text:
 13.10.2015
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 266/14
 UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2015/1831 VAN DE COMMISSIE
 van 7 oktober 2015
 tot vaststelling van toepassingsbepalingen voor Verordening (EU) nr. 1144/2014 van het Europees Parlement en de Raad inzake voorlichtings- en afzetbevorderingsacties betreffende landbouwproducten uitgevoerd op de interne markt en in derde landen
 DE EUROPESE COMMISSIE,
 Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
 Gezien Verordening (EU) nr. 1144/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2014 inzake voorlichtings- en afzetbevorderingsacties betreffende landbouwproducten uitgevoerd op de interne markt en in derde landen en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 3/2008 van de Raad (1), en met name artikel 4, lid 3, artikel 13, lid 2, tweede alinea, artikel 14, lid 1, tweede alinea, en artikel 25,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 Bij Verordening (EU) nr. 1144/2014 is Verordening (EG) nr. 3/2008 van de Raad (2) ingetrokken en zijn nieuwe regels vastgesteld inzake voorlichtings- en afzetbevorderingsacties voor landbouwproducten die op de interne markt en in derde landen worden uitgevoerd. Verordening (EU) nr. 1144/2014 verleent de Commissie ook de bevoegdheid om in dit verband gedelegeerde en uitvoeringshandelingen vast te stellen. Om ervoor te zorgen dat het nieuwe rechtskader goed functioneert en uniform wordt toegepast, moeten bepaalde regels via dergelijke handelingen worden vastgesteld. Die handelingen moeten in de plaats komen van Verordening (EG) nr. 501/2008 van de Commissie (3), die is ingetrokken bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/1829 van de Commissie (4).
 (2)
 De voorlichtings- en afzetbevorderingsacties mogen niet oorsprongsgericht zijn. Toch mag de oorsprong van de producten overeenkomstig artikel 4, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1144/2014 onder bepaalde voorwaarden worden vermeld. Er moeten regels worden vastgesteld om met name te waarborgen dat de verwijzing naar de oorsprong geen afbreuk doet aan de hoofdboodschap van de Unie voor een programma.
 (3)
 Om te voorkomen dat bij de doelgroep verwarring ontstaat omtrent het verschil tussen een generieke campagne waarbij naar een oorsprong wordt verwezen, en een campagne die verwijst naar specifieke producten die in het kader van een kwaliteitsregeling van de Unie met een beschermde geografische aanduiding zijn geregistreerd, moet de verwijzing naar de oorsprong worden beperkt tot uitsluitend de nationale oorsprong. Toch moet het, rekening houdend met de in artikel 5, lid 4, van Verordening (EU) nr. 1144/2014 vastgestelde lijst van in aanmerking komende regelingen, voor die specifieke regelingen mogelijk zijn om de oorsprong aan te geven in andere bewoordingen dan de nationale oorsprong. Bovendien moet het mogelijk zijn om een supranationale oorsprong te vermelden, zoals „noords”, „uit de Alpen” of „uit het Middellandse Zeegebied”, aangezien het hierbij om pan-Europese gemeenschappelijke verwijzingen gaat.
 (4)
 De voorlichtings- en afzetbevorderingsacties mogen niet op handelsmerken zijn afgestemd. Toch mogen overeenkomstig artikel 4, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1144/2014 tijdens bepaalde activiteiten en onder bepaalde voorwaarden handelsmerken van de producten worden vermeld. Het tonen van handelsmerken moet worden beperkt tot demonstraties en proeverijen, namelijk activiteiten die speciaal worden opgezet om de verkoop te verhogen, en tot het bijbehorende voorlichtings- en afzetbevorderingsmateriaal dat tijdens die specifieke activiteiten wordt getoond. Er moeten regels worden vastgesteld die waarborgen dat elk handelsmerk even zichtbaar is en dat de grafische presentatie kleiner is dan de presentatie van de hoofdboodschap van de Unie voor de campagne. Om ervoor te zorgen dat het beginsel dat de acties niet op handelsmerken mogen zijn afgestemd, blijft gelden, moeten regels worden vastgesteld om te garanderen dat, behalve in naar behoren gerechtvaardigde gevallen, meerdere merken worden getoond en dat de aan handelsmerken gewijde oppervlakte beperkt blijft tot een bepaald maximumpercentage van de communicatieruimte.
 (5)
 Verordening (EU) nr. 1144/2014 biedt indienende organisaties de mogelijkheid bepaalde delen van hun programma's zelf uit te voeren. De regels voor de toepassing van die bepalingen moeten worden vastgesteld.
 (6)
 Monoprogramma's moeten worden uitgevoerd in gedeeld beheer tussen de lidstaten en de Unie overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad (5), terwijl multiprogramma's moeten worden gefinancierd in het kader van direct beheer overeenkomstig Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad (6). Aangezien dezelfde indienende organisatie zowel mono- als multiprogramma's kan hebben, mogen de regels voor de uitvoering van de twee soorten programma's zo min mogelijk van elkaar afwijken. Met het oog daarop moeten voor monoprogramma's regels gelden die gelijkwaardig zijn aan de bepalingen betreffende subsidies van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 die voor multiprogramma's gelden, bijvoorbeeld dat geen zekerheid hoeft te worden gesteld om de goede uitvoering van het contract te waarborgen.
 (7)
 De lidstaten zijn verantwoordelijk voor de goede uitvoering van de door de Commissie geselecteerde monoprogramma's. Er moeten bepalingen worden vastgesteld betreffende de aanwijzing van de nationale autoriteiten die voor de uitvoering van deze verordening verantwoordelijk zijn. Om ervoor te zorgen dat eenvormige voorwaarden worden toegepast, moeten regels worden vastgesteld betreffende het sluiten van contracten voor de uitvoering van de geselecteerde monoprogramma's. Daartoe moet de Commissie de lidstaten een modelcontract ter beschikking stellen en moet een redelijke termijn voor het sluiten van de contracten worden vastgesteld. Aangezien programma's in tal van soorten maatregelen kunnen voorzien, moet flexibiliteit aan de dag worden gelegd met betrekking tot de begindatum van de uitvoering van een programma.
 (8)
 Met het oog op een goed financieel beheer moeten indienende organisaties en uitvoeringsinstanties worden verplicht om registers en andere bewijsstukken bij te houden aan de hand waarvan kan worden aangetoond dat het programma correct is uitgevoerd en dat de gedeclareerde kosten voor financiering door de Unie in aanmerking komen.
 (9)
 De lidstaten moeten de uitvoering van monoprogramma's controleren overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1306/2013. Zij moeten er ook toe worden verplicht om, voordat het contract met de betrokken indienende organisatie wordt gesloten, de selectie van de uitvoeringsinstantie goed te keuren en om de betalingsaanvragen te controleren voordat betalingen worden verricht. Alle betalingsaanvragen, behalve de voorschotaanvragen, moeten een financieel verslag bevatten waarin de door de indienende organisatie gemaakte subsidiabele kosten zijn gedeclareerd en nader zijn omschreven, alsmede een verslag over de technische uitvoering van het programma; saldobetalingsaanvragen moeten daarnaast ook een evaluatieverslag bevatten.
 (10)
 Met het oog op vereenvoudiging en vermindering van de administratieve lasten moet de periode waarop de tussentijdse verslagen en de bijbehorende betalingsaanvragen betrekking hebben, worden vastgesteld op een jaar. Voorts moet, wanneer om terugbetaling van bepaalde bedragen wordt verzocht, een certificaat betreffende de financiële staten worden voorgelegd dat door een onafhankelijke en gekwalificeerde auditor is afgegeven. Dat certificaat moet ten genoegen van de lidstaten het bewijs leveren dat de gedeclareerde kosten subsidiabel zijn.
 (11)
 Om de lidstaten in staat te stellen om, als vastgesteld in artikel 14, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1144/2014, na te gaan of het materiaal dat in het kader van de uitvoering van een programma wordt geproduceerd, in overeenstemming is met het recht van de Unie, en dat met name de bepalingen betreffende de hoofdboodschap van de Unie, de vermelding van de oorsprong en het tonen van handelsmerken worden toegepast, moet worden bepaald dat het gebruikte materiaal, met inbegrip van het beeldmateriaal, aan de lidstaat moet worden voorgelegd.
 (12)
 Om ervoor te zorgen dat de indienende organisaties over contante middelen beschikken, moeten regelingen voor de betaling van voorschotten worden vastgesteld. Om de financiële belangen van de Unie doeltreffend te beschermen moet worden bepaald dat voor de betaling van een voorschot een zekerheid moet worden gesteld. Deze zekerheid moet geldig blijven tot de betaling van het saldo, wanneer het voorschot wordt verrekend. Aangezien indienende organisaties die zijn gevestigd in lidstaten die financiële steun ontvangen, moeilijkheden kunnen ondervinden om een zekerheid te stellen voor het volledige bedrag dat kan worden voorgeschoten, moet specifiek worden bepaald dat zij voorschotten in twee delen kunnen krijgen.
 (13)
 Ter wille van een goed financieel beheer moet worden bepaald dat voorschotten en tussentijdse betalingen met een veiligheidsmarge onder de totale bijdrage van de Unie moeten blijven.
 (14)
 In het licht van de reeds opgedane ervaring moet de inhoud van de controles ter plaatse die de lidstaten moeten uitvoeren, worden vastgesteld, en met name de frequentie, de omvang en de plaats ervan. Het is dan ook passend te bepalen dat elk programma ten minste eenmaal tijdens de uitvoering aan een controle ter plaatse moet worden onderworpen. Ermee rekening houdend dat de voorlichtings- en afzetbevorderingsactiviteiten op verschillende tijdstippen worden uitgevoerd en vaak van beperkte duur zijn en dat bepaalde programma's buiten de lidstaat van herkomst van de indienende organisatie of buiten de Unie worden uitgevoerd, moeten de controles ter plaatse worden verricht in de gebouwen van de indienende organisaties en, in voorkomend geval, in de lokalen van de uitvoeringsinstantie.
 (15)
 In geval van onverschuldigde betalingen moet de rentevoet worden afgestemd op de overeenkomstige rentevoet die voor multiprogramma's geldt.
 (16)
 Om de doeltreffendheid en efficiëntie van de voorlichtings- en afzetbevorderingsprogramma's te evalueren moet worden bepaald dat zowel de indienende organisaties als de lidstaten de programma's en de algemene prestaties van het afzetbevorderingsbeleid op adequate wijze moeten monitoren en evalueren.
 (17)
 De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité voor de gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten,
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 HOOFDSTUK I
 ALGEMENE BEPALINGEN
 Artikel 1
 Onderwerp
 Deze verordening bevat de uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EU) nr. 1144/2014 wat betreft de zichtbaarheid van de oorsprong en van handelsmerken in mono- en multiprogramma's, alsmede regels op grond waarvan een indienende organisatie bepaalde delen van een monoprogramma zelf mag uitvoeren.
 Voorts voorziet zij in specifieke regels voor het sluiten van contracten en voor het beheer, de monitoring en de controle van monoprogramma's en in een systeem van indicatoren voor de beoordeling van de impact van voorlichtings- en afzetbevorderingsprogramma's.
 HOOFDSTUK II
 GEMEENSCHAPPELIJKE BEPALINGEN VOOR MONO- EN MULTIPROGRAMMA'S
 AFDELING 1
 Zichtbaarheid van de oorsprong
 Artikel 2
 Algemene voorschriften voor de vermelding van de oorsprong op elk voorlichtings- en afzetbevorderingsmateriaal
 1. Centraal in het programma staat de boodschap van de Unie; die hoofdboodschap mag niet op een specifieke oorsprong gericht zijn.
 2. Elke vermelding van een oorsprong voldoet aan de volgende cumulatieve voorwaarden:
 a)
 zij mag niet tot een tegen artikel 34 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie ingaande beperking van het vrije verkeer van landbouwproducten en levensmiddelen leiden;
 b)
 zij mag de consument er niet toe aanzetten om binnenlandse producten uitsluitend wegens de oorsprong ervan te kopen en moet verwijzen naar de specifieke eigenschappen van het product, veeleer dan enkel naar de oorsprong ervan; en
 c)
 zij vormt een aanvulling op de hoofdboodschap van de Unie.
 3. De hoofdboodschap van de Unie voor het programma mag niet worden verhuld door materiaal dat betrekking heeft op de oorsprong van het product, zoals foto's, kleuren, symbolen of muziek. De oorsprong wordt vermeld in een andere zone dan die van de hoofdboodschap van de Unie.
 4. De oorsprong mag alleen op visueel voorlichtings- en afzetbevorderingsmateriaal worden vermeld. In audiomateriaal mag de oorsprong niet worden vermeld.
 Artikel 3
 Specifieke vermelding van de oorsprong op voorlichtings- en afzetbevorderingsmateriaal als bedoeld in artikel 4, lid 2, onder a) en b), van Verordening (EU) nr. 1144/2014
 1. De vermelding van de oorsprong op voorlichtings- en afzetbevorderingsmateriaal als bedoeld in artikel 4, lid 2, onder a) en b), van Verordening (EU) nr. 1144/2014 blijft beperkt tot de nationale oorsprong, namelijk de naam van de lidstaat, of tot een gemeenschappelijke supranationale oorsprong. De vermelding van de oorsprong mag expliciet of impliciet zijn.
 2. De voorwaarden van artikel 4, lid 2, onder a) en b), van Verordening (EU) nr. 1144/2014 worden nageleefd en hierbij wordt rekening gehouden met de mate waarin de tekst of het symbool, inclusief de afbeeldingen en de algemene presentatie, die/dat naar de oorsprong verwijst, in het oog valt ten opzichte van de tekst of het symbool die/dat verwijst naar de hoofdboodschap van de Unie voor het programma.
 Artikel 4
 Vermelding van de oorsprong op voorlichtings- en afzetbevorderingsmateriaal dat betrekking heeft op regelingen die in aanmerking komen op grond van artikel 5, lid 4, onder c) en d), van Verordening (EU) nr. 1144/2014
 1. Bij voorlichtings- en afzetbevorderingsacties waarbij regelingen worden vermeld die in aanmerking komen op grond van artikel 5, lid 4, onder c), van Verordening (EU) nr. 1144/2014, mag de naam van het ultraperifere gebied worden vermeld in het desbetreffende grafische symbool mits aan de voorwaarden van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 179/2014 van de Commissie (7) wordt voldaan, en in het desbetreffende beeldmateriaal mits dat voldoet aan de voorwaarden van artikel 4, lid 2, onder a) en b), van Verordening (EU) nr. 1144/2014.
 2. In afwijking van artikel 3, lid 1, mag bij voorlichtings- en afzetbevorderingsacties waarbij regelingen worden vermeld die in aanmerking komen op grond van artikel 5, lid 4, onder d), van Verordening (EU) nr. 1144/2014 en waarvan de naam naar de oorsprong verwijst, de specifieke oorsprong worden vermeld mits die acties voldoen aan de voorwaarden van artikel 4, lid 2, onder a) en b), van Verordening (EU) nr. 1144/2014.
 AFDELING 2
 Zichtbaarheid van handelsmerken
 Artikel 5
 Algemene voorschriften
 1. Onder handelsmerken als bedoeld in artikel 4 van Verordening (EU) nr. 1144/2014 worden de merken verstaan als gedefinieerd in de artikelen 4 en 66 van Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad (8) of in artikel 2 van Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad (9).
 2. De handelsmerken van de producten waarvan de afzet door de indienende organisaties wordt bevorderd, mogen alleen zichtbaar zijn bij productdemonstraties of proeverijen.
 De volgende definities zijn van toepassing:
 a) „demonstratie”: elk middel waarmee potentiële klanten tijdens beurzen of business-to-business-evenementen en op websites op de verdiensten van een product of een regeling worden gewezen om de aankoop van het product te bevorderen;
 b) „proeverij”: elke activiteit waarbij potentiële klanten tijdens beurzen of business-to-business-evenementen en in verkooppunten een product kunnen proeven.
 3. Op voorlichtings- en afzetbevorderingsmateriaal dat tijdens demonstraties en proeverijen wordt getoond of uitgedeeld, mogen ook handelsmerken zichtbaar zijn.
 4. De indienende organisaties die handelsmerken tonen, voldoen aan de volgende voorwaarden:
 a)
 in de aanvraag voor het programma geven zij aan waarom de vermelding van het handelsmerk noodzakelijk is om de doelstellingen van de campagne te halen en bevestigen zij dat het tonen van het handelsmerk beperkt blijft tot demonstraties en proeverijen;
 b)
 zij houden bewijsstukken bij waaruit blijkt dat alle leden van de betrokken indienende organisatie gelijke kansen hebben gekregen om hun handelsmerken te tonen;
 c)
 zij zorgen ervoor dat:
 i)
 de handelsmerken samen, en allemaal even goed zichtbaar worden getoond, in een zone die gescheiden is van die van de hoofdboodschap van de Unie;
 ii)
 het tonen van de handelsmerken geen afbreuk doet aan de hoofdboodschap van de Unie;
 iii)
 de hoofdboodschap van de Unie niet wordt verhuld door het tonen van materiaal, zoals foto's, kleuren of symbolen, waarop een handelsmerk is aangebracht;
 iv)
 de handelsmerken uitsluitend worden getoond in beeldmateriaal, met uitzondering van gadgets en mascottes, en in een kleiner formaat dan de hoofdboodschap van de Unie. In audiomateriaal mogen geen handelsmerken worden vermeld.
 Artikel 6
 Specifieke voorschriften
 1. Bij demonstraties of proeverijen mogen handelsmerken slechts als volgt worden getoond:
 a)
 allemaal samen in een banner aan de voorkant van de balie van de stand of een gelijkwaardige drager. Die banner mag niet groter zijn dan 5 % van het totale oppervlak van de voorkant van de balie van de stand of de gelijkwaardige drager; of
 b)
 apart, in afzonderlijke en identieke paviljoenen op neutrale en identieke wijze, aan de voorkant van de balie van het paviljoen of een gelijkwaardige drager voor elk handelsmerk. In dat geval mag de afbeelding van het handelsmerk niet groter zijn dan 5 % van het totale oppervlak van de voorkant van de balie van het paviljoen of de gelijkwaardige drager.
 2. Op websites mogen handelsmerken alleen samen worden getoond, en wel op een van de volgende twee wijzen:
 a)
 in een banner onder aan de webpagina, die niet groter is dan 5 % van de totale oppervlakte van de webpagina, waarbij elk handelsmerk kleiner moet zijn dan het embleem van de Unie dat naar de cofinanciering door de Unie verwijst;
 b)
 op een specifieke website, apart van de homepage, op een neutrale en identieke wijze voor elk handelsmerk.
 3. In drukwerk dat tijdens demonstraties of proeverijen wordt verspreid, mogen handelsmerken slechts samen worden weergegeven, in één banner onder aan de pagina die niet groter is dan 5 % van de totale oppervlakte van die pagina.
 Artikel 7
 Aantal handelsmerken dat mag worden getoond
 1. Er worden minstens vijf handelsmerken getoond.
 2. In afwijking van lid 1 mogen minder dan vijf merken worden getoond als aan de volgende twee voorwaarden wordt voldaan:
 a)
 in de lidstaat van herkomst van de indienende organisatie zijn er voor het product of de regeling waarop het programma betrekking heeft, minder handelsmerken;
 b)
 het was, om naar behoren gemotiveerde redenen, niet mogelijk om een programma voor meerdere producten of meerdere landen op te zetten, waarbij meer handelsmerken hadden kunnen worden getoond.
 3. De indienende organisatie toont naar behoren aan dat de in lid 2 vermelde voorwaarden worden nageleefd, staaft dit met alle noodzakelijke documenten, waaronder bewijsstukken dat zij andere indienende organisaties heeft gecontacteerd en hun een voorstel heeft gedaan om samen een programma voor meerdere producten of meerdere landen op te zetten, en geeft aan waarom een dergelijk programma niet is verwezenlijkt.
 4. Wanneer minder dan vijf merken worden getoond, is artikel 6 van toepassing en wordt de voor de handelsmerken toegewezen oppervlakte proportioneel verminderd.
 Artikel 8
 Vermelding van op grond van artikel 5, lid 4, onder d), van Verordening (EU) nr. 1144/2014 in aanmerking komende regelingen die als handelsmerk zijn geregistreerd
 Als het programma betrekking heeft op een regeling als bedoeld in artikel 5, lid 4, onder d), van Verordening (EU) nr. 1144/2014, zijn de artikelen 5, 6 en 7 niet van toepassing op de namen en logo's van die als handelsmerk geregistreerde regelingen.
 HOOFDSTUK III
 BEHEER VAN MONOPROGRAMMA'S
 AFDELING 1
 Uitvoering en financiering van de programma's
 Artikel 9
 Aanwijzing van de bevoegde autoriteiten
 De lidstaten wijzen de bevoegde nationale autoriteiten aan die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van deze verordening.
 Zij delen de Commissie de naam en alle contactgegevens van de aangewezen autoriteiten mee en stellen haar ook in kennis van eventuele wijzigingen daarin.
 De Commissie maakt deze gegevens in een passende vorm algemeen bekend.
 Artikel 10
 Het sluiten van contracten
 1. Zodra de Commissie een uitvoeringshandeling heeft vastgesteld als bedoeld in artikel 11, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1144/2014, stuurt zij de betrokken lidstaten kopieën van de geselecteerde programma's toe.
 2. De lidstaten delen de betrokken indienende organisaties onmiddellijk mee of hun aanvraag al dan niet is aanvaard.
 3. Binnen 90 kalenderdagen na de kennisgeving van de in artikel 11, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1144/2014 bedoelde handeling van de Commissie sluiten de lidstaten met de geselecteerde indienende organisaties contracten voor de uitvoering van de programma's, voor zover de in artikel 13 van die verordening bedoelde uitvoeringsinstanties zijn geselecteerd volgens de procedure van artikel 2 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/1829. Na het verstrijken van die termijn mag geen enkel contract meer worden gesloten zonder voorafgaande toestemming van de Commissie.
 4. De begindatum van de uitvoering van het programma is de eerste dag van de maand na de datum waarop het contract is ondertekend. De begindatum kan echter tot maximaal zes maanden worden uitgesteld, in het bijzonder om rekening te houden met de seizoensgebondenheid van het product waarop het programma betrekking heeft, of met deelname aan een bepaald evenement of een bepaalde beurs.
 5. De lidstaten gebruiken de standaardcontracten die de Commissie hun ter beschikking stelt.
 6. Zo nodig mogen de lidstaten bepaalde voorwaarden van de standaardcontracten wijzigen om aan hun nationaal recht te voldoen, voor zover dit geen afbreuk doet aan de wetgeving van de Unie.
 Artikel 11
 Uitvoering van de programma's door de indienende organisaties
 Een indienende organisatie mag bepaalde delen van een monoprogramma zelf uitvoeren onder de volgende voorwaarden:
 a)
 de indienende organisatie heeft ten minste drie jaar ervaring met het uitvoeren van voorlichtings- en afzetbevorderingsacties; en
 b)
 de indienende organisatie garandeert dat de kostprijs van de door haar uit te voeren acties niet hoger ligt dan de gebruikelijke markttarieven.
 Artikel 12
 Verplichtingen op het gebied van informatie en registratie
 1. De indienende organisaties houden de informatie up-to-date en stellen de betrokken lidstaat in kennis van evenementen en omstandigheden die waarschijnlijk aanzienlijke gevolgen zullen hebben voor de uitvoering van het programma of voor de financiële belangen van de Unie.
 2. De indienende organisaties en de uitvoeringsinstanties houden registers en andere bewijsstukken bij die de goede uitvoering van het programma en de als subsidiabel gedeclareerde kosten aantonen, met name:
 a)
 voor daadwerkelijke kosten: adequate registers en andere bewijsstukken ter staving van de gedeclareerde kosten, zoals contracten, onderaanbestedingscontracten, facturen en boekhoudbescheiden. De kostenboekhoudpraktijken en de interne controleprocedures maken onmiddellijke afstemming tussen de gedeclareerde bedragen, de in de boekhouding vastgelegde bedragen en de op de bewijsstukken genoteerde bedragen mogelijk.
 Wat personeelskosten betreft, houden de indienende organisatie en de uitvoeringsinstanties een tijdsregistratie bij voor het aantal gedeclareerde uren. Als een betrouwbare tijdsregistratie van de aan de actie bestede uren ontbreekt, kan de lidstaat alternatieve bewijzen ter staving van het aantal gedeclareerde uren aanvaarden, voor zover hij van oordeel is dat die voldoende garanties bieden.
 Voor personen die uitsluitend voor het programma werken, is het bijhouden van een tijdsregistratie niet vereist, maar moet een ondertekende verklaring worden voorgelegd waarin wordt bevestigd dat de betrokken personen uitsluitend voor de actie werken;
 b)
 voor forfaitaire kosten: adequate registers en andere bewijsstukken waarmee wordt gestaafd dat de kosten op basis waarvan het forfait is berekend, subsidiabel zijn.
 Artikel 13
 Betaling van het voorschot
 1. Binnen 30 dagen na de datum waarop het in artikel 10 bedoelde contract is ondertekend, kan de indienende organisatie bij de betrokken lidstaat een voorschotaanvraag indienen, vergezeld van de in lid 2 van dit artikel vastgestelde zekerheid.
 2. Het voorschot wordt slechts betaald op voorwaarde dat de indienende organisatie overeenkomstig hoofdstuk IV van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 907/2014 van de Commissie (10) ten gunste van de lidstaat een zekerheid heeft gesteld die gelijk is aan het bedrag van dat voorschot.
 3. Het voorschot mag niet meer bedragen dan 20 % van de maximale financiële bijdrage van de Unie, als bedoeld in artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1144/2014.
 4. De lidstaat betaalt het voorschot hetzij binnen 30 dagen na de datum van ontvangst van de in lid 2 vastgestelde zekerheid, hetzij, als dat later is, binnen 30 dagen te rekenen vanaf de datum die tien dagen vóór de begindatum van de uitvoering van het programma valt.
 5. Het voorschot wordt verrekend bij de betaling van het saldo.
 6. In afwijking van de leden 1 en 5 van dit artikel kunnen indienende organisaties die gevestigd zijn in lidstaten die overeenkomstig artikel 15, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1144/2014 financiële steun ontvangen, een voorschotaanvraag in twee delen indienen. Aanvragers die ervoor kiezen om van deze optie gebruik te maken, dienen hun aanvraag voor het eerste deel van de voorschotbetaling in binnen de termijn die in lid 1 van dit artikel is vastgesteld. Een aanvraag voor het resterende deel van het voorschot mag pas worden ingediend nadat het eerste deel van het voorschot is verrekend.
 Artikel 14
 Aanvragen om tussentijdse betaling
 1. Behalve voor het laatste jaar van uitvoering van het programma worden de aanvragen om tussentijdse betaling van de financiële bijdragen van de Unie door de indienende organisatie bij de lidstaten ingediend binnen 60 dagen vanaf de datum waarop de uitvoering van een jaar van het programma is voltooid.
 2. Die aanvragen betreffen de subsidiabele kosten die tijdens het betrokken jaar zijn gemaakt, en gaan vergezeld van een tussentijds verslag dat een periodiek financieel en een periodiek technisch verslag omvat.
 3. Het in lid 2 bedoelde periodieke financiële verslag omvat:
 a)
 een financiële staat van elke indienende organisatie, waarin de met het programma gepaard gaande subsidiabele kosten nader zijn omschreven, samen met een verklaring waarin wordt gecertificeerd dat:
 —
 de verstrekte informatie volledig, juist en betrouwbaar is,
 —
 de gedeclareerde kosten subsidiabel zijn in overeenstemming met artikel 4 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/1829,
 —
 de kosten kunnen worden gestaafd met adequate registers en bewijsstukken die op verzoek of in het kader van de in deze verordening vastgestelde controles zullen worden overgelegd;
 b)
 een certificaat betreffende de financiële staten, dat door een erkende externe auditor ten behoeve van de betrokken indienende organisatie is opgesteld, wanneer de financiële bijdrage van de Unie in de daadwerkelijke kosten van het programma 750 000 EUR of meer bedraagt, en de financiële bijdrage van de Unie in de daadwerkelijke kosten die bij wijze van tussentijdse betaling wordt gevraagd, 325 000 EUR of meer bedraagt. Het certificaat levert het bewijs met betrekking tot de subsidiabiliteit van de voorgestelde kosten overeenkomstig artikel 4 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/1829 en met betrekking tot de naleving van de verplichtingen van artikel 12, lid 2, van deze verordening.
 c)
 een kopie van de betrokken facturen en bewijsstukken waaruit de subsidiabiliteit van de kosten blijkt, wanneer het onder b) bedoelde certificaat niet vereist is.
 4. Het in lid 2 bedoelde periodieke technische verslag omvat:
 a)
 een kopie van alle gebruikte visuele en andere materialen die nog niet aan de lidstaat waren toegezonden;
 b)
 een beschrijving van de werkzaamheden die zijn verricht in de periode waarop de tussentijdse betaling betrekking heeft, waarvoor wordt gebruikgemaakt van de output- en resultaatindicatoren van het programma als bedoeld in artikel 22, en
 c)
 een rechtvaardiging voor mogelijke verschillen tussen, enerzijds, de in het kader van het programma geplande activiteiten en de daarvan verwachte output en resultaten en, anderzijds, de daadwerkelijk verrichte activiteiten of verkregen output en resultaten.
 Artikel 15
 Aanvraag om saldobetaling
 1. De aanvraag om betaling van het saldo wordt door de indienende organisatie bij de lidstaat ingediend binnen 90 dagen na de voltooiing van het programma waarvoor het in artikel 10 bedoelde contract is gesloten.
 2. De aanvraag wordt als ontvankelijk beschouwd als zij vergezeld gaat van het laatste tussentijdse verslag, een eindverslag en een studie waarin de resultaten van de afzetbevorderings- en voorlichtingsacties worden geëvalueerd.
 3. Het in lid 2 bedoelde laatste tussentijdse verslag heeft betrekking op het laatste jaar van de uitvoering van het programma. In hun financiële staten certificeren de indienende organisaties dat alle ontvangsten zijn gedeclareerd.
 4. Het in lid 2 bedoelde eindverslag omvat:
 a)
 een door de indienende organisatie opgesteld financieel eindverslag met een definitieve financiële overzichtsstaat, waarin de financiële staten voor alle tussentijdse betalingen zijn geconsolideerd en alle gedane uitgaven zijn vermeld;
 b)
 een technisch eindverslag met:
 i)
 een overzicht van de uitgevoerde activiteiten en de output en de resultaten van het programma, opgesteld aan de hand van de in artikel 22 bedoelde indicatoren; en
 ii)
 een voor publicatie bestemde samenvatting.
 5. De in lid 2 bedoelde studie waarin de resultaten van de voorlichtings- en afzetbevorderingsmaatregelen worden geëvalueerd, wordt uitgevoerd door een onafhankelijke externe instantie. Die instantie maakt gebruik van de in artikel 22 bedoelde indicatoren.
 Artikel 16
 Betalingen door de lidstaat
 1. De som van de in de artikelen 13 en 14 bedoelde voorschotbetalingen en tussentijdse betalingen en mag niet meer bedragen dan 90 % van de totale financiële bijdrage van de Unie als bedoeld in artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1144/2014.
 2. De lidstaten verrichten de in de artikelen 14 en 15 bedoelde betalingen binnen 60 dagen na ontvangst van de betalingsaanvraag voor zover alle controles overeenkomstig deze verordening zijn uitgevoerd.
 3. Waar verdere administratieve controles of controles ter plaatse als bedoeld in de artikelen 19 en 20 noodzakelijk zijn, kan een lidstaat de in lid 2 bedoelde termijn verlengen door middel van een kennisgeving aan de indienende organisatie.
 Artikel 17
 Afwijzing van niet-subsidiabele kosten en terugvordering van onverschuldigd betaalde bedragen
 1. Bij tussentijdse betalingen, de betaling van het saldo of nadat deze betalingen zijn verricht, wijzen de lidstaten kosten die niet-subsidiabel worden geacht, af, met name naar aanleiding van de controles waarin deze verordening voorziet.
 2. De indienende organisatie betaalt onverschuldigd betaalde bedragen terug overeenkomstig hoofdstuk III, afdeling 1, van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 908/2014 van de Commissie (11).
 De in artikel 83, lid 2, onder b), van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie (12) vastgestelde rentevoet is van toepassing.
 AFDELING 2
 Controle op de uitvoering van de programma's en kennisgevingen door de lidstaten
 Artikel 18
 Controles op de selectieprocedure van de uitvoeringsinstanties
 Vóór de ondertekening van het in artikel 10 bedoelde contract gaan de lidstaten na of de uitvoeringsinstanties geselecteerd zijn volgens de aanbestedingsprocedure van artikel 2 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/1829.
 Artikel 19
 Administratieve controles van monoprogramma's
 1. In het kader van de administratieve controles verifiëren de lidstaten systematisch de betalingsaanvragen, met name de verslagen die bij de aanvragen zijn gevoegd, en de subsidiabiliteit van de kosten overeenkomstig artikel 4 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/1829.
 2. De lidstaten vragen alle aanvullende informatie die zij nodig achten, en voeren, indien nodig, nadere controles uit, in het bijzonder wanneer:
 a)
 de gevraagde verslagen niet zijn ingediend of niet volledig zijn;
 b)
 de administratieve controle van het certificaat betreffende de financiële staten geen afdoende bewijs levert met betrekking tot de subsidiabiliteit van de kosten overeenkomstig artikel 4 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/1829 en met betrekking tot de naleving van de verplichtingen van artikel 12, lid 2, van deze verordening, of
 c)
 er twijfel is over de subsidiabiliteit van de in de financiële staten gedeclareerde kosten.
 Artikel 20
 Controles ter plaatse van monoprogramma's
 1. De lidstaten selecteren de te controleren betalingsaanvragen op basis van een risicoanalyse.
 Bij de selectie wordt erop toegezien dat elk monoprogramma minstens eenmaal tijdens de uitvoering, en wel tussen de eerste tussentijdse betaling en de betaling van het saldo, ter plaatse wordt gecontroleerd.
 2. De controles ter plaatse bestaan uit technische en boekhoudkundige controles in de gebouwen van de indienende organisatie en, in voorkomend geval, van de uitvoeringsinstantie. De lidstaten verifiëren dat:
 a)
 de verstrekte informatie en documenten accuraat zijn;
 b)
 de kosten zijn gedeclareerd in overeenstemming met artikel 4 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/1829 en artikel 12, lid 2, van deze verordening;
 c)
 alle verplichtingen van het in artikel 10 bedoelde contract zijn nagekomen;
 d)
 de artikelen 10 en 15 van Verordening (EU) nr. 1144/2014 zijn nageleefd.
 Onverminderd Verordening (EG) nr. 1848/2006 van de Commissie (13) stellen de lidstaten de Commissie zo spoedig mogelijk in kennis van eventuele bij de controles geconstateerde onregelmatigheden.
 De controles ter plaatse kunnen worden beperkt tot een steekproef die ten minste 30 % van de subsidiabele kosten omvat. Die steekproef is betrouwbaar en representatief.
 Als een niet-naleving wordt ontdekt, controleert de lidstaat alle documenten in verband met de gedeclareerde kosten of worden de resultaten van de steekproef geëxtrapoleerd.
 3. De lidstaten stellen een verslag op over elke ter plaatse verrichte controle. Dat verslag geeft duidelijk de reikwijdte en de resultaten van de uitgevoerde controles aan.
 Artikel 21
 Kennisgevingen aan de Commissie betreffende monoprogramma's
 1. Voor alle voor monoprogramma's verrichte betalingen delen de lidstaten uiterlijk op 15 juli van elk jaar de Commissie gegevens over het voorgaande kalenderjaar mee met betrekking tot:
 a)
 de financiële uitvoering en de in artikel 22 bedoelde outputindicatoren;
 b)
 de impact van de programma's, beoordeeld met behulp van het in artikel 22 bedoelde systeem van indicatoren;
 c)
 de resultaten van de administratieve controles en de controles ter plaatse, uitgevoerd overeenkomstig de artikelen 19 en 20.
 2. Deze kennisgeving gebeurt elektronisch aan de hand van de technische specificaties voor gegevensoverdracht die de Commissie beschikbaar stelt.
 HOOFDSTUK IV
 SLOTBEPALINGEN
 Artikel 22
 Systeem van indicatoren voor de beoordeling van de impact van voorlichtings- en afzetbevorderingsprogramma's
 1. Bij deze verordening wordt een gemeenschappelijk kader voor de beoordeling van de impact van voorlichtings- en afzetbevorderingsprogramma's vastgesteld op basis van een systeem van indicatoren. Dat systeem omvat de volgende drie reeksen prestatie-indicatoren: output-, resultaat- en impactindicatoren.
 a)
 Met de outputindicatoren wordt gemeten in hoeverre de in elk programma geplande activiteiten zijn uitgevoerd.
 b)
 Met de resultaatindicatoren worden de directe en onmiddellijke effecten van de activiteiten gemeten.
 c)
 Met de impactindicatoren worden de voordelen gemeten die verder gaan dan de onmiddellijke effecten.
 2. In elk voorstel voor een voorlichtings- en afzetbevorderingsprogramma dat de indienende organisatie bij de Commissie indient, wordt aangegeven welke indicatoren van elke reeks prestatie-indicatoren zullen worden gebruikt om de impact van dat programma te beoordelen. De indienende organisatie maakt, indien van toepassing, gebruik van de in de bijlage opgenomen indicatoren of kan andere indicatoren gebruiken als zij kan aantonen dat, gezien de aard van het betrokken programma, die indicatoren beter geschikt zijn.
 Artikel 23
 Inwerkingtreding
 Deze verordening treedt in werking op de zevende dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Zij is met ingang van 1 december 2015 van toepassing op met ingang van 1 december 2015 ingediende programmavoorstellen.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 7 oktober 2015.
 Voor de Commissie
 De voorzitter
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) PB L 317 van 4.11.2014, blz. 56.
 (2) Verordening (EG) nr. 3/2008 van de Raad van 17 december 2007 inzake voorlichtings- en afzetbevorderingsacties voor landbouwproducten op de binnenmarkt en in derde landen (PB L 3 van 5.1.2008, blz. 1).
 (3) Verordening (EG) nr. 501/2008 van de Commissie van 5 juni 2008 houdende uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 3/2008 van de Raad inzake voorlichtings- en afzetbevorderingsacties voor landbouwproducten op de binnenmarkt en in derde landen (PB L 147 van 6.6.2008, blz. 3).
 (4) Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/1829 van 23 april 2015 van de Commissie tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 1144/2014 van het Europees Parlement en de Raad inzake voorlichtings- en afzetbevorderingsacties betreffende landbouwproducten uitgevoerd op de interne markt en in derde landen (zie bladzijde 3 van dit Publicatieblad).
 (5) Verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van de Verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad (PB L 347 van 20.12.2013, blz. 549).
 (6) Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad (PB L 298 van 26.10.2012, blz. 1).
 (7) Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 179/2014 van de Commissie van 6 november 2013 houdende aanvulling van Verordening (EU) nr. 228/2013 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het register van marktdeelnemers, het steunbedrag voor de afzet van producten buiten het productiegebied, het logo, de vrijstelling van invoerrechten voor bepaalde runderen en de financiering van bepaalde maatregelen in samenhang met specifieke maatregelen op landbouwgebied ten behoeve van de ultraperifere gebieden van de Unie (PB L 63 van 4.3.2014, blz. 3).
 (8) Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Gemeenschapsmerk (PB L 78 van 24.3.2009, blz. 1).
 (9) Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB L 299 van 8.11.2008, blz. 25).
 (10) Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 907/2014 van de Commissie van 11 maart 2014 tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de betaalorganen en andere instanties, het financieel beheer, de goedkeuring van de rekeningen, de zekerheden en het gebruik van de euro (PB L 255 van 28.8.2014, blz. 18).
 (11) Uitvoeringsverordening (EU) nr. 908/2014 van de Commissie van 6 augustus 2014 houdende uitvoeringsbepalingen van Verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad, wat betreft betaalorganen en andere instanties, financieel beheer, goedkeuring van de rekeningen, voorschriften inzake controles, zekerheden en transparantie (PB L 255 van 28.8.2014, blz. 59).
 (12) Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie van 29 oktober 2012 houdende uitvoeringsvoorschriften voor Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (PB L 362 van 31.12.2012, blz. 1).
 (13) Verordening (EG) nr. 1848/2006 van de Commissie van 14 december 2006 betreffende onregelmatigheden in het kader van de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en terugvordering van bedragen die in dat kader onverschuldigd zijn betaald, alsmede de organisatie van een informatiesysteem op dit gebied en houdende intrekking van Verordening (EEG) nr. 595/91 van de Raad (PB L 355 van 15.12.2006, blz. 56).
 BIJLAGE
 Lijst van de in artikel 22 bedoelde indicatoren voor de beoordeling van de impact van voorlichtings- en afzetbevorderingsprogramma's
 Het systeem van indicatoren voor acties die de indienende organisaties ondernemen in het kader van voorlichtings- en afzetbevorderingsprogramma's, omvat niet noodzakelijk alle factoren die een rol kunnen spelen en de output, de resultaten en de impact van een operationeel programma kunnen beïnvloeden. Daarom moet de informatie die de indicatoren opleveren, worden geïnterpreteerd in het licht van kwantitatieve en kwalitatieve gegevens over andere belangrijke factoren die het slagen of mislukken van de uitvoering van het programma beïnvloeden.
 1.
 Outputindicatoren zijn bijvoorbeeld:
 —
 aantal georganiseerde evenementen;
 —
 aantal op televisie of radio uitgezonden spots of aantal gedrukte of onlineadvertenties dat is gepubliceerd;
 —
 aantal persberichten;
 —
 omvang van de bij de specifieke activiteiten beoogde doelgroep (bijvoorbeeld aantal vaklui aan wie mailings zijn gericht);
 —
 aantal abonnees van elektronische nieuwsbrieven.
 2.
 Resultaatindicatoren zijn bijvoorbeeld:
 —
 aantal vaklui/deskundigen/importeurs/consumenten dat heeft deelgenomen aan een evenement (zoals een studiebijeenkomst, een workshop, een proeverij enz.);
 —
 aantal vaklui/deskundigen/importeurs/consumenten dat is bereikt met tv- of radiospots of met gedrukte of onlineadvertenties;
 —
 aantal vaklui/deskundigen/importeurs/consumenten dat heeft deelgenomen aan een evenement en contact heeft opgenomen met de producentenorganisatie of de producenten;
 —
 aantal niet-betaalde artikelen in de pers in de periode waarop het verslag over de voorlichtingscampagne betrekking heeft;
 —
 aantal bezoekers op de website of „vind-ik-leuk's” op hun facebooksite;
 —
 waarde van de mediaclips.
 3.
 Impactindicatoren zijn bijvoorbeeld:
 —
 de verkooptrends in de sector in het jaar na de afzetbevorderingscampagnes in de regio waar die campagnes hebben plaatsgevonden, ten opzichte van het voorgaande jaar en vergeleken met de algemene verkooptrends op de betrokken markt;
 —
 de ontwikkeling van de consumptie van het product in dat land;
 —
 de waarde en het volume van de door de Unie uitgevoerde hoeveelheden gepromoot product;
 —
 wijzigingen in het marktaandeel van de producten van de Unie;
 —
 ontwikkeling van de gemiddelde verkoopprijs van de uitgevoerde producten in het land waar de acties hebben plaatsgevonden;
 —
 wijziging van de mate waarin de logo's van kwaliteitsregelingen van de Unie worden herkend;
 —
 wijziging van het imago van kwaliteitsproducten van de Unie;
 —
 verbetering van de bekendheid van intrinsieke waarden of andere verdiensten van de landbouwproducten van de Unie, als vermeld in artikel 3, onder a), van Verordening (EU) nr. 1144/2014;
 —
 verhoging van het consumentenvertrouwen na de uitvoering van het programma;
 —
 rendement op de investering.


type: wikipedia

text:
Guy de Maupassant (5 t’Awwissu 1850 Tourville-sur-Arques (Seine-Maritime), Franza - 6 ta’ Lulju, 1893, Pariġi) kien kittieb Franċiż tal-aħħar tas-seklu XIX.
 Maupassant ħalla marka importanti fuq il-letteratura Franċiża bis-sitt rumanzi tiegħu, fosthom Une vie fl-1883, Bel ami fl-1885, Pierre et Jean fl-1887/1888, imma fuq kollox bin-novelli (iżjed minn 300), xi mdaqqiet imsejħin rakkonti, bħal Boule de Suif fl-1880, Les Contes de la bécasse fl-1883 jew Le Horla fl-1887. Dawn jolqtuna bil-qawwa realistika tagħhom, bl-element ta’ fantastija u bil-pessimiżmu li spiss jispiċċa fix-xejn, imma anki bis-sengħa stilistika. Il-karriera letterarja ta’ Guy de Maupassant kienet biss ta’ għaxar snin – mill-1880 sa l-1890 – sakemm ftit ftit iġġenen u ta’ 43 sena miet b’dil-marda. Guy de Maupassant kien diġa famuż f’ħajtu u l-fama tiegħu baqgħet qawwija sal-lum, imġedda minn bosta adattamenti tax-xogħlijiet tiegħu għaċ-ċinema (pereżempju Jean Renoir) u għat-televiżjoni (pereżempju Claude Santelli).
 Bijografija
 Maupassant twieled fix-château de Miromesnil, Tourville-sur-Arques (Seine-Maritime) .
 Il-familja Maupassant kienet waħda antika li ġiet minn Lorraine u marret Seine-Maritime (in-Normandija) f’nofs is-seklu XIX. Missieru, Gustave de Maupassant, iżżewweġ fl-1846 lil Laure le Poittevin, tfajla tal-borgeżija. Din, ta' tifla, ma’ ħuwa Alfred, kienet ħabiba ta’ Gustave Flaubert, bin kirurgu minn Rouen, li kellu jkun ta’ influwenza kbira fil-ħajja ta’ binha. Kienet mara ta’ kultura mhux komuni, tħobb il-letteratura klassika, l-iżjed ‘il Shakespeare. Mifruda minn żewġha, rabbiet waħidha ż-żewġ subien tagħha, Guy u Hervé, il-kbir.
 Maupassant qatta’ tfulitu f’Étretat fid-dar bl-isem "Les Verguies", fejn, bejn il-baħar u r-raba’, kiber fl-imħabba tan-natura u n-namri ta’ barra; kien imur jistad mas-sajjieda tal-post u jitkellem bid-dijalett mal-bdiewa. Kellu rabta profonda ma’ ommu.
 L-ewwel daħal is-seminarju żgħir ta’ Yvetot, kif xtaqet ommu, imma rnexxielu jġegħilhom ikeċċuh. Kien f'dak iż-żmien, meta kellu tlettax-il sena, li beda jikteb xi versi. Mill-ewwel laqgħa ma' l-edukazzjoni Kattolika rabba ostilità qawwija lejn ir-reliġjon li baqgħet miegħu għal dejjem. Wara bagħtuh il-liċeo ta’ Rouen, fejn kien student tajjeb, ta ruħu għall-poeżija u ħa parti f’ħafna drammi tat-teatru.
 Kien hemm li sar ħabib ta’ Louis Bouilhet u fuq kollox ta’ Gustave Flaubert.
 Fl-1870, ftit wara li ħa l-baccalauréat, inkiteb bħala volontier għall-Gwerra Franko-Prussjana. Għall-ewwel kien fl-amministrazzjoni u mbagħad fl-artillerija fejn ħa parti fl-irtirata tal-armati Normandiżi quddiem l-avvanz tal-Germaniżi. Wara l-gwerra, ħallas lil xi ħadd biex jagħmel is-servizz militari minfloku u ħalla n-Normandija għal Pariġi fejn għadda għaxar snin, l-ewwel jaħdem fil-Ministeru tal-Baħar u mill-1878 fil-Ministeru tal-Edukazzjoni. Matul dawn l-għaxar snin kien imdejjaq ħafna u l-unika distrazzjoni kienet li jmur bil-kenura fuq is-Seine nhar ta’ Ħadd u fil-vaganzi.
 Gustave Flaubert ħadu taħt ġwinħajh u kien miegħu qiesu missier letterarju li għenu u ggwidah fid-dħul tiegħu fil-ġurnaliżmu u l-letteratura. Għandu iltaqa’ mar-rumanzier Russu Ivan Turgenev u ma’ Émile Zola, kif ukoll ma’ bosta kittieba tal-iskejjel naturalisti u realisti. F’daż-żmien kiteb ħafna versi u biċċiet qosra.
 Beda jikteb wkoll artikli għal bosta ġurnali importanti bħal Le Figaro , Gil Blas, Le Gaulois u l’Écho de Paris u mbagħad fil-ħin li kien jibqagħlu kien jikteb ir-rumanzi u n-novelli. Fl-1879 ippublika l-ewwel ktieb, Histoire du vieux temps li kien fih xi mitt paġna. Flimkien ma’ Zola, fl-1880 ikkontribwixxa għall-ġabra tax-xogħol tal-kittieba naturalisti, Les Soirées de Médan, bl-ewwel novella tiegħu, Boule de Suif, li mill-ewwel għamlet suċċess kbir u Flaubert iddiskriviha bħala "kapulavur li jibqa’".
 L-għaxar snin mil-1880 sa l-1890 kien il-perijodu l-iżjed fertili tal-ħajja ta’ Maupassant: ippublika 6 rumanzi, iżjed minn 300 novella u xi deskrizzjonijiet tal-vjaġġi. Wara li sar famuż bl-ewwel novella, kien jaħdem metodikament u kull sena kien jipproduċi żewġ kotba u xi drabi erbgħa. Bit-talent u s-sens kummerċjali li kellu ma damx ma sar għani.
 Fl-1881, ippublika l-ewwel volum ta’ novelli bit-titlu La Maison Tellier, li f’sentejn kellu tnax-il edizzjoni; fl-1883, lesta l-ewwel rumanz tiegħu Une vie, li biegħ ħamsa u għoxrin elf kopja f’inqas minn sena. Bil-flus li qala’ minn La Maison Tellier bena d-dar "La Guillette" f’Étretat.
 Fir-rumanzi tiegħu ikkonċentra l-osservazzjonijiet kollha mifruxin fin-novelli. It-tieni rumanz tiegħu, Bel-ami, deher fl-1885 u kien stampat 37 darba f’erba’ xhur. Fl-1887/1888 kiteb wieħed mill-kapulavuri tiegħu, Pierre et Jean.
 L-antipatija naturali li kellu għas-soċjetà, ġegħlitu jirtira fis-solitudni u l-meditazzjoni. Ivvjaġġa fit-tul fl-Alġerija, l-Italja, l-Ingiliterra, il-Bretanja, Sqallija, u l-Alvernja u kull vjaġġ kien is-soltu jfisser kotba ġodda. Mar kroċjata fuq il-yacht privat tiegħu "Bel-Ami" imsemmi għar-rumanz tiegħu Bel-Ami li kiteb fl-1885. Din il-kroċjata, li fiha għadda Cannes, Agay u Saint-Tropez, ispiratu biex jikteb Sur l’eau. Dan l-ivvjaġġar ma żammux milli jagħmel ħbieb fost in-nies letterarji importanti ta’ żmienu: Alexandre Dumas it-tifel kien iħobbu bħala missieru. Guy intlaqgħat ukoll mid-dħulija tal-istoriku-filosfu Taine li ltaqa’ f’Aix-les-Bains.
 Flaubert baqa’ l-gwida letterarju tiegħu waqt li l-ħbiberija ta’ Maupassant ma’ l-aħwa Goncourt ma damitx wisq; il-frankezza tiegħu u l-opinjoni qarsa tal-ħajja umana ma kinetx taqbel ma’ l-ambjent ta’ tqassqis, skandlu, dupliċità u kritika għajjura li ż-żewġ aħwa ħolqu madwarhom taħt li-iskuża ta’ salon letterarju fl-istil tas-seklu XVIII.
 Fl-aħħar snin trabbiet fih ġibda esaġerata għas-solitudni, biża’ kostanti mill-mewt u ċertu paranoja, forsi minħabba l-marda tas-sifili li kien ħa f’żogħżitu. Fl-ewwel ta’ Jannar tal-1892 ipprova joqtol ruħu b’idejħ billi jxoqq gerżumtu. Għalhekk ħaduh Pariġi fil-klinika tat-tabib Émile Blanche fejn miet b’paralisi ġenerali, xahar qabel ma għalaq 43 sena, fis-6 ta’ Lulju tal-1893, wara li kien mitluf minn sensieh għal sitt xhur. Iċ-ċertifikat tal-mewt kien fih li "twieled Sotteville, qrib Yvetot" u din bdiet il-polemika fuq post twelidu.
 Indifen mingħajr tebut fiċ-ċimiterju ta’ Montparnasse f’Pariġi.
 Ħarsa lejn ix-xogħol
 Prinċipji estetiċi
 L-idejat ta’ Maupassant fuq l-arti narrativa jidhru speċjalment fil-Prefazju ta’ Pierre et Jean bit-titlu Le roman fl-1887/1888.
 Għalih, ir-rumanzier għandu jagħmel kollox fix-xogħol "biex jikseb ir-realtà sempliċi, u biex juri l-bniedem kontemporanju kif jidher quddiem għajnejh", għalih fil-fatti "l-artisti kbar huma dawk li jimponu l-illużjonijiet personali tagħhom".
 Maupassant ċaħad ir-rumanz romantiku u l-"viżjoni tiegħu sfurmata, sopra-umana, poetika" u r-rumanz simbolista kkaratterizzat b’psikoloġiżmu żejjed u kitba artistika żejda, u żamm ma’ l-ideal tar-"rumanz objettiv" li jfittex ir-realiżmu imma jaf il-limiti tiegħu. Għalih, "ir-realiżmu hu viżjoni personali tad-dinja li hu (il-kittieb) jipprova jikkomunika billi jirriproduċih fi ktieb" u biex jikseb dan ir-rumanzier immexxi mill personalità tiegħu jagħmel għażla mir-realtà. "Dejjem lilna nfisna irridu nuru", isostni kif ukoll li r-rumanz hu kompożizzjoni artistika, "ġabra bis-sengħa ta’ fatti żgħar minn fejn joħroġ is-sens definittiv tax-xogħol". Maupassant jiċħad ukoll in-naturaliżmu b’dokumentazzjoni dettaljata żżejjed u li jipprova jagħti realiżmu sħieħ bħal dak ta’ Zola, imma jippratika realiżmu mingħajr ma’ jħalli l-moralità żżommu milli jiddiskrivi r-realtà sordida bħal fil-mewt ta’ Forestier f’Bel-Ami jew tal-kelba f’Kapitlu X ta’ Une vie.
 Maupassant fittex l-użu meqjus tal-fatti u l-ġesti iżjed mill-ispjegazzjoni psikoloġika għaliex "il-psikoloġija trid tkun moħbija fil-ktieb kif inhi moħbija taħt il-fatti fil-ħajja vera", dan il-qies jgħodd ukoll għad-deskrizzjonijiet tiegħu u hekk inqata’ sewwa mill-istil balzacjan. Minħabba din il-ġibda għal kitba sfiqa fil-qosor Maupassant wera preferenza għan-novella: kiteb iżjed minn tliet mija minn dawn u ħames rumanzi biss, veru f’għaxar snin.
 Fl-aħħar Maupassant b’tribut lil Flaubert reġa’ uża l-formula ta’ Buffon li skontu "it-talent hu sabar twil" u żamm "lingwa ċara, loġika u nervuża", kontra il-kitba artistika tas-snin 1880-1890 pereżempju tal-aħwa Goncourt.
 Suġġetti
 Is-suġġetti huma marbutin mal-ħajja ta’ kuljum ta’ żmienu u esperjenzi differenti tal-ħajja tal-awtur:
 In-Normandija, ir-reġjun tat-twelid ta’ Maupassant, kellha post importanti fix-xogħlijiet tiegħu bill-veduti tagħha (kampanja, baħar u bliet bħal Rouen f’Une vie jew Le Havre f’Pierre et Jean) u l-abitanti, jkunu raħħala (Aux champs – Toine...), nobbli tal-kampanja jew nobbli żgħar (Une vie) jew ta’ borgeżija baxxa (Pierre et Jean). Però in-Normandija ma servietx ta’ kwadru spazjali uniku kif għamlet il-belt ta' Pariġi meta qdiet bħala sfond għar-rumanz kbir tiegħu Bel-Ami li fih juri kwartieri differenti definiti soċjalment, b’mod partikulari l-ambjent mondan u tan-negozju li nerġgħu insibu pereżempju f’Fort comme la mort jew Mont Oriol. L-ambjent tal-impjegati baxxi tal-uffiċini Pariġini u l-popolin aktarx jidher fin-novelli bħal L’héritage jew La parure, Une partie de campagne jew Deux amis għat-tieni.
 Il-gwerra tal-1870 u l-okkupazzjoni Ġermaniża kienet tema oħra importanti fejn Maupassant fakkar il-ġrajjiet ta’ għaxar jew ħmistax-il sena qabel: il-lista twila, nsemmu biss Boule de suif – Mademoiselle Fifi – Deux amis – Le père Milon – La folle...
 Fuq il-pjan uman, Maupassant kien iħobb jiddiskrivi n-nisa, sikwit bħala vittmi (Jeanne f’ Une vie, La petite Roque, Miss Harriet...) u speċjalment il-figura ta' prostituta (Boule de suif – Mademoiselle Fifi – La maison Tellier...). Is-suġġett tal-familja u tal-iben jew bint hu daqshom għal qalbu sikwit bil-kwistjoni tal-paternità (Pierre et Jean – Boitelle – Aux champs – L’enfant – En famille...).
 Fost is-suġġetti ewlenin oħra fix-xogħol ta’ Maupassant insibu l-ġenn, id-depressjoni u l-paranoja (Le Horla - Lui ? - La chevelure - Mademoiselle Hermet li tibda bil-kliem li jikxfu ħafna "l-imġienen jiġbduni...") u anki l-mewt u l-qirda (Une vie - Bel-Ami - La petite Roque - Fort comme la mort...). Ix-xeħta pessimista ta’ dawn it-temi fejn l-imħabba hiena ftit hemm postha, issib madankollu kultant kontrapunt fit-tema tal-ilma, li jista’ jkun il-baħar (Une vie - Pierre et Jean...), ix-xmajjar (Sur l’eau - Mouche - Une partie de Campagne...) jew l-frugħ u l-mili tal-baħar (Amour...).
 Hi mela personalità qawwija imma mħawda u sewda li toħroġ mix-xogħlijiet l-iżjed personali.
 Toni dominanti
 It-ton realista hu mifrux ma’ kullimkien bl-għażla ta’ dettalji tal-ħajja ta’ kuljum, l-imġiba tal-persunaġġi u l-effetti tal-lingwa pittoreska, imma it-ton fantastiku jikkaretterizza bil-qawwa ċerti xogħlijiet fejn l-irreali jeżisti bħala realtà possibbli, billi l-awtur jisfrotta it-tema tal-ġenn (La chevelure – La tombe - Le Horla...).
 Miexi parallelament ma’ dawn, hemm it-ton dramatiku li sikwit jinkiseb bil-preżenza ta’ xi theddida (il-ġenn f’Le Horla – in-niket quddiem il-mewt ta’ Bel-Ami...) jew l-għib ta' xi ħadd (l-istupru u l-qtil tat-tifla Roque, il-firda f’Boitelle – bosta mwiet flimkien f’Une vie - suwiċidju ta’ Miss Harriet...). Din l-opinjoni pessimista u mnikkta tal-bnedmin u ħajjithom, viżjoni sewdenija tal-imġiba soċjali u personali bejniethom, f’xi każi ġġiegħelna nitkellmu wkoll fuq it-ton traġiku bħal f’La Folle jew f’Le père Amable.
 Għall-inqas it-ton komiku jidher ukoll għalkemm hu spiss aħrax. Il-komiku jintuża fil-kliem u l-ġesti kif ukoll fil-karattri b’karikaturi ta’ raħħala (« La ficelle » – « La Bête à Maît’ Belhomme ») jew fil-persunaġġ ta’ raġel imqarraq mill-mara li ma jafx x’inhu jiġri f’Pierre et Jean, u joħroġ ukoll il-komiku fid-drawwiet tal-impjegati (L’héritage) jew ta’ borgeżin ġodda bħal f’Bel-Ami fejn jitħalltu pereżempju l-imħabba u l-flus.
 It-taħlit ta’ dawn it-tonijiet differenti jagħti lix-xogħol ta’ Maupassant kolorazzjoni li tispikka u minnha joħroġ stil personali kkaratteriżat b’kitba sfiqa li tirrifletti l-post prominenti tan-novelli fil-kitba tal-awtur.
 Metodi stilistiċi u narrativi
 L-arti ta’ Maupassant hi magħmula minn bilanċ bejn ir-rakkont ta’ inċidenti, id-deskrizzjonijiet limitati u funzjonali, u l-logħob bejn “taħdit dirett”, “taħdit indirett” u “taħdiet indirett ħieles”. Hu wkoll karatterizzat bl-użu ta’ sentenzi aktarx qsar b’punteġġ espressiv u paragrafi qsar ukoll, daqshekk qsar li jagħtu dehra ta’ paġna spazjata. Il-lingwa, minn naħa tagħha, formali fir-rakkont, dinamika fit-taħdit dirett u pittoreska fit-traskrizzjoni tal-kliem tal-popolin.
 Eżempju – estratt (bid-dialogu mqassar) minn Pierre et Jean (Kap. 8) :
 Mela joqgħod imlibbes mimdud fuq is-sodda u joħlom il-ġurnata kollha.
 Għal xi d-disgħa joħroġ biex jara jekk dak li jrid jagħmel hux possibbli.
 Imbagħad, wara ħafna mixi u bosta żjariet, mar id-dar tal-ġenituri tiegħu. Ommu kienet qed tistennieh magħluqa f’kamritha. (...)
 Leħen is-seftura jinstema’ mill-fond tal-kantina. :
 — Haw', Sinjur, x’għandek bżonn?
 — Fejn hi s-Sinjura ?
 — Is-sinjura fuq mas-Sur Jean ! (...)
 — Haw' ara, ġejt int! Mela ġà ddejjaqt fid-dar tiegħek.
 — Le, missier, imma għandi xi ħaġa x’ngħid 'il ommi dal-għodu.
 Jean resaq, idu miftuħa, u meta l-għafsa ta’ missier, tax-xwejjaħ ħassha tingħalaq fuq is-swaba’ tiegħu, qabditu emozzjoni stramba u li ma kienx stennieha, l-emozzjoni tal-firda u tas-saħħiet mingħajr tama li jiġi lura.
 F’dak li għandu x’jaqsam ma l-organizzazzjoni tar-rakkont, Maupassant juża l-iżjed narrazzjoni linjari u mbagħad jerġa’ lura bi spejgazzjoni limitata (f’Bel-Ami pereżempju).
 Waqt li r-rumanzi huma miktubin fi stil klassiku fit-tielet persuna, minn punto di vista dominanti, in-novelli jużaw varjetà narrativa kbira u fihom Maupassant jilgħab bl-għażla ta’ rakkontaturi differenti. Fil-fatti hemm xi rakkonti fit-tielet persuna indirizzati direttament lill-qarrej (Une partie de campagne – Aux champs - Deux amis - Mademoiselle Fifi - Boule de suif...) u xi rakkonti fl-ewwel persuna fejn in-narratur li jista’ jkun persunaġġ prinċipali jew sekondarju, jirrakkonta xi tifkira personali (Un réveillon – Mon oncle Sosthène – Qui sait ?...) u dan jiġġustifika l-isem ta’ conte. F’xi wħud minn dawn tal-aħħar ir-rakkontatur prinċipali jindirizza xi semmiegħ jew semmigħa u jirrakonta xi ġrajja f’ħajtu (Conte de Noël - Apparition - La main ...). X’imdaqqiet ir-rakkonti fl-ewwel persuna huma midfuna f’rakkont iżjed vast fejn xi persunaġġ jgħid quddiem xi persunaġġi oħra xi storja li kien sema’ qabel (La rempailleuse) jew li kien ħa parti fiha (La main – La petite Roque...). Xi drabi oħra, ir-rakkont hu ppreżentat bħala manuskritt (La chevelure) jew ittra (Lui ?).
 Hekk l-għana ta’ temi ttratti, il-viżjoni personali tad-dinja li toħroġ mis-sengħa tal-kitba tiegħu jqegħdu ‘l Guy de Maupassant fil-quċċata tal-kittieba tal-proża tas-seklu IX u b’mod partikulari jagħmluh l-akbar awtur tan-novelli fil-litteratura Franċiża.
 Xogħlijiet ta’ Maupassant
 Ix-xogħlijiet immarkati (ktieb elettroniku) jistgħu jinkisbu b’xejn f’format elettroniku fil-Project Gutenberg. Imxi mal-ħolqa biex issibhom.
 Rumanzi u novelli
 Nota : Maupassant kiteb ukoll xi xogħlijiet taħt laqam bħal
 Joseph Prunier, li uża fl-1875 għall-ewwel novella tiegħu, La Main d’écorché.
 Guy de Valmont, li uża għal Gustave Flaubert (1876) u baqa' juża sa l-1878.
 Maufrigneuse, li uża mill-1881 sa l-1885.
 Publikazzjoniiet f’ordni kronoloġika :
 Boule de Suif (1880) (ktieb elettroniku)
 La Maison Tellier (1881) (ktieb elettroniku)
 Une partie de campagne (1881)
 Mademoiselle Fifi (1882) (ktieb elettroniku)
 Ce cochon de Morin (1882)
 La Légende du Mont Saint Michel (1882)
 La Ficelle (1883)
 Deux Amis (1883)
 Une vie (1883)
 Aux champs ( 1884)
 Vendetta (1883)
 Contes de la bécasse (1883)
 Au soleil (1884)
 Clair de lune (1883)
 Les Sœurs Rondoli (1884)
 Yvette (1884)
 La Parure (1884)
 Miss Harriet (1884)
 Adieu ! (1884)
 L’Héritage (1884)
 Monsieur Parent (1885)
 Bel-Ami (1885)
 Contes du jour et de la nuit (1885)
 Le Horla (1887)
 Sur l’eau (1888)
 Pierre et Jean (1887/1888)
 Le Rosier de Madame Husson (1888)
 Le Port (1889)
 Fort comme la mort (1889)
 La Main gauche (1889)
 Histoire d’une fille de ferme (1889)
 Mouche (1890)
 La Vie errante (1890)
 Notre cœur (1890)
 L’Inutile Beauté (1890)
 Le Père Millon (1899, posthume)
 Le Colporteur (1900)
 Les Dimanches d’un bourgeois de Paris (1900)
 La Chevelure
 Le Masque
 Rose
 Pirot
 Madame Batiste
 Histoire vraie
 Teatru
 Histoire du vieux temps (1879)
 Musotte (1890)
 La paix du ménage (1893)
 Une répétition (1910)
 Sorsi
 Bibljografija
 Henri Troyat, Maupassant, Flammarion, 1994.
 Ħoloq esterni
 Articles de dictionnaire
 lycees.ac-rouen.fr
 Site de l’association des amis de Guy de Maupassant
 Œuvres de Guy de Maupassant en lecture numérique
 M. Guy de Maupassant et les conteurs français, artiklu ta’ Anatole France fuq Wikisource
 http://www.adpf.asso.fr/adpf-publi/folio/maupassant/jeune.html
 http://perso.orange.fr/leuven/les_peuples.htm
 http://www.coupdetheatre96.com/iso_album/chronologie_de_guy_de_maupassant.doc -
 Noti
 Maupassant
 Maupassant
 Twieldu fl-1850
 Mietu fl-1893


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 31.10.2013
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 L 291/16
 ROZHODNUTÍ SMÍŠENÉHO VÝBORU EHP
 č. 63/2013
 ze dne 3. května 2013,
 kterým se mění příloha II (Technické předpisy, normy, zkoušení a certifikace) Dohody o EHP
 SMÍŠENÝ VÝBOR EHP,
 s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru (dále jen „Dohoda o EHP“), a zejména na článek 98 této dohody,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)
 Nařízení Komise (EU) č. 1047/2012 ze dne 8. listopadu 2012, kterým se mění nařízení (ES) č. 1924/2006, pokud jde o seznam výživových tvrzení (1), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (2)
 Nařízení Komise (EU) č. 1048/2012 ze dne 8. listopadu 2012 o schválení zdravotního tvrzení při označování potravin, jež se týká snížení rizika onemocnění (2), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (3)
 Nařízení Komise (EU) č. 1049/2012 ze dne 8. listopadu 2012, kterým se mění příloha II nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1333/2008, pokud jde o používání polyglycitolového sirupu v několika kategoriích potravin (3), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (4)
 Nařízení Komise (EU) č. 1050/2012 ze dne 8. listopadu 2012, kterým se mění nařízení (EU) č. 231/2012, kterým se stanoví specifikace pro potravinářské přídatné látky uvedené v přílohách II a III nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1333/2008, pokud jde o polyglycitolový sirup (4), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (5)
 Nařízení Komise (EU) č. 1056/2012 ze dne 12. listopadu 2012, kterým se mění nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1332/2008 o potravinářských enzymech, pokud jde o přechodná opatření (5), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (6)
 Nařízení Komise (EU) č. 1057/2012 ze dne 12. listopadu 2012, kterým se mění příloha II nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1333/2008, pokud jde o používání dimethylpolysiloxanu (E 900) jako odpěňovače v doplňcích stravy (6), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (7)
 Nařízení Komise (EU) č. 1058/2012 ze dne 12. listopadu 2012, kterým se mění nařízení (ES) č. 1881/2006, pokud jde o maximální limity aflatoxinů v sušených fících (7), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (8)
 Nařízení Komise (EU) č. 1147/2012 ze dne 4. prosince 2012, kterým se mění příloha II nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1333/2008, pokud jde o používání včelího vosku (E 901), karnaubského vosku (E 903), šelaku (E 904) a mikrokrystalického vosku (E 905) u některých druhů ovoce (8), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (9)
 Nařízení Komise (EU) č. 1148/2012 ze dne 4. prosince 2012, kterým se mění příloha II nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1333/2008, pokud jde o používání oxidu siřičitého – siřičitanů (E 220–228) a propan-1,2-diol-alginátu (E 405) ve fermentovaných nápojích z hroznového moštu (9), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (10)
 Nařízení Komise (EU) č. 1149/2012 ze dne 4. prosince 2012, kterým se mění příloha II nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1333/2008, pokud jde o používání výtažků z rozmarýnu (E 392) v náplních pro plněné sušené těstoviny (10), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (11)
 Nařízení Komise (EU) č. 1183/2012 ze dne 30. listopadu 2012, kterým se mění a opravuje nařízení (EU) č. 10/2011 o materiálech a předmětech z plastů určených pro styk s potravinami (11), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (12)
 Toto rozhodnutí se týká právních předpisů o potravinách. Právní předpisy o potravinách se nepoužijí na Lichtenštejnsko po celou dobu, během níž je na Lichtenštejnsko rozšířena působnost Dohody mezi Evropským společenstvím a Švýcarskou konfederací o obchodu se zemědělskými produkty, jak je upřesněno v úvodu kapitoly XII přílohy II Dohody o EHP. Toto rozhodnutí se tudíž nevztahuje na Lichtenštejnsko.
 (13)
 Příloha II Dohody o EHP by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
 PŘIJAL TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 Kapitola XII přílohy II Dohody o EHP se mění takto:
 1)
 V bodě 54zzzt (nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1924/2006) se doplňuje nová odrážka, která zní:
 „—
 32012 R 1047: nařízení Komise (EU) č. 1047/2012 ze dne 8. listopadu 2012 (Úř. věst. L 310, 9.11.2012, s. 36).“
 2)
 V bodě 54zzzz (nařízení Komise (ES) č. 1881/2006) se doplňuje nová odrážka, která zní:
 „—
 32012 R 1058: nařízení Komise (EU) č. 1058/2012 ze dne 12. listopadu 2012 (Úř. věst. L 313, 13.11.2012, s. 14).“
 3)
 V bodě 54zzzzq (nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1332/2008) se doplňují nová slova, která znějí:
 „ve znění:
 —
 32012 R 1056: nařízení Komise (EU) č. 1056/2012 ze dne 12. listopadu 2012 (Úř. věst. L 313, 13.11.2012, s. 9).“
 4)
 V bodě 54zzzzr (nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1333/2008) se doplňují nové odrážky, které znějí:
 „—
 32012 R 1049: nařízení Komise (EU) č. 1049/2012 ze dne 8. listopadu 2012 (Úř. věst. L 310, 9.11.2012, s. 41),
 —
 32012 R 1057: nařízení Komise (EU) č. 1057/2012 ze dne 12. listopadu 2012 (Úř. věst. L 313, 13.11.2012, s. 11),
 —
 32012 R 1147: nařízení Komise (EU) č. 1147/2012 ze dne 4. prosince 2012 (Úř. věst. L 333, 5.12.2012, s. 34),
 —
 32012 R 1148: nařízení Komise (EU) č. 1148/2012 ze dne 4. prosince 2012 (Úř. věst. L 333, 5.12.2012, s. 37),
 —
 32012 R 1149: nařízení Komise (EU) č. 1149/2012 ze dne 4. prosince 2012 (Úř. věst. L 333, 5.12.2012, s. 40).“
 5)
 V bodě 55 (nařízení Komise (EU) č. 10/2011) se doplňuje nová odrážka, která zní:
 „—
 32012 R 1183: nařízení Komise (EU) č. 1183/2012 ze dne 30. listopadu 2012 (Úř. věst. L 338, 12.12.2012, s. 11).“
 6)
 V bodě 69 (nařízení Komise (EU) č. 231/2012) se doplňují nová slova, která znějí:
 „ve znění:
 —
 32012 R 1050: nařízení Komise (EU) č. 1050/2012 ze dne 8. listopadu 2012 (Úř. věst. L 310, 9.11.2012, s. 45).“
 7)
 Za bod 72 (prováděcí nařízení Komise (EU) č. 489/2012) se vkládá nový bod, který zní:
 „73.
 32012 R 1048: nařízení Komise (EU) č. 1048/2012 ze dne 8. listopadu 2012 o schválení zdravotního tvrzení při označování potravin, jež se týká snížení rizika onemocnění (Úř. věst. L 310, 9.11.2012, s. 38).“
 Článek 2
 Znění nařízení (EU) č. 1047/2012, (EU) č. 1048/2012, (EU) č. 1049/2012, (EU) č. 1050/2012, (EU) č. 1056/2012, (EU) č. 1057/2012, (EU) č. 1058/2012, (EU) č. 1147/2012, (EU) č. 1148/2012, (EU) č. 1149/2012 a (EU) č. 1183/2012 v islandském a norském jazyce, která mají být zveřejněna v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie, jsou platná.
 Článek 3
 Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem 4. května 2013 za předpokladu, že jsou učiněna veškerá oznámení podle čl. 103 odst. 1 Dohody o EHP (12).
 Článek 4
 Toto rozhodnutí bude zveřejněno v oddíle EHP a v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie.
 V Bruselu dne 3. května 2013.
 Za Smíšený výbor EHP
 předseda
 Gianluca GRIPPA
 (1) Úř. věst. L 310, 9.11.2012, s. 36.
 (2) Úř. věst. L 310, 9.11.2012, s. 38.
 (3) Úř. věst. L 310, 9.11.2012, s. 41.
 (4) Úř. věst. L 310, 9.11.2012, s. 45.
 (5) Úř. věst. L 313, 13.11.2012, s. 9.
 (6) Úř. věst. L 313, 13.11.2012, s. 11.
 (7) Úř. věst. L 313, 13.11.2012, s. 14.
 (8) Úř. věst. L 333, 5.12.2012, s. 34.
 (9) Úř. věst. L 333, 5.12.2012, s. 37.
 (10) Úř. věst. L 333, 5.12.2012, s. 40.
 (11) Úř. věst. L 338, 12.12.2012, s. 11.
 (12) Nebyly oznámeny žádné ústavní požadavky.


text:
La estatua de Oliver Cromwell es una escultura al aire libre ubicada en los jardines de la Cámara de los Comunes del Reino Unido del Palacio de Westminster, en Londres. Cromwell fue Lord Protector de la Mancomunidad de Inglaterra, Escocia e Irlanda entre 1653 y 1658. Justo enfrente de la estatua, en el muro de la iglesia de Santa Margarita, al otro lado de la calle, se encuentra un busto de Carlos I, que suele pasar desapercibido.
 La estatua fue diseñada por Hamo Thornycroft y erigida en 1899. Ha dividido la opinión, tanto antes de su erección como desde entonces, debido a la oposición de Cromwell a la monarquía y a su papel en la conquista de Irlanda.
 La estatua es una de las cinco estatuas públicas de Cromwell en el Reino Unido y está catalogada de grado II por su mérito arquitectónico.
 Descripción
 La estatua fue esculpida por Hamo Thornycroft y presenta a Cromwell de pie sosteniendo una espada y una biblia. La biblia está marcada "Holy Bible 1641", y mientras que la estatua principal de Cromwell está marcada "Hamo Thornycroft 1897", el león de la base está marcado "1899".
 Historia
 Tras el incendio que destruyó partes del Palacio de Westminster en el siglo XIX, la cuestión de si Oliver Cromwell debía tener una estatua en la reconstrucción del mismo se debatió en las páginas de The Times, y la revista Punch satirizó la cuestión. La cuestión se planteó una vez más en la Cámara de los Comunes en 1856, y John George Phillimore dijo que "cualquier hombre que pueda oponerse a una estatua de Cromwell debe estar imbuido de fanatismo y espíritu de partido en el más alto grado". Se planteó varias veces más en los años siguientes por los partidarios de una estatua.
 El gobierno propuso públicamente una estatua de Cromwell por primera vez en 1895, lo que inmediatamente provocó que los miembros del público cuestionaran la decisión debido a las opiniones divididas sobre Cromwell. La propuesta terminó en un debate y una votación parlamentaria, en la que el gobierno evitó por poco la derrota cuando los unionistas se pusieron de su lado, mientras que la mayoría de los conservadores y el Partido Nacional Irlandés votaron en contra de la medida debido a la historia de Cromwell en Irlanda.
 La decisión fue condenada por los periódicos de Irlanda. Tras una nueva oposición del Partido Nacional Irlandés, la propuesta fue retirada el 17 de julio de 1895. Herbert Gladstone, Primer Comisario de Obras, aprobó la estatua con la financiación procedente de un donante privado anónimo. En 1899, su sucesor, Aretas Akers-Douglas, confirmó que la ubicación propuesta para la estatua era el jardín hundido junto a Westminster Hall. La estatua, fundida en bronce por Singer of Frome, fue inaugurada el 31 de octubre de 1899, seguida de un discurso sobre Cromwell pronunciado por el ex primer ministro Lord Rosebery, que posteriormente se reveló como el donante anónimo que pagó la estatua, y cuya esposa era la única heredera de la fortuna de la familia Rothschild.
 En 2004, un grupo de diputados propuso una moción de urgencia para que la estatua fuera retirada y fundida. La moción no fue apoyada, y otros diputados sugirieron que la estatua fuera trasladada a otro lugar.
 En agosto de 2008 se llevaron a cabo trabajos de restauración para eliminar la suciedad y una capa de cera negra que se había aplicado previamente al bronce. Esto cambió el color de la estatua de negro a un marrón más natural, y se aplicó sulfuro de potasio para igualar el color tanto de Cromwell como del león. Se cubrió con una cera transparente para garantizar que se mantuviera el acabado natural. Los trabajos de conservación se completaron a tiempo para el 350 aniversario de la muerte de Cromwell, el 3 de septiembre de 2008.
 Referencias
 Edificios listados de Grado II de Inglaterra
 Esculturas de 1899
 Esculturas en bronce del Reino Unido
 Monumentos clasificados en Londres
 Monumentos de Londres


text:
 11.3.2010
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 62/22
 AZ EGT VEGYES BIZOTTSÁG 132/2009 HATÁROZATA
 (2009. december 4.)
 az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodás II. mellékletének (Műszaki előírások, szabványok, vizsgálatok és tanúsítás) módosításáról
 AZ EGT VEGYES BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodás kiigazításáról szóló jegyzőkönyvvel módosított, az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodásra (a továbbiakban: a megállapodás) és különösen annak 98. cikkére,
 mivel:
 (1)
 A megállapodás II. mellékletét a 2009. március 17-i 28/2009 EGT vegyes bizottsági határozat (1) módosította.
 (2)
 A biocid termékek forgalomba hozataláról szóló 98/8/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv 16. cikkének (2) bekezdésében említett 10 éves munkaprogram második szakaszáról szóló, 2007. december 4-i 1451/2007/EK bizottsági rendeletet (2) bele kell foglalni a megállapodásba.
 (3)
 Az 1451/2007/EK rendelet hatályon kívül helyezi a megállapodásba foglalt 2032/2003/EK bizottsági rendeletet (3), amelyet ezért el kell hagyni a megállapodásból,
 A KÖVETKEZŐKÉPPEN HATÁROZOTT:
 1. cikk
 A megállapodás II. mellékletének XV. fejezete a következőképpen módosul:
 1.
 A 12o. pont (1896/2000/EK bizottsági rendelet) francia bekezdését (2032/2003/EK bizottsági rendelet) el kell hagyni.
 2.
 A 12s. pont szövegét (2032/2003/EK bizottsági rendelet) el kell hagyni.
 3.
 A 12zd. pont után (2007/794/EK bizottsági határozat) a szöveg a következő ponttal egészül ki:
 „12ze.
 32007 R 1451: a Bizottság 2007. december 4-i 1451/2007/EK rendelete a biocid termékek forgalomba hozataláról szóló 98/8/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv 16. cikkének (2) bekezdésében említett 10 éves munkaprogram második szakaszáról (HL L 325., 2007.12.11., 3. o.).”
 2. cikk
 Az 1451/2007/EK rendeletnek az Európai Unió Hivatalos Lapja EGT-kiegészítésében közzéteendő izlandi és norvég nyelvű szövege hiteles.
 3. cikk
 Ez a határozat 2009. december 5-én lép hatályba, feltéve, hogy az EGT Vegyes Bizottság a megállapodás 103. cikkének (1) bekezdésében előírt összes bejelentést megkapta (4).
 4. cikk
 Ezt a határozatot az Európai Unió Hivatalos Lapjának EGT-re vonatkozó részében és EGT-kiegészítésében kell közzétenni.
 Kelt Brüsszelben, 2009. december 4-én.
 az EGT Vegyes Bizottság részéről
 az elnök
 Oda Helen SLETNES
 (1) HL L 130., 2009.5.28., 21. o.
 (2) HL L 325., 2007.12.11., 3. o.
 (3) HL L 307., 2003.11.24., 1. o.
 (4) Alkotmányos követelmények fennállását nem jelezték.