text:
 23.10.2010
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 C 288/4
 Състав по жалбите
 (2010/C 288/07)
 На 14 септември 2010 г. Общият съд реши, че за периода от 20 септември 2010 г. до 31 август 2011 г. съставът по жалбите ще се състои от председателя на Общия съд и, на ротационен принцип, от двама председатели на състави.
 Съдиите, които ще заседават с председателя на състава по жалбите, за да се формира разширеният състав от петима съдии, са тримата съдии от първоначално сезирания съдебен състав и, на ротационен принцип, двама председатели на състави.


type: other

text:
Zaak C‐690/17
 „Prejudiciële verwijzing – Uniemerk – Aan het merk verbonden rechten – Recht om zich te verzetten tegen het gebruik van een gelijk of overeenstemmend teken door een derde – Zonder toestemming aanbrengen van een merk als kwaliteitstestlabel op een waar”
 1. Deze prejudiciële verwijzing heeft betrekking op de vraag of de houder van een merk (ÖKO‐TEST), dat bestaat in een testlabel(2) en is ingeschreven ter aanduiding van een reeks diensten, het recht heeft om het gebruik daarvan door een derde die dat merk zonder zijn toestemming heeft gebruikt op de verpakking van een tandpasta (Aminomed), te verbieden.
 2. Heeft het in een situatie als de onderhavige, waarin de waren voor tandverzorging en de door de houder van het testlabel verrichte diensten niet gelijk of overeenstemmend lijken te zijn, enige zin om een vordering wegens merkinbreuk in te stellen? Dit is kort samengevat de vraag van de verwijzende rechter, waarmee hij beoogt een oplossing te vinden voor de moeilijkheden die voortvloeien uit het feit dat de houder van het merk ÖKO‐TEST geen vordering uit overeenkomst kan instellen tegen de persoon die dit label zonder zijn toestemming gebruikt, noch enige andere vordering op grond van de Duitse bepalingen inzake oneerlijke mededinging.
 3. De rechtsregeling ter bescherming van merken bestaat uit enerzijds de maatregelen tot harmonisatie van de nationale regelingen (inzonderheid richtlijn 2008/95(3)), en anderzijds de bepalingen inzake het Uniemerk (verordening nr. 207/2009(4)), die gelden voor marktdeelnemers die kiezen voor dit industriële-eigendomsrecht.
 1. Richtlijn 2008/95
 4. Artikel 5, leden 1 tot en met 3, bepaalt:
 2. Verordening 2017/1001
 5. Artikel 9, leden 1 tot en met 3(5), bepaalt:
 „1. De inschrijving van een Uniemerk geeft de houder een uitsluitend recht.
 2. Onverminderd de rechten die houders vóór de datum van indiening of de datum van voorrang van het Uniemerk hebben verkregen, is de houder van dat Uniemerk gerechtigd iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen, het gebruik van een teken in het economische verkeer voor waren en diensten te verbieden wanneer:
 a) het teken gelijk is aan het Uniemerk en wordt gebruikt voor waren of diensten die gelijk zijn aan die waarvoor het Uniemerk is ingeschreven;
 b) het teken gelijk is aan of overeenstemt met het Uniemerk en wordt gebruikt met betrekking tot waren of diensten die gelijk zijn aan of overeenstemmen met de waren of diensten waarvoor het Uniemerk is ingeschreven, indien daardoor verwarring bij het publiek kan ontstaan; verwarring behelst ook de mogelijkheid van associatie met het merk;
 c) het teken gelijk is aan of overeenstemt met het Uniemerk ongeacht of het wordt gebruikt voor waren of diensten die gelijk zijn aan, overeenstemmen met of niet overeenstemmen met die waarvoor het Uniemerk is ingeschreven, wanneer het een in de Unie bekend merk betreft en wanneer door het gebruik zonder geldige reden van het teken ongerechtvaardigd voordeel wordt gehaald uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het Uniemerk.
 3. Krachtens lid 2 kan met name worden verboden:
 a) het aanbrengen van het teken op de waren of op de verpakking van die waren;
 B. Duits recht: Gesetz über den Schutz von Marken und sonstigen Kennzeichen
 6. In § 14, lid 2, punt 3, van het Gesetz über den Schutz von Marken und sonstigen Kennzeichen(6) heeft de Bondsrepubliek Duitsland gebruikgemaakt van de in artikel 5, lid 2, van richtlijn 2008/95 verleende mogelijkheid voor bekende merken.
 II. Aan het geding ten grondslag liggende feiten en prejudiciële vragen
 7. Öko‐Test Verlag GmbH is uitgever van het in heel Duitsland verschijnende tijdschrift „ÖKO‐TEST”, waarin naast algemene informatie voor de consument door onafhankelijke laboratoria uitgevoerde waren‐ en dienstenonderzoeken worden gepubliceerd. De onderzoeken en tests worden uitgevoerd zonder dat de desbetreffende fabrikanten daarvan op de hoogte zijn.
 8. Öko‐Test Verlag is houdster van de volgende, respectievelijk op 23 april 2012 bij het Deutsches Patent‐ und Markenamt (Duits octrooi‐ en merkenbureau) en sinds 31 augustus 2012 bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) ingeschreven nationale en Uniebeeldmerken(7):
 9. De door het merk aangeduide diensten(8) die het meest relevant zijn voor het geding behoren tot de klassen 35 (consumenteninformatie en ‐advies over de keuze van goederen en diensten, met name met gebruikmaking van test‐ en onderzoeksresultaten; [uitvoering] en evaluatie van opiniepeilingen en opiniepeilingen) en 42 (uitvoering en evaluatie van wetenschappelijk onderbouwde warentests en onderzoeken van diensten; uitvoering en evaluatie van kwaliteitsonderzoeken; uitvoering en evaluatie van technische tests en proeven).
 10. Öko‐Test Verlag wordt hoofdzakelijk gefinancierd uit de inkomsten van de distributie van haar tijdschrift en die van de licentieovereenkomsten inzake het gebruik van het merk die zij sluit met fabrikanten van waren nadat deze waren zijn getest. De licentienemers ontvangen een bestand met het ÖKO‐TEST-label, dat zij gebruiken voor hun waren, waarbij zij in het lege vak binnen het label het testresultaat en de vindplaats opnemen.(9)
 11. De licentieovereenkomst eindigt wanneer een recentere test (met nieuwe parameters) het resultaat van eerdere tests van de waar van de licentienemer verandert, ook als die waar zelf niet aan de nieuwe test is onderworpen(10), of wanneer de eigenschappen of kenmerken van die waar werden gewijzigd.
 12. De vennootschap Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG(11) vervaardigt tandpasta, onder meer de waar Aminomed. Öko‐Test Verlag heeft een aantal tandpasta’s getest, waaronder Aminomed Fluorid-Kamillen-Zahncreme (tandpasta Aminomed met kamille-extract en fluoride) en de testresultaten gepubliceerd in het Jahrbuch Kosmetik 2005 (cosmeticajaarboek 2005), waarbij de waar de rating „sehr gut” („zeer goed”) kreeg.
 13. In augustus 2005 sloten beide ondernemingen een licentieovereenkomst inzake het gebruik van het (toen nog niet als merk ingeschreven) ÖKO‐TEST-label, dat Dr. Liebe begon te gebruiken voor het maken van reclame voor haar waar.
 14. In oktober 2014 kwam het Öko‐Test Verlag ter kennis dat Aminomed werd verkocht zoals hieronder afgebeeld:
 De verpakking was gewijzigd ten opzichte van de oorspronkelijke verpakking.
 15. Öko‐Test Verlag stelde bij het Landgericht Düsseldorf (rechter in eerste aanleg Düsseldorf, Duitsland) een vordering wegens merkinbreuk in. Volgens Öko‐Test Verlag verleende de licentieovereenkomst Dr. Liebe niet het recht om het ÖKO‐TEST-label te gebruiken, aangezien a) dit label niet onder de overeenkomst viel, b) in 2008 een nieuw onderzoek met betrekking tot tandpasta was gepubliceerd waarin nieuwe parameters waren gebruikt, zodat Dr. Liebe reeds om die reden niet gerechtigd was dat teken te gebruiken, en c) het bij de onder dat teken aangeboden waar van Dr. Liebe niet meer ging om een met het onderzoek overeenstemmende waar in de zin van de licentieovereenkomst, aangezien op zijn minst de benaming en de beschrijving van de waar alsmede de verpakking ervan waren gewijzigd.
 16. Dr. Liebe voerde daartegen aan dat de licentieovereenkomst nog van kracht was en zij het ÖKO‐TEST-label mocht gebruiken. Voorts stelde Dr. Liebe dat zij de merken sinds de inschrijving ervan als nationaal en als Uniemerk niet meer had gebruikt.
 17. Het Landgericht oordeelde dat Dr. Liebe het litigieuze merk gebruikte voor de dienst „consumenteninformatie en ‐advies” en dat zij zich niet meer kon beroepen op de licentieovereenkomst. Aangezien Dr. Liebe geen nadere inlichtingen had verstrekt ten aanzien van de beëindiging van de productie, moest volgens de rechter ervan worden uitgegaan dat Dr. Liebe ook na de inschrijving van het merk nog tandpasta onder dat label had verkocht. Het Landgericht veroordeelde Dr. Liebe derhalve tot staking van het gebruik van het ÖKO‐TEST-label voor Aminomed in het economische verkeer en tot het uit de handel nemen van de waar.
 18. Dr. Liebe heeft tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld bij het Oberlandesgericht Düsseldorf (hoogste rechterlijke instantie van de deelstaat Noordrijn-Westfalen, Düsseldorf, Duitsland), dat in de verwijzingsbeslissing a) zoals de rechter in eerste aanleg van oordeel is dat de licentieovereenkomst reeds geruime tijd is afgelopen, en b) bijgevolg ervan uitgaat dat Dr. Liebe het merk zonder toestemming van de houder ervan heeft gebruikt in het economische verkeer.
 19. De verwijzende rechter is van oordeel dat:
 – indien men ervan uitgaat dat het litigieuze merk is gebruikt voor een waar (tandpasta), de vorderingen van Öko‐Test Verlag op grond van artikel 9, lid 2, onder a) en b), van verordening 2017/1001 dienen te worden afgewezen, aangezien geen van de twee inschrijvingen van ÖKO‐TEST betrekking had op tandpasta of „overeenstemmende waren”.
 – Öko‐Test Verlag zich slechts kan beroepen op haar recht als merkhouder, dat is verankerd in voornoemd artikel, indien het gebruik van een testlabel voor een waar kan worden gelijkgesteld met gebruik ervan voor een van de door dat merk beschermde diensten, zoals „consumenteninformatie en ‐advies over de keuze van goederen en diensten”.
 20. De verwijzende rechter wijst er tevens op dat, gelet op de onderlinge verschillen, testlabels niet kunnen worden gelijkgesteld met kwaliteitslabels en niet geschikt zijn om te worden ingeschreven als certificeringsmerk.(12) De verwijzende rechter merkt echter op dat, zoals in de zaak Gözze(13), consumenten een testlabel opvatten op soortgelijke wijze als een kwaliteitslabel. Het aanbrengen van het teken op de waar waarborgt een bepaalde – gecontroleerde – kwaliteit, maar niet dat de waar is vervaardigd onder de controle van de houder van het merk dat wordt gevormd door het label. Dientengevolge identificeert het publiek het merk ÖKO‐TEST niet met de fabrikanten van de geanalyseerde waren, omdat het publiek weet dat Öko-Test Verlag onafhankelijk is van die fabrikanten en daaraan grote waarde hecht.
 21. Indien het aanbrengen van het testlabel wordt beschouwd als gebruik voor de ingeschreven dienst, heeft Dr. Liebe inbreuk gemaakt op het merk(14), zowel wat de herkomstaanduidingsfunctie als de kwaliteitsfunctie betreft. Mocht de eerste prejudiciële vraag echter ontkennend wordt beantwoord, rijst volgens de verwijzende rechter een tweede vraag, die betrekking heeft op artikel 9, lid 2, onder c), van verordening 2017/1001 en op artikel 5, lid 2, van richtlijn 2008/95.
 22. Het merk ÖKO‐TEST geniet bekendheid op het grondgebied van de Bondsrepubliek Duitsland, zij het niet als teken van industriële eigendom, maar als testlabel. In het licht van het arrest Gözze kan derhalve moeilijk worden gesteld dat Dr. Liebe het merk heeft gebruikt voor tandpasta en niet voor de door Öko‐Test Verlag verrichte dienst. Derhalve rijst de vraag of er sprake kan zijn van een bekend individueel merk wanneer de reputatie ervan is gebaseerd op de aard ervan als testlabel.
 23. De verwijzende rechter voegt daaraan toe dat de rechtspraak inzake bekende merken(15) onvoldoende aanwijzingen bevat om vast te stellen of het in de handel brengen van de tandpasta waarop het label is aangebracht, een inbreukmakend gebruik vormt, en in het bijzonder of dit ook het geval is wanneer het gaat om een gebruik niet als merk. Tot slot merkt de verwijzende rechter op dat misbruik van bekendheid of imagotransfer, welke handelingen bij de genoemde bepalingen zijn verboden, ook kan optreden wanneer de derde het individuele merk niet gebruikt om de identiteit van oorsprong van de waren van zijn onderneming te waarborgen.
 24. In deze context verzoekt het Oberlandesgericht Düsseldorf het Hof om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
 „1) Is er sprake van inbreukmakend gebruik van een individueel merk in de zin van artikel 9, lid [2], onder b), van [...] verordening [2017/1001] of artikel 5, lid 1, tweede zin, onder a), van [richtlijn 2008/95], wanneer
 – en het individuele merk onder meer is ingeschreven voor ‚consumenteninformatie en ‐advies over de keuze van goederen en diensten, met name met gebruikmaking van test‐ en onderzoeksresultaten alsmede door middel van kwaliteitsbeoordelingen’?
 Is er dan sprake van inbreukmakend gebruik in de zin van artikel 9, lid [2], onder c), van [verordening 2017/1001] en van artikel 5, lid 2, van [richtlijn 2008/95], wanneer
 25. De verwijzingsbeslissing is op 8 december 2017 bij de griffie van het Hof ingekomen. Er zijn schriftelijke opmerkingen ingediend door Öko‐Test Verlag, de Duitse regering en de Europese Commissie, die, naast Dr. Liebe, hebben deelgenomen aan de terechtzitting op 7 november 2018.
 26. Ofschoon de verwijzende rechter vraagt naar de toepasselijkheid van artikel 9 van verordening 2017/1001 en artikel 5 van richtlijn 2008/95, benadrukt hij dat de vordering die ten grondslag ligt aan het geding betrekking heeft op het Uniemerk, en slechts subsidiair op het nationale merk.(16) Om die reden, en om de lezing te vergemakkelijken, zal ik mijn analyse met voorrang baseren op de bepalingen van verordening 2017/1001 inzake het Uniemerk, ook wanneer de resultaten van die analyse mutatis mutandis extrapoleerbaar zijn naar de analoge bepalingen van richtlijn 2008/95.(17)
 27. Zoals ik reeds heb uiteengezet, heeft de verwijzende rechter van de hand gewezen dat de rechtsbescherming die Öko‐Test Verlag verlangt kan worden verleend langs contractuele weg (door te verklaren dat de licentieovereenkomst de partijen reeds geruime tijd niet meer bindt)(18) of via een vordering wegens oneerlijke mededinging, aangezien een dergelijke vordering vereist dat verzoekster en verweerster met elkaar concurreren, hetgeen in casu niet het geval is.(19)
 28. Terwijl ik ten aanzien van de belemmering voor de stakingsvordering op grond van het Duitse recht inzake oneerlijke mededinging geen enkel voorbehoud wens te maken, dient wellicht toch de haalbaarheid van een vordering uit overeenkomst te worden onderzocht in het licht van enkele arresten van het Hof, volgens welke:
 – moet worden nagegaan, teneinde vast te stellen of een vordering voortvloeit uit een „verbintenis uit overeenkomst” en niet uit een „verbintenis uit onrechtmatige daad” in de zin van artikel 5, punten 1 en 3, van de Brussel I-verordening(20), of de verweten gedraging kan worden beschouwd als niet-nakoming van de contractuele verbintenissen zoals deze kunnen worden bepaald aan de hand van het voorwerp van de overeenkomst(21);
 – om uitspraak te kunnen doen op een vordering tot schadevergoeding wegens niet-contractuele aansprakelijkheid van de instellingen van de Unie, moet worden nagegaan of er tussen de partijen sprake is van een werkelijke contractuele context, verband houdend met het voorwerp van het geding, ook indien de contractuele verbintenis is beëindigd, waarvan diepgaand onderzoek noodzakelijk blijkt om dat geding te kunnen beslechten(22).
 29. Het is duidelijk dat het juridische kader van deze zaak verschilt van dat van de door mij in de voetnoten 21 en 22 aangehaalde arresten. De in die arresten toegepaste methodologische benadering zou evenwel ook in casu naar analogie nuttig kunnen zijn. Hoewel uit de verwijzingsbeslissing het tegendeel lijkt voort te vloeien, hebben partijen in het hoofdgeding ter terechtzitting bevestigd dat er in het kader van de contractuele verbintenis toestemming was verleend voor het gebruik van het logo(23). Als, zoals kan worden opgemaakt uit de stukken, Dr. Liebe het betrokken label is blijven gebruiken, zou zij inbreuk maken op de (eventueel impliciete) contractuele verplichting om het label na beëindiging van de uit die overeenkomst voortvloeiende verbintenis niet meer op de verpakking van haar tandpasta aan te brengen.
 30. Indien de verwijzende rechter dit opportuun acht, zou hij die benadering dus kunnen hanteren als grondslag voor een mogelijke vordering uit overeenkomst ten gunste van Öko‐Test Verlag. Ik wil deze mogelijkheid hier echter slechts aanstippen, aangezien ik er mij van bewust ben dat in het kader van deze prejudiciële verwijzing antwoord moet worden gegeven op de geformuleerde vragen, in plaats van alternatieve oplossingen aan te dragen, die per slot van rekening onder het nationale recht vallen.
 B. Eerste prejudiciële vraag: inbreukmakend gebruik
 1. Samenvatting van de opmerkingen van partijen
 31. Volgens Öko‐Test Verlag wordt haar label niet gebruikt als merk voor tandpasta, maar voor een (door haar verrichte) dienst, en dient deze vraag bevestigend te worden beantwoord. Öko‐Test Verlag voert aan dat een testlabel niet kan worden gelijkgesteld met een kwaliteitslabel, aangezien een testlabel informatie geeft over het feit dat een waar voldoet aan bepaalde vooraf vastgestelde standaardvereisten, terwijl een kwaliteitslabel de consument in één oogopslag duidelijkheid verschaft over een eigenschap van de waar. Zij is het met de verwijzende rechter en de Duitse regering eens dat er geen enkele overeenkomst is met garantie‐ en certificeringsmerken.(24)
 32. Öko‐Test Verlag stelt dat het relevante publiek het gebruik van ÖKO‐TEST op de tandpasta zal opvatten als een door de houder ervan toegestaan gebruik, waarmee wordt aangegeven dat a) aan deze waar de kwalificatie „sehr gut” (zeer goed) is toegekend in de tests waaraan Öko‐Test Verlag de waar heeft onderworpen, en b) die kwalificatie overeenstemt met de inhoud van haar publicatie en met haar neutrale, objectieve en deskundige normen. Bijgevolg doet het gebruik van ÖKO‐TEST door Dr. Liebe afbreuk aan de herkomstaanduidende functie van het merk, alsook aan andere in de rechtspraak van het Hof erkende functies.(25)
 33. Volgens de Duitse regering ziet de eerste vraag niet op de dubbele gelijkheid van artikel 5, lid 1, onder a), van richtlijn 2008/95, maar op het gevaar voor verwarring als bedoeld onder b) van datzelfde lid, aangezien er bepaalde verschillen bestaan tussen het oorspronkelijke teken ÖKO‐TEST en het teken dat wordt aangebracht op de tandpasta (inzonderheid de testresultaten en de verwijzing naar de publicatie). De Duitse regering stelt voor om de vraag bevestigend te beantwoorden, op grond dat een merk dat is ingeschreven voor een dienst kan worden gebruikt voor een waar wanneer het voor het publiek duidelijk is dat het gaat om een afzonderlijke dienst, die verband houdt met de waar.
 34. De Duitse regering is van mening dat het doorslaggevende element de perceptie door het publiek is, dat eraan gewend is dat niet aan de fabrikanten verbonden organisaties waren voor dagelijks gebruik testen en de consument daar vervolgens over informeren. Deze consument kon uit het label moeiteloos afleiden dat Öko‐Test Verlag de tandpasta had beoordeeld en de kwalificatie „zeer goed” had toegekend. Bovendien is de presentatie van dergelijke waren met verschillende merken en tekens een gebruikelijke ondernemingspraktijk, zoals bijvoorbeeld het geval is bij kwaliteits‐ of certificeringslabels (biologische landbouw, energie-efficiëntie in de Unie, eerlijke handel) of door het aanbrengen van merken van een leverancier als aanduiding van de kwaliteit van de bestanddelen van het eindproduct (zoals Intel Inside voor computerprocessors).
 35. Volgens de Commissie heeft de vraag daarentegen in werkelijkheid betrekking op punt a), en niet op punt b), van zowel artikel 9, lid 1, van verordening nr. 207/2009 als artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/95. Zij aanvaardt dat het aanbrengen van het merk ÖKO‐TEST op de verpakking van de tandpasta noodzakelijkerwijs verwijst naar de diensten die de merkhouder (Öko‐Test Verlag) verricht, maar acht die verwijzing inherent aan de reclame voor de waar voor tandverzorging, zonder dat dit impliceert dat Dr. Liebe dezelfde diensten als Öko‐Test Verlag aankondigt.
 36. De Commissie onderstreept het door de fabrikant van de tandpasta gewenste reclame-effect van het gebruik van het label ÖKO‐TEST, te weten bij het publiek de dienst in herinnering te brengen die is verricht door de houder van het label, de enige aan wie een onafhankelijke beoordeling kan worden toegeschreven. De bepalingen van de licentieovereenkomst strekken ertoe dat wordt voorkomen dat kwaliteitsverlies van de geteste waar negatieve gevolgen heeft voor het merk van Öko‐Test Verlag zelf, hetgeen het geval zou zijn indien die mindere kwaliteit van de waar wordt geassocieerd met de onderneming die de test heeft uitgevoerd.
 37. Met de eerste prejudiciële vraag wenst de verwijzende rechter kort gezegd te vernemen of het als ingeschreven merk beschermde testlabel ÖKO‐TEST, op de wijze waarop het door Dr. Liebe wordt gebruikt op de verpakking van de tandpasta, dient ter identificatie van de diensten van de houder van dat merk en niet enkel ter identificatie van de waren die Dr. Liebe in de handel brengt.
 38. In het arrest Gözze heeft het Hof verklaard dat „het gebruik van een teken niet een overeenkomstig de wezenlijke functie van het individuele merk verricht gebruik kan vormen wanneer het aanbrengen ervan op de waren louter dient als aanduiding van de kwaliteit daarvan en daarnaast niet ertoe strekt te waarborgen dat de waren afkomstig zijn van een en dezelfde onderneming onder [wier] controle zij zijn vervaardigd en die aansprakelijk kan worden gehouden voor de kwaliteit ervan”.(26)
 39. Indien deze formulering naar de letter zou worden gevolgd, zou het geding op relatief eenvoudige wijze kunnen worden beslecht, aangezien Öko‐Test Verlag de tandpasta niet vervaardigt en haar merk niet op de verpakking wordt aangebracht om de herkomst van de waar aan te duiden. Bijgevolg zou de mogelijkheid voor die onderneming om Dr. Liebe op grond van artikel 9, lid 2, onder a) en b), van verordening 2017/1001 het gebruik van het merk ÖKO‐TEST in het economische verkeer te verbieden, moeten worden afgewezen.
 40. Hoewel deze oplossing in casu zou kunnen worden bijgestuurd (zoals ik verderop zal voorstellen) door toepassing van punt c) van dezelfde bepaling, gegeven de bekendheid van ÖKO‐TEST op de Duitse markt, dienen naar mijn mening ook houders van niet-bekende tekens kunnen beschikken over een merkenrechtelijk rechtsinstrument om op te komen tegen het gebruik zonder toestemming ervan door een derde in omstandigheden als die van de onderhavige zaak.(27) Misschien kan een onderzoek van de verschillen tussen het kwaliteitslabel en het testlabel een antwoord opleveren dat verder gaat dan de oplossing die in het arrest Gözze wordt geboden.
 41. Bij de uitlegging van de prejudiciële vraag liepen de opvattingen van partijen uiteen met betrekking tot de vraag of deze zaak valt onder a) of onder b) van artikel 9, lid 2, van verordening 2017/1001 uiteen. Het verdient de voorkeur te schetsen welke criteria gelden om te bepalen of is voldaan aan de toepassingsvoorwaarden die beide varianten gemeen hebben(28), op basis waarvan een keuze voor een van beide kan worden gemaakt.
 a) Relevante elementen
 42. In beginsel kan de houder van een ingeschreven merk het gebruik van een teken door een derde slechts verbieden op grond van artikel 9, lid 2, onder a) en b), van verordening 2017/1001, wanneer is voldaan aan de volgende voorwaarden:
 – het teken moet gelijk zijn aan(29) of overeenstemmen met het ingeschreven merk van de houder;
 – het gebruik van het ingeschreven merk moet a) zich voordoen in het economische verkeer, b) plaatsvinden zonder toestemming van de merkhouder, c) betrekking hebben op waren of diensten die gelijk zijn aan of overeenstemmen met die waarvoor het merk is ingeschreven, en d) afbreuk doen of kunnen doen aan een van de functies van het merk.(30)
 43. Uit het door de verwijzende rechter toegezonden dossier blijkt dat het (eerste) vereiste, inzake de gelijkheid van het teken(31), geen problemen zou mogen opleveren, aangezien Dr. Liebe niet ontkent het ÖKO‐TEST-label te hebben gebruikt op de verpakkingen van haar tandpasta.
 44. In dit verband is de opvatting van de Duitse regering, dat tussen het ingeschreven merk ÖKO‐TEST en de afbeelding op de tandpastaverpakking van Dr. Liebe verschillen bestaan, mijns inziens niet overtuigend. Dat op die verpakking in het merk de testresultaten en de verwijzing naar de publicatie zijn opgenomen, is om twee redenen irrelevant: ten eerste omdat het publiek eraan gewend is dat het merk ÖKO‐TEST dergelijke gegevens bevat (zonder welke de vermelding ervan in advertenties voor de waar weinig of geen zin zou hebben), en ten tweede, volgend uit de eerste reden, omdat die verschillen aan de aandacht van de gemiddelde consument zullen ontsnappen, in de zin dat de gemiddelde consument niet zal denken dat het om een ander merk gaat (ofschoon het aan de verwijzende rechter staat om dit punt, als feitelijke vraag, te onderzoeken).(32)
 45. Evenmin staat ter discussie dat is voldaan aan de voorwaarden inzake het gebruik in het economische verkeer en het ontbreken van toestemming van de merkhouder. Deze laatste hoeft geen concurrent van de fabrikant van de waar te zijn: artikel 9, lid 2, van verordening 2017/1001 verleent de houder van het merk het recht om „iedere derde” te verbieden dat merk zonder zijn toestemming te gebruiken, zodat de hoedanigheid van concurrent geen noodzakelijkheid is. Dat de punten a) en b) van deze bepaling in de eerste plaats op concurrenten worden toegepast, betekent niet dat de wetgever de eventuele reactie van de merkhouder tot deze categorie heeft beperkt.
 46. Rest de vraag of de waren en diensten met elkaar samenvielen en, na beantwoording daarvan, of het gebruik van het merk ÖKO‐TEST door Dr. Liebe volstond om afbreuk te doen aan een van de kenmerkende functies van dat merk.
 2) Aard van het merk
 47. Het ÖKO‐TEST-label is een merk dat is ingeschreven voor diensten. Dit soort tekens verschilt van tekens voor waren vanwege het immateriële karakter van diensten, waardoor zij niet tastbaar zijn, anders dan waren die worden beschermd door fabrieks‐ of handelsmerken.(33)
 48. Het immateriële karakter van diensten maakt een wisselwerking tussen deze diensten en de waar mogelijk. Wanneer diensten de aandacht vestigen op eigenschappen van de waar, kunnen naast de warenmerken dienstmerken bestaan die dat feit over het voetlicht brengen. Dit is het geval bij het wijdverbreide gebruik van labels waarnaar de Duitse regering verwijst.
 49. Normaliter worden warenmerken die labels (zoals testlabels) omvatten, gebruikt op grond van een overeenkomst die onder meer voorziet in de verlening van een gebruikslicentie. In die overeenkomst wordt aan de fabrikant, als licentienemer, toestemming verleend voor het gebruik van het label, hetgeen zal bijdragen tot een stijging van het aanzien van de waar. Het testlabel wordt immers juist gebruikt om aan het publiek mee te delen dat de betrokken waren, na aan de nodige tests te zijn onderworpen, een gunstige beoordeling hebben verkregen van de onderneming die de houder van het label is (in casu Öko‐Test Verlag).
 50. Wanneer het label als merk is ingeschreven, staat de overeenkomst de licentienemer toe dat label als merk aan te brengen op zijn eigen waren. Diezelfde overeenkomst draagt er evenwel ook voor de merkhouder toe bij dat zijn eigen diensten bij het publiek bekend worden gemaakt, in een voor hem en de verschillende licentienemers gunstige symbiose. Zoals ik zal uiteenzetten bij het beschrijven van de kenmerken van het testlabel, wordt een soort „duaal gebruik” gecreëerd.(34)
 51. Dit impliceert dat Dr. Liebe, indien zij naar behoren toestemming heeft verkregen, het testlabel als merk op haar eigen waren kan aanbrengen, maar dat het gebruik van ÖKO‐TEST op die waren tezelfdertijd zorgt voor een ruimere verspreiding van de diensten die Öko‐Test Verlag verricht voor ondernemingen en consumenten.
 3) Kenmerken van de door Öko‐Test Verlag verrichte diensten
 52. In verordening 2017/1001 en richtlijn 2015/2436 wordt gewag gemaakt van collectieve merken(35) en certificeringsmerken(36):
 – collectieve merken dienen om de waren of diensten van de leden van de vereniging die merkhouder is, te onderscheiden van die van andere ondernemingen.
 – certificerings‐ of garantiemerken vervullen hun functie van herkomstaanduiding doordat zij „de waren of diensten die door de houder van het merk zijn gecertificeerd met betrekking tot het materiaal, de wijze van vervaardiging van waren of verrichting van diensten, kwaliteit, nauwkeurigheid of andere kenmerken [...] kunnen [...] onderscheiden van waren en diensten die niet als zodanig zijn gecertificeerd”.(37)
 53. Het testlabel vertoont weliswaar bepaalde gelijkenissen met het certificeringsmerk, maar kan daar niet mee worden geïdentificeerd en wordt ook in geen van beide regelingen vermeld. In het algemeen kan een testlabel worden ingeschreven als individueel merk door iedere onderneming die zich bezighoudt met de objectieve en onafhankelijke beoordeling van waren en die een brede waaier aan marktdeelnemers de mogelijkheid biedt om, door middel van een licentieovereenkomst, te wijzen op de kwaliteit van hun waren door gebruik te maken van het overeenkomstige logo.
 54. Deze verschillen verklaren waarom van houders van testlabels moeilijk kan worden geëist dat zij een reglement in de zin van artikel 75 van verordening 2017/1001 opstellen, aangezien er enerzijds geen sprake is van leden die dat reglement moeten eerbiedigen, zoals dat wel het geval is bij collectieve certificeringsmerken, en anderzijds de onderneming die merkhouder is, de geteste waren en de gehanteerde testparameters naar eigen goeddunken kan veranderen.
 55. De verwijzende rechter benadrukt de verschillen tussen testlabels en kwaliteitslabels (zoals het kwaliteitslabel dat is geanalyseerd in het arrest Gözze), die in wezen de volgende zijn: a) de tests worden uitgevoerd voor een groot aantal waren en diensten, en niet slechts voor één waar, b) de criteria worden aangepast aan de behoeften van de consument en de tests worden regelmatig gewijzigd, c) de producent oefent geen invloed uit op de organisatie die de tests verricht, en d) de toestemming voor het gebruik van het label hangt niet louter af van het voldoen aan bepaalde vereisten, maar een rating wordt toegekend op basis van de testresultaten.(38)
 56. De ondernemer van wie de waren aan deze kwaliteitstests zijn onderworpen, is na sluiting van een licentieovereenkomst voor het gebruik van het merk gerechtigd om daarvan kennis te geven in de beschrijving of op de verpakking van die waren. Indien in casu Dr. Liebe toestemming van Öko‐Test Verlag heeft verkregen, mag zij het teken ÖKO‐TEST op een zichtbare plaats op haar tandpasta aanbrengen, met vermelding van de verkregen rating en het nummer van het tijdschrift waarin de resultaten zijn gepubliceerd. Zoals de Commissie heeft opgemerkt, lijkt het logisch dat de onderneming wier waren door Öko‐Test Verlag zijn getest, met een bevredigend resultaat, er belang bij zal hebben om dat label op haar waren aan te brengen als onderdeel van de reclame voor de goede eigenschappen van haar waren.
 57. Door het ÖKO‐TEST-label zichtbaar op de verpakking van Aminomed af te drukken, streeft Dr. Liebe in de allereerste plaats naar versterking van de boodschap betreffende de kwaliteit van de tandpasta, met behulp van de reputatie en de betrouwbaarheid die aan het merk ÖKO‐TEST zijn verbonden en die worden bevestigd door de verkregen rating („zeer goed”) en de verwijzing naar het tijdschrift waarin de testresultaten zijn gepubliceerd.(39) Tegelijkertijd draagt diezelfde gedraging er evenwel toe bij dat de kennis van de betrouwbaarheid van de door Öko‐Test Verlag verrichte diensten wordt verspreid onder de consumenten, dat wil zeggen dat de commerciële herkomst van de activiteit bestaande in het testen en beoordelen van de verbruiksgoederen wordt geïdentificeerd.
 58. Bijgevolg kan de stelling die Dr. Liebe ter terechtzitting heeft geponeerd en volgens welke het teken ÖKO‐TEST beschrijvend is gebruikt in de zin van overweging 21 van verordening 2017/1001, als aanvullende informatie over de waar, geen stand houden. Ik deel deze opvatting niet, en wel om de volgende redenen:
 – de wijze waarop dat gebruik heeft plaatsgevonden, wijst op de wil om het merk te gebruiken om de diensten van Öko‐Test Verlag aan te duiden. Indien zou zijn beoogd om louter informatie over de rating te verstrekken, kon dit zonder plaatsing van het logo.
 – voornoemde overweging staat toe dat beschrijvende aanduidingen worden gebruikt op voorwaarde dat dit gebruik eerlijk en billijk is, eigenschappen die, bij gebreke van de toestemming die op een eerder moment was verkregen, moeilijk kunnen worden vastgesteld.
 59. Bijgevolg kan worden gesteld dat, gelet op het nauwe verband tussen de diensten die worden verricht door de onderneming die het testlabel (ÖKO‐TEST) toekent en de waren waarop dat label is aangebracht (Aminomed), het gebruik van het label na de inschrijving ervan als individueel merk twee belangrijke gevolgen heeft wat artikel 9, lid 2, onder a) en b), van verordening 2017/1001 betreft: enerzijds versterkt dit gebruik de aanduiding van de kwaliteit van de waren waarvoor het label op basis van de verleende toestemming kan worden gebruikt, zodat kan worden gesteld dat het label wordt gebruikt voor die waren(40), en anderzijds maakt het label ook reclame voor de diensten van de onderneming die het testlabel toekent. Het betreft hier, kortom, het duale gebruik waaraan ik eerder heb gerefereerd.
 4) Perceptie door de consument
 60. Hoe de gemiddelde consument een merk percipieert en beoordeelt is een feitelijke vraag, waarvan de beantwoording aan de verwijzende rechterlijke instantie staat.(41) Het Hof kan de verwijzende rechterlijke instantie echter wel nuttige aanwijzingen geven.(42)
 61. Öko‐Test Verlag, de Duitse regering en de Commissie (deze laatste met enkele nuanceringen) zijn het erover eens dat het relevante publiek het gebruik van het merk ÖKO‐TEST op de verpakking van de tandpasta zal opvatten als een verwijzing naar de onafhankelijke diensten van de onderneming die houdster van dat merk is (Öko‐Test Verlag). De gemiddelde consument zal dat teken derhalve ten minste in verband brengen met de diensten „consumenteninformatie en ‐advies over de keuze van goederen en diensten, met gebruikmaking van test‐ en onderzoeksresultaten” (klasse 35) en „uitvoering en evaluatie van wetenschappelijk onderbouwde warentests en onderzoeken van diensten” (klasse 42).
 62. Het is gebruikelijk dat op de verpakkingen van vele goederen testlabels en kwaliteitslabels (of andere wijzen van certificering van aanduiding van biologische oorsprong of eerlijke handel) worden aangebracht. In een situatie als die in het hoofdgeding kan de gemiddelde consument daarom probleemloos begrijpen dat het merk ÖKO‐TEST, zoals het door Dr. Liebe wordt gebruikt, verwijst naar de diensten van Öko‐Test Verlag, met welke onderneming die consument het testlabel zal associëren. De wijze waarop Dr. Liebe dat merk gebruikt, vormt derhalve een „gebruik als merk”,(43) aangezien wordt gewaarborgd dat de kwaliteitsanalyse van de tandpasta is verricht door de onderneming die houdster van dat merk is, te weten Öko‐Test Verlag.
 5) Afbreuk aan de functies van het merk
 63. Volgens vaste rechtspraak van het Hof biedt het uitsluitend recht van de merkhouder de mogelijkheid zijn specifieke belangen te beschermen, dat wil zeggen te verzekeren dat dat merk zijn functies kan vervullen. De uitoefening van dit recht dient beperkt te blijven tot de gevallen waarin het gebruik van het teken door een derde afbreuk doet of kan doen aan de functies van het merk, waarbij het loutere risico van een dergelijke afbreuk volstaat.(44)
 64. Tot die functies behoren niet alleen de (wezenlijke) functie van het merk om de herkomst van de waar of de dienst te identificeren, maar ook die welke erin bestaat de kwaliteit van deze waar of deze dienst te waarborgen, of de communicatie-, investerings‐ en reclamefunctie.(45)
 65. Wat de wezenlijke functie betreft, dient het merk met name „de waarborg te bieden dat alle van dat merk voorziene waren of diensten zijn vervaardigd of verricht onder controle van een en dezelfde onderneming die kan worden geacht voor de kwaliteit ervan in te staan”.(46)
 66. Volgens de beschrijving van de feiten in de verwijzingsbeslissing heeft Dr. Liebe het merk zonder toestemming van Öko‐Test Verlag gebruikt en kon de vermelde rating, die zij weliswaar had verkregen na de tests in 2005, geen verband houden met de tests in 2008, waarin haar tandpasta niet was onderzocht. In die omstandigheden zou de gemiddelde consument kunnen denken dat Öko‐Test Verlag nog steeds de kwaliteit van de tandpasta beoordeelt op het niveau dat in de eerdere tests was vastgesteld en door het testlabel werd bevestigd, terwijl er in werkelijkheid geen sprake was van een dergelijke bevestiging, daar de tandpasta niet aan de nieuwe tests was onderworpen.
 67. Uitgaande van deze premisse kon het gebruik van het merk ÖKO‐TEST door Dr. Liebe misleidend, zijn, door de indruk te wekken dat de rating „zeer goed” was verkregen na de uitvoering van tests onder controle van Öko‐Test Verlag. De wezenlijke functie van het merk is daardoor aangetast(47), aangezien laatstgenoemde onderneming de tandpasta indertijd weliswaar heeft getest, maar de op de verpakking weergegeven rating niet in overeenstemming was met de resultaten van de meest recente door Öko‐Test Verlag uitgevoerde tandpastatests, die Öko‐Test Verlag in haar tijdschrift bekend heeft gemaakt, noch werd gedekt door de licenties die na die nieuwe tests zijn verleend.(48)
 68. Het door mij hierboven geschetste contrast tussen het resultaat waarmee Dr. Liebe reclame maakt via het teken ÖKO‐TEST en de werkelijke testresultaten, zou daarenboven schade kunnen berokkenen aan het prestige dat Öko‐Test Verlag heeft verworven dankzij haar merk, waardoor afbreuk wordt gedaan aan de investeringsfunctie (gedefinieerd als de mogelijkheid voor de merkhouder om zijn merk te gebruiken ter verwerving of voor het behoud van een reputatie die consumenten kan aantrekken en aan hem kan binden).(49)
 b) Corollarium
 69. Zoals ik reeds heb onderstreept, heb ik mij in eerste instantie niet willen uitspreken over de toepasselijkheid van punt a) of b) van artikel 9, lid 2, van verordening 2017/1001. Om de verwijzende rechter evenwel een nuttig antwoord te verschaffen, kom ik op basis van bovenstaande overwegingen tot de volgende gevolgtrekkingen:
 – het gebruik door Dr. Liebe betreft een duaal gebruik van een merk dat samenvalt met het oorspronkelijke merk (ÖKO‐TEST), zowel om de aantrekkelijkheid van haar tandpasta te vergroten door middel van het testlabel (met de rating „zeer goed”) als ter aanduiding van de door Öko‐Test Verlag aangeboden diensten. Derhalve is er sprake van gelijkheid wat de tekens en diensten betreft, zodat is voldaan aan de vereiste van „dubbele gelijkheid” in de zin van punt a) van artikel 9, lid 2, van verordening 2017/1001.
 – aangezien de gemiddelde consument niet zal denken dat het merk ÖKO‐TEST erop wijst dat de test van de tandpasta Aminomed is uitgevoerd door Dr. Liebe, zal die consument, gelet op de grote bekendheid van dit merk bij het Duitse publiek, evenmin denken dat de tandpasta afkomstig is van diezelfde onderneming of van economisch verbonden ondernemingen, waardoor verwarringsgevaar als bedoeld onder b), van artikel 9, lid 2, van verordening 2017/1001 is uitgesloten.
 70. Aangezien het gebruik van het merk ÖKO‐TEST door Dr. Liebe bovendien het risico in zich draagt dat ten minste afbreuk wordt gedaan aan de herkomstaanduidingsfunctie en de investeringsfunctie van dit merk, is voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van artikel 9, lid 2, onder a), van verordening 2017/1001 en kan dit gebruik worden aangemerkt als inbreukmakend.
 71. Ten slotte zij opgemerkt dat de in artikel 9, lid 3, van verordening 2017/1001(50) vervatte opsomming van de wijzen van gebruik die de merkhouder kan verbieden, niet uitputtend is, en dat het door Dr. Liebe gemaakte gebruik in de hierboven beschreven omstandigheden daartoe dient te worden gerekend.
 C. Tweede prejudiciële vraag: inbreukmakend gebruik van een bekend merk
 72. Daar ik een bevestigende beantwoording van de eerste prejudiciële vraag heb voorgesteld en de verwijzende rechter de tweede vraag slechts stelt indien die eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, zijn verdere overwegingen niet strikt noodzakelijk. Niettemin zal ik subsidiair deze tweede vraag analyseren, voor het geval het Hof de eerste vraag op andere wijze zal beantwoorden of de door mij voorgestelde oplossing inzake de dubbele gelijkheid van tekens enerzijds en waren en diensten anderzijds als te gekunsteld zal bestempelen.
 73. Öko‐Test Verlag herinnert eraan dat de bijzondere bescherming die aan bekende merken wordt verleend, verder gaat dan de gevallen van gelijkheid of overeenstemming van waren en zich toespitst op het afbreuk doen aan en misbruiken van die merken. De bekendheid van het merk ÖKO‐TEST staat buiten kijf en het publiek zal dit merk associëren met het teken dat door Dr. Liebe is aangebracht op haar waren.
 74. Volgens Öko‐Test Verlag en de Commissie, is sprake van inbreukmakend gebruik van het bekende merk ÖKO‐TEST wanneer de gebruiker van dat merk daar geen toestemming voor heeft verkregen, voor zover daarbij afbreuk wordt gedaan aan de functies van het merk. Bovendien bestaat het gevaar dat het publiek het vertrouwen in haar diensten verliest als de waar niet voldoet aan de verwachtingen. De consument zou zijn frustratie kunnen projecteren op de werkzaamheden van Öko‐Test Verlag zoals die tot uiting komen in haar tests en publicaties.
 75. De Duitse regering is van mening dat de eerste vraag bevestigend dient te worden beantwoord en heeft zich daarom niet uitgesproken over de tweede, subsidiair gestelde vraag.
 76. De Commissie is van mening dat de voorwaarden voor toepassing van artikel 9, lid 2, onder c), van verordening nr. 207/2009 en van artikel 5, lid 2, van richtlijn 2008/95 zijn vervuld wanneer het individuele merk bekendheid geniet als testlabel. Het aanbrengen door een derde van dat merk op diens eigen waren vormt inbreukmakend gebruik in de zin van voornoemde voorschriften.
 77. De Commissie wijst erop dat een aanmerkelijk deel van het Duitse publiek waarvoor de door het teken aangeduide waren en diensten bestemd zijn, het merk moet kennen.(51) Zij is van mening dat de wijze waarop het teken ÖKO‐TEST wordt gebruikt, het teken aanzien als merk kan verlenen. Dankzij de licentieovereenkomst bereikt Öko‐Test Verlag immers dat haar merk zich in het bewustzijn van het publiek nestelt als een verwijzing naar haar diensten van consumenteninformatie en ‐advies.
 78. De verwijzende rechter wenst te vernemen of voor het merk ÖKO‐TEST, indien de bescherming van bekende merken krachtens artikel 9, lid 2, onder a), van verordening 2017/1001 niet kan worden verleend, de door punt c) van datzelfde artikel geboden bescherming kan worden ingeroepen.
 79. Het probleem dat volgens de verwijzende rechter lijkt te bestaan is het feit dat het individuele merk ÖKO‐TEST enkel bekend is als testlabel en door de derde als zodanig wordt gebruikt. In mijn ogen is deze factor evenwel niet relevant:
 – indien bedoeld wordt dat er geen „gebruik als merk” in de zin van het arrest Gözze heeft plaatsgevonden, verwijs ik voor een weerlegging van deze stelling naar de uiteenzetting hierboven.(52)
 – indien het daarentegen gaat om het maken van een onderscheid tussen de bekendheid van het merk en die van het „testlabel” bij het publiek, dan is dat onderscheid naar mijn mening kunstmatig. ÖKO‐TEST is ingeschreven als individueel, nationaal of Uniemerk, waardoor het de bescherming geniet die aan dit soort merken wordt verleend, ongeacht of het publiek hiervan op de hoogte is en of een derde een merk slechts als testlabel beoogt te gebruiken. Anders zouden merken hun rechtmatige bescherming verliezen, die afhankelijk zou worden gesteld van de mate waarin het publiek bekend is met de inschrijving ervan.
 80. Bijgevolg wordt met de tweede prejudiciële vraag in wezen gevraagd of de houder van het ÖKO‐TEST-label de bescherming van bekende merken kan inroepen om op te komen tegen het inbreukmakende gebruik ervan door een derde. Gelet op de bekendheid van dat label bij de Duitse consument, lijkt ervan te kunnen worden uitgegaan dat dit merk de vereiste bekendheid geniet. Het betreft hier een feitelijke beoordeling die uitsluitend aan de verwijzende rechter staat.(53)
 81. Artikel 9, lid 2, onder c), van verordening 2017/1001 biedt bekende merken een ruimere bescherming dan die van lid 2, onder a) en b), van dat artikel. De cumulatieve voorwaarden(54) voor die bescherming zijn: a) dat er sprake is van gebruik van een teken dat gelijk is aan of overeenstemt met een ingeschreven merk, b) dat dit gebruik plaatsvindt zonder geldige reden, c) dat het teken wordt gebruikt voor waren of diensten, ongeacht of het gaat om dezelfde, overeenstemmende of niet-overeenstemmende waren of diensten(55), en d) dat met het gebruik van het teken ongerechtvaardigd voordeel wordt of zou worden getrokken uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk of dat daaraan afbreuk wordt of zou worden gedaan.(56)
 82. De voorwaarden a), b) en c) staan niet ter discussie: het testlabel is door Dr. Liebe gebruikt zonder toestemming van Öko‐Test Verlag, zodat geen sprake is van een geldige reden, en voor waren of diensten waarvan niet hoeft te worden vastgesteld of zij gelijk aan elkaar zijn of met elkaar overeenstemmen.
 83. Derhalve moet enkel worden nagegaan of Dr. Liebe, door haar gebruik van het merk ÖKO‐TEST, een van de in artikel 9, lid 2, onder c), van verordening 2017/1001 beschreven handelingen heeft verricht.(57) Deze handelingen kunnen erin bestaan dat afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen van het merk, dat de reputatie van dat merk wordt aangetast of dat ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van dat merk.
 84. Om de redenen die ik heb uiteengezet in de punten 66 tot en met 68 van de onderhavige conclusie, ben ik van mening dat het gebruik dat Dr. Liebe van het merk ÖKO‐TEST heeft gemaakt, afbreuk kan doen aan het prestige van dat merk, door bij de consument verwarring te veroorzaken die de aantrekkingskracht van dat merk kan verminderen.(58)
 85. Bovendien zou Dr. Liebe door het gebruik van het merk ÖKO‐TEST een ongerechtvaardigd voordeel verkrijgen door de positieve publicitaire en kwalitatieve connotaties die aan dit merk zijn verbonden, over te dragen naar haar tandpasta, die niet aan de nieuwe tests is onderworpen. Aldus zou ongerechtvaardigde exploitatie van de bekendheid van het merk in de zin van de rechtspraak van het Hof(59) plaatsvinden.
 86. Hoe dan ook staat het aan de verwijzende rechter om te beoordelen of gelet op de feiten in het hoofdgeding sprake is van gebruik van het teken, zonder geldige reden, waarmee ongerechtvaardigd voordeel wordt gehaald uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk ÖKO‐TEST.(60)
 87. Gelet op het bovenstaande geef ik het Hof in overweging, de prejudiciële vragen van het Oberlandesgericht Düsseldorf te beantwoorden als volgt:
 „1) Artikel 9, lid 2, onder a), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk, en artikel 5, lid 1, tweede zin, onder a), van richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten verlenen de houder van een individueel merk dat bestaat in een ,testlabel’ en is ingeschreven voor ,consumenteninformatie en ‐advies over de keuze van goederen en diensten, met name met gebruikmaking van test‐ en onderzoeksresultaten alsmede door middel van kwaliteitsbeoordelingen’, het recht om zich te verzetten tegen het gebruik van zijn merk, zonder zijn toestemming, wanneer:
 – een derde het merk aanbrengt op een waar waarvoor het merk niet is ingeschreven;
 – het publiek het merk opvat als een ,testlabel’, in de zin dat de waar is vervaardigd en in de handel is gebracht door een derde en niet door de merkhouder, maar de merkhouder de waar aan bepaalde onderzoeken heeft onderworpen en op grond daarvan aan de waar een bepaalde, in het testlabel vermelde rating heeft toegekend, en
 – het gebruik afbreuk doet aan een van de functies van het merk.
 2) Het gebruik door een derde van een individueel merk met de beschreven eigenschappen, zonder toestemming van de merkhouder, vormt inbreukmakend gebruik in de zin van artikel 9, lid 2, onder c), van verordening 2017/1001 en artikel 5, lid 2, van richtlijn 2008/95 wanneer:
 – het merk bekend is, zelfs louter als ,testlabel’, en
 – afbreuk wordt gedaan aan het prestige van het merk en die derde een ongerechtvaardigd voordeel verkrijgt uit het gebruik van het teken, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.”
 2 Hoewel het Duitse woord „Testsiegel” in de meeste vergeleken vertalingen is vertaald met behoud van het woord „test” („label de test” in het Frans, „test seal” in het Engels, „sigillo di test” in het Italiaans, „testlabel” in het Nederlands en „selo de teste” in het Portugees), zal ik in het Spaans de term „distintivo de calidad” hanteren, die ik passender acht. Öko‐Test Verlag GmbH heeft ter terechtzitting toegelicht dat zij vergelijkende analyses van de verschillende waren verricht, en niet afzonderlijke analyses van de intrinsieke eigenschappen ervan. Op basis van de vergelijking kent Öko‐Test Verlag GmbH aan elk van die waren een rating toe, afhankelijk van de vervulling van bepaalde vooraf vastgestelde kwaliteitscriteria.
 3 Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 2008, L 299, blz. 25). Richtlijn (EU) 2015/2436 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2015 (PB 2015, L 336, blz. 1), met dezelfde benaming als richtlijn 2008/95, strekte tot wijziging van die laatste, maar is ratione temporis niet van toepassing op deze zaak.
 4 In beginsel is in casu verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB 2009, L 78, blz. 1) van toepassing. Er bestaat een latere versie, die is gecodificeerd bij verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1), die ratione temporis van toepassing is op de feiten in het hoofdgeding in verband met de stakingsvordering pro futuro en daarom de referentieversie voor de onderhavige conclusie zal zijn.
 5 Deze bepaling komt in wezen overeen met artikel 9, leden 1 tot en met 3, van verordening nr. 207/2009, zoals gewijzigd bij verordening (EU) 2015/2424 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2015 tot wijziging van verordening nr. 207/2009 en van verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie tot uitvoering van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad inzake het gemeenschapsmerk, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 2869/95 van de Commissie inzake de aan het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) te betalen taksen (PB 2015, L 341, blz. 21).
 6 Wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens van 25 oktober 1994 (BGBl. I, blz. 3082; 1995 I, blz. 156; 1996 I, blz. 682), zoals laatstelijk gewijzigd bij artikel 11 van de wet van 17 juli 2017 (BGBl. I, blz. 2541).
 7 Aangezien deze door Öko‐Test Verlag ingeschreven nationale en Unietekens aan elkaar gelijk zijn, zal ik in het vervolg verwijzen naar „het merk”, hetgeen onverlet laat dat er soms onderscheid dient te worden gemaakt tussen deze tekens, in welke gevallen ik zal spreken van „het nationale merk” of „het Uniemerk”.
 8 Overeenkomstig de Overeenkomst van Nice betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken van 15 juni 1957, zoals gewijzigd op 28 september 1979.
 9 Dit vereiste vloeit volgens de verwijzende rechterlijke instantie voort uit de Duitse rechtspraak op het gebied van oneerlijke mededinging, die de rechtmatigheid van reclame met testresultaten afhankelijk stelt van het vermelden van de vindplaats.
 10 Over de toepassing van deze clausule bestaat geen overeenstemming tussen de partijen in het hoofdgeding.
 11 Hierna: „Dr. Liebe”.
 12 Artikelen 83 e.v. van verordening 2017/1001, en voor het nationale certificeringsmerk de artikelen 27 e.v. van richtlijn 2015/2436.
 13 Arrest van 8 juni 2017, W. F. Gözze Frottierweberei en Gözze (C‐689/15, EU:C:2017:434; hierna: „arrest Gözze”), punten 45 e.v.
 14 De verwijzende rechter verwijst naar de arresten van 23 maart 2010, Google France en Google (C‐236/08–C‐238/08 EU:C:2010:159), en 25 maart 2010, Die BergSpechte (C‐278/08, EU:C:2010:163; hierna: „arrest BergSpechte”).
 15 De verwijzende rechter verwijst naar het arrest van 23 oktober 2003, Adidas-Salomon en Adidas Benelux (C‐408/01, EU:C:2003:582).
 16 Punt 8 van de verwijzingsbeslissing.
 17 Wat niet wegneemt dat ik, wanneer dit onontbeerlijk is, specifiek naar de bepalingen van richtlijn 2015/2436 zal verwijzen.
 18 Punt 10 van de verwijzingsbeslissing. Ter terechtzitting heeft Dr. Liebe evenwel bevestigd dat de overeenkomst volgens haar op het moment van de feiten nog van kracht was.
 19 § 8 van de Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb [Duitse wet inzake oneerlijke mededingingspraktijken van 3 juli 2004, in de versie van de mededeling van 3 maart 2010 (BGBl. I, blz. 254), zoals laatstelijk gewijzigd op 17 februari 2016 (BGBl. I, blz. 233)], verleent geen procesbevoegdheid aan niet-concurrenten. Dr. Liebe en Öko‐Test Verlag zijn op verschillende markten actief.
 20 Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1).
 21 Dit is a priori het geval indien de uitlegging van de overeenkomst noodzakelijk is om de rechtmatigheid of onrechtmatigheid van de aan verweerster verweten gedraging vast te stellen. Het staat aan de verwijzende rechter om dit te bepalen. Zie arresten van 13 maart 2014, Brogsitter (C‐548/12; EU:C:2014:148), punten 23‐25, en 14 juli 2016, Granarolo (C‐196/15; EU:C:2016:559), punten 21 en 22.
 22 Arrest van 18 april 2013, Commissie/Systran en Systran Luxembourg (C‐103/11 P, EU:C:2013:245), punt 66, en conclusie van advocaat-generaal Cruz Villalón in deze zaak (EU:C:2012:714), punten 49 en 50. In die zaak oordeelde het Hof dat, hoewel de overeenkomsten waren afgelopen, de rechterlijke instanties van de Unie niet bevoegd waren om kennis te nemen van de vordering wegens niet-contractuele aansprakelijkheid, juist vanwege de contractuele context die noopte tot onderzoek van de overeenkomsten om het geding te kunnen beslechten.
 23 Öko‐Test Verlag heeft gepreciseerd dat het ging om het teken zoals dat in licentie was gegeven, voordat het meerdere wijzigingen heeft ondergaan om het te moderniseren en daarin een grotere eenheid te brengen.
 24 Geregeld in artikel 27 van richtlijn 2015/2436 en artikel 83 van verordening 2017/1001, waarnaar respectievelijk in de voetnoten 3 en 4 van deze conclusie wordt verwezen.
 25 Arresten van 18 juni 2009, L’Oréal e.a. (C‐487/07, EU:C:2009:378), punt 58; 23 maart 2010, Google France en Google (C‐236/08–C‐238/08, EU:C:2010:159), punten 49, 77 en 79, en 22 september 2011, Interflora en Interflora British Unit (C‐323/09, EU:C:2011:604), punt 38.
 26 Punt 46.
 27 Ter terechtzitting stelde de Duitse regering zich op ditzelfde standpunt, waarbij zij aanvoerde dat anders de bescherming uitsluitend aan bekende merken zou worden verleend, terwijl minder bekende en nieuwe merken geen bescherming zouden genieten.
 28 Daartoe zal ik gebruikmaken van de term „samenvallen”, die beter aansluit bij de uniforme behandeling van de twee punten van genoemde bepaling, met als bijkomstig voordeel dat het gebruik van uitdrukkingen als „gelijk zijn aan” en „overeenstemmen met” kan worden vermeden.
 29 Punt a) ziet op de gelijkheid van, en niet de overeenstemming tussen, het merk en de waren (ook wel het vereiste van de „dubbele gelijkheid” genoemd).
 30 Arrest van 22 september 2011, Interflora en Interflora British Unit (C‐323/09, EU:C:2011:604), punten 33 en 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak. Punt b) van de litigieuze bepaling vereist echter „gevaar voor verwarring” tussen de conflicterende tekens, waaruit het Hof heeft afgeleid dat enkel hoeft te worden beoordeeld of de wezenlijke functie van het merk wordt aangetast (arrest BergSpechte, punt 22).
 31 De gelijkheid van een teken met een ander teken, voor zover dat laatste teken als ingeschreven merk wordt gebruikt. Zie arrest van 23 februari 1999, BMW (C‐63/97, EU:C:1999:82), punt 38. Hoewel het niet uitdrukkelijk wordt verklaard, kan dit tevens worden afgeleid uit de context van het arrest van 25 januari 2007, Adam Opel (C‐48/05, EU:C:2007:55).
 32 Arrest van 8 juli 2010, Portakabin (C‐558/08, EU:C:2010:416), punten 47 en 48 en aldaar aangehaalde rechtspraak.
 33 Het Hof heeft geoordeeld dat beide soorten merken dezelfde bescherming moeten genieten, bij gebreke van enige uitdrukkelijke beperking van de bescherming van dienstmerken in verordening 2017/1001. Zie arrest van 16 juli 2009, American Clothing Associates/BHIM en BHIM/American Clothing Associates (C‐202/08 P en C‐208/08 P, EU:C:2009:477), punten 75‐78, en de conclusie van advocaat-generaal Ruiz-Jarabo Colomer in die zaak (EU:C:2009:299), punten 111‐114.
 34 In dit kader maak ik gebruik van de vertaling van „dual use”, een begrip dat gewoonlijk wordt gebruikt ter aanduiding van waren die worden gebruikt voor zowel militaire als civiele doeleinden (dubbel gebruik).
 35 Artikelen 74 e.v. van verordening 2017/1001 en artikelen 27 en 29 van richtlijn 2015/2436.
 36 Artikelen 83 e.v. van verordening 2017/1001 en artikelen 27 en 28 van richtlijn 2015/2436. In artikel 27 van deze richtlijn worden garantie‐ en certificeringsmerken aan elkaar gelijkgesteld.
 37 Arrest Gözze, punt 50.
 38 Punt 14 van de verwijzingsbeslissing. De Duitse regering verwerpt de mogelijkheid om de in dat arrest geboden oplossing te extrapoleren naar het onderhavige geding, niet alleen vanwege de door de verwijzende rechter gesignaleerde verschillen, maar ook omdat dat arrest voornamelijk strekt tot uitlegging van artikel 15 van verordening nr. 207/2009.
 39 Dr. Liebe pretendeert niet de houder van het testlabel te zijn, hetgeen overigens contraproductief zou werken, aangezien dat het effect van de rating op de consument zou verminderen.
 40 Minstens gedeeltelijk in overeenstemming met de rechtspraak, inzonderheid in verband met artikel 9, lid 2, onder a), van verordening 2017/1001; zie arrest van 23 maart 2010, Google France en Google (C‐236/08–C‐238/08, EU:C:2010:159), punt 60 en aldaar aangehaalde rechtspraak.
 41 Arresten van 16 november 2004, Anheuser-Busch (C‐245/02, EU:C:2004:717), punten 60 en 61, en 25 januari 2007, Adam Opel (C‐48/05, EU:C:2007:55), punt 25.
 42 Arrest van 5 juni 2014, I (C‐255/13, EU:C:2014:1291), punt 55 en aldaar aangehaalde rechtspraak.
 43 Het betreft een niet-schriftelijk vastgelegde toepassingsvoorwaarde; zie beschikking van 19 februari 2009, UDV North America (C‐62/08, EU:C:2009:111), punt 42.
 44 Arrest BergSpechte, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak.
 45 Arrest van 25 juli 2018, Mitsubishi Shoji Kaisha en Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe (C‐129/17, EU:C:2018:594), punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak.
 46 Arresten van 12 november 2002, Arsenal Football Club (C‐206/01, EU:C:2002:651), punt 48, en 12 juli 2011, L’Oréal e.a. (C‐324/09, EU:C:2011:474), punt 80.
 47 Zie de omschrijving van deze functie in het arrest van 25 juli 2018, Mitsubishi Shoji Kaisha en Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe (C‐129/17, EU:C:2018:594), punt 35.
 48 Gesteld zou kunnen worden dat ook afbreuk wordt gedaan aan de kwaliteitsfunctie van het merk ÖKO‐TEST. Ik ben het echter eens met advocaat-generaal Wathelet dat die functie een gevolg is van de herkomstaanduidingsfunctie, omdat de kwaliteitsgarantie is gebonden aan de herkomst van het merk (conclusie in de zaak Gözze, C‐689/15, EU:C:2016:916, punten 62‐64).
 49 Zie met betrekking tot de investeringsfunctie het arrest van 25 juli 2018, Mitsubishi Shoji Kaisha en Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe (C‐129/17, EU:C:2018:594), punt 36.
 50 En het daarmee samenhangende artikel 5, lid 3, van richtlijn 2008/95.
 51 De Commissie verwijst naar het arrest van 14 september 1999, General Motors (C‐375/97, EU:C:1999:408), punt 31.
 52 Punten 47 tot en met 62 van deze conclusie.
 53 Arrest van 6 oktober 2009, PAGO International (C‐301/07, EU:C:2009:611), punten 24 en 25.
 54 Arrest van 10 december 2015, El Corte Inglés/BHIM (C‐603/14 P, EU:C:2015:807), punt 38.
 55 Arrest van 6 februari 2014, Leidseplein Beheer en de Vries (C‐65/12, EU:C:2014:49), punt 34.
 56 Arrest van 18 juni 2009, L’Oréal e.a. (C‐487/07, EU:C:2009:378), punten 34 en 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak.
 57 Arrest van 22 september 2011, Interflora en Interflora British Unit (C‐323/09, EU:C:2011:604), punt 72 en aldaar aangehaalde rechtspraak.
 58 Arrest van 18 juni 2009, L’Oréal e.a. (C‐487/07, EU:C:2009:378), punt 40.
 59 Arrest van 18 juni 2009, L’Oréal e.a. (C‐487/07, EU:C:2009:378), punt 41.
 60 Arrest van 20 juli 2017, Ornua (C‐93/16, EU:C:2017:571), punt 58 en aldaar aangehaalde rechtspraak.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION
 Bryssel den 03.10.1995
 KOM(95) 455 slutlig
 Förslag till
 RÅDETS FÖRORDNING (EG)
 om gratisutdelning, utanför gemenskapen, av frukt och grönsaker
 som återtagits från marknaden under regleringsåret 1995/96
 (framlagt av kommissionen)
 ---pagebreak--- ---pagebreak--- Motivering
 Ärende: Förslag till rådets förordning om gratisutdelning utanför gemenskapen av frukt
 och grönsaker som återtagits från marknaden under regleringsåret 1995/96.
 1. Gemenskapsbestämmelserna föreskriver att produkterna från frukt- och
 grönsakssektorn som återtagits från marknaden skall delas ut gratis till
 välgörenhetsorganisationer, skolor, osv. Fraktkostnaderna inom gemenskapen för denna
 verksamhet finansieras av EUGFJ enligt en standardtariff.
 2. Gemenskapens skörd av äpplen och apelsiner uppgår i år till en större volym än
 gemenskapens förbrukning. Det är alltså lämpligt att tillåta att produkter som återtagits
 från marknaden får delas ut genom godkända välgörenhetsorganisationer till
 destinationer där det är nödvändigt för befolkningens livsmedelsförsörjning.
 3. Det föreskrivs att bestämmelserna i denna förordning efter yttrande från
 Förvaltningskommittén för frukt och grönsaker, kan utvidgas av kommissionen till
 andra destinationer eller andra frukter och grönsaker som återtagits från marknaden
 under regleringsåret 1995/96.
 4. Eftersom återtagandet av jordbruksöverskott är gemenskapens exklusiva
 kompetensområde, bör åtgärderna vidtas på gemenskapsnivå.
 ---pagebreak--- Förslag till
 RÅDETS FÖRORDNING (EG) NR
 om gratisutdelning, utanför gemenskapen, av frukt och grönsaker
 som återtagits från marknaden under regleringsåret 1995/96
 EUROPEISKA UNIONENS RÅD HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNING,
 med beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska Gemenskapen,
 med beaktande av rådets förordning (EEG) nr 1035/72 av den 18 maj 1972 om den
 gemensamma organisationen av marknaden för frukt och grönsaker1, särskilt artikel 35 i
 denna,
 med beaktande av kommissionens förslag, och
 med beaktande av följande:
 För regleringsåret 1995/96 bör åtgärder vidtas för återtaganden från marknaden som gjorts
 med tillämpning av förordning (EEG) nr 1035/72, särskilt för äpplen och apelsiner.
 Genom artikel 21 i förordning (EEG) nr 1035/72 har mottagarna av produkter som varit
 föremål för intervention begränsats.
 För att förbättra villkoren för livsmedelsförsörjningen av befolkningar i vissa tredje länder,
 särskilt folk som är offer för konflikten i f.d. Jugoslavien, är det lämpligt att äpplen, apelsiner
 eller i förekommande fall andra frukter och grönsaker som återtagits från marknaden kan
 skickas till dessa tredje länder genom förmedling av välgörenhetsorganisationer som är
 godkända av medlemsstaterna.
 Någon sådan verksamhet föreskrivs inte i artikel 21 i förordning (EEG) nr 1035/72. På grund
 av dels de svårigheter med livsmedelsförsörjningen som vissa befolkningar i tredje länder
 möter, särskilt offren för konflikten i f.d. Jugoslavien, dels de volymer äpplen och apelsiner
 som återtagits från marknaden i gemenskapen, är det dock lämpligt att, undantagsvis, vidta
 åtgärder som avviker från nämnda artikel 21 för att medge att berörda organisationer levererar
 produkter som återtagits från marknaden för gratisutdelning som humanitär hjälp till
 befolkningarna i fråga.
 Vid gratisutdelning av frukt och grönsaker som återtagits från marknaden kan kostnadenia för
 sortering, förpackning och frakt finansieras genom tillämpning av kommissionens förordning
 (EEG) nr 3587/86 av den 20 november 1986 om fastställande av de omräkningstal som skall
 F.GT nr I I i K, 20.5.!972, s. I, senast andrad genom forordning (KG) nr 1363/95
 (EGT nr L 132, 16.6.1995, s. 8.).
 S
 ---pagebreak--- tillämpas på uppköpspriserna för frukt och grönsaker2, kommissionens förordning (EEG)
 nr 2103/90 av den 23 juli 1990 om villkoren för finansiering av sorterings- och
 förpackningskostnaderna i samband med gratis utdelning av äpplen och citrusfrukt3 och
 kommissionens förordning (EEG) nr 2276/92 av den 4 augusti 1992 om vissa
 tillämpningsföreskrifter till artikel 21 i rådets förordning (EEG) nr 1035/72 om den
 gemensamma organisationen av marknaden för frukt och grönsaker4.
 Det är lämpligt att påminna om att kostnaderna för befordring av de berörda produkterna
 utanför gemenskapen finansieras av de välgörenhetsorganisationer som genomför
 verksamheten.
 För att försäkra sig om att av varje utdelning är genomförbar är det lämpligt att föreskriva ett
 förhandstillstånd från kommissionen.
 Det är nödvändigt att medlemsstaterna övervakar att utdelningarna genomförs planenligt och
 att de sedan informerar kommissionen.
 Kommissionen kan, efter yttrande från Förvaltningskommittén för frukt och grönsaker, besluta
 att tillämpningen av denna förordning skall gälla ändra frukter och grönsaker som återtagits
 från marknaden eller andra destinationer, på grund av svårigheter med livsmedelsförsörjningen
 i ett tredje land och på grund av situationen på marknaden.
 HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.
 Artikel 1
 Enligt villkoren i artikel 2 och genom avvikelse från artikel 21 i förordning (EEG)
 nr 1035/72 kan matäpplen och apelsiner som återtagits från marknaden under
 regleringsåret 1995/96 enligt denna förordning under detta regleringsår ställas till
 förfogande för (Je välgörenhetsorganisationer som godkänts av medlemsstaterna för
 gratis utdelning som humanitär hjälp till befolkningen på f.d. Jugoslaviens territorium
 som är offer för konflikten i denna region.
 Kostnaderna för sortering, förpackning och frakt inom gemenskapen avseende den
 verksamhet som avses i punkt 1 finansieras i enlighet med föreskrifterna i
 förordningarna (EEG) nr 3587/86, (EEG) nr 2103/90 och (EEG) nr 2276/92.
 De produkter som avsänds med tillämpning av punkt 1 får inte exportbidrag.
 I tulldokumentet för export, transiteringshandlingen och det dokument T5 som
 eventuellt utställs skall kommentaren "utan bidrag" skrivas in.
 EGT nr L 334, 27.11.1986, s. 1, senast ändrad genom förordning (EG) nr L 872/95
 (EGT nrL 89, 21.4.1995, s. 17).
 EGT nr L 191, 24.7.1990, s. 19.
 4 EGT nr L 220, 5.8.1992, s. 22, senast ändrad genom förordning (EEG) nr 1445/93
 (EGT nr L 142, 12.6.1993, s. 27).
 ---pagebreak--- Artikel 2
 Medlemsstaterna skall förelägga kommissionen förslag till gratisutdelningsprojekt genom sina
 godkända välgörenhetsorganisationer. Med hänsyn tagen till garantier för genomförandet och
 beroende på situationen när det gäller återtaganden från marknaden skall kommissionen
 besluta om det är lämpligt att ge tillåta genomförande härav.
 Artikel 3
 1. Medlemsstaterna skall vidta alla nödvändiga åtgärder för att säkerställa att
 gratisutdelningen genomförs på ett riktigt sätt.
 2. Vid slutet av regleringsåret 1995/96 skall medlemsstaterna meddela kommissionen om
 de kvantiteter och mottagare av utdelningar som gjorts inom ramen för denna
 förordning.
 Artikel 4
 1. Om nödvändigt kan tillämpningsföreskrifterna till denna förordning, särskilt de som
 avser samordningen inom ramen för gemenskapsplanen för brådskande hjälp i f.d.
 Jugoslavien, fastställas enligt förfarandet i artikel 33 i förordning (EEG) nr 1035/72.
 2. Enligt samma förfarande kan kommissionen, vid allvarliga svårigheter med
 livsmedelsförsörjningen i ett tredje land, besluta att tillämpningen av denna förordning
 skall gälla andra frukter och grönsaker som återtagits från marknaden eller andra
 bestämmel sorter.
 Artikel 5
 Denna förordning träder i kraft den tredje dagen efter det att den har offentliggjorts i
 Europeiska gemenskapernas officiella tidning.
 Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater.
 Utfärdad i Bryssel den ... På rådets vägnar
 ---pagebreak--- FINANSIERINGSPLAN
 1. BUDGETPOST: 1501 ANSLAG: 402 milj ecu
 2. ÅTGÄRDENS TITEL:
 Förslag till rådets förordning om gratisutdelning utanför unionen av frukt och grönsaker som återtagits
 från marknaden under regleringsåret 1995/96
 3. RÄTTSLIG GRUND: Rådets förordning (EEG) nr 1035/72
 4. ÅTGÄRDENS MÅL:
 Tillstånd till gratisutdelning i f.d. Jugoslavien av äpplen och apelsiner som återtagits från marknaden.
 5. FINANSIERINGS- 12-MÅN. INNEVARANDE PÅFÖLJANDE
 KONSEKVENSER PERIOD RÄKENSKAPS- RÄKENSKAPSÅR
 ÅR (95)
 5.0 UTGIFTER SOM BELASTAR
 - EG:s BUDGET
 (BIDRAG/INTERVENTION) 0,9 milj ecu - 0,9 milj ecu
 - NATIONELLA BUDGETAR
 - ANDRA SEKTORER
 5.1
 1997 1998 1999 2000
 5.0.1. BERÄKNADE UTGIFTER -
 5.1.1.
 5.2 BERÄKNINGSMETOD
 Äpplen: 3.500 t x 132,8 ecu = 0,46 milj ecu (B)
 Apelsiner: 1.500 t x 157 ecu = 0,23 milj ecu (B)
 Fast frakt 0,25 milj ecu (B)
 0,94 milj ecu (B)
 6.0 EV. FINANSIERING MED KREDITER I KAPITLET OM GÄLLANDE
 BUDGET JA /NEJ
 6.1 EV. FINANSIERING MED ÖVERFÖRING MELLAN KAPITEL I
 GÄLLANDE BUDGET JA / NEJ
 6.2 BEHOV AV TILLÄGGSBUDGET JA / NEJ
 6.3 ANSLAG I KOMMANDE BUDGETAR JA / NEJ
 ANMÄRKNINGAR:
 Rättelse till det provisoriska budgetförslaget 1996 tar hänsyn till denna åtgärd.
 C
 ---pagebreak--- ISSN 1024-4506
 KOM(95) 455 slutlig
 DOKUMENT
 SV 03 11
 Katalognummer : CB-CO-95-500-SV-C
 ISBN 92-77-94023-9
 Byrån för Europeiska gemenskapernas officiella publikationer
 L-2985 Luxemburg


text:
USB Unione Sindacale di Base - Precariato: dalla dpl di modena un'interessante ricognizione sulla giurisprudenza in materia di legittimità del licenziamento per giustificato motivo oggettivo
 Nazionale - lunedì, 10 settembre 2012
 Min.Lavoro: indirizzi giurisprudenziali circa la legittimità del licenziamento per giustificato motivo oggettivo
 Il nuovo art. 7 della legge n. 604/1966, come modificato dall’art. 1, comma 40, della legge n. 92/2012, ha previsto, nelle imprese dimensionate sopra le 15 unità (ed in quelle del settore agricolo con oltre i 5 dipendenti) – v. art. 1, comma 42 per le modalità di calcolo dei limiti numerici -, un tentativo obbligatorio di conciliazione presso la commissione provinciale istituita in ogni DTL, attivabile attraverso una procedura che inizia con una comunicazione inviata all’organo periferico del Dicastero del Lavoro, e per conoscenza, all’interessato, con la quale il datore di lavoro comunica la propria intenzione di procedere al recesso, indicando sia le motivazioni che le eventuali misure di assistenza alla ricollocazione.
 Ritenendo di fare cosa utile si segnalano indirizzi giurisprudenziali circa la legittimità del licenziamento per giustificato motivo oggettivo per ragioni inerenti all’attività produttiva, all’organizzazione del lavoro e al regolare funzionamento dell’azienda (art. 3, seconda parte, della legge n. 604/1966), fermo restando che l’area di applicazione dei licenziamenti plurimi per giustificato motivo oggettivo riguarda quelle fattispecie che non rientrano nel campo di applicazione della legge n. 223/1991 (almeno cinque licenziamenti nell’arco di centoventi giorni).
 Con sentenza n. 11465 del 9 luglio 2012, la Cassazione ha affermato che il licenziamento per giustificato motivo oggettivo determinato da ragioni inerenti all’attività produttiva è scelta riservata all’imprenditore, quale responsabile della corretta gestione dell’azienda anche dal punto di vista economico ed organizzativo, sicché essa, quando sia effettiva e non simulata o pretestuosa, non è sindacabile dal giudice quanto ai profili della sua congruità ed opportunità. La suprema Corte rammenta la nozione di giustificato motivo oggettivo nel licenziamento: "deve ricondursi anche l’ipotesi del riassetto organizzativo dell’azienda attuato al fine di una più economica gestione di essa, deciso dall’imprenditore non semplicemente per un incremento di profitto, ma per far fronte a sfavorevoli situazioni, non meramente contingenti, influenti in modo decisivo sulla normale attività produttiva, tanto da imporre una effettiva necessità di riduzione dei costi".
 Con sentenze n. 22464/2004, n. 28/2004 e n. 13021/2001 la Cassazione ha affermato che il motivo oggettivo di recesso, determinato da ragioni concernenti l’attività produttiva, tra le quali rientra anche l’assetto organizzativo più economico sotto l’aspetto gestionale, è rimesso alla valutazione datoriale, senza che il giudice ne possa sindacare la scelta. Al giudice spetta il controllo della reale sussistenza delle motivazioni addotte dal datore di lavoro.
 Con sentenze n. 17887/2007 e n. 8237/2010 la Cassazione ha ritenuto legittimo il licenziamento in presenza di un effettivo riassetto organizzativo fondato su esigenze effettivamente esistenti e non legate a circostanze future ed eventuali.
 Con sentenze n. 11312/1990, n. 4688/2001 e n. 10461/1990 la Cassazione ha affermato che in caso di ristrutturazione aziendale con necessità di dover procedere alla soppressione del posto o del reparto, il licenziamento si ritiene legittimo nel caso in cui si dimostri la concreta riferibilità del licenziamento individuale alle effettive ragioni di carattere produttivo ed organizzativo.
 Con sentenze n. 16579/2010 e n. 7717/2003 la Cassazione ha affermato la legittimità del licenziamento determinato anche dalla impossibilità di adibire il lavoratore a mansioni equivalenti nell’ambito dell’organizzazione aziendale e non solo nella sede presso la quale il lavoratore era impiegato: la ricerca può estendersi anche al “gruppo d’imprese”, se le stesse diano vita ad un unico centro di imputazione dei rapporti giuridici.
 Con sentenza n. 5777/2003 la Cassazione ha ritenuto legittimo il licenziamento anche in caso di decentramento produttivo, comportante l’affidamento a soggetti esterni o di parte del ciclo produttivo, finalizzato ad una più economica gestione dell’impresa (terziarizzazione o “outsourcing”).
 Con sentenza n. 4050/1982 la Cassazione ha ritenuto legittimo il licenziamento con soppressione del posto per documentata antieconomicità dello stesso.
 Con sentenza n. 14065/1999 la Cassazione ha ritenuto che la sopravvenuta infermità permanente, anche parziale, del lavoratore a svolgere le mansioni affidategli, può costituire giustificato motivo oggettivo di licenziamento, per impossibilità sopravvenuta a condizione che:
 a) L’inidoneità sia stata accertata con precisione e che la prognosi non riesca a determinarne la durata (Cass. n. 9067/2003). Il datore può recedere anche prima del superamento del periodo di comporto per malattia, per impossibilità della prestazione dovuta a malattia fisica, ove possa dimostrare la mancanza di interesse alla prosecuzione (Cass., n. 4012/1998; Cass., n. 3517/1992);
 b) A fronte di una inidoneità parziale il datore dimostri che non è interesse dell’impresa di usufruire delle prestazioni ridotte (Cass. n. 5713/1993);
 c) Il dipendente non possa essere adibito a mansioni equivalenti o inferiori compatibili con lo stato fisico (Cass. S.U. n. 7755/1988; Cass. n. 9700/2010), ferme restando le scelte organizzative (Cass. n. 4827/2005. Una eventuale “dequalificazione”, intesa quale unico mezzo per salvaguardare il posto di lavoro, è ammissibile pur in presenza del comma 2 dell’art. 2103 c.c., in quanto si tratta, in sostanza, di un nuovo contratto stipulato con il consenso dell’interessato ed adeguato alla nuova situazione fisica di fatto;
 d) Sia stato superato il periodo di comporto, ferma restando l’ipotesi del recesso ex art. 2110 c.c. (Cass. S.U., n. 2072, n. 2073 e n. 2074/1980), allorquando l’impossibilità della prestazione integri gli estremi del g.m.o. (Cass. n. 1998/1998; Cass. n. 5416/1997)
 Con sentenze n. 9239/1999 e n. 266/1995 La Cassazione ha affermato che la carcerazione preventiva per fatti estranei al rapporto di lavoro integra un fatto oggettivo che determina una sopravvenuta impossibilità temporanea della prestazione: la valutazione della persistenza del rapporto è rimessa alla valutazione del datore con riferimento alle oggettive esigenze dell’impresa, alla luce dell’organizzazione della stessa e delle mansioni del detenuto. Se il dipendente è detenuto in attesa di un provvedimento definitivo di condanna è possibile il recesso se manca un interesse alle future prestazioni (Cass., n. 2267/2009; Cass., n. 22536/2008). In caso di assoluzione, proscioglimento, non luogo a procedere o provvedimento di archiviazione con cui viene accertata l’ingiusta carcerazione, il dipendente ha diritto alla reintegra ma non alle retribuzioni per il periodo intercorrente tra il licenziamento e la stessa reintegra (Cass., n. 5499/2000). Ai fini di quest’ultima occorre ricordare come il provvedimento sia stato determinato esclusivamente dallo stadio di custodia cautelare (Cass., n. 24366/2010).
 Altre ipotesi di licenziamento per giustificato motivo oggettivo inerenti all’attività produttiva, all’organizzazione del lavoro ed al regolare funzionamento, sono state individuate dalla giurisprudenza in stretta correlazione con provvedimenti dell’autorità amministrativa:
 a) Cessazione dell’efficacia della patente di guida estera (Cass., n. 12719/1998);
 b) Ritiro del tesserino che consente l’accesso alla zona doganale per il lavoratore aeroportuale a seguito di denuncia per ricettazione: il datore di lavoro può recedere dal rapporto fornendo la prova della sussistenza delle ragioni tecnico – produttive e l’impossibilità di adibire il lavoratore a mansioni identiche od equivalenti fuori dalla zona doganale (Cass. n. 2267/1999; Cass. n. 7638/1996; Cass., n. 7726/2005);
 c) Ritiro del porto d’armi o sospensione, a tempo indeterminato, disposta dall’Autorità di Pubblica Sicurezza nei confronti di una guardia particolare giurata (Cass., n. 2727/1989; n. 16924/2006).
 1. Ferma l'applicabilita', per il licenziamento per giusta causa e per giustificato motivo soggettivo, dell'articolo 7 della legge 20 maggio 1970, n. 300, il licenziamento per giustificato motivo oggettivo di cui all'articolo 3, seconda parte, della presente legge, qualora disposto da un datore di lavoro avente i requisiti dimensionali di cui all'articolo 18, ottavo comma, della legge 20 maggio 1970, n. 300, e successive modificazioni, deve essere preceduto da una comunicazione effettuata dal datore di lavoro alla Direzione territoriale del lavoro del luogo dove il lavoratore presta la sua opera, e trasmessa per conoscenza al lavoratore. 2. Nella comunicazione di cui al comma 1, il datore di lavoro deve dichiarare l'intenzione di procedere al licenziamento per motivo oggettivo e indicare i motivi del licenziamento medesimo nonche' le eventuali misure di assistenza alla ricollocazione del lavoratore interessato. 3. La Direzione territoriale del lavoro trasmette la convocazione al datore di lavoro e al lavoratore nel termine perentorio di sette giorni dalla ricezione della richiesta: l'incontro si svolge dinanzi alla commissione provinciale di conciliazione di cui all'articolo 410 del codice di procedura civile. 4. La comunicazione contenente l'invito si considera validamente effettuata quando e' recapitata al domicilio del lavoratore indicato nel contratto di lavoro o ad altro domicilio formalmente comunicato dal lavoratore al datore di lavoro, ovvero e' consegnata al lavoratore che ne sottoscrive copia per ricevuta. 5. Le parti possono essere assistite dalle organizzazioni di rappresentanza cui sono iscritte o conferiscono mandato oppure da un componente della rappresentanza sindacale dei lavoratori, ovvero da un avvocato o un consulente del lavoro. 6. La procedura di cui al presente articolo, durante la quale le parti, con la partecipazione attiva della commissione di cui al comma 3, procedono ad esaminare anche soluzioni alternative al recesso, si conclude entro venti giorni dal momento in cui la Direzione territoriale del lavoro ha trasmesso la convocazione per l'incontro, fatta salva l'ipotesi in cui le parti, di comune avviso, non ritengano di proseguire la discussione finalizzata al raggiungimento di un accordo. Se fallisce il tentativo di conciliazione e, comunque, decorso il termine di cui al comma 3, il datore di lavoro puo' comunicare il licenziamento al lavoratore. 7. Se la conciliazione ha esito positivo e prevede la risoluzione consensuale del rapporto di lavoro, si applicano le disposizioni in materia di Assicurazione sociale per l'impiego (ASpI) e puo' essere previsto, al fine di favorirne la ricollocazione professionale, l'affidamento del lavoratore ad un'agenzia di cui all'articolo 4, comma 1, lettere a), c) ed e), del decreto legislativo 10 settembre 2003, n. 276. 8. Il comportamento complessivo delle parti, desumibile anche dal verbale redatto in sede di commissione provinciale di conciliazione e dalla proposta conciliativa avanzata dalla stessa, e' valutato dal giudice per la determinazione dell'indennita' risarcitoria di cui all'articolo 18, settimo comma, della legge 20 maggio 1970, n. 300, e successive modificazioni, e per l'applicazione degli articoli 91 e 92 del codice di procedura civile. 9. In caso di legittimo e documentato impedimento del lavoratore a presenziare all'incontro di cui al comma 3, la procedura puo' essere sospesa per un massimo di quindici giorni.


type: wikipedia

text:
(765) Mattiaca – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 4 lat i 24 dni w średniej odległości 2,55 au. Została odkryta 26 września 1913 roku w Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl w Heidelbergu przez Franza Kaisera. Nazwa planetoidy pochodzi od Aquae Mattiacae, łacińskiej nazwy miasta Wiesbaden, miejsca zamieszkania odkrywcy. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (765) 1913 SV.
 Zobacz też
 lista planetoid 1–1000
 lista ponumerowanych planetoid
 Bibliografia
 Linki zewnętrzne
 Planetoidy pasa głównego
 Nazwane planetoidy
 Obiekty astronomiczne odkryte w 1913


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 21980A1230(01)
 Accord sous forme d'échange de lettres relatif à l'amendement de l'accord entre la Communauté économique européenne et la République d'Autriche sur la simplification des formalités dans les échanges de marchandises entre la Communauté économique européenne, d'une part, et la Grèce et la Turquie, d'autre part, en cas de réexpédition desdites marchandises à partir de l'Autriche
 Journal officiel n° L 107 du 18/04/1981 p. 0003 édition spéciale espagnole: chapitre 02 tome 8 p. 0005 édition spéciale portugaise: chapitre 02 tome 8 p. 0005
 ACCORD sous forme d'échange de lettres relatif à l'amendement de l'accord entre la Communauté économique européenne et la république d'Autriche sur la simplification des formalités dans les échanges de marchandises entre la Communauté économique européenne, d'une part, et la Grèce et la Turquie, d'autre part, en cas de réexpédition desdites marchandises à partir de l'AutricheLettre no 1Bruxelles, le, ... Monsieur l'Ambassadeur, La commission mixte CEE-Autriche - transit communautaire - a proposé, par sa recommandation no 1/80 du 18 septembre 1980, certains amendements à l'accord entre la Communauté économique européenne et la république d'Autriche sur la simplification des formalités dans les échanges de marchandises entre la Communauté économique européenne, d'une part, et la Grèce et la Turquie, d'autre part, en cas de réexpédition desdites marchandises à partir de l'Autriche. L'accord amendé est repris à l'appendice ci-joint. J'ai l'honneur de vous confirmer l'accord de la Communauté sur ces amendements et je vous propose qu'ils entrent en vigueur le 1er janvier 1981. Je vous serais reconnaissant de bien vouloir me confirmer l'accord de la république d'Autriche sur ces amendements et sur la date envisagée pour leur entrée en vigueur. Je vous prie d'agréer, Monsieur l'Ambassadeur, l'assurance de ma plus haute considération. Au nom du Conseildes Communautés européennes Lettre no 2Bruxelles, le ... Monsieur le Président, J'ai l'honneur d'accuser réception de votre lettre de ce jour libellée comme suit:«La commission mixte CEE-Autriche - transit communautaire - a proposé, par sa recommandation no 1/80 du 18 septembre 1980, certains amendements à l'accord entre la Communauté économique européenne et la république d'Autriche sur la simplification des formalités dans les échanges de marchandises entre la Communauté économique européenne, d'une part, et la Grèce et la Turquie, d'autre part, en cas de réexpédition desdites marchandises à partir de l'Autriche. L'accord amendé est repris à l'appendice ci-joint. J'ai l'honneur de vous confirmer l'accord de la Communauté sur ces amendements et je vous propose qu'ils entrent en vigueur le 1er janvier 1981. Je vous serais reconnaissant de bien vouloir me confirmer l'accord de la république d'Autriche sur ces amendements et sur la date envisagée pour leur entrée en vigueur.»J'ai l'honneur de vous confirmer l'accord de la république d'Autriche sur le contenu de votre lettre ainsi que sur la date proposée pour l'entrée en vigueur de ces amendements.Je vous prie d'agréer, Monsieur le Président, l'assurance de ma plus haute considération. Pour la république d'Autriche APPENDICEACCORD sous forme d'échange de lettres relatif à l'amendement de l'accord entre la Communauté économique européenne et la république d'Autriche sur la simplification des formalités dans les échanges de marchandises entre la Communauté économique européenne, d'une part,et la Grèce et la Turquie, d'autre part, en cas de réexpédition desdites marchandises à partir de l'Autriche LA COMMUNAUTÉ ÉCONOMIQUE EUROPÉENNE, d'une part, LA RÉPUBLIQUE D'AUTRICHE, d'autre part, DÉSIREUSES de simplifier les formalités à accomplir dans les échanges de marchandises entre la Communauté économique européenne et la Turquie, état avec lequel la Communauté a conclu un accord d'association, dans les cas où lesdites marchandises font l'objet, à partir de l'Autriche, d'une réexpédition, le cas échéant, après transbordement ou entreposage, CONSIDÉRANT que l'accord entre la Communauté économique européenne et la république d'Autriche sur l'application de la réglementation relative au transit communautaire, signé le 30 novembre 1972, prévoit entre les administrations des douanes des États membres et celle de l'Autriche une large coopération basée sur le principe de la confiance réciproque ; que, afin de simplifier les formalités, cette coopération pourrait être mise en oeuvre également dans les échanges de marchandises entre la Communauté et la Turquie, SONT CONVENUES DES DISPOSITIONS QUI SUIVENT: Article premier Au sens du présent accord on entend:a) par «Communauté» : la Communauté économique européenne; b) par «État membre» : un État membre de la Communauté; c) par «accord relatif au transit» : l'accord du 30 novembre 1972 entre la Communauté économique européenne et la république d'Autriche sur l'application de la réglementation relative au transit communautaire. Article 2 1. Sous réserve du paragraphe 2, le présent accord est applicable aux marchandises pour lesquelles des certificats de circulation des marchandises dont le modèle figure à l'annexe I ont été établis dans le cadre des échanges entre la Communauté et la Turquie et qui font l'objet, sur le territoire autrichien, d'une réexpédition, le cas échéant, après transbordement ou séjour dans un entrepôt douanier. 2. Sont exclues de l'application des dispositions du présent accord les marchandises énumérées à l'annexe II. Article 3 1. Pour les marchandises visées à l'article 2 paragraphe 1, un certificat de circulation des marchandises établi dans un État membre ou en Turquie doit être présenté au bureau de douane autrichien compétent. Le certificat de circulation des marchandises doit être imprimé et rempli dans une des langues visées à l'article 14, ou en langue turque. Lorsque la langue turque est utilisée, il doit être établi également dans une des langues visées à l'article 14. 2. Les marchandises demeurent sous le contrôle permanent de l'administration des douanes autrichienne afin que soient garanties leur identité et leur intégrité. 3. Les marchandises doivent avoir séjourné sur des emplacements réservés et ne pas avoir subi de manipulations autres que celles qui étaient nécessaires à leur conservation en l'état ou qui consistaient à fractionner les envois sans remplacer l'emballage. Article 4 1. En cas de réexpédition de marchandises visées à l'article 2 paragraphe 1, le certificat de circulation des marchandises doit faire apparaître que les conditions fixées à l'article 3 sont remplies. 2. À cette fin, en cas de réexpédition sans fractionnement de l'envoi, le bureau de douane autrichien compétent inscrit, dans la case «désignation des marchandises» du certificat, la mention «Direkte Weiterleitung EWG» et authentifie cette annotation par l'apposition de son cachet et de la date. En cas de réexpédition avec fractionnement de l'envoi en Autriche, une photocopie du certificat de circulation des marchandises présenté au bureau de douane autrichien compétent doit être faite pour chaque lot. Le bord supérieur de chaque photocopie doit être revêtu à l'encre rouge de la mention «Teilsendung». La photocopie doit faire apparaître clairement les marchandises auxquelles elle se réfère. Ces annotations sont authentifiées par l'apposition du cachet du bureau de douane et de la date. 3. Le certificat de circulation des marchandises primitif doit être muni des annotations appropriées relatives au fractionnement de l'envoi. Il est conservé au moins deux ans par le bureau de douane autrichien compétent et, sur demande, transmis à l'administration des douanes de l'État membre concerné dans le cadre de la coopération administrative prévue à l'article 6. Article 5 Les marchandises réexpédiées ainsi que le certificat de circulation des marchandises qui s'y rapporte ou - en cas de fractionnement de l'envoi - la photocopie dudit certificat, authentifiés par le bureau de douane autrichien compétent, doivent être présentés aux autorités douanières de l'État d'importation dans un délai de six mois à compter de la date de la délivrance du certificat primitif. Article 6 1. Le cas échéant, les administrations des douanes des États membres, d'une part, et la république d'Autriche, d'autre part, se communiquent mutuellement, spontanément ou sur demande, les constatations, documents, rapports, procès-verbaux et renseignements relatifs aux marchandises qui ont été présentées dans l'État d'importation comme ayant été réexpédiées à partir de l'Autriche dans le cadre du présent accord ou relatifs aux irrégularités et infractions commises à l'occasion des échanges de marchandises visées par le présent accord. 2. Les administrations des douanes des États membres sont habilitées à transmettre à l'administration des douanes turque les documents et renseignements obtenus dans le cadre de la coopération administrative visée au paragraphe 1. Article 7 Les dispositions du présent accord ne font pas obstacle aux interdictions ou restrictions d'importation, d'exportation ou de transit édictées par la république d'Autriche et justifiées par des raisons d'ordre public, de sécurité publique et de moralité publique, de protection de la santé et de la vie des personnes et des animaux ou de la préservation des végétaux, de protection des trésors nationaux ayant une valeur artistique, historique ou archéologique ou de protection de la propriété industrielle et commerciale. Article 8 1. La commission mixte instituée en vertu de l'article 15 de l'accord relatif au transit veille à l'application du présent accord. À cette fin, elle formule des recommandations et, dans les cas prévus au paragraphe 3, arrête des décisions. 2. La commission mixte recommande notamment:a) des amendements au présent accord; b) toute autre mesure requise en vue de son application. 3. Elle arrête, par voie de décisions:a) les amendements à l'article 2 du présent accord rendus nécessaires par une modification du modèle de certificat de circulation des marchandises annexé au présent accord;b) les amendements aux articles 3, 4, 5 et 9 du présent accord;c) les amendements du présent accord présentant un rapport direct avec l'adhésion aux Communautés européennes de nouveaux États membres;d) les amendements aux annexes du présent accord. Ces décisions sont exécutées par les parties contractantes selon leurs propres règles. Article 9 Les annexes I et II font partie intégrante du présent accord. Article 10 1. La Communauté s'engage à oeuvrer en faveur d'une adaptation adéquate des méthodes de coopération administrative conditionnant l'application du régime préférentiel que la Communauté et la Turquie appliquent mutuellement aux marchandises faisant l'objet d'une réexpédition à partir de l'Autriche. 2. Dès que les conditions nécessaires à l'application du présent accord sont réunies dans le cadre des échanges avec la Turquie, la Communauté en fait notification à la république d'Autriche. Article 11 1. Le présent accord entre en vigueur le premier jour du deuxième mois suivant la date à laquelle les parties contractantes se sont notifié l'accomplissement des procédures nécessaires à cet effet. 2. Les dispositions du présent accord sont applicables aux échanges avec la Turquie à partir du premier jour du deuxième mois suivant la date de la notification visée à l'article 10 paragraphe 2. Article 12 Les parties contractantes s'informent mutuellement des dispositions qu'elles prennent en vue de l'application du présent accord. Article 13 Le présent accord peut être dénoncé par chacune des parties contractantes moyennant un préavis de six mois. Article 14 Le présent accord est rédigé en double exemplaire en langues allemande, anglaise, danoise, française, grecque, italienne et néerlandaise, chacun de ces textes faisant foi. ANNEXE I CERTIFICAT DE CIRCULATION DES MARCHANDISES>PIC FILE="T0029947"> >PIC FILE="T0029948"> ANNEXE IIListe des marchandises exclues de l'application de l'accord(article 2 paragraphe 2)>PIC FILE="T0029949">