type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 21.12.2013
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 349/91
 РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) No 1405/2013 НА КОМИСИЯТА
 от 20 декември 2013 година
 относно класирането на някои стоки в Комбинираната номенклатура
 ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
 като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
 като взе предвид Регламент (ЕИО) No 2658/87 на Съвета от 23 юли 1987 г. относно тарифната и статистическа номенклатура и Общата митническа тарифа (1), и по-специално член 9, параграф 1, буква а) от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 С цел да се осигури еднакво прилагане на Комбинираната номенклатура, приложена към Регламент (ЕИО) No 2658/87, е необходимо да се приемат мерки относно класирането на стоките, посочени в приложението към настоящия регламент.
 (2)
 С Регламент (ЕИО) No 2658/87 се определят общите правила за тълкуване на Комбинираната номенклатура. Тези правила се прилагат също така и към всяка друга номенклатура, която изцяло или частично се основава на нея или добавя допълнителни подраздели към нея и която е създадена със специални разпоредби на Съюза, с оглед на прилагането на тарифни и други мерки, свързани с търговията със стоки.
 (3)
 Съгласно тези общи правила стоките, описани в колона 1 от таблицата в приложението, следва да бъдат класирани в кода по КН, посочен в колона 2, на основание на посоченото в колона 3 от същата таблица.
 (4)
 Целесъобразно е да се предвиди обвързващата тарифна информация, издадена по отношение на стоките, обхванати от настоящия регламент, която не е в съответствие с настоящия регламент, да може да продължи да бъде използвана от титуляря за известен период от време съгласно член 12, параграф 6 от Регламент (ЕИО) No 2913/92 на Съвета (2). Този период следва да бъде определен на три месеца.
 (5)
 Комитетът по Митническия кодекс не е представил становище в срока, определен от неговия председател,
 ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
 Член 1
 Стоките, описани в колона 1 от таблицата в приложението, се класират в Комбинираната номенклатура в кода по КН, посочен в колона 2 от същата таблица.
 Член 2
 Обвързващата тарифна информация, която не е в съответствие с настоящия регламент, може да продължи да бъде използвана съгласно разпоредбите на член 12, параграф 6 от Регламент (ЕИО) No 2913/92 за срок от три месеца от датата на влизане в сила на настоящия регламент.
 Член 3
 Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
 Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
 Съставено в Брюксел на 20 декември 2013 година.
 За Комисията, от името на председателя,
 Algirdas ŠEMETA
 Член на Комисията
 (1) ОВ L 256, 7.9.1987 г., стр. 1.
 (2) Регламент (ЕИО) No 2913/92 на Съвета от 12 октомври 1992 г. относно създаване на Митнически кодекс на Общността (ОВ L 302, 19.10.1992 г., стр. 1)
 ПРИЛОЖЕНИЕ
 Описание на стоките
 Класиране (код по КН)
 Основания
 (1)
 (2)
 (3)
 Продукт със следния състав:
 —
 90,0 — 99,9 % тегловно съдържание на етилов алкохол (агент против замръзване);
 —
 Добавки (денатуриращи вещества):
 —
 20 mg денатониум бензоат на литър чист алкохол,
 —
 5 ml изопропилов алкохол на литър чист алкохол, и
 —
 5 ml бутилов алкохол на литър чист алкохол или 10 ml метилетилкетон на литър чист алкохол;
 —
 1 g повърхностно активно вещество на литър чист алкохол.
 Добавянето на денатониум бензоат, изопропилов алкохол и бутилов алкохол или метилетилкетон прави продукта негоден за консумация от човека.
 Продуктът се транспортира в резервоари или цистерни. Не е налична опаковка за продажба на дребно.
 Според придружаващите документи продуктът е концентрат за производство на антифриз.
 2207 20 00
 Класирането се определя от общо правило 1, общо правило 3, буква б) и общо правило 6 за тълкуване на Комбинираната номенклатура и от текстовете на кодове по КН 2207 и 2207 20 00.
 Поради високото си съдържание на етилов алкохол продуктът не е подходящ за директно ползване като антифриз, тъй като е необходимо да се разрежда с вода с цел свеждане до минимум на неблагоприятната химическа реакция между него и еластомерите, които са в контакт с циркулиращия антифриз. Поради това продуктът не може да се използва като антифриз или препарат против заскрежаване от позиция 3820. Следователно се изключва класирането в позиция 3820.
 Предвид физическите му характеристики, а именно високото съдържание на етилов алкохол и присъствието на различни денатуриращи вещества (денатониум бензоат, изопропилов алкохол, бутилов алкохол, метилетилкетон), както и липсата на агенти против замръзване, различни от етилов алкохол, основната характеристика на продукта се определя от присъствието на денатурирания алкохол.
 Следователно продуктът трябва да бъде класиран като денатуриран етилов алкохол с код по КН 2207 20 00.


type: other

text:
La risoluzione del contratto per impossibilità sopravvenuta della prestazione può essere invocata da entrambe le parti del rapporto obbligatorio sinallagmatico - Euroconference Legal
 Cass. civ., sez. III, 10 luglio 2018, n. 18047 – Pres. Chiarini – Rel. Di Florio
 [1-2] Obbligazioni e contratti – Causa in concreto – Impossibilità sopravvenuta della prestazione – Risoluzione del contratto – Contratto sinallagmatico – Rimedi restitutori
 (Cod. civ., artt. 1463, 1345, 1256, 1325)
 [1] La causa in concreto – intesa quale scopo pratico del contratto, in quanto sintesi degli interessi che il singolo negozio è concretamente diretto a realizzare, al di là del modello negoziale utilizzato – conferisce rilevanza ai motivi, sempre che questi abbiano assunto un valore determinante nell’economia del negozio assurgendo a presupposti causali, e siano comuni alle parti o, se riferibili ad una sola di esse, siano comunque conoscibili dall’altra.
 [2] La risoluzione del contratto per impossibilità sopravvenuta della prestazione, con la conseguente possibilità di attivare i rimedi restitutori, ai sensi dell’art. 1463 cod. civ., può essere invocata da entrambe le parti del rapporto obbligatorio sinallagmatico, e cioè sia dalla parte la cui prestazione sia divenuta impossibile sia da quella in cui la prestazione sia rimasta possibile. In particolare l’impossibilità sopravvenuta della prestazione si ha non solo nel caso in cui sia divenuta impossibile l’esecuzione della prestazione del debitore, ma anche nel caso in cui sia divenuta impossibile l’utilizzazione della prestazione della controparte, quando tale impossibilità sia comunque non imputabile al creditore e il suo interesse a riceverla sia venuto meno, verificandosi in tal caso la sopravvenuta irrealizzabilità della finalità essenziale in cui consiste la causa concreta del contratto e la conseguente estinzione dell’obbligazione.
 [1-2] Tizio e Caia convennero in giudizio, dinanzi al Giudice di pace di Bologna, una società di tour operator e, premesso di aver acquistato dalla stessa un pacchetto turistico all inclusive al quale avevano dovuto rinunciare a causa della grave e improvvisa patologia che aveva colpito Tizio, domandarono la condanna alla restituzione della somma pagata. Il Giudice di prime cure accolse la domanda e, il Tribunale di Bologna, adito dalla società in sede d’appello, confermò la sentenza.
 Il tour operator ricorreva, quindi, alla Suprema Corte deducendo, in particolare, la violazione degli artt. 1463, 1256, 1325 e 1345 c.c. e contestando l’erronea interpretazione degli artt. 1463 e 1345 c.c. assumendo che il giudice d’appello aveva confuso la causa del contratto con i motivi di esso. Nella specie, la parte ricorrente lamenta lo spostamento del rischio imprevisto interamente a proprio carico.
 [1-2] La terza sezione della Corte di Cassazione, rigettando il ricorso e dichiarando taluni motivi infondati ed altri inammissibili, conferma la sentenza d’appello, in accoglimento delle pretese risarcitorie sulla base della norma generale contenuta nell’art. 1463 c.c.
 La Suprema Corte afferma, in primo luogo, che il Tribunale aveva fatto corretta applicazione delle norme richiamate, inquadrando la fattispecie in esame nell’ipotesi in cui la causa del contratto, consistente nella fruizione di un viaggio con finalità turistica, diviene inattuabile per una causa di forza maggiore, non prevedibile e non ascrivibile alla condotta dei contraenti. In secondo luogo, chiarisce la portata dell’istituto della risoluzione del contratto per impossibilità sopravvenuta della prestazione, specificando che può essere invocato da entrambe le parti del rapporto obbligatorio sinallagmatico (e, cioè, sia dalla parte la cui prestazione sia divenuta impossibile sia da quella la cui prestazione sia rimasta possibile) con la conseguente possibilità di attivare i rimedi restitutori.
 [1] Nella pronuncia in commento vengono affrontate due importanti questioni giuridiche. In primo luogo, la Cassazione ha modo di ribadire, come si desume dalla massima sopra riportata, il concetto di causa in concreto sottolineandone sia la portata sia la correlazione con i motivi del contratto.
 La teoria della causa in concreto (FERRI, Causa e tipo del negozio giuridico, Milano, 1965; BIANCA, Diritto civile, vol. 3, Il contratto, Milano, 1987, 425 ss; GAZZONI, Manuale di diritto privato, Napoli, 2006, 808), sorta, in dottrina, per arginare i limiti delle precedenti teorie, intende la causa come la funzione economico-individuale del negozio: la causa in concreto diviene, infatti, la sintesi ultima non solo degli elementi essenziali del contratto ma di tutti gli indici costitutivi del negozio, sia primari che secondari, assumendo il ruolo di giustificazione razionale della convenzione. Tale teoria fu accolta formalmente dalla Corte di Cassazione con una nota sentenza (Cass. 8 maggio 2006, n. 10490) che, definendo la causa come funzione economico-individuale del contratto, riconduce la funzione economico-sociale, propria di tutti i contratti di uno stesso tipo, alla concretezza del singolo contratto e alla funzione realmente perseguita dalle parti nella singola fattispecie contrattuale. In tal modo la funzione da apprezzare è quella che le parti intendono concretamente realizzare ricorrendo o ad uno schema tipo, delineato dall’ordinamento, o ad uno schema originale elaborato dalle stesse per il caso concreto.
 Nella sentenza in commento, pertanto, la III Sezione ha ribadito un orientamento che, sebbene recente, si è oramai consolidato in sede di legittimità (cfr. Cass. 16 maggio 2017, n. 12069; Cass. 3 aprile 2013, n. 8100; Cass. 12 novembre 2009, n. 23941) ovvero quello secondo il quale la causa in concreto va intesa come scopo pratico del contratto, in quanto sintesi degli interessi che il singolo negozio è concretamente diretto a realizzare, al di là del modello negoziale utilizzato. Tale prospettiva consente di conferire rilevanza ai motivi, sempre che questi abbiano assunto un valore determinante nell’economia del negozio, assurgendo a presupposti causali, e siano comuni alle parti o, se riferibili ad una sola di esse, siano comunque conoscibili dall’altra. Il Tribunale, nella specie, nella congiunta valutazione della causa e dei motivi che avevano indotto all’acquisto del pacchetto turistico, aveva dato forma al concetto di causa concreta del contratto attinente all’aspetto della funzione economico – sociale del negozio giuridico posto in essere.
 Lo stesso organo giudicante, pertanto, avendo valutato come gravissimo l’impedimento che non aveva consentito ai contraenti di fruire della prestazione, aveva fatto corretta applicazione delle norme di cui agli artt. 1463 e 1345 c.c., inquadrando la fattispecie in esame nell’ipotesi in cui la causa del contratto, consistente nella fruizione di un viaggio con finalità turistica, diviene inattuabile per una causa di forza maggiore, non prevedibile e non ascrivibile alla condotta dei contraenti. (Sulla responsabilità della prestazione come inidoneità della prestazione a soddisfare l’interesse del creditore BIANCA, Diritto civile, V, La responsabilità, Milano, 1992, 383; MINERVINI, Pacchetto turistico e rinuncia del viaggiatore per calamità naturale, in Il civilista, 2008, n. 3).
 [2] L’ulteriore passaggio compiuto dalla Corte per giustificare la corretta applicazione dell’art 1463 c.c. riguarda il fatto che la causa concreta sia criterio di adeguamento allo scopo di verificare l’incidenza di eventi sopravvenuti che si ripercuotono sullo svolgimento del rapporto. Il pregio di questa sentenza è, infatti, quello di aver sottolineato, nuovamente, l’incidenza del concetto di causa in concreto sul piano funzionale del contratto. L’attenzione ricade sul sinallagma funzionale e quindi sugli effetti dell’irrealizzabilità della causa in concreto sul rapporto tra le prestazioni corrispettive.
 L’impossibilità di utilizzazione della prestazione da parte del creditore è, in particolare, un’autonoma causa di estinzione dell’obbligazione. L’art. 1463 c.c., secondo la Corte, assume una funzione di protezione in relazione alla parte impossibilitata a fruire della prestazione pattuita ed è, dunque, funzionale, proprio alla ricostituzione del sinallagma compromesso, non spostando l’ambito contrattuale della responsabilità bensì dovendosi interpretare – come correttamente fatto dal Tribunale – tenendo conto sia del rischio generale connaturato all’attività imprenditoriale sia del dovere di solidarietà sociale universalmente applicabile.
 La Suprema Corte chiarisce, infatti, che l’impossibilità sopravvenuta della prestazione può essere invocata da entrambe le parti del rapporto obbligatorio sinallagmatico. Tale impossibilità non ricorre solo nel caso in cui sia divenuta impossibile l’esecuzione della prestazione del debitore, ma anche nel caso in cui sia divenuta impossibile l’utilizzazione della prestazione della controparte, quando tale impossibilità sia comunque non imputabile al creditore e il suo interesse a riceverla sia venuto meno, verificandosi in tal caso la sopravvenuta irrealizzabilità della finalità essenziale in cui consiste la causa concreta del contratto e la conseguente estinzione dell’obbligazione. (Cass. 20 dicembre 2007, n. 26958 in Contratti, 2008, 786, con nota di BARBIERA, Risoluzione per impossibilità sopravvenuta e causa concreta del contratto a confronto; nello stesso senso anche Cass. 24 luglio 2007, n. 16315. In dottrina v. IZZI, Causa in concreto e sopravvenienze nel contratto di viaggio vacanza tutto compreso, in Giur. It., 2008, 1133 e ss; FEDE, Sopravvenuta inutilizzabilità della prestazione, in Studium iuris, 2008, 877 ss; ROLFI, Funzione concreta, interesse del creditore ed inutilità della prestazione: la Cassazione e la rielaborazione del concetto di causa in concreto, in Corr. Giur., 2008, 921 ss)
 Ne deriva, infine, quale ulteriore conseguenza, l’esclusione della validità dell’assunto per cui l’impossibilità sopravvenuta debba essere necessariamente ricollegata al fatto di un terzo: la non imputabilità al debitore (ex art. 1256 c.c.) non restringe il campo delle ipotesi ma, per quanto sopra argomentato, consente di allargare l’applicazione della norma a tutti i casi, meritevoli di tutela, in cui sia impossibile, per eventi imprevedibili e sopravvenuti, utilizzare la prestazione oggetto del contratto.
 ARTICOLO PRECEDENTE La fisionomia della compensatio lucri cum damno dopo l’intervento delle Sezioni Unite della Corte di Cassazione e dell’Adunanza Plenaria del Consiglio di Stato nel 2018
 PROSSIMO ARTICOLO È inammissibile il ricorso straordinario per Cassazione avverso l’ordinanza pronunciata in sede di reclamo cautelare
 Mediazione immobiliare e soggetti tenuti all'iscrizione al ruolo dei mediatori


type: wikipedia

text:
Vabadus, ka priius, kõige üldisemas mõttes on takistuste, piirangute või sunni puudumine.
 Vabaduse mõiste seostub liikumisega (liikumisvabadus). Füüsilises maailmas saab asi liikuda vabalt, kuni puuduvad piirangud ja jõud, mis takistavad selle liikumist või mis suunavad seda. Inimeste puhul tähendab see õigust valida vabalt töö- ja elukohta ja elukaaslast, soetada õiglase hinnaga vajalikke kaupu ja teenuseid ning müüa oma töö vilju seal, kus nende eest pakutakse parimat hinda.
 Vaimuilmas seostub vabadus minateadvuse sünni ja isiksusliku arenguga, mis ilmneb eneseteostuse käigus. See väljendub mõtte-, sõna-, tegevus- ja tahtevabaduses ning ilmneb inimeste käitumismudeli muutumises. Eneseteostuse vajadus ilmneb vaid sellisel inimesel, kes on omandanud MINA-teadvuse, julgeb väljendada oma tahet ja riskida reaalses maailmas oma teadmiste proovilepanekuga, olles seejuures valmis kandma ka sellest tulenevaid tagajärgi.
 Vabadus John Locke järgi
 John Locke (1632–1704) käsitles vabadust kui igamehe õigust (Teine traktaat valitsemisest). Tema õpetus vabadusest mahub nelja lausesse:
 Igaühel on õigus teha seda, mida ta tahab.
 Igaühe vabadus lõpeb seal, kus algab teise inimese vabadus.
 Kellelgi ei ole õigust võtta ära või ümber jagada teise inimese vara.
 Keegi ei pea abistama teisi kui see kahjustab tema enese toimetulekut.
 Vabaduse kontseptsioon
 Vabadust liigitatakse negatiivseks ja positiivseks, vastav eristus omistatakse tavaliselt Isaiah Berlinile.
 Negatiivne vabadus
 Negatiivne vabadus (ingl. Liberty) on määratletud läbi kõigi või mõnede teatud piirangute negatsiooni, st vabastust teatud piirangutest või kohustustest. See on vabadus kitsas mõttes ning ei määratle mingil viisil, mis sellest vabadusest positiivses mõttes tuleneb või kuidas seda peaks kasutatama. Seega võib ütelda, et negatiivne vabadus on vabadus millestki, seevastu positiivne vabadus on vabadus millekski, st sisuliselt on tegemist õigusega millelegi või millekski. Positiivne vabaduse määratlus märgitseb midagi väärtusena, mida on keegi või miski vaba taotlema ja sisaldab varjatult ka eeldust, et keegi või miski peaks tahtma seda taotleda.
 Lihtsaimad näited negatiivsest vabadusest oleks nt vabadus mitte võtta osa sõjaväelisest ajateenistusest, vabadus mitte alluda käsule, kui see on vastuolus isiklike veendumustega, vabadus mitte võtta osa kehalise kasvatuse tunnist jne.
 Näiteks inimene on kitsas mõttes vaba sel juhul, kui tema tegutsemisele ei tee keegi teine inimene takistusi või ei muuda tema tegutsemist mingil moel võimatuks. Samas ei ütle selline vabaduse määratlus mitte midagi selle kohta, mida inimene peaks oma vabadusega tegema, st on negatiivne määratlus. Termini negatiivne vabadus võttis kasutusele Jeremy Bentham, kes tähistas sellega sunduse puudumist. Negatiivset vabadust on muuhulgas propageerinud Thomas Hobbes, John Locke ja David Hume.
 Negatiivse vabaduse piirjuhuks võib pidada anarhiat, kui selle sisuks on igasuguste piirangute puudumine, normaalsel juhul on aga negatiivne vabadus siiski määratletud mõnede kindlate piirangute puudumisega.
 Positiivne vabadus
 Positiivne vabaduse (ingl. Freedom) näideteks võiks olla vabadus valida elukohta, vabadus avaldada avalikult arvamust, vabadus uskuda oma veendumustesse, vabadus loometegevuseks ja elu eesmärkide määramiseks vms.
 Kui määratleda positiivset vabadust kõige üldisemal tasemel, siis hõlmab see ala, kus inimene on autonoomne. Inimene on positiivses mõttes vaba siis, kui tal on kontroll oma elu üle või kui ta valitseb enda üle. Sellist autonoomiat piiravateks jõududeks peetakse tavaliselt inimese sees peituvaid jõude, nagu näiteks ihad ja tunded, mille suhtes inimene kunagi päris vaba pole. Ka on piiravate jõududena nähtud sotsiaalseid ja kultuurilisi tegureid. Selline vabaduse mõistmine oli üldlevinud antiigis ning selle teoreetiline käsitlus ulatub tagasi vähemalt Platonini, uusaegsete propageerijate hulka kuuluvad Immanuel Kant, Jean-Jacques Rousseau, Baruch Spinoza ja Georg Wilhelm Friedrich Hegel.
 Totaalne vabadus
 Totaalne vabadus tähendab, et igal inimesel on täielik vabadus teha mida ta tahab, eeldusel et ta ei kahjusta sellega teist inimest aga tema vabadust ennast teostada. Ideaalis tähendab see, et konsensust s.t et vaba arutelu käigus nõustuvad kõik protsessis osalejad langetatud otsusega. Olemuslikult tähendab see patsifistlikku anarhiat (s.t bürokraatliku organisatsiooni – riigi olemasolu vajaduse eitamist), kuid tegelikkuses on inimesed on läbematud ja vastaspool õhutab provokatsioonidega vägivalda.
 Anarhistliku teooria kohaselt peaks anarhistlik revolutsioon või evolutsioon elimineerima riigi ja vabastama inimesed sotsiaalsest rõhumisest; ning inimeste elutingimused, mis seni nende üle valitsesid võõra, stiihilise jõuna, lähevad inimeste endi kontrolli alla. Toimub hüpe paratamatusest vabadusse. Anarhia annab inimestele võimaluse objektiivseid loodusseadusi oma praktilises tegevuses teadlikult kasutada, ühiskonna arenemist sihikindlalt suunata, luua kõik vajalikud ainelised ja vaimsed eeldused kogu ühiskonna ja iga üksikisiku igakülgseks arenemiseks, s. o. tõelise vabaduse saavutamiseks.
 Vabadus ja paratamatus
 Vabadus ja paratamatus on tavakeeles teineteist välistavad mõisted. Vabadus on enesemääramine, võimalus toimida vastavalt tahtele, mida ei determineeri välistingimused. Vabadus on teatud mõttes inimese eetika alus.
 Johann Gottlieb Fichte, Friedrich Engels jt on defineerinud vabadust kui "tunnetatud paratamatust".
 Ajaloo algul, kui ei olnud veel ühe inimese seaduslikku võimu teise inimese üle, oli inimene vaba. Inimese vabaduse piiramine on tingitud sellest, et ühed inimesed sunnitakse alluma teistele inimestele (riigile), kes nende üle valitsevad. Hierarhiaks jagunenud riiklikus ühiskonnas seisavad ühiskondlikud suhted inimese vastas vaenuliku jõuna ja valitsevad tema üle.
 Vabaduse (sotsiaalses mõttes) vastanditeks on orjus ja vangipõli.
 Vabaduse käsitlused
 Vabadus psühholoogias
 George Alexander Kelly (1905–1967) püstitas küsimuse inimese vabadusest ja leidis, et inimese käitumine pole kunagi täielikult determineeritud, kuivõrd talle jääb vabadus sündmusi oma suva järgi tõlgendada. Samas on igaühe käitumine juba kas või tema eelnevate kogemuste ja nende alusel tekkivate hoiakute ning ootuste tõttu siiski ka determineeritud. Kelly jõudis järeldusele, et determinism ja vabadus on lahutamatud, kuivõrd see, mis määrab neist ühe, tagab samas vabanemise teisest.
 Burrhus Frederic Skinner (1904–1990) leidis, et vabadus ei ole mitte voli ise otsustada ja valida, vaid võime kontrollida oma käitumist. Seda määratlust võib soovi korral mõista lausa Camus' vaimus. (Vanglaski võib inimene tunda end sisemiselt vabana.)
 Vaata ka
 Vabadus, võrdsus, vendlus
 Vendlus
 Võrdsus
 Viited
 Kirjandus
 Uno Uri. Vabaduse mõistest, Tallinn 1985.
 John Stuart Mill. Vabadusest, Tallinn 1996.
 Filosoofia
 Kultuuriantropoloogia
 Poliitika
 Poliitiline filosoofia
 Politoloogia
 Sotsioloogia


type: contracts

text:
 15.12.2016
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 341/34
 ROZHODNUTIE SPOLOČNÉHO VÝBORU EHP
 č. 145/2015
 z 11. júna 2015,
 ktorým sa mení príloha II (Technické predpisy, normy, skúšky a certifikácia) k Dohode o EHP [2016/2180]
 SPOLOČNÝ VÝBOR EHP,
 so zreteľom na Dohodu o Európskom hospodárskom priestore (ďalej len „Dohoda o EHP“), a najmä na jej článok 98,
 keďže:
 (1)
 Nariadenie Komisie (EÚ) 2015/391 z 9. marca 2015, ktorým sa zamieta povolenie určitých zdravotných tvrdení o potravinách, ktoré odkazujú na vývoj a zdravie detí (1), sa má začleniť do Dohody o EHP.
 (2)
 Nariadenie Komisie (EÚ) 2015/403 z 11. marca 2015, ktorým sa mení príloha III k nariadeniu Európskeho parlamentu a Rady (ES) č. 1925/2006, pokiaľ ide o druhy rodu Ephedra a o Yohimbe [Pausinystalia yohimbe (K. Schum) Pierre ex Beille] (2), sa má začleniť do Dohody o EHP.
 (3)
 Nariadenie Komisie (EÚ) 2015/414 z 12. marca 2015, ktorým sa mení smernica Európskeho parlamentu a Rady 2002/46/ES, pokiaľ ide o glukozamínovú soľ kyseliny (6 S)-5-metyltetrahydrolistovej používanej pri výrobe výživových doplnkov (3), sa má začleniť do Dohody o EHP.
 (4)
 Toto rozhodnutie sa týka právnych predpisov o potravinách. Právne predpisy o potravinách sa na Lichtenštajnsko neuplatňujú, pokiaľ sa naň vzťahuje Dohoda medzi Európskym spoločenstvom a Švajčiarskou konfederáciou o obchode s poľnohospodárskymi výrobkami, ako je uvedené v úvode ku kapitole XII prílohy II k Dohode o EHP. Toto rozhodnutie sa preto neuplatňuje na Lichtenštajnsko.
 (5)
 Príloha II k Dohode o EHP by sa preto mala zodpovedajúcim spôsobom zmeniť,
 PRIJAL TOTO ROZHODNUTIE:
 Článok 1
 Kapitola XII prílohy II k dohode o EHP sa mení takto:
 1.
 V bode 54zzi (smernica Európskeho parlamentu a Rady 2002/46/ES) sa dopĺňa táto zarážka:
 „—
 32015 R 0414: nariadenie Komisie (EÚ) 2015/414 z 12. marca 2015 (Ú. v. EÚ L 68, 13.3.2015, s. 26).“
 2.
 V bode 54zzzu [nariadenie Európskeho parlamentu a Rady (ES) č. 1925/2006] sa dopĺňa táto zarážka:
 „—
 32015 R 0403: nariadenie Komisie (EÚ) 2015/403 z 11. marca 2015 (Ú. v. EÚ L 67, 12.3.2015, s. 4).“
 3.
 Za bod 94 [nariadenie Komisie (EÚ) č. 1229/2014] sa vkladá tento bod:
 „95.
 32015 R 0391: nariadenie Komisie (EÚ) 2015/391 z 9. marca 2015, ktorým sa zamieta povolenie určitých zdravotných tvrdení o potravinách, ktoré odkazujú na vývoj a zdravie detí (Ú. v. EÚ L 65, 10.3.2015, s. 15).“
 Článok 2
 Znenie nariadení (EÚ) 2015/391, (EÚ) 2015/403 a (EÚ) 2015/414 v islandskom a nórskom jazyku, ktoré sa uverejní v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie, je autentické.
 Článok 3
 Toto rozhodnutie nadobúda účinnosť 12. júna 2015 pod podmienkou, že boli doručené všetky oznámenia podľa článku 103 ods. 1 Dohody o EHP (*1).
 Článok 4
 Toto rozhodnutie sa uverejní v oddiele EHP a v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie.
 V Bruseli 11. júna 2015
 Za Spoločný výbor EHP
 predseda
 Gianluca GRIPPA
 (1) Ú. v. EÚ L 65, 10.3.2015, s. 15.
 (2) Ú. v. EÚ L 67, 12.3.2015, s. 4.
 (3) Ú. v. EÚ L 68, 13.3.2015, s. 26.
 (*1) Ústavné požiadavky neboli oznámené.