text:
1 DOLNOŚLĄSKI WOJEWÓDZKI INSPEKTOR FARMACEUTYCZNY WE WROCŁAWIU WIF-WR-I Wrocław, dnia 7 stycznia 2015 r. D E C Y Z J A Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny we Wrocławiu na podstawie art. 129b ust. 1-2 i 4, w związku z art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.), art. 104 oraz art i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), nakłada karę pieniężną na Spółkę [ ] z siedzibą w [ ] za prowadzenie reklamy punktu aptecznego o nazwie [ ] w [ ] przy ul. [ ] i jego działalności, za pomocą konkursu [ ], w kwocie 2000,00 zł (słownie złotych: dwa tysiące), którą należy wpłacić na konto Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego we Wrocławiu, Pl. Powstańców Warszawy 1, Wrocław, nr , w terminie 7 dni od dnia uostatecznienia się decyzji. U Z A S A D N I E N I E Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny we Wrocławiu, pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. (WIF-WR-I ), na podstawie art K.p.a., zawiadomił Spółkę [ ] z siedzibą w [ ] o wszczęciu, z urzędu, postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie reklamy punktu aptecznego o nazwie [ ] w [ ] przy ul. [ ] i jego działalności, polegającej na udziale ww. punktu w konkursie [ ]. W toku postępowania przed Dolnośląskim Wojewódzkim Inspektorem Farmaceutycznym we Wrocławiu Strona wskazała (zob. pismo Spółki z dnia 12 grudnia 2014 r.), że: nie podpisała żadnej umowy z organizatorem konkursu [ ] dotyczącej uczestnictwa ww. punktu w tym konkursie; punkt został automatycznie włączony do projektu ; farmaceuci otrzymali informator na temat konkursu; celem konkursu była wyłącznie promocja zdrowia i aktywnego trybu życia. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny we Wrocławiu, pismem z dnia 16 grudnia 2014 r. (WIF-WR-I ), zawiadomił Stronę o zakończeniu postępowania
 2 wyjaśniającego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie reklamy ww. punktu aptecznego i jego działalności, polegającej na udziale ww. punktu w konkursie [ ]. W piśmie tym poinformowano także Stronę, że w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia pisma Strona (jej przedstawiciel lub pełnomocnik) może stosownie do treści art K.p.a. przed wydaniem decyzji administracyjnej wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z ww. możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym przed wydaniem niniejszej decyzji. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 94a ust. 1 zd. pierwsze Prawa farmaceutycznego, zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego (art. 94a ust. 1 zd. drugie Prawa farmaceutycznego). Wojewódzki inspektor farmaceutyczny sprawuje nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy w zakresie działalności reklamowej aptek, punktów aptecznych i placówek obrotu pozaaptecznego (art. 94a ust. 2 Prawa farmaceutycznego). W razie stwierdzenia naruszenia przepisu ust. 1 lub 1a wojewódzki inspektor farmaceutyczny nakazuje, w drodze decyzji, zaprzestanie prowadzenia takiej reklamy (art. 94a ust. 3 Prawa farmaceutycznego). Przepis art. 94a Prawa farmaceutycznego został wprowadzony do porządku prawnego ustawą z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 492), na skutek implementacji m.in. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (2004/27/WE). Sformułowany pierwotnie w jego treści zakaz dotyczył reklamy działalności aptek lub punktów aptecznych, skierowanej do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach. Przepis ten został jednak zmieniony z dniem 1 stycznia 2012 r. (zob. art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych; Dz. U. Nr 122, poz. 696). Obecnie, tj. w dniu wydania niniejszej decyzji, art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego stanowi jak już wyżej wskazano o zakazie reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Oznacza to, że zakaz ten został rozszerzony w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz co ważne ich działalności. Spostrzec trzeba, że w aktualnym w sprawie stanie prawnym, tak samo jak przed dniem 1 stycznia 2012 r., brak jest definicji reklamy apteki/punktu aptecznego i jej/jego działalności. Posiłkując się definicjami reklamy zawartymi w publikacjach słownikowych wskazać trzeba, że za reklamę uważa się każde działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu
 3 konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (np. Wielki Słownik Wyrazów Obcych, pod red M. Bańki, wyd. PWN, Warszawa 2003). Oznacza to, że reklamą apteki/punktu aptecznego i jej/jego działalności może być każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od sposobu i metody jego przeprowadzenia oraz środków użytych do jego realizacji, jeżeli jego celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w danej aptece/punkcie aptecznym. Objęcie zakazem każdego działania wyłącza z tej dyspozycji tylko jeden stan faktyczny, określony w zdaniu drugim ust. 1 art. 94a Prawa farmaceutycznego kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że przy zastosowaniu analogii do ustawowej definicji reklamy produktu leczniczego, określonej w art. 52 ust. 1 Prawa farmaceutycznego, za reklamę działalności apteki, a tym samym punktu aptecznego, można uznać działalność polegającą na informowaniu i zachęcaniu do zakupu produktów leczniczych lub wyrobów medycznych w danej aptece/danym punkcie aptecznym poprzez program kierowany do klientów, który dla jego uczestników przewiduje określone bonusy, upusty, rabaty przy nabyciu towarów, co ma na celu zwiększenie ich sprzedaży. Innymi słowy, reklamą działalności apteki/punktu aptecznego będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece/punkcie aptecznym. Sąd Najwyższy wyraził stanowisko, iż: powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów oceniających ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. [...] Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje, w tym cenowe, są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje. Nie są natomiast reklamą m.in. listy cenowe, które zawierają jedynie informację o cenach towarów lub usług i są publikowane wyłącznie po to, by podać do publicznej wiadomości ceny określonych produktów (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r., II CSK 289/07, Lex nr ). Reklama apteki/punktu aptecznego i jej/jego działalności może przyjmować różne formy zachęcania: poprzez ulotki, foldery, plakaty, czy gazetki temu służące, nie tylko wręczane przez farmaceutów klientom apteki/punktu aptecznego, ale także zachęcające poprzez Internet do korzystania z usług programu lojalnościowego/rabatowego, który biorącym w nim udział daje określone bonusy (korzyści w szerokim tego słowa znaczeniu).
 4 Kwestią najistotniejszą dla załatwienia niniejszej sprawy jest kwalifikacja udziału ww. punktu aptecznego w konkursie [ ] (jego zaangażowania w to przedsięwzięcie), jako prowadzenia niedozwolonej reklamy punktu aptecznego i jego działalności. Zgodnie z regulaminem konkursu, określającym cele i zasady konkursu, warunki uczestnictwa w konkursie oraz sposób informowania o konkursie, celem konkursu miało być propagowanie zdrowego stylu życia oraz zachęcanie Polaków do dbania o zdrowie. Konkurs rozpoczął się dnia 5 sierpnia 2013 r. i trwał przez 5 tygodni do dnia 8 września 2013 r. Konkurs został ogłoszony dnia 22 lipca 2013 r., z chwilą ukazania się informacji o nim na stronie www[ ]pl. Konkurs polegał na zbieraniu przez uczestników konkursu porad wydrukowanych na kuponach dotyczących zdrowia. Kupony były dostępne w okresie trwania Konkursu u farmaceutów w aptekach/punktach [ ]. Na kuponie poza poradą na temat zdrowia znajdowała się, m.in., informacja: Co miesiąc apteki [ ] w całej Polsce odwiedza klientów oraz Informacje na temat konkursu: www[ ]pl. Warunkiem uczestnictwa w konkursie zgodnie z regulaminem konkursu było: 1) odebranie w jednej z aptek [ ] karty konkursowej, w tym w ww. aptece (Spółka nie kwestionuje, że ww. punkt brał udział w konkursie), z kodem kreskowym uprawniającej do zbierania porad konkursowych wydrukowanych na kuponach. W konkursie mogły być również wykorzystane karty opieki farmaceutycznej, wykorzystywane przez pacjentów aptek [ ]; 2) zebranie co najmniej 3 kuponów z poradami konkursowymi, przy czym, każda z nich powinna być z innego tygodnia trwania konkursu. Porady można było zbierać od dnia 5 sierpnia do dnia 8 września 2013 roku. W celu otrzymania kuponu z poradą należało zgłosić się do farmaceuty i wyrazić chęć wzięcia udziału w konkursie; 3) po zebraniu co najmniej 3 kuponów z poradami konkursowymi uczestnik uprawniony był do odebrania u farmaceuty w jednej z aptek zaangażowanych w konkurs unikalnego kodu uprawniającego go do zalogowania się na stronę www[ ]pl. Farmaceuta mógł wydać kod tylko po okazaniu przez uczestnika 3 kuponów z poradami konkursowymi z różnych tygodni trwania konkursu; 4) uczestnik po wejściu na stronę www[ ]pl i wpisaniu w formularzu konkursowym unikalnego kodu był informowany, która z 2000 nagród konkursowych jest dostępna; 5) nagrody w konkursie były przyznawane zgodnie z kolejnością zgłoszeń, do czasu wyczerpania się puli 2000 nagród. Jeden uczestnik konkursu mógł ubiegać się o jedną nagrodę; 6) w przypadku kiedy pula 2000 nagród nie została jeszcze wyczerpana uczestnik wybierał jedną z dostępnych nagród oraz wpisywał swoje dane osobowe w formularzu konkursowym. Uczestnik obowiązany był podać: , imię, nazwisko, nazwę ulicy, numer domu, numer mieszkania (jeśli jest), kod pocztowy, miejscowość, numer telefonu;
 5 7) następnie uczestnik wybierał z dostępnej na stronie internetowej listy aptekę, w której chce odebrać nagrodę; 8) każda poprawnie dokonana rejestracja była potwierdzona przez organizatora za pomocą e- maila wysłanego na adres uczestnika podany w formularzu. Informację o terminie odbioru nagrody przesyłano na ; 9) aby odebrać nagrodę uczestnik musiał zgłosić się do wybranej przez siebie apteki w terminie wskazanym w u potwierdzającym poprawną rejestrację. Uczestnik powinien mieć przy sobie wydruk a lub w wersji elektronicznej (smartfon, tablet, laptop); 10) uczestnik, który odebrał nagrodę w wybranej przez siebie aptece zobowiązany był do podpisania potwierdzenia odbioru nagrody podczas jej przekazania przez farmaceutę; 11) organizator konkursu mógł losowo zadzwonić do wybranych zwycięzców w celu weryfikacji otrzymania nagrody. Na stronie www[ ]pl znajdował się komunikat informujący, jak zdobyć nagrodę, w którego treści na pierwszym miejscu zaznaczono, że należy odwiedzić jedną z aptek [ ]. Lista aptek/punktów aptecznych była dostępna na stronie www[ ]pl. Celem konkursu było, przede wszystkim, wywołanie pozytywnych skojarzeń i zainteresowania aptekami/punktami [ ], zdobycie zaufania klientów i tym samym spowodowanie, by klient odwiedził aptekę/punkt [ ] i (w przyszłości) korzystał z jej (jego) usług. Zgodnie zresztą z informatorem na temat konkursu [ ], celem konkursu była, m.in., promocja [ ] jako największej sieci aptek w Polsce. Konkurs związany był z projektem [ ], którego celem jest budowanie świadomości marki [ ] jako największej sieci aptek w Polsce. W ocenie Organu, intencją udziału ww. punktu w konkursie (zaangażowania w konkursie) było w szczególności zareklamowanie punktu, co w efekcie miało zapewnić podniesienie w nim sprzedaży (w tym celu, m.in., zamieszczono na kuponach hasło: Co miesiąc apteki [ ] w całej Polsce odwiedza klientów ). Zdaniem Organu, konkurs został zorganizowany po to, by zwiększyć rozpoznawalność aptek/punktów biorących w nim udział i pozyskać nowych klientów. Przeciętny odbiorca niewątpliwie zdawał sobie sprawę, że konkurs ma charakter reklamowy. Poza tym, choć w założeniu odwiedziny apteki/punktu nie musiały się wiązać z dokonaniem w niej/nim zakupu produktów, w wielu przypadkach tak było. Fakt prowadzenia konkursu komunikowano publicznie. W szczególności następowało to poprzez informację na temat aptek/punktów uczestniczących w konkursie (ich adresów), która była dostępna w Internecie (www[ ]pl czy [ ]pl). Było publicznie wiadome, że dana apteka/dany punkt bierze udział w konkursie (jest zaangażowana/zaangażowany w to przedsięwzięcie). Oprócz tego klient apteki/punktu dowiadywał się o konkursie od farmaceuty zatrudnionego w aptece/punkcie. Zgodnie z regulaminem konkursu, informacje o konkursie dostępne były w aptekach (punktach) [ ]. W ocenie Organu, analiza zebranego materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że konkurs [ ] jest formą reklamy. Takie stanowisko zaprezentował także w innych postępowaniach
 6 administracyjnych Główny Inspektor Farmaceutyczny (zob. np. decyzję GIF z dnia 25 czerwca 2014 r., [ ], czy decyzję GIF z dnia 3 listopada 2014 r., [ ]). Reklama udziału ww. punktu aptecznego w konkursie na zewnątrz (w Internecie) także reklamowała ten punkt. Reklama ww. punktu aptecznego następowała poprzez jego udział w reklamowanym konkursie i miała charakter publiczny. Strona akceptowała udział ww. punktu aptecznego w konkursie [ ]. Powyższe pozwala na stwierdzenie, że Strona naruszyła zakaz punktu aptecznego i jego działalności. Według art. 129b ust. 1 Prawa farmaceutycznego, karze pieniężnej w wysokości do złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada wojewódzki inspektor farmaceutyczny w drodze decyzji (art. 129b ust. 2 Prawa farmaceutycznego). Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów (art. 129b ust. 2 Prawa farmaceutycznego). Oznacza to, że wymiar kary jest ściśle uzależniony od ustaleń faktycznych związanych z naruszeniem zakazu reklamy apteki/punktu aptecznego i jej/jego działalności; jest bezpośrednią konsekwencją tych ustaleń. Kary pieniężne uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Od kary pieniężnej nieuiszczonej w terminie nalicza się odsetki ustawowe (art. 129b ust. 4 Prawa farmaceutycznego). Egzekucja kary pieniężnej wraz z odsetkami za zwłokę następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 129b ust. 5 Prawa farmaceutycznego). Kara pieniężna, o której mowa w art. 129b ust. 1 Prawa farmaceutycznego, jest sankcją administracyjną za popełnienie deliktu administracyjnego, a zatem kara ta jest wynikiem nielegalnych działań. Odpowiedzialność zagrożona karą pieniężną jest tzw. odpowiedzialnością obiektywną, a nie na zasadzie winy. Innymi słowy, odpowiedzialność ta uzależniona jest od obiektywnego naruszenia normy zakazującej prowadzenia reklamy aptek/punktów aptecznych i ich działalności, a nie od jednej z form winy w rozumieniu prawa cywilnego czy karnego. Nie można zapominać też o celu tej kary. Nie jest ona wyłącznie automatyczną konsekwencją naruszenia prawa w przeszłości, ma też ona oddziaływać na zachowania w przyszłości, przymuszając niejako do przestrzegania zakazu, o którym w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego. Celem kary pieniężnej jest zagwarantowanie zgodnego z prawem prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej/punktu aptecznego. Kara pieniężna stanowiąca konsekwencję nieprzestrzegania zakazu prowadzenia reklamy aptek/punktów aptecznych i ich działalności ma na celu zapobieganie ewentualnym kolejnym naruszeniom w tym zakresie, dlatego zamiarem ustawodawcy było nadanie karze pieniężnej, o której mowa w art. 129b ust. 1 Prawa farmaceutycznego, charakteru obligatoryjnego. Użycie w art. 129b ust. 1 Prawa farmaceutycznego sformułowania karze pieniężnej [ ] podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki
 7 obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności zobowiązuje uprawniony organ do nałożenia takiej kary w każdym przypadku ustalenia, że doszło do naruszenia tego zakazu. Organ ma jedynie możliwość miarkowania wysokości kary. Co warte podkreślenia, obowiązek poniesienia ujemnych konsekwencji finansowych za popełniony delikt administracyjny jest niezależny od obowiązku zaprzestania reklamy aptek/punktów aptecznych i ich działalności. Gdyby bowiem uznać, że kara pieniężna, o której mowa w 129b Prawa farmaceutycznego, może być wymierzona wyłącznie dopóty, dopóki naruszenie nie zostało usunięte, wówczas sankcja nie byłaby ani skuteczna, ani tym bardziej odstraszająca. Wskazać trzeba, że umorzenie postępowania administracyjnego w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej, pomimo stwierdzenia naruszenia art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, prowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządnego państwa, ponieważ podważałoby skuteczność systemu prawa (zob. w tym zakresie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r., VII SA/Wa 2100/11, Biorąc pod uwagę: że Strona przyznała, iż ww. punkt apteczny uczestniczył w konkursie (co wynika z zebranego materiału dowodowego), Strona jako podmiot, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie ww. punktu aptecznego powinna (obowiązana jest) znać obowiązujące przepisy prawa, w tym ustawę Prawo Farmaceutyczne i zawarty w tym akcie normatywnym przepis stanowiący o zakazie prowadzenia reklamy punktu aptecznego i jego działalności, i je stosować/przestrzegać, okres trwania konkursu, a także dzień ogłoszenia informacji o nim na stronie www[ ]pl, że Spółka naruszyła już uprzednio przepisy, o których mowa w art. 129a ust. 2 Prawa farmaceutycznego: Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny we Wrocławiu, ostateczną decyzją z dnia 2 stycznia 2014 r. ([ ]), umorzył postępowanie w sprawie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy punktu aptecznego o nazwie [ ] w [ ]przy ul. [ ] i jego działalności, polegającej na uczestnictwie tego punktu w programie [ ], oraz nałożył karę pieniężną w kwocie [ ]zł, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny we Wrocławiu, decyzją z dnia 25 listopada 2014 r. ([ ]), umorzył postępowanie w sprawie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy punktu aptecznego o nazwie [ ] w [ ] przy ul. [ ] i jego działalności, polegającej na uczestnictwie tego punktu w programie [ ], oraz nałożył karę pieniężną w kwocie [ ]zł; stwierdzić należy, że nałożona kara pieniężna w kwocie 2000,00 zł jest adekwatna do okresu, stopnia oraz okoliczności prowadzenia reklamy ww. apteki. Kara w wysokości określonej w rozstrzygnięciu, w ocenie Organu, spełni także swój skutek prewencyjny.
 8 Karę pieniężną należy uiścić w terminie 7 dni od dnia uostatecznienia się decyzji na konto wskazane w rozstrzygnięciu. Mając powyższe na uwadze należało orzec, jak na wstępie. Pouczenie: Od niniejszej decyzji Stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Farmaceutycznego, za pośrednictwem Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego we Wrocławiu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Otrzymuje: [ ]


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 22.4.2006
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 96/12
 Rozsudok Súdu prvého stupňa z 22. februára 2006 – Adam/Komisia
 (Vec T-342/04) (1)
 („Úradníci - Odmeňovanie - Príspevok na expatriáciu - Článok 4 ods.1 písm. a) prílohy VII Služobného poriadku - Pojem ‚služba uskutočnená pre iný štát’“)
 (2006/C 96/22)
 Jazyk konania: francúzština
 Účastníci konania
 Žalobkyňa: Herta Adam (Brusel, Belgicko) (v zastúpení: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis a É. Marchal, advokáti)
 Žalovaná: Komisia Európskych spoločenstiev (v zastúpení: J. Curral a L. Lozano Palacios, splnomocnení zástupcovia)
 Predmet veci
 Návrh na zrušenie rozhodnutia Komisie z 2. septembra 2003, ktorým sa žalobkyni zamietol priznať príspevok na expatriáciu stanovený v článku 4 prílohy VII Služobného poriadku úradníkov Európskych spoločenstiev
 Výrok rozsudku
 1.
 Žaloba sa zmieta.
 2.
 Každý účastník znáša svoje vlastné trovy konania.
 (1) Ú. v. EÚ C 262, 23.10.2004.


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 21981D0831(24)
 Décision n° 4/81 du comité mixte CEE-Islande, du 27 mai 1981, modifiant l'article 8 du protocole n° 3 relatif à la définition de la notion de «produits originaires» et aux méthodes de coopération administrative en ce qui concerne les produits faisant l'objet de petits envois adressés à des particuliers
 Journal officiel n° L 247 du 31/08/1981 p. 0055 - 0055
 DÉCISION No 4/81 DU COMITÉ MIXTE du 27 mai 1981 modifiant l'article 8 du protocole no 3 relatif à la définition de la notion de «produits originaires» et aux méthodes de coopération administrative en ce qui concerne les produits faisant l'objet de petits envois adressés à des particuliersLE COMITÉ MIXTE,vu l'accord entre la Communauté économique européenne et la république d'Islande, signé à Bruxelles le 22 juillet 1972,vu le protocole no 3 relatif à la définition de la notion de «produits originaires» et aux méthodes de coopération administrative, et notamment son article 28,considérant que, l'article 8 paragraphe 2 de ce protocole n'ayant pas été interprété uniformément, il apparaît nécessaire d'en modifier le texte pour assurer que toutes les opérations commerciales à l'exportation sont traitées de la même manière,DÉCIDE:Article premierÀ l'article 8 du protocole no 3, le paragraphe 2 est remplacé par le texte suivant:«2. Les produits ci-après, originaires au sens du présent protocole, sont admis lors de leur importation dans la Communauté ou en Islande au bénéfice de l'accord, sans qu'il y ait lieu de présenter l'un des documents visés au paragraphe 1:a) produits faisant l'objet de petits envois adressés à des particuliers par des particuliers et dont la valeur n'est pas supérieure à 190 Écus;b) produits qui sont contenus dans les bagages personnels des voyageurs et dont la valeur n'est pas supérieure à 550 Écus.Ces dispositions ne sont appliquées que pour autant qu'il s'agisse d'importations dépourvues de tout caractère commercial, déclarées comme répondant aux conditions requises pour l'application de l'accord, et qu'il n'existe aucun doute quant à la sincérité de cette déclaration.Sont considérées comme dépourvues de tout caractère commercial les importations qui présentent un caractère occasionnel et qui portent uniquement sur des marchandises réservées à l'usage personnel ou familial des destinataires ou des voyageurs, ces marchandises ne devant traduire, par leur nature et leur quantité, aucune préoccupation d'ordre commercial».Article 2La présente décision entre en vigueur le 1er janvier 1982.Fait à Bruxelles, le 27 mai 1981.Par le comité mixteLe présidentHenrik Sven BJÖRNSSON


text:
 Pomembno pravno obvestilo
 |
 12008M/PRO/23
 Prečiščena različica Pogodbe o delovanju Evropske unije - PROTOKOLI - Protokol (št. 23) o zunanjih odnosih držav članic glede prehoda zunanjih meja
 Uradni list 115 , 09/05/2008 str. 0304 - 0304
 PROTOKOL (št. 23)O ZUNANJIH ODNOSIH DRŽAV ČLANIC GLEDE PREHODA ZUNANJIH MEJAVISOKE POGODBENICE SO SE,OB UPOŠTEVANJU potrebe držav članic, da zagotovijo učinkovito kontrolo na svojih zunanjih mejah, ki se, kadar je to primerno, izvaja v sodelovanju s tretjimi državami,DOGOVORILE o naslednji določbi, ki je priloga k Pogodbi o Evropski uniji in Pogodbi o delovanju Evropske unije:Določbe o ukrepih glede prehoda zunanjih meja, ki so vključene v člen 77(2)(b) Pogodbe o delovanju Evropske unije, ne posegajo v pristojnost držav članic glede pogajanja ali sklepanja sporazumov s tretjimi državami, če so v skladu s pravom Unije in drugimi ustreznimi mednarodnimi sporazumi.--------------------------------------------------


type: legislation

text:
 EUROPOS KOMISIJA
 Briuselis, 2018 08 06
 COM(2018) 574 final
 2018/0303(NLE)
 Pasiūlymas
 TARYBOS SPRENDIMAS
 dėl pozicijos, kurios turi būti laikomasi Sąjungos vardu pagal Europos bendrijos bei jos valstybių narių ir Centrinės Afrikos tarpinį ekonominės partnerystės susitarimą įsteigtame EPS komitete dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Europos Sąjungą
 AIŠKINAMASIS MEMORANDUMAS
 1.PASIŪLYMO DALYKAS
 Šis pasiūlymas teikiamas dėl sprendimo, kuriuo nustatoma pozicija, kurios turi būti laikomasi Europos Sąjungos (toliau – Sąjunga) vardu pagal Europos bendrijos bei jos valstybių narių ir Centrinės Afrikos tarpinį ekonominės partnerystės susitarimą (toliau – Susitarimas)
 1
 įsteigtame EPS komitete dėl EPS komiteto sprendimo dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Europos Sąjungą.
 2.
 PASIŪLYMO APLINKYBĖS
 2.1.
 ES ir Centrinės Afrikos tarpinis ekonominės partnerystės susitarimas
 Susitarimo tikslas – nustatyti pradinę visapusiško regioninio ekonominės partnerystės susitarimo sistemą, kuri atitiktų Kotonu susitarimą. Centrinės Afrikos Šalį kol kas sudaro Kamerūno Respublika. Susitarimas laikinai taikomas nuo 2014 m. rugpjūčio 4 d.
 2.2.
 EPS komitetas
 EPS komitetas yra jungtinė Susitarimo institucinė struktūra. Susitarimo 92 straipsnyje numatyta, kad EPS komitetas atsako už visų Susitarimo taikymo sričių administravimą ir jame nurodytų užduočių vykdymą. Sprendimus EPS komitetas priima bendru sutarimu. EPS komiteto veikla aprašyta jo darbo tvarkos taisyklėse
 2
 .
 2.3.
 EPS komiteto numatomas aktas
 Per ketvirtąjį posėdį, įvykusį [data], EPS komitetas turi priimti sprendimą dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Sąjungą (toliau – numatomas aktas).
 Susitarimo 102 straipsnyje nustatyta, kad EPS komitetas gali priimti sprendimą dėl pereinamojo laikotarpio priemonių ar pakeitimų, kurių gali prireikti į Europos Sąjungą įstojus naujoms valstybėms narėms.
 Numatomo akto paskirtis – padaryti Susitarimo pakeitimus, kurie reikalingi dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Sąjungą.
 Numatomas aktas taps Šalims privalomas pagal Susitarimo 102 straipsnio 3 dalį, kurioje nustatyta: „Šalys peržiūri naujų Europos Sąjungos valstybių narių prisijungimo padarinius susitarimui. EPS komitetas gali priimti sprendimą dėl pereinamojo laikotarpio priemonių ar būtinų pakeitimų“.
 3.
 POZICIJA, KURIOS TURI BŪTI LAIKOMASI SĄJUNGOS VARDU
 Kroatijos Respublika įstojo į Sąjungą 2013 m. liepos 1 d. ir 2017 m. lapkričio 8 d. deponavo savo prisijungimo prie Susitarimo aktą Sąjungos Tarybos Generaliniame sekretoriate. Susitarimo 102 straipsnio 2 dalyje išdėstytoje prisijungimo sąlygoje nurodyta, kad Kroatija gali automatiškai prisijungti prie Susitarimo deponuodama prisijungimo aktą. Dėl kitų pakeitimų, kurie yra būtini dėl šalies stojimo, pagal prisijungimo sąlygą numatyta, kad sprendimą turi priimti EPS komitetas.
 Todėl Sąjunga turėtų nustatyti poziciją, kurios turi būti laikomasi dėl numatomo EPS komiteto akto dėl Kroatijos Respublikos prisijungimo prie Susitarimo priėmimo;
 šio Tarybos sprendimo priede pateikiamas sprendimo, kurį turėtų priimti EPS komitetas, projektas.
 Susitarimas taikomas teritorijose, kuriose galioja Sutartis dėl Europos Sąjungos veikimo (SESV), laikantis toje Sutartyje nustatytų sąlygų, ir Susitarimą pasirašiusių Centrinės Afrikos valstybių (Kamerūno) teritorijoje.
 4.
 Teisinis pagrindas
 4.1.
 Procedūrinis teisinis pagrindas
 4.1.1.
 Principai
 SESV 218 straipsnio 9 dalyje numatyti sprendimai, kuriais nustatomos „pozicijos, kurios Sąjungos vardu priimamos susitarimu įsteigtame organe, kai tam organui reikia priimti teisinę galią turinčius aktus, išskyrus aktus, papildančius arba pakeičiančius susitarimo institucinę struktūrą“.
 Sąvoka „teisinę galią turintys aktai“ apima aktus, turinčius teisinę galią pagal aptariamą organą reglamentuojančias tarptautinės teisės normas. Ši sąvoka taip pat apima priemones, kurios nėra privalomos pagal tarptautinę teisę, tačiau „gali stipriai paveikti Sąjungos teisės akto leidėjo priimamų teisės aktų turinį“
 3
 .
 4.1.2.
 Taikymas šiuo konkrečiu atveju
 EPS komitetas yra Susitarimu įsteigtas organas.
 Susitarimo dėl naujų valstybių narių stojimo 102 straipsnyje nustatyta, kad EPS komitetas gali patvirtinti bet kokias pereinamojo laikotarpio priemones ar Susitarimo pakeitimus, reikalingus dėl naujų narių įstojimo į Sąjungą.
 Aktas, kurį EPS komitetas raginamas priimti, yra teisinę galią turintis aktas. Pagal Susitarimo 102 straipsnį numatomas aktas bus privalomas pagal tarptautinę teisę, nes juo bus padaryti tarptautinio susitarimo, kuris jau yra privalomas Sąjungai, pakeitimai.
 Numatomu aktu Susitarimo institucinė struktūra nepapildoma ir nekeičiama.
 Todėl siūlomo sprendimo procedūrinis teisinis pagrindas yra SESV 218 straipsnio 9 dalis.
 4.2.
 Materialinis teisinis pagrindas
 4.2.1.
 Principai
 Sprendimo pagal SESV 218 straipsnio 9 dalį materialinis teisinis pagrindas pirmiausia priklauso nuo numatomo akto, dėl kurio Sąjungos vardu nustatoma pozicija, tikslo ir turinio. Jeigu numatomu aktu siekiama dviejų tikslų arba jį sudaro dvi dalys ir jeigu vieną iš tų tikslų ar dalių galima laikyti pagrindiniu tikslu arba pagrindine dalimi, o kita dalis ar kiti tikslai yra tik papildantys, sprendimas pagal SESV 218 straipsnio 9 dalį turi būti grindžiamas tik vienu materialiniu teisiniu pagrindu – tuo, kurio reikalauja pagrindinis ar svarbesnis tikslas arba dalis.
 4.2.2.
 Taikymas šiuo konkrečiu atveju
 Numatomo akto tikslas ir turinys yra susiję su prekyba ir su prekybos klausimais. Todėl siūlomo sprendimo materialinis teisinis pagrindas yra SESV 207 straipsnis.
 4.3.
 Išvada
 Šio Tarybos sprendimo teisinis pagrindas yra SESV 207 straipsnis kartu su 218 straipsnio 9 dalimi.
 5.
 NUMATOMO AKTO SKELBIMAS
 EPS komiteto sprendimu iš dalies keičiamas Susitarimas, todėl po priėmimo jį būtina paskelbti Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
 2018/0303 (NLE)
 Pasiūlymas
 TARYBOS SPRENDIMAS
 dėl pozicijos, kurios turi būti laikomasi Sąjungos vardu pagal Europos bendrijos bei jos valstybių narių ir Centrinės Afrikos tarpinį ekonominės partnerystės susitarimą įsteigtame EPS komitete dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Europos Sąjungą
 EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,
 atsižvelgdama į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo (SESV), ypač į jos 207 straipsnį ir 218 straipsnio 9 dalį,
 atsižvelgdama į Europos bendrijos bei jos valstybių narių ir Centrinės Afrikos tarpinį ekonominės partnerystės susitarimą (toliau – Susitarimas)
 4
 ,
 atsižvelgdama į Europos Komisijos pasiūlymą,
 kadangi:
 (1)Susitarimas Europos Sąjungos (toliau – Sąjunga) vardu sudarytas Sprendimu 2009/152/EB
 5
 ir laikinai taikomas nuo 2014 m. rugpjūčio 4 d.;
 (2)Sutartis dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Sąjungą pasirašyta 2011 m. gruodžio 9 d. ir įsigaliojo 2013 m. liepos 1 d.;
 (3)Kroatijos Respublika prie Susitarimo prisijungė 2017 m. lapkričio 8 d. deponuodama stojimo aktą;
 (4)Susitarimo 102 straipsnyje nustatyta, kad EPS komitetas gali priimti sprendimą dėl pakeitimų, kurių gali prireikti į Sąjungą įstojus naujoms valstybėms narėms;
 (5)EPS komitetas per [data] metinį posėdį turi priimti sprendimą dėl pritaikymo priemonių, reikalingų dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Sąjungą;
 (6)todėl reikia nustatyti poziciją, kurios Sąjungos vardu turi būti laikomasi EPS komitete dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Sąjungą,
 PRIĖMĖ ŠĮ SPRENDIMĄ:
 1 straipsnis
 Pozicija, kurios Sąjungos vardu turi būti laikomasi per EPS komiteto, įsteigto susitarimu dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Sąjungą, [data] metinį posėdį, grindžiama prie šio sprendimo pridedamu sprendimo projektu.
 2 straipsnis
 Priimtas EPS komiteto sprendimas skelbiamas Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
 3 straipsnis
 Šis sprendimas skirtas Komisijai.
 Priimta Briuselyje
 Tarybos vardu
 Pirmininkas
 (1)
 OL L 57, 2009 2 28, p. 2.
 (2)
 OL L 17, 2017 1 21, p. 46.
 (3)
 2014 m. spalio 7 d. Teisingumo Teismo sprendimas Vokietija prieš Tarybą, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, 61–64 punktai.
 (4)
 OL L 57, 2009 2 28, p. 2.
 (5)
 OL L 57, 2009 1 28, p. 2.
 ---documentbreak---
 EUROPOS KOMISIJA
 Briuselis,2018 08 06
 COM(2018) 574 final
 PRIEDAS
 prie
 Tarybos Sprendimo
 dėl pozicijos, kurios turi būti laikomasi Sąjungos vardu pagal Europos bendrijos bei jos valstybių narių ir Centrinės Afrikos tarpinį ekonominės partnerystės susitarimą įsteigtame EPS komitete dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Europos Sąjungą
 PRIEDAS
 Projektas
 EPS KOMITETO,
 įsteigto pagal Europos bendrijos bei jos valstybių narių ir Centrinės Afrikos tarpinį ekonominės partnerystės susitarimą,
 [data]
 SPRENDIMAS Nr. ... /2018 dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Europos Sąjungą
 EPS KOMITETAS,
 atsižvelgdamas į Europos bendrijos bei jos valstybių narių ir Centrinės Afrikos tarpinį ekonominės partnerystės susitarimą (toliau – Susitarimas), kuris buvo pasirašytas 2009 m. sausio 15 d. Briuselyje ir laikinai taikomas nuo 2014 m. rugpjūčio 4 d., ypač į jo 100, 102 ir 107 straipsnius,
 atsižvelgdamas į Sutartį dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Europos Sąjungą (toliau – Sąjunga) ir 2017 m. lapkričio 8 d. Kroatijos Respublikos deponuotą prisijungimo prie Susitarimo aktą,
 kadangi:
 1)pagal Susitarimą ir šį sprendimą Centrine Afrika laikoma Kamerūno Respublika;
 2)Susitarimas taikomas teritorijoms, kuriose taikoma Sutartis dėl Europos Sąjungos veikimo (SESV), toje Sutartyje nustatytomis sąlygomis, ir Kamerūno Respublikos teritorijai;
 3)Susitarimo 102 straipsnio 3 dalyje nustatyta, kad EPS komitetas gali priimti sprendimą dėl pakeitimų, kurių gali prireikti į Sąjungą įstojus naujoms valstybėms narėms,
 PRIĖMĖ ŠĮ SPRENDIMĄ:
 1 straipsnis
 Kroatijos Respublika, kaip Susitarimo Šalis, atitinkamai priima Susitarimo ir jo priedų, protokolų ir deklaracijų tekstus ir į juos atsižvelgia, kaip ir kitos Sąjungos valstybės narės.
 2 straipsnis
 Susitarimas iš dalies keičiamas taip: 107 straipsnis pakeičiamas taip:
 „107 straipsnis
 Autentiški tekstai
 Šis susitarimas sudarytas dviem egzemplioriais anglų, bulgarų, čekų, danų, estų, graikų, ispanų, italų, kroatų, latvių, lenkų, lietuvių, maltiečių, olandų, portugalų, prancūzų, rumunų, slovakų, slovėnų, suomių, švedų, vengrų ir vokiečių kalbomis; visi tekstai yra autentiški. “
 3 straipsnis
 Sąjunga perduoda Kamerūno Respublikai Susitarimo tekstą kroatų kalba.
 4 straipsnis
 Susitarimo nuostatos taikomos iš Kamerūno Respublikos į Kroatijos Respubliką ar iš Kroatijos Respublikos į Kamerūno Respubliką eksportuojamoms prekėms, kurios atitinka Susitarimo Šalių teritorijoje galiojančias kilmės taisykles ir kurios 2014 m. rugpjūčio 4 d. buvo vežamos arba laikinai saugomos muitinės sandėlyje arba laisvojoje zonoje Kamerūno Respublikoje arba Kroatijos Respublikoje.
 1 dalyje nurodytais atvejais lengvatinis režimas suteikiamas, jei importuojančios šalies muitinei per keturis mėnesius nuo šio sprendimo įsigaliojimo dienos pateikiamas eksportuojančios šalies muitinės atgaline data išduotas prekių kilmės įrodymas.
 5 straipsnis
 Kamerūno Respublika įsipareigoja dėl Kroatijos Respublikos stojimo į Europos Sąjungą neteikti ieškinių ir reikalavimų, neperduoti klausimų, nekeisti ir neatšaukti jokių nuolaidų pagal 1994 m. Bendrojo susitarimo dėl muitų tarifų ir prekybos (GATT) XXIV 6 dalį ir XXVIII straipsnį arba Bendrojo susitarimo dėl prekybos paslaugomis (GATS) XXI straipsnį.
 6 straipsnis
 Šis sprendimas įsigalioja jo pasirašymo dieną.
 Tačiau 3 ir 4 straipsniai taikomi nuo 2014 m. rugpjūčio 4 d.
 Priimta xxx, ...
 Kamerūno Respublikos vardu
 Europos Sąjungos vardu


text:
 13.2.2010
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 37/33
 Sodba Splošnega sodišča z dne 10. decembra 2009 – Cofac proti Komisiji
 (Zadeva T-158/07) (1)
 („ESS - Znižanje finančne pomoči - Izobraževalne dejavnosti - Pravica do obrambe - Pravica do izjave“)
 2010/C 37/42
 Jezik postopka: portugalščina
 Stranke
 Tožeča stranka: Cofac – Cooperativa de Formação e Animação Cultural, CRL (Lizbona, Portugalska) (zastopniki: L. Gomes, J. Ortigão in C. Peixoto, odvetniki)
 Tožena stranka: Evropska komisija (zastopnika: P. Guerra e Andrade in A. Steiblytė, zastopnika)
 Predmet
 Razglasitev ničnosti odločbe Komisije D (2005) 13066 z dne 3. junija 2005 o znižanju zneska pomoči Evropskega socialnega sklada (ESS), ki je bila dodeljena tožeči stranki z odločbo C (88) 0831 z dne 29. aprila 1988, za izobraževalne dejavnosti (zadeva št. 880707 P1).
 Izrek
 1.
 Tožba se zavrne.
 2.
 Cofac – Cooperativa de Formação e Animação Cultural, CRL se naloži plačilo stroškov.
 (1) UL C 155, 7.7.2007.