text:
ECLI:NL:PHR:2018:632 Parket bij de Hoge Raad, 18/02313, 25-5-2018, Civiel recht :: Jure.nl
 Uitspraak ECLI:NL:PHR:2018:632
 Parket bij de Hoge Raad, 18/02313
 Datum uitspraak: 25-5-2018
 ECLI:NL:PHR:2018:632
 Arrest Hoge Raad: ECLI:NL:HR:2018:1414, Gevolgd
 Nr. 18/02313 parketnr. CW 2016/107
 Hierbij wordt de beschikking van het gerechtshof Den Haag van 17 februari 2016 (ECLI:NL:GHDHA:2016:1392 ) voorgedragen voor cassatie ‘in het belang der wet’. Kan in een echtscheidingsprocedure een voorlopige voorziening op de voet van art. 223 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) worden verkregen in een geval waarin een voorlopige voorziening op de voet van art. 821 – 826 Rv niet (meer) mogelijk is?
 Bij beschikking van 12 juni 2015 heeft de rechtbank Rotterdam echtscheiding tussen partijen uitgesproken. De rechtbank heeft bepaald dat de man aan de vrouw een uitkering tot levensonderhoud moet betalen van € 2.082,- per maand, bij vooruitbetaling te voldoen, voor het eerst op de dag dat de echtscheidingsbeschikking is of zal zijn ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand, tot uiterlijk 1 december 2015. Voorts heeft de rechtbank verdeling gelast van de tussen partijen bestaande goederengemeenschap, op de wijze zoals door de rechtbank bepaald. De rechtbank heeft haar beschikking uitvoerbaar bij voorraad verklaard behalve ten aanzien van de echtscheiding en hetgeen meer of anders was verzocht afgewezen.
 De vrouw heeft op 10 september 2015 hoger beroep ingesteld bij het gerechtshof Den Haag. Op 16 november 2015 heeft de vrouw een voorlopige voorziening verzocht op de voet van art. 223 Rv. In rov. 6 van zijn beschikking van 17 februari 2016 heeft het hof een zodanig verzoek mogelijk geacht in deze scheidingsprocedure. In rov. 7 – 11 heeft het hof het verzoek inhoudelijk besproken. In het dictum van deze beschikking heeft het hof als voorlopige voorziening voor de duur van het geding de door de man aan de vrouw te betalen uitkering tot levensonderhoud bepaald op € 2.082,- per maand, met ingang van 1 december 2015 en met afwijzing van het meer of anders verzochte. Tot slot heeft het hof bepaald dat de behandeling van het hoger beroep zal worden voortgezet op een later te bepalen datum.
 In hoger beroep is komen vaststaan dat de echtscheidingsbeschikking op 30 oktober 2015 is ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand.
 Voorlopige voorzieningen in scheidingszaken
 Het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering regelt de rechtspleging in scheidingszaken in Boek III, titel 6, afdeling 2. Art. 821 lid 1 Rv bepaalt dat ieder der echtgenoten bij verzoekschrift voorlopige voorzieningen als bedoeld in de artikelen 822 en 823 Rv kan vragen . Art. 822 lid 1 Rv omschrijft welke voorlopige voorzieningen mogelijk zijn:
 “De rechter kan bij beschikking voor de duur van het geding:
 e. het bedrag bepalen dat de ene echtgenoot moet betalen voor het levensonderhoud van de andere echtgenoot.”
 Een voorlopige voorziening als bedoeld in art. 822 lid 1 Rv vangt aan op de dag van dagtekening van de beschikking waarbij zij wordt verleend, tenzij de rechter een eerdere of latere aanvangsdatum vaststelt (lid 2). Tegen een op grond van art. 822 Rv gegeven beschikking staat geen hogere voorziening open, behoudens cassatie ‘in het belang der wet’ (zie art. 824 lid 1 Rv). Een beschikking waarbij een of meer voorlopige voorzieningen zijn bepaald kan in de gevallen, genoemd in art. 824 lid 2 Rv, worden gewijzigd of worden ingetrokken door de rechtbank die (of het gerechtshof dat) de beschikking heeft gegeven.
 Uit de geschiedenis van de wettelijke regeling van de scheidingsprocedure is het volgende hier van belang.
 Bij wet van 6 mei 1971 (Stb. 290) tot herziening van het echtscheidingsrecht werd de voormalige vijfde afdeling van titel 6 van boek III Rv vervangen. De artikelen 815 e.v. Rv regelden van af dat moment de scheidingsprocedure. De artikelen 825 a – 825c (oud) Rv bepaalden welke voorlopige voorzieningen de rechter kon geven “totdat de einduitspraak op een vordering tot echtscheiding in kracht van gewijsde is gegaan” (art. 825a, lid 1 (oud) Rv). Art. 825e (oud) Rv bepaalde:
 “Indien de vordering tot echtscheiding wordt afgewezen, verliezen de voorlopige voorzieningen hun kracht, zodra het vonnis in kracht van gewijsde is gegaan.
 Indien de echtscheiding wordt uitgesproken, behouden de voorlopige voorzieningen die op de kinderen betrekking hebben, hun kracht totdat de voogdij overeenkomstig artikel 280 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek is begonnen, en de overige voorlopige voorzieningen tot het tijdstip van inschrijving van het vonnis in de registers van de burgerlijke stand.
 De voorlopige voorzieningen verliezen hun kracht zodra de mogelijkheid tot inschrijving van het vonnis is vervallen.”
 In het kader van een wetsevaluatie bracht een door de minister van Justitie ingestelde commissie onder voorzitterschap van J. de Ruiter rapport uit over mogelijke verbeteringen van het scheidingsprocesrecht. De commissie constateerde dat in de praktijk er veel vragen waren over de regeling van de voorlopige voorzieningen. Zij stelde onder meer voor, het begin- en eindtijdstip van de voorlopige voorzieningen beter te regelen:
 “Het einde van een voorlopige voorziening dient op een zodanig tijdstip te zijn gelegen dat een definitieve voorziening daarop direct aansluit. Zowel een lacune als een overlapping moeten worden vermeden.”
 De commissie wees in het bijzonder op het probleem dat een voorlopige voorziening eindigt zodra het echtscheidingsvonnis is ingeschreven. Over een nevenvoorziening met betrekking tot de alimentatie kan worden beslist in een latere uitspraak dan het echtscheidingsvonnis. Het is daarom geenszins denkbeeldig dat een voorlopige voorziening reeds eindigt op een tijdstip waarop nog niet is beslist over de (definitieve) vaststelling van de alimentatie of op een tijdstip waarop een m.b.t. de alimentatie gegeven beslissing nog niet voor tenuitvoerlegging vatbaar is. De commissie stelde daarom een wijziging voor van artikel 825e Rv zoals dit in 1974 gold .
 In 1979 heeft De Ruiter als minister een wetsvoorstel (15 638) ingediend tot herziening van het scheidingsprocesrecht en het omgangsrecht in verband met scheiding. In het destijds voorgestelde artikel 826 Rv waren al de contouren zichtbaar van de huidige tekst van art. 826 Rv. Het wetsvoorstel is uiteindelijk ingetrokken om een hier niet ter zake doende reden. In 1985 is een tweede wetsvoorstel tot herziening van het scheidingsprocesrecht ingediend (19 242). Het daarin voorgestelde artikel 827c Rv kwam in grote lijnen overeen met het in wetsvoorstel 15 638 voorgestelde artikel 82 6 . Het wetsvoorstel is uiteindelijk verworpen.
 Zoals gezegd bepaalde art. 825a lid 1 (oud) Rv dat ieder der echtgenoten voorlopige voorzieningen kon verzoeken “totdat de einduitspraak op een vordering tot echtscheiding in kracht van gewijsde is gegaan”. In HR 9 september 1988, ECLI:NL:HR:1988:AC1019, NJ 1989/410 m.nt. W.H. Heemskerk, werd op een vordering tot cassatie ‘in het belang der wet’ het volgende beslist:
 “Het eerste middel stelt de vraag aan de orde of een voorlopige voorziening als bedoeld in art. 825b onder b nog kan worden verzocht nadat het echtscheidingsvonnis in kracht van gewijsde is gegaan.
 Uit de formulering van het eerste lid van art. 825a lijkt te volgen dat deze vraag ontkennend moet worden beantwoord, immers dat de voorlopige voorzieningen bedoeld in de art. 825b en 825c slechts kunnen worden gevraagd ‘totdat de einduitspraak op een vordering tot echtscheiding in kracht van gewijsde is gegaan’, maar bij die formulering is ten onrechte verzuimd onderscheid te maken tussen – in de terminologie van het eerste lid van art. 825e: − die ‘voorlopige voorzieningen die op de kinderen betrekking hebben’, en de overige. Voor het maken van dit onderscheid bestaat aanleiding, omdat de art. 1:161 BW en 824 Rv de mogelijkheid openen omtrent het gezag over uit het huwelijk geboren minderjarige kinderen niet te beslissen in het vonnis dat de einduitspraak inhoudt op de vordering tot echtscheiding, maar eerst bij latere uitspraak en in de praktijk van deze mogelijkheid vrijwel steeds gebruik wordt gemaakt. Dit laatste leidt ertoe dat de uitspraak omtrent het gezag over de uit het huwelijk geboren minderjarige kinderen in de regel later in kracht van gewijsde gaat dan die op de vordering tot echtscheiding. Bijgevolg bestaat er behoefte aan dat een voorlopige voorziening die op de kinderen betrekking heeft, blijft gelden gedurende de tussenliggende periode en zo nodig gewijzigd kan worden gedurende die periode. De behoefte aan zulk een voorlopige voorziening zal soms ook eerst ontstaan gedurende die tussenliggende periode. Met eerstbedoelde behoeften houdt de wet rekening door in art. 825e tweede lid te bepalen dat voorlopige voorzieningen die op de kinderen betrekking hebben, hun kracht behouden totdat de voogdij overeenkomstig art. 1:280 BW is begonnen, en in art. 825d dat die voorzieningen tot dat tijdstip kunnen worden gewijzigd. In aansluiting daarop moet worden aangenomen dat voorzieningen die op de kinderen betrekking hebben, tot dat tijdstip ook nog voor de eerste maal kunnen worden verzocht, en wel aan de rechter die alsdan de regeling van het gezag over de uit het huwelijk geboren minderjarige kinderen heeft te treffen. (...)” (rov. 3.1)
 In een derde wetsvoorstel ter herziening van het scheidingsprocesrecht (21 881) werd opnieuw een regel voorgesteld die grotendeels overeenkwam met de inhoud van het in wetsvoorstel 15 638 voorgestelde artikel 826 Rv. Het derde wetsvoorstel had wel succes. Bij wet van 1 juli 1992, Stb. 373, in werking getreden op 1 januari 1993, is het scheidingsprocesrecht herzien. In verband met de zo-even aangehaalde uitspraak van de Hoge Raad van 9 september 1988 werd het eerste lid van art. 821 Rv opnieuw geformuleerd. Niet langer was het criterium ‘totdat de einduitspraak op een vordering tot echtscheiding in kracht van gewijsde is gegaan’. Voortaan zou een voorlopige voorziening kunnen worden gevraagd ‘tot het tijdstip waarop een zodanige voorziening, indien gegeven, ingevolge artikel 826 haar kracht verliest ’.
 In beginsel verliest een voorlopige voorziening haar kracht zodra de beschikking waarbij de echtscheiding is uitgesproken wordt ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand of zodra de mogelijkheid daartoe vervalt: dit is de hoofdregel van art. 826 lid 1 Rv. De dag van de inschrijving van de echtscheidingsbeschikking geeft het tijdstip aan waarop het huwelijk eindigt (art. 1:163 lid 1 BW; zie ook art. 1:20 lid 2 BW). Indien het verzoek tot inschrijving niet is gedaan uiterlijk zes maanden na de dag waarop de beschikking in kracht van gewijsde is gegaan, verliest de beschikking haar kracht (art. 1:163 lid 3 BW).
 Het eerste lid van art. 826 Rv bevat verscheidene uitzonderingen op deze hoofdregel. Kort samengevat:
 - een voorlopige voorziening als bedoeld in art. 822, lid 1 onder a Rv (gebruik echtelijke woning) blijft van kracht totdat de beslissing op een verzoek als bedoeld in art. 7:266 lid 5 BW (huurrecht woning), indien dit verzoek is gedaan, in kracht van gewijsde gaat;
 - indien een verzoek tot voorziening in het gezag is gedaan of door de rechter ambtshalve in het gezag wordt voorzien, blijven voorlopige voorzieningen die op de minderjarige kinderen betrekking hebben van kracht totdat het gezag overeenkomstig art. 1:253p BW is begonnen;
 - een voorlopige voorziening als bedoeld in art. 822, lid 1 onder e Rv (voorlopige onderhoudsbijdrage) blijft van kracht totdat de beslissing op een verzoek als bedoeld in art. 1:157 BW (verzoek vaststelling onderhoudsbijdrage), indien dit verzoek is gedaan, bij toewijzing voor tenuitvoerlegging vatbaar wordt dan wel bij afwijzing in kracht van gewijsde gaat.
 Uit deze wetsgeschiedenis kan worden afgeleid dat de wetgever beoogde in scheidingsprocedures zowel een mogelijke leemte tussen als een mogelijke overlapping van een voorlopige voorziening en een daarmee corresponderende (definitieve) nevenvoorziening te voorkomen. Zie in dezelfde zin: HR 8 juli 1996, ECLI:NL:HR:1996:AC0478, NJ 1997/120 m.nt. J. de Boer:
 “(...) Het huidige art. 826 Rv., dat zakelijk overeenstemt met art. 826 van het in 1986 ingetrokken wetsvoorstel 15 638 en met art. 827c van het in 1990 door de Eerste Kamer verworpen wetsvoorstel 19 242, heeft blijkens de toelichting op de twee laatstgenoemde bepalingen tot strekking voorlopige voorzieningen zo goed mogelijk te laten aansluiten op eventuele overeenkomstige definitieve voorzieningen (Kamerstukken II, 1978/79, 15 638, nr. 3, blz. 24 en 25, alsmede Kamerstukken II, 1986/87, 19 242, nr. 6, blz. 17). Met name wilde men het ‘hiaat’ opvullen, dat onder het toenmalige art. 825e kon ontstaan, indien de rechter eerst bij latere uitspraak een definitieve alimentatie vaststelde en de voorlopige alimentatievoorziening ingevolge lid 2 van die bepaling reeds voordien was geëindigd door inschrijving van het echtscheidingsvonnis. (...)” (rov. 3.3.2).
 Het bepaalde in art. 821 Rv brengt mee dat een voorlopige voorziening niet meer kan worden verzocht vanaf het tijdstip waarop een zodanige voorziening, indien gegeven, ingevolge art. 826 Rv haar kracht verliest. Den Hartog Jager omschrijft het stelsel als volgt:
 “Eerst de situatie dat geen verwante nevenvoorziening is gevraagd. De voorlopige voorzieningen eindigen dan bij inschrijving van de echtscheiding. De wet is in zoverre duidelijk.
 Is er op de overeenkomstige nevenvoorziening (bijvoorbeeld de partneralimentatie ) nog niet beslist dan loopt de voorlopige voorziening ten aanzien van de partneralimentatie door, ook na de inschrijving.
 Dan de situatie waarin geen hoger beroep wordt ingesteld en in de echtscheidingsbeschikking werd beslist op de overeenkomstige nevenvoorziening. De beschikking is terstond uitvoerbaar en vervangt de voorlopige voorziening. Dit is anders ten aanzien van het huurrecht. Die voorlopige voorziening blijft van kracht totdat de bodembeslissing in kracht van gewijsde gaat (art. 826 lid 1 onder a Rv), tenzij de rechter anders bepaalt. Dit is ook anders voor de alimentatiebeslissing die eerst gaat werken bij inschrijving van de echtscheidingsbeschikking.”
 Als gevolg van berusting in de echtscheiding is mogelijk dat de echtscheidingsbeschikking wordt ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand terwijl de scheidingsprocedure voor het overige doorloopt om ook een beslissing te verkrijgen over de in eerste aanleg door een der echtgenoten verzochte nevenvoorziening als bedoeld in art. 827 Rv.
 In de onderhavige zaak had de vrouw in eerste aanleg een nevenvoorziening op de voet van art. 827 Rv verzocht, namelijk een uitkering tot levensonderhoud ten laste van de man. De rechtbank heeft dit verzoek toegewezen voor een beperkt tijdvak (te weten: vanaf de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking tot 1 december 2015). De rechtbank heeft die beslissing uitvoerbaar bij voorraad verklaard. Het door de vrouw ingestelde hoger beroep was gericht tegen deze beslissing op haar verzoek om vaststelling van partneralimentatie; in zoverre werd de scheidingsprocedure in hoger beroep dus voortgezet. Het hof is in de bestreden beschikking uitdrukkelijk ervan uitgegaan dat een voorlopige voorziening met betrekking tot de partneralimentatie niet langer kan worden verzocht op de voet van art. 822, lid 1 onder e, Rv. Het hof overwoog in rov. 6:
 “Nu bij de bestreden beschikking ten laste van de man aan de vrouw een partneralimentatie van € 2.082,- per maand is toegekend met ingang van de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking en ter terechtzitting is gebleken dat de echtscheidingsbeschikking op 30 oktober 2015 is ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand, kan een voorlopige partneralimentatie ingevolge artikel 822, lid 1, sub e Rv niet langer worden verzocht. ”
 Deze beslissing van het hof was niet een gevolg van het enkele feit van de inschrijving van de echtscheidingsbeschikking, maar vloeide voort uit de omstandigheid dat de toegewezen nevenvoorziening met betrekking tot de partneralimentatie inging op de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking: de bij voorraad uitvoerbaar verklaarde beslissing van de rechtbank was vanaf die datum vatbaar voor tenuitvoerlegging.
 Omdat de toegewezen nevenvoorziening met betrekking tot de alimentatie eindigde op 1 december 2015 en de vrouw het niet eens was met die beperking in de tijd, heeft zij getracht langs een andere route een voorlopige voorziening te verkrijgen voor de duur van het geding in hoger beroep. Op het verzoek van de vrouw heeft het hof onderzocht of in hoger beroep een nieuwe voorlopige voorziening met betrekking tot de partneralimentatie kon worden gegeven op grond van art. 223 Rv.
 Voorlopige voorzieningen op grond van art. 223 Rv
 Art. 223 Rv bepaalt dat iedere partij tijdens een aanhangig geding kan vorderen dat de rechter een voorlopige voorziening treft voor de duur van dat geding. Samenhang met de hoofdvordering is vereist. Een op de voet van art. 223 Rv getroffen voorlopige voorziening blijft van kracht totdat de vordering in de hoofdzaak is ingetrokken, dan wel de einduitspraak in kracht van gewijsde is gegaan. Een vordering tot het treffen van een voorlopige voorziening kan voor het eerst worden ingesteld in het geding in hoger beroep.
 Bij beschikking van 5 december 2014 heeft de Hoge Raad een beschikking van het gerechtshof te Leeuwarden van 1 december 2011 ‘in het belang der wet’ gecasseerd. Het betrof toen geen echtscheidingsprocedure, maar wel een familierechtelijk geschil. Bij beschikking van de rechtbank van 25 mei 2010 was een vader veroordeeld tot betaling van een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van zijn minderjarige dochter. De vader had in eerste aanleg wijziging verzocht van deze beschikking. Nadat het wijzigingsverzoek door de rechtbank was afgewezen, stelde de vader daartegen hoger beroep in. Hij verzocht bovendien het gerechtshof de beschikking van 25 mei 2010 bij wijze van voorlopige voorziening te schorsen en beriep zich daarbij op art. 223 Rv. Het hof wees laatstgenoemd verzoek af, op de grond dat in een verzoekschriftprocedure hoe dan ook geen plaats is voor het treffen van een voorlopige voorziening op de voet van art. 223 Rv. De Hoge Raad verklaarde de daartegen gerichte rechtsklacht gegrond en overwoog:
 “De wet en de aard van de verzoekschriftprocedure zoals geregeld in art. 261 e.v. Rv verzetten zich niet tegen overeenkomstige toepassing van art. 223 Rv op verzoekschriftprocedures. Er zijn geen aanwijzingen dat de wetgever, door alleen in zaken van echtscheiding en scheiding van tafel en bed voorlopige voorzieningen wettelijk te regelen (art. 821 – 826 Rv), daarbuiten de mogelijkheid van een voorlopige voorziening in de verzoekschriftprocedure heeft willen uitsluiten. Derhalve kan ook in andere gevallen in een verzoekschriftprocedure een incidenteel verzoek gedaan worden tot het treffen van een voorlopige voorziening voor de duur van het geding, overeenkomstig hetgeen art. 223 Rv bepaalt voor dagvaardingsprocedures.” (rov. 3.4).
 Na deze beschikking van de Hoge Raad is discussie ontstaan over de vraag hoe de regeling van de voorlopige voorzieningen in scheidingsprocedures (art. 821 – 826 Rv) zich verhoudt tot de nieuwe mogelijkheid van een voorlopige voorziening op de voet van art. 223 Rv. In zijn annotatie in NJ 2016/261 (onder 4) schreef W.D.H. Asser al:
 “Het is evident dat de specifieke regeling van art. 821-826 Rv. derogeert aan de nu toegelaten algemene analoge toepassing van art. 223 Rv, maar grensconflicten zullen zich vermoedelijk wel gaan voordoen.”
 De Bie heeft betoogd dat strikt onderscheid moet worden gemaakt tussen de scheidingsprocedure en andersoortige verzoekschriftprocedures. Een voorlopige voorziening als bedoeld in art. 223 Rv achtte De Bie uitgesloten in het scheidingsgeding, nu voor voorlopige voorzieningen in de scheidingsprocedure een bijzondere wettelijke regeling (lex specialis) is getroffen in de artikelen 82 1 – 826 Rv. Ook Schaafsma-Beversluis gaat om deze reden ervan uit dat een voorlopige voorziening op grond van art. 223 Rv niet kan worden getroffen in de scheidingsprocedure: een overeenkomstige toepassing van art. 223 Rv is niet aan de orde omdat de aard van de zaak zich hiertegen verzet. Nauta maakt nog onderscheid tussen de in art. 822 en 823 Rv genoemde voorlopige voorzieningen en andere, tussen scheidende echtgenoten mogelijk in aanmerking komende voorlopige maatregelen:
 “De opsomming (...) is limitatief. Denkbaar is dat op korte termijn een andere ordemaatregel geboden is, zoals een straat- of contactverbod (...). Een dergelijke voorziening kan niet via de procedure van art. 821 Rv worden getroffen; wel via een kort geding (...) of via de voorlopige voorzieningenprocedure van art. 223 die van overeenkomstige toepassing is in de verzoekschriftprocedure.”
 De rechtspraak is op dit punt verdeeld. Rechtbank Limburg 11 juni 2015 (ECLI:NL:RBLIM:2015:5770, rov. 2.2) overwoog:
 “De vraag evenwel of de bijzondere wettelijke regeling van voorlopige voorzieningen in zaken van echtscheiding en scheiding van tafel en bed in die zaken overeenkomstige toepassing van artikel 223 Rv in zaken van echtscheiding en scheiding van tafel en bed w él uitsluit, heeft de Hoge Raad [lees: op 5 december 2014] onbeantwoord gelaten. Naar het oordeel van de rechtbank verzet de aard van de zaak zich tegen overeenkomstige toepassing van artikel 223 Rv in zaken van echtscheiding en scheiding van tafel en bed. Een andere conclusie zou ook niet goed passen binnen het systeem van de wet, waarin de wetgever in zaken van echtscheiding en scheiding van tafel en bed, in de artikelen 821 tot en met 826 Rv, een bijzondere wettelijke regeling heeft getroffen die op een aantal cruciale punten, zoals de inhoud en de duur van de te treffen voorlopige voorzieningen en het ontbreken van de mogelijkheid van hoger beroep, afwijkt van de algemene regeling van artikel 223 Rv . ”
 Ook de rechtbank Rotterdam 24 juni 2015 (ECLI:NL:RBROT:2015:5042) zag geen ruimte voor toepassing van art. 223 Rv in echtscheidingsprocedures:
 “Naar het oordeel van de rechtbank is artikel 223 Rv niet geschreven voor echtscheidingsprocedures, nu ten aanzien van die procedures reeds de mogelijkheid bestaat om voorlopige voorzieningen te vragen, welke voorzieningen limitatief in artikel 822 Rv zijn opgesomd. De mogelijkheid om een provisionele voorziening te vragen als bedoeld in artikel 223 Rv is immers specifiek bedoeld voor andere verzoekschriftprocedures dan echtscheidingsprocedures. (...) Door ook andere niet in artikel 822 Rv genoemde voorlopige voorziening [en] mogelijk te maken in echtscheidingsprocedures zou binnen de echtscheidingsprocedure een ongelijkheid ontstaan ten aanzien van de mogelijke voorlopige voorzieningen, hetgeen als ongewenst resultaat een versplintering van de procedure mee zou brengen (...). Voorts heeft de wetgever bewust besloten om hoger beroep in een voorziening ex artikel 822 Rv in beginsel uit te sluiten en wijziging zeer beperkt mogelijk te maken, terwijl van een voorziening ex artikel 223 Rv hoger beroep en cassatie kan worden ingesteld (...). De rechtbank stelt vervolgens vast dat artikel 822 Rv niet de mogelijkheid kent een verklaring voor recht af te geven inhoudende dat de man naast de vrouw met het gezag is belast.” (rov. 3.4.5).
 Aanvankelijk was ook het gerechtshof Den Haag van oordeel:
 “(...) dat een vordering, gebaseerd op artikel 223 Rv ., niet mogelijk is in een verzoekschriftprocedure, te meer nu het gaat om een echtscheidingszaak, een ander wettelijk systeem van voorlopige voorzieningen voorhanden is en niet gesproken kan worden van zodanige spoed, dat afzonderlijk en voorafgaand aan de uitspraak in de hoofdzaak daarop zou moeten worden beslist.”
 Na voormelde beschikking van de Hoge Raad van 5 december 2014 is het gerechtshof Den Haag hiervan teruggekomen. In een beschikking van 16 december 2015 achtte dit gerechtshof het mogelijk dat op grond van art. 223 lid 1 Rv in hoger beroep een voorlopige voorziening wordt getroffen, ook al is de echtscheidingsbeschikking reeds ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand en een voorlopige voorziening op grond van art. 821 – 826 Rv niet meer mogelijk. In de thans voor cassatie voorgedragen beschikking van 17 februari 2016 zet het gerechtshof de laatstgenoemde jurisprudentie voort. Het hof overweegt:
 “Nu de vrouw mitsdien geen gebruik meer kan maken van voornoemde wettelijke mogelijkheid tot het treffen van een voorlopige partneralimentatie gedurende de echtscheidingsprocedure is het hof van oordeel dat het haar vrij staat een incidenteel verzoek te doen tot het treffen van een partneralimentatie voor de duur van het geding als bedoeld in artikel 223 Rv . ” (rov. 6)
 In tegengestelde zin oordeelde het gerechtshof Amsterdam op 26 april 2016 (ECLI:NL:GHAMS:2016:1642):
 “De wetgever heeft binnen de verzoekschriftprocedure alleen in zaken van echtscheiding en scheiding van tafel en bed de mogelijkheid tot het treffen van voorlopige voorzieningen geregeld. Naar het oordeel van het hof moet deze regeling als een lex specialis worden aangemerkt die boven de lex generalis van artikel 223 Rv gaat. (...) Binnen een echtscheidingsprocedure als de onderhavige bestaat dus geen ruimte om, naast de regeling van artikel 821-826 Rv , een op artikel 223 Rv gebaseerd verzoek te doen. Dat de mogelijkheid om tijdens de echtscheidingsprocedure of die van tafel en bed voorlopige voorzieningen te vragen naar inhoud en duur beperkt is maakt dit niet anders. De regeling van artikel 821-826 Rv zou illusoir worden, indien daarnaast een op artikel 223 Rv gebaseerd verzoek zou kunnen worden gedaan. ” (rov. 4.8)
 Ten einde een beslissing van de Hoge Raad te verkrijgen, wordt de beschikking van het gerechtshof Den Haag voorgedragen voor cassatie ‘in het belang der wet’. In zijn meergenoemde beschikking van 5 december 2014 heeft de Hoge Raad overwogen dat er geen aanwijzingen zijn dat de wetgever, door alleen in zaken van scheiding en scheiding van tafel en bed voorlopige voorzieningen wettelijk te regelen (art. 821 – 826 Rv), daarbuiten de mogelijkheid van een voorlopige voorziening in de verzoekschriftprocedure heeft willen uitsluiten. Dat oordeel, hoe duidelijk op zichzelf ook, geeft geen uitsluitsel over het antwoord op de vraag of binnen de regeling van de scheidingsprocedure als bedoeld in art. 821 – 826 Rv ruimte bestaat voor een voorlopige voorziening op de voet van art. 223 lid 1 Rv.
 Dat de regeling van de scheidingsprocedure in art. 821 – 826 Rv zich als een bijzondere regeling (lex specialis) verhoudt tot de algemeen geldende regel van art. 223 Rv, lijkt niemand te betwisten en ligt ook mijns inziens voor de hand. De discussie spitst zich toe op de vraag of – en, zo ja, in welke gevallen – toepassing van de algemene regel in art. 223 Rv de bijzondere regeling in art. 821 – 826 Rv doorkruist. De meest resolute oplossing is die van het gerechtshof Amsterdam, dat iedere toepassing van art. 223 Rv uitsluit in een scheidingsprocedure als bedoeld in art. 821 – 826 Rv. In die strikte rechtsopvatting zal zich nooit de situatie kunnen voordoen dat toepassing van de algemene regel van art. 223 Rv de bijzondere regel doorkruist.
 De wettelijke systematiek komt in wezen neer op toepassing van het beginsel dat een voorlopige voorziening slechts wordt getroffen voor de periode totdat de bodemrechter een beslissing heeft gegeven en die beslissing door partijen moet worden nageleefd. Zoals beschreven in de alinea’s 2.9 – 2.10 hiervoor, is dat moment voor sommige voorlopige voorzieningen gelegen in de inschrijving van de echtscheidingsbeschikking in de registers van de burgerlijke stand; voor andere voorlopige voorzieningen totdat overeenkomstig art. 1:253p BW het gezag is begonnen of in de dag waarop de beslissing van de bodemrechter over het huurrecht kracht van gewijsde heeft gekregen. Voor voorlopige voorzieningen met betrekking tot onderhoudsbijdragen is dit: de dag waarop de beslissing van de bodemrechter over de daarmee corresponderende nevenvoorziening vatbaar is geworden voor tenuitvoerlegging. De thans bestreden beslissing doorkruist deze bijzondere regeling.
 Daartegenover staat de omstandigheid dat de bijzondere regeling van de scheidingsprocedure, ook na alle wijzigingen daarvan, een lacune laat bestaan. Anders dan door overeenkomstige toepassing van art. 223 Rv of een afzonderlijk kort geding kan in een geval als het onderhavige geen voorlopige voorziening omtrent een bijdrage in de kosten van levensonderhoud worden verkregen voor de duur van het geding in hoger beroep. Uitgedrukt in andere woorden: de bij voorraad uitvoerbare beslissing van de bodemrechter in eerste aanleg fixeert de rechtstoestand met betrekking tot de maandelijkse onderhoudsbijdrage, tot het moment waarop het gerechtshof de grieven daartegen heeft behandeld en die appelbeslissing ten uitvoer kan worden gelegd. Weliswaar zal de rechter die over een gevraagde voorlopige voorziening een beslissing moet nemen zich in de regel richten naar hetgeen de bodemrechter heeft beslist, maar een casus als de onderhavige toont het betrekkelijke daarvan. Indien de verwachting van de rechtbank dat de vrouw vanaf 1 december 2015 zelf in haar levensonderhoud zal kunnen voorzien feitelijk niet uitkomt, kan de vrouw dringend behoefte hebben aan een voorlopige vaststelling van een bijdrage in haar levensonderhoud voor de duur van de scheidingsprocedure in hoger beroep. In de thans bestreden beschikking heeft het gerechtshof Den Haag ruimte gelaten voor toepassing van art. 223 Rv, langs welke weg aan deze behoefte tegemoet kan worden gekomen.
 Het komt mij voor dat een oplossing voor deze problematiek zou moeten komen van de wetgever, waarbij een wettelijke regeling binnen het scheidingsprocesrecht naar mijn mening meer in de rede ligt dan de door het gerechtshof gekozen constructie via art. 223 Rv. Hoe dan ook, gewenst is dat de Hoge Raad zich uitspreekt over de toelaatbaarheid van de hier door het gerechtshof Den Haag gekozen overeenkomstige toepassing van art. 223 Rv.
 3 Middel van cassatie
 Schending van het recht − in het bijzonder van het bepaalde in art. 223 en art. 821 in verbinding met art. 826 en art. 822 Rv − doordat het hof, na te hebben vastgesteld dat de beschikking van 12 juni 2015 waarin echtscheiding tussen partijen was uitgesproken en – uitvoerbaar bij voorraad – een beslissing was gegeven over de partneralimentatie, op 30 oktober 2015 was ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand en de vrouw mitsdien geen gebruik meer kan maken van de wettelijke mogelijkheid tot het treffen van een voorlopige partneralimentatie gedurende de echtscheidingsprocedure, heeft overwogen:
 “(...) dat het haar vrij staat een incidenteel verzoek te doen tot het treffen van een partneralimentatie voor de duur van het geding als bedoeld in artikel 223 Rv . ” (rov. 6)
 en dienovereenkomstig bij wijze van voorlopige voorziening de door de man aan de vrouw voor de duur van het geding in hoger beroep te betalen uitkering tot levensonderhoud heeft bepaald op € 2.082,- per maand met ingang van 1 december 2015. Hiermee heeft het hof miskend dat de mogelijkheid om in scheidingszaken, als bedoeld in Boek III, titel 6, afdeling 2, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, een voorlopige voorziening te treffen met betrekking tot een uitkering tot levensonderhoud bij uitsluiting wordt bepaald door hetgeen is bepaald in die afdeling.
 4 Vordering
 De vordering strekt tot vernietiging ‘in het belang der wet’ van voormelde beschikking van het gerechtshof Den Haag van 17 februari 2016, met bepaling dat de vernietiging geen nadeel toebrengt aan de door partijen verkregen rechten.
 Den Haag, 25 mei 2018.
 Zaaknr. 200.176.394/02. Tegen deze beschikking is geen gewoon cassatieberoep ingesteld.
 Aanleiding tot deze vordering is een advies van de Commissie cassatie in het belang der wet aan de procureur-generaal d.d. 6 oktober 2017. Het advies is te raadplegen op de website van de Hoge Raad (Zie: over de Hoge Raad/over ons/bijzondere taken HR en PG/cassatie in het belang der wet).
 De einddatum 1 december 2015 hield verband met de verwachting van de rechtbank dat de vrouw vanaf die datum door inkomsten uit arbeid in haar eigen levensonderhoud zou kunnen voorzien. Daarover ging ook de discussie in hoger beroep; zie rov. 4 en rov. 10 van de bestreden beschikking van het gerechtshof.
 De afloop van de procedure in hoger beroep is te kennen uit Gerechtshof Den Haag 14 september 2016, ECLI:NL:GHDHA:2016:2737.
 Verzoeken tot scheiding van tafel en bed worden in deze voordracht niet besproken.
 Art. 823 Rv regelt de ondertoezichtstelling van minderjarigen en wordt in deze voordracht niet besproken; art. 826 Rv is daarop niet van toepassing.
 Voor een kort overzicht van de wetsgeschiedenis: Tekst & Commentaar Personen- en familierecht, 2016, Rv. Boek III, Titel 6, Afdeling 2, aant. 5 (Nauta); P.A.M. Meijknecht, Scheidingsprocesrecht, een gebed zonder eind, Ars Aequi 1993, blz. 568 – 573; I.F. Dam en M. Ynzonides, Herziening scheidingsprocesrecht, Advocatenblad 1992, blz. 646 - 652.
 Zoals gewijzigd bij wet van 9 juni 1971, Stb. 380; inwerkingtreding 1 oktober 1971.
 Rapport van de commissie tot advisering over mogelijke verbeteringen van het scheidingsprocesrecht, Den Haag: Staatsuitgeverij, 1974, blz. 10.
 Rapport van de commissie tot advisering over mogelijke verbeteringen van het scheidingsprocesrecht, Den Haag: Staatsuitgeverij, 1974, blz. 10 en 21.
 Kamerstukken II 1978/79, 15 638, nr. 2. Zie voor de memorie van toelichting: Kamerstukken II 1978/79, 15 638, nr. 3, blz. 24 – 25.
 Kamerstukken II 1985/86, 19 242, nr. 2. Zie voor de memorie van toelichting: Kamerstukken II 1985/86, 19 242, nr. 3, blz. 19.
 Zie de memorie van toelichting, Kamerstukken II 1990/91, 21 881, nr. 3, blz. 9.
 Zie voor de inwerkingtreding: Stb. 1992, 530. Als gevolg van de wet van 7 juli 1994, Stb. 570, tot herziening van het procesrecht in zaken van personen- en familierecht is de scheidingsprocedure verplaatst naar de tweede afdeling van titel 6.
 Zie de MvT, Kamerstukken II 1990/91, 21 881, nr. 3, blz. 3.
 Ter zijde: getroffen voorlopige voorzieningen verliezen ook hun kracht wanneer het echtscheidingsverzoek wordt ingetrokken of zodra de beschikking waarbij het echtscheidingsverzoek wordt afgewezen in kracht van gewijsde gaat (art. 826 lid 2 Rv).
 W.H.B. den Hartog Jager, (Echt)scheidingsprocesrecht, 2014, blz. 78.
 Zie art. 358 lid 1 Rv; berusting in een gedeelte van het dictum is mogelijk. De uitleg van een akte tot berusting is soms in geschil (is uitsluitend berust in de echtscheiding of ook in de beslissing op het verzoek om een nevenvoorziening?); zie daarover de conclusie van plv. P-G De Vries Lentsch-Kostense voor HR 3 november 2006, ECLI:NL:HR:2006:AY7936 (art. 81 RO) en, bijvoorbeeld, gerechtshof Amsterdam 31 januari 2017, ECLI:NL:GHAMS:2017:551.
 Zie voor gevallen waarin werd getwijfeld of het al mogelijk was de echtscheidingsbeschikking in te schrijven: HR 22 oktober 2010, ECLI:NL:HR:2010:BN1258, NJ 2010/667 m.nt. S.F.M. Wortmann; HR 30 maart 2012, ECLI:NL:HR:2012:BV1029, NJ 2012/214.
 Zie alinea 2.13 hiervoor.
 Het woord ‘vorderen’ is te verklaren als volgt: art. 223 maakt deel uit van paragraaf 5 (‘Voorlopige voorzieningen’) van de tiende afdeling (‘Incidentele vorderingen’) van titel 2 (‘De dagvaardingsprocedure in eerste aanleg’) van boek I Rv.
 Zie over het vereiste van samenhang laatstelijk: HR 13 oktober 2017, ECLI:NL:HR:2017:2624 (rov. 6.1.2).
 Vgl. Groene Serie Burgerlijke Rechtsvordering, art. 223, aantek. 6 en 9 (G. Snijders); Parl. Gesch. Burgerlijk Procesrecht, Van Mierlo/Bart, blz. 389. Voordien kende het wetboek (in art. 51 oud en art. 116 oud Rv) de mogelijkheid van een ‘provisionele vordering’.
 HR 5 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3533, NJ 2016/261 m.nt. W.D.H. Asser; zie hierover ook: R.E. de Groot, De spoedvoorziening van artikel 223 Rv . Over een onbekende voorlopige voorziening in verhouding tot het bekende kort geding, Amersfoort: Celsus, 2015, blz. 43.
 A.V.T. de Bie, EB 2015/33 (punt 5).
 Groene Serie, Burgerlijke Rechtsvordering, Boek I, titel 3, aantek. 19 (E.L. Schaafsma-Beversluis); E.L. Schaafsma-Beversluis, Kroniek familieprocesrecht, TCR 2015/2, blz. 36.
 T&C Rv, art. 822, aantek. 7. Rb. Gelderland 28 februari 2017 (ECLI:NL:RBGEL:2017:1074) zag een mogelijkheid om in een echtscheidingsprocedure waarin de echtscheidingsbeschikking nog niet was ingeschreven, op grond van art. 223 Rv een andersoortige voorlopige voorziening te treffen dan die, welke in art. 822 Rv zijn genoemd.
 Gerechtshof Den Haag 8 oktober 2014, ECLI:NL:GHDHA:2014:3261, rov. 4 (uitgesproken vóór de bovengenoemde beschikking van de Hoge Raad van 5 december 2014). Vgl. Rb. Zutphen 29 juni 2011, ECLI:NL:RBZUT:2011:BU5688 (“Ook het feit dat voorlopige voorzieningen in het kader van een echtscheidingsprocedure wel geregeld zijn maakt dit oordeel niet anders. (...) en daarnaast dient [lees: in die zaken] het opnemen van een limitatieve opsomming van mogelijke voorlopige voorzieningen in dat kader naar het oordeel van de rechtbank niet als een uitbreiding, maar juist als een beperking te worden opgevat: andere dan de daar genoemde voorlopige voorzieningen zijn niet mogelijk, waarmee impliciet wordt verwoord dat indien dit niet uitdrukkelijk was bepaald, de te verzoeken voorlopige voorzieningen onbegrensd waren geweest.”)
 Gerechtshof Den Haag 16 december 2015, ECLI:NL:GHDHA:2015:3810 (rov. 6 en 9). Zie ook: gerechtshof Den Haag 16 december 2015, ECLI:NL:GHDHA:2015:3643.
 ECLI:NL:HR:1988:AC1019, 9-9-1988, RvdW 1988, 148
 ECLI:NL:HR:1996:AC0478, 8-7-1996, RvdW 1996, 158
 ECLI:NL:HR:2006:AY7936, 3-11-2006
 ECLI:NL:PHR:2010:BN1258, 22-10-2010
 ECLI:NL:RBZUT:2011:BU5688, 29-6-2011
 ECLI:NL:HR:2012:BV1029, 30-3-2012
 ECLI:NL:GHDHA:2014:3261, 8-10-2014
 ECLI:NL:GHDHA:2015:3643, 16-12-2015
 ECLI:NL:GHDHA:2015:3810, 16-12-2015
 ECLI:NL:RBLIM:2015:5770, 11-6-2015
 ECLI:NL:RBROT:2015:5042, 24-6-2015
 ECLI:NL:GHAMS:2016:1642, 26-4-2016
 ECLI:NL:GHDHA:2016:1392, 17-2-2016
 ECLI:NL:GHDHA:2016:2737, 14-9-2016
 ECLI:NL:GHAMS:2017:551, 31-1-2017
 ECLI:NL:HR:2017:2624, 13-10-2017
 ECLI:NL:RBGEL:2017:1074, 28-2-2017


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 31.10.2013
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 289/33
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) št. 1060/2013
 z dne 29. oktobra 2013
 o izdaji dovoljenja za bentonit kot krmni dodatek za vse živalske vrste
 (Besedilo velja za EGP)
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe Evropskega parlamenta in Sveta (ES) št. 1831/2003 z dne 22. septembra 2003 o dodatkih za uporabo v prehrani živali (1), zlasti člena 9(2) Uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Uredba (ES) št. 1831/2003 določa izdajo dovoljenj za dodatke za uporabo v prehrani živali ter podlago in postopke za izdajo takih dovoljenj. Člen 10 navedene uredbe določa ponovno oceno dodatkov, dovoljenih v skladu z Direktivo Sveta 70/524/EGS (2).
 (2)
 Bentonit je bil z Direktivo Komisije 82/822/EGS (3) v skladu z Direktivo 70/524/EGS odobren brez časovne omejitve kot krmni dodatek, vključen v skupino vezalcev, sredstev proti strjevanju in koagulantov, za vse živalske vrste. Navedeni dodatek je bil naknadno vpisan v register krmnih dodatkov kot obstoječi proizvod v skladu s členom 10(1)(b) Uredbe (ES) št. 1831/2003.
 (3)
 V skladu s členom 10(2) Uredbe (ES) št. 1831/2003 in v povezavi s členom 7 navedene uredbe je bil vložen zahtevek za ponovno oceno bentonita kot krmnega dodatka za vse živalske vrste kot vezalca in sredstva proti strjevanju ter v skladu s členom 7 navedene uredbe za novo dovoljenje kot snov za kontrolo kontaminacije z radionuklidi za vse živalske vrste. Poleg tega je bil v skladu s členom 7 Uredbe (ES) št. 1831/2003 vložen zahtevek za novo dovoljenje za bentonit kot snov za zmanjševanje kontaminacije krme z mikotoksini za vse živalske vrste. Z navedenimi zahtevki je bila podana zahteva za uvrstitev navedenega dodatka v kategorijo dodatkov „tehnološki dodatki“, v skladu s členom 7(3) Uredbe (ES) št. 1831/2003 pa so jim priloženi zahtevani podatki in dokumenti.
 (4)
 Evropska agencija za varnost hrane (v nadaljnjem besedilu: Agencija) je v mnenjih z dne 2. februarja 2011 (4), 14. junija 2011 (5) in 14. junija 2012 (6) navedla, da uporaba bentonita pod predlaganimi pogoji uporabe nima škodljivega vpliva na zdravje živali in ljudi ali na okolje ter da je lahko učinkovit kot vezalec in sredstvo proti strjevanju ter kot snov za kontrolo kontaminacije z radionuklidi za vse živalske vrste. Ugotovljeno je bilo tudi, da je bentonit lahko učinkovit kot vezalec aflatoksina za krave molznice in da se ta ugotovitev lahko razširi na vse prežvekovalce. Agencija meni, da ni potrebe po posebnih zahtevah v zvezi s spremljanjem po dajanju na trg. Potrdila je tudi poročilo o analitski metodi krmnega dodatka, ki ga je predložil referenčni laboratorij, ustanovljen z Uredbo (ES) št. 1831/2003.
 (5)
 Ker predložene študije in vitro izpolnjujejo pogoje za dokazovanje učinkovitosti tehnoloških dodatkov, določene v Uredbi Komisije (ES) št. 429/2008 (7), zlasti pod točko 4 Priloge II in točko 1.4 Priloge III navedene uredbe, in ker je bilo v njih jasno dokazano, da vežejo aflatoksin B1 (AfB), poleg tega pa je bila vezljivost, omejena na aflatoksin B1, opredeljena kot značilna za bentonit, se ugotovitve o učinkovitosti snovi za zmanjševanje kontaminacije krme z mikotoksini lahko štejejo kot zadostne za razširitev uporabe na perutnino in prašiče.
 (6)
 Ocena bentonita je pokazala, da so pogoji za dovoljenje iz člena 5 Uredbe (ES) št. 1831/2003 izpolnjeni. Zato bi bilo treba dovoliti uporabo navedenega dodatka, kakor je opredeljeno v prilogah k tej uredbi.
 (7)
 Ker ni varnostnih razlogov, zaradi katerih bi morali takoj začeti veljati spremenjeni pogoji za izdajo dovoljenja za bentonit kot vezalec in sredstvo proti strjevanju, je primerno zagotoviti prehodno obdobje, da se lahko zainteresirane strani pripravijo na izpolnjevanje novih zahtev zaradi izdaje dovoljenja.
 (8)
 Ukrepi iz te uredbe so v skladu z mnenjem Stalnega odbora za prehranjevalno verigo in zdravje živali –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Bentonit, kakor je opredeljen v prilogah in ki spada v kategorijo dodatkov „tehnološki dodatki“ in funkcionalne skupine „snovi za zmanjševanje kontaminacije krme z mikotoksini“, „vezalci“, „sredstva proti strjevanju“ in „snovi za kontrolo kontaminacije z radionuklidi“, se dovoli kot dodatek v prehrani živali v skladu s pogoji iz navedenih prilog.
 Člen 2
 Dodatek iz Priloge II, ki spada v funkcionalni skupini „vezalci“ in „sredstva proti strjevanju“, ter krma, ki vsebuje navedeni dodatek, proizvedena in označena pred [24 mesecev po datumu začetka veljavnosti te uredbe – datum vstavi služba, pristojna za objave] v skladu s pravili, ki se uporabljajo pred [datum začetka veljavnosti te uredbe – datum vstavi služba, pristojna za objave], se lahko še naprej dajeta na trg in uporabljata do porabe obstoječih zalog.
 Člen 3
 Ta uredba začne veljati dvajseti dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Bruslju, 29. oktobra 2013
 Za Komisijo
 Predsednik
 José Manuel BARROSO
 (1) UL L 268, 18.10.2003, str. 29.
 (2) Direktiva Sveta 70/524/EGS z dne 23. novembra 1970 o dodatkih v krmi, UL L 270, 14.12.1970, str. 1.
 (3) Enainštirideseta Direktiva Komisije 82/822/EGS z dne 19. novembra 1982 o spremembi prilog k Direktivi Sveta 70/524/EGS o dodatkih v krmi (82/822/EGS), UL L 347, 7.12.1982, str. 16.
 (4) EFSA Journal (2011); 9(2):2007.
 (5) EFSA Journal (2011); 9(6):2276.
 (6) EFSA Journal (2012); 10(7):2787.
 (7) Uredba Komisije (ES) št. 429/2008 z dne 25. aprila 2008 o podrobnih pravilih za izvajanje Uredbe Evropskega parlamenta in Sveta (ES) št. 1831/2003 v zvezi s pripravo in predložitvijo vlog ter oceno krmnih dodatkov in izdajo dovoljenj zanje, UL L 133, 22.5.2008, str. 1.
 PRILOGA I
 Identifikacijska številka dodatka
 Dodatek
 Kemijska formula, opis, analitska metoda
 Vrsta ali kategorija živali
 Najvišja starost
 Najnižja vsebnost
 Najvišja vsebnost
 Druge določbe
 Datum poteka veljavnosti dovoljenja
 mg aktivne snovi/kg popolne krmne mešanice z vsebnostjo vlage 12 %
 Kategorija tehnoloških dodatkov. Funkcionalna skupina: snovi za zmanjševanje kontaminacije krme z mikotoksini: aflatoksin B1
 1m558
 Bentonit
 Sestava dodatka
 Bentonit: ≥ 70 % smektita (dioktahedralni montmorilonit)
 Lastnosti aktivne snovi
 Bentonit: ≥ 70 % smektita (dioktahedralni montmorilonit)
 < 10 % opala in glinenca
 < 4 % kremena in kalcita
 AfB1 – vezljivost (BC
 AfB1
 ) nad 90 %
 Analitska metoda
 (1)
 Za določanje bentonita v krmnem dodatku: rentgenska difrakcija (XRD).
 Za določanje BC
 AfB1
 dodatka: preskus absorpcije, izveden v puferski raztopini pri pH 5,0 s koncentracijo 4 mg/l za AfB1 in 0,02 % (m/v) za krmni dodatek.
 prežvekovalci
 perutnina
 prašiči
 —
 20 000
 1.
 V navodilih za uporabo navedite:
 —
 „Preprečiti sočasno oralno uporabo z makrolidi“;
 —
 za perutnino: „Preprečiti sočasno uporabo z robenidini“.
 2.
 Za perutnino: sočasna uporaba s kokcidiostatiki, razen robenidina, je kontraindicirana pri stopnji bentonita nad 5 000 mg/kg popolne krmne mešanice.
 3.
 Skupna količina bentonita ne sme presegati dovoljene najvišje stopnje v popolni krmni mešanici, ki znaša 20 000 mg/kg popolne krmne mešanice.
 4.
 Uporaba dodatka je dovoljena v krmi, ki je v skladu z zakonodajo Evropske unije o neželenih snoveh v živalski krmi.
 5.
 Zaradi varnosti se pri ravnanju z dodatkom uporabljajo zaščita za dihala, zaščitna očala in rokavice.
 19. november 2023
 (1) Podrobnosti o analitskih metodah so na voljo na naslednjem naslovu referenčnega laboratorija Evropske unije: http://irmm.jrc.ec.europa.eu/EURLs/EURL_feed_additives/Pages/index.aspx
 PRILOGA II
 Identifikacijska številka dodatka
 Dodatek
 Kemijska formula, opis, analitska metoda
 Vrsta ali kategorija živali
 Najvišja starost
 Najnižja vsebnost
 Najvišja vsebnost
 Druge določbe
 Datum poteka veljavnosti dovoljenja
 mg aktivne snovi/kg popolne krmne mešanice z vsebnostjo vlage 12 %
 Kategorija tehnoloških dodatkov. Funkcionalna skupina: vezalci
 1m558i
 Bentonit
 Sestava dodatka
 Bentonit: ≥ 50 % smektita
 Lastnosti aktivne snovi
 Bentonit: ≥ 50 % smektita
 Analitska metoda
 (1)
 Za določanje v krmnem dodatku: rentgenska difrakcija (XRD).
 vse živalske vrste
 —
 20 000
 1.
 V navodilih za uporabo navedite:
 —
 „Preprečiti sočasno oralno uporabo z makrolidi“;
 —
 pri perutnini: „Preprečiti sočasno uporabo z robenidini“.
 2.
 Za perutnino: sočasna uporaba s kokcidiostatiki, razen robenidina, je kontraindicirana pri stopnji bentonita nad 5 000 mg/kg popolne krmne mešanice.
 3.
 Skupna količina bentonita ne sme presegati dovoljene najvišje stopnje v popolni krmni mešanici, ki znaša 20 000 mg/kg popolne krmne mešanice.
 4.
 Zaradi varnosti se pri ravnanju z dodatkom uporabljajo zaščita za dihala, zaščitna očala in rokavice.
 19. november 2023
 Kategorija tehnoloških dodatkov. Funkcionalna skupina: sredstva proti strjevanju
 1m558i
 Bentonit
 Sestava dodatka
 Bentonit: ≥ 50 % smektita
 Lastnosti aktivne snovi
 Bentonit: ≥ 50 % smektita
 Analitska metoda
 (1)
 Za določanje v krmnem dodatku: rentgenska difrakcija (XRD).
 vse živalske vrste
 —
 20 000
 1.
 V navodilih za uporabo navedite:
 —
 „Preprečiti sočasno oralno uporabo z makrolidi“;
 —
 pri perutnini: „Preprečiti sočasno uporabo z robenidini“.
 2.
 Za perutnino: sočasna uporaba s kokcidiostatiki, razen robenidina, je kontraindicirana pri stopnji bentonita nad 5 000 mg/kg popolne krmne mešanice.
 3.
 Skupna količina bentonita ne sme presegati dovoljene najvišje stopnje v popolni krmni mešanici, ki znaša 20 000 mg/kg popolne krmne mešanice.
 4.
 Zaradi varnosti se pri ravnanju z dodatkom uporabljajo zaščita za dihala, zaščitna očala in rokavice.
 19. november 2023
 Kategorija tehnoloških dodatkov. Funkcionalna skupina: snovi za kontrolo kontaminacije z radionuklidi (134/137Cs)
 1m558i
 Bentonit
 Sestava dodatka
 Bentonit: ≥ 50 % smektita
 Lastnosti aktivne snovi
 Bentonit: ≥ 50 % smektita
 Analitska metoda
 (1)
 Za določanje v krmnem dodatku: rentgenska difrakcija (XRD).
 vse živalske vrste
 —
 —
 1.
 V navodilih za uporabo navedite:
 —
 „Preprečiti sočasno oralno uporabo z makrolidi“;
 —
 pri perutnini: „Preprečiti sočasno uporabo z robenidini“.
 2.
 Za perutnino: sočasna uporaba s kokcidiostatiki, razen robenidina, je kontraindicirana pri stopnji bentonita nad 5 000 mg/kg popolne krmne mešanice.
 3.
 Mešanica različnih virov bentonita ne sme presegati dovoljene najvišje stopnje v popolni krmni mešanici, ki znaša 20 000 mg/kg popolne krmne mešanice.
 4.
 Dodatek se lahko uporablja, kadar je krma kontaminirana z radioaktivnim cezijem, da se ga nadzira pri živalih in živalskih proizvodih.
 5.
 Zaradi varnosti se pri ravnanju z dodatkom uporabljajo zaščita za dihala, zaščitna očala in rokavice.
 19. november 2023
 (1) Podrobnosti o analitskih metodah so na voljo na naslednjem naslovu referenčnega laboratorija Evropske unije: http://irmm.jrc.ec.europa.eu/EURLs/EURL_feed_additives/Pages/index.aspx


text:
 Avis juridique important
 |
 52004PC0742
 Návrh rozhodnutí Rady kterým se v souladu s článkem 19 směrnice 2003/96/ES povoluje Spojenému království použít osvobození nízkohodnotného pevného paliva od dávky za změnu klimatu /* KOM/2004/0742 konecném znení */
 V Bruselu dne 09.11.2004KOM(2004) 742 v konečném zněníNávrhROZHODNUTÍ RADYkterým se v souladu s článkem 19 směrnice 2003/96/ES povoluje Spojenému království použít osvobození nízkohodnotného pevného paliva od dávky za změnu klimatu(předložená Komisí)ODŮVODNNÍ1. PřEDLOžENÍ žÁDOSTIDopisem ze dne 18. června 2004 britské orgány požádaly Komisi o odchylku, která by jim umožnila pokračovat v používání osvobození nízkohodnotného pevného paliva od dávky za změnu klimatu (DZK) v souladu s článkem 19 směrnice 2003/96/ES[1]. S cílem získat potřebné informace k posouzení žádosti zaslala Komise v dopise ze dne 13. července doplňující otázky, na něž britské orgány odpověděly dne 10. srpna 2004.Spojené království zavedlo DZK dne 1. dubna 2001. Podle orgánů Spojeného království je dávka určena na podporu energetické účinnosti a nízkouhlíkových technologií mimo sektor domácností. Vztahuje se na plyn, uhlí, elektrickou energii a zkapalněný ropný plyn (k vytápění) používaný v podnikatelském a veřejném sektoru. Na podporu řádných postupů v oblasti životního prostředí je povolena řada osvobození od dávky. Pevná paliva[2] o hodnotě nižší než 15 GBP na tunu, mezi které například patří smíšené smetky a odpady z těžby uhlí a výroby koksu, jsou od dávky osvobozena. To představuje velmi malou úlevu, která byla z důvodů týkajících se životního prostředí zavedena současně se zavedením dávky v dubnu 2001, a to s cílem podpořit využití nízkohodnotného pevného paliva, které by jinak bylo uloženo na skládce odpadu.Od vstupu směrnice 2003/96/ES v platnost jsou členské státy, které neukládají daň na tato paliva, povinny takovéto zdanění zavést.Podle orgánů Spojeného království by zrušení osvobození od dávky vedlo k uložení daně ve výši DZK uvalené na uhlí a koks (11,70 GBP na tunu). Nízkohodnotné uhlí se v průměru prodává za 2,10 GBP za tunu ve srovnání s průměrnou cenou 28 GBP za tunu v případě uhlí běžné jakosti. Uložení DZK v plné výši by proto zvýšilo cenu více než šestkrát, což by vytlačilo nízkohodnotné uhlí z trhu a vedlo by k jeho ukládání na skládku odpadu. I zavedení snížené sazby a uložení DZK ve výši minimální sazby EPD by zvýšilo cenu odpadních pevných paliv více než dvojnásobně, což by je též vytlačilo z trhu a vedlo k jejich ukládání na skládku odpadu. Poté, co Spojené království zavedlo daň za skládkování, byly tyto suroviny od této daně osvobozeny.Producenti z ostatních členských států mohou tyto produkty dovážet a mít nárok na osvobození od daně.Tato politika je založena na objektivních zásadách a prováděna prostřednictvím odstupňovaného systému. Toto osvobození je jako takové součástí obecného systému. Konkrétně z povahy a logiky této dávky (jde o energetickou daň) vyplývá, že produkty o tak nízké výhřevnosti jsou od dávky osvobozeny. Sazby DZK se zakládají na energetickém obsahu paliv a odpadní pevná paliva mají mnohem menší energetický obsah než běžná pevná paliva. Kromě toho je tato dávka z hlediska životního prostředí zaměřena spíše na podporu využívání těchto surovin než na jejich ukládání na skládku odpadu.Osvobození se omezuje na podniky, které prodávají takovéto nízkohodnotné pevné palivo, a mělo by mít pouze nepatrný vliv na hospodářskou soutěž a obchod. Orgány Spojeného království jsou přesvědčeny, že tyto suroviny prodává pouze pár společností (méně než 10) a všechny využívají tohoto osvobození. Roční náklady stávající úlevy v rámci celého odvětví představují pro státní pokladnu Spojeného království asi 100 000 GBP. Kromě toho by jakákoli selektivnost k tomuto osvobození byla v souladu s povahou systému Spojeného království. Orgány Spojeného království usuzují, že toto opatření proto nepředstavuje státní podporu.2. HODNOCENÍ KOMISEPodle čl. 19 odst. 1 směrnice 2003/96/ES může Rada jednomyslně na návrh Komise povolit kterémukoli členskému státu, aby zavedl další osvobození od daní nebo snížení spotřebních daní z důvodů některé zvláštní politiky.Osvobození požadovaná podle článku 19 směrnice 2003/96/ES musejí být posouzena z hlediska jejich slučitelnosti s politikami Společenství.Osvobození od daně podporuje využívání nízkohodnotného pevného paliva k výrobě energie namísto jeho ukládání na skládku. Ačkoli z hlediska politiky životního prostředí je skutečně lepší energii využívat než ukládat na skládku, správný přístup v souladu se zásadou "znečišťovatel platí" by spočíval v použití nižší sazby daně na takovéto nízkohodnotné pevné palivo v souvislosti s jeho energetickým obsahem. Úplné osvobození od daně proto není v souladu s povahou a logikou systému. Vzhledem k odlišné jakosti a energetickému obsahu surovin a následným obtížím při stanovení přesné sazby daně a vzhledem k tomu, že jsou dotčeny malé částky, lze připustit úplné osvobození od daně jako dočasné opatření.Požadované opatření proto musí být časově omezeno. Ustanovení čl. 19 odst. 2 směrnice 2003/96/ES stanoví, že takové opatření je možné schválit maximálně na dobu šesti let. Osvobození ve prospěch nízkohodnotného pevného paliva by proto mohlo být použitelné do roku 2010. Tento časový rámec rovněž poskytuje orgánům Spojeného království možnost přehodnotit užitek osvobození od daně za skládkování na základě politického cíle podporovat energetické využití nízkohodnotných pevných paliv.Pokud jde o pravidla pro státní podporu, je nutné připomenout, že se použijí bez ohledu na jakékoli schválení osvobození od spotřební daně. S ohledem na skutečnost, že odhadovaná celková hodnota osvobození všech příjemců dohromady je 100 000 GBP, je v každém případě nepravděpodobné, že by hodnota osvobození pro jednotlivého příjemce přesáhla strop určený v nařízení Komise (ES) č. 69/2001 ze dne 12. ledna 2001 o použití článků 87 a 88 Smlouvy o ES na podporu de minimis[3].3. ROZHODNUTÍKOMISE NAVRHUJE, ABY RADA PODLE čLÁNKU 19 SMěRNICE 2003/96/ES POVOLILA SPOJENÉMU KRÁLOVSTVÍ POUžÍVAT DO 1. LEDNA 2010 OSVOBOZENÍ OD DANě VE PROSPěCH NÍZKOHODNOTNÉHO PEVNÉHO PALIVA.NávrhROZHODNUTÍ RADYkterým se v souladu s článkem 19 směrnice 2003/96/ES povoluje Spojenému království použít osvobození nízkohodnotného pevného paliva od dávky za změnu klimatu(Pouze anglické znění je závazné)RADA EVROPSKÉ UNIE,s ohledem na Smlouvu o založení Evropského společenství,s ohledem na směrnici Rady 2003/96/ES ze dne 27. října 2003, kterou se mění struktura rámcových předpisů Společenství o zdanění energetických produktů a elektřiny[4], a zejména na čl. 19 odst. 1 uvedené směrnice,s ohledem na návrh Komise,[5]vzhledem k těmto důvodům:(1) Dopisem ze dne 18. června 2004 orgány Spojeného království požádaly Komisi o výjimku, která by jim umožnila pokračovat v používání osvobození nízkohodnotného pevného paliva od dávky za změnu klimatu (DZK) v souladu s článkem 19 směrnice 2003/96/ES.(2) DZK Spojeného království je určena na podporu energetické účinnosti a nízkouhlíkových technologií mimo sektor domácností. Vztahuje se na plyn, uhlí, elektrickou energii a zkapalněný ropný plyn používaný k vytápění v podnikatelském a veřejném sektoru.(3) Osvobození od DZK byla zavedena v roce 2001, aby podpořila řádné postupy v oblasti životního prostředí. Pevná paliva o hodnotě nižší než 15 GBP na tunu, mezi které například patří smíšené smetky a odpady z těžby uhlí a výroby koksu, jsou od dávky osvobozena.(4) Od vstupu směrnice 2003/96/ES v platnost jsou členské státy, které neukládají daň na tato paliva, povinny takovéto zdanění zavést.Osvobození od daně by podpořilo využívání nízkohodnotného pevného paliva k výrobě energie namísto jeho ukládání na skládku. Ačkoli z hlediska politiky životního prostředí je skutečně lepší energii využívat než ukládat na skládku, zásada "znečišťovatel platí" by vedla k použití nižší sazby daně na toto nízkohodnotné pevné palivo v souvislosti s jeho energetickým obsahem. Vzhledem k odlišné jakosti a energetickému obsahu surovin a následným obtížím při stanovení přesné sazby daně a vzhledem k tomu, že jsou dotčeny malé částky, mohlo by se úplné osvobození od daně připustit jako dočasné opatření. Toto osvobození by proto mělo být časově omezeno.(5) Roční náklady stávající úlevy v rámci celého odvětví představují pro státní pokladnu Spojeného království asi 100 000 GBP. Je-li osvobození od daně státní podporou, použijí se obvyklá pravidla. Zdá se, že se na úlevu vztahuje nařízení Komise (ES) č. 69/2001 ze dne 12. ledna 2001 o použití článků 87 a 88 Smlouvy o ES na podporu de minimis[6]. Pokud však přínos pro jednotlivý podnik přesahuje strop stanovený v uvedeném nařízení, musí být oznámen Komisi v souladu s nařízení (ES) 659/1999 ze dne 22. března 1999, kterým se stanoví prováděcí pravidla k článku 93 Smlouvy o ES[7].(6) Komise pravidelně zkoumá snížení a osvobození od daně, aby ověřila, že nenarušují hospodářskou soutěž nebo řádné fungování vnitřního trhu a jsou slučitelné s politikou Společenství v oblasti ochrany životního prostředí, energie a dopravy,PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:Článek 1Spojenému království se povoluje použít osvobození od spotřební daně ve prospěch nízkohodnotného pevného paliva o hodnotě nižší než 15 GBP na tunu.Článek 2Použitelnost tohoto rozhodnutí končí dnem 31. prosince 2009.Článek 3Toto rozhodnutí je určeno Spojenému království Velké Británie a Severního Irska.V Bruselu dneZa Radupředseda / předsedkyně[1] Úř. věst. L 283, 31.10.2003, s. 51. Směrnice naposledy pozměněná směrnicí 2004/75/ES (Úř. věst. L 157, 30.4.2004, s. 100).[2] "Pevným palivem" se rozumí pouze uhlí a lignit; koks a polokoks z uhlí nebo lignitu; ropný koks.[3] Nařízení Komise (ES) č. 69/2001 ze dne 12. ledna 2001 o použití článků 87 a 88 Smlouvy o ES na podporu de minimis (Úř. věst. L 10, 13.1.2001, s. 30).[4] Úř. věst. L 283, 31.10.2003, s. 51. Směrnice naposledy pozměněná směrnicí 2004/75/ES (Úř. věst. L 157, 30.4.2004, s. 100).[5] Úř. věst C [...] [...], s. [...][6] Úř. věst. L 10, 13.1.2001, s. 30.[7] Úř. věst. L 83, 27.3.1999, s. 1 - 9.


type: contracts

text:
 11.6.2014
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 170/50
 ORDNING
 mellem Den Europæiske Union og Fyrstendømmet Liechtenstein om vilkårene for landets deltagelse i Det Europæiske Asylstøttekontor
 DEN EUROPÆISKE UNION, i det følgende benævnt »EU«,
 på den ene side, og
 FYRSTENDØMMET LIECHTENSTEIN, i det følgende benævnt »Liechtenstein«,
 på den anden side, ER —
 under henvisning til artikel 49, stk. 1, i Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 439/2010 af 19. maj 2010 om oprettelse af et europæisk asylstøttekontor (1), i det følgende benævnt »forordningen«, og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 Det er i forordningen fastsat, at for at Det Europæiske Asylstøttekontor, i det følgende benævnt »støttekontoret«, kan opfylde sin funktion, bør det være åbent for deltagelse af lande, som har indgået aftaler med EU, i henhold til hvilke de har indført og anvender EU-retten på de områder, der er omfattet af forordningen, navnlig Island, Liechtenstein, Norge og Schweiz, i det følgende benævnt »de associerede lande«.
 (2)
 Liechtenstein har indgået aftaler med EU, i henhold til hvilke landet har indført og anvender EU-retten på det område, der er omfattet af forordningen, navnlig aftalen mellem Det Europæiske Fællesskab og Det Schweiziske Forbund om kriterier og mekanismer for fastsættelse af, hvilken stat der er ansvarlig for behandlingen af en asylansøgning indgivet i en medlemsstat eller i Schweiz (2) —
 BLEVET ENIGE OM FØLGENDE:
 Artikel 1
 Deltagelsens omfang
 Liechtenstein deltager fuldt ud i støttekontorets arbejde og har ret til at modtage den i forordningen omhandlede støtte fra støttekontoret i overensstemmelse med de betingelser, der er fastsat ved denne ordning.
 Artikel 2
 Bestyrelsen
 Liechtenstein er repræsenteret i støttekontorets bestyrelse som observatør uden stemmeret.
 Artikel 3
 Finansielt bidrag
 1. Liechtenstein bidrager til støttekontorets indtægter med et årligt beløb, der er beregnet i forhold til landets bruttonationalprodukt (BNP) som en procentdel af BNP i alle de deltagende stater i overensstemmelse med den formel, der er fastlagt i bilag I.
 2. Det i stk. 1 nævnte finansielle bidrag forfalder til betaling dagen efter, at denne ordning træder i kraft. Det første finansielle bidrag nedsættes forholdsmæssigt i forhold til den resterende del af det år, hvori denne ordning er trådt i kraft.
 Artikel 4
 Databeskyttelse
 1. Inden for rammerne af denne ordning behandler Liechtenstein oplysninger i overensstemmelse med Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 95/46/EF af 24. oktober 1995 om beskyttelse af fysiske personer i forbindelse med behandling af personoplysninger og om fri udveksling af sådanne oplysninger (3).
 2. Inden for rammerne af denne ordning finder Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 45/2001 af 18. december 2000 om beskyttelse af fysiske personer i forbindelse med behandling af personoplysninger i fællesskabsinstitutionerne og -organerne og om fri udveksling af sådanne oplysninger (4) anvendelse på støttekontorets behandling af personoplysninger.
 3. Liechtenstein skal overholde reglerne i bestyrelsens forretningsorden om fortrolig behandling af dokumenter, der er i støttekontorets besiddelse.
 Artikel 5
 Retlig status
 Støttekontoret skal efter liechtensteinsk ret anses for at være en juridisk person og skal i Liechtenstein have den mest vidtgående rets- og handleevne, som liechtensteinsk ret tillægger juridiske personer. Det kan i særdeleshed erhverve og afhænde løsøre og fast ejendom og optræde som part i retssager.
 Artikel 6
 Ansvarsordning
 Støttekontorets ansvar reguleres efter forordningens artikel 45, stk. 1, 3 og 5.
 Artikel 7
 Den Europæiske Unions Domstol
 Liechtenstein anerkender Den Europæiske Unions Domstols kompetence i forhold til støttekontoret, jf. forordningens artikel 45, stk. 2 og 4.
 Artikel 8
 Støttekontorets personale
 1. Som det fremgår af forordningens artikel 38, stk. 1, og artikel 49, stk. 1, finder vedtægten for tjenestemænd og ansættelsesvilkårene for de øvrige ansatte i Den Europæiske Union, og de regler, der i fællesskab er vedtaget af institutionerne med henblik på anvendelsen af disse vedtægter og ansættelsesvilkår og de gennemførelsesbestemmelser, som er vedtaget af støttekontoret i medfør af forordningens artikel 38, stk. 2, anvendelse på statsborgere i Liechtenstein, der ansættes af støttekontoret.
 2. Uanset artikel 12, stk. 2, litra a), og artikel 82, stk. 3, litra a), i ansættelsesvilkårene for de øvrige ansatte i Den Europæiske Union kan liechtensteinske statsborgere, der råder over deres fulde borgerlige rettigheder, ansættes på kontrakt af støttekontorets direktør i henhold til de eksisterende regler for udvælgelse og ansættelse af personale, som er vedtaget af støttekontoret.
 3. Forordningens artikel 38, stk. 4, finder tilsvarende anvendelse på statsborgere i Liechtenstein.
 4. Statsborgere i Liechtenstein kan dog ikke blive udnævnt til posten som administrerende direktør for støttekontoret.
 Artikel 9
 Privilegier og immuniteter
 Liechtenstein anvender over for støttekontoret og dettes personale protokollen vedrørende Den Europæiske Unions privilegier og immuniteter (5), samt eventuelle bestemmelser om støttekontorets personaleforhold, der vedtages i medfør af nævnte protokol.
 Artikel 10
 Bekæmpelse af svig
 Bestemmelserne vedrørende forordningens artikel 44 om EU's finanskontrol i Liechtenstein for så vidt angår deltagerne i støttekontorets arbejde er fastsat i bilag II.
 Artikel 11
 Udvalg
 1. Et udvalg, der består af repræsentanter for Europa-Kommissionen og Liechtenstein, overvåger den korrekte gennemførelse af denne ordning og sikrer en løbende informationsformidling og udveksling af synspunkter i denne henseende. Af praktiske årsager mødes dette udvalg samtidig med de tilsvarende udvalg, der er oprettet med andre associerede lande, der deltager i medfør af forordningens artikel 49, stk. 1. Det mødes på anmodning af enten Liechtenstein eller Europa-Kommissionen. Støttekontorets bestyrelse orienteres om arbejdet i udvalget.
 2. Oplysninger om planlagt EU-lovgivning, som enten direkte påvirker eller ændrer forordningen, eller forventes at få virkninger for det finansielle bidrag, der er omhandlet i denne ordnings artikel 3, skal videregives og drøftes i udvalget.
 Artikel 12
 Bilag
 Bilagene til denne ordning udgør en integreret del af denne ordning.
 Artikel 13
 Ikrafttræden
 1. De kontraherende parter godkender denne ordning i overensstemmelse med deres egne interne procedurer. De underretter hinanden om afslutningen af disse procedurer.
 2. Denne ordning træder i kraft på den første dag i den første måned efter datoen for den sidste meddelelse, jf. stk. 1.
 Artikel 14
 Ophør og gyldighed
 1. Denne ordning indgås for en ubegrænset periode.
 2. Hver kontraherende part kan efter høring af udvalget opsige denne ordning ved meddelelse herom til den anden kontraherende part. Denne ordning finder ikke længere anvendelse seks måneder efter datoen for en sådan meddelelse.
 3. Denne ordning bringes til ophør i tilfælde af opsigelse af protokollen mellem Det Europæiske Fællesskab, Det Schweiziske Forbund og Fyrstendømmet Liechtenstein om Fyrstendømmet Liechtensteins tiltrædelse af aftalen mellem Det Europæiske Fællesskab og Det Schweiziske Forbund om kriterier og mekanismer for fastsættelse af, hvilken stat der er ansvarlig for behandlingen af en asylansøgning indgivet i en medlemsstat eller i Schweiz (6).
 4. Denne ordning udfærdiges i to eksemplarer på bulgarsk, dansk, engelsk, estisk, finsk, fransk, græsk, italiensk, kroatisk, lettisk, litauisk, maltesisk, nederlandsk, polsk, portugisisk, rumænsk, slovakisk, slovensk, spansk, svensk, tjekkisk, tysk, og ungarsk, idet hver af disse tekster har samme gyldighed.
 Съставено в Брюксел на трети март две хиляди и четиринадесета година.
 Hecho en Bruselas, el tres de marzo de dos mil catorce.
 V Bruselu dne třetího března dva tisíce čtrnáct.
 Udfærdiget i Bruxelles den tredje marts to tusind og fjorten.
 Geschehen zu Brüssel am dritten März zweitausendvierzehn.
 Kahe tuhande neljateistkümnenda aasta märtsikuu kolmandal päeval Brüsselis.
 Έγινε στις Βρυξέλλες, στις τρεις Μαρτίου δύο χιλιάδες δεκατέσσερα.
 Done at Brussels on the third day of March in the year two thousand and fourteen.
 Fait à Bruxelles, le trois mars deux mille quatorze.
 Sastavljeno u Bruxellesu trećeg ožujka dvije tisuće četrnaeste.
 Fatto a Bruxelles, addì tre marzo duemilaquattordici.
 Briselē, divi tūkstoši četrpadsmitā gada trešajā martā.
 Priimta du tūkstančiai keturioliktų metų kovo trečią dieną Briuselyje.
 Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizennegyedik év március havának harmadik napján.
 Magħmul fi Brussell, fit-tielet jum ta’ Marzu tas-sena elfejn u erbatax.
 Gedaan te Brussel, de derde maart tweeduizend veertien.
 Sporządzono w Brukseli dnia trzeciego marca roku dwa tysiące czternastego.
 Feito em Bruxelas, em três de março de dois mil e catorze.
 Întocmit la Bruxelles la trei martie două mii paisprezece.
 V Bruseli tretieho marca dvetisícštrnásť.
 V Bruslju, dne tretjega marca leta dva tisoč štirinajst.
 Tehty Brysselissä kolmantena päivänä maaliskuuta vuonna kaksituhattaneljätoista.
 Som skedde i Bryssel den tredje mars tjugohundrafjorton.
 За Европейския съюз
 Рог la Unión Europea
 Za Evropskou unii
 For Den Europæiske Union
 Für die Europäische Union
 Euroopa Liidu nimel
 Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
 For the European Union
 Pour l'Union européenne
 Za Europsku uniju
 Per l'Unione europea
 Eiropas Savienības vārdā –
 Europos Sąjungos vardu
 Az Európai Unió részéről
 Għall-Unjoni Ewropea
 Voor de Europese Unie
 W imieniu Unii Europejskiej
 Pela União Europeia
 Pentru Uniunea Europeană
 Za Európsku úniu
 Za Evropsko unijo
 Euroopan unionin puolesta
 För Europeiska unionen
 За Княжество Лихтенщайн
 Por el principado de Liechtenstein
 Za Lichtenštejnské knížectví
 For Fyrstendømmet Liechtenstein
 Für das Fürstentum Liechtenstein
 Liechtensteini Vürstiriigi nimel
 Για το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν
 For the Principality of Liechtenstein
 Pour la Principauté de Liechtenstein
 Za Kneževinu Lihtenštajn
 Per il Principato del Liechtenstein
 Lihtenšteinas Firstistes vārdā –
 Lichtenšteino Kunigaikštystės vardu
 A Liechtensteini Hercegség részéről
 Għall-Prinċipat tal-Liechtenstein
 Voor het Vorstendom Liechtenstein
 W imieniu Księstwa Lichtensteinu
 Pelo Principado do Listenstaine
 Pentru Principatul Liechtenstein
 Za Lichtenštajnské kniežatstvo
 Za Kneževino Lihtenštajn
 Liechtensteinin ruhtinaskunnan puolesta
 För Furstendömet Liechtenstein
 (1) EUT L 132 af 29.5.2010, s. 11.
 (2) EUT L 160 af 18.6.2011, s. 39.
 (3) EFT L 281 af 23.11.1995, s. 31.
 (4) EFT L 8 af 12.1.2001, s. 1.
 (5) EUT C 83 af 30.3.2010, s. 266.
 (6) EUT L 160 af 18.6.2011, s. 39.
 BILAG I
 Formel til beregning af bidrag
 1.
 Liechtensteins finansielle bidrag til støttekontorets indtægter som defineret i forordningens artikel 33, stk. 3, litra d), skal beregnes på følgende måde:
 De mest ajourførte endelige tal for bruttonationalproduktet (BNP) i Liechtenstein, som foreligger den 31. marts hvert år, divideres med summen af BNP-tallene for det samme år for alle de stater, der deltager i støttekontoret. Den relevante procentsats anvendes på den del af støttekontorets godkendte indtægter, som er fastlagt i forordningens artikel 33, stk. 3, litra a), i det pågældende år for at nå frem til det finansielle bidrag, som Liechtenstein skal betale.
 2.
 Det finansielle bidrag betales i euro.
 3.
 Liechtenstein betaler sit bidrag senest 45 dage efter at have modtaget debetnotaen. For sen betaling medfører, at Liechtenstein skal betale morarenter af det udestående beløb fra forfaldsdagen. Rentesatsen er den rentesats, som Den Europæiske Centralbank anvender på sine vigtigste refinansieringstransaktioner som offentliggjort i Den Europæiske Unions Tidende, serie C, og som er gældende den første dag i den måned, hvor fristen udløber, forhøjet med 3,5 procentpoint
 4.
 Liechtensteins finansielle bidrag tilpasses i overensstemmelse med dette bilag, når EU's finansielle bidrag som opført på EU's almindelige budget, jf. forordningens artikel 33, stk. 3, litra a), forhøjes i medfør af artikel 26, 27 eller 41 i Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU, Euratom) nr. 966/2012 af 25. oktober 2012 om de finansielle regler vedrørende Unionens almindelige budget og om ophævelse af Rådets forordning (EF, Euratom) nr. 1605/2002 (1). I påkommende tilfælde forfalder forskellen til betaling 45 dage efter modtagelse af debetnotaen.
 5.
 Såfremt de betalingsbevillinger, som støttekontoret har modtaget fra EU i henhold til forordningens artikel 33, stk. 3, litra a), vedrørende år N, ikke er brugt senest den 31. december i år N, eller støttekontorets budget i år N er blevet nedsat i medfør af artikel 26, 27 eller 41 i forordning (EU, Euratom) nr. 966/2012, skal den del af disse ubrugte eller nedsatte betalingsbevillinger, der svarer til den procentdel af bidraget, som Liechtenstein har betalt, overføres til støttekontorets budget i år N + 1. Liechtensteins bidrag til støttekontorets budget i år N + 1 nedsættes tilsvarende.
 (1) EUT L 298, 26.10.2012, p. 1.
 BILAG II
 Finanskontrol af liechtensteinske deltagere i støttekontorets aktiviteter
 Artikel 1
 Direkte kommunikation
 Støttekontoret og Europa-Kommissionen kommunikerer direkte med alle personer eller organer, der er hjemmehørende i Liechtenstein, og som deltager i støttekontorets aktiviteter, det være sig som kontrahenter, deltagere i støttekontorets programmer, modtagere af betalinger fra støttekontoret eller fra EU's budget eller som underkontrahenter. De pågældende kan direkte til Europa-Kommissionen og støttekontoret sende alle relevante oplysninger og dokumenter, som de skal fremlægge i medfør af de instrumenter, der henvises til inden for rammerne af denne ordning, samt til de kontrakter og aftaler, der er indgået, og de afgørelser, der er truffet i medfør af disse instrumenter.
 Artikel 2
 Revisioner
 1. I overensstemmelse med Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU, Euratom) nr. 966/2012 af 25. oktober 2012 om de finansielle regler vedrørende Unionens almindelige budget og om ophævelse af Rådets forordning (EF, Euratom) nr. 1605/2002 (1), med Kommissionens forordning (EF, Euratom) nr. 2343/2002 af 23. december 2002 om rammefinansforordning for de organer, der er omhandlet i artikel 185 i Rådets forordning (EF, Euratom) nr. 1605/2002 om finansforordningen vedrørende De Europæiske Fællesskabers almindelige budget (2), og med de øvrige instrumenter, der henvises til inden for rammerne af denne ordning, kan det i kontrakter og aftaler, der indgås, og afgørelser, der træffes med modtagere hjemmehørende i Liechtenstein fastsættes, at støttekontorets og Europa-Kommissionens ansatte eller andre, som de har givet beføjelse dertil, til enhver tid kan foretage videnskabelig, finansiel, teknologisk og anden revision hos dem og deres underkontrahenter.
 2. Ansatte i støttekontoret eller Europa-Kommissionen eller andre af støttekontoret eller Europa-Kommissionen hertil bemyndigede personer skal have passende adgang til arbejdssteder, frembringelser og dokumenter samt alle de nødvendige oplysninger, herunder også i elektronisk form, med henblik på gennemførelse af revisionerne. Denne adgang skal udtrykkeligt fremgå af kontrakter eller aftaler, der indgås for at gennemføre de instrumenter, der henvises til i denne ordning.
 3. Den Europæiske Revisionsret skal have samme rettigheder som Europa-Kommissionen.
 4. Revisionerne kan finde sted indtil fem år efter denne ordnings ophør eller i overensstemmelse med bestemmelserne i de indgåede kontrakter og aftaler eller de relevante afgørelser.
 5. Liechtensteins nationale revisionsmyndighed underrettes på forhånd om de revisioner, der udføres på Liechtensteins område. Denne underretning er ikke en retlig forudsætning for gennemførelsen af revisionerne.
 Artikel 3
 Kontrol på stedet
 1. Som led i denne ordning bemyndiges Europa-Kommissionen (OLAF) til at foretage kontrol og inspektion på stedet på Liechtensteins område i overensstemmelse med betingelserne og reglerne i Rådets forordning (Euratom, EF) nr. 2185/96 af 11. november 1996 om Kommissionens kontrol og inspektion på stedet med henblik på beskyttelse af De Europæiske Fællesskabers finansielle interesser mod svig og andre uregelmæssigheder (3).
 2. Europa-Kommissionen forbereder og gennemfører kontrol og inspektion på stedet i nært samarbejde med Liechtensteins nationale revisionsmyndighed eller andre af denne udpegede kompetente myndigheder i Liechtenstein, som underrettes i god tid om kontrollens og inspektionens indhold, formål og retsgrundlag, således at de kan yde den fornødne bistand. Med henblik herpå kan de kompetente myndigheder i Liechtenstein deltage i kontrollen og inspektionen på stedet.
 3. Hvis de berørte myndigheder i Liechtenstein ønsker det, kan den pågældende kontrol og inspektion gennemføres på stedet af Europa-Kommissionen og disse i fællesskab.
 4. Hvis deltagerne i programmet modsætter sig kontrol eller inspektion på stedet, yder de myndighederne i Liechtenstein i overensstemmelse med de nationale bestemmelser Europa-Kommissionens inspektører den bistand, der er nødvendig for, at de kan udføre den kontrol og inspektion på stedet, som de er blevet pålagt.
 5. Europa-Kommissionen meddeler så hurtigt som muligt Liechtensteins nationale revisionsmyndighed alle oplysninger om uregelmæssigheder eller mistanke om uregelmæssigheder, som den har fået kendskab til under gennemførelsen af kontrollen eller inspektionen på stedet. Europa-Kommissionen skal under alle omstændigheder underrette ovennævnte myndighed om resultatet af kontrollen og inspektionen.
 Artikel 4
 Information og konsultation
 1. For at sikre at dette bilag gennemføres korrekt, udveksler de kompetente myndigheder i Liechtenstein og EU jævnligt oplysninger, og de iværksætter konsultationer, når en af parterne anmoder herom.
 2. De kompetente myndigheder i Liechtenstein underretter straks støttekontoret og Europa-Kommissionen om alle forhold, de får kendskab til, som kan give formodning om eventuelle uregelmæssigheder i forbindelse med indgåelsen og gennemførelsen af de kontrakter eller aftaler, der indgås i medfør af de instrumenter, der henvises til inden for rammerne af denne ordning.
 Artikel 5
 Fortrolighed
 Alle oplysninger, der er blevet meddelt eller modtaget i kraft af dette bilag, er, uanset formen, omfattet af tavshedspligt og nyder den samme beskyttelse som den, der gælder for lignende oplysninger efter liechtensteinsk ret og efter de tilsvarende bestemmelser, der gælder for EU-institutionerne. Oplysningerne må ikke meddeles til andre personer end de, der i EU-institutionerne, medlemsstaterne eller i Liechtenstein i kraft af deres hverv skal have kendskab til dem, eller anvendes til andre formål end til at sikre en effektiv beskyttelse af parternes finansielle interesser.
 Artikel 6
 Administrative foranstaltninger og sanktioner
 Uden at det berører anvendelsen af Liechtensteins strafferet, kan støttekontoret eller Europa-Kommissionen pålægge administrative foranstaltninger og sanktioner i overensstemmelse med forordning (EU, Euratom) nr. 966/2012 og Kommissionens delegerede forordning (EU) nr. 1268/2012 af 29. oktober 2012 om gennemførelsesbestemmelser til Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU, Euratom) nr. 966/2012 om de finansielle regler vedrørende Unionens almindelige budget (4) samt Rådets forordning (EF, Euratom) nr. 2988/95 af 18. december 1995 om beskyttelse af De Europæiske Fællesskabers finansielle interesser (5).
 Artikel 7
 Inddrivelse og tvangsfuldbyrdelse
 Støttekontorets eller Europa-Kommissionens afgørelser, der vedtages som led i anvendelsen af denne ordning, og som indebærer en forpligtelse for andre end stater til at betale en pengeydelse, kan tvangsfuldbyrdes i Liechtenstein. Betalingspålægget udstedes uden anden prøvelse end prøvelse af retsaktens autenticitet af den myndighed, som Liechtensteins regering har udpeget, og den pågældende myndighed underretter støttekontoret eller Europa-Kommissionen herom. Tvangsfuldbyrdelsen finder sted efter Liechtensteins retsplejeregler. Lovligheden af fuldbyrdelsesgrundlaget er underlagt Den Europæiske Unions Domstols kontrol.
 Retsafgørelser, der træffes af Den Europæiske Unions Domstol i medfør af en voldgiftsbestemmelse, kan tvangsfuldbyrdes på samme betingelser.
 (1) EUT L 298 af 26.10.2012, s. 1.
 (2) EFT L 357 af 31.12.2002, s. 72, som senest ændret ved Kommissionens forordning (EF, Euratom) nr. 652/2008 (EUT L 181 af 10.7.2008, s. 23).
 (3) EFT L 292 af 15.11.1996, s. 2.
 (4) EUT L 362 af 31.12.2012, s. 1.
 (5) EFT L 312 af 23.12.1995, s. 1.


text:
 Tähtis õiguslik teade
 |
 21997D0313(12)
 Euroopa Liidu Teataja L 071 , 13/03/1997 Lk 0044 - 0045
 EMP Ühiskomitee otsusnr 84/96,20. detsember 1996,millega muudetakse EMP lepingu protokolli nr 31 koostöö kohta teatavates valdkondades väljaspool nelja vabadustEMP ÜHISKOMITEE,võttes arvesse Euroopa Majanduspiirkonna lepingut, mida on kohandatud Euroopa Majanduspiirkonna lepingut kohandava protokolliga, edaspidi "leping", eelkõige selle artikleid 86 ja 98,ning arvestades, et:lepingu protokolli nr 31 muudeti muu hulgas EMP Ühiskomitee 29. novembri 1996. aasta otsusega nr 70/96; [1]lepingu protokolli nr 31 tuleb muuta, et võimaldada EFTA riikide osalemist energiatõhususe edendamises ühenduses,ON VASTU VÕTNUD JÄRGMISE OTSUSE:Artikkel 1Lepingu protokolli nr 31 artikkel 14 asendatakse järgmiselt:"Artikkel 14Energiaprogrammid ja keskkonnaga seotud energeetikameetmed1. Alates 1. jaanuarist 1996 osalevad EFTA riigid lõike 5 punktis a osutatud ühenduse programmis ja selle raames võetavates meetmetes.2. Alates 1. jaanuarist 1996 osalevad EFTA riigid lõike 5 punktis b osutatud ühenduse programmis ja selle raames võetavates meetmetes.3. EFTA/EMP riigid toetavad rahaliselt lõike 5 punktides a ja b osutatud programme ja nende kohaseid meetmeid vastavalt lepingu artikli 82 lõike 1 punktile a.4. Alates koostöö algusest lõike 5 punktides a ja b osutatud programmide ja nende kohaste meetmete raames osalevad EFTA/EMP riigid täielikult EÜ komiteedes, kes abistavad Euroopa Ühenduste Komisjoni nimetatud programmide ja meetmete juhtimisel.5. Lepinguosalised püüavad tugevdada koostööd ühenduse tegevuse raames, mille aluseks on järgmised ühenduse õigusaktid:a) 393 D 0500: nõukogu otsus 93/500/EMÜ, 13. september 1993, taastuvate energiaallikate edendamise kohta ühenduses (programm Altener) (EÜT L 235, 18.9.1993, lk 41).b) 396 D 0737: nõukogu otsus 96/737/EÜ, 16. detsember 1996, mis käsitleb mitmeaastast programmi energiakasutuse tõhususe edendamiseks ühenduses (programm SAVE II) (EÜT L 335, 24.12.1996, lk 50)."Artikkel 2Käesolev otsus jõustub 23. detsembril 1996 tingimusel, et kõik lepingu artikli 103 lõikes 1 ettenähtud teated on EMP Ühiskomiteele esitatud. Otsust kohaldatakse alates 1. jaanuarist 1996.Artikkel 3Käesolev otsus avaldatakse Euroopa Ühenduste Teataja EMP osas ja EMP kaasandes.Brüssel, 20. detsember 1996EMP Ühiskomitee nimeleesistujaH. Hafstein[1] EÜT L 135, 6.6.1996, lk. 32.--------------------------------------------------


type: other

text:
La caution est un contrat écrit par lequel une personne physique ou morale (dans ce cas une société de caution, une mutuelle, etc..) s’engage pendant toute la durée du prêt à rembourser l’établissement de crédit en cas de défaillance de l’emprunteur.
 En dehors des cas de cautions émises par des personnes physiques, la caution est le plus souvent émise par une société spécialisée, filiale d’un établissement de crédit, d’une mutuelle, d’une assurance ou d’une banque.
 Par abus de langage on appelle “caution” la personne ou la société qui cautionne.
 La société de caution s’engage pendant toute la durée du prêt, à rembourser l’établissement de crédit en cas de défaillance de l’emprunteur. Mais dans le cas où elle doit payer à la place de l’emprunteur, elle peut se retourner contre lui et même procéder à une saisie.
 Types de cautions
 On a 2 types de cautionnement:
 – la caution simple qui permet à la caution de demander à l’établissement de crédit de poursuivre en priorité l’emprunteur et le cas échéant chacune des cautions au prorata de leur part de dette
 – la caution solidaire où la caution et le débiteur peuvent être poursuivis simultanément pour la totalité de la dette
 Coût d’une caution
 Il est variable mais en moyenne il est de 1% à 2% du montant du prêt. la rémunération de la caution mutuelle acquise au moment du déblocage des fonds est composée d’une contribution à un fonds mutuel de garantie (pouvant être reversée à la fin du crédit si il n’y a pas eu de problème) ainsi que d’une commission fixe.
 Caution par les mutuelles fonctionnaires
 Seuls les fonctionnaires peuvent en bénéficier. le coût de la caution est alors imbattable et même n’avoir aucun frais. La mutuelle la plus connue dans ce type de cautions est la CASDEN qui permet aux salariés de l’éducation nationale de bénéficier d’une garantie sans frais.
 Important ! A la différence de l’hypothèque, la caution ne nécessite pas de frais de mainlevée car il s’agit d’un acte sous seing privé. Elle doit quand même répondre à certaines exigences de forme (dont certaines mentions légales obligatoires et d’autres écrites manuellement).
 Quand on réclame de faire jouer la caution
 Les articles L341-1 à L341-6 du code de la consommation indiquent les conditions que doit remplir un professionnel pour réclamer une caution à un particulier. Il faut retenir quelques points importants:
 – l’absence des mentions légales obligatoires est relatif pour l’exercice de la caution ( Cour de CASSATION Chambre commerciale, arrêt du 5 février 2013 Pourvoi N°12-11720 Rejet )
 – un problème de virgule, point ou majuscule ne change rien à la caution (Cour de CASSATION Chambre commerciale, arrêt du 11 septembre 2013 Pourvoi N°12-19094 cassation partielle )
 – une signature AU DESSUS d’un texte manuscrit par le particulier peut annuler la caution (Cour de CASSATION Chambre commerciale, arrêt du 17 septembre 2013 Pourvoi N°12-13577 REJET )
 – la caution ne doit que ce qu’elle a signée ( Cour de CASSATION Chambre commerciale, arrêt du 23 mai 2013 Pourvoi N°11-17071 cassation partielle)
 – la caution d’un professionnel personne physique doit comporter les mentions de sa main.
 – si la mention manuscrite du professionnel manque, alors on a une caution simple et non solidaire
 – un professionnel doit vérifier la qualité de la caution (Cour de CASSATION Chambre civile 1, arrêt du 10 mai 2005 Pourvoi N°03-14446 Rejet )
 – l’engagement de caution d’un particulier doit être proportionnel à ses revenus et charges ( Cour de CASSATION Chambre commerciale, arrêt du 2 octobre 2012 Pourvoi N°11-24812 Cassation)
 – le créancier professionnel a la charge de la preuve (Cour de CASSATION Chambre commerciale, arrêt du 1er avril 2014 Pourvoi N° 13-11313 Cassation Partielle )
 Dans les autres cas, par exemple caution d’une société pour une société, la caution répond aux règles classiques du consentement du contrat.
 Une caution entre professionnels est considérée par application de l’article L110-3 du code du commerce.
 Très souvent la caution sert en immobilier entre 2 particuliers. Voici un modèle de caution pour ce type d’affaire, dans le cas d’une caution pour un bail).
 Sinon, voici un modèle de caution de prêt avec un professionnel.


type: caselaw

text:
 18.4.2016
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 136/31
 Tribunalens dom av den 3 mars 2016 – Spanien mot kommissionen
 (Mål T-675/14) (1)
 ((EUGFJ - Garantisektionen - EFGJ och EJFLU - Utgifter som undantagits från finansiering - Betalningar som verkställts av Spanien - Schablonmässiga finansiella korrigeringar - Finansiella punktkorrigeringar - Förlängning av den finansiella korrigeringen med en period som infaller efter det meddelande som avses i artikel 11.1 i förordning (EG) nr 885/2006))
 (2016/C 136/44)
 Rättegångsspråk: spanska
 Parter
 Sökande: Konungariket Spanien (ombud: M. J. García-Valdecasas Dorrego. Abogado del Estado)
 Svarande: Europeiska kommissionen (ombud: I. Galindo Martín och D. Triantafyllou)
 Intervenient till stöd för sökanden: Republiken Lettland (ombud: I. Kalniņš och D. Pelše)
 Saken
 Talan om ogiltigförklaring av kommissionens genomförandebeslut 2014/458/EU av den 9 juli 2014 om undantagande av vissa betalningar från EU-finansiering som verkställts av medlemsstaterna inom ramen för garantisektionen vid Europeiska utvecklings- och garantifonden för jordbruket (EUGFJ), inom ramen för Europeiska garantifonden för jordbruket (EGFJ) och inom ramen för Europeiska jordbruksfonden för landsbygdsutveckling (EJFLU) (EUT L 205, s. 62), avseende betalningar som Konungariket Spanien har verkställt till ett belopp på 2 713 208,07 euro.
 Domslut
 1)
 Talan ogillas.
 2)
 Konungariket Spanien ska bära sina rättegångskostnader och ersätta Europeiska kommissionens rättegångskostander.
 3)
 Republiken Lettland ska bära sina rättegångskostnader.
 (1) EUT C 388, 3.11.2014.


jurisdiction: US

text: b"Audit Report\n\n\n\nReturn\n to the USDOJ/OIG Home Page\n\n\n\n\nCooperative Agreement Administered by the Fund for the City of New York\nNew York, New York\n\nReport No. GR-70-04-002\n\n\nJanuary 2004\nOffice of the Inspector General\n\n\nExecutive Summary\n\n\n\n\n\nThe Office of the Inspector General, Audit Division, has completed an audit of the training and technical assistance cooperative agreement awarded by the U.S. Department of Justice, Office of Justice Programs (OJP) to the Fund for the City of New York (Fund). The purpose of the agreement is to provide training and technical assistance to Drug Court Grant Program recipients and to the drug court field in general. Between September 1998 and February 2002 the Fund was awarded a total of $1,839,269 to host roundtable forums, develop and conduct educational courses, create and distribute printed material and publications, develop an internet website, assist in developing drug court Management Information Systems, and conduct site visits at the Brooklyn Treatment Court.\nWe tested the Fund's accounting records to determine if reimbursement claimed for costs under the agreement were allowable, supported, and in accordance with applicable laws, regulations, guidelines, and terms and conditions of the agreement.\nThe Fund generally complied with grant requirements. We found that reimbursements claimed for costs incurred under the agreement were allowable, supported and in accordance with applicable laws, regulations, guidelines, and terms and conditions of the agreement. However, the Fund did not submit all its Financial Status Reports and Progress Reports timely. In addition, the Fund incorrectly budgeted certain costs related to compensated employee leave.\nThese items are discussed in detail in the Findings and Recommendations section of the report. Our audit objectives, scope and methodology appear in Appendix I."