jurisdiction: US

text:
This appeal is from a decree of the Circuit Court No. 2 of Baltimore City, dismissing a bill in equity, and dissolving a temporary injunction issued on the ex parte application of the plaintiff, the appellant in this court.
 The bill alleged that the plaintiff, Seymour Ruff Sons, Inc., had been engaged in the business of stone mason contractors in Baltimore City for many years, first as a partnership and since 1928 as a corporation, and that during the entire time in which it had been so engaged it had conducted what is known as a "union shop," employing only union men affiliated with the defendant, the Bricklayers', Masons' Plasterers' International Union of America, and its subordinate unions, and with these men had done work in various cities and states of the United States, and while so engaged there was no grievance, trouble, or controversy of any kind between it and its employees. That the defendant is a voluntary unincorporated association with its principal office in Washington, D.C., and subordinate lodges, called "unions" or "locals," in cities of the United States and Canada. That for some reason unknown to the appellant the appellee for some years past, through its officers, agents, and servants, has been "harassing, annoying and interfering with" the plaintiff "in the conduct of its business and in the performance of its contracts with those with whom" it "has been doing business, and these unlawful, illegal and unwarranted acts of said defendant have caused losses to the plaintiff aggregating many thousands of dollars," and that none of these acts was warranted by the constitution and by-laws of said defendant or by anything done by the plaintiff.
 The bill alleged specifically some of the illegal and unwarranted acts of the defendant, of which the plaintiff complained, among them being those in connection with the building of a church in Frederick, Md., in January, 1929, as a result of which an action was brought and a judgment recovered by the plaintiff against the defendant for the sum of $17,310.24, which, upon appeal to this court, was affirmed. Bricklayers',Masons' Plasterers' International Union of *Page 689 America v. Seymour Ruff Son, Inc., 160 Md. 483, 154 A. 52, 53.
 In addition thereto, the bill charged the defendant with certain illegal and unwarranted acts in connection with the masonry work on a school building in Danville, Pa., done by the plaintiff in the fall of 1929 under a contract made by it with the general contractor. As alleged, some of the union men employed on the job proved incompetent; others indicated an unwillingness to perform a fair day's work. These men were discharged. As a result of that, a strike was ordered which lasted for several weeks before it was called off, and in consequence of the strike the plaintiff suffered great loss and damage.
 The bill also alleged: That the defendant wrongfully and illegally interfered with the plaintiff to its great loss and damage in obtaining contracts, and in carrying them out when made, among which were the contracts for work on the Baker residence, Washington, D.C., the Home for Needy Confederate Women at Richmond, Va., and the Connecticut Avenue Bridge in Washington, D.C. That, pursuant to its purpose "to seriously injure and damage" the plaintiff, manifested in various ways, and "with the ultimate view of compelling" it to go out of business, as it could not possibly continue in business as it had for many years past, unless it could employ union labor, the defendant wrote the plaintiff the following letter:
 "Washington, D.C., June 18, 1931.
 "Registered Mail. Return Receipt Requested.
 "Seymour Ruff Sons, Inc., 2133 Maryland Avenue, Baltimore, Maryland.
 "Gentlemen: We call your attention to section 16, subsection 2 of article 18 of the constitution of the Bricklayers', Masons' Plasterers' International Union of America, which provides as follows:
 "2. No member of this International Union shall work for any person, firm or corporation which employs non-union employees in any branch of the trades within the jurisdiction of this International Union, or *Page 690
 work for any sub-contractor who takes a contract from any person or firm which employs any non-union employee in any branch of the trade composing this International Union, or work for any firm or person, either directly or indirectly, which has been placed on the unfair list by the International Union."
 "We are advised by counsel that the enforcement of this provision against companies entering into contracts with general contractors employing non-union labor in direct competition with members of our union, is legally permissible. In view of the fact that your company persists in accepting sub-contracts from general contractors known by your company to employ non-union labor in direct competition with members of our union, we are writing to advise you that the members of this union will decline to accept employment from you on jobs begun on and after the 15th day of July, 1931.
 "We are writing you this letter at this time in order that you may be given full opportunity to make such other arrangements as the necessities of your business may require. We desire to advise you further, however, that any contracts on which members of this union have begun work or have accepted employment prior to the aforementioned date, will be fulfilled to the letter as far as the members of this union are concerned.
 "We do not believe you can reasonably expect the members of this union to work on a job under a general contractor who is opposed to union principles and who brings union and non-union men into direct competition.
 "Very truly yours, "[Signed] John J. Gleeson, Secretary."
 The bill then alleged: It was evident from the language of this letter that the defendant and all connected with it intended to do everything in their power not only to prevent the plaintiff from continuing on with the work it had already contracted to do, but also to prevent it from securing contracts in the future. That subsection 2 of section 16 of article 18 of the constitution and by-laws of the defendant was *Page 691
 adopted at its annual convention in September, 1930. Prior to that time the constitution and by-laws of the defendant contained no such provision, and the plaintiff is "convinced and therefore avers that said section was adopted for the sole purpose of placing said defendant in the position of doing precisely what it has done * * * to wit, to compel" the plaintiff "to discontinue business." That the charge contained in the letter that the plaintiff persists in accepting subcontracts from general contractors known by it to employ non-union labor is "absolutely false and untrue in every particular and the falsity thereof was known to said defendant and its officers" at the time the letter was written.
 The bill also alleged: That the members of the defendant's association are now employed by subcontractors on a number of jobs in Baltimore City where the general contractors for such work are known and recognized as "open shop" contractors, who employ men whom they deem competent to do their work "irrespective of whether they are union or non-union, and no effort has been made by said defendant, its officers, agents and servants to in any manner interfere with any of said jobs or to prevent its members from working with, for and under such open shop contractors, but on the contrary, said jobs are progressing without interference or interruption, and members of said defendant are working on said jobs daily with non-union mechanics." That the sole and absolute power "to declare strikes of members of said defendant, is vested in said defendant, and if said defendant declares a strike or orders its members to discontinue their employment * * * said employees are bound so to do, otherwise they will be subject to severe fines, penalties and expulsion from their union," and, should they order the plaintiff's employees to discontinue working for it, "as they have expressed their determination to do" in the letter of June 18th, "said employees will quit work and discontinue their employment" with the plaintiff, and that, if "said defendant is permitted to carry out the threat contained in the letter * * * and order the mechanics employed" by it "to refuse to work for" the plaintiff, "it will compel" it "to go out of business." "That *Page 692
 no damages will compensate for the loss of a business and business reputation built up over a period of more than thirty years by hard work and earnest effort; that these constitute assets which money cannot buy or favor procure, and these invaluable assets will be utterly destroyed if said defendant is permitted to carry out its malicious, wanton, unlawful and illegal acts as manifested in said letter." That the plaintiff's relations with its own employees "are and have always been satisfactory and of a friendly nature and that no controversy of any kind exists between" it and any of its employees, "nor is there any controversy of any kind between it and those with whom it has contracted, and any interference by the defendant, its officers, agents and servants with any of said jobs by the calling of a strike or ordering the men employed" by the plaintiff "to discontinue work will work great and irreparable injury and damage" to the plaintiff, and, as above stated, compel it to discontinue business and subject it to suits for damages by those with whom it has contracted, by reason of its inability to complete the various jobs, which it has undertaken by contract with various parties.
 Upon the allegations of the bill, a preliminary injunction was granted, which in effect restrained the defendant from interfering in any manner with the plaintiff in the performance of its contracts, and from carrying out its determination not to allow its members to accept employment from the plaintiff, as expressed in the letter of June 18th, 1931.
 The defendant in its answer to the bill admitted the calling of the strike by the defendant at Frederick, which resulted in the suit and recovery by the plaintiff of the judgment against the defendant. It also admitted the strike at Danville, but asserted that the reasons for calling the strike were adequate and amply sufficient in law. The answer contained a general denial of the charge of conspiracy, and specific denials of the charges of interfering with the plaintiff in obtaining or carrying out its contracts. It further denied the charge that section 16, subsection 2, of article 18 of the Constitution of the International Union, was adopted for the purpose of empowering the defendant to injure the plaintiff, and alleged *Page 693
 that such constitutional provision was only an expression in clear language of a policy of the defendant which had been in force for many years prior to the date of its adoption. The defendant admitted by its answer that it sent to the plaintiff the letter of June 18th, 1931, though it denied that it was sent "with any purpose to injure or damage the plaintiff, but for the express purpose of giving the plaintiff an opportunity to avoid any damage or injury which might incidentally result from an unannounced enforcement by the defendant of the agreement between its members embodied in its constitution." It also denied "that its object in addressing said letter to the plaintiff was to compel the plaintiff to discontinue its business or to injure or hamper the plaintiff in any way, but on the contrary avers that the sole motive which induced it to address said letter to the plaintiff was the necessity for the enforcement of its own constitution which embodies the agreement entered into voluntarily by every member of the defendant union, not to accept employment under conditions destructive of the right to collective bargaining, and the defendant avers that the provisions of said constitution are reasonable and proper provisions, the due observance of which is vitally necessary to the maintenance of the principle of collective bargaining, and indeed to the very preservation and continued existence of the defendant as an agency for ameliorating labor and trade conditions, and that if said constitution is not enforced in a case so flagrant as the present one the result would be so to cripple and hamper the defendant as to most seriously impair its usefulness."
 A great volume of testimony was heard in the case. Much of it was immaterial and irrelevant, and a great part of it trifling in its character. It is shown, however, from the record, that the plaintiff has for a number of years employed only members of the defendant association, with which it had always maintained friendly relations. Not until the controversy occurred over the building of the church at Frederick were these friendly relations disturbed.
 The trouble between the parties at Frederick arose from the fact that the plaintiff contracted with one Culler, a general *Page 694
 contractor, to do the brick and masonry work on the church. Culler, it seems, did not wholly confine himself to the employment of union men of the defendant's craft. While the church at Frederick was in the course of construction, Culler had in his employ non-union bricklayers and masons working on a school building under construction at Frederick. The defendant, on learning of this fact, demanded that the plaintiff have Culler employ only union men on the school building, and the plaintiff was told by the defendant that, if it failed to bring about that result, the defendant would call a strike on the work being done by the plaintiff on the church. Culler continued to employ non-union men on the school building, and in consequence thereof the strike was called, and the plaintiff's work stopped on the church. As a result of the strike, the plaintiff was unable to continue and complete the work under its contract with Culler, and the work was then completed by some one else. The plaintiff then sued and recovered judgment for damages suffered by him because of its failure or inability to complete its contract.
 The question in that case (Bricklayers', Masons' Plasterers'International Union of America v. Saymour Ruff Sons, Inc.,supra) was "whether an employer who has entered into a subcontract to perform work on a certain building may recover damages against the labor unions of which, with his knowledge, his employees are members, because those unions have ordered them to quit work on the building in question for the reason that the general contractor has refused to employ union labor on other jobs in the same locality; there being no contract of employment between the subcontractor and his employees."
 In deciding the question there presented, this court, speaking through Judge Digges, said: "Workmen have the undoubted right to organize for the purpose of securing lucrative employment under proper conditions as to working hours and wages; that, in order to enforce such right, they may peaceably strike or quit work, without liability, in cases where there is no contract of employment to the contrary; that what is a legal right of an individual does not become illegal simply *Page 695
 because done in combination with others by concerted action. There would seem to be no doubt that laborers working for an employer against whom they had a just or fancied grievance as to hours of work, wages, and the like, about which there was dispute with the employer, and with whom they have no contract as to the term of their employment, are entitled to withdraw, either singly or in combination, for the purpose of coercing their employer into complying with their demands; and, even though such quitting results in loss and damage to the employer, it is not an actionable wrong. This must be true, because, when not bound by contract, every free man has a natural right to work for whom he pleases, and to cease to work when he chooses, without liability on his part to the employer. To enforce the opposite view would lead to the establishment of involuntary servitude. Every employer must recognize this right on the part of the employees, and, if by such action loss results, it is damnum absqueinjuria. The employer has the same undoubted right, when not prevented by contract, to discharge the employees, which may, and in many cases does, result in loss and injury to the employee and those dependent upon him; yet this loss and injury, too, must be suffered by the employee without being able to maintain an action therefor against the employer."
 But we further said in that case: "The plaintiff may have been in entire sympathy with union labor, and the allegations of the bill indicate that it was; yet it had no power to coerce its general contractor into employing only union men. The real grievance of the union was not with the plaintiff, but with Culler for his not unionizing his work; and the plaintiff is the innocent victim of such action on the part of the defendants. * * * The defendants owed to the plaintiff the duty of noninterference with the conduct of its work or employees, so long as there was no contention or dispute with it. It is an effort by the defendants to obtain a decision in their favor as against Culler, by forcing an innocent third party, the plaintiff, which has no interest in the dispute, to coerce Culler to accede to the defendants' demands. Such a strike is not a *Page 696
 justifiable interference with the right of the plaintiff to pursue its calling without entanglement, by reason of the fact that Culler does not employ exclusively union labor. In our opinion, organized labor's right of coercion and compulsion is limited to strikes on persons with whom the organization has a trade dispute."
 After the troubles between the parties at Frederick, their next controversy, at Danville, Pa., originated with the local union, because, as we have said, of the discharge of some men whom the plaintiff thought were either incompetent or not disposed to do the amount of work reasonably expected of them. There were also charges of unfit working conditions, and of insufficient wages paid to some of the workmen. As a result of these charges, a strike was called, and, after negotiations on the part of the plaintiff with the representatives of the defendant at Washington, the strike was called off. But this was not done until the plaintiff had complied with the demands of the defendant. The plaintiff in all cases paid as much as the union wage scale and in many cases even more; and there was nothing to indicate that the plaintiff was not in every way attempting to conform to the rules of the union. The complaints of the union and its subordinates were often trifling, and there was no charge, so far as the record discloses, that upon the Danville job the plaintiff was acting in violation of the rule of the union prohibiting a sub-contractor from contracting with a general contractor who employed non-union bricklayers and masons in other work done by him. However, it was shown from the evidence that on the Richmond job, which was after the building of the church at Frederick, the general contractor with whom the plaintiff had contracted to do the masonry work was at that time employing non-union bricklayers and masons on a building at Humphrey, Va., though it was not shown that the plaintiff had knowledge of that fact. The record also discloses that, while an attempt had been and is still being made to enforce the rule against the plaintiff, others have been and are still violating the rule, without any attempt on the part of the union to enforce it against them, although it is asserted *Page 697
 by the representatives of the union that they had no knowledge of any such violations.
 There was little evidence in addition to that already mentioned to support the general charge of the defendant's interference with the plaintiff in the obtention or in the carrying out of contracts.
 It is contended by the plaintiff that the acts of the defendant, which occurred after the troubles at Frederick, including the passing of the rule, and the sending of the letter to the plaintiff by the defendant in consequence of the passage of that rule, in which letter the plaintiff was told that the members of the union would decline to accept employment from it, were unlawful, wantonly, and maliciously done to injure, damage, and destroy the plaintiff's business. While it is the contention of the defendant that the acts complained of were lawful, and not done with the view of injuring or destroying the plaintiff's business, but to advance the welfare of the members of the union and to strengthen the union itself.
 It is disclosed by the record that it had for many years been the policy of the union to prohibit its members from accepting employment from subcontractors who contracted with general contractors employing non-union men of its craft on other jobs, and the rule passed in September, 1930, was only declaratory of that policy. It is asserted by the representatives of the defendant union that this policy and the rule passed in consequence of it was essential to the proper advancement and protection of the interests of the union. In the brief of the appellee, it is said: "The decision of this court inBricklayers', etc. Union v. Ruff, 160 Md. 483, 154 A. 52, naturally raised difficulties as to the means whereby the appellee union could pursue this policy so essential to its existence," and that it "was convinced that the continued pursuit of this more than fifty-year-old policy was essential to the maintenance of its bargaining power and its ability to secure fair wages and employment for its members."
 It was conceded by the representatives of the union that the promulgation of the rule and the sending of the letter *Page 698
 complained of was in consequence of the court's statement of the law applicable to the Frederick situation, and it became necessary thereafter to do something to prevent the recurrence of like troubles.
 We cannot read the evidence in this case without reaching the conclusion that the trouble between the parties at Frederick had engendered a feeling of hostility on the part of the representatives of the union towards the plaintiff, which possibly rendered them indifferent to any injury the plaintiff might suffer incidentally caused by any lawful action taken by the representatives to advance the interests of the members of the union, or to better enable the union to carry out in a lawful manner the objects and purposes for which the organization was created. Yet upon such evidence we do not feel warranted in holding as untrue the denial of those representatives that they acted wantonly and maliciously, with the intention to injure and destroy the plaintiff's business.
 That the acts were not wrongful or unlawful is shown, we think, by the statement of the law applicable thereto, which is found in the decision in Klingel's Pharmacy v. Sharp Dohme,104 Md. 232, 64 A. 1029, 1031, in which the court, speaking through Judge McSherry, said: "`It is a part of every man's legal rights,' said Judge Cooley, `that he be left at liberty to refuse business relations with any person whomsoever, whether the refusal rests upon reason, or is the result of whim, caprice, prejudice, or malice.' Cooley, Torts, 278. Again: `The exercise by one man of his legal right cannot be a legal wrong to another. * * * Whatever one has a legal right to do another can have no right to complain of.' Id. 688. It was upon this principle that the decision in Bohn Manf. Co. v. [Hollis], N.W. LumbermenAssn., 54 Minn. 223, 55 N.W. 1119, was placed. In that case a large number of retail lumber dealers formed a voluntary association by which they mutually agreed that they would not deal with any manufacturer or wholesale dealer who should sell lumber directly to consumers, not dealers, at any point where a member of the association was carrying on a retail yard, and they provided in their by-laws that, whenever any wholesale dealer *Page 699
 or manufacturer made any such sale, the secretary of the association should notify all the members of the fact. The plaintiff having made such a sale, the secretary threatened to send notice of the fact to all the members of the association, and it was held that no action would lie, and that there was no ground for an injunction. There was nothing unlawful in this. Each member of the association had the legal right to refuse to sell the lumber which he owned, if he saw fit to refuse, and the collective refusal of all the members was equally lawful. So, too, the defendants in this case had a perfect legal right to refuse to sell to the plaintiff any drugs and druggists' supplies owned by them, and it would have been wholly immaterial whether that refusal was the result of whim, caprice, prejudice, or malice, if the bare refusal to sell had been the head and front of their offending. But the refusal to sell was not the exercise of a legal right, if that refusal were a mere step in the development and enforcement of a scheme to forestall the market in restraint of trade, or to drive the plaintiff into becoming a member of an organization which would control the prices he could charge for his wares and which would thereby deprive him of the liberty to contract for the sale of his goods according to his own judgment of their value. Whilst an act which is in itself lawful can never become unlawful simply because it may be done by several persons instead of by only one, yet the same act may be unlawful when it is a means of accomplishing an unlawful end. An act performed in furthering an unlawful enterprise cannot be a lawful act, though the same act would be free from censure if done with some other view."
 It is true that in that case the refusal to sell was held not to be an exercise of a legal right, as it was there adjudged to be a "mere step in the development and enforcement of a scheme to forestall the market in the restraint of trade, or to drive the plaintiff into becoming a member of an organization" which controlled prices. The reasons given in that case for holding the refusal to sell unlawful are not shown to exist in this case. Upon the facts and circumstances of this case, the refusal to accept employment from the plaintiff, who had *Page 700
 violated the rules of the union, was not an attempt to forestall the market in restraint of trade, within the meaning of that term, or to drive the plaintiff into becoming a member of the organization. But, as claimed by the defendant, the refusal of the union to accept employment from it was for the sole purpose of advancing the interests of the union, and to prevent the recurrence of conditions that were harmful to the organization in carrying out the purposes for which it was organized, including the right of collective bargaining.
 Whether an order of a union directing its members not to serve a particular employer is lawful is discussed in 16 R.C.L. 448, where it is said: "In a number of decisions the question has been raised whether it is lawful for a labor union to order its employees not to serve a particular employer. One court has reached the conclusion that the imposition of fines upon members of a labor union to compel them to join a strike has the effect of intimidating such persons and is therefore unlawful. (L.D.Willcutt, etc., Co. v. Driscoll, 200 Mass. 110, 85 N.E. 897, 23 L.R.A. (N.S.) 1236.) But this conclusion is opposed to practically all of the decisions on the subject. The decisions are practically in harmony in holding that it is within the power of labor unions, and it is lawful for them, to instruct or order their members not to accept employment with an individual, or to continue in such person's employment, where the action of a union is justifiable in the sense that it is to promote the welfare of the members of the union. Accordingly, the enforcing of a by-law forbidding members of the union to serve one who has broken a contract with its members does not amount to intimidation. Neither a fine or other disciplinary action under such by-law would be unlawful as to members who voluntarily subject themselves to the provisions of such by-law. They are left free to enter the employment of the prescribed employer, although practically they are compelled to choose between the benefits of such employment and membership in the union. (Rhodes Bros. Co.v. Musicians' Protective Union Local No. 198, etc., 37 R.I. 281,92 A. 641, L.R.A. *Page 701
 1915E, 1037 and notes.) Similarly, it has been decided that a labor union may lawfully order its members not to work on premises where work is being done by employers who are deemed to be unfair to union labor."
 This question was also discussed in McCarter v. Chamber ofCommerce, 126 Md. 131, 94 A. 541, 543, where reference was made to Bohn Mfg. Co. v. Hollis, supra, the facts of which were reviewed and the finding of the court approved in Klingel'sPharmacy v. Sharp Dohme, supra. On the question as to whether the by-law providing for expulsion was coercive, the court said: "But this involved no element of `coercion' or `intimidation,' in the legal sense of those terms. * * * Nor was any coercion proposed to be brought to bear on the members of the association, to prevent them from trading with the plaintiff. After they received the notices, they would be at entire liberty to trade with plaintiff, or not, as they saw fit. By the provisions of the by-laws, if they traded with the plaintiff, they were liable to be `expelled'; but this simply meant to cease to be members. It was wholly a matter of their own free choice which they preferred — to trade with the plaintiff, or to continue members of the association." In support of the principle of law here enunciated, see Adair v. United States, 208 U.S. 172, 28 S. Ct. 277, 52 L. Ed. 436; Cooley on Torts, p. 278; Sorrell v. Smith (1925), A.C. 700; Coppage v. Kansas, 236 U.S. 1, 35 S. Ct. 240, 59 L. Ed. 441; N.J. Painting Co. v. Local No. 26, etc., 96 N.J. Eq. 632, 126 A. 399; Barker Painting Co. v. Brotherhood (C.C.A.),15 F.2d 16; Scott-Stafford Opera House Co. v. MinneapolisMusicians' Assn., 118 Minn. 410, 136 N.W. 1092; NationalProtective Assn. v. Cumming, 170 N.Y. 321, 63 N.E. 369;Saulsberry v. Coopers' International Union, 147 Ky. 170, 143 S.W. 1018; My Maryland Lodge v. Adt, 100 Md. 249, 59 A. 721.
 The questions presented and decided in the earlier case between the same parties, reported in 160 Md. 483, 154 A. 52, are altogether different from the questions presented in this case. In that case, the members of the union were at the *Page 702
 time employed by Seymour Ruff Sons, Inc., in the erection of a building, the work on which was being done by it under an existing contract with the general contractor, Culler. A strike was called, not to discipline Ruff Sons, Inc., with whom there was no controversy, but to induce a breach of the contract between Ruff and the general contractor, in an effort to compel the latter to discontinue the employment of non-union men upon other work then being done by him.
 It was upon these facts that the court held that a right of action existed, saying: "Organized labor's right of coercion and compulsion is limited to strikes on persons with whom the organization has a trade dispute." In this case there is no existing contract, so far as the record discloses, by which the plaintiff would be injuriously affected by the refusal of the defendants to accept employment from it, nor is there a strike or a third party involved in the controversy; the controversy being with the plaintiff only.
 Entertaining the views we have expressed as to the legal rights of the parties here involved, the decree appealed from will be affirmed.
 Decree affirmed, with costs to the appellee.
 PARKE, J., dissents.
 *Page 1


type: other

text:
ΜΙΛΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ : 2013-01-20
 Ντερμπεντέρης: Οταν μεγαλώσω θέλω να γίνω διευθυντής στον ΔΟΛ...
 Ο βολεμένος αρθρογράφος κι ο «απαιτητικός και ιδιόρρυθμος» Σταύρος Ψυχάρης...
 Τελικά ο Γιάννης Πρετεντέρης θέλει να γίνει διευθυντής στο Βήμα ή στα ΝΕΑ; Οι παροικούντες την Μιχαλακοπούλου απαντούν καταφατικά και όπως λένε το έχει μεγάλο καημό και επιθυμεί διακαώς να ... καθήσει σε μία από τις διευθυντικές καρέκλες του ΔΟΛ. Το πρόβλημα όμως είναι ότι μέχρι τώρα τον έχει αδειάσει ο Σταύρος Ψυχάρης τρεις φορές: πρώτα όταν έκανε διευθυντή τον Μεμή στα ΝΕΑ, έπειτα όταν έκανε διευθυντή τον Κάψη στο ΒΗΜΑ και τέλος όταν έφυγε ο Καψής από το κυριακάτικο και έβαλε τον Καρακούση στη θέση του.
 Κάποιοι θέλουν να πιστεύουν ότι ο Ψυχάρης τον κρατάει στο περιθώριο καθώς θεωρεί πως αν δώσει εξουσίες στον Πρετεντέρη, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο τηλεπαρουσιαστής κάποια στιγμή να τον καπελώσει. Πράγμα που δεν ισχύει με τους Μεμή και Καρακούση καθώς ο Ψυχάρης θεωρεί ότι και οι δύο διευθυντές του, είναι απολύτως του χεριού του...
 Από την άλλη πλευρά κάποιοι ισχυρίζονται πως τον Πρετεντέρη τον βολεύει η τωρινή κατάσταση καθώς έτσι είναι πάντα μέσα στα «πράγματα» και ταυτόχρονα δεν φορτώνεται τις ευθύνες και κυρίως τη δουλειά που..συνεπάγεται μια διευθυντική θέση. Προς το παρόν λένε, και το «ψώνιο» του με την τηλεόραση το κάνει και την (μνημονιακή) παρέμβασή του την έχει και εμφανίζεται ως τιμητής των πάντων, αρθρογραφώντας στα Νέα.
 Ο ίδιος ο Πρετεντέρης φαίνεται να γνωρίζει τι σημαίνει να είσαι διευθυντής και μάλιστα στη «γαλέρα» του ΔΟΛ. Οπως λέει χαρακτηριστικά στο iefimerida «δεν μπορείς να είσαι διευθυντής στο ΒΗΜΑ και να είσαι και στην τηλεόραση. Ο διευθυντής πρέπει να είναι 24 ώρες εδώ».
 Προφανώς ο κύριος Γιάννης δεν θέλει να χαλάσει τη ζαχαρένια του με περισσότερη δουλειά και ευθύνες ως διευθυντής και μάλιστα στο «απαιτητικό» περιβάλλον της Μιχαλακοπούλου με αφεντικό τον «σκληρό» και «ιδιόρρυθμο» Σταύρο Ψυχάρη.
 Βέβαια ο Πρετεντέρης αφήνει ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο να γίνει διευθυντής όταν... μεγαλώσει: «Από τη στιγμή που επέλεξα να ακολουθήσω διπλή καριέρα, είναι προφανές ότι θα έπρεπε είτε να διαλέξω μια βάρκα (που είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει να το κάνω αυτή τη στιγμή), είτε να είμαι και στις δυο. Για τον ίδιο λόγο δεν μπορώ να γίνω διευθυντής στο MEGA».
 Υ.Γ: Ο Ψυχάρης έχει δοκιμάσει παλαιότερα τον Πρετεντέρη σε επιτελική θέση στο ΒΗΜΑ (υπεύθυνος του ελεύθερου ρεπορτάζ) αλλά ο κύριος Γιάννης απεδείχθη ακατάλληλος για τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν. «Που να τρέχεις τώρα με τα παιδάκια» είχε πει χαρακτηριστικά σε συνεργάτη του δικαιολογούμενος για την αποτυχία του. Το αφεντικό του ΔΟΛ έχει τον τρόπο του όταν θέλει να εκθέσει κάποιον, εντός και εκτός Συγκροτήματος...
 «Συγκυβερνώ» ή «κυβερνώ»;...
 Και στις τριανδρίες της Ρώμης, κάποιος είχε το πάνω χέρι. Και αν δεν το είχε από την αρχή, το σήκωνε βαρύ εναντίον των φίλων-πλην-αντιπάλων και στο τέλος έβγαινε νικητής – αφήνοντας πλούσιο υλικό για τον... Σαίξπηρ. Η εξουσία δεν μοιράζεται, αυτό μάθαμε από την τριαρχία που συναποτελούσαν ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Πομπήιος και ο Κράσος, αυτό και από την τριαρχία του Οκταβιανού, του Μάρκου Αντώνιου και του Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου. Το μόνο προφανές κοινό μας με τα της Ρώμης βέβαια είναι το όνομα Αντώνιος, μολαταύτα το ίδιο μάθημα διδάσκεται και τώρα: ότι ακόμα κι όταν δίνεται η εικόνα της αγαστής συμφωνίας και της δίκαιης μοιρασιάς της εξουσίας, η διανομή της μεταξύ των εταίρων γίνεται αναπόφευκτα με τον γνωστό τρόπο του λέοντος.
 «Συγκυβερνώ» δεν σημαίνει οπωσδήποτε «κυβερνώ». Δεν σημαίνει δηλαδή ότι η γνώμη μου, όταν διαφέρει από τη γνώμη του ηγεμονεύοντος στο εταιρικό σχήμα, θα ληφθεί περισσότερο σοβαρά υπόψη απ’ ό,τι λαμβάνονταν κάποτε οι «αστερίσκοι» και οι «υποσημειώσεις» του Ανδρέα Παπανδρέου στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ.
 Αυτό το αισθάνονται τώρα και το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, αυτή μάλιστα πολύ οξύτερα και επειδή είναι πρωτόπειρη και, κυρίως, επειδή υποχρεώνεται, λόγω της αρχικής της συμφωνίας, να φερθεί ανακόλουθα ως προς τις καθαυτό ιδέες της. Το ΠΑΣΟΚ έχει φθαρεί τόσο πολύ, ιδεολογικά πρωτίστως και ύστερα αριθμητικά, και επιπλέον έχει εθιστεί τόσο πολύ στις «αξίες» και τις πρακτικές της εξουσίας από τον καιρό που δέσποζε στην πολιτική σκηνή, ώστε να μην ενοχλείται ιδιαίτερα από την επιστράτευση απεργών ή από τη χρήση των ΜΑΤ ως μέσου «κοινωνικού διαλόγου».
 Με τις ανακοινώσεις της ή την ψήφο της, η ΔΗΜΑΡ αντιτάχθηκε και στην επιστράτευση των απεργών του μετρό, επικρίνοντάς την (όπως όφειλε έναντι της ιστορίας της) ως «ακραία», και στην κατάργηση του ΕΚΕΒΙ και στα εργασιακά και στα βιντεομοντάζ του κ. Κεδίκογλου. Η διαφοροποίησή της όμως δεν παράγει διακριτό πολιτικό αποτέλεσμα. Είναι κάπως σαν αστερίσκος στα δελτία ειδήσεων. Το πάνω χέρι το είχε εξαρχής η Ν.Δ. Και δεν πρόκειται να το ζορίσει για να φερθεί αβρότερα.
 Πετρογκόλ, η καλύτερη μεταγραφή Έλληνα μετά τον "Λύμπε"
 Όταν έχεις 16 μήνες να ανατρέψεις αποτέλεσμα για να φτάσεις στη νίκη, το 2-1 επί του ΟΦΗ είναι επίτευγμα. Μιας ΑΕΚ με εντελώς διαφορετικό πρόσωπο και αλλιώτικη νοοτροπία σε σχέση με την αποκρουστική εικόνα του πρώτου γύρου.
 Τελ. ανανέωση : Ιανουάριος 27 2013 08:03
 Όλα τα Λογοτεχνικά Βιβλία
 Ψάχνεις λογοτεχνικά βιβλία; Βρες τα στο Public.gr με -50%!
 www.public.gr/books-literature
 Βρες & Σύγκρινε Τιμές για όλα τα Πάνελ Υπέρυθρης Θέρμανσης
 www.skroutz.gr/panel
 Βάλτε 100 ευρώ , Παίξτε με 200 ευρώ !
 Και δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι τούτη η αλλαγή προς το καλύτερο είναι (αποκλειστικά) έργο προπονητή. Φυσικά και δουλεύει ο Λίνεν, έτσι όπως δουλεύει. Προσπάθησε από την αρχή να συμμαζέψει την κατάσταση, να κάνει πιο ανθεκτική την ομάδα, να της δείξει τον δρόμο πως να παίρνει αποτέλεσμα. Με τα λάθη του και τις εμμονές του. Με παλινωδίες και με κινήσεις ...μια στο καρφί και μια στο πέταλο.
 Τι να πρωτοθυμηθούμε; Αναλαμβάνει και εξαφανίζει τον Μπουγαιδη. Το ίδιο και τον Ρίκκα. Ξαφνικά κι από το πουθενά γίνεται βασικός και αναντικατάστατος ο Φέτσης. Παίρνει σε 5 σερί ματς χρόνο συμμετοχής ο Κοτσαρίδης που στη συνέχεια μπαίνει στο ψυγείο και στο "άψε-σβήσε" τον αφήνουν ελεύθερο και ο μικρός πάει στον Άρη (μακάρι να μην το μετανιώσουν μια μέρα στα Σπάτα). Βαφτίζεται δεξί εξτρέμ ο Φουρτάδο και πονάνε τα ματάκια μας. Εκδηλώνεται μια άτυπη κόντρα με τον Κατίδη που εξελίσσεται πλέον σε παγκίτη για χάρη του (περιπατητή) Γκερέιρο. Οι λίστες, μαύρες και λευκές, αλλάζουν από μέρα σε μέρα.
 Το καλό με τον Γερμανό είναι ότι αργά ή γρήγορα στροφάρει και διορθώνει τα λάθη του. Αυτό δείχνει τουλάχιστον άνθρωπο δίχως εμπάθεια. Τον Μπουγαιδη και τον Ρίκκα τους επανέφερε στην πρώτη γραμμή. Είχε τη διορατικότητα από την αρχή να καθιερώσει δεξιά τον Βαλεντίνο. Και όταν πλέον είδε και απόειδε με τα 4-3-3 και 4-2-3-1, πέταξε έναν ρόμβο και η ομάδα έστω για ένα ημίχρονο έχει ρυθμό. Τρέχει, πρεσάρει, βγάζει κάποιους αυτοματισμούς, φτιάχνει ευκαιρίες. Παλαιότερα βλέπαμε να περνάει ένα ολόκληρο ημίχρονο χωρίς υποψία φάσης.
 Έτσι και το Σαββατόβραδο. Η ΑΕΚ άρεσε στο α' ημίχρονο που έμεινε (από το πουθενά) πίσω στο σκορ. Και συγκλόνισε στο δεύτερο ημίχρονο, χωρίς να παίξει μεγάλη μπάλα, με τα γκολ της ανατροπής. Από Πετρόπουλο και Παυλή. Για τον Πετρο-γκολ έχω την αίσθηση ότι αυτό το παλικάρι θα προσφέρει μεγάλες χαρές στην ομάδα. Τρία ματς, τρεις γκολάρες, το ένα καλύτερο απ' το άλλο. Και σε άλλες δυο-τρεις φάσεις μέσα.
 Αφήνοντας στην άκρη τις επιστροφές Δέλλα (το 2005) και Ζήκου (το 2006) νομίζω ότι ο Πετρόπουλος μπορεί να εξελιχθεί σε καλύτερη μεταγραφή Έλληνα ποδοσφαιριστή που έκανε η ΑΕΚ από το 2003 και την απόκτηση του Νίκου Λυμπερόπουλου. Ποιος ήταν δηλαδή καλύτερος; Αναφέρω έτσι μερικά ονόματα Ελλήνων με μεταγραφή την τελευταία 10ετία: Μόρας, Κόντης, Τζιωρτζόπουλος, Λαγός, Καφές, ο Κυργιάκος που έπαιξε λίγο, Καράμπελας, Μάκος.
 Για τον Παυλή ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο. Ένας "μικρός Ντέμης" σε πάθος, πείσμα, κατάθεση ψυχής, τσαμπουκά μέσα στο γήπεδο. Το γουστάρει αυτό που κάνει, ζει γι' αυτό, αρρωσταίνει γι' αυτό, παθιάζεται, χτυπιέται, στενοχωριέται, ξεσπά και βγάζει από μέσα του ό,τι έχει και δεν έχει για την ΑΕΚ. Το ξέρει κι ο ίδιος ότι σε μια κανονική ΑΕΚ, με 3-4 επιθετικούς επιπέδου Λυμπερόπουλου, Τζιμπούρ, Σκόκο, Μπλάνκο δεν θα είχε θέση στο ρόστερ. Κακώς βέβαια, γιατί έναν Παυλή τον χρειάζεται κάθε ομάδα. Έναν που θα συμπαρασύρει και τους άλλους και θα μεταδίδει αυτή την "αρρώστια και πόρωση" στην εξέδρα. Για τον Παυλή και όσα έχει περάσει μονάχα μια ευχή μπορεί να δώσει κανείς. Να τον έχει καλά ο Θεός. Όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα.
 Η νίκη, τεράστιας βαθμολογικής σημασίας, δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε. Ο Κορδέρο είναι η καλοκαιρινή προσφορά του Τσιάρτα και αυτό θα πρέπει να πιστωθεί στον πρώην τεχνικό διευθυντή. Ο Τσουμάγκας είναι ανακάλυψη του Κωστή. Τον είδε σε dvd, του άρεσε, τον πρότεινε στον Λίνεν και τον έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες. Όπως επίσης και τον Μητρόπουλο, ο Κωστής κινήθηκε έτσι όπως κινήθηκε και του άλλαξε δρομολόγιο. Αντί να προσγειωθεί στο Χαριλάου, μετακόμισε (απ' το Αγρίνιο) στα Σπάτα.
 Τι χρειάζεται από δω και πέρα η ομάδα; Μονάχα ένα πράγμα. Σερί νικών. Δυο και τρεις και τέσσερις. Ή στην χειρότερη να κερδίζει μέσα και να τσιμπάει πόντο έξω. Το πρόγραμμα προσφέρεται μέχρι να έρθουν τα ντέρμπι. Και ιδίως αυτό με τον Παναθηναϊκό που αν το κρίνει ο Πετρόπουλος κάποιοι στην Παιανία θα πρέπει να σκίσουν τα διπλώματα τους....
 ΥΓ: "Γέμισε" χτες η επισήμων στο ΟΑΚΑ. Και Κανελλόπουλος με Γκίκα Γκούμα. Χάρης Οικονομόπουλος με Πένυ Κονιτσιώτη. Δημητρέλος, Μπρουσιανός και Κώστας Παπαδημητρίου. Κασνακίδης, Γρυσμπολάκης, Μπόβαλης και Στεφάνου. Σταυρόπουλος και Ηλιόπουλος. Δέλλας και Μπορμπόκης, αλλά και Τσιάρτας. Απουσία σε δεύτερο σερί εντός έδρας ματς πήρε ο Μαύρος. Απουσία ...διαρκείας ο Βιντιάδης. Είναι επειδή δεν αγόρασε διαρκείας...
 Σαρωτικές αλλαγές για 25.000 υπαλλήλους...
 Το νέο καθεστώς της κινητικότητας θα αποτελέσει πάγια πολιτική στον δημόσιο τομέα. Εκτός των μνημονιακών υποχρεώσεων που προβλέπουν να τεθούν σε ...καθεστώς κινητικότητας 25.000 υπάλληλοι το 2013, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης επικαλείται και αντικειμενικούς λόγους κάλυψης των αναγκών σε ανθρώπινο δυναμικό που θα διαμορφωθούν με τα νέα οργανογράμματα.
 Σύμφωνα με πληροφορίες από το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης κανείς υπάλληλος δεν θα χρειαστεί φροντιστηριακή βοήθεια για να αντεπεξέλθει στις ανάγκες ενός γραπτού τεστ, ενώ παράλληλα διαβεβαιώνεται ότι η αξιολόγηση των ικανοτήτων αποσυνδέεται από το ενδεχόμενο των απολύσεων και θα πραγματοποιηθεί με στόχο να επικαιροποιηθούν αναλυτικά τα δεδομένα της απογραφής όσον αφορά τα προσόντα των υπαλλήλων. Η αξιολόγηση των ικανοτήτων θα αποτελέσει τη βάση για την τοποθέτηση των εργαζομένων στις νέες θέσεις εργασίας που διαμορφώνονται από τα οργανογράμματα καθώς και για τη μελλοντική στοχοθεσία.
 Τα υπουργεία Παιδείας και Άμυνας θα ακολουθήσουν ξεχωριστό μοντέλο αξιολόγησης. Για το υπόλοιπο προσωπικό θα υπάρξει ελαστικότητα ανά εκπαιδευτική κατηγορία και κλάδο με σαφείς διαφορές όσον αφορά την αξιολόγηση διευθυντικών στελεχών αλλά και ειδικών κατηγοριών δημοσίων λειτουργών όπως είναι οι πανεπιστημιακοί.
 Το πλεονάζον προσωπικό των 25.000 υπαλλήλων που αναμένεται να μετακινηθούν το 2013 θα προκύψουν κυρίως από τα νέα οργανογράμματα των υπουργείων και δημοσίων φορέων. Οι πλεονάζοντες ή θα μετακινούνται σε αντίστοιχες θέσεις σε άλλους φορείς άμεσα ή θα τίθενται σε καθεστώς διαθεσιμότητας για 12 μήνες με το 75% των αποδοχών τους, με στόχο να μεταφερθούν σε άλλες υπηρεσίες ή για να μετεκπαιδευτούν. Οι μετακινήσεις είναι υποχρεωτικές, ενώ εθελοντικά μπορεί να συμμετέχει όποιος υπάλληλος επιθυμεί να μετακινηθεί. Οι μετακινήσεις αρχικά θα αφορούν υπηρεσίες σε κοντινή χιλιομετρική απόσταση από τη θέση που υπηρετούσε ο υπάλληλος. Θα υπάρξουν και περιπτώσεις όπου το πεδίο της μετακίνησης αφορά όλη την επικράτεια (π.χ. δασολόγοι).
 Στόχος του υπουργείου είναι να μετακινήσει μόνιμους υπαλλήλους εντός των υπηρεσιών του στενού δημόσιου τομέα και εργαζόμενους αορίστου χρόνου από ΝΠΙΔ σε άλλους φορείς του Δημοσίου. Θα αποφευχθεί η μεταφορά υπαλλήλων αορίστου χρόνου από ΝΠΙΔ στον στενό δημόσιο τομέα γιατί θα εκληφθεί ως πρόσληψη. Αρχικά θα μεταφερθούν πλεονάζοντες μόνιμοι υπάλληλοι σε εποπτευόμενους οργανισμούς των συγκεκριμένων υπουργείων.
 Σε περίπτωση που ένας υπάλληλος τεθεί σε διαθεσιμότητα κινδυνεύει να απολυθεί εάν παραμείνει σε αυτό το καθεστώς για 12 μήνες και δεν μετακινηθεί. Το αρμόδιο υπουργείο υποστηρίζει ότι τα κενά στο Δημόσιο είναι περισσότερα από τους 25.000 υπαλλήλους που θα μετακινηθούν, αλλά ζητά και τη συμμετοχή των εργαζομένων για να επισπευσθούν οι διαδικασίες.
 Ποιοι κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους
 Στην κόκκινη γραμμή της εξόδου από το Δημόσιο θα βρεθούν οι υπάλληλοι που έχουν τελεσιδικήσει αποφάσεις δικαστηρίων για σημαντικά πειθαρχικά και ποινικά αδικήματα, στο πλαίσιο των στοχευμένων απολύσεων που έχει ζητήσει η τρόικα. Συγκεκριμένα απειλούνται με απόλυση:
 1. Οι υπάλληλοι στους οποίους θα διαπιστωθεί ότι έχουν προσκομίσει πλαστά έγγραφα στον φάκελό τους (πτυχία κτλ), καθώς θα κατηγορηθούν για το αδίκημα της πλαστογραφίας το οποίο επισύρει την αυτοδίκαιη αργία.
 2. Οι εργαζόμενοι που θα διαπιστωθεί ότι αδικαιολογήτως δεν προσέρχονται στην εργασίας τους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ειδική ομάδα υπαλλήλων του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης ελέγχει αυτού του είδους τις περιπτώσεις. Στελέχη του υπουργείου αναφέρουν ότι σε αρκετές υπηρεσίες υπήρξαν υπάλληλοι που «χτυπούσαν» τις κάρτες των συναδέλφων τους.
 3. Όσοι υπάλληλοι έχουν καταδικαστικές αποφάσεις από δικαστήρια για σημαντικά αδικήματα με βάση το νέο πειθαρχικό δίκαιο. Τα νέα πειθαρχικά συμβούλια που αποτελούνται από πλειοψηφία δικαστικών λειτουργών, θα εξετάσουν χιλιάδες πειθαρχικές υποθέσεις το επόμενο χρονικό διάστημα.
 4. Τέλος, οι υπάλληλοι των οποίων θα καταργηθούν οι οργανικές θέσεις που κατέχουν και δεν υπάρξουν κενές θέσεις σε άλλους φορείς για τους υποδεχτούν. Το υπουργείο διαβεβαιώνει ότι τα κενά είναι πολλαπλάσια των μετακινούμενων υπαλλήλων αποκλείοντας το ενδεχόμενο απολύσεων.
 Πόσο ροκανίζει τους μισθούς η αυξημένη παρακράτηση
 «ΚΡΥΑΔΑ» ΓΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΑΝΩ ΤΩΝ 20.000 ΕΥΡΩ
 Μισθωτοί και συνταξιούχοι με ετήσιες αποδοχές πάνω από 20.000 ευρώ θα υποστούν πρώτοι την «κρυάδα» των φορο-ανατροπών που έφερε ο νέος φορολογικός νόμος. Με τις αποδοχές του Ιανουαρίου θα διαπιστώσουν σημαντικές μειώσεις καθώς η μηνιαία παρακράτηση φόρου θα υπολογιστεί με βάση τη νέα φορολογική κλίμακα.
 Στα χαμηλότερα εισοδηματικά κλιμάκια, μισθωτοί και συνταξιούχοι θα διαπιστώσουν κατά την πληρωμή των αποδοχών του Ιανουαρίου, μικρές αυξήσεις αποδοχών έως 28 ευρώ το μήνα , για ετήσιο εισόδημα της τάξης των 9.000-10.000 ευρώ .
 Μεγάλοι χαμένοι στο μέτωπο της μηνιαίας παρακράτησης, είναι οι οικογενειάρχες, μετά την κατάργηση του πρόσθετου αφορολογήτου τέκνων.
 Για παράδειγμα μισθωτός με δύο παιδιά και ετήσιο εισόδημα 12.000 ευρώ. Ο φόρος που αναλογεί στα εισοδήματα του 2012 είναι 300 ευρώ αλλά κατά τη φορολόγηση των εισοδημάτων του 2013, ο φόρος αυξάνεται σε 540 ευρώ. Ο φόρος που θα παρακρατείται κάθε μήνα από τις αποδοχές αυξάνεται στα 37,99 ευρώ έναντι 21,1 ευρώ το 2012 και οι μηνιαίες του αποδοχές να μειωθούν κατά 16,9 ευρώ.
 Οι απώλειες στο μηνιαίο μισθό, για μισθωτούς με ένα παιδί ξεκινούν από το επίπεδο ετήσιων μικτών αποδοχών ύψους 8.000 ευρώ , για μισθωτούς με δύο παιδιά από τα 12.000 ευρώ και πάνω και για μισθωτούς με τρία παιδιά από ετήσιο εισόδημα 10.000 ευρώ και πάνω.
 Μάλιστα, όσο περισσότερα παιδιά έχει ο φορολογούμενος τόσο μεγαλύτερη είναι η μηνιαία επιβάρυνση. Έτσι μισθωτός με ετήσιο εισόδημα 15.000 ευρώ και ένα παιδί θα χάσει 12 ευρώ το μήνα, αν έχει δύο παιδιά χάνει 26 ευρώ το μήνα και αν έχει τρία παιδιά και το ίδιο εισόδημα χάνει 46,4 ευρώ το μήνα. Ο μισθωτός χωρίς παιδιά και εισόδημα 15.000 ευρώ έχει από την άλλη πλευρά όφελος 2,8 ευρώ το μήνα.
 Σύμφωνα με την εγκύκλιο του υπουργείου Οικονομικών από την 1η Ιανουαρίου 2013 και μετά η φορολόγηση των μισθών και των συντάξεων θα γίνεται με βάση μια νέα φορολογική κλίμακα στην οποία δεν θα υπάρχει πλέον σταθερό αφορολόγητο κλιμάκιο εισοδήματος ούτε πρόσθετα αφορολόγητα ποσά για όσους φορολογούμενους βαρύνονται με παιδιά.
 Αναλυτικό ρεπορτάζ στην Ημερησία
 Την «επίταξη προσωπικών υπηρεσιών και επίταξη ακινήτων και κινητών πραγμάτων, ως μέτρα πολιτικής κινητοποίησης για την αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης σε περίοδο ειρήνης» υπό ορισμένες προϋποθέσεις, προβλέπει ο νόμος 3536/2007
 * Η επίταξη αποφασίζεται με απόφαση του πρωθυπουργού ύστερα από εισήγηση του αρμόδιου υπουργού. Η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών πραγματοποιείται με «Φύλλα Επίταξης Προσωπικών Υπηρεσιών» που εκδίδονται από τις οικείες αστυνομικές, λιμενικές ή και πυροσβεστικές αρχές και επιδίδονται από όργανά τους και όργανα της δημοτικής αστυνομίας, καθώς και από υπαλλήλους του Δημοσίου και νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου. Από την επίταξη των προσωπικών υπηρεσιών απαλλάσσονται πρόσωπα που έχουν σωματική ή πνευματική αναπηρία ή άλλους λόγους υγείας, εφόσον αυτοί πιστοποιούνται με σχετική γνωμάτευση κλινικής δημόσιου νοσοκομείου.
 * Όποιος καλείται να προσφέρει τις υπηρεσίες του ή ακίνητο ή κινητό πράγμα κατά τις διατάξεις του άρθρου αυτού και είτε αρνείται να παραλάβει το σχετικό φύλλο επίταξης είτε αρνείται ή παραλείπει να εκτελέσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την επίταξη, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών.
 Η “μέθοδος” Παττακού για να λύνει τις απεργίες την εποχή της Χούντας...ΦΟΒΕΡΟ !!!
 ΣΤΟ ΘΡΥΛΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ του, «21η Απριλίου, Ημέραι και Έργα» στην σελίδα 287, ο ανεπανάληπτος Παττακός αποκαλύπτει την συνταγή με την οποία έλυνε τις Απεργίες. Μεταφέρω επί λέξει: ....
 «Εδέχθην το προεδρείον των συνδικαλιστών της Ολυμπιακής Αεροπορίας του Ωνάση. Ηπείλησαν απεργίαν. Εζήτησα να προσέλθουν μετά του εργοδότου – Ωνάση – και μετά από κοπιώδη συζήτησιν άκαρπον, τους ενέκλεισα εις δωμάτιον του Υπουργείου Εσωτερικών με απαγόρευσιν εξόδου των, μέχρις ότου συμβιβασθούν! Δεν παρήλθε πολλή ώρα και η λύσις ευρέθη
 Λιάνης σε Βενιζέλο: Ρίξε στην πυρά τον Παπανδρέου! by olympiada
 Ο «ακριτικός» Λιάνης ήταν από τους πρώτους που είχαν αντιταχθεί στην προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ και δεν κρύβει την απέχθεια του για τον «εμπνευστή» της, όπως αποκαλύπτουν και τα «Επίκαιρα» και ο Β. Γιακουμής.
 Συγκεκριμένα, ο Γιώργος Λιάνης ζήτησε από τον Βενιζέλο να ρίξει τον Παπανδρέου στην πυρά του ΔΝΤ, με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να απαντά ότι «ο Ρουμελιώτης δεν έχει δίκιο σε αυτά που λέει», μάλλον Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
 Πως αποτιμούν το ταξίδι Τσίπρα στις ΗΠΑ, οι New York Times και Washington Post
 New York Times και Washington Post φιλοξενούν εκτενή ρεπορτάζ για τα... έργα και τις ημέρες του ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα στη Νέα Υόρκη.
 Η θέση του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ για ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος τονίζεται από τους Times. Μεταξύ άλλων, επισημαίνεται ότι ο 38χρονος αριστερός ηγέτης της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, που θα μπορούσε να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της, προτείνει μια ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής για την αντιμετώπιση του προβλήματος του χρέους που απειλεί όχι μόνο τη χώρα του, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη, ώστε να δοθεί ώθηση στην επανεκκίνηση της ανάπτυξης και να αποτραπεί μια βαθύτερη οικονομική δυσπραγία.
 "Προτείνουμε ένα συνολικό σχέδιο για μια ευρωπαϊκή λύση" τόνισε ο κ. Τσίπρας, εκφράζοντας την άποψη ότι ούτε η Γερμανία ούτε οι υποστηρικτές της θέλουν να δουν την Ελλάδα εκτός ευρώ. "Οι συνεχείς απειλές ότι θα μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη, είναι μια στρατηγική χωρίς θεμέλια», είπε και "είναι απλά ένας τρόπος για να μας εκβιάζουν".
 Στη συνέχεια, ο κ. Τσίπρας υποστήριξε ότι "λένε ότι είμαι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος στην Ευρώπη", επισημαίνοντας παράλληλα ότι αυτό που νιώθει ως επικίνδυνο είναι η πολιτική της λιτότητας στην Ευρώπη. "Οι Έλληνες έχουν πληρώσει βαρύ τίμημα", τόνισε χαρακτηριστικά.
 Στο δημοσίευμα αναφέρεται επίσης ότι το ταξίδι του κ. Τσίπρα στις ΗΠΑ είναι μέρος μιας εκστρατείας για να ενισχύσει την αξιοπιστία του ως πολιτικός, ενώ διατυπώνεται και η άποψη ότι τα κύρια ΜΜΕ στην Ελλάδα ελέγχονται από τις λεγόμενες "ολιγαρχικές οικογένειες" που φοβούνται άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.
 "Μετά από έξι χρόνια ύφεσης στην Ελλάδα", δήλωσε στους News York Times ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ "είμαστε μάρτυρες μιας ανθρωπιστικής κρίσης", ενώ μίλησε για τους εργαζόμενους που απεργούν, για τις περικοπές μισθών και την ανεργία.
 Η Washington Post αναφερόμενη στην επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ, στις συναντήσεις του σε Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Κογκρέσο, καθώς και στην ομιλία του στο "Brookings Institution", ανέφερε ότι ο ηγέτης της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, ο οποίος σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις μπορεί να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας, μίλησε για "καταστροφική πολιτική".
 Όπως επισημαίνεται στο σχετικό δημοσίευμα, ο κ. Τσίπρας τόνισε ότι τα μέτρα λιτότητας οδηγούν στην "ανθρώπινη δυστυχία". "Είμαστε έτοιμοι για μια μάχη," δήλωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας ότι "στην πολιτική υπάρχουν συμφέροντα που συγκρούονται".
 ΘΑΥΜΑ! ΘΑΥΜΑ! Ένα τεράστιο θαύμα από τον Γιάννη Στουρνάρα!
 29/8/2012, ο Ιωάννης Στουρνάρας κάνει μία αποκάλυψη - βόμβα. Αφορούσε συγκεκριμένη κρατική τράπεζα, η οποία σύμφωνα με τον υπουργό "Δεν ήταν βιώσιμη"!
 Λεπτομέρεια: Η μετοχή της παιζόταν κανονικά στο ταμπλό. Με το που έγινε η δήλωση, άρχισε η κατάρρευση. Εξοντώθηκε, διαλύθηκε, εξαϋλώθηκε, εως ότου να "κλειδωθεί". 70,000 μικρομέτοχοι είδαν τα λεφτά τους να χάνονται μέσα σε λίγα λεπτά...
 Σήμερα λοιπόν, συντελείται ένα μέγιστο θαύμα. ΟΠΟΙΑ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΦΥΛΛΑΔΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙΣ, ΘΑ ΔΕΙΣ Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
 Ο Αλ. Χρυσανθακόπουλος ξαναχτυπα με αποκαλύψεις για πρώην συντρόφους και νυν “ανεξαρτητοποιημένους”.
 «Εκπόνηση Εθνικής Στρατηγικής για την επιβίωση της Ελλάδας και του Ελληνισμού τον 21 αιώνα»
 Δημόσια πρόσκληση για πρωτοβουλία οργάνωσης Φόρουμ δημόσιου διαλόγου
 Με την αίσθηση ότι το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια της, η ΝΔ μεταμορφώνεται σε ψευδεπίγραφο πατριωτικό κόμμα για να παγιδεύσει τον ανήσυχο κόσμο που ζεί το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο της χώρας α) με την μετεξέλιξη και μετονομασία του κόμματος σε Ευρωπαϊκό, ώστε να χωρέσει ο ένοχος και σάπιος αστικός πολιτικός κόσμος της χώρας, σε ένα μέτωπο με Πασοκογενείς και άλλους β) παραπούλι αυτού του εγχειρήματος είναι το υπο εκκόλαψη κόμμα, δήθεν αντιμνημονιακό που θα προσαρτηθεί παραμονή εκλογών στο κεντροδεξιό Μέτωπο των διεφθαρμένων μνημονιακών, για να μην εκλεγεί ο Τσίπρας!
 Αυτό το παραμυθάκι που παρατράβηξε, παίχτηκε ξανά τον Ιούνιο και το έχαψε ο κόσμος. Τώρα όμως που καταρρέει το οικογενειακό εισόδημα από την τεχνητή ύφεση και την ουσιαστική πτώχευση των νοικοκυριών, επίκειται κοινωνική έκρηξη μεγατόνων που θα σαρώσει τους πάντες και τα πάντα. Όλοι ξέρουν ότι η ατομική και δημόσια περιουσία απειλείται, πρώτα από όλους, από τη Τρόϊκα! Αφήστε που δεν υπάρχει πλέον ουσιαστικά, αριστερά στην Ελλάδα, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα μεσοαστών. Εμείς όμως αγρυπνούμε!
 Οι Έλληνες Πατριώτες δεν θα μείνουμε απαθείς! Θα αποτρέψουμε τεχνητές παγίδες, εμφύλιες συγκρούσεις, ταξικές διαμάχες άνισης κατανομής της φτώχειας (sic) και πλαστές εκβιαστικές πολώσεις από τα μέσα μαζικής επιβολής της γνώμης των διεθνών τοκογλύφων. Έχουμε την επίγνωση ότι είναι άκρως απαραίτητο, να εκπονηθεί από τον Συλλογικό Διανοητή του πατριωτικού χώρου Εθνική Στρατηγική. Ειδάλλως η Ελλάδα θα απομείνει δίχως πνευματική ηγεσία επιβίωσης.
 Οι πυλώνες είναι γνωστοί. Η ορθοδοξία ως ενοποιητικός κρίκος. Η ενότητα των πατριωτικών δυνάμεων στην πολιτική με υπέρβαση εγωισμών και συναίσθηση της κρισιμότητας των καιρών. Η τεχνοκρατική τεκμηρίωση του βηματισμού ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας. Κοινωνική συμμαχία εδραιωμένη στην ισότιμη και σταθερή Εθνική-Λαϊκή ενότητα.
 Μοχλοί ανατροπών οι πολιτικές κινήσεις και τα κόμματα που έχουν δημοκρατική πατριωτική πλεύση. Εξαιρώ κατηγορηματικά χουντικούς και ναζιστές.
 Αντιμετώπιση του αντίπαλου. Αντίπαλος είναι ο ξένος παράγοντας που ενεργεί μέσα από τα ντόπια στρατολογημένα υποχείρια του. Οι πολιτικοί του υπάλληλοι που είναι όλοι διεφθαρμένοι και έωλοι. Τα μέσα μαζικής τύφλωσης. Οι παρακρατικοί μηχανισμοί αποσταθεροποίησης. Γιαυτό η συνάντηση με τα ξένα κέντρα επιβουλής δεν μπορεί να γίνει με την μέθοδο Τσίπρα «πάω και ζητάω ατομικό συμβιβασμό δίχως εθνική στρατηγική». Θα του δώσουν την ευκαιρία όχι για να αντισταθεί, αλλά για να εφαρμόσει αυτό που επείγονται περισσότερο, την βαβυλωνοποίηση της χώρας! (Αποχριστιανοποίηση, νομιμοποίηση λαθρομεταναστών μέχρι την κατάταξή τους ως εθνική ή θρησκευτική μειονότητα, γάμοι ομοφυλοφίλων, ελεύθερα ναρκωτικά).
 Το ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ εθνικής συνεννόησης δεν είναι ένα πρόσωπο, ούτε ένα κόμμα, είναι η συμπαράταξη των δυνάμεων εθνικής επιβίωσης της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Σε αυτή την προσπάθεια δεν χωρά ούτε ένας τρόφιμος της λέσχης Bilderberg, ούτε ένας ψεύτης = κλέφτης του συστήματος. Θέση έχουν όσοι αντιστέκονται, παράγουν αντιπρόταση και εκπονούν εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.
 Η θεωρεία του εμπνευσμένου ηγέτη είναι πομφόλυγας. Δεν έχουμε ανάγκη τον έναν πεφωτισμένο, χρειαζόμαστε τους πολλούς αφυπνισμένους. Όποιος βέβαια έχει θεσμική ιδιότητα και σεμνά αναλάβει πρωτοβουλία, είναι ευπρόσδεκτος και όχι μόνο, αλλά και μοναδικός, αφού δεν είναι μαγαζάτορας, αλλά υπεύθυνος πολίτης.
 Υπονομευτές αυτής της προσπάθειας είναι και μερικές σέχτες (ομάδες επιβολής γνώμης) που θάθελαν για τον προσωπικό εγωισμό τους να καπελώσουν το εγχείρημα. Όμως έχουν ωριμάσει πλέον και τα πρόσωπα και η εποχή ευνοεί την νέα συλλογικότητα.
 Η ιστορική αναγκαιότητα να χαραχθεί κοινή «Εθνική Στρατηγική για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό τον 21 Αιώνα» θα γίνει σύντομα πράξη με μια δημόσια Πατριωτική Συζήτηση. Προσωπικά θα συμβάλλω με όλες μου τις δυνάμεις και γι αυτό τον λόγο ράβοντας τα στόματα των καλοθελητών ξεκαθαρίζω ότι, το 2013 η χρονιά κλειδί για την εθνική επιβίωση, δεν θα με βρεί υποψήφιο βουλευτή στις επικείμενες εκλογές της άνοιξης η του φθινοπώρου.
 Όσον αφορά την ομάδα πρωτοβουλίας που θα συνενώσει τις πατριωτικές δυνάμεις, αυτή θα γίνει από τα κάτω, από την βάση και θα παραμερίσει κάθε εμπόδιο και υπονόμευση που θα προκύψει.
 Να το καταλάβουμε! Το σύστημα έχει ρίξει στη μάχη υποδούλωσης του λαού όλες του τις εφεδρείες ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ είναι οι ονειροπαγίδες των εφιαλτών μας. Ο μισός ΣΥΡΙΖΑ είναι εθνομηδενιστικός. Οι προβοκάτορες που πήραν ψήφους διαμαρτυρίας είναι εθνική παρωδία. Όμως η κοινωνική και πολιτική βάση όλων τους είναι ελεύθερη, δεν θα τους ακολουθήσει! Τους ψήφισε μόνο γιατί δεν είχε ολοκληρωμένη, σοβαρή πατριωτική αντιπρόταση.
 Το ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΗΜΑ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ είναι αυτό που όλοι σιγοψιθυρίζουν.
 Προϋπόθεση για την επικείμενη συνάντηση με την ιστορία, είναι η πολιτική ηθική υπόσταση των συμμετεχόντων. Δίχως να δώσω ονοματεπώνυμα θα φωτογραφίσω την αναμφισβήτητη πραγματικότητα. Κάποιος μια μέρα μου είπε, γιατί συνεργάστηκα με τον ΛΑΟΣ και ο ίδιος ήταν για λίγο στην ΔΗΜΑΡ με την Ρεπούση. Ο άλλος ήταν στο ΠΑΣΟΚ με τον κήρυκα της παγκόσμιας διακυβέρνησης Γ Παπανδρέου, ο τρίτος διανοούμενος πρώην Κνίτης και νύν πατριώτης, ήταν συνομιλητής της Μαργαρίτας Τσαντώφ, ο τέταρτος ήταν αναρχοαυτόνομος, σημαία των αντιεξουσιαστών, που βρήκε το φώς του έγινε κήρυκας εθνικής αφύπνισης και μπράβο του, ο πέμπτος τροτσκιστής που αναγνώρισε συνομιλητές στον ορθόδοξο κλήρο, ο έκτος σταλινικός που αμάρτησε για την ιδέα του, ο έβδομος στην ΝΔ με όλα τα λαμόγια γύρω του και έφαγε το παραμύθι του Σαμαρά ( είναι πολιτική ασχήμια κάθε προδοτική κωλοτούμπα του) και ούτω καθ εξής. Τέλος πάντων, όλοι από κάπου έχουν ξεκινήσει για να φτάσουν στην εθνική αυτογνωσία τους. Εγώ από το Πατριωτικό ΠΑΣΟΚ και άλλοι από κάθε χώρο.
 Ο πατριωτικός χώρος, αν βγάλεις έξω τους γραφικούς αντικοινοβουλευτικούς, είναι πέρα από αφετηρίες, ο συνδετικός κρίκος που συνθέτει το ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.
 Υπάρχει ένα ερωτηματικό, γιατί αυτά δεν τα κάνει από μόνος του μέχρι τώρα ένας οργανωμένος κομματικός φορέας; είτε είναι εντός η εκτός του κοινοβουλίου;
 Πρώτον είναι θέμα ευρύτερης συνεννόησης και αυτόνομων πρακτικών. Δεύτερον είναι θέμα αξιοπιστίας, όσων έχουν την πρωτοβουλία. Είναι ανιδιοτελείς; Έχουν πολιτική ηθική; Είναι αποδεκτοί; Τρίτον γιατί πρωτοβουλίες από τα πάνω αμφισβητούνται εύκολα και επικρατεί η καχυποψία και τα ερωτηματικά. Όταν λοιπόν πίσω από μία πρωτοβουλία τέτοιου μεγέθους κρύβεται μόνο η αγνή πρόθεση, όλα πάνε καλά και η διαδικασία ολοκληρώνεται δίχως ενστάσεις.
 Όποιος έχει άποψη, πρόταση, σχέδιο, επεξεργασμένη θέση, τεχνική διαχείρισης εναλλακτικών επιλογών, επιστημονική τεκμηρίωση, εφαρμόσιμη θεσμική αντίληψη μεταρρυθμίσεων, συμπερασματική εμπειρία αποτροπής και προτροπής, καινοτόμο αντίληψη, επαρκή μελετημένη και εφαρμόσιμη πολιτική λογική, είναι ευπρόσδεκτος να καταθέσει δημόσια την συμβολή του.
 Το κίνημα βάσης ξεκίνησε! Σύντομα θα υπάρξει συνέχεια. Όλα είναι διάφανα και απλά, μπορούμε να αισιοδοξούμε εφόσον αγωνιζόμαστε προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι θεματικές ενότητες, η κεντρική εκδήλωση, ο χώρος, ο πρώτος κύκλος ομιλητών, η ημερομηνίες, η διακήρυξη του Φόρουμ, το site δημόσιου διαλόγου θα ανακοινωθούν στο άμεσο προσεχές διάστημα. Όποιος θέλει να συμβάλλει θα είναι ευπρόσδεκτος.
 Με ταπεινότητα και ειλικρινή διάθεση προσφοράς θα τα καταφέρουμε!
 Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ: « Ἡ φοβερά αἵρεσις τῶν Πεντηκοστιανῶν»
 Ἡ φοβερά αἵρεσις τῶν ΠεντηκοστιανῶνΜητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ
 Μεταξὺ τῶν συγχρόνων αἱρέσεων, ποὺ δραστηριοποιοῦνται ἔντονα στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν πόλη μας, εἶναι ἡ αἵρεση τῶν Πεντηκοστιανῶν. Ἐπειδὴ καὶ αὐτοί, ὅπως ὅλοι οἱ αἱρετικοί, κατὰ τὸν ἅγιο Χρυσόστομο, «συσκοτίζουν τὴν ἀλήθεια» καὶ «πάντοτε σὲ αὐτὴν προσκολλοῦν ὕπουλα τὴν πλάνη, βάφοντας ἐξωτερικὰ τὰ πολλὰ κίβδηλα ὁμοιώματα τῆς ἀληθείας, ὥστε μὲ εὐχέρεια νὰ παίρνουν μὲ τὸ μέρος τους ὅσους εὔκολα ἐξαπατῶνται», θεωροῦμε ἐπιβεβλημένη τὴν ὀφειλὴ νὰ ἐνημερώσουμε τὰ πιστὰ τέκνα τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως γιὰ τὶς βασικὲς πλάνες τῶν Πεντηκοστιανῶν, ὥστε αὐτὰ μὲν νὰ τὰ προφυλάξουμε, τὰ δὲ θύματα τῆς αἱρέσεως νὰ τὰ προβληματίσουμε.
 Ἡ ἱστορική τους ἀφετηρία ἀρχίζει στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰώνα στίς ΗΠΑ καί γρήγορα διαδόθηκε στόν ὑπόλοιπο κόσμο. Πρόκειται γιά μιά ἀπό τίς πλέον πολυάριθμες αἱρετικές κινήσεις τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἡ ὁποία ἔχει βασικό γνώρισμά της, ἐκτός ἀπό τήν πολυδιάσπαση, καί ἔντονα ἐνθουσιαστικά καί ἐκστατικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἐμπεριέχονται στή διδασκαλία της καί τή λατρεία της.
 Αὐτό τό γεγονός, σέ συνδυασμό μέ τόν ἰσχυρισμό τους ὅτι στό χῶρο τους ἔχουν τήν ἐπανεμφάνιση χαρισμάτων πού ἔπαυσαν νά ὑπάρχουν στόν ὑπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, ἔγιναν ἀφορμή, ἡ Πεντηκοστιανή κίνηση νά δεχθεῖ αὐστηρότατη κριτική καί νά χαρακτηριστεῖ ὡς αἱρετική καί ἀπό κινήσεις τοῦ προτεσταντικοῦ χώρου ἀπό τόν ὁποῖο προῆλθε.
 1. Οἱ Πεντηκοστιανοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι κατέχουν τὴν «μόνη ὁλοκληρωμένη ἀλήθεια» καὶ ἀποτελοῦν τὴν ἀληθινὴ ἐκκλησία. Ἐπιμένουν ὅτι αὐτοὶ πιστεύουν, ζοῦν καὶ λατρεύουν τὸν Θεό, ὅπως οἱ ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ μαζὶ μὲ τοὺς πρώτους χριστιανούς μετὰ τὸ γεγονὸς τῆς Πεντηκοστῆς. Γι αὐτὸ καὶ ὀνομάζουν τὴν «ἐκκλησία» τους «Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς», ἤ κάποιοι διαφοροποιημένοι ἀπὸ αὐτούς, «Ἐλευθέρα Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς», «Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ», ἤ κάποιοι ἄλλοι, «Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τῆς Πεντηκοστῆς».
 Ὅπως εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, τὸ ὁποῖο καὶ ἐκεῖνοι ὁμολογοῦν ὅτι δέχονται , ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία ὡς «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» εἶναι μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολική. Ὅμως ἡ θεωρούμενη «ἐκκλησία τῶν Πεντηκοστιανῶν» δὲν εἶναι μία, ἀφοῦ στὸν ἕνα αἰώνα ἱστορίας της ἔχει διαιρεθῆ σὲ κάποιες δεκάδες διαφοροποιημένων «ἐκκλησιῶν».
 Ἡ κάθε μία ἀπὸ αὐτὲς θεωρεῖ τὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς ἄλλες ἤ ὅλες ἀτελεῖς . Δὲν εἶναι ἁγία, διότι δὲν ἔχει τοὺς καρποὺς τῆς ἁγιότητος, ποὺ εἶναι οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτοὶ εἶναι γνωστοὶ στοὺς αιῶνες τῆς πορείας της. Δὲν εἶναι καθολική, διότι δὲν κατέχει τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στὸ πλήρωμά της, καθόσον ἀγνοεῖ βασικὰ σωτηριολογικὰ στοιχεῖα, ὅπως εἶναι ἡ ἄκτιστη θεία χάρη καὶ ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν εἶναι, τέλος, ἀποστολική, διότι εἶναι τελείως ἄσχετη μὲ τὴν τὴν ἀποστολικὴ διαδοχή, ποὺ ἰσχύει ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν ἀποστόλων μέχρι σήμερα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
 2. Οἱ Πεντηκοστιανοὶ προβάλλουν ὡς θεμέλιο ὁλοκλήρου τοῦ «ἐκκλησιαστικοῦ» τους οἰκοδομήματος καὶ τῆς πίστεώς τους μόνη τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἀπορρίπτουν ἐκ προοιμίου τὴν ζῶσα ἐμπειρικὴ προφορικὴ ἱερὰ παράδοση τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας.
 Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀποδεικνύουν περίτρανα ὅτι ἀποτελοῦν μεταλλαγμένη Ὀργάνωση τῆς γνωστῆς πολυδιασπασμένης αἱρέσεως τῶν Προτεσταντῶν, ἀφοῦ ἐκεῖνοι πρῶτοι κατήργησαν τὴν Ἱερὰ Παράδοση. Αὐτὸ ἀποδεικνύει καὶ ἡ ἱστορία τῆς ἐμφανίσεώς τους στὸ προσκήνιο μόλις στὴν ἀνατολὴ τοῦ 20ου μ. Χ. αἰῶνος, ὅταν οἱ θεμελιωτές τους ἀποχωρίστηκαν ἀπὸ τὰ προτεσταντικὰ ἀναγεννητικὰ Κινήματα Ἁγιότητος .
 3. Οἱ Πεντηκοστιανοὶ ἀλλοιώνουν ριζικὰ τὴν οὐσία τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας. Δηλώνουν ὅτι πιστεύουν σὲ ἑπτὰ πράξεις σὲ σχετικὴ ἀντιστοιχία μὲ τὰ γνωστὰ Μυστήρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
 Ἐνδεικτικὰ ἀναφερόμαστε σὲ δύο ἀπὸ αὐτές, στὸ Βάπτισμα καὶ στὴν ἱερωσύνη.
 Τὸ Βάπτισμα, ἀφοῦ τὸ ἀπογυμνώνουν ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ μυστηρίου, τὸ διαχωρίζουν σὲ δύο πράξεις, στὸ βάπτισμα μὲ νερὸ καὶ στὸ βάπτισμα μὲ ἅγιο Πνεῦμα.
 Τὸ πρῶτο ἀποτελεῖ γι' αὐτοὺς μία ἁπλῆ «τελετὴ ἀφιερώσεως», ἐνῶ μὲ τὸ δεύτερο πιστεύουν ὅτι ὁ βαπτιζόμενος λαμβάνει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα . Γιὰ νὰ τεκμηριώσουν τὸ αὐθαίρετο αὐτὸ δόγμα τους παραποιοῦν ἑρμηνευτικὰ καὶ τὸ σαφέστατο χωρίο ἀπὸ τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, τὸ ὁποῖο συνδέει τὸ βάπτισμα στὸ νερὸ μὲ τὴν λήψη τοῦ ἁγίου Πνεύματος, «ἐὰν μή τις γεννηθῆ ἐξ ὕδατος καὶ πνεύματος οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» .
 Ἐπὶ πλέον ἀδιαφοροῦν τελείως γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλες οἱ βαπτίσεις ποὺ ἀναφέρονται στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ἔγιναν μία καὶ μόνη φορά καὶ οἱ βαπτισθέντες ἔλαβαν τὴν καθαρτικὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
 Ἱερωσύνη γιὰ τοὺς Πεντηκοστιανοὺς ὑπάρχει μόνον ἡ γενική (ὁ κάθε χριστιανὸς εἶναι καὶ ἕνας ἱερέας) καὶ ὄχι ἡ εἰδικὴ. Γι' αὐτοὺς ὑπάρχουν διακονίες, ἀνάμεσα στὶς ὁποῖες εἶναι καὶ αὐτὴ τοῦ ποιμένος .
 Ὅμως, στὴν Κ. Διαθήκη ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἔδωκε εἰδικὴ ἱερατικὴ ἐξουσία μόνον στοὺς Ἀποστόλους καὶ στοὺς διαδόχους τους. «Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· ἄν τινῶν ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας ἀφίενται αὐτοῖς· ἄν τινῶν κρατῆτε κεκράτηνται» . Τοὺς λόγους αὐτοὺς τοὺς εἶπε κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, στὸν ὁποῖο συμμετεῖχαν μόνον οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι.
 4. Οἱ Πεντηκοστιανοὶ παρερμηνεύουν τὸ χάρισμα τῆς γλωσσολαλίας. Ἰσχυρίζονται ὅτι μετὰ τὸ «βάπτισμα στὸ Ἅγιο Πνεῦμα», ὁμιλοῦν ξένες γλῶσσες, ὅπως οἱ Ἀπόστολοι τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς . Καὶ πράγματι στὶς περιπτώσεις αὐτές, ἐὰν βρεθῆ κάποιος στὶς συνάξεις τους ἀκούει νὰ ἐκστομίζουν ἀκατανόητες φράσεις καὶ ἄναρθρες κραυγές. Αὐτὸ τὸ φαινόμενο δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴ γλωσσολαλία τῶν Ἀποστόλων. Τοὺς ἀποστόλους, ὅταν μιλοῦσαν, τοὺς καταλάβαινε ὁ καθένας στὴ γλῶσσα του.
 Ἐξ ἄλλου, τὸ χάρισμα τῆς γλωσσολαλίας στοὺς ἀποστολικοὺς χρόνους οὔτε ἀπαραίτητο γνώρισμα ὅλων τῶν χριστιανῶν ἦταν, οὔτε κεντρικὴ θέση κατεῖχε στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐρωτᾶ μὲ νόημα: «Μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι;» . Καὶ ἀφοῦ κατακρίνει τὶς ἀταξίες, ποὺ δημιουργήθηκαν μὲ τὸ φαινόμενο τῆς γλωσσολαλίας στὶς λατρευτικὲς συνάξεις τῶν Κορινθίων, καταγράφει τὴ σωστὴ ἱεράρχηση τῶν χαρισμάτων, στὴν ὁποία τὴν πρώτη θέση κατέχει τὸ χάρισμα τῆς ἀγάπης καὶ τὴν τελευταία ἐκεῖνο τῆς γλωσολαλίας .
 5. Οἱ Πεντηκοστιανοὶ ἔχουν υἱοθετήσει τὸ νέο δόγμα γιὰ την ἁρπαγὴ τῆς Ἐκκλησίας. Σύμφωνα μέ τὴν καινοφανῆ διδασκαλία τους, ὁ Χριστός θά καταβῆ ἀπό τοὺς Οὐρανούς πρίν τήν ἔλευση τοῦ Ἀντίχριστου, γιά νά ἁρπάξει τοὺς δικούς Του γιά τόν Οὐρανό, δηλαδή, αὐτοὺς πού ἀληθινά βρίσκονταν στὴν Ἐκκλησία του (τοὺς πεντηκοστιανούς). Αὐτή ἡ ἁρπαγή θὰ γίνη, ὥστε οἱ ἐκλεκτοὶ νά μήν ὑποφέρουν τὶς μεγάλες ταλαιπωρίες, ποὺ θὰ ἔλθουν ἐπάνω στὴν ὑπόλοιπη ἀνθρωπότητα κάτω ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ Ἀντί¬χριστου.
 Ἡ παραπάνω διδασκαλία τῶν Πεντηκοστιανῶν εἶναι καθαρὰ ἀντιβιβλική καὶ διότι παρερμηνεύει συγκεκριμένες ἁγιογραφικὲς περικοπές , καὶ διότι ἀντιτίθεται στὸ γενικό της κήρυγμα γιὰ ὑπομονὴ τῶν χριστιανῶν στὶς θλίψεις καὶ στοὺς διωγμούς, ὅπως εἶναι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, «ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. 10,22).
 Ὁ αἱρετικός χαρακτήρας τῆς κινήσεως ἐπιβεβαιώνεται ἐπίσης καί ἀπό ἕναν ἀριθμό ψευδοπροφητειῶν σχετικά μέ τήν ἡμερομηνία τῆς ἁρπαγῆς τῆς Ἐκκλησίας. Χαρακτηριστική περίπτωση στόν ἑλληνικό χῶρο, ἀποτελεῖ ἡ κραυγαλέα ἀποτυχία τῶν προφητειῶν τους γιὰ τὴν λεγόμενη «ἁρπαγὴ» τῆς Ἐκκλησίας. Στὸ φύλλο τῆς Ἐφημερίδας Χριστιανισμός τῆς 1 Ἰανουαρίου 1991 πού ἐκδίδει ἡ «ἐλευθέρα Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς» πού ἑδρεύει καί στόν Πειραιᾶ καί ἔχει καί τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ» καί πού ἱδρύθηκε ἀπό τόν Καρδιολόγο Ἰατρό Λεωνίδα Φέγγο ἔγραφαν τά ἀκόλουθα: «Δύο μεγάλα γεγονότα πρόκειται νὰ γίνουν μέσα σ' αὐτὴν τὴν δεκαετία.
 Τὸ ἕνα εἶναι ἡ ἁρπαγὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἕνα γεγονὸς ὑψίστης σημασίας γιὰ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν τὸν Χριστό καὶ ζοῦν μὲ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ....
 Τὸ δεύτερο γεγονὸς ἀφορᾶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν θὰ λάβουν μέρος στὴν ἁρπαγὴ τῆς ἐκκλησίας καὶ βέβαια θὰ εἶναι ἕνα γεγονὸς πολὺ ὀδυνηρὸ γι' αὐτούς. Ὁ ἐρχομὸς τοῦ Ἀντιχρίστου θὰ ἐκδηλωθεῖ μετὰ τὴν ἁρπαγὴ τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ ὁποίου ἡ κυριαρχία θὰ διαρκέσει ἑπτὰ ἔτη. Μία ἑπταετία φοβερή πού θά γίνουν συγκλονιστικά γεγονότα, μεταξύ τῶν ὁποίων θά εἶναι καί ὁ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος» .
 Πέρασαν ἤδη δώδεκα ἔτη ἀπὸ τὸ τέλος τῆς περιόδου ἐκείνης καὶ ἡ θρυλλούμενη ἁρπαγὴ τῆς ἐκκλησίας δὲ πραγματοποιήθηκε. Τὶ ἄλλο θὰ ἤθελε ἕνας ἁπλὸς ἐχέφρων ἄνθρωπος γιὰ νὰ θέση ὑπὸ ἀμφισβήτηση τὴν ἐγκυρότητα τῶν ὅσων διδάσκουν οἱ Πεντηκοστιανοί;
 Ἰδιαίτερη προσοχή χρειάζεται ἐπίσης στό γεγονός, ὅτι οἱ διάφορες Πεντηκοστιανές αἱρετικές κινήσεις ἀνά τήν ὑφήλιο ἐπαγγέλονται ὅτι ἀποτελοῦν χῶρο θεραπείας τῶν διαφόρων ἀσθενειῶν, μέ συνέπεια νά παγιδεύονται ἄνθρωποι πού αἵρουν τόν σταυρό τῆς ἀσθενείας.
 Προστατευθεῖτε ἀπό τούς «Προφῆτες» τῆς Πεντηκοστιανῆς αἱρέσεως τῶν ὁποίων τίς δῆθεν προφητεῖες δέν ἐκπληρώνει ὁ Πανάγιος Τρισυπόστατος Θεός ἀποδεικνύοντας ἔτσι πασίδηλα ὅτι εἶναι αἱρετικοί καί κακόδοξοι καί μείνετε ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι στήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Θεοφόρων Πατέρων καί τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
 Το έγγραφο που αποκάλυψε το Onalert, και στο οποίο προτείνεται η κατάργηση της Λέσχης Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων(ΛΑΕΔ), μαζί με άλλες υπηρεσίες δείχνει την αδιαφορία και την έλλειψη γνώσης στο ...σύγχρονο μάνατζμεντ απο το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης για το τι είναι η ΛΑΕΔ τι υπηρεσίες παρέχει στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων στα Γενικά Επιτελεία και στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και ποιο είναι το οικονομικό όφελος που προκύπτει από την χρήση της.
 Ο Πέτρος Σάρογλος, γόνος πλουσίων ομογενών του εξωτερικού γεννήθηκε στην Αθήνα το 1864 και πέθανε σε ηλικία μόλις 56 ετών, το καλοκαίρι του 1920 στο Λουτράκι. Απο το κληροδότημα του έγινε το συγκεκριμένο ακίνητο που βρίσκεται στην Πλατεία Παύλου Μελά και Ρηγίλλης, και χτίστηκε με σχέδια του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Νικολούδη, απόφοιτου της γαλλικής Ecole des Beaux Arts.
 Η προσφορά της ΛΑΕΔ σύμφωνα με πληροφορίες από τους ιστότοπους του ΓΕΕΘΑ και της ΛΑΕΔ κατά την διάρκεια των τελευταίων χρόνων της οικονομικής κρίσης έπιασε απίστευτες επιδόσεις και αποδόσεις. Σε καθημερινή βάση εκατοντάδες στελέχη την επισκέπτονται χρησιμοποιώντας τα κυλικεία της για τις συναντήσεις τους. Καθημερινά σιτίζονται περίπου 300 στελέχη εν ενεργεία εν αποστρατεία και λοιπές κατηγορίες δικαιουμένων συμπολιτών μας ενώ το Σαββατοκύριακο ο αριθμός ξεπερνά τους 1000.
 Καλύπτει υποχρεώσεις που προκύπτουν από τις Διεθνείς Υποχρεώσεις την Εθιμοτυπία και το πρωτόκολλο ξένων υψηλών επισκεπτών του ΥΠΕΘΑ και των Γενικών Επιτελείων και μια ενδεικτική εικόνα δείχνουν οι παρακάτω δραστηριότητες. Την 10η Ιανουαρίου 2012 πραγματοποιήθηκε επίσημο δείπνο από τον Υπουργό Άμυνας προς τον Υπουργό Άμυνας του Ισραήλ. Την 21 Φεβρουαρίου 2012 πραγματοποιήθηκε επίσημο δείπνο του Α/ΓΕΕΘΑ προς τον ανώτατο Διοικητή Συμμαχικών Δυνάμεων (SACEUR) και την 22 Φεβρουαρίου 2012 πραγματοποιήθηκε επίσημο δείπνο του Α/ΓΕΑ προς τον Α/ΓΕΑ Πολωνίας .
 Επί πλέον η ΛΑΕΔ χρησιμοποιείται για Διεθνή Συνέδρια Παρουσιάσεις βιβλίων, Ομιλίες, Συγκεντρώσεις στελεχών Εκδηλώσεις Συνδέσμων τάξεων και Ενώσεων Απόστρατων Αξιωματικών σε καθημερινή βάση. Επίσης καλύπτει και τη κοινωνική πρόσφορα των Ενόπλων Δυνάμεων στα στελέχη τους διαθέτοντας τις ιστορικές αίθουσες της ΛΑΕΔ για την τέλεση γάμων. Λειτουργεί και Μουσείο με σπάνια όπλα.
 Με τα παραπάνω διαπιστώνεται ότι η ΛΑΕΔ δεν είναι ένα καφενείο που πάνε κάποια "γραφικά γεροντάκια" να παίξουν πρέφα όπως εγράφη στο παρελθόν από δημοσιογράφο του στρατιωτικού ρεπορτάζ αλλά ένας πολυχώρος-πολυεργαλείο που αποφέρει κέρδη στον προϋπολογισμό και καλύπτει όλες αυτές τις δραστηριότητες που στο παρελθόν γίνονταν εξωτερικά στην ελεύθερη αγορά.
 Σε αυτό το Πολυεργαλείο-Πολυχώρο ζητεί η τρόικα να μπει πωλητήριο βάζοντας στο μάτι το υψηλής αξίας κτίριο στο κέντρο της Αθήνας αδιαφορώντας για τις υπηρεσίες που προσφέρει και στην κατεύθυνση αυτή εκτιμάται ότι θα πιέσει για αλλαγή της νομοθεσίας για τα Εθνικά Κληροδοτήματα εκτός εάν το ΥΠΕΘΑ αντιδράσει και σταματήσει την διαδικασία.
 Ταξίαρχος(ε.α) ΜΑ. Διεθνείς Σχέσεις.
 PhD. Επιχειρησιακή Οργάνωση.


type: wikipedia

text:
El Gobierno de Pávlov fue el gabinete de la Unión Soviética establecido en enero de 1991 con Valentín Pávlov como jefe de Gobierno, desempeñándose como Primer Ministro del Gabinete de Ministros. Finalizó en agosto de ese mismo año. Fue el primer gabinete de la URSS después de que el Consejo de Ministros fue reemplazado por el Gabinete de Ministros.
 Durante este gobierno, los presidentes de los comités estatales tenían la condición de ministros. Los jefes de algunos órganos de gobierno centrales del antiguo Consejo de Ministros no fueron reelegidos como miembros del Gabinete de Ministros: el Ministro de la Industria de Aviación, Apollon Systsov, el Ministro de Relaciones Económicas Exteriores, Konstantín Katushev y Presidente del Comité Estatal de Educación Pública, Guennadi Yagodin.
 Composición
 Referencias
 28


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 29.3.2008
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea
 C 79/29
 Rikors ippreżentat fl-4 ta' Jannar 2008 — Koinotita Grammatikou vs Il-Kummissjoni
 (Kawża T-13/08)
 (2008/C 79/57)
 Lingwa tal-kawża: Il-Grieg
 Partijiet
 Rikorrenti: Kinotita Grammatikou (Ateni, il-Greċja) (rappreżentanti: A. Papaconstantínou u M. Chaïntarlís, avukati)
 Konvenuta: Il-Kummissjoni tal-Kommunitajiet Ewropej
 Talbiet tar-rikorrenti
 —
 tannulla d-Deċiżjoni tal-Kummissjoni C(2004) 5509 tal-21 ta' Diċembru 2004 dwar l-għoti ta' għajnuna finanzjarja mill-Fond ta' Koeżjoni għall-proġett “Kostruzzjoni ta' Sit ta' Landfill fil-Faċilità ta' mmaniġġjar ta' l-Iskart Integrat fil-grigal ta' Attika f' ‘Mavro Vouno Grammatikou’, fir-Repubblika Ellenika”;
 —
 fil-każ ta' dubju, tordna l-ispezzjoni fuq il-post tal-proġett u titlob pariri indipendenti ta' natura teknika sabiex jiġu kkonfermati l-argumenti tar-rikorrenti;
 —
 tikkundanna lill-Kummissjoni għall-ispejjeż tar-rikorrenti.
 Motivi u argumenti prinċipali
 Fir-rigward ta' l-interess li tieħu azzjoni fil-kuntest ta' l-eżerċizzju ta' rikors għal annullament ibbażat fuq l-Artikolu 230 KE; ir-rikorrenti tqis li d-deċiżjoni kkontestata, li tirrigwarda l-ħolqien ta' sit ta' landfill sanitarju ta' l-iskart fuq art li tagħmel parti mill-konfini tal-Komunità ta' Grammatiko, tikkonċernaha direttament u individwalment safejn din tikkostitwixxi korp pubbliku inkarigat mill-protezzjoni tas-saħħa pubblika u ta' l-ambjent fir-reġjun li fih jinsab il-proġett iffinanzjat.
 Ir-rikorrenti tqis li d-deċiżjoni kkontestata, li hija tallega li saret taf biha fid-9 ta' Novembru 2007, tikser kemm sensiela ta' dispożizzjonijiet tad-dritt Komunitarju primarju dwar il-protezzjoni tas-saħħa u ta' l-ambjent, kif ukoll dispożizzjonijiet ta' dritt Komunitarju sekondarju li jippreċiżawhom.
 B'mod partikolari, ir-rikorrenti issostni li l-finanzjament tal-proġett imur kontra l-għanijiet ta' konservazzjoni, ta' ħarsien u ta' titjib fil-kwalità ta' l-ambjent, tal-protezzjoni tas-saħħa pubblika kif ukoll ta' użu bil-għaqal u razzjonali tar-riżorsi naturali. Barra minn hekk, skond ir-rikorrenti, id-deċiżjoni kkontestata tal-Kummissjoni tikser, l-ewwel u qabel kollox, l-Artikoli 3, 4 u 6 tad-Direttiva 75/442 (1) kif ukoll l-Artikoli 3 u 4 tad-Direttivi 91/156 (2), li jistabbilixxu obbligi speċifiċi fl-oqsma tal-prevenzjoni, tat-tnaqqis tal-produzzjoni ta' l-iskart u tal-ħsara li jistgħu jikkawżaw.
 Fl-aħħar nett, skond ir-rikorrenti, jidher b'mod ċar li l-ħolqien ta' installazzjoni ta' mmaniġġjar u tar-rimi ta' l-iskart f'reġjun protett fl-ebda każ ma jista' jiġi kkunsidrat bħala proġett li huwa eliġibbli sabiex jiġi ffinanzjat minn strument finanzjarju bħall-Fond ta' Koeżjoni, li bħala definizzjoni għandu jiffinanzja biss proġetti li huma konformi ma' l-eżiġenzi ta' ħarsien ta' l-ambjent.
 (1) Id-Direttiva tal-Kunsill 75/442/KEE, tal-15 ta' Lulju 1975, dwar l-iskart (ĠU L 194, p. 39).
 (2) Id-Direttiva tal-Kunsill 91/156/KEE, tat-18 ta' Marzu 1991, li temenda d-Direttiva 75/442/KEE dwar l-iskart (ĠU L 78, p. 32).