text:
Czołg – gąsienicowy wóz bojowy, przeznaczony do walki z siłami przeciwnika na krótkich i średnich dystansach za pomocą prowadzenia ognia na wprost. Ciężki pancerz i duża mobilność zapewniają czołgom przetrwanie na polu bitwy, a napęd gąsienicowy pozwala na przemieszczanie się z dużą prędkością w trudnym terenie. Czołg jest zasadniczym środkiem prowadzenia walki lądowej, zwłaszcza natarcia.
 Większość współczesnych czołgów jest uzbrojonych w pojedynczą armatę czołgową, umieszczoną w obrotowej wieży oraz w jeden lub więcej karabinów maszynowych. Korpus czołgu wykonany jest z pancernych płyt o zróżnicowanej grubości. Pierwsze czołgi nie posiadały wieży, a ich uzbrojenie artyleryjskie było umieszczone w sponsonach, pierwszym czołgiem o klasycznej i używanej obecnie konstrukcji (obrotowa wieża na kadłubie) był francuski Renault FT.
 Prototyp czołgu opracowano w Anglii w roku 1915, choć pierwszy taki pojazd zaprojektował już w 1911 Austriak Günther Burstyn i niezależnie od niego australijski inżynier Lancelot De Mole, ale ich pomysły zostały zignorowane przez ówczesny establishment wojskowy.
 W czasie I wojny światowej brytyjski pułkownik Ernest Swinton doszedł do wniosku, że skuteczną osłoną atakującej piechoty mógłby być opancerzony traktor na gąsienicach. Dzięki poparciu Winstona Churchilla powstał pojazd nazwany „Big Willy”. Osiągał prędkość 3,2 km/h przy wadze 18,3 ton i długości ponad 4 m (z tylnymi kołami pomocniczymi długość wyniosła 8 m), a co najważniejsze, był w stanie przejechać przez okopy i rowy strzeleckie o szerokości do 1,35 m. Z racji podobieństwa „Willy’ego” do zbiornika na benzynę i w celu zmylenia wywiadu niemieckiego pułkownik Swinton nadał maszynie kryptonim „tank”, czyli dosłownie zbiornik. Nazwa ta do dzisiaj w wielu językach oznacza czołg.
 W przeszłości używane było też w innych państwach, w tym w Polsce w latach 20. XX wieku. Od słowa tank pochodzi też tankietka (ang. tankette).
 Polska nazwa „czołg” pochodzi od sposobu poruszania pierwszych maszyn, które zdawały się powoli czołgać po ziemi na swoich gąsienicach. Nazwę tę zaproponował por. Władysław Kohutnicki w 1919 roku.
 Historia
 Początki
 Pierwsze plany pojazdu podobnego do czołgu opracował już w XVI wieku Leonardo da Vinci, jednak dopiero podczas I wojny światowej taki pojazd został wprowadzony do użytku w armii.
 Pierwsze czołgi, oznaczone Mark I, zostały użyte bojowo w 1916 roku przez Brytyjczyków w bitwie nad Sommą w roli wsparcia piechoty. Pierwsze zmasowane natarcie czołgów miało miejsce podczas bitwy pod Cambrai.
 Pierwsze czołgi brytyjskie przypominały opancerzone skrzynie, opasane z dwóch stron metalowymi gąsienicami. Nowy rodzaj mechanizmu jezdnego umożliwiał pokonywanie trudnych przeszkód, w tym okopów, a także miażdżenie zasieków z drutu kolczastego. Pierwsze czołgi były maszynami bardzo prymitywnymi. Aby wykonać ostry skręt, wymagały skoordynowanej pracy czterech osób, co było nie lada osiągnięciem. Pojazd nie miał wentylacji, co powodowało, że gazy spalinowe i prochowe wywoływały często omdlenia i zatrucia załogi. Zbiornik czołgu mieścił 210 litrów paliwa, które umożliwiało przejechanie zaledwie 30 kilometrów. Po pokonaniu trasy 100 kilometrów pojazd wymagał natomiast wymiany wielu części. Czołgi nie miały radiostacji i do porozumiewania się na większe odległości wykorzystywano gołębie pocztowe. Ich uzbrojenie mieściło się w bocznych wieżach – sponsonach. Połowa wozów posiadała po 5 karabinów maszynowych, a pozostałe po dwa działa 57 mm i 3 karabiny maszynowe. Do pierwszej akcji nad Sommą w 1916 roku skierowano 49 czołgów, z których część w wyniku awarii nie dotarła nawet do niemieckich pozycji. Początkowo Niemców ogarnęła panika, ale szybko nauczyli się je zwalczać, np. strzelając z armat na wprost. W bitwie tej wzięło udział niewiele czołgów i być może jest to jedna z przyczyn braku sukcesów w pierwszych akcjach z ich użyciem.
 Jedyną niemiecką konstrukcją z okresu I wojny światowej był nieudany czołg A7V. Za najbardziej udany czołg I wojny światowej uważana jest francuska konstrukcja FT.
 Okres międzywojenny to czas prób i udoskonalania istniejących pomysłów. W większości krajów powstały konstrukcje czołgów „szybkich” i „czołgów piechoty” – przeznaczonych albo do niszczenia czołgów nieprzyjaciela i szybkich ataków na tyły wroga (czołg pościgowy), albo do wsparcia piechoty (czołg piechoty). W III Rzeszy oprócz czołgów lekkich (PzKpfw I, PzKpfw II) zaprojektowano dwa czołgi średnie – PzKpfw III (początkowo z armatą 37 mm, w późniejszym czasie z armatami większego kalibru) przeznaczony do zwalczania pojazdów nieprzyjaciela i PzKpfw IV (początkowo z krótkolufową armatą 75 mm) przeznaczonym do wspomagania piechoty. Pierwszymi czołgami uzbrojonymi w armaty „uniwersalne” były radzieckie konstrukcje KW-1 i T-34. Ich długolufowe armaty kalibru 76 mm pozwalały zarówno na używanie skutecznej amunicji przeciwpancernej, jak również odłamkowej lub kruszącej.
 Rozwój w poszczególnych państwach
 Niemcy
 W 1931 roku w zakładach Kruppa opracowano na tajne zamówienie Urzędu Uzbrojenia Armii (Heereswaffenamt) dwa modele lekkiego czołgu PzKpfw I i PzKpfw II (PzKpfw – Panzerkampfwagen, czyli „opancerzony wóz bojowy”). Ponieważ traktat wersalski zabraniał niemieckiej Reichswehrze posiadania broni pancernej dlatego czołg oznaczony został LaS (Landwirtschaftlicher Schlepper – ciągnik rolniczy).
 Oznaczenie to zmieniono na Panzerkampfwagen I dopiero w 1935 roku, gdy Hitler oficjalnie wypowiedział traktat wersalski. Pierwszy był uzbrojony w dwa karabiny maszynowe kalibru 7,92 mm osadzone w wieży, a drugi miał jeden karabin i działko kalibru 20 mm.
 Podstawowy czołg niemiecki okresu II wojny światowej PzKpfw IV został opracowany w 1936 roku. Miał on masę od 18 ton w przypadku pierwszych wersji do 32 ton dla wersji budowanych pod koniec działań wojennych. Uzbrojenie składało się z działa kaliber 75 mm i dwóch karabinów maszynowych kalibru 7,92 mm; załoga składała się z 5 osób.
 Związek Radziecki
 Związek Radziecki wprowadził kilka projektów czołgów, które wprawiły w zadziwienie żołnierzy Wehrmachtu swoimi osiągami i sprawnością bojową. Pierwszym z nich był budowany w dużej serii czołg BT (skonstruowany na podwoziu czołgu konstrukcji amerykańskiego inżyniera Christiego) – istniało kilka jego odmian. Cechą wyróżniającą ten wóz była jego ogromna prędkość (BT – bystrochodnyj tank – szybki czołg) – potrafił na dobrej drodze osiągnąć nawet 86 km/h (bez gąsienic, których możliwość zdejmowania była charakterystyczną cechą tego wozu) i był to niekwestionowany rekord aż do końca lat 70. Czołgi serii BT wyposażone były w długolufową armatę kalibru 45 mm, która w zupełności wystarczała do walki z każdym ówczesnym czołgiem. Słabością wozów BT był jednak cienki pancerz (w najlepszym z nich, BT-7, zaledwie 22 mm). Pancerz czołgów produkowanych w czasie I wojny światowej i w okresie międzywojennym miał z założenia zapewniać skuteczną ochronę przed bronią strzelecką piechoty i odłamkami. Wyprodukowano też lekki czołg pływający uzbrojony w karabiny maszynowe, zapewniający wsparcie piechocie podczas pokonywania przeszkód wodnych, żadna z innych armii na świecie nie miała podobnej konstrukcji.
 Następną konstrukcją był ciężki czołg przeznaczony do działań przełamujących KW-1 – skrót od Klimient Woroszyłow, jednego z członków politbiura. Ten ciężki i mocno opancerzony czołg wyposażony był w armatę kalibru 76,2 mm i 3–4 karabiny maszynowe, Jego załogę stanowiło 5 ludzi. Kolejne wersje czołgu KW to KW-2 i KW-85. Dalszy rozwój tej konstrukcji doprowadził do powstania czołgu IS (Iosif Stalin). Istniało kilka wersji czołgu IS. Były to wersje od IS-1 do IS-4. Po wojnie w oparciu o czołg IS-3 skonstruowano ciężki czołg T-10, który zakończył służbę w armii rosyjskiej w 1993 r.
 Czołg T-34 jest z pewnością najbardziej znanym radzieckim czołgiem II wojny światowej. Podstawowe parametry określające ten skonstruowany w 1940 roku i wyprzedzający swoją epokę o kilka lat czołg średni to: 25 ton masy, armata kalibru 76,2 mm, 55 km/h i zasięg do 300 km dzięki znakomitemu silnikowi Diesla. W 1943 r. udoskonalono go jeszcze bardziej, wymieniono armatę na kalibru 85 mm, co dało mu jeszcze większą siłę i możliwość walki nawet z czołgami ciężkimi typu „Tygrys”. Jeszcze podczas wojny Rosjanie próbowali skonstruować godnego następcę T-34. Powstał więc czołg T-43. Różnił się od T-34 przede wszystkim grubszym pancerzem, jednak nie był to jeszcze czołg jakiego oczekiwali Rosjanie. Tak więc prace nad następcą T-34 trwały nadal i zaowocowały powstaniem czołgu T-44. Rozwinięciem tej konstrukcji był czołg T-54/T-55, który stał się najbardziej rozpowszechnionym na świecie czołgiem podstawowym. Znajduje się on do dziś w armiach kilkudziesięciu krajów świata.
 W 1941 roku siły zbrojne Trzeciej Rzeszy na froncie wschodnim nie posiadały ani jednego czołgu ciężkiego, niewiele zaś czołgów niemieckich było w stanie nawiązać równorzędną walkę z czołgami radzieckimi. W początkowym okresie wojny Niemcy zmuszeni byli niszczyć średnie oraz ciężkie czołgi radzieckie w znacznej mierze armatami przeciwlotniczymi Flak oraz za pomocą lotnictwa i w walce manewrowej. Sukcesy zawdzięczali lepszej organizacji taktycznej oraz łączności – na początku wojny radzieckie wozy bojowe nie posiadały radiostacji (w radiostacje były wyposażone czołgi dowodzenia).
 21 czerwca 1941 r. Armia Czerwona miała na stanie 677 czołgów KW i 1363 czołgi T-34.
 Polska
 Pierwszymi czołgami użytkowanymi w Wojsku Polskim było 120 francuskich czołgów (Renault) FT, które w 1919 roku weszły na stan 1 Pułk Czołgów w Armii Polskiej we Francji pod dowództwem gen. Hallera. Zostały one użyte podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku.
 W latach 30. na uzbrojenie polskich wojsk pancernych weszły także dwie polskie konstrukcje tankietka TKS oraz czołg 7 TP, który był unowocześnioną modyfikacją czołgu angielskiego Vickers E. 7TP był pierwszym seryjnie produkowanym czołgiem z wysokoprężnym silnikiem Diesla, a także pierwszym wozem bojowym z peryskopem odwracalnym konstrukcji Rudolfa Gundlacha. Oprócz Vickersa polska armia użytkowała także inne importowane zachodnie konstrukcje, jak francuskie Renault R-35 i Hotchkiss H-35.
 Druga wojna światowa
 Działania wojenne przyniosły ze sobą bezpośrednią konfrontację czołgów. Wszystkie strony wyciągnęły z niej odpowiednie wnioski i powstało dużo nowych konstrukcji. Po stronie radzieckiej powstał IS-2, będący następcą czołgu KW. Miał on 122 mm armatę i pancerz czołowy o grubości 120 mm. Przy masie 46 ton był bardzo groźnym przeciwnikiem dla obu nowych typów czołgów niemieckich: średniego PzKpfw V Panther z 1943 roku i ciężkiego PzKpfw VI Tiger, który pojawił się już pod koniec 1942 roku. Tiger ważył 56 ton, był uzbrojony w znakomitą armatę kalibru 88 mm (przekonstruowana przeciwlotnicza), dwa karabiny maszynowe, rozwijał 37 km/h i miał 102 mm pancerz czołowy. Pod koniec wojny Niemcy wprowadzili odmianę o nazwie Königstiger – czołg ten miał masę 70 ton, wydłużoną armatę kalibru 88 mm o większej prędkości wylotowej pocisków i tym samym większej skuteczności i pancerzu sięgającym 185 mm grubości. Podane wartości pancerza są jednak względne – w momencie wprowadzenia do służby Königstigerów niemiecka stal z braku surowców była już znacznie gorszej jakości niż ta stosowana w czołgach radzieckich czy alianckich. Tygrysy były jednak napędzane jeszcze silnikami benzynowymi, podczas gdy radzieckie od początku wojny miały już wyłącznie silniki Diesla. Silnik Diesla miał tę zaletę, że używane w nim paliwo (w przeciwieństwie do benzyny) rzadziej zapalało się od trafienia czołgu przez wroga. Ponadto silnik Diesla szybciej uzyskuje moment obrotowy, co jest istotne w warunkach terenowych; niemniej osiągał on zdecydowanie niższe moce.
 Amerykańskie wojska lądowe używały kilku typów czołgów. Najpowszechniejszym był M4 Sherman, opracowany w 1940 roku. Początkowo miał masę 31 ton i krótkolufową armatę kalibru 75 mm; pod koniec wojny pojawiły się wersje z armatami: długolufową kalibru 76 mm, brytyjską 17-funtową (76,2 mm), a nawet haubicą 105 mm. Zaletą tego czołgu była przede wszystkim łatwość jego masowej produkcji (podobnie jak T-34), a przez to duża przewaga liczebna nad czołgami niemieckimi (w sumie, do zakończenia produkcji w 1945 roku, powstało ponad 40 tysięcy czołgów M4). Do najważniejszych wad natomiast należały wysoka sylwetka i słabe opancerzenie względem niemieckiej broni przeciwpancernej, przystosowanej do zwalczania znacznie lepiej opancerzonych radzieckich czołgów oraz niska siła ognia, szczególnie w wypadku wozów z podstawową armatą 75 mm.
 Okres powojenny
 Okres powojenny przyniósł ze sobą na początku zastój nowych konstrukcji, co najwyżej dokańczanie starych i dalekie ich udoskonalanie, tak jak np. radziecki T-54, którego wersja rozwojowa T-55 była produkowana do roku 1981. Nowe impulsy pojawiły się w latach sześćdziesiątych. W tym okresie zanikł definitywnie podział na czołgi lekkie, średnie i ciężkie, a za to wykształciła się koncepcja czołgu podstawowego (MBT, Main Battle Tank). Wtedy pojawiły się i weszły do masowego użycia nowe wynalazki, zasadniczo zmieniające wygląd pola bitwy. Pierwsze śmigłowce bojowe i przeciwpancerne pociski kierowane. Na początku kierowanie było przewodowe, z czasem użyto lasera jako środka naprowadzającego. Wtedy Armia Radziecka wprowadziła czołgi T-62 z armatami gładkolufowymi zamiast gwintowanych.
 Stabilizacja armat, na początku tylko w pionie, a potem także w poziomie, stała się normą. W latach 70. nastąpił gwałtowny skok w technice, pojawiły się nowe rodzaje pancerzy niestalowych, termowizory, dalmierze laserowe, określające odległość z dokładnością do kilku centymetrów, oraz nowe rodzaje środków przeciwpancernych.
 Klasyfikacje czołgów
 Przez lata najpowszechniejszy był podział czołgów ze względu na ich masę. W tej klasyfikacji wyróżniano:
 czołgi lekkie – o masie 5–20 t (np. T-26, PzKpfw I, 7TP),
 czołg średni – o masie 20–45 t (np. T-34, PzKpfw V Panther, M4 Sherman),
 czołg ciężki – o masie powyżej 45 t (np. IS-2, PzKpfw VI Tiger, T26 Super Pershing).
 czołg podstawowy (bojowe, liniowe) – generacja czołgów wyróżniona po II wojnie światowej, obecnie głównie produkowany model czołgów (np. T-72, Leopard 2, M1 Abrams).
 Rzadziej dzielono czołgi ze względu na kaliber głównego uzbrojenia:
 czołgi z uzbrojeniem lekkim – kaliber do 50 mm (np. PzKpfw III),
 czołgi z uzbrojeniem średnim – kaliber do 85 mm (np. T-34/85)
 czołgi z uzbrojeniem ciężkim – kaliber do 152 mm (np. KW-2).
 Klasyfikacje te były w praktyce umowne i różne w różnych armiach, zaś różnice między najnowszymi czołgami średnimi i nieprodukowanymi już czołgami ciężkimi zatarły się.
 Ze względu na przeznaczenie taktyczne obecnie czołgi dzieli się na:
 czołgi specjalne, przeznaczone, dzięki specjalnemu wyposażeniu do wykonywania zadań specjalnych (czołgi ze specjalnym uzbrojeniem, wyposażeniem), w niektórych armiach wyróżnia się ponadto czołgi powietrznodesantowe.
 Niekiedy słowo „czołg” stanowi część nazwy, która określa pojazd nie będący de facto czołgiem. Przykładem są czołgi przeciwlotnicze, będące formą samobieżnych dział przeciwlotniczych.
 Przyszłość
 Czołgi nadal są podstawowym narzędziem na polu bitwy, jednak wyrósł im bardzo groźny rywal w postaci śmigłowca szturmowego wyposażonego w najnowsze systemy zwalczania czołgów. Jednak przepowiednie z początku lat 90. o nadchodzącym końcu ery czołgów, na razie się nie sprawdziły, czego dowodzą prace USA i innych krajów nad IV generacją czołgów.
 Zobacz też
 Specjalizacja czołgów doprowadziła do wyodrębnienia:
 dział samobieżnych, w tym:
 dział pancernych,
 niszczycieli czołgów,
 transporterów opancerzonych,
 bojowych wozów piechoty,
 i innych wyspecjalizowanych pojazdów.
 Czołgi w filmie:
 Rudy w Czterech pancernych i psie
 Fury w filmie Furia
 Czołg T-34 w filmie Szczęściarz Antoni
 Czołg Sherman w filmie Czołg
 Przypisy
 Bibliografia
 Linki zewnętrzne
 Rosyjska broń pancerna


type: wikipedia

text:
PhDr. Ivan Hopta, CSc. (* 19. september 1958 – † 21. december 2021) bol slovenský politik, predseda ľavicovej strany ÚSVIT.
 Komunálna politika
 Od roku 1994 bol nepretržite poslancom Mestského zastupiteľstva v Humennom. V roku 2006 zo 173 kandidátov získal druhý najväčší počet hlasov. Štyri roky predtým bol prvý. Bol stálym kritikom bývalého primátora Humenného Vladimíra Kostilníka, s ktorým viedol aj súdny spor. Vo volebnom období 20012005 bol zvolený za poslanca Prešovského samosprávneho kraja v okrese Humenné za Komunistickú stranu Slovenska (KSS). Vo volebnom období 20062009 okres Humenné nezastupoval. 14. novembra 2009 bol Ivan Hopta opäť zvolený do krajského zastupiteľstva, tentoraz za svoju novú stranu, ÚSVIT. Poslanec Hopta bol podpredsedom Komisie školstva, mládeže, telesnej výchovy a športu.
 Národná rada
 Vo volebnom období 20022006 bol zvolený za poslanca NR SR za KSS. Bol členom Výboru NR SR pre ľudské práva, národnosti a postavenie žien, členom Výboru pre školstvo, kultúru a médiá, ako aj členom Výboru pre nezlučiteľnosť funkcií NR SR. Počas svojho pôsobenia v parlamente predsedal skupine priateľstva s balkánskymi štátmi a Rumunskom a Bulharskom. Bol členom trojčlennej slovenskej parlamentnej delegácie na stretnutí parlamentov svete v Mexiku.
 Strana ÚSVIT
 V roku 2004 z KSS vystúpil a pôsobil ďalej v Národnej rade aj v zastupiteľstve samosprávneho kraja ako nezávislý poslanec. V máji 2005 založil novú ľavicovú stranu ÚSVIT a stal sa jej predsedom. Podľa Hoptovho vyjadrenia citovaného na serveri Atlas.sk strana zastáva názor, že „Národná rada SR by mala ešte do komunálnych volieb prijať zákon, ktorý by obmedzil zotrvávanie vo funkcii primátorov a starostov obcí najviac na dve funkčné obdobia a zároveň by znížil platy starostom, ale najmä primátorom miest, ktoré sú mnohokrát väčšie ako platy ministrov“.
 Referencie
 Externé odkazy
 Ivan Hopta na webe Národnej rady SR
 Slovenskí politici
 Politici KSS
 Poslanci NR SR (2002 – 2006)
 Poslanci Prešovského samosprávneho kraja
 Predsedovia slovenských politických strán
 Slovenské osobnosti rusínskeho pôvodu


text:
Hammel Kommune i Århus Amt blev dannet ved kommunalreformen i 1970. Ved strukturreformen i 2007 indgik den i Favrskov Kommune sammen med Hadsten Kommune, Hinnerup Kommune, Hvorslev Kommune og de 3 sydligste sogne i Langå Kommune.
 Sammenlægning
 Kommunen blev dannet 28. januar 1966, da fire sognekommuner i området omkring Hammel gik frivilligt sammen:
 En femte sognekommune blev lagt sammen med Hammel Kommune ved selve reformen i 1970:
 Hertil kom 8.790 m2 ved Søbyvad fra Gjern Sogn i Gjern Kommune.
 Sogne
 Følgende sogne indgik i Hammel Kommune:
 Hammel Sogn (fra Gjern Herred)
 Haurum Sogn (fra Houlbjerg Herred)
 Lading Sogn (fra Sabro Herred)
 Røgen Sogn (fra Gjern Herred)
 Sall Sogn (fra Houlbjerg Herred)
 Skjød Sogn (fra Houlbjerg Herred)
 Søby Sogn (fra Gjern Herred)
 Sporup Sogn (fra Gjern Herred)
 Voldby Sogn (fra Gjern Herred)
 Borgmestre
 Rådhus
 Hammel Kommunes rådhus på Torvegade 7 blev opført i 1978-79.
 Noter
 Kommuner i Danmark (1970-2006)
 Favrskov Kommune
 nl:Hammel


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 EIROPAS KOMISIJA
 Briselē, 11.8.2021
 COM(2021) 466 final
 2021/0260(NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES LĒMUMS
 par nostāju, kura Eiropas Savienības vārdā jāieņem EEZ Apvienotajā komitejā attiecībā uz grozījumu EEZ līguma 31. protokolā par sadarbību īpašās jomās, kas nav četras pamatbrīvības(programma “Eiropas Solidaritātes korpuss” )
 (Dokuments attiecas uz EEZ)
 PASKAIDROJUMA RAKSTS
 1.Priekšlikuma priekšmets
 Šis priekšlikums attiecas uz lēmumu, ar ko nosaka nostāju, kas Savienības vārdā jāieņem EEZ Apvienotajā komitejā saistībā ar paredzēto Apvienotās komitejas lēmuma pieņemšanu attiecībā uz grozījumu EEZ līguma 31. protokolā par sadarbību īpašās jomās, kas nav četras pamatbrīvības
 2.Priekšlikuma konteksts
 2.1.EEZ līgums
 Līgums par Eiropas Ekonomikas zonu (“EEZ līgums”) garantē pilsoņiem un uzņēmējiem vienlīdzīgas tiesības un pienākumus iekšējā tirgū Eiropas Ekonomikas zonā. Ar to ir paredzēts visās 30 EEZ valstīs, tostarp ES dalībvalstīs, Norvēģijā, Islandē un Lihtenšteinā, ieviest ES tiesību aktus, kas reglamentē četras brīvības. Turklāt EEZ līgums attiecas uz sadarbību citās svarīgās jomās, piemēram, pētniecības un izstrādes, izglītības, sociālās politikas, vides, patērētāju aizsardzības, tūrisma un kultūras jomā, kuras kopā dēvē par horizontālās un papildu politikas jomām. Līgums stājās spēkā 1994. gada 1. janvārī. Eiropas Savienība kopā ar tās dalībvalstīm ir līguma Puse.
 2.2.EEZ Apvienotā komiteja
 EEZ Apvienotā komiteja ir atbildīga par EEZ līguma pārvaldību. Tā ir forums viedokļu apmaiņai saistībā ar EEZ līguma darbību. Lēmumus pieņem, ievērojot konsensa principu. Saskaņā ar Lisabonas līgumu par EEZ jautājumu koordinēšanu no ES puses atbild Eiropas Ārējās darbības dienests.
 2.3.Paredzētais EEZ Apvienotās komitejas akts
 Sagaidāms, ka EEZ Apvienotā komiteja pieņems EEZ Apvienotās komitejas lēmumu (“paredzētais akts”) attiecībā uz grozījumu EEZ līguma 31. protokolā par sadarbību īpašās jomās, kas nav četras pamatbrīvības.
 Paredzētā akta mērķis ir paplašināt EEZ līguma līgumslēdzēju pušu sadarbību nolūkā ietvert EEZ EBTA valstu dalību programmā “Eiropas Solidaritātes korpuss”. Tādēļ EEZ līgumā jāiekļauj Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (ES) 2021/888 (2021. gada 20. maijs), ar ko izveido programmu “Eiropas Solidaritātes korpuss” un atceļ Regulas (ES) 2018/1475 un (ES) Nr. 375/2014
 1
 .
 Tā kā Norvēģija nav paudusi interesi par dalību programmā “Eiropas Solidaritātes korpuss”, EEZ Apvienotās komitejas lēmuma projekts attiecas tikai uz Lihtenšteinu un Islandi.
 Saskaņā ar ES budžeta politiku līdzdalība ES darbībās var notikt tikai tad, ja ir veikta attiecīga finanšu iemaksa. Tomēr maksājumu var veikt tad, kad ir pieņemts šis Padomes lēmuma projekts un EEZ EBTA valstīm ir iesniegts tam sekojošais Eiropas Komisijas sagatavotais ES aicinājums veikt iemaksas.
 Tādēļ, lai aptvertu laikposmu no 2021. gada 1. janvāra līdz attiecīgā maksājuma saņemšanai, Apvienotās komitejas lēmuma projektu ar atpakaļejošu spēku arī piemēro no 2021. gada 1. janvāra. Lēmuma piemērošana ar atpakaļejošu spēku neietekmē attiecīgo personu tiesības un pienākumus, un tiek ievērots tiesiskās paļāvības princips.
 Paredzētais akts būs Pusēm saistošs saskaņā ar EEZ līguma 103. un 104. pantu.
 3.Nostāja, kas jāieņem Savienības vārdā
 Komisija iesniedz EEZ Apvienotās komitejas lēmuma projektu, kas Padomei jāpieņem kā Savienības nostāja. Komisija cer pēc iespējas drīz iesniegt EEZ Apvienotajai komitejai minēto dokumentu.
 Pievienoto EEZ Apvienotās komitejas lēmuma projekta saturs un būtība pārsniedz to, ko var uzskatīt tikai par tehniskiem pielāgojumiem Padomes Regulas Nr. 2894/94 1. panta 3. punkta nozīmē. Tādējādi Savienības nostāju nosaka Padome.
 4.Juridiskais pamats
 4.1.Procesuālais juridiskais pamats
 4.1.1.Principi
 Līguma par Eiropas Savienības darbību (LESD) 218. panta 9. punktā ir paredzēti lēmumi, ar kuriem nosaka “nostāju, kas Savienības vārdā jāapstiprina kādā ar nolīgumu izveidotā struktūrā, ja šāda struktūra ir tiesīga pieņemt lēmumus ar juridiskām sekām, izņemot lēmumus, kas papildina vai groza attiecīgajā nolīgumā noteikto iestāžu sistēmu”.
 Jēdziens “lēmumi ar juridiskām sekām” ietver aktus, kam ir juridiskas sekas saskaņā ar starptautisko tiesību normām, kuras reglamentē attiecīgo struktūru. Tas ietver arī instrumentus, kam nav saistoša spēka saskaņā ar starptautiskajām tiesībām, bet kas “var būtiski ietekmēt ES likumdevēja pieņemtā tiesiskā regulējuma saturu”
 2
 .
 4.1.2.Piemērošana konkrētajā gadījumā
 EEZ Apvienotā komiteja ir struktūra, kas izveidota ar līgumu, proti, ar EEZ līgumu. Akts, kuru EEZ Apvienotā komiteja ir aicināta pieņemt, ir lēmums ar juridiskām sekām. Paredzētais akts atbilstoši starptautiskajām tiesībām būs saistošs saskaņā ar EEZ līguma 103. un 104. pantu.
 Paredzētais akts nepapildina un negroza nolīgumā noteikto iestāžu sistēmu. Tāpēc ierosinātā lēmuma procesuālais juridiskais pamats ir LESD 218. panta 9. punkts saistībā ar 1. panta 3. punktu Padomes Regulā Nr. 2894/94 par Līguma par Eiropas Ekonomikas zonu īstenošanas kārtību.
 4.2.Materiālais juridiskais pamats
 4.2.1.Principi
 Lēmuma, kas pieņemams saskaņā ar LESD 218. panta 9. punktu, materiālais juridiskais pamats galvenokārt ir atkarīgs no paredzētā akta, par kuru nostāja Savienības vārdā jāieņem, mērķa un satura. Ja paredzētajam aktam ir divi mērķi vai divi komponenti, no kuriem viens ir klasificējams kā galvenais, bet otrs ir pakārtots, lēmums saskaņā ar LESD 218. panta 9. punktu jābalsta uz viena materiālā juridiskā pamata, proti, tā, kas nepieciešams galvenajam vai dominējošajam mērķim vai komponentam.
 Paredzētajam aktam, ar ko vienlaikus vēlas sasniegt virkni mērķu vai kam ir vairāki komponenti, kuri ir nesaraujami saistīti un no kuriem neviens nav pakārtots otram, materiālajā juridiskajā pamatā lēmumam saskaņā ar LESD 218. panta 9. punktu būs izņēmuma kārtā jāietver dažādie atbilstīgie juridiskie pamati.
 4.2.2.Piemērošana konkrētajā gadījumā
 Ierosinātā lēmuma materiālais juridiskais pamats saskan ar EEZ līgumā iekļaujamā ES tiesību akta materiālo juridisko pamatu.
 “Programma “Eiropas Solidaritātes korpuss”” balstās uz LESD sadaļām “Izglītība, arodmācības, jaunatne un sports” un “Humānā palīdzība” (LESD 165. panta 4. punkts, 166. panta 4. punkts un 214. panta 5. punkts).
 Tādēļ ierosinātā lēmuma materiālajā juridiskajā pamatā ir šādi noteikumi: LESD 165. panta 4. punkts, 166. panta 4. punkts un 214. panta 5. punkts
 4.3.Secinājums
 Ierosinātā lēmuma juridiskajam pamatam vajadzētu būt LESD 165. panta 4. punktam, 166. panta 4. punktam un 214. panta 5. punktam saistībā ar LESD 218. panta 9. punktu un 1. panta 3. punktu Padomes Regulā Nr. 2894/94 par Līguma par Eiropas Ekonomikas zonu īstenošanas kārtību.
 5.Ietekme uz budžetu
 Lihtenšteina un Islande sniedz finansiālu ieguldījumu Savienības budžetā. Precīza summa tiks noteikta saskaņā ar EEZ līguma noteikumiem, līdzko šis Padomes lēmuma projekts būs pieņemts.
 6.Paredzētā akta publicēšana
 Tā kā ar EEZ Apvienotās komitejas lēmumu tiks grozīts EEZ līguma 31. protokols par sadarbību īpašās jomās, kas nav četras pamatbrīvības, ir lietderīgi to pēc pieņemšanas publicēt Eiropas Savienības Oficiālajā Vēstnesī.
 2021/0260 (NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES LĒMUMS
 par nostāju, kura Eiropas Savienības vārdā jāieņem EEZ Apvienotajā komitejā attiecībā uz grozījumu EEZ līguma 31. protokolā par sadarbību īpašās jomās, kas nav četras pamatbrīvības
 (programma “Eiropas Solidaritātes korpuss” )
 (Dokuments attiecas uz EEZ)
 EIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,
 ņemot vērā Līgumu par Eiropas Savienības darbību, jo īpaši tā 165. panta 4. punktu, 166. panta 4. punktu un 214. panta 5. punktu saistībā ar tā 218. panta 9. punktu,
 ņemot vērā Padomes Regulu (EK) Nr. 2894/94 (1994. gada 28. novembris) par Eiropas Ekonomikas zonas līguma īstenošanas kārtību
 3
 un jo īpaši tās 1. panta 3. punktu,
 ņemot vērā Eiropas Komisijas priekšlikumu,
 tā kā:
 (1)Līgums par Eiropas Ekonomikas zonu
 4
 (“EEZ līgums") stājās spēkā 1994. gada 1. janvārī.
 (2)Saskaņā ar EEZ līguma 98. pantu EEZ Apvienotā komiteja var cita starpā lemt par EEZ līguma 31. protokola, kurā ietverti noteikumi par sadarbību īpašās jomās, kas nav četras pamatbrīvības, grozīšanu.
 (3)EEZ līgumā jāiekļauj Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (ES) Nr. 2021/888
 5
 .
 (4)Tādēļ būtu attiecīgi jāgroza EEZ līguma 31. protokols (par sadarbību īpašās jomās, kas nav četras pamatbrīvības).
 (5)Tāpēc Savienības nostājas EEZ Apvienotajā komitejā pamatā vajadzētu būt EEZ Apvienotās komitejas lēmuma projektam, kas izklāstīts šā lēmuma pielikumā,
 IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU.
 1. pants
 Nostājas, kura Savienības vārdā ir jāpieņem EEZ Apvienotajā komitejā par ierosināto grozījumu EEZ līguma 31. protokolā (par sadarbību īpašās jomās, kas nav četras pamatbrīvības), pamatā ir EEZ Apvienotās komitejas lēmuma projekts, kas pievienots šim lēmumam.
 2. pants
 Šis lēmums stājas spēkā tā pieņemšanas dienā.
 Briselē,
 Padomes vārdā –
 priekšsēdētājs
 (1)
 OV L 202, 8.6.2021., 32. lpp..
 (2)
 Tiesas spriedums, 2014. gada 7. oktobris, Vācija/Padome, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, 61.–64. punkts.
 (3)
 OV L 305, 30.11.1994., 6.–8. lpp.
 (4)
 OV L 1, 3.1.1994., 3. lpp.
 (5)
 Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (ES) 2021/888 (2021. gada 20. maijs), ar ko izveido programmu “Eiropas Solidaritātes korpuss” un atceļ Regulas (ES) 2018/1475 un (ES) Nr. 375/2014 (OV L 202, 8.6.2021., 32. lpp.).
 ---documentbreak---
 EIROPAS KOMISIJA
 Briselē, 11.8.2021
 COM(2021) 466 final
 PIELIKUMS
 dokumentam
 Priekšlikums PADOMES LĒMUMS
 par nostāju, kura Eiropas Savienības vārdā jāieņem EEZ Apvienotajā komitejā attiecībā uz grozījumu EEZ līguma 31. protokolā par sadarbību īpašās jomās, kas nav četras pamatbrīvības(programma “Eiropas Solidaritātes korpuss” )
 PIELIKUMS
 EEZ APVIENOTĀS KOMITEJAS LĒMUMS
 Nr. [...]
 (...),
 ar ko groza EEZ līguma 31. protokolu par sadarbību īpašās jomās, kas nav četras pamatbrīvības
 EEZ APVIENOTĀ KOMITEJA,
 ņemot vērā Līgumu par Eiropas Ekonomikas zonu (“EEZ līgums”) un jo īpaši tā 86. un 98. pantu,
 tā kā:
 (1)Ir lietderīgi paplašināt EEZ līguma Līgumslēdzēju pušu sadarbību, iekļaujot Eiropas Parlamenta un Padomes Regulu (ES) 2021/888 (2021. gada 20. maijs), ar ko izveido programmu “Eiropas Solidaritātes korpuss” un atceļ Regulas (ES) 2018/1475 un (ES) Nr. 375/2014
 1
 .
 (2)Ir lietderīgi, ka EBTA valstu dalība darbībās, kas izriet no Regulas (ES) Nr. 2021/888, sāktos no 2021. gada 1. janvāra neatkarīgi no tā, kad tiek pieņemts šis lēmums, vai ja par šim lēmumam nepieciešamo konstitucionālo prasību izpildi, ja tādas ir, tiek ziņots pēc 2021. gada 10. jūlija.
 (3)Subjektiem, kas veic uzņēmējdarbību EBTA valstīs, vajadzētu būt tiesīgiem piedalīties darbībās, kas sākas pirms šā lēmuma stāšanās spēkā. Izmaksas par šādām darbībām, kuru īstenošana sākas pēc 2021. gada 1. janvāra, var tikt uzskatītas par attiecināmām ar tādiem pašiem nosacījumiem kā tie, kas piemērojami subjektiem, kuri veic uzņēmējdarbību ES dalībvalstīs, ja vien šis lēmums stājas spēkā pirms attiecīgās darbības beigām.
 (4)Nosacījumi EBTA valstu un to iestāžu, uzņēmumu, organizāciju un valstspiederīgo dalībai Eiropas Savienības programmās ir izklāstīti EEZ līgumā un jo īpaši tā 81. pantā.
 (5)Tādēļ būtu attiecīgi jāgroza EEZ līguma 31. protokols, lai īstenotu šo paplašināto sadarbību no 2021. gada 1. janvāra,
 IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU.
 1. pants
 EEZ līguma 31. protokola 4. pantu groza šādi.
 1.Pēc 2.q punkta iekļauj šādu punktu:
 “2.rEBTA valstis no 2021. gada 1. janvāra piedalās šādā Eiropas programmā:
 -32021 R 0888: Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (ES) 2021/888 (2021. gada 20. maijs), ar ko izveido programmu “Eiropas Solidaritātes korpuss” un atceļ Regulas (ES) 2018/1475 un (ES) Nr. 375/2014 (OV L 202, 8.6.2021., 32. lpp.).
 Darbību, kuru īstenošana sākas pēc 2021. gada 1. janvāra, radītās izmaksas var uzskatīt par attiecināmām no darbības sākuma datuma, kas noteikts saskaņā ar attiecīgo dotācijas līgumu vai dotācijas lēmumu saskaņā ar tajā paredzētajiem nosacījumiem, ja EEZ Apvienotās komitejas 2021. gada xx Lēmums Nr. xx/2021 [šis lēmums] stājas spēkā pirms darbības beigām.
 Norvēģija ir atbrīvota no dalības un finansiāla ieguldījuma šajā programmā.”
 2.Panta 3. punkta tekstu aizstāj ar šādu:
 “EBTA valstis saskaņā ar Līguma 82. panta 1. punkta a) apakšpunktu finansiāli atbalsta programmas un darbības, kuras minētas 1., 2., 2.a, 2.b, 2.c, 2.d, 2.e, 2.f, 2.g, 2.h, 2.i, 2.j, 2.k, 2.l, 2.m, 2.n, 2.o, 2.p, 2.q un 2.r punktā.”
 2. pants
 Šis lēmums stājas spēkā nākamajā dienā pēc pēdējā paziņojuma iesniegšanas saskaņā ar EEZ līguma 103. panta 1. punktu
 2*.
 To piemēro no 2021. gada 1. janvāra.
 3. pants
 Šo lēmumu publicē Eiropas Savienības Oficiālā Vēstneša EEZ iedaļā un tā EEZ papildinājumā.
 Briselē, [...].
 EEZ Apvienotās komitejas vārdā —
 priekšsēdētājs
 [...]
 EEZ Apvienotās komitejas
 sekretāri
 [...]
 (1)
 OV L 202, 8.6.2021., 32. lpp.
 (2)
 *
 [Konstitucionālās prasības nav norādītas.] [Konstitucionālās prasības ir norādītas.]


text:
Abruka (), agrāk — Abro (, ), ir sala Rīgas līcī, Igaunijā, Monzunda arhipelāgā, netālu no Sāmsalas dienvidaustrumu krasta.Viens no tālākajiem platlapu koku izplatītajiem rajoniem Eiropas ziemeļu daļā,atrodas valsts aizsardzībā.
 No Sāmsalas atrodas attālumā. 1931. gadā salā uzcelta 36 metrus augsta betona bāka, šeit ir arī otra - metāla konstrukciju - bāka. Salu var sasniegt ar laivu no 6 km attālās Romasāres ostas.
 Vēsture
 Pirmās ziņas par salu ir no viduslaikiem, kad Sāmsalas bīskaps salā izveidoja zirgu fermu. Tikai 18. gadsimtā salā uz dzīvi apmetās pastāvīgi iedzīvotāji, maksimālais iedzīvotāju skaits uz salas ir bijis 180.
 1878.—1880. gados salā tika izveidots briežu dārzs, taču līdz mūsdienām salā nav izdzīvojis neviens briedis.
 Dabas un kultūras vērtības
 Uz salas atrodas 92 ha liels botāniskais un zooloģiskais liegums. Sala ir neparasta ar to, ka to klāj platlapju koku mežs, kur ozoli, liepas, gobas un oši paceļas līdz 30 metru augstumā.
 Ārējās saites
 Abrukas muzejs
 Abrukas tūrisma ceļvedis
 Igaunijas salas
 Monzunda arhipelāgs
 Sāres apriņķis


text:
Galaktiku grupas un kopas ir lielākie gravitācijas saistītie Visuma objekti. Galaktiku skaits tajās var būt no desmit līdz pat daudziem tūkstošiem. Galaktiku kopas bieži vien atrodas vēl lielākos veidojumos — t.s. superkopās.
 Galaktiku grupas
 Galaktiku grupās parasti ir mazāk par 50 galaktikām. Galaktiku grupu diametrs ir 1—2 megaparseki, masa — aptuveni 1013 Saules masu.
 Mūsu galaktika — Piena Ceļš — atrodas t.s. Lokālajā grupā, kas sastāv no vairāk nekā 40 galaktikām.
 Galaktiku kopas
 Galaktiku kopās galaktiku skaits var sasniegt vairākus tūkstošus. Tipiskas galaktiku kopas diametrs ir 2—10 megaparseki, masa — 1014 līdz 1015 Saules masu. Tipiskā galaktiku kopā tā masas 5% veido zvaigžņu masa, iespējams, vēl 10% — karsta, rentgenstarojumu izstarojoša starpgalaktiku gāze, bet pārējo masu — t.s. tumšā matērija.
 Astronomiski objekti
 Visuma liela mēroga struktūra


type: caselaw

text:
 2.12.2006
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 294/62
 Talan väckt den 4 oktober 2006 – Republiken Italien mot kommissionen
 (Mål T-280/06)
 (2006/C 294/123)
 Rättegångsspråk: italienska
 Parter
 Sökande: Republiken Italien (ombud: P. Gentili, Avvocato dello Stato)
 Svarande: Europeiska gemenskapernas kommission
 Sökanden yrkanden
 Sökanden yrkar att förstainstansrätten skall
 —
 ogiltigförklara skrivelse nr 06626 av den 24 juli 2006 från Europeiska kommissionen, generaldirektoratet för regionalpolitik – Program och projekt på Cypern, i Grekland, Ungern, Italien, Malta och Nederländerna – angående kommissionens utbetalning av ett annat belopp än det som begärts. Ref. Program POR Sicilien (N. CCI 1999 IT 61 PO 011), och
 —
 ogiltigförklara alla rättsakter som är konnexa eller som ligger till grund för den angripna rättsakten, och följaktligen förplikta Europeiska gemenskapernas kommission att ersätta rättegångskostnaderna.
 Grunder och huvudargument
 Grunderna och huvudargumenten motsvarar dem som åberopats i mål T-345/04, Republiken Italien mot kommissionen (1).
 (1) EUT C 262, 23.10.2004, s. 55.


text:
Trhovište je obec na Slovensku v okrese Michalovce.
 Kultúra a zaujímavosti
 Pamiatky
 Rímskokatolícky kostol sv. Jána Krstiteľa, jednoloďová neskorobaroková stavba s polkruhovým ukončením presbytéria a mierne predstavanou vežou, z roku 1759. Začiatkom 19. storočia prešiel klasicistickou úpravou, obnovený bol v roku 1885. Interiér je zaklenutý valenými klenbami. Zariadenie kostola pochádza z prvej polovice 20. storočia. Kostol má hladké fasády, veža je ukončená stupňovitou ihlancovou helmicou.
 Gréckokatolícky kostol Všetkých svätých, jednoloďová klasicistická stavba s polkruhovým ukončením presbytéria a mierne predstavanou vežou, z roku 1818. Obnovou prešiel na konci 19. storočia. Interiér chrámu je zaklenutý konchou a pruskými klenbami. Jeho vnútorné zariadenie je z prvej polovice 20. storočia. Fasády sú členené lizénami, veža je ukončená barokovou helmicou.
 Reformovaný kostol, jednoloďová neoklasicistická stavba s polygonálnym záverom a predstavanou vežou, z rokov 1895-1897. Stojí na mieste dreveného chrámu, ktorý vyorel v roku 1880. Fasády kostola sú členené pilastrami. Veža vyrastá zo štítového priečelia, ukončená je korunnou rímsou s terčíkom a ihlancovou helmicou.
 Rímskokatolícka fara, jednopodlažná neobaroková stavba na pôdoryse obdĺžnika s valbovou strechou z roku 1900.
 Významný nález
 Dve bronzové prilby a dva páry lícnych chráničov a jeden pár špirálových náramenníc, unikátne v európskom meradle, odhad pôvodu 1200 pred Kr.
 Osobnosti obce
 Rodáci
 Michal Maheľ (* 1920 - † 1999), geológ, akademik
 Ján Soták (* 1957), geológ, vysokoškolský pedagóg
 Iné projekty
 Referencie
 Literatúra
 Externé odkazy
 Oficiálna stránka obce
 Obce okresu Michalovce


text:
El ciento catorce (114) es el número natural que sigue al 113 y precede al 115.
 En matemáticas
 El 114 es un número compuesto, que tiene los siguientes factores propios: 1, 2, 3, 6, 19, 38 y 57. Como la suma de sus factores es 126 > 114, se trata de un número abundante.
 114 también es un número esfénico
 Es un número de Harshad y un número de Moran.
 En ciencia
 El 114 es el número atómico del flerovio.
 En otros campos
 114 es el número telefónico de emergencias médicas en Mauricio.
 Es el número telefónico de emergencias para incendios en Vietnam.
 Es el número telefónico de emergencias para la policía en Dinamarca.
 114 es el número de capítulos del Corán (llamados suras).
 Véase también
 Referencias
 Números enteros


text:
 6.4.2013
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 101/11
 Žádost o rozhodnutí o předběžné otázce podaná Østre Landsret (Dánsko) dne 28. ledna 2013 — Nordea Bank Danmark A/S v. Skatteministeriet (Ministerstvo financí)
 (Věc C-48/13)
 2013/C 101/24
 Jednací jazyk: dánština
 Předkládající soud
 Østre Landsret
 Účastníci původního řízení
 Žalobkyně: Nordea Bank Danmark A/S
 Žalované: Skatteministeriet (Ministerstvo financí)
 Předběžná otázka
 Musí být články 49 SFEU a 54 SFEU (dříve články 43 ES a 48 ES), jakož i články 31 a 34 Dohody o EHP vykládány tak, že brání členskému státu, který umožňuje společnosti usazené v tomto státě pravidelně odčítat ztráty ze stálé provozovny umístěné v jiném členském státě, aby dodatečně zdanil veškeré ztráty uvedené společnosti vzniklé ze stálé provozovny (nejsou-li pokryty zisky v budoucích letech) v případě, že je stálá provozovna zrušena a část činností této provozovny je převedena na společnost, která je rezidentem v témže státě jako stálá provozovna a patří do téže skupiny jako uvedená společnost, a v případě, kdy je třeba mít za to, že možnosti zohlednit dotčené ztráty byly vyčerpány?


jurisdiction: US

text:
 113 S2256 IS: Northern Cheyenne Lands Act
 U.S. Senate
 2014-04-11
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 II113th CONGRESS2d SessionS. 2256IN THE SENATE OF THE UNITED STATESApril 11, 2014Mr. Walsh (for himself and Mr. Tester) introduced the following bill; which was read twice and referred to the Committee on Energy and Natural ResourcesA BILLTo direct the Secretary of the Interior to take certain land and mineral rights on the reservation
 of the Northern Cheyenne Tribe of Montana and other culturally important
 land into trust for the benefit of the Northern Cheyenne Tribe, and for
 other purposes. 1.Short titleThis Act may be cited as the Northern Cheyenne Lands Act.2.FindingsCongress finds that—(1)the Northern Cheyenne Tribe has depended on the land of the Tribe and the land-based resources of
 the Tribe to support its way of life since time immemorial;(2)the Tribe has made supreme and historic sacrifices to repossess and maintain the homeland of the
 Tribe, including the Reservation of the Tribe in the State of Montana;(3)the Tribe suffers from tremendous social and economic challenges, including a lack of employment
 opportunities on the Reservation, which can be improved by strengthening
 the control of the Tribe over the land base, natural resources, and trust
 funds of the Tribe;(4)the Tribe and the members of the Tribe are the beneficial owners of more than 95 percent of the
 surface land of the Reservation and all but approximately 5,000 subsurface
 acres of the Reservation;(5)the Tribe seeks to obtain ownership of approximately 5,000 subsurface acres on the Reservation that
 the Tribe does not own as a result of an error made by the United States
 when the Reservation was expanded in 1900;(6)in 2002, the Tribe agreed by settlement to dismiss a lawsuit against the United States which
 alleged that the United States failed to protect the Reservation from the
 impacts of coal development in return for assistance in securing tribal
 ownership of the subsurface rights described in paragraph (5)
 substantially in the form of this Act, and to secure mitigation funding to
 address the impacts of coal development in areas adjacent to the
 Reservation, among other conditions;(7)to increase tribal ownership of the surface land, the Tribe has purchased approximately 932 acres
 of land within the Reservation that were, for various reasons, taken out
 of trust ownership status;(8)the Tribe has purchased approximately 635 acres of land near Bear Butte, South Dakota, which the
 Tribe considers sacred ground for the members of the Tribe, as well as for
 members of other Indian tribes;(9)the Tribe seeks to have the land and subsurface within the Reservation and the Bear Butte land
 described in this section taken into trust by the United States for the
 benefit of the Tribe;(10)the Tribe seeks clarification, consistent with the 1999 settlement with the United States, that the
 principal of the funds arising from the Northern Cheyenne Indian Reserved
 Water Rights Settlement Act of 1992 (Public Law 102–374; 106 Stat. 1186;
 108 Stat. 707), the earnings from which are paid to the Tribe and managed
 as the Northern Cheyenne Trust Fund by the Office of Special Trustee, may be transferred to the Northern Cheyenne Tribe Permanent
 Fund, which has historically provided strong returns to the Tribe in
 direct support of tribal self-determination and to offset limited Federal
 funding of important tribal governmental services; and(11)if the conveyances of land and funds authorized under this Act are carried out, the Tribe has
 agreed to waive all legal claims against the United States arising out of
 the longstanding loss of the subsurface rights and the management of the
 Northern Cheyenne Trust Fund by the United States.3.DefinitionsIn this Act:(1)FundThe term Fund means the Northern Cheyenne Trust Fund identified in the June 7, 1999 Agreement Settling Certain
 Issues Relating to the Tongue River Dam Project, which was entered into by
 the Tribe, the State, and delegates of the Secretary, and managed by the
 Office of Special Trustee in the Department of the Interior.(2)Great Northern PropertiesThe term Great Northern Properties means the Great Northern Properties Limited Partnership, which is a Delaware limited partnership.(3)Permanent FundThe term Permanent Fund means the Northern Cheyenne Tribe Permanent Fund managed by the Tribe pursuant to the Plan for
 Investment, Management and Use of the Fund, as amended by vote of the
 tribal membership on November 2, 2010.(4)ReservationThe term Reservation means the Northern Cheyenne Reservation.(5)SecretaryThe term Secretary means the Secretary of the Interior.(6)StateThe term State means the State of Montana.(7)TribeThe term Tribe means the Northern Cheyenne Tribe.4.Tribal fee land to be taken into trustNot later than 60 days after the date of enactment of this Act, the Secretary shall take the
 approximately 1,567 acres of land depicted on the map entitled Northern Cheyenne Lands Act – Fee-to-Trust Lands and dated March 26, 2014, into trust for the benefit of the Tribe.5.Mineral rights to be taken into trust(a)Completion of mineral conveyances(1)In generalNot later than 60 days after the date on which the Secretary receives the notification described
 in subsection (c), in a single transaction—(A)Great Northern Properties shall convey to the Tribe all right, title, and interest of Great
 Northern Properties, consisting of coal and iron ore mineral interests,
 underlying the land on the Reservation generally depicted as Great Northern Properties on the map entitled Northern Cheyenne Land Act – Coal Tracts and dated February 27, 2014; and(B)subject to paragraph (2), the Secretary shall convey to Great Northern Properties all right, title,
 and interest of the
 United States in and to the coal mineral interests underlying the land
 generally depicted as Bull Mountains and East Fork on the map entitled Northern Cheyenne Federal Tracts and dated February 27, 2014.(2)RequirementThe Secretary shall ensure that the deed for the conveyance authorized by paragraph (1)(B) shall
 include a covenant running with the land that—(A)precludes the coal conveyed from being mined by any method other than underground mining
 techniques—(i)until any surface owner (as defined in section 714(e) of Public Law 95–87 (30 U.S.C. 1304(e))) for
 a
 specific tract has provided to Great Northern Properties written consent
 to enter the specific tract and commence surface mining; and(ii)except as determined to be acceptable for further consideration for leasing in the document of the
 Bureau of Land Management entitled Billings Resource Area Final EIS and Resource Management Plan and dated September 1984; and(B)shall not create any property interest in the United States or any surface owner (as defined in
 section 714(e) of Public Law 95–87 (30 U.S.C. 1304(e))).(b)Treatment of land transferred to Tribe(1)In generalAt the request of the Tribe, the Secretary shall take into trust for the benefit of the Tribe the
 mineral interests conveyed to the Tribe under subsection (a)(1)(A).(2)No State taxationThe mineral interests conveyed to the Tribe under subsection (a)(1)(A) shall not be subject to
 taxation by the State (including any political subdivision of the State).(c)Revenue sharing agreementThe Tribe shall notify the Secretary, in writing, that—(1)consistent with a settlement agreement entered into between the Tribe and the State in 2002, the
 Tribe and Great Northern Properties have agreed on a formula for sharing
 revenue from development of the mineral interests described in subsection
 (a)(1)(B) if those mineral interests are developed;(2)the revenue sharing agreement remains in effect as of the date of enactment of this Act; and(3)Great Northern Properties has offered to convey the mineral interests described in subsection
 (a)(1)(A) to the Tribe.(d)Waiver of legal claimsAs a condition of the conveyances of mineral interests under subsection (a)(1)—(1)the Tribe shall waive any and all claims relating to the failure of the United States to acquire
 and take into trust on behalf of the Tribe the mineral interests described
 in subsection (a)(1)(A), as directed by Congress in 1900; and(2)Great Northern Properties shall waive any and all claims against the United States relating to the
 value of the coal mineral interests described in subsection (a)(1)(B).(e)Rescission of mineral conveyancesIf any portion of the mineral interests conveyed under subsection (a)(1) is invalidated by final
 judgment of a court of the United States—(1)not later than 1 year after the date on which the final judgment is rendered, the Secretary or
 Great Northern Properties may agree to rescind the conveyances under
 subsection (a)(1); and(2)if the conveyances are rescinded under paragraph (1), the waivers under subsection (d) shall no
 longer apply.6.Transfer of Northern Cheyenne Trust Fund to Tribe(a)In generalNot later than 30 days after the date of enactment of this Act, all amounts in the Fund shall be
 deposited in the Permanent Fund.(b)Use of amountsOf the amounts transferred to the Permanent Fund under subsection (a)—(1)the portion that is attributable to the principal of the Fund shall be maintained in perpetuity;
 and(2)any interest earned on the amounts described in paragraph (1) shall be used in the same manner as
 interest earned on amounts in the Permanent Fund may be used.(c)Waiver of legal claimsAs a condition of the transfer under subsection (a), the Tribe shall waive any and all claims
 arising from the management of the Fund by the United States.7.Eligibility for other Federal benefitsThe transfer under section 6 shall not result in the reduction or denial of any Federal
 service, benefit, or program to the Tribe or to any member of the Tribe to
 which the Tribe or member is entitled or eligible because of—(1)the status of the Tribe as a federally recognized Indian tribe; or(2)the status of the member as a member of the Tribe.8.Authorization of appropriationsThere are authorized to be appropriated to carry out this Act such sums as are necessary.


text:
 6.8.2013
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 210/17
 KOMMISSIONENS GENNEMFØRELSESFORORDNING (EU) Nr. 752/2013
 af 31. juli 2013
 om ændring af forordning (EF) nr. 555/2008 for så vidt angår nationale støtteprogrammer og handel med tredjelande i vinsektoren
 EUROPA-KOMMISSIONEN HAR —
 under henvisning til traktaten om den Europæiske Unions funktionsmåde,
 under henvisning til Rådets forordning (EF) nr. 1234/2007 af 22. oktober 2007 om en fælles markedsordning for landbrugsprodukter og om særlige bestemmelser for visse landbrugsprodukter (fusionsmarkedsordningen) (1), særlig artikel 103za og artikel 158a, stk. 4, sammenholdt med artikel 4, og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 Artikel 4 og 5 i Kommissionens forordning (EF) Nr. 555/2008 (2) fastsætter støttekriterierne for salgsfremstød for vin på tredjelandsmarkeder, der indgår i nationale støtteprogrammer, og for udvælgelsen af sådanne foranstaltninger.
 (2)
 På baggrund af den særlige karakter af foranstaltningen vedrørende salgsfremstød på tredjelandsmarkeder og i lyset af erfaringerne med gennemførelsen af de nationale støtteprogrammer bør der fastsættes regler for støtteberettigelse for personaleomkostninger og generalomkostninger, som modtageren har afholdt i forbindelse med gennemførelsen af sådanne foranstaltninger.
 (3)
 Artikel 19, stk. 2, i forordning (EF) nr. 555/2008 fastsætter den finansielle forvaltning af investeringsstøtte. For at lette gennemførelsen af investeringsprojekter i programperioden 2014 til 2018 bør lofterne for forskudsbetalinger forhøjes i 2014 og 2015. Det samme princip bør også gælde for gennemførelsen af investeringsprojekter i forbindelse med udløbet af den første programmeringsperiode fra 2009 til 2013. Derfor bør loftet for forskudsbetalinger også forhøjes for 2013.
 (4)
 Det er hensigtsmæssigt at indføre foranstaltninger, som sikrer en forsvarlig finansiel forvaltning og en bedre kontrol med de EU-midler, der udbetales som forskud til støttemodtagerne inden for rammer af de nationale støtteprogrammer. I betragtning af den tid, som medlemsstaterne har brug for til at iværksætte disse foranstaltninger, bør disse anvendes fra 2014, medmindre medlemsstaterne beslutter at udbetale øgede forskud i 2013 inden for de maksimale lofter, der fastlægges i artikel 19, stk. 2, i forordning (EF) nr. 555/2008.
 (5)
 Afsnit III, kapitel II, afdeling 2, i forordning (EF) nr. 555/2008 fastsætter de betingelser, der skal opfyldes ved import af vin, druesaft og druemost til Unionen. Den indeholder bl.a. bestemmelser om forpligtelsen til at udarbejde et V I 1-dokument, som udfærdiges på en V I 1-blanket som vist i bilag IX til samme forordning, underskrives af en ansat ved et officielt organ og af en ansat ved et anerkendt laboratorium, eller et forenklet V I 1- papirdokument for vinavlsprodukter, der indføres i Unionen. Under hensyntagen til udviklingen af elektroniske systemer for denne sektor og for at lette overvågningen af vinavlsprodukters bevægelser og kontrollen med dem er det hensigtsmæssigt også at godkende brugen af EDB-systemer og dermed af elektroniske dokumenter. Brugen af EDB-systemer bør dog være underlagt visse betingelser og Unionens godkendelse af, at det kontrolsystem, der er etableret i et tredjeland, giver tilstrækkelige garantier for så vidt angår art, oprindelse og sporbarhed af de vinavlsprodukter, der importeres til Unionen fra dette tredjeland. Det er derfor nødvendigt at fastsætte minimumskrav for Unionens officielle godkendelse af ækvivalensen af det pågældende tredjelands kontrolsystem med EU-kontrolsystemet.
 (6)
 Af klarhedshensyn bør tredjelande, der har indført et kontrolsystem, som Unionen har anerkendt som ækvivalent, optages på en liste.
 (7)
 Efter gennemgangen af ansøgningen fra Chiles ansvarlige myndigheder om at nyde godt af den forenklede procedure, der er fastsat i artikel 45 i forordning (EF) nr. 555/2008, og Unionens anerkendelse af, at det eksisterende kontrolsystem i den chilenske vinsektor giver særlige garantier for kontrol og sporbarhed af vin produceret i Chile, bør V I 1-dokumenter udfærdiget af vinproducenter i Chile, som har modtaget en individuel godkendelse fra deres ansvarlige myndigheder og blevet underkastet inspektion af sidstnævnte, betragtes som en attest eller analyseerklæring udarbejdet af organer og laboratorier, der er opført på listen i forordningens artikel 48. Den liste over tredjelande, der er omhandlet i artikel 43, stk. 2, og artikel 45 i forordning (EF) nr. 555/2008 og fastsat i forordningens bilag XII, bør suppleres i overensstemmelse hermed.
 (8)
 Forordning (EF) nr. 555/2008 bør derfor ændres i overensstemmelse hermed.
 (9)
 Foranstaltningerne i denne forordning er i overensstemmelse med udtalelse fra Forvaltningskomitéen for den Fælles Markedsordning for Landbrugsprodukter —
 VEDTAGET DENNE FORORDNING:
 Artikel 1
 I forordning (EF) nr. 555/2008 foretages følgende ændringer:
 1)
 I afsnit II, kapitel II, afdeling 1, indsættes følgende som artikel 5a:
 »Artikel 5 a
 Støtteberettigede udgifter
 1. Personaleudgifter afholdt af støttemodtageren, jf. artikel 4, skal anses for at være støtteberettigede, hvis de er afholdt i forbindelse med forberedelsen, gennemførelsen og opfølgningen af det pågældende støttede salgsfremmende projekt, herunder også evalueringen. Det omfatter omkostninger til personale, som støttemodtageren ansætter specifikt i forbindelse med det salgsfremmende projekt, og de omkostninger, der svarer til den andel af arbejdstiden, som fastansat personale hos støttemodtageren bruger på det salgsfremmende projekt.
 Medlemsstaterne accepterer kun personaleudgifter som støtteberettigede, hvis støttemodtagerne fremlægger dokumentation med nærmere oplysninger om faktisk udført arbejde i forbindelse med et bestemt støttet salgsfremmende projekt.
 2. Generalomkostninger afholdt af støttemodtageren betragtes kun som støtteberettigede, hvis:
 a)
 de vedrører forberedelse, gennemførelse eller opfølgning af projektet, og
 b)
 de ikke overstiger 4 % af de faktiske omkostninger for gennemførelsen af projekterne.
 Medlemsstaterne kan beslutte, om disse omkostninger er støtteberettigede på grundlag af en fast sats eller på grundlag af forelagt støttedokumentation. I sidstnævnte tilfælde skal beregningen af disse omkostninger baseres på de regnskabsmæssige principper, regler og metoder, der anvendes i støttemodtagerens hjemland.«
 2)
 Artikel 19, stk. 2, andet afsnit, affattes således:
 »Forskuddet må ikke overstige 20 % af den offentlige støtte til investeringen, og betalingen er betinget af, at der er stillet bankgaranti eller tilsvarende sikkerhed for 110 % af forskuddet. I tilfælde af investeringer, for hvilke den enkelte beslutning om at yde støtte træffes i regnskabsårene 2013, 2014 eller 2015, kan forskuddet dog forhøjes indtil 50 % af den offentlige støtte til den pågældende investering. I forbindelse med Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) nr. 282/2012 (3) er det en forpligtelse at bruge det samlede forskud til gennemførelsen af den pågældende operation to år efter, at det er udbetalt.
 3)
 I afsnit II, kapitel III, indsættes som artikel 37b:
 »Artikel 37b
 Meddelelse vedrørende forskud
 1. Hvis forskud ydes i henhold til artikel 5, stk. 7, artikel 9, stk. 2, artikel 19, stk. 2, og artikel 24, stk. 3, opfordres støttemodtagerne til for hvert projekt årligt at meddele betalingsorganerne følgende oplysninger:
 a)
 udgiftserklæringer, som for hver foranstaltning begrunder brugen af forskud frem til den 15. oktober, og
 b)
 en bekræftelse af det uudnyttede forskud, der resterer den 15. oktober, for hver foranstaltning.
 Medlemsstaterne fastlægger i deres nationale regler datoen for fremsendelsen af oplysningerne, således at de kan indgå i de aktuelle årsregnskaber for de betalingsorganer, der er omhandlet i artikel 6 i forordning (EF) nr. 885/2006, inden for den frist, der er fastsat i artikel 7, stk. 2, i nævnte forordning.
 2. Stk. 1 finder ikke anvendelse på årsregnskabet for 2013, undtagen hvis der er ydet forskud på over 20 % og op til 50 % af den offentlige støtte i forbindelse med investeringerne i henhold til artikel 19, stk. 2, andet afsnit.
 3. I forbindelse med artikel 18, stk. 2, i gennemførelsesforordning (EU) nr. 282/2012, skal den dokumentation, der fremlægges som godtgørelse for endelig ret, være den seneste udgiftserklæring og bekræftelsen af det restbeløb, der er omhandlet i stk. 1.
 For så vidt angår forskud i henhold til artikel 9, stk. 2, og artikel 19, stk. 2, i nærværende forordning, forelægges den seneste udgiftserklæring og bekræftelsen af restbeløbet, jf. stk. 1 og 2, inden udgangen af det andet regnskabsår efter deres udbetaling.«
 4)
 I afsnit III, kapitel II, indsættes som artikel 45a:
 »Artikel 45 a
 Elektronisk dokument
 1. V I 1-dokumenter, der er oprettet i overensstemmelse med artikel 43 og 45, kan erstattes af et elektronisk dokument vedrørende import til Unionen af vinavlsprodukter fra tredjelande, der har etableret et kontrolsystem, som Unionen har accepteret som værende ækvivalent med det kontrolsystem, der er indført for de samme produkter i Unionens lovgivning.
 Et kontrolsystem i et tredjeland kan blive accepteret som værende ækvivalent med det kontrolsystem, der er indført for de samme produkter i Unionen, hvis det mindst opfylder følgende betingelser:
 a)
 det giver tilstrækkelige garantier med hensyn til art, oprindelse og sporbarhed for vinavlsprodukter, der fremstilles eller handles på det pågældende tredjelands område
 b)
 det sikrer adgang til dataene i det anvendte elektroniske system, navnlig med hensyn til registrering og identifikation af erhvervsdrivende, kontrolorganer og laboratorier
 c)
 det sikrer, at der er mulighed for at kontrollere de data, der er omhandlet i litra b), inden for rammerne af et gensidigt administrativt samarbejde.
 Tredjelande, der har etableret et kontrolsystem, som Unionen anerkender som værende ækvivalent, jf. andet afsnit, optages på den liste, der er fastsat i bilag XII, del C.
 2. Det elektroniske dokument, der er omhandlet i stk. 1, skal mindst indeholde de oplysninger, der er nødvendige for oprettelsen af V I 1-dokumentet.
 Det elektroniske dokument tildeles en unik administrativ referencekode af eller under tilsyn af den ansvarlige myndighed i eksporttredjelandet. Denne kode er angivet på de kommercielle dokumenter, der kræves ved indførsel til Unionens område.
 3. Adgang til det elektroniske dokument eller de nødvendige data til at generere det gives på enhver anmodning af de ansvarlige myndigheder i destinationsmedlemsstaten.
 Der kan eventuelt blive anmodet om dataene i første afsnit i form af et papirdokument, hvori dataene skal vises i form af dataelementer og anføres på samme måde som i det elektroniske dokument.«
 5)
 Bilag XII affattes som anført i bilaget til nærværende forordning.
 Artikel 2
 Denne forordning træder i kraft på tredjedagen efter offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
 Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 31. juli 2013.
 På Kommissionens vegne
 José Manuel BARROSO
 Formand
 (1) EUT L 299 af 16.11.2007, s. 1.
 (2) Kommissionens forordning (EF) nr. 555/2008 af 27. juni 2008 om gennemførelsesbestemmelser til Rådets forordning (EF) nr. 479/2008 om den fælles markedsordning for vin for så vidt angår støtteprogrammer, samhandel med tredjelande, produktionskapacitet og kontrol i vinsektoren (EUT L 170 af 30.6.2008, s. 1).
 (3) Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) nr. 282/2012 af 28. marts 2012 om fælles gennemførelsesbestemmelser for ordningen for sikkerhedsstillelse for landbrugsprodukter (EUT L 92 af 30.3.2012, s. 4).«
 BILAG
 »BILAG XII
 Liste over de i artikel 43, stk. 2, artikel 45 og artikel 45a omhandlede lande
 DEL A
 :
 Liste over tredjelande, jf. artikel 43, stk. 2:
 —
 Australien
 —
 Chile
 DEL B
 :
 Liste over tredjelande, jf. artikel 45:
 —
 Australien
 —
 Chile
 —
 USA
 DEL C
 :
 Liste over tredjelande, jf. artikel 45a:
 —
 -«


text:
13.7.2002 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 169/29
 GERICHT ERSTER INSTANZ
 URTEIL DES GERICHTS ERSTER INSTANZ 1. Artikel 5 der Entscheidung 94/985/EG der Kommission vom
 21. Dezember 1994 in einem Verfahren nach Artikel 85 des
 EG-Vertrags (IV/33.218 — Far Eastern Freight Conference)
 vom 28. Februar 2002 wird für nichtig erklärt, soweit darin eine Geldbuße gegen die
 Klägerinnen festgesetzt wird.
 in der Rechtssache T-86/95: Compagnie générale maritime 2. Im Übrigen wird die Klage abgewiesen.
 u. a. gegen Kommission der Europäischen Gemeinschaf-
 ten (1) 3. Die Klägerinnen tragen ihre eigenen Kosten und vier Fünftel
 der Kosten der Kommission und des ECTU einschließlich der
 Kosten des Verfahrens der einstweiligen Anordnung.
 (Wettbewerb — Linienkonferenzen — Multimodaler Trans-
 port — Verordnung (EWG) Nr. 4056/86 — Geltungsbereich 4. Die Kommission trägt ein Fünftel ihrer eigenen Kosten ein-
 — Gruppenfreistellung — Verordnung (EWG) Nr. 1017/68 schließlich der Kosten des Verfahrens der einstweiligen Anord-
 — Einzelfreistellung — Geldbuße) nung.
 5. Die ECSA und die JSA tragen ihre eigenen Kosten einschließlich
 (2002/C 169/50) der Kosten, die der Kommission durch ihre Streithilfe entstanden
 sind.
 (Verfahrenssprache: Englisch) 6. Der ECTU trägt ein Fünftel seiner eigenen Kosten einschließlich
 der Kosten des Verfahrens der einstweiligen Anordnung.
 (1) ABl. C 137 vom 3.6.95.
 In der Rechtssache T-86/95, Compagnie générale maritime
 mit Sitz in Suresnes (Frankreich), Hapag Lloyd Aktiengesell-
 schaft mit Sitz in Hamburg (Deutschland), Kawasaki Kisen
 Kaisha Ltd mit Sitz in Tokio (Japan), Lloyd Triestino di
 Navigazione SpA mit Sitz in Triest (Italien), A.P. Møller-
 Mærsk Line mit Sitz in Kopenhagen (Dänemark), Malaysian
 International Shipping Corporation Berhad mit Sitz in Kuala URTEIL DES GERICHTS ERSTER INSTANZ
 Lumpur (Malaysia), Mitsui OSK Lines Ltd mit Sitz in Tokio,
 Nedlloyd Lijnen BV mit Sitz in Rotterdam (Niederlande), vom 10. April 2002
 Neptune Orient Lines Ltd mit Sitz in Singapur (Singapur),
 Nippon Yusen Kabushiki Kaisha mit Sitz in Tokio, Orient
 Overseas Container Line mit Sitz in Hongkong (China), P & O in der Rechtssache T-209/00, Frank Lamberts gegen Euro-
 Containers Ltd mit Sitz in London (Vereinigtes Königreich), päischen Bürgerbeauftragten (1)
 Wilh. Wilhemsen Ltd A/S mit Sitz in Oslo (Norwegen),
 Prozessbevollmächtigte: Solicitor P. Rutley sowie Rechtsanwäl- (Schadensersatzklage — Zulässigkeit — Außervertragliche
 te J. Pheasant und A. Mariott, Zustellungsanschrift in Luxem- Haftung — Bürgerbeauftragter — Behandlung einer
 burg, unterstützt durch The European Community Shipow- Beschwerde durch den Bürgerbeauftragten)
 ners’ Associations ASBL mit Sitz in Brüssel (Belgien), Prozessbe-
 vollmächtigter: Rechtsanwalt D. Waelbroeck, Zustellungs- (2002/C 169/51)
 anschrift in Luxemburg, und The Japanese Shipowners’ Associ-
 ation mit Sitz in Tokio, Prozessbevollmächtigte: Barrister (Verfahrenssprache: Französisch)
 F. Randolph und Solicitor F. Murphy, Zustellungsanschrift in
 Luxemburg, gegen Kommission der Europäischen Gemein-
 schaften (Bevollmächtigte: B. Langeheine und R. Lyal), unter-
 stützt durch The European Council of Transport Users ASBL In der Rechtssache T-209/00, Frank Lamberts, wohnhaft in
 mit Sitz Brüssel, der der European Shippers Council angehört, Linkebeek (Belgien), Prozessbevollmächtigter: Rechtsanwalt
 Prozessbevollmächtigter: Barrister M. Clough, Zustellungs- E. Boigelot, Zustellungsanschrift in Luxemburg, gegen Euro-
 anschrift in Luxemburg, wegen Nichtigerklärung der Entschei- päischen Bürgerbeauftragten (Bevollmächtigter: J. Sant’Anna)
 dung 94/985/EG der Kommission vom 21. Dezember 1994 wegen Ersatz des materiellen und immateriellen Schadens, den
 in einem Verfahren nach Artikel 85 des EG-Vertrags (IV/ der Kläger angeblich durch die Behandlung seiner Beschwerde
 33.218 — Far Eastern Freight Conference) (ABl. L 378, durch den Europäischen Bürgerbeauftragten erlitten hat, hat
 S. 17) hat das Gericht (Dritte Kammer) unter Mitwirkung des das Gericht (Dritte Kammer) unter Mitwirkung des Präsidenten
 Präsidenten K. Lenaerts sowie der Richter J. Azizi und M. Jaeger M. Jaeger sowie der Richter K. Lenaerts und J. Azizi — Kanzler:
 — Kanzler: Y. Mottard, Referent — am 28. Februar 2002 ein J. Plingers, Verwaltungsrat — am 10. April 2002 ein Urteil mit
 Urteil mit folgendem Tenor erlassen: folgendem Tenor erlassen: