text:
 30.3.2017
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 85/24
 РЕШЕНИЕ НА СЪВМЕСТНИЯ КОМИТЕТ НА ЕИП
 No 209/2015
 от 25 септември 2015 година
 за изменение на приложение II (Технически правила, стандарти, изпитвания и сертифициране) към Споразумението за ЕИП [2017/516]
 СЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,
 като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство („Споразумението за ЕИП“), и по-специално член 98 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Регламент (ЕС) 2015/639 на Комисията от 23 април 2015 г. за изменение на приложение III към Регламент (ЕО) No 1333/2008 на Европейския парламент и на Съвета по отношение на употребата на силициев диоксид (Е 551) в съполимер на поливинилов алкохол, присаден върху полиетиленгликол (Е 1209) (1), следва да бъде включен в Споразумението за ЕИП.
 (2)
 Регламент (ЕС) 2015/647 на Комисията от 24 април 2015 г. за изменение и поправка на приложения II и III към Регламент (ЕО) No 1333/2008 на Европейския парламент и на Съвета по отношение на употребата на някои добавки в храните (2) следва да бъде включен в Споразумението за ЕИП.
 (3)
 Регламент (ЕС) 2015/648 на Комисията от 24 април 2015 г. за изменение на приложение I към Регламент (ЕО) No 1334/2008 на Европейския парламент и на Съвета по отношение на премахването на ароматичното вещество (2Е, 6Z)-N-етил-нонадиенамид от списъка на Съюза (3) следва да бъде включен в Споразумението за ЕИП.
 (4)
 Регламент (ЕС) 2015/649 на Комисията от 24 април 2015 г. за изменение на приложение II към Регламент (ЕО) No 1333/2008 на Европейския парламент и на Съвета и на приложението към Регламент (ЕС) No 231/2012 на Комисията по отношение на употребата на L-левцин като носител за трапезни подсладители на таблетки (4) следва да бъде включен в Споразумението за ЕИП.
 (5)
 Настоящото решение се отнася до законодателство относно хранителните продукти. Законодателството относно хранителните продукти не се прилага по отношение на Лихтенщайн дотогава, докато прилагането на Споразумението между Европейската общност и Конфедерация Швейцария относно търговията със селскостопански продукти включва Лихтенщайн, както е посочено в уводната част на глава XII от приложение II към Споразумението за ЕИП. Следователно настоящото решение не се прилага по отношение на Лихтенщайн.
 (6)
 Поради това приложение II към Споразумението за ЕИП следва да бъде съответно изменено,
 ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
 Член 1
 Глава XII от приложение II към Споразумението за ЕИП се изменя, както следва:
 1.
 В точка 54щщщщс (Регламент (ЕО) No 1333/2008 на Европейския парламент и на Съвета) се добавят следните тирета:
 „—
 32015 R 0639: Регламент (ЕС) 2015/639 на Комисията от 23 април 2015 г. (ОВ L 106, 24.4.2015 г., стр. 16),
 —
 32015 R 0647: Регламент (ЕС) 2015/647 на Комисията от 24 април 2015 г. (ОВ L 107, 25.4.2015 г., стр. 1),
 —
 32015 R 0649: Регламент (ЕС) 2015/649 на Комисията от 24 април 2015 г. (ОВ L 107, 25.4.2015 г., стр. 17).“
 2.
 В точка 54щщщщт (Регламент (ЕО) No 1334/2008 на Европейския парламент и на Съвета) се добавя следното тире:
 „—
 32015 R 0648: Регламент (ЕС) 2015/648 на Комисията от 24 април 2015 г. (ОВ L 107, 25.4.2015 г., стр. 15).“
 3.
 В точка 69 (Регламент (ЕС) No 231/2012 на Комисията) се добавя следното тире:
 „—
 32015 R 0649: Регламент (ЕС) 2015/649 на Комисията от 24 април 2015 г. (ОВ L 107, 25.4.2015 г., стр. 17).“
 Член 2
 Текстовете на регламенти (ЕС) 2015/639, (ЕС) 2015/647, (ЕС) 2015/648 и (ЕС) 2015/649 на исландски и норвежки език, които ще бъдат публикувани в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз, са автентични.
 Член 3
 Настоящото решение влиза в сила на 26 септември 2015 г., при условие че са внесени всички нотификации, предвидени в член 103, параграф 1 от Споразумението за ЕИП (*1).
 Член 4
 Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз.
 Съставено в Брюксел на 25 септември 2015 година.
 За Съвместния комитет на ЕИП
 Председател
 Ingrid SCHULERUD
 (1) ОВ L 106, 24.4.2015 г., стр. 16.
 (2) ОВ L 107, 25.4.2015 г., стр. 1.
 (3) ОВ L 107, 25.4.2015 г., стр. 15.
 (4) ОВ L 107, 25.4.2015 г., стр. 17.
 (*1) Без отбелязани конституционни изисквания.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 9.2.2016
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 32/143
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/166
 z dnia 8 lutego 2016 r.
 w sprawie ustanowienia szczegółowych warunków mających zastosowanie do przywozu z Indii środków spożywczych zawierających liście pieprzu betelowego („Piper betle”) lub składających się z tychże liści, oraz w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 669/2009
 (Tekst mający znaczenie dla EOG)
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (1), w szczególności jego art. 53 ust. 1 lit. b) ppkt (ii),
 uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (2), w szczególności jego art. 15 ust. 5,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 W art. 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 przewidziano możliwość przyjęcia odpowiednich unijnych środków nadzwyczajnych dotyczących paszy i żywności przywożonych z państwa trzeciego, w celu ochrony zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt i środowiska, w przypadku gdy istniejącemu ryzyku nie można wystarczająco zapobiec za pomocą środków wprowadzonych indywidualnie przez państwa członkowskie.
 (2)
 W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 669/2009 (3) ustanowiono zwiększony poziom kontroli urzędowych przywozu niektórych rodzajów pasz i żywności niepochodzących od zwierząt, wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia. Liście pieprzu betelowego (Piper betle L.) pochodzące z Indii od dnia 1 kwietnia 2014 r. podlegają kontrolom urzędowym o zwiększonej częstotliwości pod kątem obecności wielu szczepów salmonelli.
 (3)
 Wyniki kontroli o zwiększonej częstotliwości, przeprowadzanych przez państwa członkowskie w ramach rozporządzenia (WE) nr 669/2009 względem wspomnianych środków spożywczych, wskazują, że częstotliwość przypadków niezgodności z kryteriami mikrobiologicznymi dotyczącymi tychże środków spożywczych, ustanowionymi w przepisach Unii, jest wciąż wysoka. Od roku 2011 do systemu wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach zgłoszono około 90 powiadomień (4) ze względu na obecność wielu chorobotwórczych szczepów salmonelli w pochodzących lub wysyłanych z Indii środkach spożywczych zawierających liście pieprzu betelowego lub składających się z tych liści.
 (4)
 Wyniki te stanowią dowód na to, że przywóz tych środków spożywczych stanowi ryzyko dla zdrowia ludzkiego. Pomimo zwiększenia częstotliwości kontroli na granicach Unii sytuacja nie uległa poprawie. Co więcej, władze Indii nie przedstawiły konkretnego i zadowalającego planu działań służących zaradzeniu niedociągnięciom i uchybieniom w systemach produkcji i kontroli, pomimo wyraźnego żądania Komisji Europejskiej.
 (5)
 W celu ochrony zdrowia ludzkiego w Unii konieczne jest zapewnienie dodatkowych gwarancji w stosunku do wspomnianych środków spożywczych z Indii. Wszystkim przesyłkom liści pieprzu betelowego z Indii powinno zatem towarzyszyć świadectwo zdrowia stwierdzające, że wspomniane środki spożywcze zostały wyprodukowane zgodnie z przepisami dotyczącymi higieny ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (5), że pobrano z nich próbki, które zbadano w kierunku salmonelli, i że stwierdzono, iż wspomniane środki spożywcze są zgodne przepisami Unii; przesyłkom tym powinny również towarzyszyć wyniki badań analitycznych.
 (6)
 Ze stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia należy wyłączyć przesyłki o charakterze niehandlowym.
 (7)
 Pobieranie próbek i analizy przesyłek powinny być wykonywane zgodnie z odpowiednimi przepisami Unii. W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2073/2005 (6) ustanowiono obowiązujące w Unii kryteria mikrobiologiczne dotyczące środków spożywczych, jak i przepisy dotyczące pobierania próbek w celu przeprowadzania urzędowych kontroli pod kątem kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych.
 (8)
 Władze Indii podały do wiadomości Komisji nazwę właściwego organu, którego upoważniony przedstawiciel jest uprawniony do podpisywania świadectw zdrowia.
 (9)
 Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 669/2009.
 (10)
 Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Zakres
 1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przesyłek środków spożywczych zawierających liście pieprzu betelowego („Piper betle L.”, powszechnie znanego jako „pieprz żuwny” lub „betel”) lub składających się z tychże liści, w tym do środków spożywczych zgłaszanych pod kodem CN 1404 90 00, pochodzących lub wysyłanych z Indii, określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
 2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przesyłek środków spożywczych, o których mowa w ust. 1, przeznaczonych dla osoby prywatnej wyłącznie do indywidualnego spożycia i na własny użytek. W przypadku wątpliwości ciężar dowodu spoczywa na odbiorcy przesyłki.
 Artykuł 2
 Definicje
 Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje ustanowione w art. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, art. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 oraz art. 3 rozporządzenia (WE) nr 669/2009.
 Artykuł 3
 Przywóz do Unii
 Przesyłki środka spożywczego, o którym mowa w art. 1 ust. 1, mogą być przywożone do Unii jedynie zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
 Przesyłki takiego środka spożywczego mogą być wprowadzane do Unii jedynie poprzez wyznaczone miejsce wprowadzenia zdefiniowane w rozporządzeniu (WE) nr 669/2009.
 Artykuł 4
 Wyniki pobrania i analizy próbek
 1. Do przesyłek środka spożywczego, o którym mowa w art. 1 ust. 1, dołącza się wyniki pobrania i analizy próbek, przeprowadzonych przez właściwe organy Indii w celu zapewnienia przestrzegania przepisów Unii o kryteriach mikrobiologicznych dotyczących salmonelli w odniesieniu do środka spożywczego, o którym mowa w art. 1 ust. 1.
 2. Pobranie próbek, o którym mowa w ust. 1, musi być przeprowadzone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2073/2005.
 Artykuł 5
 Świadectwo zdrowia
 1. Przesyłkom towarzyszy również świadectwo zdrowia zgodne ze wzorem określonym w załączniku II.
 2. Świadectwo zdrowia wypełnia, podpisuje i weryfikuje upoważniony przedstawiciel właściwego organu Indii.
 3. Świadectwo zdrowia sporządza się w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym znajduje się wyznaczone miejsce wprowadzenia. Państwo członkowskie może jednak wyrazić zgodę, aby świadectwa zdrowia sporządzano w innym urzędowym języku Unii.
 Artykuł 6
 Identyfikacja
 Każdą przesyłkę środka spożywczego, o którym mowa w art. 1 ust. 1, oznacza się kodem identyfikacyjnym, który odpowiada kodowi identyfikacyjnemu podanemu w wynikach pobrania i analizy próbek, o których mowa w art. 4, oraz w świadectwie zdrowia, o którym mowa w art. 5. Wspomniany kod identyfikacyjny umieszcza się na każdym pojedynczym worku lub innym rodzaju opakowania wchodzącego w skład przesyłki.
 Artykuł 7
 Uprzednie zgłaszanie przesyłek
 1. Podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze lub ich przedstawiciele z wyprzedzeniem zgłaszają właściwym organom w wyznaczonym miejscu wprowadzenia planowaną datę i godzinę fizycznego przybycia przesyłek środka spożywczego, o którym mowa w art. 1 ust. 1, jak również rodzaj przesyłki.
 2. W celu uprzedniego zgłoszenia wspomniane podmioty wypełniają część I wspólnotowego dokumentu wejścia (CED) określonego w art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 669/2009 i przekazują ten dokument właściwemu organowi w wyznaczonym miejscu wprowadzenia przynajmniej na jeden dzień roboczy przed fizycznym przybyciem przesyłki.
 3. Przy wypełnianiu wspólnotowego dokumentu wejścia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze uwzględniają w odniesieniu do środka spożywczego, o którym mowa w art. 1 ust. 1, wskazówki dotyczące wspólnotowego dokumentu wejścia określone w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 669/2009.
 Artykuł 8
 Kontrole urzędowe
 1. Właściwy organ w wyznaczonym miejscu wprowadzenia przeprowadza kontrole dokumentacji w odniesieniu do każdej przesyłki środka spożywczego, o którym mowa w art. 1 ust. 1, w celu sprawdzenia zgodności z wymogami określonymi w art. 4 i 5.
 2. Kontrole identyfikacyjne i bezpośrednie środka spożywczego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, przeprowadza się zgodnie z art. 8, 9 i 19 rozporządzenia (WE) nr 669/2009 z częstotliwością określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
 3. Po zakończeniu kontroli właściwe organy:
 a)
 wypełniają odpowiednie pozycje w części II CED;
 b)
 dołączają wyniki pobrania i analizy próbek, przeprowadzanych zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu;
 c)
 nadają numer referencyjny CED i wpisują go na wspólnotowym dokumencie wejścia;
 d)
 opatrują CED pieczęcią i podpisem;
 e)
 sporządzają oraz zachowują kopię CED opatrzonego pieczęcią i podpisem.
 4. Oryginały wspólnotowego dokumentu wejścia i świadectwa zdrowia wraz z dołączonymi wynikami pobrania i analizy próbek, o których mowa w art. 4, towarzyszą przesyłce podczas transportu aż do momentu dopuszczenia jej do swobodnego obrotu. W odniesieniu do środka spożywczego, o którym mowa w art. 1 ust. 1, w przypadku zezwolenia na dalszy transport przesyłek w oczekiwaniu na wyniki kontroli bezpośrednich, wydaje się w tym celu poświadczoną kopię oryginału wspólnotowego dokumentu wejścia.
 Artykuł 9
 Podział przesyłki
 1. Przesyłek nie można dzielić do czasu zakończenia wszystkich kontroli urzędowych i wypełnienia CED w całości przez właściwe organy, jak przewidziano w art. 8.
 2. W przypadku późniejszego podziału przesyłki każdej jej części podczas transportu towarzyszy poświadczona kopia CED do czasu dopuszczenia przesyłki do swobodnego obrotu.
 Artykuł 10
 Dopuszczenie do swobodnego obrotu
 Dopuszczenie przesyłek do swobodnego obrotu jest możliwe, pod warunkiem że podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze lub jego przedstawiciel przedstawi organom celnym (fizycznie lub w formie elektronicznej) CED należycie wypełniony przez właściwy organ po przeprowadzeniu wszystkich kontroli urzędowych i po stwierdzeniu korzystnych wyników kontroli bezpośrednich, o ile takie kontrole są wymagane. Organy celne dopuszczają przesyłkę do swobodnego obrotu wyłącznie pod warunkiem że pozytywna decyzja właściwego organu jest potwierdzona w polu II.14 i podpisana w polu II.21 wspólnotowego dokumentu wejścia.
 Artykuł 11
 Niezgodność z przepisami
 Jeżeli podczas kontroli urzędowych stwierdzona zostanie niezgodność z właściwymi przepisami Unii, właściwy organ wypełnia część III CED i podejmuje się działania na podstawie art. 19, 20 i 21 rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
 Artykuł 12
 Sprawozdania
 Co trzy miesiące państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie ze wszystkich wyników analitycznych uzyskanych w ramach prowadzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia kontroli urzędowych przesyłek przedmiotowego środka spożywczego. Sprawozdanie to przedkłada się w miesiącu następującym po zakończeniu każdego kwartału.
 Sprawozdanie zawiera następujące informacje:
 —
 liczbę przywiezionych przesyłek,
 —
 liczbę przesyłek, z których pobrano próbki do analizy,
 —
 wyniki kontroli przewidzianych w art. 8 ust. 2.
 Artykuł 13
 Koszty
 Wszelkie koszty poniesione w wyniku kontroli urzędowych, w tym koszty pobierania próbek, analiz, magazynowania i wszelkich środków zastosowanych w następstwie niezgodności z przepisami, ponoszą podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze.
 Artykuł 14
 Środki przejściowe
 Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 państwa członkowskie zezwalają na przywóz przesyłek żywności, o której mowa w art. 1 ust. 1, które opuściły państwo pochodzenia przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia bez świadectwa zdrowia oraz wyników pobrania i analizy próbek.
 Artykuł 15
 Zmiana w rozporządzeniu (WE) nr 669/2009
 W rozporządzeniu (WE) nr 669/2009 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
 Artykuł 16
 Wejście w życie
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 8 lutego 2016 r.
 W imieniu Komisji
 Jean-Claude JUNCKER
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.
 (2) Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1.
 (3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 669/2009 z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwiększonego poziomu kontroli urzędowych przywozu niektórych rodzajów pasz i żywności niepochodzących od zwierząt i zmieniające decyzję 2006/504/WE (Dz.U. L 194 z 25.7.2009, s. 11).
 (4) Od roku 2011 do dnia 15 października 2015 r. (12 w 2011 r., 6 w 2012 r., 13 w 2013 r., 17 w 2014 r. i 43 do 15.10.2015 r.).
 (5) Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1).
 (6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s. 1).
 ZAŁĄCZNIK I
 Żywność niepochodząca od zwierząt podlegająca środkom przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu:
 Pasze i żywność
 (zamierzone przeznaczenie)
 Kod CN (1)
 Podpozycja TARIC
 Państwo pochodzenia lub wysyłki
 Zagrożenie
 Częstotliwość kontroli bezpośrednich i identyfikacyjnych (%) przy przywozie
 Liście pieprzu betelowego (Piper betle L.) –
 (Żywność)
 ex 1404 90 00
 10
 Indie (IN)
 Salmonella (2)
 10
 (1) Jeżeli tylko niektóre produkty w ramach danego kodu CN muszą zostać poddane kontroli, a w nomenklaturze towarów w ramach tego kodu nie wyróżniono żadnych podziałów, kod CN jest oznaczony „ex”.
 (2) Metoda referencyjna EN/ISO 6579 lub metoda poddana walidacji w odniesieniu do metody referencyjnej, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s. 1).
 ZAŁĄCZNIK II
 Świadectwo zdrowia dotyczące przywozu do Unii Europejskiej
 ... (1)
 Kod przesyłki ...Numer świadectwa ...
 Zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/166 w sprawie ustanowienia szczegółowych warunków mających zastosowanie do przywozu z Indii liści pieprzu betelowego („Piper betle”)
 ...
 ...(właściwy organ, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/166)
 ZAŚWIADCZA, że następującą żywność: ...
 ...(wpisać nazwę żywności, o której mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/166)
 w niniejszej przesyłce składającej się z: ...
 ...
 ...(opis przesyłki i produktu, liczba i rodzaj opakowań, masa brutto lub netto)
 załadowanej w ...(miejsce załadunku)
 przez ...(dane przewoźnika)
 wysyłanej do ...(miejsce i państwo przeznaczenia)
 pochodzącej z zakładu ...
 ...(nazwa i adres zakładu)
 wyprodukowano w warunkach odpowiadających przepisom rozporządzenia (WE) nr 852/2004.
 Z przesyłki tej pobrano próbki zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2073/2005 w celu skontrolowania obecności szczepów salmonelli
 w dniu ...(data), które poddano analizie laboratoryjnej w dniu ...
 (data) w ...
 (nazwa laboratorium). W załączeniu znajdują się szczegółowe informacje dotyczące pobierania próbek, zastosowanych metod analizy i wszystkie wyniki badań.
 Sporządzono w ...w dniu ...
 Pieczęć i podpis upoważnionego przedstawiciela właściwego organu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/166
 (1) Produkt i państwo pochodzenia.
 ZAŁĄCZNIK III
 W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 669/2009 skreśla się pozycję w brzmieniu:
 Pasze i żywność
 (zamierzone przeznaczenie)
 Kod CN (1)
 Podpozycja TARIC
 Państwo pochodzenia
 Zagrożenie
 Częstotliwość kontroli bezpośrednich i identyfikacyjnych (%)
 „Liście betelu (Piper betle L.) –
 (Żywność)
 ex 1404 90 00
 10
 Indie (IN)
 Salmonella (2)
 50”
 (1) Jeżeli tylko niektóre produkty w ramach danego kodu CN muszą zostać poddane kontroli, a w nomenklaturze towarów w ramach tego kodu nie wyróżniono żadnych podziałów, kod CN jest oznaczony „ex”.
 (2) Metoda referencyjna EN/ISO 6579 lub metoda poddana walidacji w odniesieniu do metody referencyjnej, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s. 1).


type: caselaw

jurisdiction: US

text:
 216 Md. 332 (1958)
 140 A.2d 689
 McCOY
 v.
 STATE
 [No. 80, September Term, 1957.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided April 21, 1958.
 *334 The cause was argued before BRUNE, C.J., and HENDERSON, HAMMOND, PRESCOTT and HORNEY, JJ.
 Fred E. Weisgal, with whom were Stanley Sollins and Weisgal & Sollins on the brief, for appellant.
 Stedman Prescott, Jr., Deputy Attorney General, with whom were C. Ferdinand Sybert, Attorney General, J. Harold Grady, State's Attorney for Baltimore City, and Saul Harris, Deputy State's Attorney, on the brief, for appellee.
 Decided April 21, 1958. Certiorari denied, 358 U.S. 853.
 HORNEY, J., delivered the opinion of the Court.
 William Oscar McCoy, the defendant below and the appellant here, after a general verdict of guilty by the Criminal Court of Baltimore (Joseph L. Carter, J., sitting without a jury) on all four counts of an indictment charging him with several violations of the narcotic drug law, [Code (1951), Art. 27, secs. 346 and 369], was sentenced to ten years in the Maryland Penitentiary. From the judgment and sentence the defendant has appealed.
 In substance the defendant was charged by the first and second counts of the indictment with unlawfully having in his possession and under his control a narcotic drug, known as heroin, on July 19, 1956. The third and fourth counts, after first reciting a previous conviction and sentence, charged the defendant with having been convicted and sentenced for having heroin in his possession and under his control on December 23, 1954, and with unlawfully having in his possession and under his control a narcotic drug, known as heroin, on July 19, 1956.
 On July 19, 1956, a police lieutenant and two officers, who suspected the defendant of violating the narcotic drug law, searched an informer. Finding no money on his person he was furnished with $15.00 in marked bills and was instructed to purchase narcotics from the defendant. The police officers and the informer proceeded to Preston Lounge, a tavern in the vicinity of Central Avenue and Hoffman Street in Baltimore City, arriving at their destination about 9:15 P.M. One of the officers entered the tavern. The other stationed *335 himself about half a block from the tavern, and released the informer to make contact with the defendant. The outside officer, who knew the suspect, saw the informer give something to the defendant. He entered the tavern forthwith. The informer waited outside within sight of the outside officer. The defendant, after a brief stay, came out of the tavern and gave the informer an object. The informer delivered the object to the outside officer, who identified it as a cellophane package containing three capsules of white powder. The powder was subsequently analyzed by a U.S. Customs chemist as heroin hydrochloride, a derivative of opium. The inside officer, having followed the defendant out of the tavern, attempted to arrest him, but he fled and got away. He was not apprehended until two days later on July 21, 1956. The marked bills were not found.
 The inside officer, having taken an advantageous seat in the tavern, saw the informer talk to the defendant and give him some U.S. currency, whereupon the defendant entered the tavern, approached the bar and spoke to the barmaid. The conversation was not heard but the officer saw the defendant go to the rear of the bar and return and pass out of the front door where he met the informer. After waiting for a prearranged signal from the outside officer that he had received the package, he left the tavern to make the arrest.
 On the date he was arrested, the defendant was questioned by the police lieutenant. He admitted knowing the informer, but denied selling the heroin to him, but when confronted with a narrative of what the police officers had seen, he made a statement in the presence of the lieutenant and his secretary, who took down the statement and subsequently transcribed it. The statement was not signed by the defendant, and it is not certain he knew his statement was being taken by the secretary. According to the lieutenant the defendant admitted receiving the money from the informer who wanted five capsules, which he obtained from the operator of the tavern and gave to the informer.
 At the trial the lieutenant testified that the defendant had been previously arrested on a similar charge in 1954. This fact was corroborated by a deputy clerk of the Criminal Court *336 of Baltimore, who tesified that the defendant was tried and convicted on January 14, 1955, of possession and control of narcotic drugs, and was sentenced to two years in the Penitentiary. The secretary corroborated the lieutenant's testimony as to the statement made by the defendant on the date he was arrested. A search of defendant's person and his apartment when arrested did not reveal any narcotic drugs.
 The defendant, in an effort to establish an alibi, called a friend who testified that on July 19, 1956, he met the defendant about 5:30 P.M. and remained with him in a tavern having drinks until 9:30 P.M. when they left to meet the defendant's wife and children. The defendant, who took the witness stand, testified that his wife and children had gone to a movie in the afternoon, after which he left them at the home of his mother-in-law, and joined his friend to have some drinks at a tavern on Dallas Street. They left the tavern at approximately 9:30 P.M. to pick up his wife and children and to go home, but instead of going directly home he went to a residence on East Chase Street and played cards. On cross examination he admitted having a criminal record, including a previous conviction for possession of heroin in 1954. He denied admitting to the police lieutenant any knowledge of the offense for which he was subsequently indicted.
 Although the defendant asked one of the police officers several questions concerning the informer, he never made demand upon the State to disclose the name of the informer, either before or during the trial, or to call him as a witness. At the trial the name of the informer was disclosed by the police lieutenant without a demand, but the defendant made no effort to summon him then, and he had not summoned him prior to the trial.
 The defendant contends (i) that the failure of the State to produce the informer amounted to a denial of due process and that the evidence in the case without the testimony of the informer was insufficient to warrant a conviction; and (ii) that the defendant did not receive a fair and impartial trial.
 Ordinarily, the State has a privilege of non-disclosure and is not required to divulge the name of a person who furnishes *337 information of violations of law to an officer charged with enforcing the law.[1] There are several exceptions to the general rule. One exception, with which we are concerned in this case, is applied whenever the informer was an integral part of the illegal transaction. Anomalous as it may seem, there are also exceptions to the exceptions, two of which are important here: (i) the informer was already known to the accused, and (ii) the accused failed to make a proper demand for the name or identity of the informer at the trial.
 There are authorities that hold that an accused will be denied his constitutional rights if he does not know the informer, who was an integral part of the illegal transaction, and expressly makes a proper demand for the disclosure of his identity. In Roviaro v. United States, 353 U.S. 53 (1957), the petitioner was convicted of an illegal sale of narcotics to one "John Doe". The defendant demanded the identity of the alleged informer, and there was no indication that the defendant, at the time of trial, was aware of the identity of the informer. The government's refusal to disclose the identity was upheld by the trial court, but the Supreme Court ruled that this was prejudicial error. The same finding was reached in the earlier case of Portomene v. United States, 221 F.2d 582 (5th Cir.1955), in which the accused, who was charged with sales of narcotics to an informer, denied the sales, and testified that he believed the informer must have had a grudge against him. The Circuit Court of Appeals held that disclosure was essential. The accused had expressly requested the name of the informer, and there was nothing in the record to show that he already knew his name. See also Crosby v. State, 90 Ga. App. 63, 82 S.E.2d 38 (1954); People v. Lawrence, 149 Cal. App. 2d 435, 308 P.2d 821 (1957); People v. Castiel, 153 Cal. App. 2d 653, 315 P.2d 79 (1957). And see also Mitchell v. Superior Court, 321 P.2d 106 (Cal. App. 1958) and Priestly v. Superior Court, 319 P.2d 796 (Cal. App. 1957). In the case now before us, *338 the defendant never requested the identity of the informer, and was, in fact, actually aware of his name.
 If the accused knows the identity of the informer, or, if the name of the informer is not known to the accused, but he fails to make proper demand at the trial for a disclosure of the identity of the informer, there is no prejudicial error if the accused has had ample opportunity to summon or call the informer to the trial. The mere fact that the state failed to call the informer as a witness is not important. Sorrentino v. United States, 163 F.2d 627 (9th Cir.1947); United States v. Conforti, 200 F.2d 365 (7th Cir.1952). In the Roviaro case, supra, the Supreme Court said that "once the identity of the informer has been disclosed * * *, the privilege is no longer applicable." The same rule was applied in Pihl v. Morris, 319 Mass. 577, 66 N.E.2d 804 (1946), and Commonwealth v. Congdon, 265 Mass. 166, 165 N.E. 467 (1928). Accord, People v. Lazzara, 131 Cal. App. 2d 663, 281 P.2d 4 (1955). Also see 8 Wigmore, Evidence (3d ed. 1940), Sec. 2374(2); McCormick, Evidence (1954), Sec. 148.
 In the Sorrentino case, supra, the accused was charged with both a sale and possession of narcotics. Agents of the government saw the accused go into a house with the informer after overhearing the bargaining for a sale, and the informer later turned over narcotics to the agents. The Court stated that, if the informer were nothing more than an informer, the defendant would not have been entitled to have the identity of the informer disclosed to him, but because the informer was something more than a mere informer  he was the person to whom the defendant was said to have sold and delivered the opium  the defendant was entitled to a disclosure of the informer's identity. But inasmuch as the record disclosed that the defendant knew the identity of the informer, the conviction was affirmed. In the Conforti case, supra, the accused was charged with the possession of counterfeit notes. Agents overheard the informer make arrangements with the accused, saw the informer meet the accused and a package transferred, and received from the informer the package which contained counterfeit money. The Court stated that *339 the defendant had a right to know the identity of the informer because he was more than an informer. However, the accused had never made a proper demand at the trial for a disclosure of the identity of the informer. Government witnesses were asked several questions about the informer, but at no point were they asked to reveal the name and address of the informer. Since the vital question had not been asked, the Circuit Court declined to reverse the District Court. In the recent case of United States v. Colletti, 245 F.2d 781 (2d Cir.1957), decided after the Roviaro case, the Court held that the government's failure to identify the so-called "special employee" with whom an agent had arranged for the purchase of heroin was of no consequence. There had been no demand for disclosure. Absent such demand the defendant had failed to show a denial of his rights.
 In the case at bar the defendant admitted in his statement to the police lieutenant that he knew the informer. At the trial one of the police officers disclosed the name of the informer without any demand being made. As in the Conforti case, several other questions were asked about the informer  whether the informer was a dope addict  whether the informer had ever been arrested  whether the police officer knew where the informer was at the time  but at no time did the defendant ask for the identity of the informer, demand that the state call him as a witness, or request the state to explain his absence.
 We think it is clear that there was sufficient evidence for the trial court to find the defendant guilty beyond a reasonable doubt even though the informer did not testify.
 The answer to the defendant's second contention that he did not receive a fair and impartial trial is answered, at least in part, by our decision of his first contention. We are unable to find that the comments made by the trial court  either when the defendant was arraigned, or on the day of trial when his "petition" for removal was filed and heard  were improper or prejudicial. Moreover the trial of the defendant as a second offender was certainly not such as to deny the defendant a fair and impartial trial under the law and current procedure of this state. The appellant contends that the *340 averment of a prior conviction was prejudicial but as was stated in Maguire v. State, 47 Md. 485 (1878), the indictment must contain an averment of every fact essential to warrant the punishment which may be imposed. And in Goeller v. State, 119 Md. 61, 85 A. 954 (1912), this court held that it would be a violation of a defendant's constitutional rights to convict and sentence him as a second offender without informing him in the indictment that he was so charged. See also Kenny v. State, 121 Md. 120, 87 A. 1109 (1913); Hall v. State, 121 Md. 577, 89 A. 111 (1913), and Beard v. State, 216 Md. 302, 140 A.2d 672 (1958). The case of Seick v. State, 94 Md. 71, 50 A. 436 (1901), cited by the defendant, is not in point. There the statute did not provide an increased penalty for a second offender, wherefore the court ruled that an indictment containing an averment of a prior conviction was prejudicial and improper.
 The defendant argued earnestly that in cases, such as the one before us, in which a defendant is charged with a prior offense, this court should invoke the procedure laid down in State v. Reilly, 94 Conn. 698, 110 A. 550 (1920), and in State v. Ferrone, 96 Conn. 160, 113 A. 452 (1921), to the effect that separate issues should be presented to and tried by the trier of the facts separately: (i) the issue of the guilt or innocence of the crime charged, and (ii), if the verdict be guilty, then the issue of the previous conviction charged as an historical fact. If we assume, without deciding, that such procedure would be preferable to our present method of trying the facts in "prior offense" cases, it is clear that there is at present no such statute or rule in this state, and the practice to the contrary, at least, in jury cases, has been recognized ever since the decision in the Maguire case, supra.
 The record shows that a general verdict of guilty was entered by the court sitting without a jury, and that a sentence of ten years  the maximum for a second offense  was imposed on the defendant.
 We held in the Beard case, supra, that a stipulation in open court was sufficient to establish the fact of a prior conviction and that it would serve no useful purpose to require a specific finding thereon. We see no reason to make any distinction *341 between the effect of the stipulation in the Beard case and of the admission made on the witness stand in the instant case. See State v. Shepard, 247 Iowa 258, 73 N.W.2d 69 (1955) and Annot. 153 A.L.R. 1159 (1944). In view of this holding we need not consider here whether a distinction should be made between a case tried before the court and a jury and a case tried before the court alone with regard to the need for a specific finding of the fact of a prior conviction, and we therefore leave this question open.
 Judgment and sentence affirmed.
 NOTES
 [1] See the articles on the subject of informers in 60 Yale L.J. 1091 (1951), and 63 Yale L.J. 206 (1953).


type: wikipedia

text:
Nicholas Rodney "Nick" Drake (twieled fid-19 ta' Ġunju 1948 – twieled fil-25 ta' Novembru 1974) kien kant-awtur u mużiċista Ingliż, magħruf l-aktar għall-kanzunetti tiegħu fuq sfond tal-kitarra. F'ħajtu naqas illi jiġbed udjenza kbira però maż-żmien xogħlu beda jiġi rikonoxxut. Ta' għoxrin sena iffirma ma' Island Records meta kien għadu student tal-Università ta' Cambridge, u ħareġ l-album Five Leaves Left fl-1969. Sal-1972 hu kien irrekordja żewġ albums oħrajn – Bryter Layter u Pink Moon. L-ebda minnhom ma biegħ iktar minn 5,000 kopja mal-ewwel ħruġ. In-nuqqas ta' rieda li kellu li jdoqq quddiem udjenza jew li jkun intervistat ikkontribwixxew għan-nuqqas ta' suċċess kummerċjali.
 Drake sofra minn dipressjoni, partikularment fl-aħħar snin ta' ħajtu. Ħafna drabi din kienet tkun riflessa fil-lirika tiegħu. Meta lesta mit-tielet album, Pink Moon tal-1972, hu rtira kompletament mill-kant lajv u mill-irrekordjar, u mar lura jgħix mal-ġenituri tiegħu f'Warwickshire. M'hemm l-ebda filmat tiegħu ta' Drake bħala adult; inqabad biss f'ritratti u filmati fi tfulitu. Drake miet nhar il-25 ta' Novembru 1974 kawża ta' overdose ta' amitriptilina, antidipressant preskritt; huwa kellu 26 sena.
 Il-mużika ta' Drake baqgħet disponibbli matul in-nofs tas-snin 70, imma t-tnedija tal-album Fruit Tree wasslet biex il-katalgu mużikali tiegħu jerġa' jiġi evalwat. Sa nofs is-snin 80 Drake kien qiegħed jingħata kredtu li influwenza artisti bħal Robert Smith, David Sylvian u Peter Buck. Fl-1985, The Dream Academy laħqu l-quċċata tal-klassifiki fir-Renju Unit u l-Istati Uniti b'"Life in a Norther Town", diska miktuba u ddedikata lil Drake. Sal-bidu tas-snin 90, hu sar il-figura rappreżentattiva ta' mużiċista "romantiku kkundannat" fl-istampa mużikali Brittanika u ssemma għal diversi drabi bħala l-influwenza ta' artisti bħal Kate Bush, Paul Weller u The Black Crowes. L-ewwel bijografija tiegħu tfaċċat fl-1997, segwita fl-1998 bid-dokumentarju A Stranger Among Us.
 L-ewwel snin
 Missier Nick, Rodney Drake (1908–1988), emigra lejn Jangon, f'Burma, fil-bidu tas-snin tletin sabiex jaħdem bħala inġinier ma' Bombay Burmah Trading Corporation. Hemmhekk, fl-1934, missieru ltaqa' mat-tifla ta' membru għoli tas-Servizz Ċivili Indjan, Mary Lloyd (1916–1993), magħrufa fost qrabatha bħala "Molly". Rodney Drake ippropona lil Molly fl-1936 minkejja li l-koppja kellha tistenna sa sena wara sakemm hi għalqet il-21 sena qabel ma l-familja tagħha tawha l-permess biex tiżżewweġ. Fl-1950 irritornaw lura lejn Warwickshire sabiex jgħixu fil-kampanja, f'dar bl-isem ta' Far Leys, fir-raħal ta' Tanworth-in-Arden fil-Punent ta' Warwickshire. Nick Drake kellu oħt waħda, Gabrielle, li aktar tard kellha ssegwi karriera ta' suċċess bħala attriċi televiżiva u fil-films. Il-ġenituri tiegħu kellhom xeħta mużikali u t-tnejn li huma kitbu biċċiet ta' mużika. Reġistrazzjonijiet ta' Molly Drake tfaċċaw wara mewtha u l-istil tagħhom huwa simili għat-ton u t-tema tax-xogħol ta' binha. Kemm l-omm kif ukoll binha kellhom l-istil vuċi fraġli espressa bil-kant tagħhom, u kemm Gabrielle u l-bijografu Trevor Dann innutaw sens ta' presentiment u fataliżmu fil-mużika tagħhom. Xprunat minn ommu, Drake tgħallem il-pjanu ta' età bikrija u beda jikkomponi r-repertorji tiegħu li kien jirrekordja fuq tape recorder u li ommu kienet iżżomm fis-salott.
 Fl-1957, Drake daħal fl-Eagle House School, kulleġġ preparatorju Ingliż f'Berkshire. Ħames snin wara daħal fi skola pubblika f'Marlborough College f'Wiltshire, fejn missieru, nannuh u buż-nannuh kollha kienu alunni. Hu beda juri interess fl-isports, fejn kien sar ġerrej stabbilit (ir-rekord tiegħu fuq 100 jarda għadu mhux maqbuż sal-lum il-ġurnata) u għal xi żmien kien kaptan tat-tim tar-rugby. Kien ukoll Head of House ta' C1, l-ikbar abitazzjoni tal-kulleġġ. Il-ħbieb tiegħu tal-iskola jiftakru lil Drake bħala persuna kunfidenti u "awtoritarju ħiemed", filwaqt li ħafna drabi distakkat fil-manjieri tiegħu. Missieru Rodney jiftakar, "F'wieħed mir-rapporti [is-surmast] qal li ħadd minna ma kien jafu sew."
 Drake daqq il-pjanu fl-orkestra tal-iskola, u tgħallem il-klarinett u s-sassofonu. Huwa fforma grupp mużikali, The Perfumed Gardeners, flimkien ma' erba' sħabu tal-iskola fl-1964 jew l-1965. Bi Drake fuq il-pjanu u, xi drabi, bid-daqq tal-alto sax u l-kant, il-grupp daqq repertorji u mużika jazz ta' Pye Records, kif ukoll kanzunetti ta' The Yardbirds u Manfred Mann. Chris de Burgh xtaq jidħol parti tal-grupp, però ma kienx aċċettat minħabba li l-gosti mużikali tiegħu kienu meqjusin mill-membri l-oħra bħala "wisq f'vena popolari". Ir-rendiment akkademiku ta' Drake malajr beda sejjer lura, u filwaqt li kien qabeż sena fl-Eagle House, f'Marlborough beda jittraskura l-istudji u jikkonċentra iktar fuq il-mużika. Huwa kiseb seba' O-Levels tal-GCE fl-1963, iżda dawn kienu inqas minn kemm stennew l-għalliema tiegħu, filwaqt li falla l-"Fiżika mal-Kimika". Fl-1965, Drake ħallas £13 għall-ewwel kitarra akustika tiegħu, u beda jesperimenta bl-irfinar miftuħ u tekniki differenti ta' kif juża' subajgħ.
 Fl-1966, Drake rebaħ borża ta' studju fil-letteratura Ingliża fil-Fitzwilliam College, fl-Università ta' Cambridge. Huwa ttardja d-dħul tiegħu biex jgħaddi sitt xhur fl-Università ta' Aix-Marseille, fi Franza, minn Frar tal-1967 'il quddiem. Kemm dam f'Aix, huwa ddedika ħafna ħin għall-prattika tal-kitarra, fejn ħafna drabi kien idoqq ma' sħabu għall-flus fit-toroq tal-qalba tal-belt. Drake beda jpejjep il-kannabis, u dik ir-rebbiegħa siefer ma' xi ħbieb lejn il-Marokk għaliex, skont wieħed minn sħabu tas-safar Richard Charkin, "hemmhekk kien fejn kont issib l-aqwa ħaxixa". Aktarx li Drake beda juża l-LSD waqt li kien f'Aix, u lirika mituba f'dan il-perjodu - partikolarment għall-kanzunetta "Clothes of Sand" - jissuġġerixxu interess fid-droga alluċenoġena.
 Cambridge
 Mar-ritorn tiegħu l-Ingilterra hu mar joqgħod fl-appartament t'oħtu ġewwa Hampstead, qabel ma daħal fl-Università ta' Cambridge f'Ottubru ta' dik is-sena. L-għalliema tiegħu sabuh student intelliġenti, iżda mingħajr entużjażmu u mingħajr ħajra għall-istudju. Dann jinnota li kellu diffikultà jibni konnessjoni kemm ma' membri tal-istaff u kif ukoll ma' studenti bħalu, u jinnota wkoll li r-ritratti uffiċjali tal-università juruh żagħżugħ malinkoniku. Cambridge kienet tagħmel enfasi fuq it-timijiet tar-rugby u l-krikit, iżda Drake kien tilef l-interess fl-isports u beda jippreferi joqgħod fil-kamra tiegħu fil-kulleġġ, ipejjep il-marijuana u jisma' u jdoqq il-mużika. F'Settembru tal-1967 iltaqa' ma' Robert Kirby, student tal-mużika li eventwalment kiteb l-orkestra għal ħafna xogħol mill-ewwel żewġ albums ta' Drake.
 Sa dan iż-żmien, Drake kien skopra x-xeni mużikali folk Brittanniċi u Amerikani, u kien influwenzat minn artisti bħal Bob Dylan, Josh White u Phil Ochs. Huwa beda jdoqq fi klabbs lokali u ħwienet tal-kafè madwar Londra u fi Frar tal-1968, waqt li kien qed idoqq bħala l-att tal-ftuħ qabel Country Joe and the Fish ġewwa The Roundhouse f'Camden Town, irnexxielu jħalli impressjoni fuq Ashley Hutchings, bassista ta' Fairport Convention. Hutchings jiftakar li baqa' impressjonat bil-ħiliet ta' Drake bħala kitarrist, iżda iktar minn hekk, "bid-dehra tiegħu ta' stilla. Huwa kellu dehra tal-għaġeb, kien jidher twil seba' piedi."
 Hutchins introduċa lil Drake lill-produttur Amerikan Joe Boyd, sid tal-kumpanija ta' produzzjoni u l-immaniġġjar Witchseason Productions. Dak iż-żmien, il-kumpanija kienet liċenzjata lil Island Records, u Boyd, bħala dak li kien skopra lill-Fairport Convention u li kien responsabbli għall-introduzzjoni ta' John Martyn u The Incredible String Band lil udjenzi wesgħin, kien figura ta' stoffa u rispettata fix-xena folk tar-Renju Unit. Hu u Drake mill-ewwel bnew rabta bejniethom, u l-produttur ħa rwol ta' gwida għal Drake tul il-karriera tiegħu. Demo ta' erba' kanzunetti, irrekordjata fil-kamra ta' Drake fil-kamra tal-kulleġġ tiegħu matul ir-rebbiegħa tal-1968, wasslet biex Boyd joffri kuntratt ta' immaniġġjar, pubblikazzjoni u produzzjoni lill-artist ta' 20 sena, u beda wkoll ix-xogħol fuq l-album debuttanti. Skont Boyd:
 Dan iż-żmien ma kienx hemm cassettes - (Drake) ġabli tape recorder li kien għamel id-dar. F'nofs l-ewwel diska ħassejt li din kienet xi ħaġa pjuttost speċjali. Sejjaħtlu, ġie, u għedtlu, "Nixtieq nagħmel rekord miegħek." Huwa laqlaq, "Eh, ijja, Ok." Nick kien raġel ta' ftit kliem.
 F'intervista tal-2004, il-ħabib ta' Drake, Paul Wheeler, ftakar fl-eċitament għal dak li deher bħala l-bidu tas-suċċess għal Drake, u semma' kif il-kantant kien diġà ddeċieda li ma jkomplix it-tielet sena tiegħu f'Cambridge.
 Karriera
 Five Leaves Left
 Drake beda jirrekordja l-ewwel album tiegħu Five Leaves Left fl-1968, b'Boyd jassumi r-rwol ta' produttur. Is-sessjonijiet saru fl-istudjo ta' Sound Techniques, ġewwa Londra, bi Drake ħafna drabi jiskarta l-lezzjonijiet biex jaqbad il-ferrovija sal-kapitali Ingliża. Ispirat mill-produzzjoni ta' John Simon fuq l-ewwel album ta' Leonard Cohen, Boyd kien ħerqan li l-vuċi ta' Drake tkun irreġistrata bl-istess stil intimu, "mingħajr ix-xinxilli tal-pop". Boyd fittex ukoll li jinkludi arranġamenti li jixbħu lil ta' Simon, mingħajr ma dawn jisbqu l-kanzunetta. Għas-sosten, Boyd qabbad numru ta' kuntatti mix-xena tal-folk f'Londra, inkluż il-kitarrist ta' Fairport Convention Richard Thompson u l-bassista ta' Pentangle, Danny Thompson. Hu ġab ukoll lill-produttur John Wood bħala inġinier, filwaqt li qabbad lil Richard Hewson biex jikteb arranġamenti orkestrali.
 L-ewwel sessjonijiet ma marrux tajjeb: is-sessjonijiet kienu irregolari u mgħaġġlin, irrekordjati waqt ħin misluf minn Fairport Convention waqt li dawn kienu qed jipproduċu l-album tagħhom Unhalfbricking. Kien hemm tensjoni bejn l-artist u l-produttur dwar id-direzzjoni li l-album kellu jieħu; Boyd kien jappoġġja l-metodu ta' George Martin li "juża' l-istudjo bħal strument", waqt li Drake ipprefera ħoss iktar organiku. Dann josserva li Drake kien iħossu "issikat u nervuż" fuq reġistrazzjonijiet bootleg meħuda mis-sessjonijiet, u jinnota wkoll it-tentattivi mingħajr suċċess ta' Boyd li jfassal strumentazzjoni. Iż-żewġ naħat kienu mdejqin bil-kontribuzzjoni ta' Hewson, u ħassewha wisq tradizzjonali u komuni għall-ħoss tal-kanzunetti ta' Drake. Drake issuġġerixxa li jużaw lill-ħabib tiegħu mill-università Robert Kirby, iżda Boyd kien xettiku milli jingaġġa student tal-mużika mingħajr ebda esperjenza fi studjo. Madanakollu, huwa kien impressjonat bl-assertività mhux karatteristika ta' Drake u qabel li ssir prova. Preċedentement, Kirby kien ippreżenta lil Drake b'xi arranġamenti għall-kanzunetti tiegħu, però, Kirby ma ħassux kunfidenti biżżejjed biex jikteb il-partitura għal dik li hi meqjusa l-qofol tal-album, River Man, u Boyd kellu jġebbed l-estimi finanzjarji ta' Witchseason biex jingaġġa lill-kompożitur veteran Harry Robinson, bi struzzjonijiet biex jimita t-ton ta' Delius u Ravel.
 Diffikultajiet fil-post-produzzjoni wasslet għal dewmien ta' diversi xhur fil-ħruġ tal-album. Kien ġie allegat li l-album ma kienx irreklamat u sostnut biżżejjed, għalkemm l-inklużjoni tat-kanzunetta tal-ftuħ "Time Has Told Me" fuq l-album tad-dar tal-produzzjoni Island Records Nice Enough to Eat wasslitu għal udjenza wiesa' (kannzunetta oħra mit-tieni album tiegħu kienet inkluża wkoll fl-album tad-dar diskografika sussegwenti Bumpers).
 Drake deher f'intervisti ta' faċċati sħaħ fl-istampa popolari F'Lulju, Melody Maker irrifera għall-album bħala wieħed "poetiku" u "interessanti", għalkemm NME f'Ottubru kitbu li ma kienx hemm "biżżejjed varjetà biex l-album ikun wieħed divertenti". L-album indaqq fuq ir-radju minn DJs iktar progressivi tal-BBC, bħal John Peel u Bob Harris. Drake ma kienx kuntent bil-kopertina minn ġewwa, li kienet iġġib id-diski fl-ordni l-ħażin u li kienet iġġib versi li ma kienux inklużi fil-verżjonijiet irrekordjati. F'intervista oħtu Gabrielle stqarriet: "Kien riżervat ħafna. Kont naf li qed jaħdem fuq album imma ma kontx naf f'liema stadju kien wasal sakemm daħal fil-kamra tiegħi u qalli, 'Ħa!'. Waddabli kopja fuq is-sodda u ħareġ 'il barra!"
 Bryter Layter
 Drake spiċċa l-istudji tiegħu f'Cambridge disa' xhur qabel il-gradwazzjoni, u fil-ħarifa tal-1969 mar jgħix Londra sabiex jikkonċentra fuq karriera mużikali. Missieru jiftakar "jiktiblu ittri twal, dwar l-iżvantaġġi li jitlaq 'il bogħod minn Cambridge ... diploma kienet xi ħaġa sigura, jekk jirnexxielu jġib id-diploma, tal-anqas ikollu xi ħaġa fuq xiex jaqa' fuqha; ir-risposta tiegħu kienet li xi ħaġa sigura kien dak li ma riedx." Drake qatta' l-ewwel ftit xhur fil-kapitali jgħix minn post għal ieħor, fejn xi drabi għex ukoll fl-appartment ta' oħtu f'Kensington, imma ħafna drabi kien jorqod għand ħbiebu, fuq is-sufanijiet jew mal-art. Fl-aħħar, f'tentattiv sabiex isawwab xi forma ta' stabbiltà f'ħajjet Drake, Boyd organizza u ħallas akkomodazzjoni f'Belsize Park, Camden.
 F'Awwissu, Drake irrekordja tliet kanzunetti għall-programm ta' John Peel fuq il-BBC. Xahrejn wara, hu fetaħ għal Fairport Convention fir-Royal Festival Hall f'Londra, segwita minn dehriet fi klabbs folk f'Birmingham u Hull. Bl-esebizzjoni ta' Hull f'moħħu, il-kantant folk Michael Chapman ikkummenta:
 Il-mużiċisti folkloristiċi m'għoġobhomx; [huma] riedu kanzunetti bil-kor. Huma tilfu l-punt kompletament. Hu ma lissen l-ebda kelma l-lejla sħiħa. Fil-fatt kienet xi ftit ta' dwejjaq taraha. Ma nafx x'kienet qed tistenna l-udjenza, ifhimni, kellhom ikunu jafu li ma kellhomx jistennew kunċert konvenzjonali f'kunċert ta' Nick Drake!
 Din l-esperjenza qawwet id-deċiżjoni tiegħu biex ma jkantax aktar quddiem in-nies; il-ftit kunċerti li daqq f'dawn iż-żmenijiet kienu qosra, spjaċevoli u b'attendenza baxxa. Drake deher mingħajr ħeġġa biex ikanta u ftit li xejn kien jintegra mal-udjenza. Minħabba li diversi kanzunetti kienu jindaqqu b'intonazzjonijiet differenti, hu kien jieqaf ħafna drabi sabiex jirfina.
 Għalkemm il-pubbliċità maħluqa minn Five Leaves Left kienet żgħira, Boyd kien għatxan sabiex jibni album ġdid fuq id-dinamika li kien hemm. Bryter Layter tas-snin sebgħin, għal darb'oħra prodotta minn Boyd u Wood bħala inġinier, introduċiet ħoss iktar vivaċi, b'elementi ta' jazz. Diżappuntant mid-debutt bi prestazzjoni kummerċjali fqira, Drake fittex li jabbanduna l-ħoss pastorali, u qabel mas-suġġeriment tal-produttur tiegħu li jinkludi bassita u batterista fir-rekordings. "Kellu ħoss iktar pop, nissoponi", Boyd qal iktar tard. "Immaġinajtu li jkun iktar kummerċjali." Bħall-albums preċedenti, dan l-album involva wkoll lill-mużiċisti minn Fairport Convention, kif ukoll kontribuzzjonijiet minn John Cale f'żewġ kanzunetti: "Northern Sky" u "Fly". Trevor Dann innota li filwaqt li biċċiet minn "Northern Sky" kellhom karatteristiċi li jixbhu lil dawk ta' Cale, il-kanzunetta kienet l-eqreb li Drake seta' jasal għal post fuq il-klassifika mużikali. Fl-awtobijografija tiegħu tal-1999, Cale stqarr li għamel użu mill-eroina matul dan iż-żmien, u l-ħabib antik tiegħu Brian Wells beda jissuspetta li Drake kien qiegħed jabbuża wkoll. Kemm Boyd u Wood kienu kunfidenti li l-album kellu jkun suċċess kummerċjali, imma l-album biegħ ftit inqas minn 3,000 kopja. Għal darb'oħra r-reċensjonijiet kienu mħalltin: filwaqt li Record Mirror faħħret lil Drake bħala "kitarrist kbir, limpidu, [u] akkumpanjat b'arranġamenti delikati u sbieħ", Melody Maker iddeskriviet l-album bħala "taħlita stramba ta' folk u jazz".
 Ftit wara t-tnedija tal-album, Boyd biegħ il-kumpanija Witchseason lil Island Records, u mar joqgħod Los Angeles sabiex jagħmel mal-Warner Brothers fl-iżvilupp ta' kolonni sonori għall-films. It-telfa ta' din il-figura ta' gwida, flimkien mal-bejgħ miżeru tal-album, wasslet lil Drake sabiex jirtira f'dipressjoni. L-attitudni tiegħu f'Londra inbidlet: hu kien skuntent jgħix waħdu, u viżibilment nervuż u skomdu meta kanta f'serje ta' kunċerti fil-bidu tal-1970.
 F'Ġunju, Drake għamel l-aħħar kunċert quddiem udjenza f'Ewell Technical College, ġewwa Surrey. Ralph McTell, li wkoll kanta f'dik is-serata, ftakar li "Nick kien monosillabu. F'dak il-kunċert partikulari kien vera mistħi. Hu għamel l-ewwel parti u xi ħaġa orribbli ġrat. Hu kien qiegħed ikanta 'Fruit Tree' u telaq 'il barra f'nofsha." Il-frustrazzjoni tiegħu nqalbet għal dipressjoni, u fl-1971 Drake ġie persważ minn familtu sabiex iżur psikjatra f'St. Thomas's Hospital, Londra. Hu ġie preskritt kors ta' antidipressanti, imma ħassu skomdu u imbarrazzat joħodhom, u prova jaħbi dak li ġara minn ħbiebu. Drake kien jaf biżżejjed dwar id-drogi biex jinkwieta dwar l-effetti tagħhom, u kien inkwetat fuq kif se jirreaġixxu għall-konsum regulari tal-marijuana.
 Island Records kienu ħerqana għall-promozzjoni tal-album Bryter Layter b'serje ta' intervisti mal-istampa, sessjonijiet tar-radju u kant lajv. Drake, li f'dan il-perjodu kien qiegħed ipejjep dak li Kirby iddeskriva bħala "kwantità kbira" ta' marijuana u juri "l-ewwel sinjali ta' psikożi", irrifjuta. Mal-ħarifa tal-1970, hu kien iżola lilu nnifsu f'Londra. Diżappuntat mir-reazzjoni għal Bryter Layter, hu sar iktar sekluż u tbiegħed minn familtu u ħbiebu. Rari kienu l-okkażjonijiet fejn kien joħroġ mill-appartament, u f'dawk id-drabi kienu biex ikanta f'xi kunċert 'l hemm u 'l hawn jew biex jixtri d-droga. "Dan kien żmien veru ħażin", oħtu Gabrielle tirrakonta, "Hu darba qalli li kull ħaġa bdiet tmur ħażin minn dan il-mument, u naħseb li dak kien meta l-affarijiet bdew imorru ħażin."
 Pink Moon
 Minkejja li Island la kienu qegħdin jistennew u lanqas riedu t-tielet album, Drake avviċina lil Wood f'Ottubru tal-1971 sabiex jibda x-xogħol fuq dak li kellu jkun l-aħħar album. Is-sessjonijiet saru f'żewġt iljieli, bi Drake u Wood biss preżenti fl-istudjo. Il-kanzunetti melankoniċi ta' Pink Moon huma qosra, u l-album ta' erbatax-il kanzunetta huwa twil 28 minuta biss. Drake esprima n-nuqqas ta' sodisfazzjoni bil-ħoss ta' Bryter Layter, u kien jemmen li l-arranġamenti tal-kordi, ir-ram u s-sassofonu taw żoss li kien "iktar sħiħ, iktar elaborat." Drake deher fuq Pink Moon akkumpanjat biss mill-kitarra tiegħu rekordjata, minbarra l-kanzunetta titolari fejn kienet tinkludi l-pjanu. "Hu kien determinat li jagħmel din id-diska naturali kemm jista'," jiftakar Wood. "Hu definittivament ried li jkun hu kemm jista' jkun. U jiena naħseb, f'ċerti aspetti, li Pink Moon hija probabbilment li l-iktar hi bħall-istil ta' Nick milli ż-żewġ diski l-oħrajn."
 Drake wassal it-tejps ta' Pink Moon lil Chris Blackwell f'Island Records, għall-kuntrarju ta' leġġenda popolari li tgħid li hu ħallihom fuq il-mejda tas-segretarja mingħajr ma' lissen kelma. Reklam għall-album fuq ir-rivista Melody Maker fi Frar fetaħ bil-kliem "Pink Moon — l-aħħar album ta' Nick Drake: l-ewwel darba li smajna bih kien meta kien lest." Pink Moon biegħ inqas kopji mill-predeċessuri tiegħu, għalkemm irċieva kritika pożittiva. Fir-rivista Zigzag, Connor McKnight kiteb, "Nick Drake mhuwiex artista finta. L-album ma jagħmel l-ebda konċessjoni għat-teorija li l-mużika għandha tkun eskejpista. Hi sempliċement l-ħsieb ta' mużiċista dwar il-ħajja f'dan iż-żmien, u ma tistax titlob għal iktar minn hekk."
 Blackwell ħass lil Pink Moon kellu jkun l-album li tagħmel lil Drake popolari mal-udjenza penerali; madanakollu, l-istaff tiegħu kienu diżappuntanti bin-nuqqas ta' rieda min-naħa ta' Drake biex jagħmel attivitajiet promozzjonali. Il-maniġer tal-A&R, Muff Winwood, jiftakar "jaqla' xagħru" bil-frustrazzjoni, u jammetti li mingħajr is-sosten entużjażmanti ta' Blackwell "il-kumplament kienu jħalluh." Però, wara insistenza minn Boyd, Drake qabel li jagħmel intervista ma' Jerry Gilbert ta' Sounds Magazine. Il-"kantant folk mistħi u introvert" tkellem dwar li ma kienx jogħġbu jkanta quddiem udjenza u li jagħmel dak li ma jogħġbux. "Ma kien hemm l-ebda konnessjoni [bejnietna]", Gilbert stqarr. "Naħseb li qatt ma ħares f'għajnejha darba." B'qalbu maqtugħha u konvint li ma setax jerġa' jikteb, Drake iddeċieda li jirtira mill-mużika, fejn ikkunsidra li jieħu linja differenti u jingħaqad mal-armata.
 L-aħħar snin
 Fix-xhur wara t-tnedija ta' Pink Moon, Drake sar inqas soċjevoli u iktar distanti minn dawk qrib tiegħu. Hu reġa' lura jgħix fid-dar tal-ġenituri tiegħi f'Tanworth-in-Arden, u għalkemm kien irrabjat b'din ir-rigressjoni, hu aċċetta l-fatt li l-marda tiegħu għamlitha neċessarja. "Ma nieħux gost id-dar", qal lil ommu, "imma ma niflaħx x'imkien ieħor." Ir-ritorn tiegħu kienet ħafna drabi diffiċli għal familtu; kif tispjega oħtu Gabrielle, "il-ġranet is-sbieħ f'dar il-ġenituri tiegħi kienu ġranet sbieħ għal Nick, u l-ġranet il-koroh kienu ġranet koroh għal Nick. U dak kien fuq xiex ħajjithom kienet iddur."
 Hu kien jgħix ħajja miżera, fejn l-uniku sors ta' dħul kien l-£20 fil-ġimgħa li kien jirċievi minn Island Records. Ħafna drabi kien jisparixxi għal ġranet, fejn mingħajr mistenni kien imur għand ħbiebu. Robert Kirby jiddeskrivi viżta tipika: "Hu kien jiġi u ma jitkellimx, ipoġġi, jisma' l-mużika, ipejjep, jieħu xarba, jorqod matul dak il-lejl, u jumejn jew tliet ijiem wara ma jkunx hemm, ikun telaq. U tliet xhur wara jerġa' jiġi."
 Rigward dan il-perjodu, John Martyn (li fl-1973 kiteb il-kanzunetta titolari tal-album tiegħu Solid Air għal u dwar Drake) iddeskrivieh bħala l-iktar persuna sekluża li qatt iltaqa'. Hu kien jaqbad il-karozza ta' ommu u jsuq għal sigħat mingħajr skop, sakemm jispiċċalu l-petrol u jċempel lill-ġenituri biex jiġbruh. Ħbiebu jiftakru dwar l-estrem kif l-apparenza tiegħu nbdilet. Matul dawn il-perjodi skoraġġanti tal-marda tiegħu, hu rrifjuta li jaħsel xagħru jew li jaqta' d-dwiefer. Kmien fl-1972, Drake sofra minn kriżi nervuża, u kien l-isptar għal ħames ġimgħat. Drake fl-agħar żmien ta' dipressjoni stqarr:
 Ma nħoss l-ebda emozzjoni dwar xejn. La rrid nidħaq u lanqas nibki. Inħossni insensibbli, mejjet ġewwa fija.
 Fi Frar tal-1974, Drake ikkuntatja lil John Wood sabiex jibda jaħdem fuq ir-raba' album. Boyd kien l-Ingilterra dak iż-żmien, u qabel li jattenda s-sessjonijiet tal-irrekordjar. Din l-ewwel sessjoni ġiet segwita minn aktar rekordings f'Lulju. Fl-awtobijografija tal-2006, il-produttur jiftakar kif kien sorpriż bir-rabja u l-imrar li wera Drake: "[Hu qal li] Jien għidtlu li hu kien ġenju, u oħrajn qablu. Għala ma kienx famuż u sinjur?" Kemm Boyd u Wood innutaw li l-prestazzjoni ta' Drake kienet marret lura ħafna, tant li ma kienx jiflaħ ikanta u jdoqq il-kitarra fl-istess ħin. Madanakollu, ir-ritorn lura lejn l-istudjo ta' Sound Techniques għolliet il-moral ta' Drake; ommu stess tistqarr, "Konna lkoll fis-seba' sema li Nick kien ferħan minħabba li ma kien hemm l-ebda kuntentizza fil-ħajja ta' Nick għal snin."
 Mewt
 Sal-ħarifa tal-1974, il-marda ta' Drake wasslitu sabiex jibqa' f'kuntatt biss ma' ftit ħbieb tal-qalb. Hu prova jżomm kuntatt ma' Sophia Ryde, li ltaqa' magħha l-ewwel darba Londra fl-1968. Ryde ġiet deskritta mill-bijografiji ta' Drake bħala "l-iktar ħaġa qrib" ta' tfajla li kellu f'ħajtu, pero illum tippreferi d-deskrizzjoni tal-"akbar ħabiba". F'intervista tal-2005, Ryde stqarret li ġimgħa qabel mewtu, hi ppruvat ittemm ir-relazzjoni bejniethom. "Ma flaħtx iktar. Tlabtu għal xi żmien 'il bogħod. U ma rajt qatt iktar." Bħar-relazzjoni li kellu qabel mal-mużiċista folk Linda Thompson, ir-relazzjoni ta' Drake ma' Ryde ma ġietx konsumata.
 F'xi ħin matul il-lejl tal-24 u l-25 ta' Novembru 1974, Nick Drake miet f'daru f'Far Leys, Tanworth-in-Arden, kawża ta' doża eċċessiva ta' amitriptilina, tip ta' antidipressant. Il-lejl ta' qabel kien mar kmieni f'kamartu wara li qatta' l-wara nofs ta' nhar iżur ħabib. Ommu qalet li mal-għabex hu telaq minn kamartu għall-kċina. Familtu kienet dratu tisimgħu jagħmel dan ħafna drabi matul il-ġurnata, imma din id-darba m'għamel l-ebda ħoss. Huma assumew li kien qiegħed jiekol xi ċereali. Hu mar lura kamartu ftit wara u ħa xi pilloli biex "jgħinuh jorqod". Minħabba li kien ibati mill-irqad, hu kien iħobb joqgħod imqajjem jisma' u jdoqq il-mużika, u jorqod sa tard filgħodu. Meta ġiet biex tirrakonta dak li ġara dak il-lejl, ommu iddikjarat: "Qatt ma kont intelfu. Imma kien madwar nofsinhar, u dħalt [f'kamartu], minħabba li kien jidher li kien wasal il-ħin biex iqum ... L-ewwel ħaġa li rajt kienu saqajh twal." Ma kien hemm l-ebda nota ta' suwiċidju, għalkemm kien hemm ittra ħdejn is-sodda indirizzata lil Ryde.
 Fl-inkjesta li saret f'Diċembru, l-investigatur stqarr li l-kawża wara l-mewt ta' Drake kienet b'riżultat ta' "intossikazzjoni akuta ta' amitriptilina meta kien qiegħed isofri minn marda dipressiva", u kkonkluda l-verdett ta' suwiċidju. Minkejja li din l-istqarrija ġiet imxejna minn xi membri tal-familja, hemm perspettiva ġenerali li b'aċċident jew le, sa dak il-punt Drake kien qata' qalbu minn ħajtu. Rodney iddeskriva l-mewt t'ibnu bħala sorpriża u straordinarja; madanakollu, f'intervista fl-1979 hu stqarr li "dejjem kien inkwetat fuq kemm dipressat kien ikun Drake. Konna naħbu l-aspirina u l-pilloli u affarijiet bħalhom." Boyd jgħid li jippreferi jemmen li d-doża eċċessiva kienet aċċident. Hu jiftakar fuq kif il-ġenituri ta' Drake iddeskrivew il-burdata tiegħu fil-ġimgħat ta' qabel bħala waħda pożittiva, u li kien ippjana sabiex imur lura Londra sabiex jerġa' jibda l-karriera mużikali. Il-ġurnalist ta' NME, Nick Kent, kiteb fl-1975 fuq l-ironija tal-mewt ta' Drake fi żmien meta hu kien qiegħed jerġa' jibda jikseb sens ta' "bilanċ personali". F'kuntrast, Gabrielle Drake qalet li tippreferi taħseb li Drake miet b'suwiċidju, "fis-sens li aħjar li miet minħabba li jrid itemm kollox milli kawża ta' żball traġiku."
 Fit-2 ta' Diċembru 1974, wara ċerimonja fil-knisja ta' St Mary Magdalene, Tanworth-in-Arden, il-fdalijiet ta' Drake ġew kremati f'Solihull Crematorium u l-irmied ġew midfunin taħt siġra tal-ballut fiċ-ċimiterju ta' St Mary's. Fil-funeral attendew mal-50 ruħ, fosthom ħbieb minn Marlborough, Aix, Cambridge, Londra, Witchseason, u Tanworth. Brian Wells, b'referenza għall-ġenju ta' Nick, aktar tard sab li ħafna minn ħbiebu ltaqgħu ma' xulxin għall-ewwel darba f'dik l-għodwa. Molly tiftakar kif "ħafna ħbieb żgħażagħ ġew, li qatt ma konna ltaqjna qabel magħhom."
 Diskografija
 Five Leaves Left (1969)
 Bryter Layter (1970)
 Pink Moon (1972)
 Biblijografija
 Referenzi
 Ħoloq esterni
 Bryter Music: The Estate of Nick Drake
 A Place To Be: Reflections of Nick Drake – "ġabra, ċelebrazzjoni, f'film, fotografija, pittura, tpinġija u proża, fuq l-impatt li l-mużika ta' Nick Drake ħalliet fuq artisti oħra"
 Twieldu fl-1948
 Mietu fl-1974
 Mużiċisti folk


text:
 24.1.2009
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 19/26
 Yhteisöjen ensimmäisen oikeusasteen tuomioistuimen tuomio 2.12.2008 — Ford Motor v. SMHV (FUN)
 (Asia T-67/07) (1)
 (Yhteisön tavaramerkki - Hakemus sanamerkin FUN rekisteröimiseksi yhteisön tavaramerkiksi - Ehdottomat hylkäysperusteet - Erottamiskyvyn puuttuminen - Asetuksen (EY) N:o 40/94 7 artiklan 1 kohdan b ja c alakohta)
 (2009/C 19/49)
 Oikeudenkäyntikieli: saksa
 Asianosaiset
 Kantaja: Ford Motor Co. (Dearborn, Michigan, Yhdysvallat) (edustaja: asianajaja R. Ingerl)
 Vastaaja: Sisämarkkinoiden harmonisointivirasto (tavaramerkit ja mallit) (asiamies: A. Poch)
 Oikeudenkäynnin kohde
 Kanne, joka on nostettu SMHV:n toisen valituslautakunnan 20.12.2006 tekemästä päätöksestä (asia R 1135/2006-2), joka koskee hakemusta sanamerkin FUN rekisteröimiseksi yhteisön tavaramerkiksi
 Tuomiolauselma
 1)
 Sisämarkkinoiden harmonisointiviraston (tavaramerkit ja mallit) (SMHV) 20.12.2006 tekemä päätös (asia R 1135/2006-2) kumotaan.
 2)
 SMHV velvoitetaan korvaamaan oikeudenkäyntikulut.
 (1) EUVL C 95, 28.4.2007.


text:
 30.7.2011
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 226/10
 A Bundesfinanzhof (Németország) által 2011. április 13-án benyújtott előzetes döntéshozatal iránti kérelem — Finanzamt Steglitz kontra Ines Zimmermann
 (C-174/11. sz. ügy)
 2011/C 226/17
 Az eljárás nyelve: német
 A kérdést előterjesztő bíróság
 Bundesfinanzhof
 Az alapeljárás felei
 Felperes: Finanzamt Steglitz
 Alperes: Ines Zimmermann
 Az előzetes döntéshozatalra előterjesztett kérdések
 1.
 Lehetővé teszi-e a tagállamok forgalmi adóra vonatkozó jogszabályainak összehangolásáról szóló, 1977. május 17-i 77/388/EGK hatodik tanácsi irányelv (1) 13. cikke A. része (1) bekezdésének g) pontja és/vagy (2) bekezdésének a) pontja a nemzeti jogalkotó számára, hogy a beteg és ápolásra szoruló személyek ambuláns ellátásának adómentességét attól tegye függővé, hogy ezen intézmények tekintetében „az ápolási költségeket az előző naptári évben az esetek legalább kétharmadában teljes vagy túlnyomó részben a törvényes társadalombiztosítási vagy szociális segélyt folyósító intézmények viselték[-e]” (az 1993. évi Umsatzsteuergesetz [a forgalmi adóról szóló német törvény] 4. §-a 16. pontjának e) alpontja)?
 2.
 A HÉA-semlegesség elvére figyelemmel jelentőséggel bír-e az e kérdésre adandó válasz szempontjából az, hogy a nemzeti jogalkotó ugyanezen ellátásokat más feltételek mellett adómentesként kezeli, ha azokat államilag elismert ingyenes szociális jóléti szövetségek és az ingyenes szociális jólléti ellátásnyújtást szolgáló, valamely szociális jóléti szövetséghez tagként csatlakozott jogi személyek, személyegyesülések vagy vagyontömegek nyújtják (az Umsatzsteuergesetz 4. §-ának 18. pontja)?
 (1) HL L 145., 1. o.; magyar nyelvű különkiadás 9. fejezet, 1. kötet, 23. o.


text:
 21.3.2009
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 C 69/17
 Appell ippreżentat fit-18 ta' Novembru 2008 minn Fornaci Laterizi Danesi SpA mid-Digriet tal-Qorti tal-Prim'Istanza (L-Ewwel Awla) tad-9 ta' Settembru 2008 fil-Kawża T-224/08, Fornaci Laterizi Danesi SpA vs Il-Kummissjoni tal-Komunitajiet Ewropej
 (Kawża C-498/08 P)
 (2009/C 69/31)
 Lingwa tal-kawża: It-Taljan
 Partijiet
 Appellanti: Fornaci Laterizi Danesi SpA (rappreżentanti: M. Salvi, L. de Nora, M. Manganiello, P. Rivetta, avukati)
 Appellata: Il-Kummissjoni tal-Komunitajiet Ewropej
 Talbiet tal-appellanti
 Fornaci Laterizi Danesi SpA titlob lill-Qorti tal-Ġustizzja:
 —
 tannulla d-digriet tal-Qorti tal-Prim'Istanza tal-Komunità Ewropea (L-Ewwel Awla) tad-9 ta' Settembru 2008, mogħti fil-kawża T-224/08, innotifikat permezz ta' faks fit-12 ta' Settembru 2008 u, jekk ikun meħtieġ, tirrinvija l-kawża lill-Qorti tal-Prim'Istanza għad-deċiżjoni fil-mertu;
 —
 sussidjarjament, u għalhekk fil-każ li l-kawża ma tkunx irrinvijata lill-Qorti tal-Prim'Istanza, tilqa' t-talbiet magħmula mill-appellanti fil-kawża tal-ewwel grad.
 —
 fi kwalunkwe każ, tikkundanna lill-Kummissjoni tħallas lir-rikorrenti l-ispejjeż ta' din il-kawża.
 Aggravji u argumenti prinċipali
 Evalwazzjonijiet ġuridiċi żbaljati, motivazzjoni żbaljata, applikazzjoni żbaljata tal-liġi inkwistjoni, nuqqas ta' investigazzjoni (il-ħames paragrafu tal-Artikolu 230 KE, l-Artikolu 249 KE u l-Artikolu 254 KE, anki flimkien mal-Artikolu 6 tal-Konvenzjoni Ewropea għall-protezzjoni tad-drittijiet tal-bniedem u tal-libertajiet fundamentali).


text:
 18.11.2006
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 281/41
 Klage, eingereicht am 25. September 2006 — Griechenland/Kommission
 (Rechtssache T-263/06)
 (2006/C 281/72)
 Verfahrenssprache: Griechisch
 Parteien
 Klägerin: Hellenische Republik (Bevollmächtigte: I. Chalkias, G. Kanellopoulos)
 Beklagte: Kommission der Europäischen Gemeinschaften
 Anträge
 Die Klägerin beantragt,
 —
 die Entscheidung der Kommission vom 27. Juli 2006 über den Ausschluss bestimmter von den Mitgliedstaaten zulasten des Europäischen Ausrichtungs- und Garantiefonds für die Landwirtschaft (EAGFL), Abteilung Garantie, getätigter Ausgaben von der gemeinschaftlichen Finanzierung (bekannt gegeben unter Aktenzeichen K(2006) 3331 endg. und veröffentlicht unter Nummer 2006/554/EG (1), für nichtig zu erklären;
 —
 hilfsweise diese Entscheidung gemäß dem weiter unten besonders Ausgeführten abzuändern;
 —
 der Kommission die Kosten aufzuerlegen.
 Klagegründe und wesentliche Argumente
 Mit der angefochtenen Entscheidung hat die Kommission im Rahmen des Rechnungsabschlusses gemäß der Verordnung (EWG) Nr. 729/70 (2) von der gemeinschaftlichen Finanzierung u. a. bestimmte Ausgaben der Hellenischen Republik im Sektor Begleitmaßnahmen ländlicher Entwicklung ausgeschlossen, die im Rahmen des EAGFL, Abteilung Garantie, angemeldet worden waren.
 Die Klägerin macht als allgemeinen Grund für die Nichtigerklärung der Entscheidung K(2006) 3331 endg. der Kommission eine Verletzung einer wesentlichen Formvorschrift des Rechnungsabschlussverfahrens geltend, die in Artikel 8 Absatz 1 Unterabsatz 3 Buchstabe a der Verordnung Nr. 1663/95 (3) vorgesehen sei. Konkret behauptet sie, dass die Kommission es unterlassen habe, mit den griechischen Behörden bilaterale Gespräche über die Beurteilung der Schwere der diesen zur Last gelegten Verstöße und über den der Europäischen Gemeinschaft entstandenen finanziellen Schaden zu führen, und macht hilfsweise die fehlende Zuständigkeit ratione temporis der Kommission zur Vornahme der streitigen finanziellen Berichtigungen geltend.
 (1) ABl. L 218 vom 9.8.2006, S. 12.
 (2) Verordnung (EWG) Nr. 729/70 des Rates vom 21. April 1970 über die Finanzierung der gemeinsamen Agrarpolitik, ABl. L 94 vom 28.4.1970, S. 13.
 (3) Verordnung (EG) Nr. 1663/95 der Kommission vom 7. Juli 1995 mit Durchführungsbestimmungen zu der Verordnung (EWG) Nr. 729/70 des Rates bezüglich des Rechnungsabschlussverfahrens des EAGFL, Abteilung Garantie, ABl. L 158 vom 8.7.1995, S. 6.


text:
C 144/46 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 15.6.2002
 Sag anlagt den 26. februar 2002 af DOW AgroSciences nyoprettet underkategori af prioriterede stoffer, der angiveligt
 B.V. og DOW AgroSciences Ltd. mod Europa-Parlamentet »skal revideres«, og som muligvis bliver omklassificeret til
 og Rådet for Den Europæiske Union. »prioriterede farlige stoffer« om 12 måneder, skaber den
 omtvistede foranstaltning endvidere også de retlige forudsæt-
 ninger for en udfasning af og et endeligt forbud mod de
 (Sag T-45/02) nævnte stoffer.
 (2002/C 144/96)
 (Processprog: engelsk)
 Sagsøgerne gør gældende, at det af følgende grunde er
 retsstridigt at medtage chlorpyrifos og trifluralin på listen over
 prioriterede stoffer:
 Ved De Europæiske Fællesskabers Ret i Første Instans er der
 den 26. februar 2002 anlagt sag mod Europa-Parlamentet og
 Rådet for Den Europæiske Union af DOW AgroSciences B.V.
 — Sagsøgte anvendte uretmæssigt den forenklede vurde-
 og DOW AgroSciences Ltd. ved Koen Van Maldegem og
 ringsprocedure i artikel 16, stk. 2, andet afsnit, i det
 Claudio Mereu, advokatfirmaet McKenna & Cuneo LLP, Bruxel-
 vandpolitiske rammedirektiv i stedet for at støtte medta-
 les (Belgien).
 gelsen af stofferne på resultaterne af den endelige risiko-
 vurdering efter direktivet om plantebeskyttelsesmidler,
 således som det kræves efter artikel 16, stk. 2, litra a). De
 Sagsøgerne har nedlagt følgende påstande: sagsøgte optog endvidere chlorpyrifos og trifluralin på
 listen på baggrund af en summarisk og forhastet »vurde-
 — Sagen antages til realitetsbehandling og sagsøgerne gives ring af farligheden« frem for på baggrund af akvatisk
 medhold i deres påstande. toksicitet, oplysninger om eksponering og en komplet
 »risikovurdering« i henhold til det vandpolitiske rammedi-
 rektivs artikel 16, stk. 2, litra a).
 — Europa-Parlamentets og Rådets beslutning nr. 2455/
 2001/EF af 20. november 2001 om vedtagelse af en liste
 over prioriterede stoffer inden for vandpolitik og om
 ændring af direktiv 2000/60/EF annulleres delvist, således
 at stofferne chlorpyrifos og trifluralin ikke omfattes af — Ved at omgå det vandpolitiske rammedirektivs artikel 16,
 foranstaltningen. stk. 2, litra a), har de sagsøgte tilsidesat det retlige
 hierarki mellem de fællesskabsretlige regler (lex superior
 princippet).
 — Europa-Parlamentet og Rådet tilpligtes at betale sagens
 omkostninger.
 — Ved at anføre chlorpyrifos og trifluralin i bilag X til
 det vandpolitiske rammedirektiv bringer den anfægtede
 Søgsmålsgrunde og væsentligste argumenter: foranstaltning også det vandpolitiske rammedirektiv i
 konflikt med direktivet om plantebeskyttelsesmidler, der
 er mere specifikt og derfor går forud (lex specialis
 Sagsøgerne i denne sag har nedlagt påstand om delvis annulla- princippet).
 tion af ovennævnte beslutning nr. 2455/2001 (1) for så vidt
 som to aktive stoffer i deres plantebeskyttelsesmiddel, chlorpy-
 rifos og trifluralin, betegnes som »prioriterede stoffer«. Herved
 er der anvendt en anden metode end den, som er baseret på — Ved at ignorere videnskabelige og tekniske data i forbin-
 resultaterne af en risikovurdering i henhold til Rådets direktiv delse med deres forhastede og summariske vurdering af
 91/414/EØF af 15. juli 1991 om markedsføring af plantebe- stoffernes farlighed og ved at pålægge sagsøgerne en
 skyttelsesmidler (2) (direktivet om plantebeskyttelsesmidler), og maksimal miljøstandard for de to stoffer, har de sagsøgte
 som skal foretages i medfør af artikel 16, stk. 2, litra a), i overtrådt traktatens artikel 174, 175 og 176.
 direktiv 2000/60/EF af 23. oktober 2000 om fastlæggelse af
 en ramme for Fællesskabets vandpolitiske foranstaltninger (3)
 (det vandpolitiske rammedirektiv), som den anfægtede foran-
 staltning tilsigter at gennemføre. — Ved at begrænse og eventuelt forbyde chlorpyrifos og
 trifluralin ved hjælp af den omtvistede foranstaltning og
 derved stille sagsøgerne i en ringere konkurrencemæssig
 Den omtvistede foranstaltning vil begrænse markedsføringen situation i forhold til konkurrerende stoffer, har de
 og anvendelsen af sagsøgernes chlorpyrifos- og trifluralinbase- sagsøgte fordrejet konkurrencen i strid med traktatens
 rede landbrugsprodukter. Ved at opføre disse to stoffer i en artikel 2.
 ---pagebreak--- 15.6.2002 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende C 144/47
 Sagsøgerne gør ligeledes gældende, at princippet om kontinui- trifluralin i sagsøgernes plantebeskyttelsesmiddel på listen over
 tet og ensartet anvendelse af fællesskabsretten, proportionali- prioriterede stoffer, hvis anvendelse vil blive begrænset inden
 tetsprincippet, retssikkerhedsprincippet samt princippet om for EU, for så vidt som stoffet giver anledning til direkte eller
 beskyttelse af den berettigede forventning er blevet tilsidesat. indirekte »udledninger, emissioner og tab« i vandmiljøet i
 forbindelse med normal landbrugsmæssig brug.
 Endelig gør sagsøgerne gældende, at den omtvistede foranstalt-
 ning også afviger fra ordlyden af og ånden bag de internationale
 konventioner, som den udtrykkeligt henviser til (OSPAR-, Søgsmålsgrundene og de væsentligste argumenter er de samme
 HELCOM- og Barcelona-konventionen). som i sag T-45/02 (DOW AgroSciences m.fl. mod Parlamentet
 og Rådet (2).
 (1) EFT L 331 af 15.12.2001, s. 1.
 (2) EFT L 170 af 25.6.1992, s. 40. (1) EFT L 331, s. 1. .
 (3) EFT L 327 af 22.12.2000, s. 1. (2) Jf. s. 46 i dette nummer af Tidende.
 Sag anlagt den 26. februar 2002
 Sag anlagt den 27. februar 2002 af Makhteshim-Agan
 af Finchimica S.p.A. og I.Pi.Ci. - Industria Prodotti Chimici, Holding B.V. mod Europa-Parlamentet og Rådet for Den
 S.p.A. mod Europa-Parlamentet og Rådet for Den Euro- Europæiske Union
 pæiske Union
 (2002/C 144/97) (Sag T-57/02)
 (Processprog: engelsk) (2002/C 144/98)
 (Processprog: engelsk)
 Ved De Europæiske Fællesskabers Ret i Første Instans er der
 den 26. februar 2002 anlagt sag mod Europa-Parlamentet og
 Rådet for Den Europæiske Union af Finchimica S.p.A. og
 I.Pi.Ci. - Industria Prodotti Chimici, S.p.A. ved Koen Van
 Maldegem og Claudio Mereu, advokatfirmaet McKenna &
 Ved De Europæiske Fællesskabers Ret i Første Instans er der
 Cuneo LLP, Bruxelles (Belgien).
 den 27. februar 2002 anlagt sag mod Europa-Parlamentet og
 Rådet for Den Europæiske Union af Makhteshim-Agan Holding
 B.V. ved Philippe Logelain, Koen Van Maldegem og Claudio
 Sagsøgerne har nedlagt følgende påstande: Mereu, advokatfirmaet McKenna & Cuneo LLP, Bruxelles
 (Belgien).
 — Europa-Parlamentets og Rådets beslutning nr. 2455/
 2001/EF af 20. november 2001 om vedtagelse af en liste
 over prioriterede stoffer inden for vandpolitik og om
 ændring af direktiv 2000/60/EF (1) annulleres delvist, Sagsøgeren har nedlagt følgende påstande:
 således at trifluralin fjernes fra foranstaltningen.
 — Europa-Parlamentets og Rådets beslutning nr. 2455/
 — sagsøgte tilpligtes at betale sagens omkostninger. 2001/EF af 20. november 2001 om vedtagelse af en liste
 over prioriterede stoffer og prioriterede farlige stoffer
 inden for vandpolitik og om ændring af direktiv 2000/
 60/EF annulleres delvist, således at sagsøgerens stoffer —
 atrazin, chlorpyrifos, diuron, endosulfan, isoproturon,
 Søgsmålsgrunde og væsentligste argumenter:
 simazine og trifluralin — fjernes fra foranstaltningen.
 Sagsøgerne har nedlagt påstand om delvis annullation af — Europa-Parlamentet og Rådet tilpligtes at betale sagens
 beslutning nr. 2455/2001/EF, der medtager det aktive stof omkostninger.


text:
 29.7.2006
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 178/20
 Kanne 11.5.2006 — Euroopan yhteisöjen komissio v. Irlanti
 (Asia C-215/06)
 (2006/C 178/32)
 Oikeudenkäyntikieli: englanti
 Asianosaiset
 Kantaja: Euroopan yhteisöjen komissio (asiamiehet: D. Recchia ja D. Lawunmi)
 Vastaaja: Irlanti
 Vaatimukset
 1)
 on todettava, että Irlanti ei ole noudattanut tiettyjen julkisten ja yksityisten hankkeiden ympäristövaikutusten arvioinnista annetun direktiivin 85/337/ETY (1) 2, 4 ja 5—10 artiklan mukaisia velvoitteitaan,
 —
 koska se ei ole toteuttanut kaikkia tarvittavia toimenpiteitä varmistaakseen, että direktiivin 85/337/ETY, joko ennen tai jälkeen sen muuttamisen direktiivillä 97/11/EY (2), soveltamisalaan kuuluvia hankkeita, ennen kuin ne toteutetaan kokonaan tai osaksi, tarkastellaan ensin sen kysymyksen osalta, edellyttävätkö ne ympäristövaikutusten arviointia, ja toiseksi, silloin kun niillä laatunsa, kokonsa tai sijaintinsa vuoksi todennäköisesti on merkittäviä ympäristövaikutuksia, niiden vaikutukset arvioidaan direktiivin 85/337/ETY 5-10 artiklan mukaisesti, ja
 —
 on todettava, että Irlanti ei ole noudattanut direktiivin 85/337/ETY 2, 4 ja 5—10 artiklan mukaisia velvoitteitaan, koska se ei toteuttanut kaikkia tarvittavia toimenpiteitä varmistaakseen, että luvan myöntämistä Derrybrienissa, County Galwayn alueella olevaa tuulipuistohanketta ja siihen liittyviä urakoita varten sekä niiden toteuttamista edelsi niiden vaikutusten direktiivin 85/337/ETY 5—10 artiklan mukainen arviointi,
 2)
 Irlanti on velvoitettava korvaamaan oikeudenkäyntikulut.
 Oikeudelliset perusteet ja pääasialliset perustelut
 Komissio väittää, että Irlanti on pannut neuvoston direktiivin 85/337/ETY (YVA-direktiivi) puutteellisesti täytäntöön seuraavista syistä:
 Irlanti ei ole toteuttanut tarvittavia toimenpiteitä varmistaakseen arvioinnin siitä, onko ehdotetuilla urakoilla todennäköisesti merkittäviä ympäristövaikutuksia YVA-direktiivin 2 artiklan 1 kohdan mukaisesti. Irlannin lainsäädännössä ei säädetä, että kyseiset vaikutukset arvioidaan direktiivin 5—10 artiklan mukaisesti.
 Irlannissa sovellettava järjestelmä, joka sallii jälkikäteisen luvan hakemisen sen jälkeen, kun hanke on toteutettu kokonaan tai osittain ilman lupaa, tekee tyhjäksi YVA-direktiivin ennaltaehkäisevät vaikutukset.
 Irlannin täytäntöönpano ei takaa YVA-direktiivin tehokasta soveltamista. Näin ollen Irlanti on laiminlyönyt yleisen EY 249 artiklan mukaisen velvollisuutensa varmistaa direktiivin tehokkaan soveltamisen.
 Ympäristövaikutusten arvioimiseen ryhtymisessä Derrybrienin, County Galwayn alueella olevan tuulipuiston osalta on ollut useita erityisiä puutteita, joilla rikotaan direktiiviä ilmeisellä tavalla.
 (1) EYVL L 175, 5.7.1985, s. 40.
 (2) EYVL L 73, 14.3.1997, s. 5


text:
Smailīte vai kajaks (iniktuts: qajaq; alueutu: iqyax) — augšēji slēgta laiva, kurā airētājs sēž ar seju braukšanas virzienā un, izmantojot divlāpstiņu airi, virza to uz priekšu tikai ar savu spēku.
 Vēsture
 Airēšanas smailītēs jeb smaiļošanas priekštecis ir pirmatnējā cilvēka vienkoce (no masīva koka izgrebta laiva), kas līdz ar cilvēces attīstības vēsturei ir mainījis savu izskatu. Senāk smailītes tika izmantotas kā pārvietošanās un medību līdzeklis. Nav īsti zināms, kur ir šo laivu dzimtene, jo tās attīstība notika vienlaicīgi dažādās pasaules daļās.
 Amerikas kontinenta iedzīvotāji izmantoja audumu un dzīvnieku ādas, lai pārklātu izdobtus koka klučus. Laivas tika gatavotas ar mazu iegrimi un manevrējošas, lai pārvietotos caur Ziemeļamerikas upju krācēm un straujtecēm. Uzskata, ka pirmās smailītes uzbūvēja eskimosi ap 2000 g. p.m.ē. Viņu medību laiva bija pagatavota no viegla koka rāmja, kurš priekšā un aizmugurē beidzās ar smaili, kā arī bija pārvilkts ar roņādu. Airētājs vai airētāji sēdēja laivas vidū daļēji norobežotā sēdeklī.
 Arktikas iezemiešu kultūras, gadsimtu gaitā uzlabojot tehnoloģiju, radīja smailīšu paveidus atbilstoši vietējām vajadzībām un materiāliem. Lielākoties smailītes tika gatavotas izmantojot koku par rāmi, kas bija sasiets ar dzīvnieku cīpslām un pārklāts ar roņa ādu. Citas smailītes tika gatavotas no vaļa kauliem vai izdobta koka, par apvalku izmantoja jūras lauvas ādu un vaļa taukus kā vielu spraugu blīvēšanai.
 Konstrukcijas no Grenlandes, Bafina Zemes un Aleutu salām, kā arī Beringa šauruma, bija atšķirīgas. Smailītes no Grenlandes bijušas seklas un zemas, turpretī Bafina Zemes smailītes bija zināmas, kā platākas, garākas un daudz lielāka tilpuma. Augsts savienojums apkārt kokpitam bija ļoti veiksmīgs izgudrojums, kas atstāja airētāju sausu arī vētrainos laika apstākļos. Smailītes no Beringa šauruma bija īsas un labi pazīstamas ar to stabilitāti. Aleutu salu smailītes bija zināmas ar konstrukciju, kurai bija izgudrots sazarots loks, ar kuru labi šķelt viļņus.
 Mūsdienu laivas
 Mūsdienās kajakus izmanto ne tikai transportam un medībām, bet arī izklaidēm — sportam un atpūtai. Ir vairāku veidu smailītes:
 Jūras kajaki — paredzēti braukšanai pa jūru. Parasti ļoti stabili un ir paredzēta vieta bagāžas glabāšanai.
 Slaloma kajaki — sporta laivas, kas paredzētas airēšanas slalomam.
 WW kajaki (white water) — sporta laivas, līdzīgas slaloma kajakiem, bet daudz izturīgākas. Paredzētas nobraucieniem pa krāčainām, straujām upēm.
 Rodeo kajaki — vismazākie kajaki, izmanto dažādu triku veikšanai.
 Nobrauciena kajaki — izmanto nobraucienā uz maksimālo ātrumu pa strauju upi.
 Atpūtas kajaki — līdzīgas jūras kajakiem, taču īsākas un platākas. Izmanto atpūtas braucieniem pa upi.
 Gludūdens smailītes — sporta laivas. Visšaurākās un nestabilākās, izmanto smaiļošanas un kanoe airēšanas sacensībās.
 Kanupolo — sporta laiva, kuru izmanto kanupolo spēlēšanai.
 Sit-on-top kajaki — laiva, kurā nesēž iekšā, bet gan virsū.
 Atsauces
 Skatīt arī
 Smaiļošana un kanoe airēšana
 Kanoe
 Laivas
 Smaiļošana un kanoe airēšana