czyn z art. 280 § 2 k.k. i in. na karę pozbawienia wolności z której odbywania został warunkowo przedterminowo zwolniony, a okres próby przebiegł pomyślnie, a nadto za czyn z art. 226 § 1 k.k. na karę ograniczenia wolności, którą wykonał).
 Reasumując powyższe rozważania w zakresie kar wymierzonych oskarżonym stwierdzić należy, iż kary w kształcie, orzeczonym w wyroku, zdaniem Sądu Okręgowego, uwzględniają cele, jakie powinny spełniać, czynią zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, przy tym dowodząc braku bezkarności dla tego typu zachowań. Ponadto są one współmierne do stopnia zawinienia i wystarczające do tego, by podziałały na oskarżonych powstrzymująco i uświadomiły im nieuchronność poniesienia odpowiedzialności karnej za naruszenia porządku prawnego. Spełniają również swoje zadania w zakresie prewencji ogólnej co do poszanowania prawa i kształtowania pozytywnych postaw. Na tym tle nie było konieczności orzekania wobec oskarżonych środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego D. P. - w ocenie Sądu wymierzone im kary należycie spełnią swą funkcję zapobiegawczą, zwłaszcza że fakt zamieszkiwania stron w niemałej od siebie odległości naturalnie odseparuje ich od siebie, wobec czego dodatkowe formalizowanie tego stanu rzeczy nie jest już niezbędne.
 Chybionym pozostaje także zarzut pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego dotyczący nadmiernej łagodności orzeczonego wobec oskarżonych obowiązku naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz D. P. kwoty 3000 złotych. Stwierdzić bowiem należy, iż żądana przez apelującego kwota 30.000 zł jest wygórowana biorąc pod uwagę charakter i rozmiar rzeczywistej szkody, jakiej doznał pokrzywdzony w wyniku przedmiotowego zdarzenia. Charakter obrażeń, jakich doznał w wyniku zdarzenia, określono jako średnio ciężki, nie były one szczególnie ani długotrwale bolesne, a powodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres nie przekraczający 7 dni, gdzie okres leczenia i rehabilitacji nie przekroczył 6 miesięcy. Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do kwestionowania wysokości orzeczonego wobec oskarżonych solidarnie obowiązku naprawienia szkody w części na rzecz pokrzywdzonego, zwłaszcza że szkoda w takiej wysokości na mieniu czy na osobie, nie została przez skarżącego ani udokumentowana, ani nawet należycie uargumentowana.
 O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. i art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 83 r. z późn. zm.) obciążając nimi oskarżonych.
 Z tych względów, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.


text:
Dubrovnik ( ) je pristaniško, zgodovinsko mesto (hrv. Grad Dubrovnik) in upravno središče Dubrovniško-neretvanske županije, sedež ozemeljsko približno enako velike Dubrovniške rimskokatoliške škofije (od 1828, ko so ji bila priključena ozemlja Stonske in Korčulanske škofije), univerze ter eno od najvidnejših turističnih letovišč ob obali Jadranskega morja, na skrajnem južnem delu Hrvaške. Je eno od štirih največjih mest Dalmacije. Leta 2011 je mesto v upravnem območju imelo 42 615 prebivalcev. Leta 1979 so Dubrovnik uvrstili na seznamu UNESCOVE svetovne dediščine.
 Blaginja mesta je v preteklosti temeljila na pomorski trgovini; kot glavno mesto pomorske Dubrovniške Republike je doseglo visoko stopnjo razvoja, zlasti v 15. in 16. stoletju, saj je postalo prepoznavno po svojem bogastvu in usposobljeni diplomaciji.
 Prebivalstvo
 Od leta 1991 se je število prebivalcev v občini iz 43.770 (popis 1991) povečalo na 49.728 (popis 2001), od tega je bilo 88,73 % Hrvatov.
 Zgodovina
 Nastanek mesta Dubrovnika sega v relativno daljno preteklost ter je - podobno kot v primeru mnogih starih sredozemskih mest - obdan z legendami. Od več legend o njegovem nastanku je zgodovinsko najbolj utemeljena legenda, ki povezuje nastanek novega mesta z uničenjem in propadom starega rimskega mesta Epidaura (na mestu današnjega Cavtata) v 7. stoletju. Pozneje se je mesto razvilo v pomembno trgovsko silo in središče mestne državice, Dubrovniške republike, ki je obstajala do leta 1808.
 Zaščitnik mesta
 Zaščitnik mesta Dubrovnik je Sveti Vlah. V mestu lahko najdemo Vlahov kip na mestnem obzidju, na vhodu v mesto, v pristanišču, na pročeljih zgradb, trdnjavah, cerkvah in palačah. Vendar pa lik svetega Vlaha ni samo sakralne narave, temveč tudi simbol dubrovniške državnosti. Še dandanes je praznik patrona, 3. februar, za meščane najpomembnejši dan v letu. Takrat je v mestu posebno praznovanje.
 Ni povsem znano od kdaj je sv. Vlaho zaščitnik mesta, predvideva pa se, da od obdobja med 10. in 12. stoletjem. Obstaja dokument, ki potrjuje, da so pokroviteljstvo sv. Vlaha razglasili leta 1190 na skupščini plemičev in meščanov. Izbira prav tega svetnika pa ni naključna; nekateri trdijo, da je celo politična. Takrat se je Dubrovnik nahajal pod zaščito Bizanca. In čeprav je mesto pripadalo zahodni krščanski sferi, so meščani z izbiro svetnika z vzhoda vzpostavili ravnovesje primerno takratnim političnim razmeram in pokazali upoštevanje vzhoda, pod katerega nadoblastjo so se nahajali.
 Klima
 Mesto Dubrovnik je najjužnejše hrvaško mesto. V njegovi okolici vlada izrazita mediteranska klima. Povprečna letna temperatura znaša okrog 17 °C, odlikuje se po zelo blagih zimah ter zelo sončnih in suhih poletjih. Povprečna temperatura v zimskih mesecih znaša okrog 10 °C, maksimalna povprečna letna temperatura pa okrog 26 °C. Od burje mesto varuje planina Srđ, od sunkov juga pa delno otok Lokrum. Tako kot celotno hrvaško obalo Jadrana, dubrovniško primorje poleti osvežuje maestral. Dežuje navadno v zimskem obdobju, pojav snega pa je izjemen dogodek. Povprečna letna temperatura je višja od 21 °C, povprečna letna količina padavin pa je 1.250 mm.
 Znamenitosti
 Mestno obzidje
 Vrata s Pil, Dubrovnik, zahodna mestna vrata
 Arzenal, Dubrovnik, vojaško skladišče in ladjedelnica
 Lazareti, Dubrovnik, mestna karantena
 Pile, Dubrovnik, zahodni mestni predel
 Gruž, Dubrovnik, mestno pristanišče
 Stolp Minčeta, Dubrovnik, trdnjava Minčeta
 Trdnjava Revelin, Dubrovnik
 Trdnjava Lovrijenac, Dubrovnik
 Placa, Dubrovnik, mestna ulica
 Palača Sponza, Dubrovnik
 Knežji dvorec, Dubrovnik
 Vrata s Ploč, Dubrovnik, vzhodna mestna vrata
 Trdnjava Bokar, Dubrovnik
 Trdnjava Mrliški zvon, Dubrovnik, obramba mesta pred napadi z morja
 Trdnjava sv. Ivan, Dubrovnik, obrambna trdnjava mestnega pristanišča
 Konzulati v Dubrovniku
 V Dubrovniku imajo vsaj konzulate naselednje države:
 - Avstrija
 - Danska
 - Nizozemska
 - Velika Britanija
 Kulturne prireditve
 Dubrovniške letne igre
 Filmski festival Libertas
 Dubrovniški mednarodni filmski festival
 Gledališče Marin Držić
 Dubrovniški sinfonični orkester
 Karantena - festival modernih scenskih umetnosti
 Festival "Julian Rachlin in prijatelji" - festival komorne glasbe
 Muzeji
 Dubrovniški muzej
 Reference
 Viri
 Suad Ahmetović, 'Dubrovački kurioziteti'. Dubrovnik: lastna naklada (2010)
 Glej tudi
 seznam naselij na Hrvaškem
 Seznam spomenikov svetovne dediščine v Evropi
 Zunanje povezave
 Old City of Dubrovnik - UNESCO World Heritage Centre
 Mesto Dubrovnik
 Mesta Dubrovniško-neretvanske županije
 Pristanišča na Hrvaškem
 Kraji svetovne dediščine na Hrvaškem
 Univerzitetna mesta