type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
C 94/20 SV Europeiska gemenskapernas officiella tidning 28.3.98
 FÖRSTAINSTANSR3⁄4TTENS DOM FÖRSTAINSTANSR3⁄4TTENS DOM
 av den 29 januari 1998 av den 29 januari 1998
 i mål T-62/96: Willy de Corte mot Europeiska gemenska-
 i mål T-97/95: Sinochem National Chemicals Import &
 pernas kommission (1)
 Export Corporation mot Europeiska unionens råd (1)
 (Tjänstemän ± Partiell bestående invaliditet ± Olycka ±
 (Antidumpning ± Furfuraldehyd ± Bevis som motiverar att Orsakssamband)
 en undersökning inleds ± Proportionalitetsprincipen ±
 Skada ± Avvisning av åtagande ± Förordning (EEG) (98/C 94/52)
 nr 2423/88)
 (98/C 94/51) (Rättegångsspråk: franska)
 Förstainstansrätten, andra avdelningen (ordföranden A.
 (Rättegångsspråk: engelska) Kalogeropoulos samt domarna C. W. Bellamy och J. Pir-
 rung; justitiesekreterare: byrådirektören A. Mair), har den
 29 januari 1998 avkunnat dom i mål T-62/96: Willy de
 Corte, tjänsteman vid Europeiska gemenskapernas kom-
 Förstainstansrätten, femte avdelningen i utökad samman- mission, Halle (Belgien) (ombud: advokaten Lucas Vogel,
 sättning (ordföranden R. García-Valdecasas samt domarna Bryssel, delgivningsadress: advokaten Christian Kremer, 8±
 V. Tiili, J. Azizi, R. M. Moura Ramos och M. Jaeger; justi- 10 rue Mathias Hardt, Luxemburg) mot Europeiska
 tiesekreterare: byrådirektören A. Mair), har den 29 januari gemenskapernas kommission (ombud: Julian Currall) an-
 1998 avkunnat dom i mål T-97/95: Sinochem National gående en talan om ogiltigförklaring av kommissionens
 Chemicals Import & Export Corporation, med säte i beslut av den 16 juni 1995 att vägra stå för kostnaderna,
 Peking (ombud: advokaten Jean-FrancËois Bellis, Bryssel, enligt bestämmelserna om täckning av olycksrisker, för
 delgivningsadress: advokatbyrån Loesch et Wolter, 11 rue den hjärtinfarkt som sökanden drabbats av och, vid behov,
 Goethe, Luxemburg) mot Europeiska unionens råd av kommissionens uttryckliga beslut av den 25 januari
 (ombud: inledningsvis Yves Cretien och Antonio Tanca, 1996 om avslag på sökandens klagomål. Domslutet i
 sedermera enbart Antonio Tanca, biträdda av Hans-Jürgen denna dom har följande lydelse:
 Rabe och Georg M. Berrisch) med stöd av Europeiska
 gemenskapernas kommission (ombud: Nicholas Khan) och
 Furfural EspanÄol SA, med säte i Alcantarilla (Spanien) 1. Talan ogillas.
 (ombud: advokaten JoseÂ Rivas de AndreÂs, Madrid, delgiv-
 ningsadress: ArseÁne Kronshagen, 2 rue Marie-AdeÂlaïde,
 Luxemburg) angående en talan om ogiltigförklaring av
 2. Vardera parten skall stå för sina rättegångskostnader.
 rådets förordning (EG) nr 95/95 av den 16 januari 1995
 om införande av en slutgiltig antidumpningstull på import
 av furfuraldehyd med ursprung i Folkrepubliken Kina (1) EGT C 197, 6.7.1996.
 (EGT L 15, 21.1.1995, s. 11). Domslutet i denna dom har
 följande lydelse:
 1. Talan ogillas.
 FÖRSTAINSTANSR3⁄4TTENS DOM
 av den 22 januari 1998
 2. Sökanden skall bära sina kostnader i målet samt i mål T-98/96: Mario Costacurta mot Europeiska gemen-
 ersätta rådets och intervenienten Furfural EspanÄols skapernas kommission (1)
 rättegångskostnader.
 (Tjänstemän ± Beslut om förflyttning ± Artikel 7 i tjänste-
 föreskrifterna ± Bilaga X till tjänsteföreskrifterna)
 (98/C 94/53)
 3. Kommissionen skall bära sina kostnader i målet.
 (Rättegångsspråk: franska)
 (1) EGT C 159, 24.6.1995.
 Förstainstansrätten, tredje avdelningen (ordföranden V.
 Tiili samt domarna C. P. BrieÈt och A. Potocki; justitiesek-
 reterare: avdelningsdirektören B. Pastor), har den 22 janu-


type: contracts

text:
 Ważna informacja prawna
 |
 42000A0922(06)
 Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0083 - 0089
 Umowa w sprawie przystąpienia Republiki Greckiejdo podpisanej dnia 19 czerwca 1990 roku w Schengen Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, do której Republika Włoska przystąpiła na mocy umowy podpisanej dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu, a Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska na mocy umów podpisanych dnia 25 czerwca 1991 roku w BonnKRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA FRANCUSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA i KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, strony podpisanej dnia 19 czerwca 1990 roku w Schengen Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, dotyczącego stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zwanej dalej "Konwencją z 1990 roku", oraz Republika Włoska, która przystąpiła do Konwencji z 1990 roku na mocy Umowy podpisanej dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu, a także Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska, które przystąpiły do Konwencji z 1990 roku na mocy umów podpisanych dnia 25 czerwca 1991 roku w Bonn, z jednej strony,i REPUBLIKA GRECKA, z drugiej strony,w związku z podpisaniem w dniu szóstego listopada roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego w Madrycie Protokołu o przystąpieniu Rządu Republiki Greckiej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, dotyczącego stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, w brzmieniu podpisanego w Paryżu dnia 27 listopada 1990 roku Protokołu o przystąpieniu Rządu Republiki Włoskiej oraz podpisanych w Bonn dnia 25 czerwca 1991 roku Protokołów o przystąpieniu Rządu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej,na podstawie artykułu 140 Konwencji z 1990 roku,UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym Republika Grecka przystępuje do Konwencji z 1990 roku.Artykuł 21. Funkcjonariuszami określonymi w artykule 40 ustęp 4 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Republiki Greckiej: funkcjonariusze "Έλληνική Αστυνομία" (policja grecka) i "Λιμενικό Σώμα" (władza portu) w ramach ich kompetencji oraz urzędnicy przyporządkowani administracji celnej na warunkach przewidzianych w stosownych umowach dwustronnych określonych w artykule 40 ustęp 6 Konwencji z 1990 roku odnośnie do ich uprawnień w dziedzinie niedozwolonego obrotu środkami odurzającymi, niedozwolonego handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz niedozwolonego obrotu odpadami toksycznymi i szkodliwymi.2. Urzędem określonym w artykule 40 ustęp 5 Konwencji z 1990 roku jest dla Republiki Greckiej "Διεύωνση Διεύωούς Αστυνομικής Συνεργασίας του Υπουργείου Δημοσμιας Τάξεως" (Dyrekcja Międzynarodowej Współpracy Policji Ministerstwa Porządku Publicznego).Artykuł 3Właściwym ministerstwem określonym w artykule 65 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku jest dla Republiki Greckiej Ministerstwo Sprawiedliwości.Artykuł 4W stosunkach ze Stronami Konwencji z 1990 roku Republika Grecka zobowiązuje się nie odwoływać się do swoich zastrzeżeń zgłoszonych do artykułów 7, 18 i 19 Europejskiej Konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 roku.Artykuł 5W stosunkach ze Stronami Konwencji z 1990 roku Republika Grecka zobowiązuje się nie odwoływać się do swoich zastrzeżeń zgłoszonych do artykułów 4 i 11 Europejskiej Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 roku.Artykuł 61. Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Wielkiego Księstwa Luksemburga jako depozytariuszowi, który powiadamia o tym wszystkie Umawiające się Strony.2. Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez państwa, w których Konwencja z 1990 roku weszła w życie, oraz przez Republikę Grecką.W odniesieniu do pozostałych państw Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęciu lub zatwierdzeniu, o ile niniejsza Umowa weszła w życie zgodnie z postanowieniami ustępu poprzedzającego.3. Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga notyfikuje datę wejścia w życie wszystkim Umawiającym się Stronom.Artykuł 71. Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekazuje Rządowi Republiki Greckiej uwierzytelniony odpis Konwencji z 1990 roku w językach francuskim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim.2. Tekst Konwencji z 1990 roku w języku greckim, załączony do niniejszej Umowy, jest autentyczny na takich samych zasadach, jak treść Konwencji z 1990 roku w językach francuskim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim.Na dowód powyższego niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.Sporządzono w Madrycie dnia szóstego listopada roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego w językach francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny, w jednym oryginale, który składa się w archiwach Rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga, który przekazuje uwierzytelniony odpis każdej z Umawiających się Stron.W imieniu Rządu Królestwa Belgii+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Federalnej Niemiec+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Greckiej+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Królestwa Hiszpanii+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Francuskiej+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Włoskiej+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Królestwa Niderlandów+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Portugalskiej+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------Akt KoŃcowyI. Przy podpisywaniu Umowy o przystąpieniu Republiki Greckiej do podpisanej dnia 19 czerwca 1990 roku w Schengen Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, dotyczącego stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, do której przystąpiła Republika Włoska na mocy Umowy podpisanej dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu, oraz Republika Portugalska i Królestwo Hiszpanii, które przystąpiły do Konwencji z 1990 roku na mocy umów podpisanych dnia 25 czerwca 1991 roku w Bonn, Republika Grecka przejmuje Akt Końcowy, Protokół oraz wspólną deklarację Ministrów i Sekretarzy Stanu, podpisane równocześnie z Konwencją z 1990 roku.Republika Grecka przyłącza się do zawartych w nich wspólnych deklaracji i przyjmuje zawarte w nich deklaracje jednostronne.Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekaże Rządowi Republiki Greckiej odpis uwierzytelniony Aktu Końcowego, Protokołu oraz wspólnej deklaracji, które zostały podpisane równocześnie z Konwencją z 1990 roku, w językach francuskim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim.Tekst w języku greckim Aktu Końcowego, Protokołu oraz wspólnej deklaracji, podpisanych równocześnie z Konwencją z 1990 r., załączony jest do niniejszego Aktu Końcowego, jest autentyczny na tych samych zasadach jak tekst pierwotny w językach francuskim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim.II. Przy podpisywaniu Umowy o przystąpieniu Republiki Greckiej do Konwencji wykonawczej Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, dotyczącego stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, do której przystąpiła Republika Włoska na mocy Umowy podpisanej dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu, oraz Republika Portugalska i Królestwo Hiszpanii, które przystąpiły do Konwencji z 1990 roku na mocy umów podpisanych dnia 25 czerwca 1991 roku w Bonn, Umawiające się Strony przyjęły następujące deklaracje:1. Wspólna deklaracja w sprawie artykułu 6 Umowy o przystąpieniuStrony – Sygnatariusze informują się wzajemnie już przed wejściem w życie Umowy o przystąpieniu o wszystkich okolicznościach, które mają znaczenie dla Konwencji z 1990 roku i dla wejścia w życie Umowy o przystąpieniu.Niniejsza Umowa o przystąpieniu wejdzie w życie między państwami, w których Konwencja z 1990 roku weszła w życie, a Republiką Grecką dopiero gdy zaistnieją warunki do stosowania Konwencji z 1990 roku w tych państwach i faktycznie przeprowadzone zostaną kontrole na granicach zewnętrznych.W odniesieniu do pozostałych państw niniejsza Umowa o przystąpieniu wejdzie w życie dopiero gdy zaistnieją warunki do stosowania Konwencji z 1990 r., a także faktycznie zostaną przeprowadzone tam kontrole na granicach zewnętrznych.2. Wspólna deklaracja w sprawie artykułu 9 ustęp 2 Konwencji z 1990 rokuUmawiające się Strony stwierdzają, że w momencie podpisania Umowy o przystąpieniu Republiki Greckiej do Konwencji z 1990 roku jako wspólna regulacja wizowa określona w artykule 9 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku obowiązuje wspólna regulacja wizowa, stosowana od dnia 19 czerwca 1990 roku między stronami sygnatariuszami Konwencji z 1990 roku.3. Wspólna deklaracja w sprawie ochrony danychUmawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że Rząd Republiki Greckiej zobowiązuje się do podjęcia wszelkich wymaganych działań przed ratyfikacją Umowy o przystąpieniu do Konwencji z 1990 roku, aby zapewnić, że prawo greckie zostało uzupełnione zgodnie z Konwencją Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 roku o ochronie osób, z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, z uwzględnieniem zalecenia R (87) 15 Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 17 września 1987 roku o wykorzystywaniu danych osobowych przez służby policyjne dla zapewnienia pełnego wykonania postanowień artykułów 117 i 126 oraz pozostałych postanowień Konwencji z 1990 roku dotyczących prawnej ochrony danych osobowych celem zagwarantowania standardu ochrony danych odpowiadającego odnośnym postanowieniom Konwencji z 1990 roku.4. Wspólna deklaracja w sprawie artykułu 41 Konwencji z 1990 rokuUmawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że Rząd Republiki Greckiej, wskazując na fakt, że ze względu na położenie geograficzne Republiki Greckiej nie można stosować postanowień zgodnie z artykułem 41 ustęp 5 litera b) w stosunkach Republiki Greckiej z innymi Umawiającymi się Stronami, nie określił władz w rozumieniu artykułu 41 ustęp 6 ani nie złożył żadnej deklaracji w rozumieniu artykułu 41 ustęp 9.Postępowanie rządu greckiego nie narusza postanowień artykułu 137.5. Wspólna deklaracja w sprawie góry AthosUmawiające się Strony, uznając, że regulacja specjalna dotycząca góry Athos, wynikająca z artykułu 105 konstytucji greckiej oraz Karty Góry Athos, ma wyłącznie uzasadnienie duchowe i religijne, dołożą troski, aby ta regulacja szczególna była uwzględniana przy stosowaniu i późniejszym rozszerzaniu postanowień Układu z 1985 roku i Konwencji z 1990 roku.III. Umawiające się Strony przyjmują następujące deklaracje Republiki Greckiej:1. Deklaracja Republiki Greckiej w sprawie Umów o przystąpieniu Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii i Republiki PortugalskiejRząd Republiki Greckiej przyjmuje do wiadomości treść Umów o przystąpieniu Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Konwencji z 1990 roku oraz teksty Aktów Końcowych i deklaracji dołączonych do wymienionych umów.Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekaże Rządowi Republiki Greckiej uwierzytelniony odpis wymienionych dokumentów.2. Deklaracja Republiki Greckiej w sprawie pomocy prawnej w sprawach karnychRepublika Grecka zobowiązuje się do właściwego i szybkiego rozpatrywania wniosków o pomoc prawną, zgłaszanych przez inne Umawiające się Strony, także w tych przypadkach, w których wnioski o pomoc prawną przekazuje się bezpośrednio greckim władzom wymiaru sprawiedliwości zgodnie z procedurą przewidzianą w artykule 53 ustęp 1 Konwencji z 1990 roku.3. Deklaracja w sprawie artykułu 121 Konwencji z 1990 rokuRząd Republiki Greckiej deklaruje, że od podpisania Umowy o przystąpieniu do Konwencji z 1990 roku będzie stosować ułatwienia fitosanitarne zgodnie z artykułem 121 tej Konwencji, z wyłączeniem świeżych owoców cytrusowych, nasion bawełny i lucerny.W odniesieniu do świeżych owoców cytrusowych Republika Grecka rozpocznie jednak stosowanie postanowień artykułu 121 i odpowiednich środków nie później niż od dnia 1 stycznia 1993 roku.Sporządzono w Madrycie dnia szóstego listopada roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego w językach francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny, w jednym oryginale, który składa się w archiwach Rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga, który przekazuje odpis uwierzytelniony każdej z Umawiających się Stron.W imieniu Rządu Królestwa Belgii+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Federalnej Niemiec+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Greckiej+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Królestwa Hiszpanii+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Francuskiej+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Włoskiej+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Królestwa Niderlandów+++++ TIFF +++++W imieniu Rządu Republiki Portugalskiej+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------DEKLARACJA MINISTRÓW I SEKRETARZY STANUDnia szóstego listopada roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego przedstawiciele Rządów Królestwa Belgii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Francuskiej, Republiki Greckiej, Republiki Włoskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Królestwa Niderlandów, Republiki Portugalskiej i Królestwa Hiszpanii podpisali w Madrycie Umowę o przystąpieniu Republiki Greckiej do podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 roku Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, dotyczącego stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, do której przystąpiła Republika Włoska na mocy Umowy podpisanej dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu oraz Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska, które przystąpiły do Konwencji z 1990 roku na mocy Umów podpisanych dnia 25 czerwca 1991 roku w Bonn.Przyjęli oni do wiadomości, że przedstawiciel Rządu Republiki Greckiej wyraził gotowość przyłączenia się do deklaracji złożonej w dniu 19 czerwca 1990 roku przez Ministrów i Sekretarzy Stanu, przedstawicieli Rządów Królestwa Belgii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Francuskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga i Królestwa Niderlandów, oraz do decyzji przyjętej w tym samym dniu w związku z podpisaniem Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen, do których przystąpiły Rządy Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej.--------------------------------------------------


text:
 30.4.2014
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 128/49
 UMOWA
 między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu o ułatwieniach w wydawaniu wiz
 UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”
 oraz
 REPUBLIKA AZERBEJDŻANU,
 zwane dalej „Stronami”,
 PRAGNĄC ułatwić bezpośrednie kontakty między ludźmi, będące ważnym warunkiem stałego rozwoju więzi gospodarczych, humanitarnych, kulturalnych, naukowych i innych, poprzez wprowadzenie ułatwień w wydawaniu wiz dla obywateli Unii i Republiki Azerbejdżanu na zasadzie wzajemności,
 MAJĄC NA UWADZE Umowę o partnerstwie i współpracy ustanawiającą partnerstwo między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony, jak również negocjacje w sprawie układu o stowarzyszeniu między UE a Azerbejdżanem, które rozpoczęły się w 2010 r.,
 UWZGLĘDNIAJĄC wspólną deklarację przyjętą podczas szczytu Partnerstwa Wschodniego w Pradze w dniu 7 maja 2009 r., w której wyrażono poparcie polityczne dla liberalizacji systemu wizowego w bezpiecznym środowisku,
 UZNAJĄC, że ułatwienia wizowe nie powinny prowadzić do nielegalnej migracji, oraz przykładając szczególną wagę do kwestii bezpieczeństwa i readmisji,
 BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół włączający dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, dołączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i potwierdzając, że postanowienia niniejszej umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,
 BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Danii, dołączony do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i potwierdzając, że postanowienia niniejszej umowy nie mają zastosowania do Królestwa Danii,
 UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
 Artykuł 1
 Cel i zakres stosowania
 Celem niniejszej umowy jest wprowadzenie, na zasadzie wzajemności, ułatwień w wydawaniu wiz obywatelom Unii i Republiki Azerbejdżanu planującym pobyt nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.
 Artykuł 2
 Postanowienia ogólne
 1. Ułatwienia wizowe, o których mowa w niniejszej umowie, mają zastosowanie do obywateli Unii i Republiki Azerbejdżanu jedynie w takim zakresie, w jakim nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych Republiki Azerbejdżanu, Unii lub państw członkowskich, postanowień niniejszej umowy lub innych umów międzynarodowych.
 2. W odniesieniu do zagadnień nieobjętych postanowieniami niniejszej umowy, takich jak: odmowa wydania wizy, uznawanie dokumentów podróży, dowód posiadania wystarczających środków utrzymania, odmowa wjazdu oraz procedury wydalania osób, stosuje się prawo krajowe Republiki Azerbejdżanu, prawo państw członkowskich bądź prawo unijne.
 Artykuł 3
 Definicje
 Do celów niniejszej umowy:
 a)
 „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii Europejskiej, z wyjątkiem Królestwa Danii, Republiki Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa;
 b)
 „obywatel Unii” oznacza każdego obywatela państwa członkowskiego zgodnie z definicją zawartą w lit. a);
 c)
 „obywatel Republiki Azerbejdżanu” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo Republiki Azerbejdżanu zgodnie z jej obowiązującym prawodawstwem;
 d)
 „wiza” oznacza zezwolenie wydane przez państwo członkowskie lub Republikę Azerbejdżanu na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub Republiki Azerbejdżanu lub planowany pobyt na terytorium państw członkowskich lub Republiki Azerbejdżanu nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu;
 e)
 „osoba zamieszkująca legalnie” oznacza:
 —
 w przypadku Republiki Azerbejdżanu — obywatela Unii, który uzyskał zezwolenie na pobyt czasowy lub stały na terytorium Republiki Azerbejdżanu przez okres dłuższy niż 90 dni;
 —
 w przypadku Unii — obywatela Republiki Azerbejdżanu, który został upoważniony lub uprawniony na podstawie prawa unijnego lub przepisów krajowych do pobytu na terytorium jednego z państw członkowskich przez okres dłuższy niż 90 dni.
 Artykuł 4
 Dokumenty potwierdzające cel podróży
 1. W odniesieniu do niżej wymienionych kategorii obywateli Unii i Republiki Azerbejdżanu za wystarczające uznaje się następujące dokumenty uzasadniające cel podróży na terytorium drugiej Strony:
 a)
 w przypadku bliskich krewnych — współmałżonków, dzieci (w tym przysposobionych), rodziców (w tym opiekunów), dziadków i wnuków — odwiedzających obywateli Unii Europejskiej legalnie zamieszkujących na terytorium Republiki Azerbejdżanu lub obywateli Republiki Azerbejdżanu legalnie zamieszkujących w państwach członkowskich lub obywateli Unii Europejskiej zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami, lub obywateli Republiki Azerbejdżanu zamieszkujących na terytorium Republiki Azerbejdżanu:
 —
 pisemny wniosek osoby przyjmującej;
 b)
 bez uszczerbku dla art. 10, w przypadku członków oficjalnych delegacji, w tym stałych członków takich delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie skierowane do państw członkowskich, Unii Europejskiej lub Republiki Azerbejdżanu uczestniczą w oficjalnych spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w wydarzeniach organizowanych na terytorium Republiki Azerbejdżanu lub jednego z państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe:
 —
 pismo sporządzone przez właściwy organ państwa członkowskiego lub Republiki Azerbejdżanu lub przez instytucję Unii Europejskiej, potwierdzające, że wnioskodawca jest członkiem ich delegacji, względnie stałym członkiem ich delegacji, udającej się na terytorium drugiej Strony w celu wzięcia udziału w jednej z wyżej wymienionych imprez, wraz z kopią oficjalnego zaproszenia;
 c)
 w przypadku przedsiębiorców i przedstawicieli organizacji branżowych:
 —
 pisemny wniosek sporządzony przez przyjmującą osobę prawną lub spółkę, organizację lub biuro bądź oddział takiej osoby prawnej lub spółki, władze państwowe lub lokalne Republiki Azerbejdżanu lub państw członkowskich lub komitety organizacyjne wystaw, konferencji i sympozjów handlowych oraz przemysłowych mających miejsce na terytorium Republiki Azerbejdżanu lub jednego z państw członkowskich, zatwierdzony przez właściwe organy zgodnie z przepisami krajowymi;
 d)
 w przypadku kierowców przewożących ładunki w ruchu międzynarodowym i świadczących usługi transportu pasażerskiego między terytoriami Republiki Azerbejdżanu i państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w państwach członkowskich lub w Republice Azerbejdżanu:
 —
 pisemny wniosek sporządzony przez krajową spółkę lub stowarzyszenie (związek) przewoźników Republiki Azerbejdżanu lub przez krajowe stowarzyszenia przewoźników państw członkowskich zajmujących się międzynarodowym transportem drogowym, w którym podaje się cel, trasę, czas trwania i częstotliwość przejazdów;
 e)
 w przypadku uczniów, studentów, studentów podyplomowych oraz towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany oraz innych działań szkolnych:
 —
 pisemny wniosek lub zaświadczenie o wpisaniu na listę uczniów/studentów, sporządzone przez przyjmujący uniwersytet, akademię, instytut, kolegium bądź szkołę, lub legitymacja uczniowska/studencka bądź zaświadczenie z kursów, na które uczęszczać będzie dana osoba;
 f)
 w przypadku osób biorących udział w działaniach naukowych, akademickich, kulturalnych lub artystycznych, w tym programach uniwersyteckich i innych programach wymiany:
 —
 pisemny wniosek sporządzony przez organizację przyjmującą uczestnika tych działań;
 g)
 w przypadku dziennikarzy i członków ekipy technicznej towarzyszących im w celach zawodowych:
 —
 zaświadczenie lub inny dokument wydany przez organizację zawodową lub pracodawcę osoby ubiegającej się o wizę, stanowiący dowód na to, że dana osoba jest zawodowym dziennikarzem, i zaświadczający, że cel podróży wiąże się z zadaniem dziennikarskim, lub stanowiący dowód na to, że dana osoba jest członkiem ekipy technicznej towarzyszącej dziennikarzowi w celach zawodowych;
 h)
 w przypadku uczestników międzynarodowych imprez sportowych i osób im towarzyszących w celach zawodowych:
 —
 pisemny wniosek sporządzony przez organizację przyjmującą, właściwe organy, krajowe federacje sportowe państw członkowskich lub Republiki Azerbejdżanu lub też Narodowy Komitet Olimpijski Republiki Azerbejdżanu lub narodowe komitety olimpijskie państw członkowskich;
 i)
 w przypadku uczestników oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie:
 —
 pisemny wniosek sporządzony przez kierowników administracji/burmistrzów tych miast lub władze gminne;
 j)
 w przypadku osób podróżujących w celach medycznych i — w razie konieczności — osób im towarzyszących:
 —
 dokument urzędowy wystawiony przez daną instytucję medyczną, poświadczający konieczność objęcia danej osoby opieką medyczną w tej instytucji, konieczność obecności osoby towarzyszącej oraz dowód posiadania wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów leczenia;
 k)
 w przypadku przedstawicieli wolnych zawodów biorących udział w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach, które odbywają się na terytorium Republiki Azerbejdżanu lub państw członkowskich:
 —
 pisemny wniosek sporządzony przez organizację przyjmującą, zawierający potwierdzenie, że dana osoba uczestniczy w imprezie;
 l)
 w przypadku przedstawicieli organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają podróż w celu odbycia szkoleń, wzięcia udziału w seminariach i konferencjach, w tym w ramach programów wymiany:
 —
 pisemny wniosek wydany przez organizację przyjmującą, zaświadczenie potwierdzające, że dana osoba reprezentuje organizację społeczeństwa obywatelskiego i zaświadczenie o założeniu takiej organizacji z odpowiedniego rejestru, sporządzone przez organ państwowy zgodnie z przepisami krajowymi;
 m)
 w przypadku krewnych podróżujących w celu wzięcia udziału w ceremonii pogrzebowej:
 —
 dokument urzędowy potwierdzający fakt zgonu oraz potwierdzenie pokrewieństwa lub innego związku łączącego wnioskodawcę z pochowanym;
 n)
 w przypadku osób pragnących odwiedzić cmentarz wojskowy lub cywilny:
 —
 dokument urzędowy potwierdzający istnienie i fakt utrzymywania grobu, a także pokrewieństwo lub inny związek łączący wnioskodawcę z pochowanym.
 2. Pisemny wniosek, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, musi zawierać następujące informacje:
 a)
 w przypadku osoby zaproszonej: imię i nazwisko, datę urodzenia, płeć, obywatelstwo, numer paszportu, czas i cel podróży, liczbę poprzednich wjazdów oraz w stosownych przypadkach imiona i nazwiska małżonka i dzieci towarzyszących osobie zaproszonej;
 b)
 w przypadku osoby zapraszającej: imię, nazwisko i adres;
 c)
 w przypadku gdy strona zapraszająca jest osobą prawną, spółką lub organizacją: pełną nazwę i adres oraz:
 —
 jeśli wniosek sporządza organizacja lub organ — imię i nazwisko oraz stanowisko osoby podpisującej wniosek;
 —
 jeśli strona zapraszająca jest osobą prawną, spółką lub biurem albo oddziałem takiej osoby prawnej lub spółki z siedzibą na terytorium jednego z państw członkowskich lub Republiki Azerbejdżanu — numer rejestracyjny w formie wymaganej przez prawo krajowe danego państwa członkowskiego lub prawo Azerbejdżanu;
 3. W przypadku osób, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wszystkie kategorie wiz wydaje się według procedury uproszczonej, nie wymagając żadnego innego uzasadnienia, zaproszenia ani zatwierdzenia dotyczącego celu podróży, przewidzianego w ustawodawstwie Stron.
 Artykuł 5
 Wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu
 1. Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Azerbejdżanu wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności pięciu lat następującym kategoriom obywateli:
 a)
 współmałżonkom, dzieciom (w tym przysposobionym), które są w wieku poniżej 21 lat lub pozostają na utrzymaniu, rodzicom (w tym opiekunom), odwiedzającym obywateli Unii Europejskiej legalnie zamieszkujących na terytorium Republiki Azerbejdżanu lub obywateli Republiki Azerbejdżanu legalnie zamieszkujących na terytorium państw członkowskich lub obywateli Unii Europejskiej zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami, lub obywateli Republiki Azerbejdżanu zamieszkujących na terytorium Republiki Azerbejdżanu;
 b)
 stałym członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do państw członkowskich, Unii Europejskiej lub Republiki Azerbejdżanu uczestniczą regularnie w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium Republiki Azerbejdżanu lub jednego z państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe.
 W drodze odstępstwa od zdania pierwszego, w przypadkach gdy konieczność lub zamiar częstego lub regularnego podróżowania są wyraźnie ograniczone do krótszego okresu, okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu, w szczególności gdy:
 —
 w przypadku osób wymienionych w lit. a) — okres ważności zezwolenia na legalny pobyt obywateli Republiki Azerbejdżanu legalnie zamieszkujących w jednym z państw członkowskich lub obywateli Unii legalnie zamieszkujących w Republice Azerbejdżanu;
 —
 w przypadku osób wymienionych w lit. b) — okres ważności statusu stałego członka oficjalnej delegacji
 jest krótszy niż pięć lat.
 2. Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Azerbejdżanu wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności jednego roku następującym kategoriom obywateli, pod warunkiem że w roku poprzednim osoby takie otrzymały przynajmniej jedną wizę, z której skorzystały zgodnie z przepisami prawnymi dotyczącymi wjazdu do danego państwa i pobytu w nim:
 a)
 studentom i studentom podyplomowym, którzy odbywają regularne podróże w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany;
 b)
 dziennikarzom i członkom ekipy technicznej towarzyszącym im w celach zawodowych;
 c)
 uczestnikom oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie;
 d)
 kierowcom przewożącym ładunki w ruchu międzynarodowym i świadczącym usługi transportu pasażerskiego między terytoriami Republiki Azerbejdżanu i państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w państwach członkowskich lub w Republice Azerbejdżanu;
 e)
 osobom zmuszonym do odbywania regularnych podróży w celach medycznych i — w razie konieczności — osobom im towarzyszącym;
 f)
 przedstawicielom wolnych zawodów biorącym udział w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich;
 g)
 przedstawicielom organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają regularne podróże do Republiki Azerbejdżanu lub państw członkowskich w celu odbycia szkoleń, wzięcia udziału w seminariach i konferencjach, w tym w ramach programów wymiany;
 h)
 osobom biorącym udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym w programach uniwersyteckich i innych programach wymiany, odbywającym regularne podróże do Republiki Azerbejdżanu lub państw członkowskich;
 i)
 uczestnikom międzynarodowych imprez sportowych i osobom im towarzyszącym w celach zawodowych;
 j)
 członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do państwa członkowskiego, Unii Europejskiej lub Republiki Azerbejdżanu uczestniczą regularnie w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium Republiki Azerbejdżanu lub państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;
 k)
 przedsiębiorcom i przedstawicielom organizacji branżowych, którzy odbywają regularne podróże do Republiki Azerbejdżanu lub państw członkowskich.
 W drodze odstępstwa od zdania pierwszego, w przypadkach gdy konieczność lub zamiar częstego lub regularnego podróżowania są wyraźnie ograniczone do krótszego okresu, okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu.
 3. Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Azerbejdżanu wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności co najmniej dwóch lat i maksymalnie pięciu lat osobom należącym do kategorii wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu, pod warunkiem że w poprzednich dwóch latach osoby takie skorzystały z jednorocznych wiz wielokrotnego wjazdu zgodnie z przepisami prawnymi dotyczącymi wjazdu do danego państwa i pobytu w nim, chyba że konieczność lub zamiar częstego lub regularnego podróżowania są wyraźnie ograniczone do krótszego okresu, w którym to przypadku okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu.
 4. Całkowity czas pobytu osób, o których mowa w ust. 1–3 niniejszego artykułu, na terytorium państw członkowskich lub Republiki Azerbejdżanu nie może przekraczać 90 dni w każdym 180-dniowym okresie.
 Artykuł 6
 Opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego
 1. Opłata za rozpatrzenie wniosku wizowego wynosi 35 EUR.
 Wyżej wymieniona kwota może ulec zmianie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 ust. 4.
 2. Bez uszczerbku dla ust. 3 w odniesieniu do niżej wymienionych kategorii obywateli odstępuje się od pobierania opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego:
 a)
 bliskich krewnych — współmałżonków, dzieci (w tym przysposobionych), rodziców (w tym opiekunów), dziadków i wnuków — obywateli Unii Europejskiej legalnie zamieszkujących na terytorium Republiki Azerbejdżanu, obywateli Republiki Azerbejdżanu legalnie zamieszkujących na terytorium państw członkowskich, obywateli Unii Europejskiej zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami, oraz obywateli Republiki Azerbejdżanu zamieszkujących na terytorium Republiki Azerbejdżanu;
 b)
 członków oficjalnych delegacji, w tym stałych członków oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie skierowane do państw członkowskich, Unii Europejskiej lub Republiki Azerbejdżanu uczestniczą w oficjalnych spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w wydarzeniach organizowanych na terytorium Republiki Azerbejdżanu lub jednego z państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;
 c)
 uczniów, studentów, studentów podyplomowych oraz towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany oraz innych działań szkolnych;
 d)
 osób niepełnosprawnych i — w razie konieczności — ich opiekunów;
 e)
 uczestników międzynarodowych imprez sportowych i osób im towarzyszących w celach zawodowych;
 f)
 osób biorących udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym w programach uniwersyteckich i innych programach wymiany;
 g)
 osób, które przedstawiły dowody potwierdzające konieczność wyjazdu z przyczyn humanitarnych, w tym w celu podjęcia pilnego leczenia, oraz osób im towarzyszących, lub w celu wzięcia udziału w pogrzebie bliskiego krewnego albo odwiedzenia ciężko chorego bliskiego krewnego;
 h)
 przedstawicieli organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają podróż w celu odbycia szkoleń, wzięcia udziału w seminariach i konferencjach, w tym w ramach programów wymiany;
 i)
 emerytów i rencistów;
 j)
 dzieci poniżej 12. roku życia;
 k)
 dziennikarzy i członków ekipy technicznej towarzyszących im w celach zawodowych.
 3. Jeśli państwo członkowskie lub Republika Azerbejdżanu współpracuje z zewnętrznym usługodawcą w zakresie wystawiania wiz, zewnętrzny usługodawca może pobierać opłatę za usługę. Ta opłata za usługę jest proporcjonalna do kosztów ponoszonych przez usługodawcę zewnętrznego z tytułu wykonywania swoich zadań i nie przekracza 30 EUR. Państwa członkowskie i Republika Azerbejdżanu utrzymują możliwość składania wniosków przez wszystkie osoby ubiegające się o wizę bezpośrednio w swoich konsulatach.
 Usługodawca zewnętrzny wykonuje swoje działania na rzecz Unii zgodnie z kodeksem wizowym i w pełnym poszanowaniu przepisów prawa Republiki Azerbejdżanu.
 Usługodawca zewnętrzny wykonuje swoje działania na rzecz Republiki Azerbejdżanu zgodnie przepisami prawa Azerbejdżanu i przepisami prawa państw członkowskich UE.
 Artykuł 7
 Czas trwania procedur rozpatrywania wniosków wizowych
 1. Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Azerbejdżanu podejmują decyzję w sprawie wniosku o wydanie wizy w ciągu 10 dni kalendarzowych od dnia wpłynięcia wniosku i dokumentów wymaganych do wydania wizy.
 2. W indywidualnych przypadkach, szczególnie w razie konieczności przeprowadzenia dokładniejszej analizy wniosku, okres na podjęcie decyzji w sprawie wniosku wizowego można przedłużyć do 30 dni kalendarzowych.
 3. W nagłych przypadkach termin na podjęcie decyzji w sprawie wniosku wizowego można skrócić do dwóch dni roboczych lub mniej.
 Jeśli od osób ubiegających się o wizę wymaga się umówienia się na spotkanie w celu złożenia wniosku, spotkanie takie odbywa się z reguły w ciągu dwóch tygodni od dnia, w którym zażądano spotkania. Niezależnie od poprzedniego zdania usługodawca zewnętrzny dokłada starań, by wnioski wizowe co do zasady mogły być składane bez zbędnej zwłoki.
 W uzasadnionych przypadkach nagłych konsulaty mogą zezwolić osobom ubiegającym się o wizę na złożenie wniosku bez umówionego spotkania lub wyznaczają takie spotkanie w trybie natychmiastowym.
 Artykuł 8
 Wyjazd w przypadku zgubienia lub kradzieży dokumentów
 Obywatel Unii Europejskiej lub Republiki Azerbejdżanu, który zgubił swój dowód tożsamości lub któremu taki dokument skradziono podczas pobytu na terytorium Republiki Azerbejdżanu lub państw członkowskich, może opuścić terytorium Republiki Azerbejdżanu lub państw członkowskich na podstawie ważnego dowodu tożsamości upoważniającego do przekroczenia granicy, wydanego przez misję dyplomatyczną lub urząd konsularny danego państwa członkowskiego lub Republiki Azerbejdżanu, bez konieczności posiadania wizy lub innego rodzaju upoważnienia.
 Artykuł 9
 Przedłużenie okresu ważności wizy w wyjątkowych okolicznościach
 Obywatelom Unii Europejskiej i Republiki Azerbejdżanu, którzy z powodu siły wyższej nie mogą opuścić terytorium Republiki Azerbejdżanu lub terytorium państw członkowskich przed upływem terminu ważności wizy, okres ważności wydanej wizy lub długość pobytu na podstawie wydanej wizy przedłuża się nieodpłatnie zgodnie z przepisami prawa Republiki Azerbejdżanu lub państwa członkowskiego, w którym przebywają, na czas niezbędny dla przywrócenia możliwości powrotu do państwa zamieszkania.
 Artykuł 10
 Paszporty dyplomatyczne
 1. Obywatele Unii Europejskiej i Republiki Azerbejdżanu posiadający ważny paszport dyplomatyczny mogą wjechać na terytorium Republiki Azerbejdżanu lub państw członkowskich, opuścić to terytorium lub przejechać przez nie bez wizy.
 2. Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą pozostać na terytorium Republiki Azerbejdżanu lub terytorium państw członkowskich bez wizy nie dłużej niż przez 90 dni w każdym 180-dniowym okresie.
 Artykuł 11
 Ważność terytorialna wiz
 Z zastrzeżeniem krajowych zasad i uregulowań Republiki Azerbejdżanu i państw członkowskich dotyczących bezpieczeństwa narodowego oraz z zastrzeżeniem unijnych zasad dotyczących wiz z ograniczoną ważnością terytorialną obywatele Unii i obywatele Azerbejdżanu uprawnieni są do podróżowania w granicach terytorium państw członkowskich i Republiki Azerbejdżanu na jednakowych zasadach.
 Artykuł 12
 Wspólny Komitet ds. Zarządzania Umową
 1. Strony powołują Wspólny Komitet ekspertów (dalej zwany „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii oraz Republiki Azerbejdżanu. Unię reprezentuje Komisja Europejska, którą wspomagają eksperci z państw członkowskich.
 2. Komitet wykonuje zadania obejmujące w szczególności:
 a)
 monitorowanie wykonania niniejszej umowy;
 b)
 proponowanie zmian lub uzupełnień niniejszej umowy;
 c)
 rozstrzyganie sporów dotyczących interpretacji bądź stosowania postanowień niniejszej umowy.
 3. Posiedzenia komitetu odbywają się w miarę potrzeby na wniosek jednej ze Stron, przynajmniej raz w roku.
 4. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
 Artykuł 13
 Stosunek niniejszej umowy do umów dwustronnych między państwami członkowskimi a Republiką Azerbejdżanu
 Od momentu wejścia w życie niniejsza umowa staje się nadrzędna wobec postanowień dwustronnych lub wielostronnych umów lub porozumień zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Republiką Azerbejdżanu w zakresie, w jakim postanowienia tych umów lub porozumień dotyczą zagadnień objętych niniejszą umową.
 Artykuł 14
 Postanowienia końcowe
 1. Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami, a umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony zawiadomią się wzajemnie o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.
 2. W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu niniejsza umowa wchodzi w życie dopiero w dniu wejścia w życie umowy o readmisji między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu, jeśli dzień ten przypada po dniu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
 3. Niniejsza umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu.
 4. Niniejszą umowę można zmieniać za pisemnym porozumieniem Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnych zawiadomień o zakończeniu koniecznych w tym celu procedur wewnętrznych.
 5. Każda ze Stron może zawiesić wykonywanie części lub wszystkich postanowień niniejszej umowy ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego lub ochronę zdrowia publicznego. O decyzji w sprawie zawieszenia należy zawiadomić drugą Stronę nie później niż 48 godzin przed jej wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia umowy Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej umowy, bezzwłocznie zawiadamia o tym drugą Stronę.
 6. Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę w drodze pisemnego powiadomienia drugiej Strony. Niniejsza umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego zawiadomienia.
 Sporządzono w Wilnie dnia dwudziestego dziewiątego listopada roku dwa tysiące trzynastego w dwóch egzemplarzach w każdym z języków: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i azerskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
 За Европейския съюз
 Рог la Unión Europea
 Za Evropskou unii
 For Den Europæiske Union
 Für die Europäische Union
 Euroopa Liidu nimel
 Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
 For the European Union
 Pour l'Union européenne
 Za Europsku uniju
 Per l'Unione europea
 Eiropas Savienības vārdā –
 Europos Sąjungos vardu
 Az Európai Unió részéről
 Għall-Unjoni Ewropea
 Voor de Europese Unie
 W imieniu Unii Europejskiej
 Pela União Europeia
 Pentru Uniunea Europeană
 Za Európsku úniu
 Za Evropsko unijo
 Euroopan unionin puolesta
 För Europeiska unionen
 Avropa İttifaqı adından
 За Азербайджанската република
 Por la República de Azerbaiyán
 Za Ázerbájdžánskou republiku
 For Republikken Aserbajdsjan
 Für die Republik Aserbaidschan
 Aserbaidžaani Vabariigi nimel
 Για τη Δημοκρατία χου Αζερμπαϊτζάν
 For the Republic of Azerbaijan
 Pour la République d'Azerbaïdjan
 Za Republiku Azerbajdžan
 Per la Repubblica dell'Azerbaigian
 Azerbaidžanas Republikas vārdā –
 Azerbaidžano Respublikos vardu
 Az Azerbajdzsán Köztársaság részéről
 Għar-Repubblika tal-Azerbajģan
 Voor de Republiek Azerbeidzjan
 W imieniu Republiki Azerbejdżanu
 Pela República do Azerbaijāo
 Pentru Republica Azerbaidjan
 Za Azerbajdžanskú republiku
 Za Azerbajdžansko republiko
 Azerbaidžanin tasavallan puolesta
 För Republiken Azerbajdzjan
 PROTOKÓŁ
 do umowy dotyczący państw członkowskich, które nie w pełni stosują dorobek Schengen
 Państwa członkowskie, które są związane dorobkiem Schengen, ale które nie wydają jeszcze wiz Schengen, w oczekiwaniu na stosowne decyzje Rady w tej kwestii, wydają wizy krajowe, których ważność ogranicza się do ich własnego terytorium.
 Zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 582/2008/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. wprowadzającą uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria (1) podjęto zharmonizowane środki w celu ułatwienia tranzytu osób posiadających wizę Schengen lub zezwolenie na pobyt w obszarze Schengen przez terytorium państw członkowskich, które jeszcze nie w pełni stosują dorobek Schengen.
 (1) Dz.U. L 161 z 20.6.2008, s. 30.
 WSPÓLNA DEKLARACJA
 w sprawie art. 10 umowy dotyczącego paszportów dyplomatycznych
 Unia i Republika Azerbejdżanu mogą skorzystać z prawa do częściowego zawieszenia umowy, a w szczególności jej art. 10, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 ust. 5, jeśli druga Strona nadużywa praw wynikających z art. 10 lub jeśli jego stosowanie prowadzi do zagrożenia bezpieczeństwa publicznego.
 Jeśli wykonanie art. 10 zostaje zawieszone, obie Strony rozpoczynają konsultacje na forum Wspólnego Komitetu powołanego na mocy niniejszej umowy celem rozwiązania problemów, które doprowadziły do zawieszenia.
 Obie strony deklarują w pierwszym rzędzie gotowość zapewnienia wysokiego poziomu zabezpieczeń paszportów dyplomatycznych, w szczególności poprzez zastosowanie identyfikatorów biometrycznych. Unia zapewnia ze swojej strony takie zabezpieczenia zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (1).
 (1) Dz.U. L 385 z 29.12.2004, s. 1.
 WSPÓLNA DEKLARACJA
 dotycząca Danii
 Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza umowa nie ma zastosowania do procedur wydawania wiz przez misje dyplomatyczne i służby konsularne Danii.
 W związku z tym pożądane jest, aby władze Danii i Republiki Azerbejdżanu zawarły niezwłocznie dwustronną umowę o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych na warunkach podobnych do zawartych w umowie między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu.
 WSPÓLNA DEKLARACJA
 dotycząca Zjednoczonego Królestwa oraz Irlandii
 Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza umowa nie ma zastosowania do terytorium Zjednoczonego Królestwa ani Irlandii.
 W związku z tym pożądane jest, aby władze Zjednoczonego Królestwa, Irlandii oraz Republiki Azerbejdżanu zawarły dwustronne umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz.
 WSPÓLNA DEKLARACJA
 dotycząca Islandii, Norwegii, Szwajcarii oraz Liechtensteinu
 Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Szwajcarią, Islandią, Liechtensteinem i Norwegią, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych krajów we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.
 W związku z tym pożądane jest, aby władze Szwajcarii, Islandii, Liechtensteinu, Norwegii oraz Republiki Azerbejdżanu zawarły niezwłocznie dwustronne umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych na warunkach podobnych do zawartych w umowie między Unią Europejską a Republiką Azerbejdżanu.
 WSPÓLNA DEKLARACJA
 w sprawie współpracy w zakresie dokumentów podróży
 Strony są zgodne, że Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 12 umowy powinien w ramach monitorowania wykonania niniejszej umowy oceniać wpływ poziomu zabezpieczeń odpowiednich dokumentów podróży na funkcjonowanie umowy. W tym celu Strony zgadzają się regularnie informować się nawzajem o środkach podejmowanych w celu zapobiegania mnożeniu dokumentów podróży oraz rozwijania technicznych aspektów zabezpieczeń dokumentów podróży, a także o środkach dotyczących procesu personalizacji wydawania dokumentów podróży.
 WSPÓLNA DEKLARACJA
 w sprawie paszportów służbowych
 Strony, uznając ramy niniejszych negocjacji, potwierdzają, że niniejsza umowa nie narusza możliwości zawarcia przez poszczególne państwa członkowskie i Republikę Azerbejdżanu dwustronnych umów dotyczących zwolnienia z obowiązku wizowego posiadaczy paszportów służbowych.


text:
 7.2.2019
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 36/41
 DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
 NR 92/2017
 z dnia 5 maja 2017 r.
 zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) oraz załącznik XVII (Własność intelektualna) do Porozumienia EOG [2019/204]
 WSPÓLNY KOMITET EOG,
 uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (1).
 (2)
 W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1902/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie 1901/2006 w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii (2).
 (3)
 W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) (3).
 (4)
 W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 488/2012 z dnia 8 czerwca 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 658/2007 dotyczące kar finansowych nakładanych za naruszenie pewnych obowiązków w związku z pozwoleniami na dopuszczenie do obrotu wydawanymi na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (4), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 338 z 12.12.2012, s. 44.
 (5)
 Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 uchyla rozporządzenie Rady (EWG) nr 1768/92 (5), które jest uwzględnione w Porozumieniu EOG i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.
 (6)
 W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 658/2007 (6) ustanowiono przepisy dotyczące stosowania kar finansowych nakładanych na posiadaczy pozwoleń na dopuszczenie do obrotu udzielonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (7). Po przyznaniu przez Komisję pozwolenia na dopuszczenie do obrotu państwa EFTA powinny podjąć jednocześnie odpowiednie decyzje w ciągu 30 dni od daty przyznania takiego pozwolenia. Ze względu na szczególne okoliczności, mianowicie fakt, że to Komisja udziela pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, że naruszenia mają wpływ na Unię i jej interesy oraz z uwagi na złożony i techniczny charakter postępowań w sprawie naruszenia przepisów, Urząd Nadzoru EFTA powinien ściśle współpracować z Komisją i czekać na ocenę Komisji oraz propozycje działań przed podjęciem decyzji w sprawie nałożenia kary finansowej na posiadaczy pozwoleń na dopuszczenie do obrotu mających siedzibę w państwie EFTA.
 (7)
 Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki II i XVII do Porozumienia EOG,
 PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
 Artykuł 1
 W rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:
 1)
 w tekście wprowadzającym w akapicie trzynastym po słowach „Komitet ds. Sierocych Produktów Leczniczych (COMP)” dodaje się, co następuje:
 „, Komitet Pediatryczny”;
 2)
 w pkt 15q (dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) i 15zb (rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w brzmieniu:
 „—
 32006 R 1901: rozporządzeniem (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 1).”;
 3)
 tekst dostosowania w pkt 15zb (rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) otrzymuje brzmienie:
 „W przypadku gdy posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ma siedzibę w państwie członkowskim EFTA, uprawnienia nadane Komisji Europejskiej w odniesieniu do postępowania w sprawie naruszenia przepisów przewidzianego w art. 84 ust. 3, w tym uprawnienia do nakładania kar finansowych na posiadaczy takich pozwoleń, są wykonywane przez Urząd Nadzoru EFTA w ścisłej współpracy z Komisją. Przed podjęciem przez Urząd Nadzoru EFTA decyzji w sprawie nałożenia kar finansowych Komisja przedstawia swoją ocenę i proponowany sposób działania.”;
 4)
 tekst w pkt 15zj (rozporządzenie Komisji (WE) nr 658/2007) otrzymuje brzmienie:
 „32007 R 0658: rozporządzenie Komisji (WE) nr 658/2007 z dnia 14 czerwca 2007 r. dotyczące kar finansowych nakładanych za naruszenie pewnych obowiązków w związku z pozwoleniami na dopuszczenie do obrotu wydawanymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 155 z 15.6.2007, s. 10), zmienione:
 —
 32012 R 0488: rozporządzeniem Komisji (UE) nr 488/2012 z dnia 8 czerwca 2012 r. (Dz.U. L 150 z 9.6.2012, s. 68), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 338 z 12.12.2012, s. 44.
 Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:
 W przypadku gdy posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ma siedzibę w państwie członkowskim EFTA, uprawnienia nadane Komisji Europejskiej w odniesieniu do postępowania w sprawie naruszenia przepisów, w tym uprawnienia do nakładania kar finansowych na posiadaczy takich pozwoleń, są wykonywane przez Urząd Nadzoru EFTA w ścisłej współpracy z Komisją. Przed podjęciem przez Urząd Nadzoru EFTA decyzji w sprawie nałożenia kar finansowych Komisja przedstawia swoją ocenę i proponowany sposób działania.”;
 5)
 po pkt 15zq (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 520/2012) dodaje się punkt w brzmieniu:
 „15zr.
 32006 R 1901: rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 1), zmienione:
 —
 32006 R 1902: rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1902/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 20).
 Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:
 a)
 Stosowanie art. 36 ust. 3 nie może być uzależnione od dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego w Liechtensteinie.
 b)
 W przypadku gdy posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ma siedzibę w państwie członkowskim EFTA, uprawnienia nadane Komisji Europejskiej w odniesieniu do postępowania w sprawie naruszenia przepisów przewidzianego w art. 49 ust. 3, w tym uprawnienia do nakładania kar finansowych na posiadaczy takich pozwoleń, są wykonywane przez Urząd Nadzoru EFTA w ścisłej współpracy z Komisją. Przed podjęciem przez Urząd Nadzoru EFTA decyzji w sprawie nałożenia kar finansowych Komisja przedstawia swoją ocenę i proponowany sposób działania.”.
 Artykuł 2
 Tekst pkt 6 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1768/92) w załączniku XVII do Porozumienia EOG otrzymuje brzmienie:
 „32009 R 0469: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 1).
 Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:
 a)
 w art. 7 dodaje się ustępy w brzmieniu:
 »6. Ust. 5 nie ma zastosowania do państw EFTA.
 7. Nie naruszając ust. 4, przez okres pięciu lat od daty wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 w określonym państwie EFTA wniosek o przedłużenie obowiązywania udzielonego wcześniej świadectwa składa się nie później niż sześć miesięcy przed upływem ważności tego świadectwa.«;
 b)
 w art. 21 dodaje się ustępy w brzmieniu:
 »3. Wniosek o przedłużenie obowiązywania świadectwa może zostać uwzględniony w państwie EFTA wyłącznie w przypadku, gdy świadectwo wygasa mniej niż sześć miesięcy przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 w danym państwie EFTA. W przypadku gdy świadectwo wygasa przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 w danym państwie EFTA, przedłużenie obowiązywania staje się skuteczne jedynie w odniesieniu do okresu następującego po wejściu w życie rozporządzenia w danym państwie EFTA i po dacie opublikowania wniosku o przedłużenie. Do obliczania okresu przedłużenia stosuje się jednak art. 13 ust. 3.
 4. Niezależnie od art. 7 ust. 7, w przypadkach, w których świadectwo traci ważność wcześniej niż siedem miesięcy po wejściu w życie rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 w danym państwie EFTA, wniosek o przedłużenie obowiązywania świadectwa składa się nie później niż w terminie jednego miesiąca po wejściu w życie rozporządzenia w danym państwie EFTA. W takich przypadkach przedłużenie staje się skuteczne jedynie w odniesieniu do okresu następującego po dacie publikacji wniosku o przedłużenie. Do obliczania okresu przedłużenia stosuje się jednak art. 13 ust. 3.
 5. Wniosek o przedłużenie obowiązywania świadectwa złożony zgodnie z postanowieniami ust. 3 i 4 nie uniemożliwia dalszego wykorzystywania wynalazku żadnej stronie trzeciej, która pomiędzy wygaśnięciem świadectwa a publikacją wniosku o przedłużenie obowiązywania świadectwa w dobrej wierze wykorzystywała wynalazek lub poczyniła poważne przygotowania do jego użycia.«.
 c)
 Ze względu na unię patentową pomiędzy Liechtensteinem a Szwajcarią, Liechtenstein nie dostarcza żadnych dodatkowych świadectw ochronnych dla produktów medycznych, jak ustanowiono w tym rozporządzeniu.”.
 Artykuł 3
 Teksty rozporządzeń (WE) nr 1901/2006, (WE) nr 1902/2006, (WE) nr 469/2009 i (UE) nr 488/2012, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 338 z 12.12.2012, s. 44, w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
 Artykuł 4
 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 6 maja 2017 r. pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*1).
 Artykuł 5
 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
 Sporządzono w Brukseli dnia 5 maja 2017 r.
 W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
 Claude MAERTEN
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 1.
 (2) Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 20.
 (3) Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 1.
 (4) Dz.U. L 150 z 9.6.2012, s. 68.
 (5) Dz.U. L 182 z 2.7.1992, s. 1.
 (6) Dz.U. L 155 z 15.6.2007, s. 10.
 (7) Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1.
 (*1) Wskazano wymogi konstytucyjne.


type: wikipedia

text:
Christian von Blohn (* 1963 in Homburg) ist ein deutscher Organist, Kirchenmusiker und Musikerzieher.
 Studium und Ausbildung
 Von Blohn schloss sein Studium an der Hochschule für Musik Saar in Saarbrücken mit dem A-Examen in katholischer Kirchenmusik, sowie der Diplomprüfung in Musikerziehung ab. Sein Orgellehrer war André Luy, in dessen Meisterklasse am Conservatoire de Lausanne er sein Studium auch fortsetzte und mit dem Premier Prix de Virtuosité ausgezeichnet wurde. Weitere Studien mit dem Schwerpunkt „Alte Musik“ führten ihn an die Musikakademie in Basel zu Daniel Chorzempa und an das Mozarteum in Salzburg.
 Musikalische Tätigkeiten
 Seit 1993 ist er Kirchenmusiker an der katholischen Pfarrkirche St. Hildegard und seit 2015 zusätzlich an St. Josef St. Ingbert. Dort ist er Leiter der Zweigstelle St. Ingbert des bischöflichen kirchenmusikalischen Instituts des Bistums Speyer, wo er die angehenden C-Kirchenmusiker in den Fächern Chorleitung und Orgel unterrichtet, und Dekanatskantor für das Dekanat Saarpfalz. Außerdem ist er Lehrbeauftragter für Chorleitung und Korrepetitor an der Hochschule für Musik Saar in Saarbrücken tätig.
 Er ist Leiter des Collegium Vocale Blieskastel, mit dem er in regelmäßigen Abständen, gelegentlich auch in Kooperation mit dem Kirchenchor St. Hildegard, Chorwerke wie die Johannes-Passion von Johann Sebastian Bach oder das Oratorium „Paulus“ von Felix Mendelssohn Bartholdy aufführt.
 Weblinks
 Offizielle Website von Christian von Blohn
 Christian von Blohn auf den Internetseiten den Abteilung Kirchenmusik des Bistums Speyer
 Einzelnachweise
 Kirchenmusiker
 Chorleiter
 Person (St. Ingbert)
 Person (Bistum Speyer)
 Deutscher
 Geboren 1963
 Mann


text:
De Korea Professional Soccer League, beter bekend als de K League, is de hoogste voetbalcompetitie in Zuid-Korea die door de Zuid-Koreaanse voetbalbond wordt georganiseerd.
 De competitie werd in 1983 gestart als Korean Super League en in 1998 veranderd in K-League. Hieronder was de Korea National League maar er was geen sprake van directie promotie-degradatie. Wel was promotie mogelijk via een licentie-aanvraag waarbij sportieve en financiële criteria golden, maar in de praktijk was er veel verzet tegen promotie. In 2012 degradeerden twee teams naar de nieuw opgezette K League Challenge. De K-League werd in 2013 hernoemd in K League Classic en twee teams vanuit de K League Challenge promoveren naar de K-League Classic en om een derde promotieplaats wordt in promotie-degradatiewedstrijden gestreden.
 In de competitie spelen tegenwoordig zestien clubs. De K-League wordt als een volledige competitie gespeeld en aan het einde van het seizoen spelen de zes beste clubs play-offwedstrijden om te bepalen wie er kampioen wordt. De kampioen kwalificeert zich voor de eerstvolgende Aziatische Champions League.
 Deelname 2012
 Historisch overzicht
 Met tussen haakjes het aantal behaalde landstitels.
 * Hwangso = stier, Horang-i = tijger, Chunma = pegasus
 Aantal kampioenschappen per club
 * Hwangso = stier, Horang-i = tijger, Chunma = pegasus,
 Promotie en degradatie
 Topscorers afgelopen seizoenen
 Nederlanders en Belgen
 De volgende Nederlandse spelers kwamen ooit uit in de K-League:
 Rob Landsbergen (1984–1985 Hyundai Horangi)
 Sander Oostrom (1997–1998 Pohang Steelers)
 Kiki Musampa (2008 FC Seoul)
 Bas van den Brink (2011 Busan IPark)
 Romeo Castelen (2016 Suwon Samsung)
 Dave Bulthuis (2019-2021 Ulsan Hyundai)
 Lars Veldwijk (2020 Jeonbuk Hyundai Motors; 2020- Suwon FC)
 De volgende Belgische spelers kwamen ooit uit in de K-League:
 Kevin Oris (2012 Daejeon Citizen, 2013 Jeonbuk Hyundai Motors, 2015–2016Incheon United)
 Karel De Smet (2013 Daejeon Citizen)
 Marvin Ogunjimi (2016 Suwon FC)
 Voetbal in Zuid-Korea


text:
5 . 4. 97 I ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas N° C 108/ 19
 ¿ Se opone el artículo 30 del Tratado CE, en relación con Recurso interpuesto el 24 de febrero de 1997 contra la
 la Directiva 76/768/CEE del Consejo, de 27 de julio de República Federal de Alemania por la Comisión de las
 1976, relativa a la aproximación de las legislaciones de los Comunidades Europeas
 Estados miembros en materia de productos cosméticos ( 1 ), (Asunto C-83/97)
 a una disposición nacional que, en relación con la publici
 dad para la comercialización de productos cosméticos, ( 97/C 108/38 )
 contenga prohibiciones que vayan más allá de las limi
 taciones establecidas en la Directiva ? En el Tribunal de Justicia de las Comunidades Europeas se
 ha presentado el 24 de febrero de 1997 un recurso contra
 H DO n° L 262 de 27 . 9 . 1976 , p . 169 ; EE 15/01 , p . 206 . la República Federal de Alemania formulado por la Comi
 sión de las Comunidades Europeas, representada por el Sr.
 Gótz zur Hausen, miembro del Servicio Jurídico de la Co
 misión, que designa como domicilio en Luxemburgo el
 despacho del Sr. Carlos Gómez de la Cruz, miembro del
 Recurso interpuesto el 25 de febrero de 1997 contra la Servicio Jurídico de la Comisión, Centre Wagner C 254,
 Comisión de las Comunidades Europeas por la Société Kirchberg, Luxemburgo .
 Anonyme des Caves et Producteurs Réunis de Roquefort
 (Aveyron) y otros La parte demandante solicita al Tribunal de Justicia que :
 ( Asunto C-80/97) — Declare que la República Federal de Alemania ha in
 ( 97/C 108/36 ) cumplido las obligaciones que le incumben en virtud
 del Tratado CE, al no adoptar dentro del plazo señala
 do las medidas necesarias para atenerse a la Directiva
 Al Tribunal de Justicia de las Comunidades Europeas se le
 92/43/CEE del Consejo, de 21 de mayo de 1992, rela
 ha sometido el 25 de febrero de 1997 un recurso que la
 tiva a la conservación de los hábitats naturales y de la
 Société Anonyme des Caves et Producteurs Réunis de Ro
 fauna y flora silvestres ( ] ).
 quefort ( Aveyron) y otros habían interpuesto ante el Tribu
 nal de Primera Instancia . Este recurso, inscrito con el nú — Condene en costas a la República Federal de Alema
 mero T-140/96 , fue objeto de un auto de declinación de la nia .
 competencia y el Tribunal de Primera Instancia lo ha remi
 tido al Tribunal de Justicia para que éste pueda pronun Motivos y principales alegaciones
 ciarse sobre la demanda de anulación .
 Los motivos y principales alegaciones son semejantes a los
 Motivos y principales alegaciones expuestos en el asunto C-56/97 (2 ). El plazo para la adap
 tación del Derecho nacional a la Directiva expiró el 5 de
 Los motivos y principales alegaciones invocados se contie junio de 1994 .
 nen en una comunicación publicada en el Diario Oficial
 de las Comunidades Europeas n° C 318 de 26 de octubre (') DO n° L 206 de 22 . 7. 1992, p. 7.
 de 1996, página 24 . ( 2 ) Véase la página 12 del presente Diario Oficial .
 Recurso interpuesto el 25 de febrero de 1997 contra la Recurso interpuesto el 28 de febrero de 1997 contra la
 Comisión de las Comunidades Europeas por Bergpracht República Portuguesa por la Comisión de las Comunida
 Milchwerk GmbH & Co. KG y otros des Europeas
 ( Asunto C-82/97) ( Asunto C-88/97 )
 ( 97/C 108/37 ) ( 97/C 108/39 )
 Al Tribunal de Justicia de las Comunidades Europeas se le En el Tribunal de Justicia de las Comunidades Europeas se
 ha sometido el 25 de febrero de 1997 un recurso que Berg ha presentado el 28 de febrero de 1997 un recurso contra
 pracht Milchwerk GmbH 6C Co . KG y otros habían inter la República Portuguesa formulado por la Comisión de las
 puesto ante el Tribunal de Primera Instancia . Este recurso, Comunidades Europeas, representada por el Sr. Francisco
 inscrito con el número T-141 /96 , fue objeto de un auto de de Sousa Fialho, miembro de su Servicio Jurídico, en cali
 declinación de la competencia y el Tribunal de Primera dad de Agente, que designa como domicilio en Luxembur
 Instancia lo ha remitido al Tribunal de Justicia para que go el despacho del Sr. Carlos Gómez de la Cruz, Centre
 éste pueda pronunciarse sobre la demanda de anulación. Wagner, Kirchberg.
 Motivos y principales alegaciones La parte demandante solicita al Tribunal de Justicia que :
 Los motivos y principales alegaciones invocados se contie — Declare que la República Portuguesa ha incumplido
 nen en una comunicación publicada en el Diario Oficial las obligaciones que le incumben en virtud del párrafo
 de las Comunidades Europeas n° C 336 de 9 de noviembre tercero del artículo 189 del Tratado CE y del
 de 1996 , página 30 . apartado 1 del artículo 23 de la Directiva 92/43/CEE,
 al no haber adoptado las disposiciones legales, regla
 mentarias y administrativas necesarias para dar cum


text:
 16.11.2017
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 300/25
 DECIZIA NR. 81/2016 A COMITETULUI MIXT AL SEE
 din 29 aprilie 2016
 de modificare a anexei II (Reglementări tehnice, standarde, încercări și certificare) la Acordul privind SEE [2017/2031]
 COMITETUL MIXT AL SEE,
 având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European („Acordul privind SEE”), în special articolul 98,
 întrucât:
 (1)
 Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2015/2062 al Comisiei din 17 noiembrie 2015 de modificare a Regulamentului (UE) nr. 37/2010 în ceea ce privește substanța „sisapronil” (1) trebuie încorporat în Acordul privind SEE.
 (2)
 Prin urmare, anexa II la Acordul privind SEE ar trebui modificată în consecință,
 ADOPTĂ PREZENTA DECIZIE:
 Articolul 1
 În capitolul XIII din anexa II la Acordul privind SEE, la punctul 13 [Regulamentul (UE) nr. 37/2010 al Comisiei] se adaugă următoarea liniuță:
 „—
 32015 R 2062: Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2015/2062 al Comisiei din 17 noiembrie 2015 (JO L 301, 18.11.2015, p. 7).”
 Articolul 2
 Textele Regulamentului de punere în aplicare (UE) 2015/2062 în limbile islandeză și norvegiană, care urmează să fie publicate în suplimentul SEE la Jurnalul Oficial al Uniunii Europene, sunt autentice.
 Articolul 3
 Prezenta decizie intră în vigoare la 30 aprilie 2016, cu condiția să se fi efectuat toate notificările prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din Acordul privind SEE (*1).
 Articolul 4
 Prezenta decizie se publică în secțiunea SEE și în suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Uniunii Europene.
 Adoptată la Bruxelles, 29 aprilie 2016.
 Pentru Comitetul mixt al SEE
 Președintele
 Claude MAERTEN
 (1) JO L 301, 18.11.2015, p. 7.
 (*1) Nu au fost semnalate obligații constituționale.


text:
Kenneth Elwin Roberts (né le à Murfreesboro (Tennessee), États-Unis) est un lanceur de relève gaucher des Phillies de Philadelphie de la Ligue majeure de baseball.
 Carrière
 Joueur à la Middle Tennessee State University, Ken Roberts est repêché par les Rockies du Colorado au de sélection en 2010.
 Il fait ses débuts dans le baseball majeur comme avec Colorado le face aux Padres de San Diego et apparaît dans 9 matchs des Rockies, lançant un total de 9 manches et un tiers. Il poursuit la saison 2015 chez les Phillies de Philadelphie, qui le réclament au ballottage le .
 Notes et références
 Liens externes
 Statistiques de Ken Roberts sur le site des Ligues majeures de baseball.
 Statistiques de Ken Roberts sur Baseball-Reference.
 Naissance en mars 1988
 Joueur américain de baseball
 Joueur des Rockies du Colorado
 Joueur des Phillies de Philadelphie
 Lanceur des ligues majeures de baseball
 Naissance à Murfreesboro (Tennessee)


text:
 Avis juridique important
 |
 22002D0113
 Beschluss des Gemeinsamen EWR-Ausschusses Nr. 113/2002 vom 27. September 2002 zur Änderung des Anhangs I (Veterinärwesen und Pflanzenschutz) des EWR-Abkommens
 Amtsblatt Nr. L 336 vom 12/12/2002 S. 0003 - 0004
 Beschluss des Gemeinsamen EWR-AusschussesNr. 113/2002vom 27. September 2002zur Änderung des Anhangs I (Veterinärwesen und Pflanzenschutz) des EWR-AbkommensDER GEMEINSAME EWR-AUSSCHUSS -gestützt auf das Abkommen über den Europäischen Wirtschaftsraum, geändert durch das Anpassungsprotokoll zum Abkommen über den Europäischen Wirtschaftsraum, nachstehend "Abkommen" genannt, insbesondere auf Artikel 98,In Erwägung nachstehender Gründe:(1) Anhang I des Abkommens wurde durch den Beschluss des Gemeinsamen EWR-Ausschusses Nr. 78/2002 vom 25. Juni 2002(1) geändert.(2) Die Entscheidung 2001/812/EG der Kommission vom 21. November 2001 zur Festlegung der Bedingungen für die Zulassung der für die Veterinärkontrollen von Drittlanderzeugnissen zuständigen Grenzkontrollstellen der Gemeinschaft(2) ist in das Abkommen aufzunehmen.(3) Mit der Entscheidung 2001/812/EG wird die Entscheidung 92/525/EWG der Kommission(3) aufgehoben, die daher aus dem Abkommen zu streichen ist.(4) Dieser Beschluss gilt nicht für Liechtenstein -BESCHLIESST:Artikel 1Anhang I Kapitel I Teil 1.2 des Abkommens wird wie folgt geändert:1. Der Wortlaut von Nummer 13 (Entscheidung 92/525/EWG der Kommission) wird gestrichen.2. Nach Nummer 110 (Entscheidung 2001/25/EG der Kommission) wird folgende Nummer eingefügt:"111. 32001 D 0812: Entscheidung 2001/812/EG der Kommission vom 21. November 2001 zur Festlegung der Bedingungen für die Zulassung der für die Veterinärkontrollen von Drittlanderzeugnissen zuständigen Grenzkontrollstellen der Gemeinschaft (ABl. L 306 vom 23.11.2001, S. 28).Dieser Rechtsakt findet in denjenigen Bereichen, für die die speziellen Rechtsakte gelten, auf die in Absatz 2 des einleitenden Teils Bezug genommen wird, auch auf Island Anwendung."Artikel 2Der Wortlaut der Entscheidung 2001/812/EG in isländischer und norwegischer Sprache, der in der EWR-Beilage des Amtsblatts der Europäischen Gemeinschaften veröffentlicht wird, ist verbindlich.Artikel 3Dieser Beschluss tritt am 28. September 2002 in Kraft, sofern dem Gemeinsamen EWR-Ausschuss alle Mitteilungen nach Artikel 103 Absatz 1 des Abkommens vorliegen(4).Artikel 4Dieser Beschluss wird im EWR-Abschnitt und in der EWR-Beilage des Amtsblatts der Europäischen Gemeinschaften veröffentlicht.Brüssel, den 27. September 2002Für den Gemeinsamen EWR-AusschussDer VorsitzendeGunnar Snorri Gunnarsson(1) ABl. L 266 vom 3.10.2002, S. 22.(2) ABl. L 306 vom 23.11.2001, S. 28.(3) ABl. L 331 vom 17.11.1992, S. 16.(4) Ein Bestehen verfassungsrechtlicher Anforderungen wurde nicht mitgeteilt.


type: other

text:
Transfer pricing – særligt om transfer pricing-dokumentation - Jurainfo.dk - Juridiske nyheder og arrangementer samlet ét sted
 Foreligger der behørig transfer pricing-dokumentation, kan skattemyndighederne kun tilsidesætte en prisaftale, hvis skattemyndighederne sandsynliggør, at en anden pris er mere sandsynlig end den aftalte pris. Skattemyndighederne kan imidlertid ikke tilsidesætte en aftalt pris, hvis der alene er tale om en bagatelagtig afvigelse mellem den aftalte pris og den pris, som – skattemyndighederne mener – er korrekt.
 Er forholdet det, at der er et prisinterval mellem 4 % til 8 %, hvor man ikke kan fastslå, om 4 % eller 8 % er mest sandsynligt, vil skattemyndighederne ikke kunne tilsidesætte en aftalt pris, uanset hvilken pris inden for dette interval, der er aftalt, hvis der foreligger behørig transfer pricing-dokumentation.
 For at skattemyndighederne skal kunne tilsidesætte den aftalte pris, kræves det at skattemyndighederne sandsynliggør, at en anden pris er mere sandsynlig end den aftalte pris, hvilket skattemyndighederne ikke kan i denne situation.
 Er forholdet omvendt det, at den foreliggende transfer pricing-dokumentation ikke er behørig – så skattemyndighederne ikke på det tidspunkt hvor skattemyndighederne afgør sagen, kan se hvilket tal, der er det ”rigtige” udtryk for markedsprisen – vil skattemyndighederne kunne skønne prisen i denne situation til et vilkårligt tal mellem de 4 % til 8 %. Dette skøn vil skatteyder ikke efterfølgende kunne få tilsidesat, når det viser sig, at der findes omtalte interval for det ”rigtige” udtryk for markedsprisen. Dette medmindre der er fejl i skattemyndighedernes skønsgrundlag, eller hvis der alene er tale om en bagatelagtig afvigelse mellem de aftalte transfer pricing-vilkår og de af skattemyndighederne fastsatte transfer pricing-vilkår.
 Dette gælder også, når sagen prøves hos Landsskatteretten, da et vilkårligt tal inden for intervallet mellem 4 % til 8 % forudsættes at være lige sandsynligt – så selvom Landsskatteretten principielt skal foretage en fuldstændig efterprøvelse af selve værdiskønnet og selvstændigt skal nå til det mest sandsynlige resultat, er der ikke grundlag for at tilsidesætte skattemyndighedernes afgørelse, da der ikke kan påvises et mere korrekt tal. Ved den senere efterprøvelse hos domstolene vil der alene ske en tilsidesættelse af skattemyndighedernes afgørelse, hvis den hviler på et forkert grundlag af relevant betydning for skønsresultatet, eller selve skønnet er åbenbart urimeligt. Dette medmindre det godtgøres, at skattemyndighedernes skøn var mindre sandsynligt end et andet skønsresultat, henset til det grundlag der forelå, da skattemyndighederne traf afgørelse i sagen.
 Det har således meget stor betydning, om der foreligger behørig transfer pricing-dokumentation. Dette spørgsmål var omtvistet for Højesteret i en nyere dom afsagt den 31. januar 2019, som nu er blevet offentliggjort som SKM 2019.136.H.
 Skatteministeriet gjorde gældende, at den behørige transfer pricing-dokumentation skulle foreligge på tidspunktet for indgivelse af selvangivelse, hvilket i sagen ubestrideligt ikke var tilfældet. Herudover gjorde Skatteministeriet gældende, at den foreliggende transfer pricing-dokumentation ikke var behørig, så skattemyndighederne under alle omstændigheder havde været berettiget til at foretage en skønsmæssig ansættelse.
 I forhold til disse spørgsmål anførte Højesteret bl.a. følgende: ”... Af den dagældende § 3 B, stk. 8 (tidligere stk. 5) fremgik, at hvis den skattepligtige ikke havde udarbejdet transfer pricing-dokumentation, fandt § 5, stk. 3, anvendelse. Efter § 5, stk. 3, kunne skatteansættelsen foretages skønsmæssigt, hvis en selvangivelse ikke forelå på ansættelsestidspunktet. Højesteret finder, at der hverken i ordlyden af § 3 B, stk. 8, eller i bestemmelsens forarbejder er holdepunkter for en forståelse, hvorefter det tidspunkt, hvor der kan foretages skønsmæssig ansættelse af indkomsten, hvis transfer pricing-dokumentationen ikke foreligger, er et andet end ansættelsestidspunktet, som er det afgørende tidspunkt efter § 5, stk. 3. Det er i forarbejderne til § 5, stk. 3, forudsat, at en selvangivelse kan være så mangelfuld, at den må sidestilles med en manglende selvangivelse. Tilsvarende finder Højesteret, at en transfer pricing-dokumentation, der i så væsentligt omfang er mangelfuld, at den ikke giver skattemyndighederne et tilstrækkeligt grundlag for at vurdere, om armslængdeprincippet er overholdt, må sidestilles med manglende dokumentation. Skattemyndighederne havde modtaget H1’s transfer pricing-dokumentation på tidspunktet for ansættelsen. Højesteret finder, at denne dokumentation ikke var mangelfuld i et sådant omfang, at den kunne sidestilles med manglende dokumentation. Højesteret har herved lagt vægt på, at skattemyndighedernes forhøjelse af H1’s indkomst alene er begrundet i, at honoreringen ikke tager højde for det salg af produkter, der skete gennem multinationale computerproducenters salg af computere med præinstalleret software til slutbrugere i Danmark. At disse transaktioner ikke indgår i beregningen af honoreringen, fremgik klart af transfer pricing-dokumentationen. Højesteret finder på den anførte baggrund, at H1’s indkomst ikke kunne ansættes skønsmæssigt i medfør af den dagældende skattekontrollovs § 3 B, stk. 8 (tidligere stk. 5), jf. § 5, stk. 3”.
 Spørgsmålet i sagen var herefter, om Skatteministeriet havde godtgjort, at honoreringen af H1’s markedsføringsaktiviteter ikke var sket på armslængdevilkår. Et flertal i Højesteret fandt ikke, at Skatteministeriet havde løftet denne bevisbyrde, hvorfor skatteyderen vandt sagen.
 Højesteretsdommen illustrerer, at udfaldet af mange skattesager reelt afhænger af, hvem der har bevisbyrden, hvorfor det i skattesager er meget vigtigt at have fuld fokus på spørgsmålet om bevisbyrde.
 Spørgsmålet om bevisbyrden i skattesager er behandlet af skatteadvokat Torben Bagge i to artikler i Revision og Regnskabsvæsen 2013 nr. 3 og nr. 4, som netop handler om transfer pricing, samt i en artikelserie i Revision og Regnskabsvæsen 2015 nr. 3, nr. 4 og nr. 7, der generelt handler om bevis, herunder særligt bevisbyrdens placering i skattesager.