type: contracts

text:
 Ważna informacja prawna
 |
 22004A0316(03)
 Dziennik Urzędowy L 078 , 16/03/2004 P. 0040 - 0049
 ZAŁĄCZNIK IIIProtokół z 1992 r. w sprawie zmiany międzynarodowej konwencji o utworzeniu międzynarodowego funduszu odszkodowań za szkody spowodowane zanieczyszczeniami olejami z 1971 rokuSTRONY NINIEJSZEGO PROTOKOŁU,BIORĄC POD UWAGĘ postanowienia Międzynarodowej konwencji o utworzeniu międzynarodowego funduszu odszkodowań za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami z 1971 roku oraz Protokołu z 1984 roku,MAJĄC NA UWADZE, że Protokół z 1984 roku do tej Konwencji, przewidujący zwiększony wymiar i zakres odszkodowania, nie wszedł w życie,POTWIERDZAJĄC wagę utrzymania skutecznego systemu międzynarodowej odpowiedzialności i odszkodowań za zanieczyszczenie olejami,ŚWIADOME konieczności zapewnienia jak najszybszego wejścia w życie treści Protokołu z 1984 roku,UZNAJĄC korzyści dla Państw-Stron płynące z zapewnienia zmiany Konwencji, która ma współistnieć z Konwencją pierwotną oraz stanowić uzupełnienie tej Konwencji w okresie przejściowym,PRZEKONANE, iż konsekwencje ekonomiczne szkód spowodowanych zanieczyszczeniem wynikających z przewozu olejów luzem jako ładunku statkami drogą morską powinny być nadal ponoszone solidarnie przez właścicieli statków oraz podmioty zainteresowane ładunkiem oleju,MAJĄC NA UWADZE przyjęcie Protokołu z 1992 roku w sprawie zmiany Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami z 1969 roku,UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Przepisy niniejszego Protokołu wprowadzają zmiany do Międzynarodowej konwencji o utworzeniu międzynarodowego funduszu odszkodowań za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami z 1971 roku, zwanej dalej "Konwencją o funduszu z 1971 roku". W przypadku Państw-Stron Protokołu z 1976 roku do Konwencji o funduszu z 1971 roku uważa się, że postanowienie to obejmuje także Konwencję o funduszu z 1971 roku zmienioną tym Protokołem.Artykuł 2W artykule 1 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. ustęp 1 otrzymuje brzmienie:"1. "Konwencja o odpowiedzialności z 1992 roku"; oznacza Międzynarodową konwencję o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami z 1992 roku.";2. po ustępie 1 dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:"1a. "Konwencja o funduszu z 1971 roku"; oznacza Międzynarodową konwencję o utworzeniu międzynarodowego funduszu odszkodowań za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami z 1971 roku. W przypadku Państw-Stron Protokołu z 1976 roku do tej Konwencji, powyższe określenie odnosi się również do Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienioną wymienionym Protokołem.";3. ustęp 2 otrzymuje brzmienie:"2. "Statek";, "osoba";, "właściciel";, "olej";, "szkoda spowodowana zanieczyszczeniem";, "środki zapobiegawcze";, "wypadek"; oraz "Organizacja"; mają takie samo znaczenie, jak w artykule I Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku.";4. ustęp 4 otrzymuje brzmienie:"4. "Jednostka obliczeniowa"; ma takie samo znaczenie, jak w artykule V ustęp 9 Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku.";5. ustęp 5 otrzymuje brzmienie:"5. "Tonaż statku"; ma takie samo znaczenie, jak w artykule V ustęp 10 Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku.";6. ustęp 7 otrzymuje brzmienie:"7. "Gwarant" oznacza każdą osobę zapewniającą ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe mające pokryć odpowiedzialność właściciela zgodnie z artykułem VII ustęp 1 Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku."Artykuł 3W artykule 2 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:ustęp 1 otrzymuje brzmienie:"1. Tworzy się międzynarodowy fundusz odszkodowań za szkody spowodowane zanieczyszczeniem, pod nazwą "Międzynarodowy Fundusz Odszkodowań za Szkody Spowodowane Zanieczyszczeniem Olejami z 1992 roku", zwany dalej "Funduszem", który ma na celu:a) zapewnienie odszkodowania za szkody spowodowane zanieczyszczeniem, w zakresie, w jakim ochrona zapewniona przez Konwencję o odpowiedzialności z 1992 roku jest niewystarczająca;b) osiągnięcie związanych z tym celów określonych w niniejszej Konwencji."Artykuł 4Artykuł 3 Konwencji o funduszu z 1971 roku otrzymuje brzmienie"Artykuł 3Niniejsza Konwencja ma zastosowanie wyłącznie:a) do szkód spowodowanych zanieczyszczeniem powstałej:i) na terytorium Umawiającego się Państwa, łącznie z morzem terytorialnym, orazii) w wyłącznej strefie ekonomicznej Umawiającego się Państwa utworzonej zgodnie z prawem międzynarodowym, lub, jeżeli Umawiające się Państwo nie utworzyło takiej strefy, na obszarze poza morzem terytorialnym i przyległym do morza terytorialnego danego Państwa wyznaczonego przez to Państwo zgodnie z prawem międzynarodowym i rozciągającym się nie dalej niż 200 mil morskich od linii podstawowej, od której mierzona jest szerokość jego morza terytorialnego;b) do środków zapobiegawczych, w razie ich podjęcia, w celu zapobieżenia takiej szkodzie lub jej zmniejszenia."Artykuł 5W tytule artykułów 4–9 Konwencji o funduszu z 1971 roku skreśla się wyrazy "i przejęcie odpowiedzialności finansowej".Artykuł 6W artykule 4 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. w ustępie 1 pięciokrotne odesłanie do "Konwencji o odpowiedzialności" zastępuje się odesłaniami do "Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku";2. ustęp 3 otrzymuje brzmienie:"3. Jeżeli Fundusz udowodni, że szkoda spowodowana zanieczyszczeniem powstała w całości lub w części, wskutek działania lub zaniechania, osoby, która poniosła szkodę, z zamiarem wywołania szkody, albo wskutek niedbalstwa tej osoby, Fundusz może być, w całości lub w części, zwolniony ze zobowiązania do wypłaty odszkodowania takiej osobie. W każdym przypadku Fundusz jest zwolniony od zapłaty odszkodowania w takim zakresie, w jakim może być zwolniony właściciel statku na podstawie artykułu III ustęp 3 Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku. Jednakże takie zwolnienie nie przysługuje Funduszowi w odniesieniu do środków zapobiegawczych.";3. ustęp 4 otrzymuje brzmienie:"4. a) Z wyjątkiem odmiennego uregulowania w literze b) i c) niniejszego ustępu, łączna kwota odszkodowania płatnego przez Fundusz na podstawie niniejszego artykułu w odniesieniu do jednego wypadku jest ograniczona w taki sposób, aby całkowita suma tego odszkodowania i odszkodowania faktycznie wypłaconego na podstawie Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku za szkodę spowodowaną zanieczyszczeniem w zakresie stosowania niniejszej Konwencji, określona w artykule 3, nie przekroczyła 135000000 jednostek obliczeniowych.b) Z wyjątkiem odmiennego uregulowania w literze c), łączna kwota odszkodowania płatnego przez Fundusz na podstawie niniejszego artykułu za szkodę spowodowaną zanieczyszczeniem, wynikającą ze zjawiska przyrodniczego o wyjątkowym, nieuniknionym i nieodpartym charakterze, nie przekracza 135000000 jednostek obliczeniowych.c) Maksymalna kwota odszkodowania określona w literze a) i b) wynosi 200000000 jednostek obliczeniowych w odniesieniu do każdego wypadku mającego miejsce w dowolnym okresie, w którym występują trzy Strony niniejszej Konwencji w przypadku których łączna odpowiednia ilość oleju kontrybucyjnego otrzymanego przez osoby na terytoriach danych Stron w poprzednim roku kalendarzowym, była równa lub przekroczyła 600000000 ton.d) Ewentualne odsetki naliczone w stosunku do funduszu utworzonego zgodnie z artykułem V ustęp 3 Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku, nie są brane pod uwagę przy obliczaniu maksymalnego odszkodowania płatnego przez Fundusz na podstawie niniejszego artykułu.e) Kwoty wymienione w niniejszym artykule przelicza się na walutę krajową na podstawie wartości tej waluty w stosunku do Specjalnego Prawa Ciągnienia w dniu podjęcia decyzji przez Zgromadzenie Funduszu w sprawie pierwszego terminu wypłaty odszkodowania."4. ustęp 5 otrzymuje brzmienie:"5. W przypadku gdy kwota ustalonych roszczeń wobec Funduszu przekracza łączną kwotę odszkodowania płatnego na podstawie ustępu 4, dostępna kwota zostaje podzielona w taki sposób, aby proporcja pomiędzy każdym ustalonym roszczeniem a kwotą odszkodowania faktycznie uzyskanego przez osobę występującą z roszczeniem na podstawie niniejszej Konwencji była taka sama dla wszystkich osób występujących z roszczeniem."5. ustęp 6 otrzymuje brzmienie:"6. Zgromadzenie Funduszu może podjąć decyzję, że w wyjątkowych przypadkach odszkodowanie zgodnie z niniejszą Konwencją może zostać wypłacone nawet wówczas, gdy właściciel statku nie utworzył funduszu zgodnie z artykułem V ustęp 3 Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku. W takich przypadku ustęp 4 litera e) niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio."Artykuł 7Skreśla się artykuł 5 Konwencji o funduszu z 1971 roku.Artykuł 8W artykule 6 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. w ustępie 1 skreśla się numer ustępu oraz wyrazy "lub do żądania przejęcia przez Fundusz odpowiedzialności finansowej na podstawie artykułu 5";2. skreśla się ustęp 2.Artykuł 9W artykule 7 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. w ustępach 1, 3, 4 i 6 siedmiokrotne odesłanie do "Konwencji o odpowiedzialności" zastępuje się odesłaniami do "Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku";2. w ustępie 1 skreśla się wyrazy "lub przejęcia przez Fundusz odpowiedzialności finansowej na podstawie artykułu 5";3. w ustępie 3 zdanie pierwsze skreśla się wyrazy "lub o przejęcie odpowiedzialności finansowej" oraz "lub 5";4. w ustępie 3 zdanie drugie skreśla się wyrazy "lub na podstawie artykułu 5 ustęp 1".Artykuł 10W artykule 8 Konwencji o funduszu z 1971 roku odesłanie do "Konwencji o odpowiedzialności" zastępuje się odesłaniem do "Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku."Artykuł 11W artykule 9 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. ustęp 1 otrzymuje brzmienie:"1. W odniesieniu do każdej kwoty odszkodowania za szkodę spowodowaną zanieczyszczeniem, wypłaconej przez Fundusz zgodnie z artykułem 4 ustęp 1 niniejszej Konwencji, Fundusz nabywa przez subrogację takie prawa, jakie na podstawie Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku w stosunku do właściciela lub jego gwaranta przysługują osobie, która uzyskała dane odszkodowanie.";2. w ustępie 2 skreśla się wyrazy "lub przejęcia odpowiedzialności finansowej przez Fundusz".Artykuł 12W artykule 10 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:w ustępie1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"Roczne wkłady na rzecz Funduszu w odniesieniu do Umawiającego się Państwa dokonywane są przez każdą osobę, która w roku kalendarzowym określonym w artykule 12 ustęp 2 litera a) lub b), otrzymała ogółem ilości przekraczające 150000 ton:"Artykuł 13Skreśla się artykuł 11 Konwencji o funduszu z 1971 roku.Artykuł 14W artykule 12 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. w ustępie 1 zdanie wprowadzające skreśla się wyrazy "dla każdej osoby określonej w artykule 10";2. w ustępie 1 i) litera b) i c), skreśla się wyrazy "lub 5", a wyrazy "15 milionów franków" zastępuje się wyrazami "czterech milionów jednostek obliczeniowych";3. skreśla się ustęp 1 ii) litera b);4. w ustępie 1 ii) litera c) otrzymuje oznaczenie litery b), a litera d) otrzymuje oznaczenie litery c);5. w ustępie 2 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie"Zgromadzenie podejmuje decyzję co do całkowitej kwoty wnoszonych wkładów. Na podstawie tej decyzji, Dyrektor oblicza, w stosunku do każdego Umawiającego się Państwa, dla każdej osoby określonej w artykule 10, kwotę jej rocznego wkładu:";6. ustęp 4 otrzymuje brzmienie:"4. Roczny wkład jest wymagalny w terminie, jaki zostanie ustalony w przepisach wewnętrznych Funduszu. Zgromadzenie może podjąć decyzję w sprawie innego terminu płatności.";7 ustęp 5 otrzymuje brzmienie:"5. Zgromadzenie może podjąć decyzję, na warunkach, które będą określone w przepisach finansowych Funduszu, o dokonywaniu przesunięć pomiędzy środkami otrzymanymi zgodnie z artykułem 12 ustęp 2 litera a), a środkami otrzymanymi zgodnie z artykułem 12 ustęp 2 litera b).";8. skreśla się ustęp 6.Artykuł 15W artykule 13 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. ustęp 1 otrzymuje brzmienie:"1. Od kwoty każdego wkładu należnego na podstawie artykułu 12, którego termin płatności upłynął, pobiera się odsetki według stopy ustalonej zgodnie z przepisami wewnętrznymi Funduszu, z tym, że w zależności od okoliczności można ustalać odsetki w różnej wysokości."2. w ustępie 3 wyrazy "artykuły 10 i 11" zastępuje się wyrazami "artykuły 10 i 12", i skreśla się wyrazy "przez okres przekraczający trzy miesiące".Artykuł 16W artykule 15 Konwencji o funduszu z 1971 roku dodaje się nowy ustęp 4 w brzmieniu:"4. Jeżeli Umawiające się Państwo nie wypełnia swoich zobowiązań w zakresie przekazywania Dyrektorowi informacji określonych w ustępie 2, co powoduje stratę finansową Funduszu, dane Umawiające się Państwo jest zobowiązane do wyrównania Funduszowi takiej straty. Na podstawie zalecenia Dyrektora, Zgromadzenie podejmuje decyzję, czy Umawiające się Państwo ma zapłacić takie odszkodowanie."Artykuł 17Artykuł 16 Konwencji o funduszu z 1971 roku otrzymuje brzmienie:"Fundusz posiada Zgromadzenie i Sekretariat kierowany przez Dyrektora."Artykuł 18W artykule 18 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. w zdaniu wprowadzającym do tego artykułu skreśla się wyrazy "z zastrzeżeniem postanowień artykułu 26";2. skreśla się ustęp 8;3. ustęp 9 otrzymuje brzmienie:"9. Dążenie do zapewnienia równomiernego geograficznego pochodzenia członków oraz odpowiedniej reprezentacji tych Umawiających się Państw, które otrzymują największe ilości oleju kontrybucyjnego, przy powoływaniu tymczasowego lub stałego organu pomocniczego, jaki uzna za potrzebny, określaniu zasad jego działania i wyposażaniu go w uprawnienia konieczne do wykonywania funkcji, jakie mu powierzono, oraz zatwierdzaniu członków takiego organu. W odniesieniu do prac takiego organu pomocniczego można stosować, mutatis mutandis, przepisy regulaminu Zgromadzenia;"4. w ustępie 10 skreśla się wyrazy, "Komitetu Wykonawczego";5. w ustępie 11 skreśla się wyrazy, "Komitetowi Wykonawczemu";6. skreśla się ustęp 12.Artykuł 19W artykule 19 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. ustęp 1 otrzymuje brzmienie:"1. Zwyczajne sesje Zgromadzenia odbywają się raz w roku kalendarzowym i są zwoływane przez Dyrektora.";2. w ustępie 2 skreśla się wyrazy "Komitetu Wykonawczego lub".Artykuł 20Skreśla się artykuły 21–27 Konwencji o funduszu z 1971 roku oraz tytuł tych artykułów.Artykuł 21W artykule 29 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. ustęp 1 otrzymuje brzmienie:"1. Dyrektor jest głównym urzędnikiem administracji Funduszu. Z zastrzeżeniem instrukcji wydawanych mu przez Zgromadzenie, Dyrektor wykonuje funkcje wyznaczone mu w niniejszej Konwencji, przepisach wewnętrznych Funduszu i przez Zgromadzenie."2. w ustępie 2 litera e) skreśla się wyrazy "lub Komitetu Wykonawczego";3. w ustępie 2 litera f) skreśla się wyrazy "lub Komitetowi Wykonawczemu, w zależności od przypadku";4. ustęp 2 litera g) otrzymuje brzmienie:"g) sporządza, w porozumieniu z Przewodniczącym Zgromadzenia, i publikuje sprawozdanie z działalności Funduszu za poprzedni rok kalendarzowy;"5. w ustępie 2 litera h) skreśla się wyrazy "Komitetu Wykonawczego".Artykuł 22W artykule 31 ustęp 1 Konwencji o funduszu z 1971 roku skreśla się wyrazy "do Komitetu Wykonawczego i".Artykuł 23W artykule 32 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. w zdaniu wprowadzającym skreśla się wyrazy "i Komitecie Wykonawczym";2. w literze b) skreśla się wyrazy "i Komitetu Wykonawczego".Artykuł 24W artykule 33 Konwencji o funduszu z 1971 roku wprowadza się następujące zmiany:1. skreśla się ustęp 1;2. w ustępie 2 skreśla się numer ustępu;3. litera c) otrzymuje brzmienie:"c) utworzenia organów pomocniczych na podstawie artykułu 18 ustęp 9 oraz spraw odnoszących się do ich utworzenia."Artykuł 25Artykuł 35 Konwencji o funduszu z 1971 roku otrzymuje brzmienie"Artykuł 35Roszczenia odszkodowawcze na podstawie artykułu 4, wiążące się z wypadkami mającymi miejsce po dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji nie mogą być wysuwane w stosunku do Funduszu wcześniej niż sto dwadzieścia dni po tej dacie."Artykuł 26Po artykule 36 Konwencji o funduszu z 1971 roku dodaje się cztery nowe artykuły w brzmieniu:"Artykuł 36aPoniższe przepisy przejściowe mają zastosowanie w okresie, zwanym dalej "okresem przejściowym, rozpoczynającym się w dniu wejścia w życie niniejszej Konwencji i kończącym się w dniu wejścia w życie wypowiedzeń przewidzianych w artykule 31 Protokołu z 1992 roku w sprawie zmiany Konwencji o funduszu z 1971 roku:"a) w zastosowaniu postanowień artykułu 2 ustęp 1 litera a) niniejszej Konwencji, odesłanie do Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku obejmuje odesłanie do Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami z 1969 roku, w jej wersji oryginalnej lub w wersji zmienionej Protokołem z 1976 roku do tej Konwencji (określonej w niniejszym artykule, jako "Konwencja o odpowiedzialności z 1969 roku"), jak również do Konwencji o funduszu z 1971 roku;b) jeżeli wypadek doprowadził do powstania szkody spowodowanej zanieczyszczeniami, objętej niniejszą Konwencją, Fundusz wypłaca odszkodowanie każdej osobie, która doznała szkody wskutek zanieczyszczenia, tylko jeżeli i w zakresie, w jakim dana osoba nie mogła uzyskać pełnego i należytego odszkodowania z tytułu szkody na warunkach Konwencji o odpowiedzialności z 1969 roku, Konwencji o funduszu z 1971 roku oraz Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku, z tym, że w razie szkody spowodowanej zanieczyszczeniami wchodzącej w zakres niniejszej Konwencji w stosunku do Strony niniejszej Konwencji, lecz niebędacej Stroną Konwencji o funduszu z 1971 roku, Fundusz wypłaca odszkodowania każdej osobie, która doznała szkody wskutek zanieczyszczenia, tylko jeżeli i w zakresie, w jakim dana osoba nie mogłaby uzyskać pełnego i należytego odszkodowania, gdyby dane Państwo było stroną każdej z wyżej wymienionych Konwencji;c) w zastosowaniu artykułu 4 niniejszej Konwencji, kwota, jaka jest brana pod uwagę przy wyznaczaniu łącznej kwoty odszkodowania płatnego przez Fundusz obejmuje również kwotę ewentualnego odszkodowania faktycznie wypłaconą na podstawie Konwencji o odpowiedzialności z 1969 roku, oraz kwotę odszkodowania rzeczywiście wypłaconą lub uznaną za wypłaconą na podstawie Konwencji o funduszu z 1971 roku;d) artykuł 9 ustęp 1 niniejszej Konwencji ma również zastosowanie do praw nabytych na podstawie Konwencji o odpowiedzialności z 1969 roku.Artykuł 36b1. Z zastrzeżeniem ustępu 4 niniejszego artykułu, łączna kwota rocznych wkładów wnoszonych z tytułu oleju kontrybucyjnego, otrzymanego w jednym Umawiającym się Państwie w danym roku kalendarzowym nie przekracza 27,5 % całkowitej kwoty rocznych wkładów zgodnie z Protokołem z 1992 roku w sprawie zmiany Konwencji o funduszu z 1971 roku, w odniesieniu do tego roku kalendarzowego.2. Jeżeli stosowanie postanowień w artykułu 12 ustęp 2 i 3 spowodowałoby, że łączna kwota wkładów wnoszonych przez płatników w jednym Umawiającym się Państwie w danym roku kalendarzowym przekracza 27,5 % całkowitej kwoty wkładów, wkłady wnoszone przez wszystkich płatników w danym Państwie zostają zmniejszone pro rata, tak aby ich łączne wkłady wynosiły 27,5 % całkowitych rocznych wkładów na rzecz Funduszu, w odniesieniu do tego roku.3. Jeżeli wkłady wnoszone przez osoby w danym Umawiającym się Państwie zostają zmniejszone zgodnie z ustępem 2 niniejszego artykułu, wkłady wnoszone przez osoby we wszystkich pozostałych Umawiających się Państwach zostają zwiększone pro rata, tak, aby całkowita kwota wkładów wnoszonych przez wszystkie osoby zobowiązane do wnoszenia wkładów na rzecz Funduszu w omawianym roku kalendarzowym osiągnęła poziom całkowitej kwoty wkładów wyznaczony przez Zgromadzenie.4. Postanowienia ustępów 1–3 niniejszego artykułu obowiązują do czasu, gdy całkowita ilość oleju kontrybucyjnego, otrzymanego we wszystkich Umawiających się Państwach osiąga poziom 750000000 ton w roku kalendarzowym lub gdy mija okres pięciu lat od daty wejścia w życie omawianego Protokołu z 1992 roku, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.Artykuł 36cBez względu na postanowienia niniejszej Konwencji, w okresie obowiązywania zarówno Konwencji o funduszu z 1971 roku, jak i niniejszej Konwencji, w zarządzaniu Funduszem stosuje się poniższe postanowienia:a) Sekretariat Funduszu utworzonego na podstawie Konwencji o funduszu z 1971 roku (zwanego dalej "Funduszem z 1971 roku"), kierowany przez Dyrektora, może również funkcjonować jako Sekretariat i Dyrektor Funduszu;b) jeżeli, zgodnie z literą a), Sekretariat i Dyrektor Funduszu z 1971 roku również pełnią funkcję Sekretariatu i Dyrektora Funduszu, Fundusz jest reprezentowany przez przewodniczącego Zgromadzenia Funduszu, w przypadkach konfliktu interesów pomiędzy Funduszem z 1971 roku i Funduszem;c) Dyrektor oraz personel i eksperci przez niego wyznaczeni, wykonujący swoje obowiązki na podstawie niniejszej Konwencji i Konwencji o funduszu z 1971 roku, nie naruszają przepisów artykułu 30 niniejszej Konwencji, o ile wypełniają swoje obowiązki zgodnie z niniejszym artykułem;d) Zgromadzenie Funduszu stara się nie podejmować decyzji, które są niezgodne z decyzjami podjętymi przez Zgromadzenie Funduszu z 1971 roku. Jeżeli powstają różnice zdań odnoszące się do wspólnych zagadnień administracyjnych, Zgromadzenie Funduszu próbuje osiągnąć consensus ze Zgromadzeniem Funduszu z 1971 roku w duchu wzajemnej współpracy i z uwzględnieniem wspólnych celów obu organizacji;e) Fundusz może przejąć prawa, obowiązki i majątek Funduszu z 1971 roku, jeżeli tak postanowi Zgromadzenie Funduszu z 1971 roku, zgodnie z artykułem 44 ustęp 2 Konwencji o funduszu z 1971 roku;f) Fundusz zwraca Funduszowi z 1971 roku wszystkie koszty i wydatki związane z obsługą administracyjną wykonywaną przez Fundusz z 1971 roku na rzecz Funduszu.Artykuł 36dPostanowienia końcowePostanowieniami końcowymi niniejszej Konwencji są artykuły 28–39 Protokołu z 1992 roku w sprawie zmiany Konwencji o funduszu z 1971 roku. Zawarte w niniejszej Konwencji odesłania do Umawiających się Państw oznaczają odesłania do Umawiających się Państw wymienionego Protokołu."Artykuł 271. Konwencja o funduszu z 1971 roku oraz niniejszy Protokół są traktowane i interpretowane, przez Strony niniejszego Protokołu, jako jednolity dokument.2. Artykuły 1–36d Konwencji o funduszu z 1971 roku, zmienionej niniejszym Protokołem otrzymują nazwę: "Międzynarodowa konwencja o utworzeniu międzynarodowego funduszu odszkodowań za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami z 1992 roku" (Konwencja o funduszu z 1992 roku).POSTANOWIENIA KOŃCOWEArtykuł 28Podpisanie, ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie i przystąpienie1. Niniejszy Protokół zostaje otwarty do podpisu w Londynie od dnia 15 stycznia 1993 roku do dnia 14 stycznia 1994 roku przez każde Państwo, które podpisało Konwencję o odpowiedzialności z 1992 roku.2. Z zastrzeżeniem ustępu 4, niniejszy Protokół podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez Państwa, które go podpisały.3. Z zastrzeżeniem ustępu 4, niniejszy Protokół jest otwarty do przystąpienia przez Państwa, które go nie podpisały.4. Tylko te Państwa, które ratyfikowały, przyjęły, zatwierdziły Konwencję o odpowiedzialności z 1992 roku, lub do niej przystąpiły, mogą ratyfikować, przyjąć lub zatwierdzić niniejszy Protokół lub do niego przystąpić.5. Ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie następuje przez złożenie Sekretarzowi Generalnemu Organizacji odpowiedniego dokumentu.6. Państwo, będące Stroną niniejszego Protokołu, lecz niebędące Stroną Konwencji o funduszu z 1971 roku jest związane postanowieniami Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem, w stosunku do pozostałych Stron niniejszego Protokołu, ale nie jest związane postanowieniami Konwencji o funduszu z 1971 roku w stosunku do Stron wymienionej Konwencji.7. Każdy dokument ratyfikacyjny, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia złożony po wejściu w życie poprawki do Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem, uważa się za mający zastosowanie do Konwencji ze zmianami wprowadzonymi przez tę poprawkę.Artykuł 29Informacje o oleju kontrybucyjnym1. Przed wejściem niniejszego Protokołu w życie w odniesieniu do danego Państwa, Państwo to, składając dokument określony w artykule 28 ustęp 5, a następnie corocznie w terminie ustalonym przez Sekretarza Generalnego Organizacji, podaje do jego wiadomości nazwę i adres osoby, która w odniesieniu do tego Państwa będzie odpowiedzialna za wnoszenie wkładu na rzecz Funduszu zgodnie z artykułem 10 Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem, jak również dane na temat odnośnych ilości oleju kontrybucyjnego, otrzymanego przez każdą taką osobę na terytorium danego Państwa w poprzednim roku kalendarzowym.2. W okresie przejściowym Dyrektor, w imieniu Stron, corocznie podaje do wiadomości Sekretarza Generalnego Organizacji dane na temat ilości oleju kontrybucyjnego, otrzymanego przez osoby zobowiązane do wnoszenia wkładów na rzecz Funduszu na podstawie artykułu 10 Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem.Artykuł 30Wejście w życie1. Niniejszy Protokół wchodzi w życie po upływie dwunastu miesięcy od dnia, w którym zostają spełnione następujące warunki:a) co najmniej osiem Państw złoży Sekretarzowi Generalnemu Organizacji dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenie lub przystąpienia, orazb) Sekretarz Generalny Organizacji otrzyma informacje zgodnie z artykułem 29, że osoby, które zgodnie z artykułem 10 Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem, są zobowiązane są do wnoszenia wkładów, otrzymały w poprzednim roku kalendarzowym, całkowitą ilość oleju kontrybucyjnego, wynoszącą co najmniej 450000000 ton.2. Jednakże niniejszy Protokół nie wchodzi w życie przed wejściem w życie Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku.3. W stosunku do każdego Państwa, które ratyfikuje, przyjmuje i zatwierdza niniejszy Protokół lub do niego przystępuje po spełnieniu warunków wejścia w życie określonych w ustępie 1, Protokół wchodzi w życie po upływie dwunastu miesięcy od daty złożenia przez to Państwo odpowiedniego dokumentu.4. W czasie składania swojego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, każde Państwo może, w odniesieniu do niniejszego Protokołu, oświadczyć, że do celów niniejszego artykułu tego rodzaju dokument nie wejdzie w życie przed upływem sześciomiesięcznego okresu określonego w artykule 31.5. Każde Państwo, które złożyło oświadczenie zgodnie z poprzednim ustępem może je wycofać w dowolnym czasie poprzez powiadomienie Sekretarza Generalnego Organizacji. Każde takie wycofanie wchodzi w życie z dniem otrzymania powiadomienia, a każde Państwa wycofujące jest uważane za państwo, które w tym dniu złożyło dokument ratyfikacyjny, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszego Protokołu.6. Uważa się, że Państwo, które złożyło oświadczenie na podstawie artykułu 13 ustęp 2 Protokołu z 1992 roku w sprawie zmiany Konwencji o odpowiedzialności z 1969 roku, złożyło oświadczenie na podstawie ustępu 4 niniejszego artykułu. Uważa się, że wycofanie takiego oświadczenia na podstawie artykułu 13 ustęp 2 jest wycofaniem również w rozumieniu ustepu 5 niniejszego artykułu.Artykuł 31Wypowiedzenie Konwencji z roku 1969 i 1971Z zastrzeżeniem artykułu 30, w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym zostają spełnione poniższe wymogi:a) co najmniej osiem Państw stanie się Stronami niniejszego Protokołu lub złoży Sekretarzowi Generalnemu Organizacji dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, nawet z zastrzeżeniem artykułu 30 ustęp 4; orazb) Sekretarz Generalny Organizacji otrzyma informacje zgodnie z artykułem 29, że te osoby, które są lub będą zobowiązane do wnoszenia wkładów na podstawie artykułu 10 Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem, otrzymały w poprzednim roku kalendarzowym całkowitą ilość co najmniej 750000000 ton oleju kontrybucyjnego;każda Strona niniejszego Protokołu oraz każde Państwo, które złożyło dokument ratyfikacyjny, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, nawet z zastrzeżeniem artykułu 30 ustęp 4, wypowiada, jeżeli jest jej stroną, Konwencję o funduszu z 1971 roku i Konwencję o odpowiedzialności z 1969 roku po upływie dwunastu miesięcy od wygaśnięcia wyżej wymienionego okresu sześciomiesięcznego.Artykuł 32Rewizja i poprawki1. Organizacja może zwołać konferencję w celu rewizji lub wprowadzenia poprawek do Konwencji o funduszu z 1992 roku.2. Organizacja zwołuje konferencje Państw Stron w celu rewizji lub wprowadzenia poprawek do Konwencji o funduszu z 1992 roku na wniosek nie mniej niż jednej trzeciej wszystkich Umawiających się Państw.Artykuł 33Zmiana limitów odszkodowań1. Na wniosek co najmniej jednej czwartej wszystkich Umawiających się Państw, każda propozycja zmiany limitów kwot odszkodowania ustanowionych w artykule 4 ustęp 4 Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem, zostaje przekazana przez Sekretarza Generalnego wszystkim członkom Organizacji oraz wszystkim Umawiającym się Państwom.2. Każdą zmianę wnioskowaną i rozpowszechnioną w powyższy sposób, przedkłada się Komitetowi Prawnemu Organizacji do rozpatrzenia w terminie co najmniej sześciu miesięcy od daty jej rozpowszechnienia.3. Wszystkie Umawiające się Państwa Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem, niezależnie od ich członkostwa w Organizacji, mają prawo uczestniczyć w pracach Komitetu Prawnego związanych z rozpatrzeniem i przyjęciem zmian.4. Zmiany przyjmuje się większością dwóch trzecich głosów Umawiających się Państw obecnych i biorących udział w głosowaniu na posiedzeniu Komitetu Prawnego, poszerzonego zgodnie z postanowieniami ustępu 3, pod warunkiem obecności co najmniej połowy Umawiających się Państw podczas głosowania.5. Stanowiąc w sprawie wniosku o zmianę limitów, Komitet Prawny uwzględnia doświadczenie związane z wypadkami, w szczególności wysokość szkody z nich wynikającej oraz zmianami w wartościach pieniężnych. Komitet bierze również pod uwagę związek pomiędzy limitami określonymi w artykule 4 ustęp 4 Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem, a limitami określonymi w artykule V ustęp 1 Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami z 1992 roku.6. a) Żadnej zmiany limitów na podstawie niniejszego artykułu nie można rozpatrywać przed dniem 15 stycznia 1998 roku ani też przed upływem pięciu lat od daty wejścia w życie poprzedniej zmiany dokonanej na podstawie niniejszego artykułu. Żadnej zmiany limitów na podstawie niniejszego artykułu nie można rozpatrywać przed wejściem niniejszego protokołu w życie.b) Limit nie może być zwiększony w sposób prowadzący do przekroczenia kwoty odpowiadającej limitowi ustanowionemu w Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem, powiększanemu o 6 % rocznie, liczonych na zasadach procentu składanego od dnia 15 stycznia 1993 roku.c) Limit nie może być zwiększony w sposób prowadzący do przekroczenia kwoty odpowiadającej limitowi ustanowionemu w Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem, pomnożonej przez trzy.7. Każdej zmiana przyjęta zgodnie z ustępem 4 jest notyfikowana przez Organizację wszystkim Umawiającym się Państwom. Zmianę uważa się za zaakceptowaną po upływie osiemnastu miesięcy od daty notyfikacji, chyba że w tym okresie nie mniej niż jedna czwarta Państw stanowiących Umawiające się Państwa w czasie przyjęcia zmiany przez Komitet Prawny, przekaże Organizacji informację o nieprzyjęciu zmiany, a w takim przypadku zmiana zostaje odrzucona i nie wywołuje żadnych skutków.8. Zmiana, którą uznano za przyjętą zgodnie z ustępem 7, wchodzi w życie po upływie osiemnastu miesięcy od daty jej przyjęcia.9. Każde Umawiające się Państwo jest związane zmianą, chyba że wypowie ono niniejszy Protokół zgodnie z artykułem 34 ustęp 1 i 2, co najmniej na sześć miesięcy przed wejściem w życie zmiany. Takie wypowiedzenie nabiera mocy z chwilą wejścia w życie zmiany.10. W przypadku gdy zmiana została przyjęta przez Komitet Prawny, ale nie upłynął jeszcze osiemnastomiesięczny okres wymagany na jej akceptację, Państwo, które zostanie Umawiającym się Państwem w tym okresie, jest związane zmianą, jeżeli wejdzie ona w życie. Państwo, które staje się Umawiającym się Państwem po upływie tego okresu, jest związane zmianą zaakceptowaną zgodnie z ustępem 7. W przypadkach, o których mowa w niniejszym ustępie, Państwo jest związane zmianą z chwilą jej wejścia w życie lub z chwilą wejścia niniejszego Protokołu w życie w stosunku do tego Państwa, o ile następuje to później.Artykuł 34Wypowiedzenie1. Każda Strona może wypowiedzieć niniejszy Protokół w każdym czasie po dacie jego wejścia w życie w stosunku do danej Strony.2. Wypowiedzenia następuje przez złożenie dokumentu Sekretarzowi Generalnemu Organizacji.3. Wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie dwunastu miesięcy lub dłuższego okresu, o którym mowa w dokumencie wypowiedzenia, od daty jego złożenia Sekretarzowi Generalnemu Organizacji.4. Wypowiedzenie Konwencji o odpowiedzialności z 1992 roku uważa się za wypowiedzenie niniejszego Protokołu. Wypowiedzenie takie staje się skuteczne z dniem, w którym wypowiedzenie Protokół z 1992 roku w sprawie zmiany Konwencji o odpowiedzialności z 1969 roku staje się skuteczne zgodnie z artykułem 16 tego Protokołu.5. Uważa się, że każde Umawiające się Państwo będące Stroną niniejszego Protokołu, które nie wypowiedziało Konwencji o funduszu z 1971 roku i Konwencji o odpowiedzialności z 1969 roku w trybie wymaganym w artykule 31, wypowiada niniejszy Protokół ze skutkiem po upływie dwunastu miesięcy licząc od wygaśnięcia sześciomiesięcznego okresu wymienionego w powołanym artykule. Uważa się, że każda Strona niniejszego Protokołu, która składa dokument ratyfikacyjny, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do Konwencji o odpowiedzialności z 1969 roku po dniu, w którym wypowiedzenie przewidziane w artykule 31 wchodzi w życie, wypowiedziała niniejszy Protokół z dniem, w którym taki dokument staje się skuteczny.6. Wypowiedzenie przez którąkolwiek Stronę niniejszego Protokołu Konwencji o funduszu z 1971 roku zgodnie z artykułem 41 tej Konwencji nie jest w żaden sposób interpretowane jako wypowiedzenie Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem.7. Bez względu na wypowiedzenie niniejszego Protokołu przez Stronę zgodnie z niniejszym artykułem, wszelkie postanowienia niniejszego Protokołu odnoszące się do zobowiązań w zakresie wnoszenie wkładów na mocy artykułu 10 Konwencji o funduszu z 1971 roku zmienionej niniejszym Protokołem nadal ma zastosowanie w odniesieniu do wypadku określonego w artykule 12 ustęp 2 litera b), powołanej zmienionej Konwencji i mającego miejsce przed tym, jak wypowiedzenie staje się skuteczne.Artykuł 35Nadzwyczajne sesje Zgromadzenia1. Każde Umawiające się Państwo może w ciągu 90 dni od daty złożeniu dokumentu wypowiedzenia wystąpić z wnioskiem do Dyrektora o zwołanie nadzwyczajnej sesji Zgromadzenia, jeżeli uzna, iż w wyniku wypowiedzenia znacznie wzrośnie poziom wkładów przypadających na pozostałe Umawiające się Państwa. Dyrektor zwołuje sesję Zgromadzenia na dzień przypadający nie wcześniej, niż po upływie sześćdziesięciu dni od otrzymania wniosku.2. Dyrektor może zwołać nadzwyczajną sesję Zgromadzenia, z własnej inicjatywy, w ciągu sześćdziesięciu dni od złożenia dokumentu wypowiedzenia, jeżeli uzna, że w wyniku takiego wypowiedzenia znacznie wzrośnie poziom wkładów przypadających na pozostałe Umawiające się Państwa.3. Jeżeli na sesji nadzwyczajnej, zwołanej zgodnie z ustępem 1 lub 2, Zgromadzenie uzna, że w wyniku wypowiedzenia znacznie wzrośnie poziom wkładów przypadających na pozostałe Umawiające się Państwa, każde z tych Państw może, nie później niż w ciągu stu dwudziestu dni przed terminem, w którym takie wypowiedzenie staje się skuteczne, wypowiedzieć niniejszy Protokół ze skutkiem od tej samej daty.Artykuł 36Wygaśnięcie1. Niniejszy Protokół traci moc w dniu, w którym liczba Umawiających się Państw spada poniżej trzech.2. Państwa, które będą związane niniejszym Protokołem w dniu poprzedzającym utratę przez niego mocy, umożliwiają Funduszowi wykonywanie jego funkcji określonych w artykule 37 i wyłącznie do tego celu pozostaną związane niniejszym Protokołem.Artykuł 37Likwidacja Funduszu1. Jeżeli niniejszy Protokół traci moc, Fundusz jednak:a) wypełnia swoje zobowiązania w odniesieniu do każdego wypadku mającego miejsce przed utratą mocy przez niniejszy Protokół; orazb) jest uprawniony do wykonywania swoich praw dotyczących wkładów w takim zakresie, w jakim wkłady te są niezbędne do wypełnienia jego zobowiązań na podstawie postanowień litery a), w tym pokrycia niezbędnych do tego celu kosztów administracyjnych Funduszu.2. Zgromadzenie podejmuje wszelkie właściwe środki w celu zakończenia likwidacji Funduszu, w tym sprawiedliwy podział wszelkiego pozostałego majątku między te osoby, które wniosły wkłady na rzecz Funduszu.3. Do celów niniejszego artykułu Fundusz pozostaje sobą prawną.Artykuł 38Depozytariusz1. Niniejszy Protokół i wszelkie zmiany przyjęte na podstawie artykułu 33 zostają złożone Sekretarzowi Generalnemu Organizacji.2. Sekretarz Generalny Organizacji:a) informuje wszystkie Państwa, które podpisały niniejszy Protokół lub do niego przystąpiły o:i) każdym nowym podpisie lub złożeniu oficjalnego dokumentu, wraz z podaniem daty jego podpisania lub złożenia;ii) każdym oświadczeniu i każdej notyfikacji na podstawie artykułu 30, w tym o oświadczeniach i wycofaniach uważanych za dokonane zgodnie z powołanym artykułem;iii) dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu;iv) terminie, w jakim należy składać wypowiedzenia przewidziane w artykule 31;v) każdym wniosku o zmianę limitów kwot odszkodowań złożonym zgodnie z artykułem 33 ustęp 1;vi) każdej zmianie przyjętej zgodnie z artykułem 33 ustęp 4;vii) każdej zmianie uważanej za zaakceptowaną zgodnie z artykułem 33 ustęp 7, wraz z podaniem dnia wejścia w życie tej zmiany zgodnie z ustępem 8 i 9 tego artykułu;viii) złożeniu oficjalnego dokumentu wypowiedzenia niniejszego Protokołu, wraz z podaniem daty jego złożenia i terminu, w jakim staje się ono skuteczne;ix) wypowiedzeniu uważanym za dokonane zgodnie z artykułem 34 ustęp 5;x) wszelkim innym powiadomieniu wymaganym jakimkolwiek artykułem niniejszego Protokołu;b) przekazuje uwierzytelnione kopie niniejszego Protokołu wszystkim Państwom-Sygnatariuszom oraz wszystkim Państwom, które przystępują do Protokołu.3. Niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego Protokołu, jego tekst zostaje przekazany przez Sekretarza Generalnego Organizacji do Sekretariatu Organizacji Narodów Zjednoczonych w celu zarejestrowania i ogłoszenia zgodnie z artykułem 102 Karty Narodów Zjednoczonych.Artykuł 39JęzykiNiniejszy Protokół zostaje sporządzony w jednym egzemplarzu w języku arabskim, chińskim, angielskim, francuskim, rosyjskim i hiszpańskim, przy czym wszystkie teksty są jednakowo autentyczne.SPORZĄDZONO W LONDYNIE, dwudziestego siódmego listopada tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego roku.NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, podpisali niniejszy Protokół.--------------------------------------------------


type: other

text:
Ochranné pospájanie v praxi - Časopis Elektro - Odborné časopisy
 Ochranné pospájanie v praxi
 Ing. Igor Maas, elektrotechnik špecialista pre vykonávanie
 odborných prehliadok a odborných skúšok elektrických zariadení
 Príspevok sa zaoberá niektorými nedostatkami pri projektovaní a inštalácii ochranného pospájania, ktoré autor zistil pri pravidelných odborných prehliadkach a odborných skúškach (OPaOS).
 Norma STN 33 2000-4-41:2000 Elektrické inštalácie budov. Časť 4: Zaistenie bezpečnosti. Kapitola 41: Ochrana pred úrazom elektrickým prúdom, článkom č. 413.1.2.1 zaviedla do praxe hlavné pospájanie a hlavnú uzemňovaciu svorku.
 Hoci išlo o novinku v názvosloví a usporiadaní inštalácie, absolútna novinka to nebola, lebo niektoré podobné požiadavky, ako sú v uvedenom článku (súčasné názvoslovie a požiadavky pozri ďalej), obsahovala aj ČSN (STN) 34 1010 účinná v rokoch 1965 – 2000, kde bolo v čl. 73 písmeno e) ustanovenie: „Ak sa v obvode rozvodnej siete alebo v objekte s el. zariadením vyskytnú zvlášť dobré uzemnenia (napr. kovové konštrukcie budov, vodovodné potrubie apod.), musia sa spojiť s nulovacím vodičom ...“.
 V roku 2007 vydaná STN 33 2000-4-41 zmenila názov spomínaného pospájania a zmenený bol aj text článku, ktorý sa ochranným pospájaním zaoberá. V súčasnosti sa pre toto pospájanie používa termín „ochranné pospájanie“ a v článku 411.3.1.2 STN 33 2000-4-41 je preň o.i. predpísané: „V každej budove musí byť k ochrannému pospájaniu pripojený uzemňovací vodič, hlavná uzemňovacia svorka/prípojnica a nasledujúce vodivé časti:
 kovové potrubia napájajúce technické zariadenia budov, napríklad plyn, voda,
 konštrukčné cudzie vodivé časti, ak sú prístupné pri normálnom používaní, kovové systémy ústredného kúrenia a klimatizácie,
 kovové armatúry železobetónovej konštrukcie, ak sú armatúry prístupné a spoľahlivo prepojené.
 Ak takéto vodivé časti prichádzajú zvonka do budovy, musia byť navzájom spojené vnútri budovy tak blízko od miesta vstupu, ako je to možné. Vodiče na ochranné pospájanie musia vyhovovať HD 60364-5-54.“
 V citovanom článku (na rozdiel od STN 33 2000-4-41:2000) nie je už žiadna zmienka o ochrannom vodiči, ale že je na ochranné pospájanie pripojený, vyplýva napr. aj z STN 33 2000-5-54:2008 (pozri ďalej).
 Otázna je však zmena názvu, lebo názov „ochranné pospájanie“ (bez ďalšieho spresnenia) môže viesť k neprehľadnosti. Podľa STN IEC 60050-195 Medzinárodný elektrotechnický slovník. Kapitola 195: Uzemňovanie a ochrana pred úrazom elektrickým prúdom, čl. 95-01-15 je: „Ochranné pospájanie: Pospájanie na zaistenie bezpečnosti.“ To znamená, že sa pre označenie pospájania uvedeného v čl. 411.3.1.2 používa všeobecný termín bez bližšej špecifikácie. Pritom sa v STN 33 2000-4-41 okrem ochranného pospájania spomínaného v čl. 411.3.1.2 vyskytujú viaceré pospájania slúžiace na zaistenie
 bezpečnosti a k nim prislúchajúce vodiče pospájania, napríklad:
 doplnkové ochranné pospájanie (čl. 415.2);
 neuzemnené miestne pospájanie (čl. C.2), ktoré by sa pri striktnom dodržaní názvoslovia malo nazývať: „Neuzemnené miestne ochranné pospájanie“;
 spojenie izolovanými neuzemnenými vodičmi pospájania (v súvislosti s elektrickým oddelením v čl.C3.4). Presnejšie by malo byť: „Spojenie izolovanými neuzemnenými vodičmi ochranného pospájania“;
 sústava pospájania v súlade s C3.4. (čl C3.5). Aj tu by malo byť: „Sústava ochranného pospájania v súlade s C3.4“.
 Čiže termín ochranné pospájanie sa vyskytuje (alebo by sa – pri dodržaní správneho názvoslovia – mal vyskytovať) v súvislosti s viacerými ochrannými opatreniami a tieto „ochranné pospájania“ nie sú v STN 33 2000-4-41 (okrem doplnkového ochranného pospájania) dôsledne rozlíšené. Za týchto okolností by iste bolo prehľadnejšie, keby sa ochranné pospájanie spomínané v čl. 411.3.1.2 nazývalo napríklad „hlavné ochranné pospájanie“. K prehľadnosti neprispieva ani STN 33 2000-5-54, lebo termín „ochranný vodič“, ktorý je (podobne ako ochranné pospájanie) všeobecným termínom, používa nie vždy s bližšou špecifikáciou. Pritom v čl. 543.2.1 ako druhy ochranných vodičov uvádza ich rozdelenie prakticky iba podľa konštrukcie vedení, ktorých sú súčasťou.
 Ak by norma spresnila názvy ochranných vodičov a rozdelila ich aj podľa účelu, tak by to iste pomohlo. Napríklad: v norme je použitý siahodlhý (aj keď presný) názov: „vodič na ochranné pospájanie určený na doplnkové pospájanie“. Je zaujímavé, že napr. STN 33 2000-6 sa tomuto siahodlhému názvu vyhla a v článku 61.3.2 hovorí (jednoducho) o vodičoch na doplnkové pospájanie. Ak by sa zaviedlo rozdelenie ochranných vodičov podľa účelu, napr. na vodiče na hlavné ochranné pospájanie, vodiče na doplnkové pospájanie, ochranné vodiče na ochranu pri poruche atď., tak by sa v texte mohlo používať označenie: vodiče hlavného pospájania, vodiče doplnkového pospájania, vodiče na ochranu pri poruche atď. Že to možné je, naznačuje spomínaná STN 33 2000-6.
 Prvým nedostatkom, s ktorým sa pri OPaOS ochranného pospájania (aj celej elektrickej inštalácie) možno stretnúť a z ktorého zrejme vyplýva väčšina ostatných nedostatkov, je nekvalitná, nekompletná alebo úplne chýbajúca dokumentácia. Stále častejšie sa stáva, že pri OPaOS sú k dispozícii (ak vôbec) iba jednopólové schémy rozvodných zariadení, prípadne ako výkres skutočného vyhotovenia je označený každý výkres, ktorý má aspoň z diaľky normalizovaný formát.
 Ochranné pospájanie je jednou z najdôležitejších častí el. inštalácie a fakt, že neexistuje k nemu žiadna dokumentácia, resp. že celá problematika ochranného pospájania je vybavená v technickej správe vetou: „na ochranné pospájanie sa pripoja ...“, svedčí o odbornej úrovni nielen projektanta, ale aj investora a ak to revízny technik nevytkne, tak aj revízneho technika.
 Preto je účelné zopakovať, že dokumentácia ochranného pospájania má prinajmenšom obsahovať:
 výkres trás vodičov, ich uloženie, dimenzie, farebné značenie, označenie vedení a miesta pripojenia na predpísané vodivé časti;
 spôsob pripojenia na časti uvedené v predchádzajúcom bode, t.j. druhy a dimenzie príslušných svoriek prípadne ich príslušenstva;
 dimenziu a spôsob vyhotovenia hlavnej uzemňovacej svorky/prípojnice (ďalej len HUS), pričom je vhodné počítať s rezervnými miestami pre pripájanie, jej umiestnenie a označenie.
 Pre úplnosť: Dimenzie a spoje ochranných vodičov rieši STN 33 2000-5-54 (pozri ďalej), ich farebné značenie je v STN EN 60446, uloženie v STN 33 2000-5-52. Z trasy vedenia na výkrese musí byť zrejmé, v ktorom priestore a pri rozsiahlejších priestoroch aj v ktorej jeho časti, je vodič pripojený k chránenému zariadeniu a po vyhotovení inštalácie musí byť jeho označenie v súlade s výkresom a musí byť z neho jednoznačne jasné, že ide o začiatok a koniec toho istého vodiča. Z toho ďalej vyplýva, že označenie typu: „voda“ je akceptovateľné, iba keď je aj na druhom konci vodiča a nie iba pri HUS, lebo potrubia, na ktoré sú vodiče pripojené, sú veľmi často neoznačené, sú nad podhľadmi a s ich identifikáciou bývajú značné problémy. (Nevedno, čo a komu bráni, aby sa pri označovaní týchto vodičov riadil podobnými pravidlami, aké sa používajú pri označovaní káblov).
 Na záver tejto časti: Problému je venovaný taký priestor preto, lebo zatiaľ sa pre kvalifikáciu revízneho technika nevyžadujú stopárske ani jasnovidecké schopnosti a bez úplnej a kvalitnej dokumentácie skutočného vyhotovenia inštalácie je často nemožné vykonať jej kompletnú a korektnú OPaOS.
 Druhým problémom, na ktorý možno pri OPaOS naraziť, je vyhotovenie a umiestnenie HUS a pripájanie vodičov k nej – pozri obr. 1, na ktorom je vidno väčšinu nevhodných riešení vyskytujúcich sa v praxi.
 Obr. 1 ukazuje, ako sa umiestnenie HUS (na čelnej stene vľavo hore) nemá riešiť a ako sa prívody k nej nemajú inštalovať:
 HUS nie je označená. V tomto prípade to je to o to dôležitejšie, že pri revízii sa našla vo vzdialenejšej časti objektu podobná prípojnica, na ktorú boli pripojené vodič PEN, potrubia vody, ÚK, kovový káblový žľab, uzemňovací vodič a vodiče doplnkového ochranného pospájania.
 Umiestnenie HUS vo výške cca 3 m od podlahy v pomerne stiesnených podmienkach nie je ideálne pre pravidelné odpájanie vodičov a meranie ich spojitosti. Hlavný rozvádzač (RH) je ca 1 m ďaleko a pri vhodnom konštrukčnom riešení RH mohla byť HUS jeho súčasťou.
 K tomu, aby sa dal uzemňovací vodič (FeZn Ø 8 mm) z HUS odpojiť (vytiahnuť zo zdierkovej svorky), bolo ho nutné z roštu demontovať.
 Na obr. 1 vidno, že uzemňovací vodič je po celej svojej trase vodivo spojený s káblovým roštom. Nie je však vidno, že vedenie na rošte je cca do výšky 1,5 m od podlahy chránené krytom pred mechanickým poškodením. Tento kryt bolo tiež potrebné demontovať a overiť, že káblový rošt nie je spojený so žiadnou neživou alebo cudzou vodivou časťou. V praxi sa totiž dosť často stáva, že takýto rošt je nerozoberateľne vodivo spojený s kovovými podperami rúr vody, ÚK a pod., prípadne náhodne spojený s rôznymi konštrukciami, ktoré sú spojené s ochranným vodičom a pod., a pritom jediným rozoberateľným miestom je iba HUS, t.j. uzemňovací vodič nemá osobitnú uzemňovaciu (skúšobnú) svorku. V takom prípade sa – pre overenie spojitosti, ale aj pre meranie odporu uzemnenia – musí vodič po celej dĺžke z roštu odpojiť, čo sa nie vždy dá a potom je korektné meranie spojitosti prípadne odporu uzemnenia nemožné.
 V STN 33 2000-5-54:2008 Elektrické inštalácie nízkeho napätia. Časť 5-54: výber a stavba elektrických zariadení. Uzemňovacie sústavy, ochranné vodiče a vodiče na ochranné pospájanie sa v čl. 542.4.1 o. i. píše: „V každej inštalácii, v ktorej sa použije ochranné pospájanie, musí sa zriadiť hlavná uzemňovacia svorka, s ktorou sa musia spojiť:
 vodiče na ochranné pospájanie,
 uzemňovacie vodiče,
 vodiče na funkčné uzemnenie, ak sa vyžadujú.
 Poznámka 1: Nie je zámerom pripojiť každý jednotlivý ochranný vodič priamo na hlavnú uzemňovaciu svorku, ak sú tieto vodiče pripojené na túto svorku cez iné ochranné vodiče.“
 Na predchádzajúci článok nadväzuje čl. 542.4.2 tejže normy, kde je uvedené: „Každý vodič pripojený na hlavnú uzemňovaciu svorku sa musí dať samostatne odpojiť. Tento spoj musí byť spoľahlivý a rozpojiteľný iba pomocou nástroja.
 Poznámka: Takýto prostriedok na odpojenie možno vhodne kombinovať s hlavnou uzemňovacou svorkou tak, aby bolo možné merať odpor uzemňovacej sústavy.“
 Autor nie je kompetentný robiť výklad noriem, ale v súvislosti s týmito článkami upozorňuje:
 a) z článkov nevyplýva, že HUS nemôže byť súčasťou rozvodného zariadenia, napríklad hlavného rozvádzača (pozri aj komentár k obr.1);
 b) použitie poznámky 1 k čl. 542.4.1 môže viesť k rôznym „zaujímavým“ riešeniam, napríklad: ak je prívod do hlavného rozvádzača objektu (RH) CYKY 4 × 120 mm2, tak by jeho pripojenie na HUS z RH malo byť (podľa tab. 54.3 STN 33 2000-5-54) vyhotovené minimálne vodičom s prierezom Cu jadra 70 mm2, lebo (prísne vzaté) ide o ochranný vodič pripojený na HUS a nie o vodič ochranného pospájania. Ak sa však pripojí „cez iné ochranné vodiče“, napr. cez ochranný vodič podružnej rozvodnice napájanej z RH káblom CYKY 5 × 4 mm2, ktorá môže byť k HUS bližšie, tak pre takéto pripojenie, podľa uvedenej tabuľky, postačí vodič s prierezom Cu jadra 4 mm2. Inými slovami sa tu žiada, aby bola norma konkrétnejšia a hovorila napr. o tom, že pripojiť na HUS treba (v prvom rade) ochranný vodič prívodu do objektu a to priamo a nie prostredníctvom „iných ochranných vodičov“. Preto, že to norma neuvádza, treba rozhodnúť, ktoré z riešení je správne. Názor autora je, že ani jedno. Názor sa opiera o definíciu hlavnej uzemňovacej svorky/prípojnice, ktorá je v STN 33 2000-5-54, čl. 541.3.2: „Hlavná uzemňovacia svorka (hlavná uzemňovacia prípojnica): svorka alebo prípojnica, ktorá je súčasťou uzemňovacej sústavy elektrickej inštalácie; umožňuje elektrické pripojenie niekoľkých vodičov z dôvodu uzemnenia.“
 A v takomto prípade autor nevidí dôvod pripájať na HUS ochranný vodič väčšej dimenzie, ako je pripojený uzemňovací vodič. Presnejšie povedané: treba použiť takú dimenziu ochranného vodiča, aby jeho vodivosť na jednotku dĺžky nebola menšia ako vodivosť uzemňovacieho vodiča na tú istú jednotku dĺžky. Samozrejme pri rešpektovaní ostatných ustanovení STN 33 2000-5-54.
 Tento bod možno uzavrieť konštatovaniami:
 je nedostatkom normy, ak umožňuje dve diametrálne odlišné riešenia a obe nesprávne;
 je nedostatkom normy, ak sa k technicky správnemu riešeniu treba dopracovať uvedeným postupom, z ktorého aplikáciou sa zatiaľ autor v praxi nestretol;
 c) ak by čitateľ chcel uplatniť poznámku 1 k čl. 542.4.1 pre vodiče na ochranné pospájanie, tak treba byť nadmieru opatrný a pri projektovaní aj pri realizácii treba zohľadniť, že STN 33 2000-6:2007 Elektrické inštalácie nízkeho napätia. Časť 6: Revízia v čl. 61.3.2 predpisuje skúšku spojitosti vodičov na ochranné pospájanie a vodičov na doplnkové pospájanie. To pri overovaní pripojenia na HUS znamená: odpojiť z HUS príslušný vodič, napr. ten, ktorým je pripojené potrubie ústredného kúrenia (ÚK) a vhodným spôsobom zistiť jeho spojitosť. Takýto postup je nevyhnutný preto, lebo prakticky v každej inštalácii existuje viacero „náhodných“ spojení medzi ochranným vodičom (a teda aj medzi HUS) a rôznymi potrubiami, napr.: potrubie ÚK je s ochranným vodičom bežne spojené cez obehové čerpadlo, plynové potrubie (aj potrubie ÚK) cez plynový kotol ÚK, vodovodné potrubie cez el. ohrievač vody atď. Podobne môžu byť rôzne potrubia „náhodne“ spojené cez kovovú podperu, na ktorej sú uložené a pod.
 Z toho tiež vyplýva, že text poznámky v čl. 542.4.2 by mal správnejšie znieť: „Takýto prostriedok na odpojenie možno vhodne kombinovať s hlavnou uzemňovacou svorkou tak, aby bolo možné merať odpor uzemňovacej sústavy a spojitosť ochranných vodičov.“
 Ďalším problémom, ktorý úzko súvisí s predchádzajúcou časťou, je dimenzovanie vodičov ochranného pospájania a pripájanie ochranných vodičov na HUS. Ochrannými vodičmi sa zaoberá STN 33 2000-5-54 kapitola 543 a o ochranných vodičoch na ochranné pospájanie sa píše v kap. 544. Pre vodiče na ochranné pospájanie určené na pripojenie na hlavnú uzemňovaciu svorku je v čl. 544.1.1 uvedené: „Prierez vodičov na ochranné pospájanie, ktoré sú určené na ochranné pospájanie podľa článku 411.3.1.2 z HD 60364-4-41 (poznámka autora: tento HD je obsiahnutý v STN 33 2000-4-41:2007. Príslušný článok pozri vyššie) a ktoré sú pripojené na hlavnú uzemňovaciu svorku podľa 542.4, nesmú mať prierez menší ako:
 6 mm2 meď, alebo
 16 mm2 hliník, alebo
 50 mm2 oceľ.“
 Ako ochranný vodič alebo vodiče na ochranné pospájanie sa – podľa čl. 543.2.3 – nemôžu použiť nasledujúce kovové časti:
 kovové vodovodné potrubie,
 potrubia obsahujúce horľavé plyny alebo kvapaliny,
 konštrukčné časti vystavené mechanickému namáhaniu v normálnej prevádzke,
 ohybné alebo poddajné kovové elektroinštalačné rúrky, ak nie sú skonštruované na tieto účely,
 ohybné kovové časti,
 podperné vodiče,
 káblové rošty a káblové lávky.
 Ako bolo spomenuté, problémom je aj pripájanie ochranných vodičov na HUS, resp. spôsob akým sa to v niektorých prípadoch v praxi realizuje: autor nie raz zistil, že s HUS je spojená PEN prípojnica hlavného rozvádzača objektu a okrem toho sú – osobitným vodičom – pripojené na HUS aj PEN prípojnice podružných rozvodných zariadení. Vidno to aj z obr. 2, na ktorom je časť jednopólovej schémy rozvodnice RS napájanej z hlavného rozvádzača RH II a z obr. 3, na ktorom je konkrétna situácia.
 Zatiaľ sa autorovi nepodarilo zistiť technickú opodstatnenosť takéhoto zapojenia, veď iste platí, že ak je v objekte sieť TN-C alebo TN-C-S a ak sa s HUS spojí (prívodný) vodič PEN tejto siete napr. v hlavnom rozvádzači objektu, tak sú s HUS – prostredníctvom ochranných vodičov svojich pripájacích vedení – zároveň spojené aj neživé časti el. zariadení objektu, ale zato sa mu podarilo zistiť možné slabiny tohto zapojenia. Vidno ich na obr. 3: na HUS je pripojená PEN prípojnica RH II a vedením CY25 aj PEN prípojnica rozvodnice RS. Z obr. 3 je zrejmé:
 cez HUS (v závislosti od jej vzdialenosti od RH II) môže z RH II tiecť do rozvodnice RS temer rovnaký prúd, ako do nej tečie z RH II cez vodič PEN jej napájacieho vedenia. Lenže podľa už uvedenej definície nie je HUS v inštalácii na to, aby cez ňu pretekali v normálnej prevádzke prúdy resp. časti prúdov k podružným rozvodniciam;
 pri pripojení viacerých rozvodníc na HUS týmto spôsobom môže dôjsť k preťaženiu spojovacieho vedenia CY25 medzi HUS a PEN prípojnicou RH II.
 Z uvedených dôvodov je – podľa autora – takéto zapojenie nesprávne.
 Poznámka: Faktom je, že pripojením podružnej rozvodnice (RS) osobitným vodičom na HUS sa môže dosiahnuť menšie zaťaženie PEN vodiča prívodného vedenia k RS a súčasne sa zmenší aj impedancia poruchovej slučky tohto obvodu. Ale takýto spôsob riešenia nemožno akceptovať z už uvedených dôvodov a tiež preto, že riešenie nie je v súlade s STN 33 2000-5-51, STN 33 2000-5-52, STN 33 2000-5-54, lebo takýto osobitný vodič je vlastne ďalším PEN vodičom a treba ho pripojiť do rozvádzača, z ktorého je daná podružná rozvodnica napájaná a označiť tak, aby bola zrejmá jeho príslušnosť k napájaciemu obvodu (vedeniu) podružnej rozvodnice.
 Tu možno zopakovať konštatovanie: Je nedostatkom normy, ak splnenie jej požiadavky t.j. pripojenie ochranných vodičov na HUS môže viesť až k nebezpečnej situácii. Na obr. 2 je časť jednopólovej schémy podružnej rozvodnice RS inštalovanej v roku 2005. Jednopólová schéma bola „kompletná“ dokumentácia predložená pri OPaOS rozvodnice a obvodov z nej napájaných.
 Poznámka: Vyprojektované a realizované pripojenie na HUS osobitným vodičom CY 25 mm2 je neakceptovateľné a nemá opodstatnenie. Prívod do rozvodnice RS je istený poistkami PN000gG 3× 63 A t.j. povolená hodnota impedancie poruchovej slučky je aj pre čas odpojenie 0,4 s nie väčšia ako 0,4 Ω (určené podľa STN 33 2000-6 čl. C.61.3.6.2.) a staršia rozvodnica, ktorá je vzdialená cca 0,5 m od RS a je tiež napájaná z RH II, má pri prívode CYKY 4B×16 mm2skutočnú impedanciu poruchovej slučky menšiu ako 0,2 Ω. Ak by aj bolo potrebné zmenšiť impedanciu poruchovej slučky alebo zaťaženie PEN vodiča prívodu, tak pripojenie osobitným vodičom na HUS nie je správnym riešením – bližšie v texte.
 Záver: Z textu príspevku a z praktických skúseností vyplýva, že v STN 33 2000-5-54:2000 boli a v STN 33 2000-5-54:2008 sú nejasnosti, nepresnosti a chýbajúce vysvetlenia resp. usmernenia. Výsledkom sú inštalácie s nesprávnymi zapojeniami a predimenzovanými resp. duplicitnými vedeniami. Druhý z týchto nedostatkov sa neraz „zdôvodňuje“ tým, že to nie je na škodu, že to nemôže uškodiť. Nuž uškodiť to nielen môže, ale to aj uškodí investorovi aj prevádzkovateľovi:
 inštalovať niekoľko desiatok metrov napr. vodiča CYA 25 ku každému rozvodnému zariadeniu iste zvýši investičné náklady pri zhotovovaní novej inštalácie a tieto náklady budú ešte vyššie, ak sa takto rieši odstraňovanie zdanlivých nedostatkov v staršej (jestvujúcej) inštalácii;
 prevádzkové náklady sú iste (aj) tým vyššie, čím je inštalácia rozsiahlejšia, komplikovanejšia a o jej nevhodnom riešení ani nehovoriac.
 Obr. 1. Nie veľmi vhodné umiestnenie HUS
 Obr. 2. Časť jednopólovej schémy podružnej rozvodnice RS inštalovanej v roku 2005
 Obr. 3. Schéma konkrétnej situácie – na HUS sú pripojené PEN prípojnica RH II a osobitným vodičom aj PEN prípojnica rozvodnice RS. Kvôli prehľadnosti sú vynechané ostatné vodiče pripojené na HUS.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 19.12.2016
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 475/7
 Rozsudok Súdneho dvora (tretia komora) z 20. októbra 2016 (návrh na začatie prejudiciálneho konania, ktorý podal Court of Appeal – Írsko) – Evelyn Danqua/Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General
 (Vec C-429/15) (1)
 ((Návrh na začatie prejudiciálneho konania - Smernica 2004/83/ES - Minimálne ustanovenia pre podmienky priznania postavenia utečenca alebo postavenia osoby oprávnenej na doplnkovú ochranu - Vnútroštátne procesné pravidlo, ktoré na podanie žiadosti o doplnkovú ochranu stanovuje lehotu pätnástich pracovných dní od doručenia zamietnutia žiadosti o azyl - Procesná autonómia členských štátov - Zásada ekvivalencie - Zásada efektivity - Riadny priebeh konania o preskúmaní žiadosti o doplnkovú ochranu - Riadny priebeh konania o vyhostení - Nezlučiteľnosť))
 (2016/C 475/09)
 Jazyk konania: angličtina
 Vnútroštátny súd, ktorý podal návrh na začatie prejudiciálneho konania
 Court of Appeal
 Účastníci konania pred vnútroštátnym súdom
 Žalobkyňa: Evelyn Danqua
 Žalovaní: Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General
 Výrok rozsudku
 Zásada efektivity sa má vykladať v tom zmysle, že bráni vnútroštátnemu procesnému pravidlu, o aké ide vo veci samej, ktoré podriaďuje žiadosť o priznanie postavenia doplnkovej ochrany prekluzívnej lehote pätnástich pracovných dní odo dňa, kedy príslušný orgán oboznámil neúspešného žiadateľa o azyl s možnosťou podať takúto žiadosť.
 (1) Ú. v. EÚ C 320, 28.9.2015.


jurisdiction: US

text: b' Evaluation of the RRB\xe2\x80\x99s Processing of Disability Earnings Cases\n Report No. 05-03, February 11, 2005\n\n Introduction\n\nThis report presents the results of the Office of Inspector General\xe2\x80\x99s (OIG) evaluation of\nthe Railroad Retirement Board\xe2\x80\x99s (RRB) processing of disability earnings cases.\n\nBACKGROUND\n\nThe RRB\xe2\x80\x99s mission is to administer retirement/survivor and unemployment/sickness\ninsurance benefit programs for railroad workers and their families under the Railroad\nRetirement Act (RRA) and the Railroad Unemployment Insurance Act. During fiscal\nyear (FY) 2004, the RRB paid approximately $9.1 billion in benefits to annuitants and\nrailroad employees.\n\nDisability annuities paid to annuitants under full retirement age1 represented 12% of\ntotal benefits during FY 2004. Through this period, employees received approximately\n$1.1 billion in disability annuities and, as of September 30, 2004, there were about\n48,000 disabled annuitants receiving an average monthly payment of $1,954.\n\nUnder the RRA, a total and permanent disability is generally paid if an employee is\ndisabled for all regular work and has at least ten years of creditable railroad service. An\noccupational disability is generally paid if an employee is disabled for his or her regular\nrailroad occupation and has either ten years of creditable railroad service at age 60 or\n20 years of service at any age.\n\nDisabled employees have work restrictions and earnings limitations that can affect their\nannuity eligibility2. The annuity is typically subject to a work deduction based on\nearnings if they work in non-railroad employment or self-employment after their annuity\nbeginning date (ABD). A disability annuity is also not payable for any month in which\nthe annuitant works for a railroad or other employer covered by the RRA. Because\nworking may indicate recovery from disability, the annuitant is required to promptly\nreport any earnings to avoid overpayments. Failure to report such earnings could result\nin the assessment of an administrative penalty and/or criminal prosecution.\n\nThe Office of Programs is responsible for processing disability annuity actions under the\nRRA. The office has established monitoring programs to identify post-disability\nearnings that have not been disclosed voluntarily.\n\n\n\n1\n Full retirement age is the age at which an employee with less than 360 months of railroad service can receive a full\nannuity not reduced for early retirement. Full retirement is age 65 for employees born before January 2, 1938, and\ngradually increases over a 20-year period to age 67 for those born after January 1, 1938.\n2\n 45 United States Code \xc2\xa7 231a(e)\n\x0cIn its 2003-2008 strategic plan, the RRB has established a goal that the agency will\nserve as \xe2\x80\x9cresponsible stewards for our customers\xe2\x80\x99 trust funds and agency resources\xe2\x80\x9d\nand a related strategic objective to ensure the integrity of benefit programs. A\ncomponent of the President\xe2\x80\x99s Management Agenda is the initiative to reduce erroneous\npayments. The Improper Payments Information Act of 2002 requires Federal agencies\nto report annually the extent of erroneous payments and the actions they are taking to\nreduce such payments. This evaluation directly assesses agency performance in these\nkey areas.\n\nOBJECTIVE, SCOPE AND METHODOLOGY\n\nThe objective of this evaluation was to determine if the RRB identified and applied\ndeductions to disability employee annuities in a timely manner. Our scope included\ndisabled employee annuitants under age 65 as of January 2003 and in current pay\nstatus.\n\nTo achieve our objective, we:\n\n \xe2\x80\xa2 interviewed officials in the Office of Programs;\n\n \xe2\x80\xa2 reviewed pertinent laws, policies and procedures;\n\n \xe2\x80\xa2\t tested 320 cases, on a statistical sample basis, to assess effectiveness of the\n agency\xe2\x80\x99s identification of undisclosed earnings among disability annuitants under\n age 65; and\n\n \xe2\x80\xa2\t tested 30 cases, on a random sample basis, to assess the effectiveness and\n timeliness of the agency\xe2\x80\x99s processing of disability earnings.\n\nThe details of our sampling methodology are presented in Appendices I and II of this\nreport.\n\nThis evaluation was conducted in accordance with the President\xe2\x80\x99s Council on Integrity\nand Efficiency\xe2\x80\x99s \xe2\x80\x9cQuality Standards for Inspections,\xe2\x80\x9d as applicable to the objectives.\nThe fieldwork was conducted at the RRB headquarters in Chicago, Illinois in October\nand November 2004.\n\nRESULTS OF REVIEW\n\nOur evaluation determined that the RRB is not identifying and applying work deductions\nto disability annuities in a timely manner. The agency has not sufficiently monitored\ndisabled annuitants with earnings for possible work deductions. The agency did not\ninvestigate earnings cases identified in its 2000 and 2001 program integrity matches,\nand failed to properly identify all disabled annuitants who work for a railroad employer\nafter their ABD. In addition, the agency is not always processing disability earnings\ncases to ensure the proper identification and timely collection of overpayments.\n\x0cThe details of our findings and recommendations follow.\n\nDISABLED ANNUITANTS WITH EARNINGS ARE NOT SUFFICIENTLY MONITORED\n\nThe Office of Programs has not sufficiently monitored disabled annuitants with earnings\nfor possible work deductions. Our evaluation of 320 sample cases identified two\nannuitants who worked for non-railroad employers and had earnings over the threshold\namount, and four annuitants who worked for railroads and were credited with more than\nthree service months. Three exceptions had a monetary impact, and based on sample\nresults, we estimate, with 95% confidence, that the number of currently disabled\nannuitants to which work deductions have not been applied is approximately 467.\n\nA disability annuity is not payable for any month in which the annuitant returns to non-\nrailroad employment and earns over $400 per month and $5,000 or more annually, after\nimpairment related work expenses are deducted. The annuity is typically subject to a\nwork deduction of one month\xe2\x80\x99s benefit for each multiple of $400 earned over $4,800 in\nyearly earnings.\n\nA disability annuity is also not payable for any month in which the annuitant works for a\nrailroad or other employer covered by the RRA. Current procedures require that the\nagency only investigate post-ABD service of four or more credited service months.\nRRB management made this policy decision based on a previous study which showed\nthat when the railroad has not credited service months or credited only a minimal\nnumber of months to the annuitant\xe2\x80\x99s account, the earnings represented vacation pay or\npayments not due to actual work. Railroads are required to submit a report of earnings\nand service months to the agency on an annual basis.\n\nThe agency uses the following program integrity activities to monitor eligibility status\nand identify individuals who no longer qualify for benefits:\n\n \xe2\x80\xa2\t Disability Policing is a process that obtains a yearly earnings summary for each\n annuitant from the Social Security Administration (SSA). All earnings, including\n multiple employers, are included in these summaries. The Office of Programs\n uses this data to determine if any excess earnings are subject to further review.\n This is the agency\xe2\x80\x99s most comprehensive earnings monitoring program.\n\n \xe2\x80\xa2\t Disability state wage matches obtain wage and unemployment benefit data from\n each state under a contractual agreement in accordance with the Computer\n Matching and Privacy Protection Act of 1988.\n\n \xe2\x80\xa2\t Third parties, such as employers, other governmental agencies, or anonymous\n informers provide referrals to the agency.\n\n \xe2\x80\xa2\t Continuing disability reviews involve the agency re-assessing the annuitant\xe2\x80\x99s\n eligibility of benefits based on medical improvement, including determining\n whether annuitants with earnings have successfully returned to work.\n\x0c \xe2\x80\xa2\t Disabled annuitants respond to annual disability reminder letters requesting them\n to report work and earnings.\n\n \xe2\x80\xa2\t Referral notices from the Service After ABD Process identify questionable\n service months to investigate.\n\nThe Office of Programs did not review cases identified from the 2000 and 2001 SSA\ndisability policing. The office concentrated its work efforts on reducing a backlog of\ncontinuing disability review cases and did not focus on reviewing disability cases for\nexcess earnings. Although the 2000 and 2001 disability policing results had been\nobtained, the office did not use the data because they wanted the results compiled in a\nmore usable format.\n\nRailroad earnings cases were undetected by the agency systems because the current\nService After ABD Process did not accurately count all service months. The program\nonly identifies consecutive service months for the current year, but fails to count service\nmonths earned non-consecutively or in multiple years. Officials in the Bureau of\nInformation Services, which maintains the program, have advised that revisions\ncurrently under development will rectify this deficiency.\n\nBecause the Office of Programs has not sufficiently monitored disabled annuitants with\nearnings for possible work deductions, we estimate, based on sample testing, that 467\ncurrently disabled annuitants have been overpaid. At the minimum, a one-time amount\nof $1.8 million could have been overpaid. An estimate of potential erroneous payments\ndue to this deficiency is reportable under the Improper Payments Information Act of\n2002.\n\nRecommendations\n\nThe OIG recommends that:\n\n 1. \t The Office of Programs complete a review of the 2000 and 2001 disability\n policing results from SSA, including re-verifying any excess prior year earnings\n and tracking the volume and amounts actually overpaid; and\n\n 2. \t The Bureau of Information Services complete revisions to the Service After ABD\n Process that will accurately identify and compile service months.\n\nManagement\xe2\x80\x99s Response\n\nThe Office of Programs concurs with recommendation 1 and will develop an action plan\nto evaluate and track resolution of cases reviewed by August 15, 2005. The Bureau of\nInformation Services agrees with recommendation 2 and completed revisions necessary\nto properly code cases with earnings after the ABD on January 25, 2005. The Bureau\nof Information Services will coordinate with the Office of Programs to run the programs\nto produce the listings of cases by April 1, 2005.\n\x0cComplete copies of the management responses from the Office of Programs and\nBureau of Information Services are included as Appendices III and IV, respectively.\n\nPROCESSING IMPROVEMENTS NEEDED FOR PROPER IDENTIFICATION AND\nTIMELY COLLECTION OF OVERPAYMENTS\n\nThe Office of Programs is not consistently processing disability earnings cases to\nensure the proper identification and timely collection of overpayments. The office\nidentified some cases from continuing disability reviews and state wage matches.\nHowever, our review of a random sample of annuitants from the 2001 disability policing\nidentified cases in which:\n\n \xe2\x80\xa2\t Some earnings reviews, including one case with excess earnings dating from\n 1998, were not started until 2003. These reviews have not been completed to\n confirm the earnings, suspend the annuity, and process the overpayment.\n\n \xe2\x80\xa2\t Some earnings reviews, including one case with excess earnings dating from\n 1998, were not started until 2004 and have not been completed.\n\n \xe2\x80\xa2\t Earnings information used was incomplete because all earnings were not\n properly identified by agency staff during their review.\n\n \xe2\x80\xa2\t The estimated overpayment receivable for a potential fraud case, which had\n excess earnings dating from 1995, was never established.\n\nThe Office of Programs is responsible for processing disability annuity actions under the\nRRA. After staff receives results of the program integrity reviews, they are required to\ninvestigate the earnings by contacting the employer and/or annuitant to confirm\nemployment and suspend existing payments, if necessary. They are required to\ncalculate any overpayment and forward cases involving potential fraud to the OIG. The\nOffice of Programs also sends the estimated overpayment information to the Bureau of\nFiscal Operations (BFO) for establishing the receivable. However, the agency\nsuspends its collection efforts for cases that the OIG has referred to the United States\nDepartment of Justice.\n\nThe Office of Programs does not have timeliness standards for the completion of\nearnings reviews nor do they have adequate controls to ensure that all earnings are\nidentified. In addition, the office has not developed procedures to ensure that\noverpayment information is forwarded to BFO for cases referred to the OIG. Improperly\nprocessing disability earnings cases contributes to the overpayment of disability annuity\nbenefits.\n\nRecommendations\n\nThe OIG recommends that the Office of Programs:\n\x0c 3. \t Establish standards for timely processing of the earnings cases identified in the\n annual disability policing program and report performance;\n\n 4. \t Issue a reminder to staff of current procedures for identifying all earnings in their\n reviews; and\n\n 5. \t Develop procedures to ensure that overpayment information for cases referred to\n the OIG is forwarded to BFO for establishment of the receivable.\n\nManagement\xe2\x80\x99s Response\n\nThe Office of Programs concurs with all three recommendations. They will develop\nstandards for timely processing of cases by August 15, 2005. They will issue a\nreminder notice to staff of current procedures for identifying all earnings by May 15,\n2005. Concerning recommendation 5, they have advised that they currently have a\nprocedure for cases referred to the OIG, but will develop a procedure for establishing\nreceivable records for cases referred by the OIG by August 15, 2005.\n\nThe management response is included as Appendix III.\n\x0c Appendix I\n\n Sampling Methodology and Results\n Disability Annuities Under Age 65\n\nWe used statistical sampling to evaluate the effectiveness of the agency\xe2\x80\x99s identification\nof undisclosed earnings among disability annuitants under age 65.\n\nAudit Objective and Scope\n\nThe objective of our test was to estimate the number of disability annuities for which\nwork deductions were not properly applied because of excess earnings. We selected\nthe sample from the population of 49,688 disabled annuitants under age 65 as of\nJanuary 2003, and in current pay status as of September 2004.\n\nEvaluation Methodology\n\nWe used attribute estimation sampling which yielded a sample size of 320. For each\ncase, we obtained and reviewed the annuitant\xe2\x80\x99s benefit history for previously applied\nwork deductions and his/her Social Security Act earnings history for undisclosed\nearnings after the annuity beginning date (ABD). If the undisclosed earnings were with\na railroad employer, we reviewed the railroad service months credited to their account.\nAny of the following was considered an audit exception:\n\n \xe2\x80\xa2\t Disabled annuitants with earnings over the threshold amount and no work\n deduction. The agency\xe2\x80\x99s threshold amount of $5,000, exclusive of impairment\n related work expenses, is the maximum amount of money that can be earned in\n a year without losing any monthly disability benefits.\n\n \xe2\x80\xa2\t Disabled annuitants who worked for a railroad after their ABD and were credited\n with more than three service months.\n\nResults of Evaluation\n\nOur evaluation of 320 randomly selected disabled annuitants identified three exceptions\nwith overpayments. Based on sample results, we estimate, with 95% confidence, that\nthe number of currently disabled annuitants to which work deductions have not been\napplied is 467, but could be as low as 99 or as high as 1342. We estimate a minimum\none-time amount of $1.8 million has been overpaid because of the ineffective agency\nprocedures.\n\nConclusion\n\nBased on our evaluation, we conclude that the incidence of unprocessed disability work\ndeductions warrants RRB management\xe2\x80\x99s attention.\n\x0c Appendix II\n\n Sampling Methodology and Results \n\n Evaluation of Agency Processing of Disability Earnings Cases \n\n\nWe used random sampling to determine if the agency was processing disability\nearnings cases properly to ensure the timely identification and collection of\noverpayments.\n\nAudit Objective and Scope\n\nThe objective of our testing was to determine if the agency was processing disability\nearnings cases properly to ensure the timely identification and collection of\noverpayments. Although the agency did not review earnings information from their\n2001 disability policing results with the Social Security Administration (SSA), they did\nperform continuing disability reviews and some state wage matches which would have\nincluded some, but not all, 2001 earnings cases. We chose the 2001 disability policing\nresults for our sampling because it yielded a finite population of cases with earnings\nfrom which we could achieve our audit objective.\n\nEvaluation Methodology\n\nWe selected a random sample of 30 annuitants from the population of 303 disabled\nannuitants with non-railroad earnings over $5,000 that were identified in the 2001\ndisability policing results with SSA. For each case, we obtained and reviewed the\nannuitant\xe2\x80\x99s benefit history for previously applied work deductions and his/her earnings\nhistory for undisclosed earnings. We also reviewed the claim folders and benefit\nsystems for evidence of agency processing actions and timeliness/completeness of\nthese actions.\n\nResults of Evaluation\n\nOur evaluation identified 17 exceptions with total potential overpayments of\napproximately $650,000. Exceptions included cases where earnings information was\nnever reviewed, as well as the following processing problems:\n\n \xe2\x80\xa2\t Some earnings reviewed in 2003, including one case with excess earnings dating\n from 1998, did not contain subsequent agency processing to confirm earnings,\n suspend the annuity, and process the overpayment.\n\n \xe2\x80\xa2\t Some earnings reviews, including one case with excess earnings dating from\n 1998, were not started until 2004 and have not been completed.\n\n \xe2\x80\xa2\t Earnings information used was incomplete, resulting in failure to identify excess\n earnings, because all earnings were not properly identified by agency staff during\n their review.\n\x0c \xe2\x80\xa2\t The estimated overpayment receivable for a potential fraud case, which had\n excess earnings dating from 1995, was never established.\n\nConclusion\n\nBased on these results, we believe that the agency is not processing disability earnings\ncases properly to ensure the timely identification and collection of overpayments.\n\x0cAppendix III\n\x0c\x0c\x0cAppendix IV\n\x0c'


type: wikipedia

text:
Joaquín Arderíus y Sánchez-Fortún (Lorca, provincia de Murcia, 5 de mayo de 1885 – México, 20 de enero de 1969) fue un escritor español.
 Biografía
 Nació en una familia acomodada y estudió en un colegio religioso de Madrid. Marchó a Lieja (Bélgica) para estudiar ingeniería, pero lo abandonó para dedicarse íntegramente a la política y a la literatura. Participante activo en todos los movimientos revolucionarios durante la dictadura del General Miguel Primo de Rivera, fue encarcelado varias veces en aquella etapa entre 1923 y 1929. En la cárcel trabó amistad con Marcelino Domingo y conoció a Ramón María del Valle-Inclán. Activista político de izquierdas, creó en 1927 la editorial Oriente junto a José Díaz Fernández, José Antonio Balbontín, Díaz Caneja, Justino de Azcárate y Giménez Siles, entre otros, y dirigió con Antonio Espina y José Díaz Fernández la revista Nueva España (1930-31). Cofundó, asimismo, el 11 de febrero de 1933, la Asociación de Amigos de la Unión Soviética en unos tiempos en que la derecha sostenía un tono condenatorio en relación con los relatos sobre las conquistas y los problemas del socialismo en la URSS. En 1930 tomó parte en el levantamiento republicano de Fermín Galán y García Hernández y con el Partido radical-socialista contribuyó al advenimiento de la República. Después se radicalizó aún más y en 1929 se afilió al Partido Comunista, en el que militó hasta 1932 o 1933, cuando se afilió a la Izquierda Republicana. Durante la guerra civil española, fue el presidente de la organización de ayuda Socorro Rojo Internacional. En 1939 marchó al exilio, primero a Francia hasta que Hitler entró en París, y luego en México, donde fue agregado de prensa en la embajada del Gobierno republicano y luego en un modesto empleo en el Ministerio de Educación Nacional. En esta etapa dejó de escribir narrativa y solo escribió una vida de Don Juan de Austria para una editorial de divulgación y algunas colaboraciones en la prensa. Murió en México en 1969.
 Obra
 Sus primeras obras son proteicas, exaltadas, con rasgos surrealistas, al servicio de un nihilismo anarquizante y una sátira feroz de la burguesía (Mis mendigos, 1915, Así me fecundó Zaratustra, 1923, La duquesa de Nit, 1926, La espuela, 1927, Los príncipes iguales, 1928; El comedor de la Pensión Venecia, 1930). Adopta luego técnicas realistas de clara intencionalidad social y política en novelas mejor construidas, como Campesinos (1931) y Crimen (1934). Con José Díaz Fernández escribió Vida de Fermín Galán (1931).
 Ediciones
 Mis mendigos (1915)
 Así me fecundó Zaratustra (1923)
 Yo y tres mujeres (1924)
 El ojo de brasa (1925)
 La duquesa de Nit (1926)
 La espuela (1927)
 El baño de la muerta (1928)
 Los príncipes iguales (1928)
 Los amadores de Manqueses (1929)
 Justo el Evangélico (1929)
 El comedor de la pensión Venecia (1930)
 Lumpenproletariado (1931)
 Campesinos (1931)
 Vida de Fermín Galán (1931), en colaboración con Díaz Fernández
 Crimen (1934)
 Véase también
 Partido Republicano Radical Socialista
 Bibliografía
 V. Fuentes, «De la novela expresionista a la revolucionaria proletaria: en tomo a la narrativa de J. Arderius», en Papeles de Son Armadans, CL.XXIX (febrero de 1971), pp. 197-215.
 M. F. Vilches de Frutos, «El subjetivismo como constante vital: la trayectoria literaria de J. Arderius», en Dicenda. Cuadernos de Filología Hispánica, III (1984), pp. 141-161.
 Enlaces externos
 Vida y obra de Joaquín Arderíus
 Devuélveme la voz: Representación teatral de la obra "Noche helada" de Joaquín Arderius. Emitido en Radio París. 1960
 Tomás y Joaquín Arderíus
 Referencias
 Alumnado de la Universidad de Lieja
 Escritores en español del siglo XX
 Exiliados del franquismo en México
 Escritores de Lorca
 Novelistas de España del siglo XX
 Novelistas de la Región de Murcia
 Periodistas de España del siglo XX
 Periodistas de la Región de Murcia
 Políticos del Partido Republicano Radical Socialista
 Nacidos en Lorca


text:
 16.11.2013
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 336/29
 25. septembril 2013 esitatud hagi — Hispaania versus komisjon
 (Kohtuasi T-515/13)
 2013/C 336/62
 Kohtumenetluse keel: hispaania
 Pooled
 Hageja: Hispaania Kuningriik (esindaja: abogado del Estado N. Díaz Abad)
 Kostja: Euroopa Komisjon
 Nõuded
 Hageja palub Üldkohtul:
 —
 tühistada vaidlustatud otsus ja
 —
 mõista kohtukulud välja kostjaks olevalt institutsioonilt.
 Väited ja peamised argumendid
 Käesolev hagi on esitatud komisjoni 17. juuli 2013. aasta otsuse C(2013) 4426 (final) peale teatavate kapitalirendilepingute suhtes kohaldatava maksukorra kohta, mida tuntakse ka kui Hispaania maksu tasaarvelduse süsteemi (riigiabi SA.21233 C/2011(ex NN/2011, ex CP 137/2006)). See otsus tunnistab ühisturuga vastuolus olevaks riigiabiks abimeetmed, mis on antud majandusliku huviga isikute ühendustele ja mis tulenevad konsolideeritud äriühingumaksu seaduse (Ley del Impuesto sobre Sociedades) artikli 115 lõikest 11 (renditud varade ennetähtaegne amortisatsioon), ettevõtjate, laevade ja mittekvalifitseeruva tegevuse maksustamisest tonnaaži alusel ja äriühingumaksu määruse (Reglamento del Impuesto de Sociedades) artikli 50 lõikest 3.
 Hagi põhjenduseks esitab hageja kaks väidet.
 1.
 Esimene väide, et on rikutud ELTL artiklit 107 selles osas, milles vaadeldavas otsuses kontrollitud meetmed ei vasta ühelegi tingimusele, mille alusel neid võiks lugeda riigiabiks; nimelt ei ole kõikide majandussektorite potentsiaalsetele investoritele igasuguse eelneva tingimuseta antav eelis valikuline; samuti ei ole tegemist konkurentsi kahjustamise või võimaliku kahjustamisega, kuna kõikidele (muu hulgas kodakondsuse või riikkondsuse alusel) diskrimineerimata antavat eelist ei saa lugeda selliseks, mis annab või võib anda teatavates sektorites või teatavatele ettevõtjatele konkurentsieelise võrreldes nende konkurentidega, arvestades, et kõik investorid võisid osaleda nn SEAF-i süsteemis ja saada nimetatud süsteemi pakutavaid eeliseid. Sellest tulenevalt ei ole tegemist liikmesriikidevahelise kaubanduse mõjutamisega, kuna ühingu liikmetel (või aktsionäridel) puudub igasugune turutegevus.
 2.
 Teine väide — mis on esitatud teise võimalusena —, et on rikutud võrdse kohtlemise, õiguspärase ootuse ja õiguskindluse põhimõtteid ning seetõttu ei saa nõukogu 22. märtsi 1999. aasta määruse (EÜ) nr 659/1999, millega kehtestatakse üksikasjalikud eeskirjad EÜ asutamislepingu artikli 93 kohaldamiseks, artikli 14 alusel riigiabi tagasi nõuda.


type: legislation

text:
 21.6.2014
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 182/20
 KOMMISSIONENS GENNEMFØRELSESFORORDNING (EU) Nr. 684/2014
 af 20. juni 2014
 om godkendelse af canthaxanthin som fodertilsætningsstof til avlshøner (indehaver af godkendelsen er DSM Nutritional products Ltd.)
 (EØS-relevant tekst)
 EUROPA-KOMMISSIONEN HAR —
 under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
 under henvisning til Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 1831/2003 af 22. september 2003 om fodertilsætningsstoffer (1), særlig artikel 9, stk. 2, og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 Forordning (EF) nr. 1831/2003 indeholder bestemmelser om godkendelse af fodertilsætningsstoffer og om grundlaget og procedurerne for udstedelse af en sådan godkendelse.
 (2)
 Der er i overensstemmelse med artikel 7 i forordning (EF) nr. 1831/2003 indgivet en ansøgning om godkendelse af canthaxanthin. Ansøgningen var vedlagt de oplysninger og dokumenter, der kræves i henhold til artikel 7, stk. 3, i forordning (EF) nr. 1831/2003.
 (3)
 Ansøgningen vedrører godkendelse i tilsætningsstofkategorien »zootekniske tilsætningsstoffer« af et præparat af canthaxanthin som fodertilsætningsstof til avlshøner.
 (4)
 Den Europæiske Fødevaresikkerhedsautoritet (»autoriteten«) konkluderede i sin udtalelse af 12. december 2012 (2), at præparatet af canthaxanthin under de foreslåede betingelser for anvendelse ikke har skadelige virkninger på dyrs eller menneskers sundhed eller på miljøet, og at dets anvendelse kan stabilisere avlshøners reproduktive ydelse. Autoriteten mener ikke, at der er behov for særlige krav om overvågning efter markedsføringen. Autoriteten har ligeledes gennemgået den rapport om metoden til analyse af fodertilsætningsstoffet i foder, der blev forelagt af det i henhold til forordning (EF) nr. 1831/2003 oprettede referencelaboratorium.
 (5)
 Vurderingen af det pågældende præparat af canthaxanthin viser, at betingelserne for godkendelse, jf. artikel 5 i forordning (EF) nr. 1831/2003, er opfyldt. Derfor bør anvendelsen af præparatet godkendes som anført i bilaget til nærværende forordning.
 (6)
 Foranstaltningerne i denne forordning er i overensstemmelse med udtalelse fra Den Stående Komité for Fødevarekæden og Dyresundhed —
 VEDTAGET DENNE FORORDNING:
 Artikel 1
 Godkendelse
 Det i bilaget opførte præparat, der tilhører tilsætningsstofkategorien »zootekniske tilsætningsstoffer« og den funktionelle gruppe »andre zootekniske tilsætningsstoffer«, tillades anvendt som fodertilsætningsstof på de betingelser, der er fastsat i bilaget.
 Artikel 2
 Denne forordning træder i kraft på tyvendedagen efter datoen for offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
 Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 20. juni 2014.
 På Kommissionens vegne
 José Manuel BARROSO
 Formand
 (1) EUT L 268 af 18.10.2003, s. 29.
 (2) EFSA Journal 2013; 11(1):3047.
 BILAG
 Tilsætningsstoffets identifikationsnummer
 Navn på indehaveren af godkendelsen
 Tilsætningsstof
 Sammensætning, kemisk betegnelse, beskrivelse, analysemetode
 Dyreart eller -kategori
 Maksimumsalder
 Minimumsindhold
 Maksimumsindhold
 Andre bestemmelser
 Godkendelse gyldig til
 Maksimalgrænseværdier for restkoncentrationer (MRL) i de relevante animalske fødevarer
 mg aktivstof/kg fuldfoder med et vandindhold på 12 %
 Kategori: zootekniske tilsætningsstoffer. Funktionel gruppe: andre zootekniske tilsætningsstoffer (stabilisering af den reproduktive ydelse)
 4d161g
 DSM Nutritional products Ltd repræsenteret ved DSM Nutritional Products Sp. Z.o.o.
 Canthaxanthin
 Tilsætningsstoffets sammensætning
 Præparat, der mindst indeholder:
 10 % canthaxanthin,
 ≤ 2,2 % ethoxyquin,
 dichlormethan: ≤ 10 mg/kg tilsætningsstof.
 Aktivstoffets karakteristika
 Canthaxanthin
 C40H52O2
 CAS-nr.: 514-78-3
 Indhold: minimum 96 %
 Fremstillet ved kemisk syntese
 Analysemetode
 (1)
 —
 Til bestemmelse af canthaxanthin i fodertilsætningsstoffet: spektrofotometri (426 nm)
 —
 Til bestemmelse af canthaxanthin i forblandinger og foder: normalfaset højtryksvæskekromatografi i kombination med VIS-detektering (NP-HPLC-VIS, 466 nm)
 Avlshøner
 —
 6
 6
 1.
 I brugsvejledningen for tilsætningsstoffet og forblandingen angives oplagringsbetingelserne og stabilitet over for varmebehandling.
 2.
 Blandingen af forskellige kilder af canthaxanthin må ikke overstige 6 mg canthaxanthin/kg fuldfoder.
 3.
 Blanding af dette præparat med canthaxanthin og andre carotenoider er tilladt, såfremt det totale indhold ikke er større end 80 mg/kg i fuldfoderet.
 4.
 Sikkerhedsforanstaltninger: Der bør anvendes åndedrætsværn, sikkerhedsbriller og -handsker under håndteringen.
 10. juli 2024
 15 mg canthaxanthin/kg lever (vådt væv) og 2,5 mg canthaxanthin/kg skind/fedt (vådt væv)
 (1) Nærmere oplysninger om analysemetoderne findes på hjemmesiden for EU-referencelaboratoriet for fodertilsætningsstoffer: www.irmm.jrc.be/eurl-feed-additives.


text:
 13.3.2008
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 69/34
 РЕШЕНИЕ No 1/2008 НА СЪВМЕСТНИЯ КОМИТЕТ ЕО—ШВЕЙЦАРИЯ
 от 22 февруари 2008 година
 за замяна на таблица III и таблица IV, буква б) от протокол No 2
 (2008/219/ЕО)
 СЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ,
 като взе предвид Споразумението между Европейската икономическа общност, от една страна, и Конфедерация Швейцария, от друга страна, подписано в Брюксел на 22 юли 1972 г., наричано по-долу „споразумението“, изменено със Споразумението между Европейската общност и Конфедерация Швейцария за изменение на споразумението по отношение на разпоредбите, приложими за преработени земеделски продукти, подписано в Люксембург на 26 октомври 2004 г., и протокол No 2 към споразумението, и по-специално член 7 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 За прилагането на протокол No 2 към споразумението вътрешните референтни цени са фиксирани за договарящите се страни от Съвместния комитет.
 (2)
 Настоящите цени са се променили на вътрешните пазари на договарящите се страни по отношение на суровините, за които се прилагат мерки за ценова компенсация.
 (3)
 Съответно е необходимо да се актуализират референтните цени и сумите, изброени в таблица III и таблица IV, буква б) от протокол No 2.
 (4)
 Настоящата ситуация на пазара се е променила значително в сравнение с предишни години с ново развитие, изразяващо се във въвеждане на мерки за компенсиране на цените на европейската граница, с оглед на факта, че цените на вътрешния пазар на някои основни продукти в Швейцария са доказано по-ниски от цените на вътрешния пазар на ЕО за тези продукти.
 (5)
 Тъй като се очаква нестабилността на пазара да продължи, партньорите ще обменят информация два пъти месечно и ако бъдат открити съществени разлики, може да последва изменение на настоящото решение,
 ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
 Член 1
 Таблица III и таблица IV, буква б) от протокол No 2 се заменят с таблиците в приложения I и II към настоящото решение.
 Член 2
 Настоящото решение се прилага, считано от 1 февруари 2008 г.
 Съставено в Брюксел на 22 февруари 2008 година.
 За Съвместния комитет
 Председател
 Jacques DE WATTEVILLE
 ПРИЛОЖЕНИЕ I
 „ТАБЛИЦА III
 Местни референтни цени в ЕО и Швейцария
 Земеделски суровини
 Вътрешна референтна цена в Швейцария
 CHF/100 kg нетно тегло
 Вътрешна референтна цена в Общността
 CHF/100 kg нетно тегло
 Член 4, параграф 1
 Прилаган от страна на Швейцария
 Разлика между швейцарската/общностната референтна цена
 CHF/100 kg нетно тегло
 Член 3, параграф 3
 Прилаган от страна на Общността
 Разлика между швейцарската/общностната референтна цена
 EUR/100 kg нетно тегло
 Обикновена пшеница
 59,71
 44,14
 15,55
 0,00
 Твърда пшеница
 71,05
 68,55
 2,50
 0,00
 Ръж
 59,15
 40,61
 18,54
 0,00
 Ечемик
 52,65
 52,65
 0,00
 0,00
 Царевица
 37,94
 37,94
 0,00
 0,00
 Брашно от обикновена пшеница
 104,00
 68,55
 35,45
 0,00
 Пълномаслено мляко на прах
 582,00
 651,20
 0,00
 35,32
 Обезмаслено мляко на прах
 447,10
 610,44
 0,00
 83,20
 Масло
 922,00
 690,12
 231,90
 0,00
 Бяла захар
 —
 —
 —
 —
 Яйца (1)
 255,00
 205,50
 49,50
 0,00
 Пресни картофи
 42,00
 23,80
 18,20
 0,00
 Растителна мазнина (2)
 390,00
 160,00
 230,00
 0,00
 (1) Произлизат от цените на съдържанието на птичите яйца, без черупките, умножени по коефициент 0,85.
 (2) Цените на растителните мазнини (за хлебопроизводството и хранителната промишленост) със 100 % съдържание на мазнини.“
 ПРИЛОЖЕНИЕ II
 „ТАБЛИЦА IV
 б)
 Базисни цени за земеделски суровини, които са взети предвид при изчисляването на земеделските компоненти:
 Земеделски суровини
 Прилаган от страна на Швейцария член 3, параграф 2
 Прилагана базисна цена
 CHF/100 кг нетно тегло
 Прилаган от страна на Общността член 4, параграф 2
 Прилагана базисна цена
 EUR/100 кг нетно тегло
 Обикновена пшеница
 13,20
 0,00
 Твърда пшеница
 2,00
 0,00
 Ръж
 15,60
 0,00
 Ечемик
 0,00
 0,00
 Царевица
 0,00
 0,00
 Брашно от обикновена пшеница
 30,00
 0,00
 Пълномаслено мляко на прах
 0,00
 41,42 (1)
 Обезмаслено мляко на прах
 0,00
 97,78 (1)
 Масло
 197,00
 0,00
 Бяла захар
 0,00
 0,00
 Яйца
 34,00
 0,00
 Пресни картофи
 15,00
 0,00
 Растителна мазнина
 196,00
 0,00
 (1) Подкрепата на износа под формата на ценови компенсации е предмет на член 11 от Споразумението за СТО.“