text:
 12.8.2016
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 217/4
 UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2016/1369 VAN DE COMMISSIE
 van 11 augustus 2016
 tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) 2016/388 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet) van oorsprong uit India
 DE EUROPESE COMMISSIE,
 Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
 Gezien Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (1) („de basisantidumpingverordening”), en met name artikel 9, lid 4,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 De Europese Commissie („de Commissie”) heeft op 20 december 2014 een antidumpingonderzoek geopend met betrekking tot de invoer in de Unie van buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet), van oorsprong uit India. Daarnaast heeft de Commissie op 11 maart 2015 een antisubsidieonderzoek geopend met betrekking tot de invoer in de Unie van hetzelfde product van oorsprong uit India.
 (2)
 Op 18 september 2015 heeft de Commissie Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1559 (2) vastgesteld („de voorlopige antidumpingverordening”). De Commissie heeft geen voorlopig compenserend recht ingesteld op buizen en pijpen van nodulair gietijzer van oorsprong uit India.
 (3)
 Op 17 maart 2016 heeft de Commissie Uitvoeringsverordening (EU) 2016/388 (3) vastgesteld („de definitieve antidumpingverordening”) alsook Uitvoeringsverordening (EU) 2016/387 (4) („de definitieve verordening compenserend recht”).
 (4)
 Overeenkomstig de antidumpingbasisverordening en Verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad (5) („de antisubsidiebasisverordening”) mogen uitvoersubsidies en dumpingmarges niet worden gecumuleerd aangezien uitvoersubsidies dumping veroorzaken. Uitvoersubsidies leiden tot een verlaging van de uitvoerprijzen en een verhoging van de dumpingmarges. Daarom heeft de Commissie rekening gehouden met het feit dat drie van de onderzochte subsidieregelingen uitvoersubsidies waren. De Commissie heeft de definitieve antidumpingrechten in het antidumpingonderzoek verlaagd met de bedragen van de in het parallelle antisubsidieonderzoek vastgestelde uitvoersubsidies (6).
 (5)
 De definitieve antidumpingrechten werden in de definitieve antidumpingverordening (7) vastgesteld op 0 % voor Electrosteel Castings Ltd („ECL”) en 14,1 % voor Jindal Saw Ltd („Jindal”) en alle andere ondernemingen. In diezelfde verordening (8) werd de dumpingmarge vastgesteld op 4,1 % voor ECL en 19,0 % voor Jindal en alle andere ondernemingen. Daarom was het definitieve antidumpingrecht lager dan de definitieve dumpingmarges voor de twee ondernemingen.
 (6)
 Artikel 2 van de definitieve antidumpingverordening bepaalde dat de als zekerheid gestelde bedragen die de som van het bedrag van het antidumpingrecht en het bedrag van het compenserende recht overschreden, werden vrijgegeven. Een aantal nationale douaneautoriteiten heeft de Commissie echter meegedeeld dat deze bepaling in haar huidige formulering verwarring schept op het vlak van de daadwerkelijke uitvoering in de specifieke omstandigheden van het geval.
 (7)
 Daarom moet artikel 2 van de definitieve antidumpingverordening worden gewijzigd om duidelijk te maken dat de als zekerheid gestelde bedragen die enkel het bedrag van de dumpingmarge overschrijden moeten worden vrijgegeven, aangezien geen voorlopige compenserende rechten waren ingesteld.
 (8)
 Indien het bedrag van de voorlopige rechten die definitief zijn geïnd uit hoofde van artikel 2 van de definitieve antidumpingverordening hoger is dan het op grond van de onderhavige verordening verschuldigde bedrag, moet dat bedrag worden terugbetaald of kwijtgescholden.
 (9)
 Met betrekking tot het betrokken product heeft de Commissie buizen en pijpen van nodulair gietijzer zonder inwendige en uitwendige bekleding („kale buizen”) van het betrokken product uitgesloten in de definitieve antidumpingverordening en in de definitieve verordening compenserend recht (9). De Commissie acht het passend toezicht te houden op de invoer van kale buizen in de Unie. Derhalve worden aparte Taric-codes vastgesteld voor kale buizen.
 (10)
 Deze wijziging is aan de belanghebbenden meegedeeld. Zij werden in de gelegenheid gesteld om opmerkingen te maken. Er werden geen bezwaren tegen de wijziging ontvangen.
 (11)
 De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het bij artikel 15, lid 1, van Verordening (EU) 2016/1036 ingestelde comité,
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 Artikel 1
 Uitvoeringsverordening (EU) 2016/388 wordt als volgt gewijzigd:
 1)
 Artikel 2 wordt vervangen door:
 „Artikel 2
 De krachtens Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1559 als zekerheid voor de voorlopige antidumpingrechten gestelde bedragen worden definitief geïnd op basis van de volgende tarieven, die gelijk zijn aan de definitieve dumpingmarges:
 Onderneming
 Electrosteel Castings Ltd
 4,1 %
 Jindal Saw Limited
 19 %
 Alle andere ondernemingen
 19 %”
 2)
 De volgende artikelen 1 bis en 1 ter worden ingevoegd:
 „Artikel 1 bis
 Buizen en pijpen van nodulair gietijzer zonder inwendige en uitwendige bekleding („kale buizen”) vallen onder Taric-codes 7303001020 en 7303009020.
 Artikel 1 ter
 De bedragen die uit hoofde van artikel 2 zijn betaald of geboekt en die de overeenkomstig artikel 1 vastgestelde bedragen te boven gaan, worden terugbetaald of kwijtgescholden.
 Om de terugbetaling of de kwijtschelding wordt bij de nationale douaneautoriteiten verzocht overeenkomstig de toepasselijke douanewetgeving binnen een termijn zoals bepaald in artikel 236 van Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad (*) en in artikel 121 van Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad (**).
 (*) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302 van 19.10.1992, blz. 1)."
 (**) Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (PB L 269 van 10.10.2013, blz. 1).”."
 Artikel 2
 Deze verordening treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Ze is met terugwerkende kracht van toepassing met ingang van 19 maart 2016, met uitzondering van de vaststelling van de Taric-codes 7303001020 en 7303009020.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 11 augustus 2016.
 Voor de Commissie
 De voorzitter
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) PB L 176 van 30.6.2016, blz. 21.
 (2) Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1559 van de Commissie van 18 september 2015 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet), van oorsprong uit India (PB L 244 van 19.9.2015, blz. 25).
 (3) Uitvoeringsverordening (EU) 2016/388 van de Commissie van 17 maart 2016 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet), van oorsprong uit India (PB L 73 van 18.3.2016, blz. 53).
 (4) Uitvoeringsverordening (EU) 2016/387 van de Commissie van 17 maart 2016 tot instelling van een definitief compenserend recht op buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet), van oorsprong uit India (PB L 73 van 18.3.2016, blz. 1).
 (5) Verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB L 176 van 30.6.2016, blz. 55).
 (6) Zie overweging 160 van de definitieve antidumpingverordening.
 (7) Zie artikel 1, lid 2, van de definitieve antidumpingverordening.
 (8) Zie overweging 160 van de definitieve antidumpingverordening.
 (9) Zie artikel 1 en de overwegingen 13-18 van de definitieve antidumpingverordening en artikel 1 en de overwegingen 24-29 van de definitieve verordening compenserend recht.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 9.12.2005
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 L 322/31
 DÉCISION N
 o 4/2005
 du 25 octobre 2005
 du comité institué par l'accord sur la reconnaissance mutuelle en matière d'évaluation de la conformité conclu entre la Communauté européenne et la Confédération suisse relative à l'inclusion d'un organisme d'évaluation de la conformité dans le chapitre sectoriel sur les véhicules à moteur
 (2005/875/CE)
 LE COMITÉ,
 vu l'accord entre la Communauté européenne et la Confédération suisse relatif à la reconnaissance mutuelle en matière d'évaluation de la conformité, et notamment son article 10, paragraphe 4, point a), et son article 11,
 considérant qu'il incombe au comité de décider de l'inclusion d'un ou de plusieurs organismes d'évaluation de la conformité dans un chapitre sectoriel de l'annexe 1 de l'accord,
 DÉCIDE:
 1)
 L’organisme d'évaluation de la conformité mentionné en annexe est inclus dans la liste des organismes suisses d'évaluation de la conformité figurant dans le chapitre sectoriel relatif aux véhicules à moteur de l'annexe 1 de l'accord.
 2)
 Les compétences spécifiques de l’organisme d'évaluation de la conformité mentionné en annexe, du point de vue des produits et des procédures d'évaluation de la conformité, sont convenues entre les parties, qui se chargeront de leur mise à jour.
 La présente décision, établie en double exemplaire, est signée par les représentants du comité autorisés à agir au nom des parties aux fins de la modification de l'accord. Elle prend effet à la date de la dernière signature.
 Fait à Berne, le 25 octobre 2005.
 Au nom de la Confédération suisse
 Heinz HERTIG
 Fait à Bruxelles, le 21 octobre 2005.
 Au nom de la Communauté européenne
 Andra KOKE
 ANNEXE
 Organisme d'évaluation de la conformité inclus dans la liste des organismes suisses d'évaluation de la conformité figurant dans le chapitre sectoriel relatif aux véhicules à moteur de l'annexe 1 de l'accord
 Montena emc sa
 Route de Montena 75
 CH-1728 Rossens
 Tél. (41-26) 411 93 33
 Fax. (41-26) 411 93 30
 Personne à contacter: M. Jacques Ding
 E-mail: jacques.ding@montena.com


text:
 3.9.2015
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 230/5
 РЕШЕНИЕ НА СЪВМЕСТНИЯ КОМИТЕТ НА ЕИП
 No 211/2014
 от 24 октомври 2014 година
 за изменение на приложение I (Ветеринарни и фитосанитарни въпроси) и приложение II (Технически правила, стандарти, изпитвания и сертифициране) към Споразумението за ЕИП [2015/1435]
 СЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,
 като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство („Споразумението за ЕИП“), и по-специално член 98 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Регламент (ЕС) No 217/2014 на Комисията от 7 март 2014 г. за изменение на Регламент (ЕО) No 2073/2005 по отношение на наличието на салмонела в кланичните трупове на прасета (1) следва да бъде включен в Споразумението за ЕИП.
 (2)
 Настоящото решение се отнася до законодателството в областта на ветеринарните въпроси и храните. Законодателството в областта на ветеринарните въпроси и храните не се прилага по отношение на Лихтенщайн дотогава, докато Споразумението между Европейската общност и Конфедерация Швейцария относно търговията със селскостопански продукти се прилага за Лихтенщайн, както е посочено в секторните адаптации на приложение I и в уводната част на глава XII от приложение II към Споразумението за ЕИП. Следователно настоящото решение не се прилага по отношение на Лихтенщайн.
 (3)
 Поради това приложения I и II към Споразумението за ЕИП следва съответно да бъдат изменени,
 ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
 Член 1
 В глава I, част 6.2, точка 52 (Регламент (ЕО) No 2073/2005 на Комисията) от приложение I към Споразумението за ЕИП се добавя следното тире:
 „—
 32014 R 0217: Регламент (ЕС) No 217/2014 на Комисията от 7 март 2014 г. (ОВ L 69, 8.3.2014 г., стр. 93).“
 Член 2
 В глава ХII, точка 54щщщй (Регламент (ЕО) No 2073/2005 на Комисията) от приложение II към Споразумението за ЕИП се добавя следното тире:
 „—
 32014 R 0217: Регламент (ЕС) No 217/2014 на Комисията от 7 март 2014 г. (ОВ L 69, 8.3.2014 г., стр. 93).“
 Член 3
 Текстовете на Регламент (ЕС) No 217/2014 на исландски и норвежки език, които ще бъдат публикувани в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз, са автентични.
 Член 4
 Настоящото решение влиза в сила на 1 ноември 2014 г., при условие че са внесени всички нотификации, предвидени в член 103, параграф 1 от Споразумението за ЕИП (2).
 Член 5
 Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз.
 Съставено в Брюксел на 24 октомври 2014 година.
 За Съвместния комитет на ЕИП
 Председател
 Kurt JÄGER
 (1) ОВ L 69, 8.3.2014 г., стр. 93.
 (2) Без отбелязани конституционни изисквания.


type: wikipedia

text:
Poppelsommerfuglen (Limenitis populi) er en sommerfugl i takvingefamilien. Den er temmelig sjælden i Vesteuropa, mens den i Central- og Østeuropa har større bestande. Den er desuden udbredt østpå gennem Asien til Japan. Poppelsommerfuglen er som irisen tæt knyttet til en enkelt planteart – nemlig bævreasp.
 Forekomst i Danmark
 Arten er ikke set i Danmark siden 1961 og må nok betragtes som uddød her i landet. Til gengæld findes den så tæt på som i Sverige. Da sommerfuglen fandtes kunne man træffe den i Roden skov på Lolland i perioden 25. juni – 29. juli.
 Udseende
 Hannen ligner en hun af arten iris, på grund af den mørkebrune overside, men hannen kan kendes på, at bagvingerne ingen øjepletter har. Derimod har bagvingerne orange kanter. Hunnen af poppelsommerfuglen har brede hvide bånd på bagvingerne. Undersiden af vingerne har et metalskinnende blå-grønt skær. Poppelsommerfuglen er omtrent lige så stor som irisen og har dermed et vingefang omkring 58–72 mm.
 Livscyklus
 Ægget lægges på bævreasp, eller i sjældne tilfælde på andre poppelarter. Efter en uge klækkes det og larven kommer frem. I september forbereder larven sig til overvintring. Når træerne springer ud året efter kommer larven atter frem. I juni forpuppes den og ca. 3 uger senere, i slutningen af juli, kommer den voksne sommerfugl frem.
 Foderplanter
 Bævreasp.
 Kilder/Henvisninger
 Michael Stoltze, Danske dagsommerfugle, København 1996, side 123-125.
 Sommerfugle i Europa og Nordafrika
 Poppelsommerfugl på lepidoptera.dk
 Takvingefamilien
 Danmarks dagsommerfugle


text:
Garnotia es un género de plantas herbáceas perteneciente a la familia de las poáceas. Es originario de Asia, norte de Australia y Pacífico.
 Etimología
 El nombre del género fue otorgado en honor de Prosper Garnot (1794-1838), cirujano de la marina francesa y naturalista.
 Especies
 Garnotia asiatica Santos
 Garnotia caespitosa Santos
 Garnotia ciliata Merr.
 Garnotia erecta Santos
 Garnotia flexuosa Santos
 Garnotia fragilis Santos
 Garnotia gracilis Swallen
 Garnotia himalayensis Santos
 Garnotia khasiana Santos
 Garnotia mezii Janowski
 Garnotia mindanaensis Santos
 Garnotia patula (Munro) Benth.
 Garnotia solitaria Santos
 Garnotia stricta Brongn.
 Referencias
 Enlaces externos
 Grassbase - The World Online Grass Flora


type: legislation

text:
 Svarīgs juridisks paziņojums
 |
 52010PC0054
 2010/0036 (COD) Priekšlikums Eiropas Parlamenta un Padomes regula ar kuru groza Padomes Regulu (EK) Nr. 1215/2009, ar ko ievieš ārkārtas tirdzniecības pasākumus tām valstīm un teritorijām, kas piedalās vai ir saistītas ar Eiropas Savienības asociācijas un stabilizācijas procesu /* COM/2010/0054 galīgā redakcija - COD 2010/0036 */
 [pic] | EIROPAS KOMISIJA |Briselē, 22.2.2010COM(2010)54 galīgā redakcija2010/0036 (COD)PriekšlikumsEIROPAS PARLAMENTA UN PADOMES REGULAar kuru groza Padomes Regulu (EK) Nr. 1215/2009, ar ko ievieš ārkārtas tirdzniecības pasākumus tām valstīm un teritorijām, kas piedalās vai ir saistītas ar Eiropas Savienības asociācijas un stabilizācijas procesuPASKAIDROJUMA RAKSTS1. Eiropas Savienība ar Regulu (EK) Nr. 2007/2000[1] piešķīra neierobežotu un no muitas nodokļiem atbrīvotu ārkārtas pieeju ES tirgum gandrīz visiem produktiem ar izcelsmi valstīs un teritorijās, kuras piedalās stabilizācijas un asociācijas procesā. Šo pasākumu galvenais mērķis ir atjaunot Rietumbalkānu valstu tautsaimniecību, izveidojot priviliģētu pieeju ES tirgum. Savukārt saimnieciskā attīstība veicinās politisko stabilitāti visā reģionā.2. Padomes Regula (EK) Nr. 2007/2000 vairākkārt tika būtiski grozīta, tāpēc tās kodificētā versija ir Padomes 2009. gada 30. novembra Regula (EK) Nr. 1215/2009[2].3. Šīs tirdzniecības preferences piešķīra uz laikposmu, kas beidzas 2010. gada 31. decembrī, un tās patlaban attiecībā uz visiem Regulā (EK) Nr. 1215/2009 paredzētajiem produktiem izmanto Bosnija un Hercegovina, Serbija un Kosova[3]. Attiecībā uz produktiem, kuru izcelsme ir Albānijā, Horvātijas Republikā, Bijušajā Dienvidslāvijas Maķedonijas Republikā vai Melnkalnē, turpina piemērot Regulas (EK) Nr. 1215/2009 noteikumus, kad tajā attiecīgi norādīts, vai visus Regulā (EK) Nr. 1215/2009 paredzētos pasākumus, kas ir labvēlīgāki nekā tirdzniecības koncesijas, kas noteiktas divpusējos nolīgumos starp Eiropas Savienību un šīm valstīm.4. Eiropas Savienība 2008. gada 16. jūnijā parakstīja Stabilizācijas un asociācijas nolīgumu ar Bosniju un Hercegovinu. Kamēr tiek pabeigtas ratifikācijas procedūras, 2008. gada 1. jūlijā stājās spēkā Pagaidu nolīgums par tirdzniecību vai ar to saistītiem jautājumiem starp Eiropas Savienību un Bosniju un Hercegovinu.5. Eiropas Savienība 2008. gada 29. aprīlī parakstīja Stabilizācijas un asociācijas nolīgumu ar Serbiju. Līdz brīdim, kad nolīgums stāsies spēkā, no 2009. gada 8. decembra tiek īstenots Pagaidu nolīgums par tirdzniecību un ar to saistītiem jautājumiem starp Eiropas Savienību un Serbiju, kas stājās spēkā 2010. gada 1. februārī.6. Tā kā ar Pagaidu nolīgumiem / Stabilizācijas un asociācijas nolīgumiem (SAN) Bosnijai un Hercegovinai un Serbijai tiek piešķirtas tirdzniecības koncesijas tiem pašiem produktiem, kas norādīti autonomajās tirdzniecības preferencēs, šīs koncesijas jāsvītro no Padomes Regulas (EK) Nr. 1215/2009. Tās attiecas uz preferenciālajām tarifu kvotām intensīvi barotu jaunlopu gaļai, cukuram un cukura produktiem, dažiem vīniem un dažiem zivsaimniecības produktiem.7. Eiropas Komisija 2009. gada 14. oktobrī pieņēma paziņojumu “Kosova — Eiropas perspektīvas īstenošana”, kurā ieteica pagarināt autonomo tirdzniecības pasākumu piemērošanas termiņu.8. Vispārējo lietu padome 2009. gada 8. decembra secinājumos paziņoja, ka ES attiecībās ar Kosovu piešķir lielu nozīmi pasākumiem tirdzniecības jomā, neskarot dalībvalstu nostāju par šīs valsts statusu.9. Eiropas Parlaments 2009. gada 26. novembra rezolūcijā “2009. gada paplašināšanās stratēģija attiecībā uz Rietumbalkānu valstīm, Islandi un Turciju” aicina Komisiju darīt visu iespējamo, lai mazinātu ekonomikas krīzes ietekmi uz Rietumbalkānu valstīm.10. Tirdzniecības preferenču pārtraukšana atņemtu to saņēmējvalstīm objektīvas ekonomiskās priekšrocības, ko tās izmanto tirdzniecībā ar ES. Tas ļoti negatīvi ietekmētu Rietumbalkānu valstu tautsaimniecības rādītājus kopumā, kas negatīvi atsauktos uz šo valstu reformu un pārejas procesiem. Turklāt būtu nopietni apdraudēta to ekonomikas atveseļošanās.11. Ar šo priekšlikumu veikti grozījumi Regulā (EK) Nr. 1215/2009, lai pagarinātu tās darbības termiņu līdz 2015. gada 31. decembrim, un daži pielāgojumi, kas būs nepieciešami, stājoties spēkā divpusējiem nolīgumiem ar Bosniju un Hercegovinu un ar Serbiju. Turklāt Regulas (EK) Nr. 1215/2009 2. un 10. pantā ir iekļautas dažas tikai Padomei piešķirtas pilnvaras, kas nebija paredzētas Padomes Lēmumā 1999/468/EK, ar ko nosaka Komisijai piešķirto ieviešanas pilnvaru īstenošanas kārtību. Komisija sagatavos priekšlikumu, ar kuru kopējā tirdzniecības politikā visas šādas procedūras būs pārskatītas, ņemot vērā Līguma par Eiropas Savienības darbību 291. pantā noteikto īstenošanas aktu sistēmu un regulu par noteikumiem un vispārējiem principiem attiecībā uz Komisijai piešķirto ieviešanas pilnvaru īstenošanu, kas pieņemta, pamatojoties uz 291. panta 3. punktu. Attiecīgajā priekšlikumā būs aplūkoti arī Regulas (EK) Nr. 1215/2009 2. un 10. pantā minētie aspekti. Komisija nāks klajā ar šo priekšlikumu, tiklīdz tā būs pieņēmusi priekšlikumu par noteikumiem un vispārējiem principiem attiecībā uz Komisijai piešķirto ieviešanas pilnvaru īstenošanu.12. Regula nerada izmaksas EK budžetā. Salīdzinājumā ar pašreizējo stāvokli tās piemērošana arī neradītu muitas ieņēmumu zaudējumus.13. Ievērojot iepriekš minēto, šā priekšlikuma mērķis ir pagarināt Padomes Regulas (EK) Nr. 1215/2009 darbības termiņu līdz 2015. gada 31. decembrim. Ar šo priekšlikumu groza Padomes Regulu (EK) Nr. 1215/2009, lai ņemtu vērā pārmaiņas attiecībā uz produktu aptvērumu.14. Lai nodrošinātu nepārtrauktu tirdzniecību, šī regula jāpieņem un jāpublicē Eiropas Savienības Oficiālajā Vēstnesī pirms 2010. gada 31. decembra. Ja tas nav iespējams, regulā pilnībā jāiekļauj 8. apsvērums un 3. panta otrā daļa, kas priekšlikumā atrodami iekavās, lai ārkārtas gadījumā nodrošinātu tās retroaktīvu piemērošanu.2010/0036 (COD)PriekšlikumsEIROPAS PARLAMENTA UN PADOMES REGULAar kuru groza Padomes Regulu (EK) Nr. 1215/2009, ar ko ievieš ārkārtas tirdzniecības pasākumus tām valstīm un teritorijām, kas piedalās vai ir saistītas ar Eiropas Savienības asociācijas un stabilizācijas procesuEIROPAS PARLAMENTS UN EIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,ņemot vērā Līgumu par Eiropas Savienības darbību un jo īpaši tā 207. panta 2. punktu,ņemot vērā Komisijas priekšlikumu,pēc tam, kad šis priekšlikums ir nosūtīts dalībvalstu parlamentiem,saskaņā ar parasto leģislatīvo procedūru,tā kā:(1) Ar Padomes 2000. gada 18. septembra Regulu (EK) Nr. 2007/2000[4] tirdzniecībā ar tām valstīm un teritorijām, kas piedalās Eiropas Savienības asociācijas un stabilizācijas procesā vai ir ar to saistītas, gandrīz visiem produktiem ar izcelsmi valstīs un muitas teritorijās, kas gūst labumu no stabilizācijas un asociācijas procesa, tika ieviesti ārkārtas pasākumi, ar kuriem paredz neierobežotu un no muitas nodokļiem brīvu pieeju Savienības tirgum. Padomes Regula (EK) Nr. 2007/2000 vairākkārt tika būtiski grozīta, tāpēc tās kodificētā versija ir Padomes 2009. gada 30. novembra Regula (EK) Nr. 1215/2009[5].(2) Stabilizācijas un asociācijas nolīgums starp Eiropas Kopienām un to dalībvalstīm, no vienas puses, un Bosniju un Hercegovinu, no otras puses, tika parakstīts 2008. gada 16. jūnijā Luksemburgā. Kamēr tiek pabeigtas procedūras, kas vajadzīgas, lai nolīgums stātos spēkā, tika parakstīts un noslēgts Pagaidu nolīgums par tirdzniecību un ar to saistītiem jautājumiem starp Eiropas Kopienu, no vienas puses, un Bosniju un Hercegovinu, no otras puses. Pagaidu nolīgums stājās spēkā 2008. gada 1. jūlijā[6].(3) Stabilizācijas un asociācijas nolīgums starp Eiropas Kopienām un to dalībvalstīm, no vienas puses, un Serbijas Republiku, no otras puses, tika parakstīts 2008. gada 29. aprīlī Luksemburgā. Kamēr tiek pabeigtas procedūras, kas vajadzīgas, lai nolīgums stātos spēkā, tika parakstīts un noslēgts Pagaidu nolīgums par tirdzniecību un ar to saistītiem jautājumiem starp Eiropas Kopienu, no vienas puses, un Serbijas Republiku, no otras puses. Pagaidu nolīgums stājās spēkā 2010. gada 1. februārī[7].(4) Ar Stabilizācijas un asociācijas nolīgumiem un pagaidu nolīgumiem ir izveidots uz nolīgumiem balstīts tirdzniecības režīms starp Eiropas Savienību un Bosniju un Hercegovinu un starp Eiropas Savienību un Serbiju. Tāpēc jāgroza Regula (EK) Nr. 1215/2009, svītrojot Bosniju un Hercegovinu un Serbiju no tarifu koncesiju saņēmējvalstu saraksta, kas atbilstoši uz nolīgumiem balstītam režīmam piešķirtas par tiem pašiem produktiem, un jāpielāgo vispārējie tarifu kvotu apjomi konkrētiem produktiem, par kuriem atbilstoši uz nolīgumiem balstītiem režīmiem ir noteiktas tarifu kvotas. Tomēr uz Bosniju un Hercegovinu un Serbiju joprojām jāattiecina Regula (EK) Nr. 1215/2009, ciktāl tajā paredzētas koncesijas, kas ir labvēlīgākas par pašreizējām koncesijām, kas noteiktas, ievērojot uz nolīgumiem balstītu režīmu. Padomes Regulas (EK) Nr. 1215/2009 darbības termiņš beidzas 2010. gada 31. decembrī. Padomes Regula (EK) Nr. 1215/2009 joprojām ir galvenais instruments, kas regulē tirdzniecības attiecības ar Kosovu[8]. Turpmāka pieeja Eiropas Savienības tirgum ir izšķiroša, lai notiktu Kosovas un visa reģiona ekonomikas atveseļošanās. Vienlaikus tas neradīs negatīvu ietekmi uz Eiropas Savienību.(5) Šo apsvērumu dēļ Padomes Regulas (EK) Nr. 1215/2009 darbības termiņš jāpagarina līdz 2015. gada 31. decembrim.(6) Lai nodrošinātu Savienības starptautisko saistību ievērošanu, šajā regulā paredzētās preferences jāpiemēro tad, ja pašreizējais Eiropas Savienībai piešķirtā atbrīvojuma no PTO saistībām termiņš saglabājas vai tiek pagarināts.(7) Lai aizsargātu uzņēmēju ekonomiskās intereses, jāparedz pārejas pasākumi attiecībā uz precēm, kuras šīs regulas spēkā stāšanās dienā atrodas tranzītā vai pagaidu glabāšanā muitas noliktavās.(8) [Lai nodrošinātu nepārtrauktu tirdzniecību, šī regula jāpiemēro no 2011. gada 1. janvāra, ja 2010. gada 31. decembrī beidzas Padomes Regulas (EK) Nr. 1215/2009 darbības termiņš,]IR PIEŅĒMUŠI ŠO REGULU.1. pantsRegulu (EK) Nr. 1215/2009 groza šādi.1) Regulas 1. pantu aizstāj ar šādu pantu:“1. pantsPreferenču piemērošana1. Ievērojot īpašos regulas 3. pantā paredzētos noteikumus, produktus, kuru izcelsme ir Kosovas muitas teritorijā, izņemot produktus, kas atbilst Kombinētās nomenklatūras 0102., 0201., 0202., 0301., 0302., 0303., 0304., 0305., 1604., 1701., 1702. un 2204. pozīcijai, drīkst importēt Savienībā bez kvantitatīviem ierobežojumiem vai pasākumiem ar līdzvērtīgu ietekmi un ar atbrīvojumu no muitas nodokļiem un maksājumiem ar līdzvērtīgu ietekmi.2. Attiecībā uz produktiem, kuru izcelsme ir Albānijā, Bosnijā un Hercegovinā, Horvātijā, Bijušajā Dienvidslāvijas Maķedonijas Republikā, Melnkalnē vai Serbijā, turpina piemērot šīs regulas noteikumus, kad tajā attiecīgi norādīts. Tiem arī piemēro visas šajā regulā paredzētās koncesijas, kuras ir labvēlīgākas nekā koncesijas, kas paredzētas starp Eiropas Savienību un šīm valstīm noslēgtajos divpusējos nolīgumos.”2) Regulas 2. panta 1. punkta a) apakšpunktu aizstāj ar šādu apakšpunktu:“a) jāatbilst “noteiktas izcelsmes izstrādājumu” definīcijai, kas izklāstīta Regulas (EEK) Nr. 2454/93 I daļas, IV sadaļas 2. nodaļas 2. iedaļā,”.3) Regulas 3. panta 2. punktu aizstāj ar šādu punktu:“2. Muitas nodokļi, ko piemēro, importējot Savienībā intensīvi barotu jaunlopu gaļas produktus, kuri definēti II pielikumā un kuru izcelsme ir Kosovas muitas teritorijā, ir 20 % no ad valorem nodokļa un 20 % no īpašā nodokļa, kas noteikts Kopējā muitas tarifā, nepārsniedzot ikgadējo tarifu kvotu 475 tonnu apmērā, kas izteiktas liemeņa svarā.Importēšanas lūgumiem, kas atbilst šai kvotai, pievieno autentiskuma sertifikātu, ko izsniegušas eksportētājteritorijas kompetentās iestādes un kas apliecina, ka preču izcelsme ir attiecīgajā teritorijā un ka tās atbilst šīs regulas II pielikuma definīcijai. Šo sertifikātu sagatavo Komisija saskaņā ar procedūru, kas minēta 195. panta 2. punktā Padomes Regulā (EK) Nr. 1234/2007, ar ko izveido lauksaimniecības tirgu kopīgu organizāciju un paredz īpašus noteikumus dažiem lauksaimniecības produktiem (Vienotā TKO regula)[9].”.4) Regulas 3. panta 3. punktu svītro.5) Regulas 4. pantu aizstāj ar šādu pantu:“4. pantsTarifu kvotu īstenošana intensīvi barotu jaunlopu gaļai“Komisija pieņem sīki izstrādātus noteikumus, lai īstenotu tarifu kvotas intensīvi barotu jaunlopu gaļas produktiem, saskaņā ar procedūru, kas minēta 195. panta 2. punktā Padomes Regulā (EK) Nr. 1234/2007, ar ko izveido lauksaimniecības tirgu kopīgu organizāciju un paredz īpašus noteikumus dažiem lauksaimniecības produktiem (Vienotā TKO regula).”6) Regulas 12. panta otro daļu aizstāj ar šādu daļu:“To piemēro līdz 2015. gada 31. decembrim. Šajā regulā paredzētās preferences pilnībā vai daļēji pārtrauc piemērot, ja tās nav atļautas ar Pasaules Tirdzniecības organizācijas piešķirto atbrīvojumu. Šāda pārtraukšana ir spēkā no dienas, kad minētais atbrīvojums vairs nav spēkā. Pietiekami savlaicīgi pirms minētās dienas Komisija Eiropas Savienības Oficiālajā Vēstnesī publicē paziņojumu, informējot uzņēmējus un kompetentās iestādes. Paziņojumā konkrēti norāda, kuras šajā regulā paredzētās preferences vairs nav spēkā, un dienu, no kuras preferences vairs nav spēkā.”7) Regulas I pielikumu aizstāj ar šīs regulas pielikumu.2. pantsUz precēm, kuras 2011. gada 1. janvārī atrodas tranzītā vai Savienībā pagaidu glabāšanā muitas noliktavās vai brīvajās zonās un attiecībā uz kurām pirms minētās dienas saskaņā ar Komisijas Regulas (EEK) Nr. 2454/93[10] IV sadaļas 2. nodaļas 2. iedaļu ir attiecīgi izsniegts pierādījums par izcelsmi Bosnijā un Hercegovinā vai Serbijā, arī turpmāk līdz 2011. gada 1. maijam attiecas Regula (EK) Nr. 1215/2009.3. pantsŠī regula stājas spēkā trešajā dienā pēc tās publicēšanas Eiropas Savienības Oficiālajā Vēstnesī .[To piemēro no 2011. gada 1. janvāra.]Šī regula uzliek saistības kopumā un ir tieši piemērojama visās dalībvalstīs.Briselē,Eiropas Parlamenta vārdā — Padomes vārdāpriekšsēdētājs priekšsēdētājsPIELIKUMSI PIELIKUMS4. PANTA 1. PUNKTĀ MINĒTĀS TARIFU KVOTASNeskarot noteikumus, kas attiecas uz Kombinētās nomenklatūras interpretāciju, jāuzskata, ka produktu apraksts ir tikai orientējošs, un preferenču režīmu saistībā ar šo pielikumu nosaka, izmantojot KN kodus. Ja norādīti ex KN kodi, tad preferenču režīmu nosaka, piemērojot gan KN kodu, gan attiecīgo aprakstu.Kārtas nr. | KN kods | Apraksts | Gada kvotas apjoms[11] | Saņēmēji | Nodokļa likme |09.1571 | 0301 91 10 | Foreles (Salmo trutta, Oncorhynchus mykiss, Oncorhynchus clarki, Oncorhynchus aguabonita, Oncorhynchus gilae, Oncorhynchus apache and Oncorhynchus chrysogaster): dzīvas; svaigas vai dzesinātas; saldētas; žāvētas, sālītas vai sālījumā, kūpinātas; fileja un citāds zivju mīkstums; zivju milti un granulas, kas derīgas lietošanai pārtikā | 15 tonnas | Kosovas muitas teritorija | 0 % |0301 91 90 |0302 11 10 |0302 11 20 |0302 11 80 |0303 21 10 |0303 21 20 |0303 21 80 |0304 19 15 |0304 19 17 |ex 0304 19 18 |ex 0304 19 91 |0304 29 15 |0304 29 17 |ex 0304 29 18 |ex 0304 99 21 |ex 0305 10 00 |ex 0305 30 90 |0305 49 45 |ex 0305 59 80 |ex 0305 69 80 |09.1573 | 0301 93 00 | Karpas: dzīvas; svaigas vai dzesinātas; saldētas; žāvētas, sālītas vai sālījumā, kūpinātas; fileja un citāds zivju mīkstums; zivju milti un granulas, kas derīgas lietošanai pārtikā | 20 tonnas | Kosovas muitas teritorija | 0 % |0302 69 11 |0303 79 11 |ex 0304 19 18 |ex 0304 19 91 |ex 0304 29 18 ex 0304 99 21 ex 0305 10 00 ex 0505 30 90 ex 0305 49 80 ex 0305 59 80 ex 0305 69 80 |09.1575 | ex 0301 99 80 | Jūras karūsas (Dentex dentex un Pagellus spp.): dzīvas; svaigas vai dzesinātas; saldētas; žāvētas, sālītas vai sālījumā, kūpinātas; fileja un citāds zivju mīkstums; zivju milti un granulas, kas derīgas lietošanai pārtikā | 45 tonnas | Kosovas muitas teritorija | 0 % |0302 69 61 |0303 79 71 |ex 0304 19 39 |ex 0304 19 99 |ex 0304 29 99 |ex 0304 99 99 |ex 0305 10 00 |ex 0305 30 90 |ex 0305 49 80 |ex 0305 59 80 |ex 0305 69 80 |09.1577 | ex 0301 99 80 | Jūras asari (Dicentrarchus labrax): dzīvi; svaigi vai dzesināti; saldēti; žāvēti; sālīti vai sālījumā, kūpināti; fileja un citāds zivju mīkstums; zivju milti un granulas, kas derīgas lietošanai pārtikā | 30 tonnas | Kosovas muitas teritorija | 0 % |0302 69 94 |ex 0303 77 00 |ex 0304 19 39 |ex 0304 19 99 |ex 0304 29 99 |ex 0304 99 99 |ex 0305 10 00 |ex 0305 30 90 |ex 0305 49 80 |ex 0305 59 80 |ex 0305 69 80 |09.1515 | ex 2204 21 93 | Svaigu vīnogu vīns, kura faktiskā spirta tilpumkoncentrācija nepārsniedz 15 tilp. % un kas nav dzirkstošais vīns | 50 000 hl2 | Albānija5, Bosnija un Hercegovina7, Horvātija3, Bijusī Dienvidslāvijas Maķedonijas Republika4, Melnkalne6, Serbija8 vai Kosovas muitas teritorija | Atbrīvojums |ex 2204 21 94 |ex 2204 21 95 |ex 2204 21 96 |ex 2204 21 97 |ex 2204 21 98 |ex 2204 29 93 |ex 2204 29 94 ex 2204 29 95 ex 2204 29 96 ex 2204 29 97 ex 2204 29 98 |1 Importam ar izcelsmi saņēmējvalstīs ir pieejams viens kopapjoms par katru tarifu kvotu.2 Šīs vispārējās tarifu kvotas apjomu samazina, ja ir palielinājies atsevišķo tarifu kvotu apjoms, ko piemēro atbilstīgi kārtas numuram Nr. 09.1588 dažiem Horvātijas izcelsmes vīniem.3 Lai par Horvātijas Republikas izcelsmes vīnu varētu saņemt vispārējo tarifu kvotu, iepriekš jābūt izsmeltām abām atsevišķajām tarifu kvotām, kas paredzētas ar Horvātiju noslēgtajā Papildprotokolā par vīnu. Šīs atsevišķās tarifu kvotas ir atvērtas atbilstīgi kārtas numuram Nr. 09.1588 un 09.1589.4 Lai par Bijušās Dienvidslāvijas Maķedonijas Republikas izcelsmes vīnu varētu saņemt vispārējo tarifu kvotu, iepriekš jābūt izsmeltām abām atsevišķajām tarifu kvotām, kas paredzētas ar Bijušo Dienvidslāvijas Maķedonijas Republiku noslēgtajā Papildprotokolā par vīnu. Šīs atsevišķās tarifu kvotas ir atvērtas atbilstīgi kārtas numuram Nr. 09.1558 un 09.1559.5 Lai par Albānijas Republikas izcelsmes vīnu varētu saņemt vispārējo tarifu kvotu, iepriekš jābūt izsmeltām abām atsevišķajām tarifu kvotām, kas paredzētas ar Albāniju noslēgtajā Papildprotokolā par vīnu. Šīs atsevišķās tarifu kvotas ir atvērtas atbilstīgi kārtas numuram Nr. 09.1512 un 09.1513.6 Lai par Melnkalnes izcelsmes vīnu varētu saņemt vispārējo tarifu kvotu, iepriekš jābūt izsmeltai atsevišķajai tarifu kvotai, kas paredzēta ar Melnkalni noslēgtajā Papildprotokolā par vīnu. Šī atsevišķā kvota ir atvērta atbilstīgi kārtas numuram Nr. 09.1514.7 Lai par Bosnijas un Hercegovinas izcelsmes vīnu varētu saņemt vispārējo tarifu kvotu, iepriekš jābūt izsmeltām abām atsevišķajām tarifu kvotām, kas paredzētas ar Bosniju un Hercegovinu noslēgtajā Papildprotokolā par vīnu. Šīs atsevišķās tarifu kvotas ir atvērtas atbilstīgi kārtas numuram Nr. 09.1528 un 09.1529.8 Lai par Serbijas izcelsmes vīnu varētu saņemt vispārējo tarifu kvotu, iepriekš jābūt izsmeltām abām atsevišķajām tarifu kvotām, kas paredzētas ar Serbiju noslēgtajā Papildprotokolā par vīnu. Šīs atsevišķās tarifu kvotas ir atvērtas atbilstīgi kārtas numuram Nr. 09.1526 un 09.1527.FINANŠU PĀRSKATS TIESĪBU AKTU PRIEKŠLIKUMIEM, KAS FINANSIĀLI IETEKMĒ VIENĪGI BUDŽETA IEŅĒMUMUS1. PRIEKŠLIKUMA NOSAUKUMSEiropas Parlamenta un Padomes regula, ar kuru groza Padomes Regulu (EK) Nr. 1215/2009, ar ko ievieš ārkārtas tirdzniecības pasākumus tām valstīm un teritorijām, kas piedalās vai ir saistītas ar Eiropas Savienības asociācijas un stabilizācijas procesu.2. BUDŽETA POZĪCIJASNodaļa un pants: 120Summa, kas attiecīgajā gadā (2010.g.) iekļauta budžetā: EUR 14 079 700 0003. FINANSIĀLĀ IETEKME( Priekšlikumam nav finansiālas ietekmesX Priekšlikumam nav finansiālas ietekmes uz izdevumiem, taču ir finansiāla ietekme uz ieņēmumiem, proti, šāda:(miljonos EUR, 1 zīme aiz komata)Budžeta pozīcija | Ieņēmumi[12] | 12 mēnešu periods no 1.1.2011. | [Gads n] |120. pants | Ietekme uz pašu resursiem | 0.3 |Pēc darbības |[n+1] | [n+2] | [n+3] | [n+4] | [n+5] |.... pants |.... pants |4. KRĀPŠANAS APKAROŠANAS PASĀKUMIKrāpšanas gadījumā vai tad, ja, pārbaudot pierādījumu izcelsmi, netiek nodrošināta administratīvā sadarbība, vai netiek ievēroti preferenču režīma izmantošanas nosacījumi, Komisija var veikt pasākumus, lai pilnībā vai daļēji apturētu Padomes Regulā (EK) Nr. 1215/2009 paredzētā režīma darbību.5. CITAS PIEZĪMESPriekšlikuma finansiālās ietekmes aprēķins ir sagatavots, pamatojoties uz tirdzniecības jomā HS2 līmenī svērtajiem lielākā labvēlības režīma (LLR) tarifiem. Aprēķins tika sagatavots, izmantojot 2008. gada rādītājus.Ietekme uz pašu resursiem ir izteikta kā neto summa, proti, summa, kas aprēķināta, no bruto summas atskaitot iekasēšanas izmaksas 25 % apmērā.Aprēķins attiecībā uz preferenču režīmu augļiem un dārzeņiem tika veikts, pamatojoties uz pilnīgu tarifa atcelšanu. Tomēr faktiskais zaudējums ir daļa no norādītajām summām, jo preferenču režīms attiecas tikai uz konkrētu kopējās LLR vērtības elementu.2. tabula. ES lielākā importa daļa no Kosovas pēc importa režīma, kas 2008. gadā lēsta kā ES tarifu ieņēmumu zaudējumi (miljonos euro un %)HS2 | ES imports* | Imports, uz kuru attiecas preferenču režīms | LLR-0 imports | LLR tarifs** | “Tarifu ieņēmumu zaudējumi” |miljoni euro | miljoni euro | miljoni euro | % | miljoni euro |Starpsumma | 64,2 | 8,7 | 54,8 | nepiemēro | 0,4 |Cits HS2 līmeņa imports | 13,9 | 0,4 | 13,3 | nepiemēro | nepiemēro |Visi produkti | 78,1 | 9,2 | 68,1 | nepiemēro | nepiemēro |Avots: COMEXT un TRAINS . Piezīme: * atskaitīts imports, kas veikts saskaņā ar “nezināmu” režīmu, ** svērts tirdzniecības jomā.[1] OV L 240, 23.9.2000., 1. lpp.[2] OV L 328, 15.12.2009., 1. lpp.[3] Atbilstoši ANO Drošības padomes Rezolūcijā Nr. 1244/99 noteiktajam.[4] OV L 240, 23.9.2000., 1. lpp.[5] OV L 328, 15.12.2009., 1. lpp.[6] OV L 233 30.8.2008., 6. lpp.[7] OV L 28, 30.1.2010., 2. lpp.[8] Atbilstoši ANO Drošības padomes Rezolūcijā Nr. 1244/99 noteiktajam.[9] OV L 299, 16.11.2007., 1. lpp.[10] OV L 253, 11.10.1993., 1. lpp.[11] Norādītajām tradicionālo pašu resursu (lauksaimniecības nodokļi, cukura nodevas, muitas nodokļi) summām jābūt neto summām, t.i., bruto summām, no kurām atskaitītas iekasēšanas izmaksas 25 % apmērā.


text:
Powódź tysiąclecia – potoczna nazwa powodzi, która nawiedziła w lipcu 1997 roku południową i zachodnią Polskę, Czechy, wschodnie Niemcy (Łużyce), północno-zachodnią Słowację oraz wschodnią Austrię, doprowadzając na terenie Czech, Niemiec i Polski do śmierci 114 osób oraz szkód materialnych w wymiarze blisko 4,5 miliarda dolarów amerykańskich. Na terenie Polski zginęło 56 osób, a szkody oszacowano na ok. 3,5 miliarda dolarów. Wylały wówczas wody dorzeczy rzek Bóbr, Bystrzyca, Kaczawa, Kwisa, Mała Panew, Nysa Kłodzka, Nysa Łużycka, Odra, Olza, Oława, Osobłoga, Prudnik, Skora, Szprotawa, Ślęza, Widawa i Złoty Potok, a także górnej Wisły i Łaby.
 Przyczyny
 Powódź w 1997 roku została spowodowana przez dwie następujące po sobie fale obfitych opadów, których źródłem była sytuacja meteorologiczna określana jako Vb. Podczas niej utworzył się nad północnymi Włochami niż wywołany napływem chłodnego powietrza z Europy Zachodniej. Niż ten przesuwał się na północny wschód, kierując się nad Bałkany. Układ ten wywołał napływ mas gorącego powietrza pochodzenia morskiego znad morza Czarnego i Śródziemnego na północ. Zetknięcie się ciepłego wilgotnego powietrza z chłodnym znad Bałtyku spowodowało obfite opady na granicy obu mas powietrza. Od 4 do 8 lipca 1997 na obszarze między Wrocławiem, Katowicami i Brnem zanotowano opady powyżej 200 mm, a na części ponad 300 mm; największe opady zanotowano na Pradziadzie – 455 mm i w Raciborzu – 244 mm. Na czeskiej stacji Lysá hora w Beskidach Morawsko–Śląskich spadło od rana 4 lipca do rana 9 lipca, 586 mm, z tego 510 mm w ciągu 72 godzin. W obszarze, na którym wystąpiła powódź (od Polski do Austrii) w ciągu kilku dni spadła miesięczna ilość opadów, a w górach nawet dwumiesięczna.
 Dwa tygodnie później, od 18 do 22 lipca, Czechy znalazły się w zasięgu niskiego ciśnienia z centrum nad Włochami. Niż ten spowodował długotrwałe opady głównie w Karkonoszach i w Górach Izerskich. W okresie od 18 do 21 lipca na Pradziada spadło 139 mm opadów, Wieluń – 116 mm, a na Częstochowę – 115 mm, co również jest równoważne sumie miesięcznych opadów w tych miejscach. W ciągu całego lipca suma opadów przekraczała średnią miesięczną trzy- lub czterokrotnie, a w górach nawet pięciokrotnie.
 Przebieg wydarzeń podczas powodzi
 Dwie fale opadów
 W dniach 3–10 lipca 1997 na obszarze południowej Polski, Czech i Austrii wystąpiły obfite opady deszczu. Opady w Sudetach Wschodnich oraz południowej części Śląska objęły dorzecze Odry i spowodowały, że już 6 lipca pierwsze wsie i miasteczka zostały zalane przez Nysę Kłodzką, Odrę, Prudnik i Złoty Potok. Pierwszymi zalanymi polskimi miastami były Prudnik i Głuchołazy, które w dniu następnym (7 lipca) odwiedził ówczesny premier Włodzimierz Cimoszewicz. W dniu tym powódź objęła zlewnię górnej Odry (w okolicach Chałupek i Olzy). W Prudniku woda wdarła się na teren licznych zakładów przemysłowych, w tym ZPB „Frotex”, PZO „Primus“ i Spółdzielni „Pionier”, a z miasta i okolicznych wsi ewakuowano 192 osoby. 8 lipca w pobliżu Wodzisławia Śląskiego i Raciborza przepływ na Odrze wynosił około 3500 m3/s. Woda rozlała się na odcinku od Chałupek aż do Raciborza.
 Lokalnie opady przekroczyły 500 mm, tj. 3-4 razy przewyższyły średnie sumy miesięczne. Od Chałupek do ujścia Nysy Kłodzkiej zabrakło podziałki na łatach wodowskazowych. Pod wodą znalazło się Kłodzko, gdzie w wyniku podmycia przez Nysę Kłodzką zawaliły się cztery kilkusetletnie kamienice. 7 lipca woda doszła też do Krapkowic, przez które fala kulminacyjna przeszła 10 lipca przy stanie wody na Odrze 1032 cm, a sama powódź trwała do 28 lipca.
 6 lipca wieczorem ogłoszono w Opolu stan przeciwpowodziowy. 10 lipca 1997 roku Odra zalała lewobrzeżne Opole (m.in. prawie całą dzielnicę Zaodrze, częściowo dzielnice Szczepanowice i Półwieś oraz wyspy Pasieka i Bolko), Racibórz (m.in. dworzec PKP, Poczta, dzielnice Ostróg i Płonia i część śródmieścia; w ciągu dwóch dni woda podniosła się tam o ponad trzy metry, przy czym nie wiadomo o ile dokładnie, bo wodowskaz w Raciborzu-Miedoni został zalany całkowicie i nastąpiła przerwa w odczytach).
 Dwa dni później zalana została duża część Wrocławia (m.in. stacja uzdatniania wody, archiwum sądowe, wysypisko śmieci na Maślicach), Rybnik (woda spowodowała osunięcie się skarpy, na której było blisko 300 grobów).
 Następnie Odra zalała część Głogowa oraz pobliskie miejscowości. Najbardziej ucierpiała dzielnica Ostrów Tumski. Linia kolejowa na trasie Głogów–Wrocław była całkowicie zalana, tworząc miejscami kilkumetrowej głębokości kanał wodny. Pociągi na tej trasie były odwołane. Na terenie Ostrowa Tumskiego w Głogowie woda sięgała do 1,5 metra wysokości zalewając praktycznie całą wyspę i podtapiając most Tolerancji oraz most na Starej Odrze w Głogowie. Pobliskie miejscowości również ucierpiały m.in. Serby, Sobczyce, Kotla, Głogówko, Grodziec Mały. Wyjazd z Głogowa w kierunku Leszna i Poznania był praktycznie niemożliwy z powodu podtopienia mostu oraz drogi.
 Druga fala opadów wystąpiła pomiędzy 18 a 22 lipca. Spowodowały one wezbrania jeszcze większe od tych z pierwszych dni miesiąca. Ocenia się, że przepływy maksymalne były w niektórych miejscach bliskie przepływom, jakie statystycznie mogą się zdarzyć z prawdopodobieństwem 0,1% (jest to tzw. woda tysiącletnia). Maksymalne dotychczas zanotowane poziomy wody zostały na górnej Odrze przekroczone na odcinku długości ponad 500 km, licząc od granicy państwa z Czechami. Na dolnym odcinku druga fala wywołała na przykład 27 lipca w Słubicach i Frankfurcie nad Odrą wezbranie do poziomu 657 cm, o kilkadziesiąt centymetrów więcej niż fala pierwsza (17 lipca – 620 cm) i więcej od najwyższego tam zanotowanego do tej pory (w listopadzie 1930 roku – 635 cm).
 Opole
 Do Opola fala kulminacyjna przyszła 10 lipca 1997 roku. Stan alarmowy ogłoszono 6 lipca a dwa dni później po czwartej nad ranem woda wdarła się do Opola, a jej stan podniósł się do 590 centymetrów. Jako pierwsze zalane zostały dzielnice na południu Opola. Przerwany został wał w dzielnicy Metalchem, co skutkowało zalaniem wielu znajdujących się tam fabryk. Następnie fala dotarła na wyspy: Bolko i Pasiekę. Tam zalanych zostało wiele ważnych dla miasta instytucji, m.in. sztuczne lodowisko Toropol wraz z hotelem, Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. Fryderyka Chopina razem z należącą do niej bursą, konsulat Republiki Federalnej Niemiec, siedziby: rozgłośni Radia Opole i dziennika „Nowa Trybuna Opolska”, która na czas powodzi przeniosła się do sali sprzedażowej sklepu komputerowego, przedszkole i gimnazjum, amfiteatr, zoo, a także Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Instytut Śląski. Najbardziej dotknięte powodzią zostały dzielnice Wyspa Pasieka, Wyspa Bolko i Zaodrze Bliższe, gdzie zalane zostało 100% zabudowy.
 Zintensyfikowane działania mające na celu zabezpieczenie miasta sprawiły, że woda nie zalała Starego Miasta, znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie Młynówki. Według wielu świadków na terenie Opola miały miejsce dwie akcje wysadzania wałów. Pierwszy wał miał zostać wysadzony w okolicach Winowa, a następnie wał na tzw. bliskim Zaodrzu, przez co zostało zalane całe Zaodrze, ale przed zalaniem uratowano Stare Miasto i centrum. Ze względu na bardzo gwałtowny przybór wody nie ewakuowano mieszkańców Zaodrza. Ci przez wiele godzin koczowali na dachach i balkonach wieżowców czekając na ratunek. W centrum miasta zorganizowano punkt pomocy, gdzie zbierali się ludzie poszkodowani w powodzi; często ich jedynym ocalałym majątkiem były ubrania, które mieli na sobie. W trakcie akcji ratunkowej zwracano szczególnie uwagę na obszary w okolicach zalanych nekropolii, tak jak miało to miejsce przy ul. Wrocławskiej i Metalchemie.
 Wrocław
 Największe straty w dorzeczu górnej Odry zanotowano w powiatach wodzisławskim i raciborskim oraz opolskim. Jeszcze dwa dni przed powodzią lokalne wydanie Gazety Wyborczej informowało: We Wrocławiu nie grozi nam powódź, ale (...) pojedyncze piwnice mogą być podtopione. Do Wrocławia najwyższa fala powodziowa zaczęła docierać 12 lipca, w sobotę, w godzinach południowych. Fakt, że mieszkańcy miasta wiedzieli już z prasy, radia i telewizji, jakie szkody wyrządziła Odra w Raciborzu i Opolu, oraz że dla większości z nich był to dzień wolny od pracy, znacząco wpłynął na ich mobilizację i zdolność do samoorganizacji w działaniach wobec zbliżającego się zagrożenia. Już w poprzedzający czwartek (10 lipca) prezydent miasta Bogdan Zdrojewski, zaalarmowany sytuacją w Opolu, zaapelował do mieszkańców Wrocławia, by zaczęli gromadzić zapasy wody pitnej, a do dyrektorów największych instytucji w mieście – by podjęli stosowne działania przygotowawcze na wypadek powodzi. W czwartek i w piątek rozważano możliwość obniżenia wysokości zbliżającej się do Wrocławia fali powodziowej przez przerwanie wałów w Jeszkowicach i Łanach. Sprzeciw dużej grupy zgromadzonych mieszkańców tych wsi oraz Kamieńca Wrocławskiego, szczególnie w Łanach, uniemożliwił jednak rozlanie wody po tamtejszych polach i zabudowaniach mieszkalnych, choć prace przygotowawcze i gromadzenie ładunków wybuchowych przez saperów już trwało. Wały były zabezpieczone kordonem policji, ale okoliczni mieszkańcy 11 lipca w nocy zebrali się by bronić wsi przed zalaniem. Nie pomogła nawet interwencja wojewody wrocławskiego. Tego samego dnia prezydent Zdrojewski wydał zarządzenie o ewakuacji mieszkańców osiedli graniczących z Wrocławiem od północy i wschodu. Większość mieszkańców odmówiła jednak i została w domach.
 11 lipca przystąpiono do budowy szalunków w mieście. Akcję koordynował komitet przeciwpowodziowy, a praca odbywała się w systemie zmianowym. Według szacunków Urzędu Miasta ułożono we Wrocławiu od 300 do 480 tysięcy worków z piaskiem. Część worków sprowadzono nawet drogą lotniczą, m.in. aż z Gdańska. Napełniane były piaskiem nie tylko przywożonym w tym celu ze żwirowni, istniało powszechne przyzwolenie na wykorzystywanie piasku zgromadzonego do remontów ulic w różnych częściach miasta. Brano także ziemię z trawników. Worki w najbardziej zagrożonych zalaniem punktach miasta układali głównie – zwłaszcza w pierwszych godzinach zagrożenia – gromadzący się spontanicznie wolontariusze, na ogół kierujący się w odpowiednie miejsca własnym rozeznaniem topografii najbliższej okolicy, często także w reakcji na komunikaty podawane w radiu i telewizji. Później trafiały w te miejsca także zorganizowane grupy żołnierzy i strażaków z całego kraju.
 12 lipca ok. godz. 6:00 mieszkańców osiedla Księże Małe zaalarmowali policjanci, ogłaszając przez megafony konieczność natychmiastowej ewakuacji w obliczu nadchodzącej z północnego wschodu (dorzecze rzeki Oławy) fali powodziowej. Znaczna większość mieszkańców pozostała jednak w domach i podjęła przygotowania do odparcia fali powodziowej. W tym celu wykorzystywano każde dostępne źródło piasku, np. całkowicie opróżniono wszystkie okoliczne piaskownice. Właściciele samochodów od samego rana starali się wywieźć swoje pojazdy i zaparkować je w innych częściach miasta, niektórzy desperacko poszukiwali jakichkolwiek wzniesień w okolicy, by uchronić pojazdy przed zniszczeniem. Około godz. 13:00 woda przelała się przez ul. Opolską i wdarła na osiedle, w przeciągu godziny osiągając wysokość 180 cm. Zalane zostały m.in. ulice Katowicka, Chorzowska, Bytomska, Tarnogórska, Głubczycka. Przez następne kilka dni żywność i woda były dostarczane przez wojskowe śmigłowce Mi-17, a produkty żywnościowe były zrzucane na dachy budynków lub spuszczane na linach.
 W sobotę 12 lipca woda wtargnęła do centrum miasta prawdopodobnie przez Żabią Groblę i ul. Traugutta. Następnie przez ul. Kościuszki i ul. Komuny Paryskiej dotarła do fosy miejskiej rozlewając się na okoliczne osiedla, nocą docierając na południu do ul. Piłsudskiego i Dworca Głównego, a na zachodzie płynąc w stronę ul. Legnickiej i osiedla Szczepin. W ten sposób północna część miasta została całkowicie odcięta od południowej. Dopiero w poniedziałek 14 lipca w godzinach popołudniowych udało się wysiłkiem mieszkańców zatamować wodę przy Żabiej Grobli. Ucierpiały również osiedla Zalesie i Zacisze znajdujące się pomiędzy kanałem powodziowym, a starym korytem Odry. Przed zalaniem ochroniono Sępolno i Biskupin. Udało się uratować również wrocławski ogród zoologiczny, powódź dotknęła dopiero co odremontowany przed Kongresem Eucharystycznym Ogród Japoński. Woda wdarła się na osiedla, które wybudowano na terenach zalewowych: Kowale, Maślice, Księże Małe, Księże Wielkie, Rakowiec, osiedle Widawa, Pracze Odrzańskie.
 Szczególnie zniszczone zostało osiedle Kozanów, gdzie woda sięgała miejscami pierwszego piętra. Osiedle to, zostało wzniesione na polderach zalewowych, wobec zwlekania z decyzją przerwania wałów powodziowych i zalania działek rekreacyjnych, sytuacja tam w pewnym momencie stała się krytyczna. Podobnie do pierwszego piętra sięgała woda na Rakowcu (tzw. Trójkąt Bermudzki), a znajdujące się tam kamienice sprzed II wojny światowej, nierzadko z drewnianymi stropami, ucierpiały tak bardzo, że wiele z nich trzeba było zburzyć (kilka z nich zawaliło się samych; nikt przy tym nie ucierpiał). Na Szczepinie woda utrzymywała się wyjątkowo długo z racji ukształtowania terenu.
 Dorzecze Wisły
 W dorzeczu Wisły do największych strat doszło w rejonie podgórskim, w początkowym biegu Wisły, Sanu i ich dopływów. Powódź dosięgła też m.in. Krakowa, gdzie zalane zostały obszary przyległe do rzeki.
 Dużą rolę odegrał fakt wypełnienia (przyjęcia fali powodziowej) w górnym biegu Dunajca przez nowo oddany Zbiornik Czorsztyński, co spłaszczyło przebieg fali powodziowej na Dunajcu, a później w Wiśle.
 Fala powodziowa przeszła przez kolejne nadwiślańskie miejscowości, przerywając wały w gminach Łubnice i Połaniec (w Połańcu zagrożona podtopieniem była Elektrownia Połaniec) oraz przez Warszawę, gdzie doszło do podtopień w rejonie Wału Miedzeszyńskiego, a dzień wcześniej w rejonie Maciejowic. Sytuacja alarmowa wystąpiła też w miejscowościach zlokalizowanych na terenie zalewowym, jak w Łomiankach. Wysoki poziom wody był też zagrożeniem dla tamy we Włocławku oraz części starówki w Toruniu.
 Działania państwa w obliczu klęski żywiołowej
 Pomimo dramatycznej sytuacji już 6 i 7 lipca w zlewni Nysy Kłodzkiej (Kłodzko, Głuchołazy), Złotego Potoku (Prudnik, Łąka Prudnicka) górnej Odry (Wodzisław Śląski, Racibórz) w kraju początkowo nie spodziewano się, że fala powodziowa i zniszczenia będą tak ogromne. Sytuacja zmieniła się dopiero po zalaniu Opola i bezpośrednim zagrożeniu Wrocławia.
 Rząd i premier Włodzimierz Cimoszewicz byli krytykowani w związku z działaniami w zakresie przeciwdziałania skutkom powodzi. Wiele kontrowersji wzbudziła wypowiedź premiera Cimoszewicza podczas jego pobytu w Jarnołtówku koło Prudnika na temat braku ubezpieczeń u poszkodowanych, w której stwierdził, że ludzie, którzy się nie ubezpieczyli, są sami sobie winni. Premier uznał ją później za niefortunną i publicznie przeprosił ofiary powodzi urażone jego sformułowaniem: to jest kolejny przypadek, kiedy potwierdza się, że trzeba być przezornym i trzeba się ubezpieczać, a ta prawda jest ciągle mało powszechna. Później rząd uruchomił rezerwę budżetową w celu pomocy powodzianom.
 Prezydent Aleksander Kwaśniewski ogłosił w Polsce jednodniową żałobę narodową 18 lipca. Zawieszone zostały wszystkie imprezy, flagi państwowe w gmachach publicznych zostały opuszczone i przepasane kirem, a stacje radiowe emitowały spokojniejszą muzykę.
 27 sierpnia 1997 uchwalono ustawę o stosowaniu szczególnych rozwiązań podatkowych w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997 r.
 Kalendarium
 3–6 lipca: intensywne opady na terenie całej Polski a szczególnie w Sudetach Południowych – do ok. 500 mm
 7 lipca: wylew Nysy Kłodzkiej; Prudnika, Złotego Potoku i Osobłogi w powiecie prudnickim; Odry w powiecie wodzisławskim i raciborskim
 8 lipca: wylew Odry w Raciborzu
 9 lipca: wylew Odry w Koźlu, jedynym niezalanym miejscem był kozielski rynek
 10 lipca: wylew Odry w Opolu, Krapkowicach, Dobrzeniu Wielkim
 12 lipca: fale z Odry i Nysy Kłodzkiej docierają do Wrocławia
 18–20 lipca: druga fala opadów
 Media
 Telewizja
 Lokalna wrocławska telewizja TeDe, której redakcja i nadajnik znajdowały się w niezagrożonej przez powódź południowej dzielnicy miasta, w wieżowcu Poltegor Centre, w sobotę 12 lipca – w dniu, kiedy woda wlała się na ulice miasta – przerwała nadawanie normalnego programu, i rozpoczęła trwającą pięć dób nieprzerwaną akcję informacyjno-koordynacyjną, w której od 13 lipca brał bezpośredni udział także prezydent miasta Bogdan Zdrojewski, a od 14 lipca wojewoda Janusz Zaleski. W studiu telewizyjnym urządzony został sztab antykryzysowy, a w holu budynku na parterze rozpoczęto gromadzenie darów napływających z całego kraju dla powodzian. Tam także zgłaszali się wolontariusze gotowi nieść pomoc potrzebującym. Wobec faktu, że w znacznej części miasta nie działały telefony stacjonarne, a telefonia komórkowa była przeciążona i niewydolna – akcja telewizyjna realizowana przez TeDe była źródłem informacji dla lokalnych społeczności. Za pośrednictwem TeDe dysponowane były transporty worków z piaskiem potrzebnych do obrony zagrożonych odcinków umocnień, tą samą drogą zgłaszano zapotrzebowanie na ludzi do umacniania wałów, a także kierowano zaopatrzenie w wodę, chleb, lekarstwa i wszelkie dary napływające dla powodzian. Redakcja TeDe gotowa była podjąć ponownie swoją akcję, jeszcze w obliczu zagrożenia drugą falą powodziową w tydzień po pierwszej, ale okazała się ona znacznie słabsza, toteż 28 lipca TeDe wróciła do swojej normalnej ramówki.
 Antena 1: Widziałam Marii Wiernikowskiej
 TVP1: Powódź Magdy Olszewskiej
 Więcej w opracowaniu Media w czasie powodzi KRRiT
 Radio i Gazeta
 Podobną rolę odgrywała lokalna rozgłośnia radiowa – wówczas Polskie Radio Wrocław, przekazując komunikaty o zagrożonych odcinkach, koniecznej pomocy etc.
 RMF FM przekształcił swoją akcję Inwazja mocy w Inwazję pomocy. Reporterzy stacji relacjonowali na bieżąco sytuację na południu, a sprzęt, którym dysponowali – dwa wozy opancerzone, sanitarka i helikopter – został zaangażowany w czynny udział w akcji ratowniczej. Jeszcze w pierwszym tygodniu powodzi radio zorganizowało zbiórkę i przewiezienie darów mieszkańców Krakowa dla powodzian w liczbie 150 ciężarówek. Codziennie przez okres całych wakacji, zamiast rozdawać nagrodę konkursie w wysokości 5000 zł, przekazywano tę kwotę najbardziej potrzebującym rodzinom. Z licytacji przedmiotów przekazanych przez artystów i polityków, RMF przekazał dla powodzian 300 tys. złotych.
 Dziennikarze wodzisławskiej stacji Radio 90 FM nieśli pomoc ludziom z mniejszych miejscowości koło Wodzisławia, Raciborza i Cieszyna. W ówczesnej siedzibie rozgłośni w Wodzisławiu-Kokoszycach znajdował się punkt zbiorczy pomocy dla powodzian. Radio 90 FM wysłało dwa konwoje do odciętego przez wielką wodę Raciborza. Za działalność w czasie powodzi Radio 90 FM zostało odznaczone przez WOPR.
 Krótkofalowcy wykorzystując własny sprzęt, przekazywali informacje na terenach objętych powodzią. Organizowali łączność dla sztabów kryzysowych przekazując niezbędne informacje o aktualnej sytuacji, w wielu miejscach dotkniętych przez żywioł, a także wiadomości od rodzin poszkodowanych i o samych poszkodowanych w wyniku powodzi. Brak zasilania w wielu miejscowościach uniemożliwiał pracę przekaźników telefonii komórkowej, woda skutecznie wyłączyła całą infrastrukturę telefoniczną na zalanych rejonach. W pierwszych dniach akcji ratunkowej, organizowana przez nich łączność stanowiła istotne źródło informacji o sytuacji z zalanych terenów.
 Powódź najboleśniej dotknęła dwie spośród czterech wychodzących wówczas we Wrocławiu gazet codziennych: Słowo Polskie i Wieczór Wrocławia. Zalana została zarówno ulica Podwale, na której mieściły się wówczas siedziby ich redakcji, jak i osiedle Swojczyce, gdzie pod wodą znalazła się ich drukarnia. Spowodowało to kilkudniową przerwę w ich ukazywaniu się, dopóki nie przeniesiono ich druku do jednej z niedotkniętych kataklizmem drukarni w Opolu. Powódź dotknęła także redakcje Gazety Wrocławskiej i dolnośląskiej Gazety Wyborczej, ale obie te gazety miały swoje drukarnie w miejscowościach poza Wrocławiem, toteż pomimo zakłóceń tak w redagowaniu, jak i w dystrybucji gazet, przerw w ich ukazywaniu się nie było.
 W Opolu zalana została siedziba Nowej Trybuny Opolskiej na Wyspie Pasieka oraz znajdująca się nieopodal drukarnia.
 Seriale
 Powódź tysiąclecia była inspiracją dla twórców filmowych. Do tamtych wydarzeń nawiązuje serial Rojst'97 w reżyserii Jana Holoubka.
 W 2022 roku na Netfliksie pojawił się serial Wielka woda, którego akcja dzieje się we Wrocławiu, w lipcu 1997 roku, kiedy do stolicy Dolnego Śląska zbliża się fala powodziowa.
 Akcje charytatywne
 Serc Pospolite Ruszenie
 Ruch Wychodzenia z Bezdomności Markot wraz z Dyrekcją Generalną Polskich Kolei Państwowych zorganizował akcję Serc Pospolite Ruszenie.
 Telewidzowie-Powodzianom
 Dla uczczenia pamięci ofiar powodzi zespół Hey dedykował piosenkę pt. „Moja i twoja nadzieja”. Utwór ukazał się na specjalnej płycie-cegiełce. Dochód ze sprzedaży tej płyty zasilił fundusz „Telewidzowie-Powodzianom”. W nagraniu udział wzięli Maryla Rodowicz, Katarzyna Nosowska, Edyta Bartosiewicz, Czesław Niemen, Grzegorz Markowski i Natalia Kukulska, Renata Dąbkowska-Kloc, Patrycja Kosiarkiewicz, Nora Niemen, Joanna Prykowska i Anna Świątczak.
 Punktem kulminacyjnym akcji był koncert, który 19 lipca 1997 odbył się przed gmachem Telewizji Polskiej. W trakcie trwania koncertu i dzień później dokonywano zbiórki pieniędzy poprzez audiotele oraz dzięki wpłatom z kart kredytowych.
 Zespół Ich Troje także zaangażował się w pomoc powodzianom. Przekazał na ten cel 60 tysięcy złotych, m. in na zakup szczepionek na żółtaczkę.
 Odbywały się również koncerty disco polo dla powodzian organizowane przez telewizję Polsat.
 Zespoły disco polo Boys i Classic zaśpiewały dla powodzian piosenkę „Pomóżmy im”.
 Pomoc powodzianom
 Pomoc powodzianom prowadzona była też spontanicznie bez udziału mediów. Na wieść o powodzi, z północy kraju ruszyły konwoje – często prywatnych – samochodów jadących np. z wodą pitną do Wrocławia czy Opola. W wielu miejscach w Polsce prowadzone również były zbiórki najpotrzebniejszych artykułów – np. w Warszawie na Placu Bankowym. Pomoc napływała także spoza granic kraju.
 Pamięć o powodzi
 We Wrocławiu wmurowano pamiątkowe tablice: przy ul. Romualda Traugutta, na Mostach Młyńskich, a w ciągu Mostów Uniwersyteckich wzniesiono pomnik Powodzianka. Powódź tysiąclecia upamiętnia również krzyż z zaznaczonym poziomem wody, ustawiony nad Odrą przy Moście Trzebnickim.
 W Opolu na gmachu Radia Opole widnieje tablica pamiątkowa z pokazaną linią wody (ok. 2,4 m)
 Także w Opolu na pl. Sebastiana pozostał nieremontowany pomnik przy kościele św. Sebastiana, na którym do dziś widnieje ślad po poziomie wody w tym miejscu.
 Przy nowo wybudowanych wrotach przeciwpowodziowych na Młynówce przy deptaku Baldego, została zamontowana pamiątkowa tablica z zaznaczonym poziomem wody.
 W ogrodzie kawiarni Radiowa na Wyspie Pasieka została ustawiona rzeźba Dama Pasieczna symbolizująca solidarność mieszkańców Opola w trakcie powodzi.
 W Krapkowicach w 10 rocznicę powodzi ogłoszono i rozstrzygnięto konkurs na pomnik upamiętniający to wydarzenie.
 W Nowej Soli w 10 rocznicę powodzi odsłonięto pomnik „powodzianina”
 W Legnicy przy moście na rzece Kaczawa, przy zbiegu ulic Wrocławskiej i Jordana ustawiono pomnik, będący wyrazem wdzięczności mieszkańcom miasta, którzy uratowali miasto przed żywiołem.
 Powódź w Czechach
 Na terenie Czech powódź trwająca w dniach 5–16 lipca 1997 roku kosztowała życie 50 osób. Zniszczonych zostało 2151 domów, 26 mostów. Zniszczenia wywołane przez powódź na kilka dni całkowicie wstrzymały ruch na kilku ważnych węzłach kolejowych na wschodzie kraju. Ucierpiały między innymi miasta Ołomuniec, Opawa, Ostrawa, Otrokovice, Przerów. Całkowite straty oceniane były na 63 miliardy ówczesnych koron.
 Najtragiczniejszy przebieg powódź miała w miejscowości Troubky leżącej przy ujściu rzeki Beczwy do Morawy. Zginęło tam 9 osób, zniszczonych zostało 150 domów.
 Bilans
 Powódź w 1997 roku była wyjątkowa w historii Polski – w dorzeczu górnej Odry fala powodziowa przekroczyła o 2–3 m najwyższe notowane dotąd stany wód. W dorzeczu Wisły powódź miała łagodniejszy przebieg wobec niższych opadów i mniejszego przyboru wód. Dodatkowo w dorzeczu Odry problem nasilił się dlatego, że rzeki są tu w znacznej mierze uregulowane, a niedrożność ich koryt, zły stan techniczny urządzeń hydrotechnicznych i m.in. powojenna zabudowa polderów pogorszyły sytuację.
 Bilans powodzi to 56 ofiar śmiertelnych i straty materialne szacowane na około 12 mld złotych. W wyniku powodzi dach nad głową straciło 7000 ludzi, a około 40 tys. straciło dorobek swojego życia. Straty z tytułu zniszczenia majątku poniosło 9000 firm. Woda zniszczyła lub uszkodziła 680 000 mieszkań, 843 szkoły, z których 100 uległo całkowitemu zniszczeniu, 4000 mostów, w tym zerwanych ok. 45, 14 400 km dróg, 2000 km torów kolejowych, 613 km wałów przeciwpowodziowych i 665 835 ha ziemi, czyli ponad 2% powierzchni kraju.
 Zobacz też
 Powódź w Europie Środkowej (2010)
 Powódź w Holandii (1953)
 Uwagi
 Przypisy
 Bibliografia
 Linki zewnętrzne
 „Dorzecze Odry. Powódź 1997” – opracowanie Międzynarodowej Komisji Ochrony Odry przed Zanieczyszczeniem, Wrocław 1999
 Ocena przyczyn lipcowej powodzi
 Powódź w Polsce – strona internetowa z okresu powodzi
 (ang.)
 Powódź tysiąclecia – Wrocław i Opole w Notacjach SF Kronika na stronie KronikaRP
 Powódź tysiąclecia – Wrocławw Notacjach SF Kronika na stronie KronikaRP
 Powódź tysiąclecia – Kłodzko po powodzi w Notacjach SF Kronika na stronie KronikaRP
 Katastrofy w Polsce po 1989
 Katastrofy ekologiczne w Polsce
 Hasła kanonu polskiej Wikipedii
 Historia Wrocławia po 1945
 Historia Opola
 Katastrofy w Czechach


type: other

text:
Kommunes påbud om total oprensning blev kendt ugyldig | Forum Orientering
 Kommunes påbud om total oprensning blev kendt ugyldig
 En kommune havde krævet at olieforurening på en privat villaejendom blev oprenset fuldstændigt.
 Olieforureningen var omfattet af den lovpligtige ansvarsforsikring på ejendommen. Kommunen udstedte meget hurtigt efter at ejeren havde konstateret forureningen et påbud, hvorefter ejeren skulle sørge for at indhente en miljøteknisk undersøgelse og fremkomme med et forslag til afværgeforanstaltninger. Topdanmark, der var ejerens forsikringsselskab, iværksatte gennem Rambøll A/S en undersøgelse der konkluderede, at olieforureningen strakte sig 4 meter ned i undergrunden men anbefalede at alene de øverste 2 meter skulle renses. Miljøfirmaet vurderede, at restforureningen ikke ville udgøre nogen miljørisiko og vurderede i øvrigt, at omkostningerne ved at foretage en fuldstændig afrensning var ude af proportion med det resultat der kunne opnås.
 Kommunen fastholdt overfor forsikringsselskabet, at man ønskede en total oprensning, hvorefter forsikringsselskabet foretog oprensning til 2,6 meter under grunden og herefter stævnede kommunen med påstand om, at kommunen skulle anerkende dels at påbudet om total oprensning var ugyldigt og dels at den oprensning af grunden der havde fundet sted var fuldt tilstrækkelig.
 Sagen blev prøvet i såvel Vestre Landsret som Højesteret.
 Højesteret gav Topdanmark medhold i, at kommunens beslutning om en total oprensning var ugyldig. Højesteret lagde hermed vægt på, at selvom jordforureningslovens § 48, st. 1 giver kommunen adgang til at kræve en olieforurening fjernet så tilstanden forud for forureningen genoprettes, så er loven i henhold til sine forarbejder, stadig underlagt de almindelige forvaltningsretlige principper, herunder proportionalitetsprincippet.
 Kommunen havde i den konkrete sag ikke foretaget nogen vurdering af, hvorvidt der var en rimelig sammenhæng mellem på den ene side omkostningerne til at foretage en fuldstændig og ikke kun delvis oprensning af den forurenede jord, og på den anden side de miljømæssige gevinster der kunne opnås herved.
 Denne undladelse blev af Højesteret bedømt til at være en så alvorlig sagsbehandlingsfejl, at kommunens påbud blev kendt ugyldig og Topdanmark fik derfor medhold i denne del af påstanden.
 Højesteret fandt derimod ikke, at kommunen skulle være afskåret fra, at foretage en ny behandling af sagen med skyldig hensyntagen til de forvaltningsretlige regler og gav derfor ikke Topdanmark medhold i den del af påstanden, der gik ud på at kommunen skulle anerkende, at den oprensning der var foretaget var fuldt tilstrækkelig.
 Samtidig tilkendte Højesteret ikke Topdanmark sagsomkostninger på trods af at sagen i hovedparten var vundet, da Topdanmark havde undladt at indbringe kommunens påbud for en højere administrativ myndighed. Konkret kunne sagen have været behandlet af Miljøstyrelsen, men dette fravalgte Topdanmark således.
 (Højesterets dom af 30. juni 2005 gengivet i UfR 2005 side 2923H)
 Selvom Topdanmark fik medhold i sin hovedpåstand og kommunens påbud dermed blev kendt ugyldigt, er der på ingen måde tale om en sag, hvor der hverken generelt eller i den konkrete sag er taget stilling til, om en kommune ikke kan påbyde en total oprensning af enhver olieforurening.
 Det fremgår af dommens præmisser at når Højesteret finder, at kommunen skal have lov til at vurdere sagen på ny og muligvis udstede et nyt påbud om total oprensning, så skyldes det at det heller ikke for Højesteret i forbindelse med de syn og skøn der blev afholdt, er blevet bevist i tilstrækkelig grad, at der ikke består nogen miljørisiko ved restforureningen på ejendommen. Topdanmark risikerer derfor at ende med alligevel at skulle foretage en total oprensning af ejendommen på trods af Højesterets dom.
 Dommen kan derfor alene siges at illustrere to ting tydeligt:
 For det første at kommunerne og naturligvis også de administrative ankemyndigheder, som Miljøstyrelsen, skal sikre, at afgørelser der træffes til enhver tid er omhyggeligt forberedt, så Forvaltningslovens bestemmelser er overholdt.
 For det andet at selvom det ingen lunde er umuligt at kortslutte det administrative klagesystem og skride direkte til en domstolsprøvelse, hvis man som grundejer eller forsikringsselskab er utilfreds med kommunens beslutning, så medfører det ingen sikkerhed for, at afgørelsen bliver endelig og det medfører en risiko for, at man ikke får dækket sine normale omkostninger ved at vinde en retssag.
 Det er med andre ord ikke nødvendigvis en fornuftig langsigtet løsning at indbringe en sag for retten, blot fordi man konstaterer, at der er begået sagsbehandlingsfejl der kan medføre at myndighedens afgørelse er ugyldig.