type: other

text:
655/2007 Z. z. Nariadenie o znížení emisií z klimatizačných systémov v motorových vozidlách | Aktuálne znenie
 Zákony pre ľudíZbierka zákonov SRRočník 2007655/2007 Z. z.Aktuálne znenie
 Nariadenie vlády č. 655/2007 Z. z.Nariadenie vlády Slovenskej republiky o technických požiadavkách na zníženie emisií z klimatizačných systémov v motorových vozidlách
 DopravaCestná dopravaDopravné prostriedkyVeda, technika, výskumníctvo, dokumentáciaTechnické normyŽivotné prostrediePrevencia a posudzovanie vplyvov na životné prostredie
 Aktuálne znenie 05.01.2008
 05.01.2008655
 05.01.2008NARIADENIE VLÁDY
 05.01.2008Slovenskej republiky
 05.01.2008z 19. decembra 2007
 05.01.2008o technických požiadavkách na zníženie emisií z klimatizačných systémov v motorových vozidlách
 05.01.2008Vláda Slovenskej republiky podľa § 2 ods. 1 písm. j) zákona č. 19/2002 Z. z., ktorým sa ustanovujú podmienky vydávania aproximačných nariadení vlády Slovenskej republiky v znení neskorších predpisov nariaďuje:
 05.01.2008§ 1
 05.01.2008Toto nariadenie vlády ustanovuje technické požiadavky na typové schválenie ES vozidla1) alebo typové schválenie vozidla2) pre typ vozidiel kategórie M1 a N1 s prevádzkovou hmotnosťou do 1280 kg3) (ďalej len „vozidlo“) vzhľadom na emisie z klimatizačných systémov namontovaných vo vozidlách a na bezpečné fungovanie týchto klimatizačných systémov, ako aj na podmienky na dodatočnú montáž klimatizačných systémov do vozidiel a doplňovanie ich náplne.
 05.01.2008§ 2
 05.01.2008Na účely tohto nariadenia vlády sa rozumie
 05.01.2008a) klimatizačným systémom systém, ktorého hlavným účelom je znižovanie teploty a vlhkosti vzduchu v priestore vozidla pre cestujúcich,
 05.01.2008b) dvojitým systémom odparovania systém, v ktorom je jeden odparovač namontovaný v priestore motora a druhý v inom priestore vozidla; všetky ostatné systémy sa považujú za jednoduché systémy odparovania,
 05.01.2008c) fluórovaným skleníkovým plynom fluórovaný uhľovodík (HFC), plnofluórovaný uhľovodík (PFC) a fluorid sírový (SF6) ustanovené medzinárodnou zmluvou, ktorou je Slovenská republika viazaná,4) a prípravky obsahujúce tieto látky s výnimkou látok kontrolovaných podľa osobitného predpisu,5)
 05.01.2008d) fluórovaným uhľovodíkom (HFC) organická zlúčenina, ktorá pozostáva z uhlíka, vodíka a fluóru a v ktorej molekula neobsahuje viac ako šesť atómov uhlíka,
 05.01.2008e) plnofluórovaným uhľovodíkom (PFC) organická zlúčenina, ktorá pozostáva len z uhlíka a fluóru a v ktorej molekula neobsahuje viac ako šesť atómov uhlíka,
 05.01.2008f) potenciálom globálneho otepľovania (GWP) potenciál klimatického otepľovania fluórovaného skleníkového plynu vo vzťahu k potenciálu globálneho otepľovania oxidu uhličitého; vypočíta sa ako potenciál otepľovania jedného kilogramu plynu za obdobie 100 rokov vo vzťahu k jednému kilogramu CO2; príslušné hodnoty GWP sú uverejnené v tretej hodnotiacej správe prijatej Medzivládnym panelom pre klimatickú zmenu,
 05.01.2008g) prípravkom zmes zložená z dvoch alebo viacerých látok, z ktorých je aspoň jedna fluórovaný skleníkový plyn; celkový potenciál globálneho otepľovania prípravku sa určí metódou uvedenou v prílohe č. 1,
 05.01.2008h) dodatočným vybavením montáž klimatizačného systému do vozidla po jeho prihlásení do evidencie vozidiel.
 05.01.2008§ 3
 05.01.2008(1) Štátny dopravný úrad6) udelí typové schválenie ES vozidla alebo typové schválenie vozidla vzhľadom na emisie z klimatizačných systémov iba tým typom vozidiel, ktoré spĺňajú technické požiadavky podľa tohto nariadenia vlády.
 05.01.2008(2) Na účely udelenia typového schválenia ES vozidla alebo typového schválenia vozidla dokončeného typu vozidla výrobca alebo zástupca výrobcu poskytne štátnemu dopravnému úradu informácie o druhu chladiva použitého v klimatizačných systémoch namontovaných v nových vozidlách.
 05.01.2008(3) Na účely typového schválenia ES vozidla alebo typového schválenia vozidla pre typ vozidiel vybavených klimatizačnými systémami s navrhovaným obsahom fluórovaných skleníkových plynov s potenciálom globálneho otepľovania vyšším ako 150 sa vykonáva harmonizovaná skúška úniku týchto plynov,7) ktorou sa zisťuje, či sa neprekračujú maximálne povolené hodnoty úniku uvedené v § 4 ods. 2.
 05.01.2008(4) Ak z klimatizačných systémov uniklo nadmerné množstvo chladiva, je zakázané ich doplňovanie fluórovanými skleníkovými plynmi, pokiaľ nie je odstránená príčina úniku.
 05.01.2008§ 4
 05.01.2008(1) Príslušný štátny orgán8) od 5. júna 2008
 05.01.2008a) nesmie zamietnuť žiadosť o udelenie typového schválenia ES vozidla alebo typového schválenia vozidla pre nový typ vozidla, ak vozidlo vybavené klimatizačným systémom s navrhovaným obsahom fluórovaných skleníkových plynov s potenciálom globálneho otepľovania vyšším ako 150 spĺňa technické požiadavky podľa tohto nariadenia vlády,
 05.01.2008b) nesmie odmietnuť ani zakázať uvedenie nového vozidla na trh, jeho evidenciu alebo uvedenie do prevádzky v premávke na pozemných komunikáciách, ak vozidlo vybavené klimatizačným systémom s navrhovaným obsahom fluórovaných skleníkových plynov s potenciálom globálneho otepľovania vyšším ako 150 spĺňa požiadavky podľa tohto nariadenia vlády.
 05.01.2008(2) Štátny dopravný úrad od 5. januára 2009 udelí typové schválenie ES vozidla alebo typové schválenie vozidla, ak typ vozidla vybavený klimatizačným systémom s navrhovaným obsahom fluórovaných skleníkových plynov s potenciálom globálneho otepľovania vyšším ako 150 spĺňa mieru úniku pri jednoduchých systémoch odparovania do 40 gramov fluórovaných skleníkových plynov ročne, pri dvojitých systémoch odparovania do 60 gramov fluórovaných skleníkových plynov ročne.
 05.01.2008(3) Osvedčenia o zhode COC9) vystavené pre nové vozidlá sa považujú za neplatné od 5. januára 2010, ak typ klimatizačného systému nespĺňa podmienky podľa odseku 2, pričom je zakázané uvedenie týchto vozidiel na trh, do evidencie a do prevádzky v premávke na pozemných komunikáciách.
 05.01.2008(4) Štátny dopravný úrad od 1. januára 2011 zamietne žiadosť o udelenie typového schválenia ES vozidla alebo typového schválenia vozidla, ak typ vozidla je vybavený klimatizačným systémom s navrhovaným obsahom fluórovaných skleníkových plynov s potenciálom globálneho otepľovania vyšším ako 150.
 05.01.2008(5) Osvedčenia o zhode COC vystavené pre nové vozidlá sa považujú za neplatné od 1. januára 2017, ak typ vozidla je vybavený klimatizačným systémom s navrhovaným obsahom fluórovaných skleníkových plynov s potenciálom globálneho otepľovania vyšším ako 150, pričom je zakázané uvedenie týchto vozidiel na trh, do evidencie a do prevádzky v premávke na pozemných komunikáciách.
 05.01.2008§ 5
 05.01.2008(1) Nové typy vozidiel schválené od 1. januára 2011 nesmú byť dodatočne vybavené klimatizačným systémom s navrhovaným obsahom fluórovaných skleníkových plynov s potenciálom globálneho otepľovania vyšším ako 150.
 05.01.2008(2) Od 1. januára 2017 nesmú byť žiadne vozidlá dodatočne vybavené klimatizačným systémom s navrhovaným obsahom fluórovaných skleníkových plynov s potenciálom globálneho otepľovania vyšším ako 150.
 05.01.2008(3) Klimatizačné systémy montované do nových typov vozidiel schválených od 1. januára 2011 je zakázané plniť fluórovanými skleníkovými plynmi s potenciálom globálneho otepľovania vyšším ako 150.
 05.01.2008(4) Od 1. januára 2017 je zakázané plniť klimatizačné systémy vo všetkých vozidlách fluórovanými skleníkovými plynmi s potenciálom globálneho otepľovania vyšším ako 150. To sa nevzťahuje na doplňovanie klimatizačných systémov obsahujúcich tieto plyny, ktoré boli namontované do vozidiel pred 1. januárom 2017.
 05.01.2008§ 6
 05.01.2008Týmto nariadením vlády sa preberá právny akt Európskych spoločenstiev uvedený v prílohe č. 2.
 05.01.2008§ 7
 05.01.2008Toto nariadenie vlády nadobúda účinnosť 5. januára 2008.
 05.01.2008Robert Fico v. r.
 05.01.2008Príloha č. 1
 05.01.2008k nariadeniu vlády č. 655/2007 Z. z.
 05.01.2008METÓDA VÝPOČTU CELKOVÉHO POTENCIÁLU GLOBÁLNEHO OTEPĽOVANIA (GWP) PRÍPRAVKU
 05.01.2008Celkový GWP prípravku je vážený priemer odvodený zo súčtu hmotností podielov jednotlivých látok vynásobených ich GWP.
 05.01.2008∑ (látka X % x GWP) + (látka Y % x GWP) + ... (látka N % x GWP),
 05.01.2008kde % je hmotnostný príspevok s toleranciou hmotnosti +/– 1 %.
 05.01.2008Napríklad: použitie vzorca na teoretickú zmes plynov zloženú z 23 % HFC-32, 25 % HFC-125 a 52 % HFC-134a:
 05.01.2008∑ (23 % x 550) + (25 % x 3400) + (52 % x 1300)
 05.01.2008› Celkový GWP = 1652,5.
 05.01.2008Príloha č. 2
 05.01.2008ZOZNAM PREBERANÝCH PRÁVNYCH AKTOV EURÓPSKYCH SPOLOČENSTIEV
 05.01.2008Smernica Európskeho parlamentu a Rady 2006/40/ES zo 17. mája 2006 o emisiách z klimatizačných systémov v motorových vozidlách, ktorou sa mení a dopĺňa smernica Rady 70/156/EHS (Ú. v. EÚ L 161, 14. 6. 2006).
 Poznámky pod čiarou 05.01.20081) § 5 ods. 11 a 20, § 6 ods. 7 a 10 a § 7 ods. 9 a 13 zákona č. 725/2004 Z. z. o podmienkach prevádzky vozidiel v premávke na pozemných komunikáciách a o zmene a doplnení niektorých zákonov.
 Nariadenie Komisie (ES) č. 706/2007 z 21. júna 2007, ktorým sa podľa smernice Európskeho parlamentu a Rady 2006/40/ES stanovujú správne ustanovenia pre typové schválenie ES vozidiel a harmonizovaná skúška merania úniku z určitých klimatizačných systémov (Ú. v. EÚ L 161, 22. 6. 2007).
 05.01.20082) § 5 ods. 5 a 20, § 6 ods. 5 a 10 a § 7 ods. 6 a 13 zákona č. 725/2004 Z. z.
 05.01.20083) Príloha č. 1 k zákonu č. 725/2004 Z. z.
 05.01.20084) Príloha A ku Kjótskemu protokolu k Rámcovému dohovoru Organizácie Spojených národov o zmene klímy (oznámenie č. 139/2005 Z. z.).
 05.01.20085) Nariadenie Európskeho parlamentu a Rady (ES) č. 2037/2000 z 29. júna 2000 o látkach, ktoré poškodzujú ozónovú vrstvu (Mimoriadne vydanie Ú. v. EÚ, kap. 15/zv. 5.).
 05.01.20086) § 99 písm. o) zákona č. 725/2004 Z. z.
 05.01.20087) Príloha č. 2 k nariadeniu Komisie (ES) č. 706/2007 z 21. júna 2007, ktorým sa podľa smernice Európskeho parlamentu a Rady 2006/40/ES stanovujú správne ustanovenia pre typové schválenie ES vozidiel a harmonizovaná skúška merania úniku z určitých klimatizačných systémov (Ú. v. EÚ L 161, 22. 6. 2007).
 05.01.20088) § 3 zákona č. 128/2002 Z. z. o štátnej kontrole vnútorného trhu vo veciach ochrany spotrebiteľa a o zmene a doplnení niektorých zákonov v znení zákona č. 451/2004 Z. z.
 05.01.20089) § 2 písm. ai) zákona č. 725/2004 Z. z.


text:
Odločba o zavrnitvi ustavne pritožbe zoper sklep senata Okrožnega sodišča v Mariboru v zvezi s sklepom preiskovalnega sodnika Okrožnega sodnika v Mariboru o podaljšanju hišnega pripora
 Odločba o zavrnitvi ustavne pritožbe zoper sklep senata Okrožnega sodišča v Mariboru v zvezi s sklepom preiskovalnega sodnika Okrožnega sodnika v Mariboru o podaljšanju hišnega pripora : Uradni list RS, št. 2/04
 Odločba o zavrnitvi ustavne pritožbe zoper sklep senata Okrožnega sodišča v Mariboru v zvezi s sklepom preiskovalnega sodnika Okrožnega sodnika v Mariboru o podaljšanju hišnega pripora (Uradni list RS, št. 2/04)
 Decision on the refusal of constitutional complaint against the Decision of the Senate of District Court in Maribor relating to the Decision of the Investigating District Court Judge in Maribor on the extension of house arrest
 ustavne pritožbe A. A. iz Ž. na seji senata dne 9. oktobra 2001
 Ustavna pritožba A. A. zoper sklep Višjega sodišča v Mariboru
 št. Kp 556/2001 z dne 19. 6. 2001 v zvezi s sklepom Okrožnega sodišča v
 Mariboru št. Ks 393/2001 z dne 12. 6. 2001 se sprejme v obravnavo.
 V preostalem delu se ustavna pritožba zavrže.
 1. Pritožnica vlaga ustavno pritožbo zaradi
 kršitve 20. člena Ustave, "ker o podaljšanju hišnega pripora ni odločalo
 Vrhovno sodišče ter zoper sklep Višjega sodišča v Mariboru z dne 19. 6. 2001
 št. Kp 556/2001". Predlaga, naj "se ta ustavna pritožba sprejme in se
 ji ugodi, pri čemer naj Ustavno sodišče na podlagi 60. člena Zakona o Ustavnem sodišču
 (Uradni list RS, št. 15/94 - v nadaljevanju ZustS) napadeni sklep odpravi, ter
 ravna v skladu s spoštovanjem zadnjega odstavka 20. člena Ustave in obdolženko
 izpusti". Z odpravo hišnega pripora naj bi ji bila dana možnost, da sama s
 svojim delom finančno poskrbi zase in za svoje otroke. Predlaga tudi, naj
 Ustavno sodišče prenese pristojnost odločanja o njeni kazenski zadevi sodišču,
 ki ji bo zagotovilo enakopravno sodelovanje v postopku, spoštovanje zakonodaje,
 zbiranje podatkov in pošteno obravnavo.
 2. Pritožnica navaja, da ji je bil hišni
 pripor zaradi utemeljenega suma storitve kaznivega dejanja zlorabe položaja ali
 pravic po drugem v zvezi s prvim odstavkom 244. člena v zvezi s 25. členom
 Kazenskega zakonika (Uradni list RS, št. 63/94 in nasl. - KZ), iz razloga
 begosumnosti odrejen dne 14. 3. 2001 in nato s sklepom senata podaljšan do 14.
 6. 2001. Nato je po njenih navedbah preiskovalni sodnik predlagal podaljšanje
 hišnega pripora. Na njegov predlog naj bi poslala ugovor na Vrhovno sodišče.
 Vendar pa je po navedbah pritožnice kljub temu o podaljšanju pripora še za en
 mesec (do 14. 7. 2001) odločal kar senat Okrožnega sodišča v Mariboru s sklepom
 št. Ks 393/01 z dne 12. 6. 2001. Zoper navedeni sklep naj bi se pritožila,
 vendar je Višje sodišče v Mariboru z izpodbijanim sklepom njeno pritožbo
 zavrnilo in potrdilo sklep senata. Izpodbijani sklep naj bi prejela dne 21. 6.
 2001. Nato naj bi zoper odločitev pritožbenega sodišča vložila še zahtevo za
 varstvo zakonitosti, ki jo je preiskovalni sodnik s sklepom Okrožnega sodišča v
 Mariboru št. 2 Kpr 440/00 z dne 22. 6. 2001 kot nedovoljeno zavrnil (v resnici
 zavrgel). Sklep naj bi prejela 27. 6. 2001. Navaja, da se je zoper ta sklep
 pritožila, vendar pritožbeno sodišče na pritožbo ni odgovorilo. S tem v zvezi
 predlaga, naj Ustavno sodišče odloči o mnenju sodišča, da zoper sklep o
 podaljšanju hišnega pripora ni dovoljeno vložiti navedenega izrednega pravnega
 3. Nadalje navaja, da za njen hišni pripor
 ne obstajajo nikakršni zakonski niti drugačni razlogi in ocenjuje, da jih
 sodišče vse do sedaj tudi ni zakonsko utemeljilo. Ob tem pripominja, da je
 sodišču prostovoljno predala svojo potno listino in potni listini otrok, da je
 bila v Z. le na dopustu in izobraževanju ter da ne ve, kje se nahaja njen mož. Kazenska
 ovadba in hišni pripor naj bi bila konstrukt in maščevanje. Sklep o uvedbi
 preiskave naj bi postal pravnomočen v času njenega dopusta v Z., obtožnica pa
 naj bi še ne bila vložena. Navaja tudi, da jo sodišče ves čas ovira pri
 pripravi obrambe, predvsem ker ji ne dovoli pregleda in pridobitve manjkajoče
 dokumentacije v kazenskem spisu, katere del naj bi se še vedno nezakonito
 nahajal na policiji. Onemogočalo naj bi se ji tudi enakopravno sodelovanje v
 postopku. S tem naj bi ji bil kršen 20., 22., 23., 25. člen in tretja alinea
 29. člena Ustave ter 6. člen Konvencije o varstvu človekovih pravic in
 temeljnih svoboščin (Uradni list RS, št. 33/94, MP št. 7/94 - EKČP). Poudarja,
 da je nedolžna in da zahteva le zagotovitev korektnega in zakonitega dela sodišča,
 spoštovanje zakonodaje in omogočanje enakopravnega sodelovanja v postopku.
 4. Naknadno je pritožnica sporočila, da ji
 je bil hišni pripor dne 13. 8. 2001 ponovno podaljšan za mesec dni, predlagala
 je prednostno obravnavo ustavne pritožbe in zahtevala odločitev v razumnem
 roku. Navedla je tudi, da tožilstvo v zakonitem roku ni vložilo obtožnice niti
 ni zahtevalo razširitve preiskave niti ni predlagalo podaljšanja roka za
 vložitev obtožnice. S tem je bil po njenem mnenju kršen 184. člen Zakona o
 kazenskem postopku (Uradni list RS, št. 63/94 in nasl. - ZKP).
 5. V nadaljnjih vlogah je pritožnica
 ustavno pritožbo razširila še na obtožnico Okrožnega državnega tožilstva v
 Mariboru št. I KT 1/1768/2000 z dne 28. 8. 2001, za katero trdi, da je zgolj
 prepis kazenske ovadbe. Kot navaja, je zoper obtožnico vložila ugovor. Vlogi pa
 prilaga tudi kopijo sklepa Okrožnega sodišča v Mariboru št. Ks 567/2001 z dne
 19.9.2001, s katerim je bil ugovor zoper obtožnico zavrnjen.
 6. Po določbi prvega odstavka 50. člena ZUstS
 se ustavno pritožbo lahko vloži zoper posamični akt državnega organa, s katerim
 se domnevno krši človekova pravica ali temeljna svoboščina. Po določbi prvega
 odstavka 51. člena ZUstS se ustavna pritožba lahko vloži, ko so izčrpana vsa
 pravna sredstva. Ustavna pritožba se lahko vloži, ko so izčrpana redna in
 praviloma tudi izredna pravna sredstva. Ustavno sodišče lahko izjemoma odloči o
 ustavni pritožbi pred izčrpanjem izrednih pravnih sredstev, če je zatrjevana
 kršitev očitna in če bi z izvršitvijo posamičnega akta nastale za pritožnika
 nepopravljive posledice (drugi odstavek 51. člena ZUstS).
 7. Pritožnica kljub pozivu ni izkazala, da
 je pred vložitvijo ustavne pritožbe izčrpala vsa razpoložljiva pravna sredstva
 zoper sklep Okrožnega sodišča v Mariboru št. 2 Kpr 440/00 z dne 22. 6. 2001, s
 katerim je preiskovalni sodnik kot nedovoljeno zavrgel zahtevo za varstvo
 zakonitosti zoper sklep o podaljšanju hišnega pripora. Iz vloge je razvidno, da
 ni bila izčrpana niti pritožbena pot (sama navaja, da pritožbeno sodišče na
 njeno vlogo še ni odgovorilo), zato je bilo treba ustavno pritožbo v tem delu
 kot preuranjeno zavreči.
 8. Obtožni akt državnega tožilca ni
 posamični pravni akt, s katerim se odloča o pritožnikovih pravicah oziroma
 obveznostih, temveč akt stranke v kazenskem postopku. O pritožnikovih pravicah
 in obveznostih kakor tudi o obtožbi proti njemu lahko odloči le z zakonom
 ustanovljeno sodišče (prvi odstavek 23. člena Ustave) in odločitev sodišča je
 po poprejšnji izčrpanosti vseh pravnih sredstev dovoljeno izpodbijati zaradi
 domnevne kršitve človekovih pravic in temeljnih svoboščin. Zoper akt stranke v
 postopku, ki je z zakonom legitimirana za vložitev obtožbe v kazenskem
 postopku, pa ustavna pritožba ni dovoljena. Zato je bilo treba ustavno pritožbo
 v tem delu zavreči.
 9. Senat Ustavnega sodišča je že v sklepu
 št. Up-34/96 z dne 19.6.1996 (OdlUS V, 202) zavzel stališče, da je zoper sklep
 o zavrnitvi ugovora zoper obtožnico procesna predpostavka iz prvega odstavka
 51. člena ZUstS izpolnjena šele po izčrpanju pravnih sredstev zoper sodbo
 oziroma drugo odločbo, s katero se kazenski postopek konča. Izjemne obravnave
 pred izčrpanjem pravnih sredstev pritožnica ne predlaga. Ker torej procesna
 predpostavka izčrpanosti pravnih sredstev ni podana, je Ustavno sodišče ustavno
 pritožbo tudi v tem delu zavrglo.
 10. Enakopravno sodelovanje v postopku,
 spoštovanje zakonodaje, zbiranje podatkov in pošteno obravnavo bo imela
 pritožnica možnost uveljavljati v nadaljnjem poteku kazenskega postopka. Če bo
 tudi po tem menila, da so ji bile s sodnimi odločitvami kršene človekove
 pravice, bo lahko zoper njih po izčrpanju rednih in izrednih pravnih sredstev
 vložila ustavno pritožbo. Glede morebitnega nezakonitega ravnanja policije,
 tožilstva in sodnikov, katerega ni mogla uveljavljati s pravnimi sredstvi v
 kazenskem postopku, pa ima pritožnica možnost vložiti upravni spor. Po določbi
 drugega odstavka 157. člena Ustave odloča o zakonitosti posamičnih dejanj, s
 katerimi se posega v ustavne pravice posameznika, če ni zagotovljeno drugo
 sodno varstvo, pristojno sodišče v upravnem sporu. Ker pritožnica ni izkazala,
 da je to sodno varstvo izčrpala, ustavna pritožba pa se lahko vloži šele ko so
 izčrpana vsa pravna sredstva, je bilo treba ustavno pritožbo tudi v tem delu
 11. Ustavno sodišče ni pristojno za prenos
 pristojnost odločanja o kazenski zadevi drugemu sodišču. Po določbi drugega
 odstavka 35. člena ZKP ima obdolžena možnost predlagati prenos krajevne
 pristojnosti in določitev drugega stvarno pristojnega sodišča, če je očitno, da
 se bo tako lažje izvedel postopek ali če so za to drugi tehtni razlogi. O
 predlogu odloča skupno neposredno višje sodišče.
 12. Senat Ustavnega sodišča je sklenil, da
 se ustavna pritožba v delu, v katerem izpodbija pravnomočen sklep o podaljšanju
 hišnega pripora, sprejme v obravnavo. O utemeljenosti ustavne pritožbe bo
 odločilo Ustavno sodišče, ki bo presodilo, ali so bile pritožnici kršene
 13. Senat Ustavnega sodišča je ta sklep
 sprejel na podlagi prvega odstavka 54. člena, druge alinee prvega odstavka 55.
 člena in prvega odstavka 55. člena v zvezi s prvim odstavkom 50. člena Zakona o
 Ustavnem sodišču (Uradni list RS, št. 15/94 - ZUstS) v sestavi: predsednica
 senata dr. Mirjam Škrk ter člana dr. Zvonko Fišer in dr. Ciril Ribičič.
 Up-286/01-36
 ustavni pritožbi A. A. iz Ž. na seji dne 11. decembra 2003
 Mariboru št. Ks 393/2001 z dne 12. 6. 2001 se zavrne.
 1. Pritožnica je vložila ustavno pritožbo
 zoper sklep Višjega sodišča v Mariboru. Z njim je to zavrnilo njeno pritožbo
 zoper sklep Okrožnega sodišča v Mariboru, ki je podaljšalo hišni pripor,
 odrejen zoper pritožnico, še za mesec dni. Hišni pripor je dne 15. 3. 2001
 odredil preiskovalni sodnik zaradi utemeljenega suma storitve kaznivega dejanja
 zlorabe položaja ali pravic po drugem odstavku v zvezi s prvim odstavkom 244.
 člena v zvezi s 25. členom Kazenskega zakonika (Uradni list RS, št. 63/94 in
 nasl. - KZ) iz razloga begosumnosti, nato pa ga je podaljšal zunajobravnavni
 senat do 14. 6. 2001.
 2. Dne 12. 6. 2001 je zunajobravnavni senat
 z izpodbijanim sklepom na predlog preiskovalnega sodnika hišni pripor podaljšal
 še do 14. 7. 2001. V obrazložitvi sklepa pojasnjuje, da obstaja utemeljen sum,
 da je pritožnica storila kaznivo dejanje, ki se ji očita, prav tako pa je treba
 preiskavo nadaljevati. Šele potem, ko se bodo v njenem okviru izvedli vsi
 dokazi, bo lahko državno tožilstvo presodilo, ali naj zoper pritožnico vloži
 obtožnico, za izvedbo teh dokazov pa je potreben dodaten čas. Po mnenju
 zunajobravnavnega senata je dotedanji potek preiskave pokazal, da si
 preiskovalni sodnik prizadeva, da bi ta trajala najkrajši potrebni čas. K
 trajanju preiskave naj bi prispevala tudi pritožnica, ki je izvedbo nekaterih
 dokazov predlagala v pisnem zagovoru, ki ga je vložila šele 31. 5. 2001.
 Zunajobravnavni senat je ocenil, da je še vedno podana realna nevarnost, da bi
 se pritožnica z odhodom v tujino izognila kazenskemu postopku, saj je
 brezposelna, v tujini pa je tudi njen mož, ki je tja odpotoval prav po odpravi
 hišnega pripora. Javljanje na policijski postaji, ki ga je kot nadomestni ukrep
 predlagala pritožnica, naj ne bi bilo ustrezno glede na realno nevarnost
 begosumnosti in težo očitanega kaznivega dejanja, zato naj bi bil hišni pripor
 za izvedbo kazenskega postopka neogibno potreben. Zoper sklep zunajobravnavnega
 senata se je pritožnica pritožila na Višje sodišče, ki je njeno pritožbo
 zavrnilo. Pritrdilo je ugotovitvam in razlogom prvostopenjskega sodišča o
 obstoju pripornega razloga begosumnosti.
 3. V ustavni pritožbi pritožnica med drugim
 navaja, da je o podaljšanju hišnega pripora odločil kar zunajobravnavni senat
 Okrožnega sodišča, prav tako pa naj za hišni pripor ne bi obstajali nikakršni
 razlogi. V laični ustavni pritožbi so navedena nekatera dejstva, iz katerih gre
 sklepati, da ustavna pritožnica izpodbija obstoj begosumnosti oziroma da želi
 izkazati možnost, da bi bilo hišni pripor mogoče nadomestiti z milejšim ukrepom
 (npr., da je bila pripravljena predati svoje potne listine in potne listine
 otrok, da je bila preiskava zoper njo uvedena, ko je bila v Z. Z. Z., pa se je
 nato vrnila domov).
 4. Obtožnica zoper pritožnico je bila
 vložena pri Okrožnem sodišču v Mariboru dne 31. 8. 2001.
 5. Senat Ustavnega sodišča je na seji dne
 9. 10. 2001 ustavno pritožbo sprejel v obravnavo v delu in glede navedb, ki se
 nanašajo na sklepa, navedena v izreku te odločbe. V ostalem delu je bila
 ustavna pritožba zavržena in v tem delu ni predmet te odločbe.
 6. Ustavno sodišče je ustavno pritožbo na
 podlagi 56. člena Zakona o Ustavnem sodišču (Uradni list RS, št. 15/94 - v
 nadaljevanju ZUstS) poslalo v odgovor Okrožnemu in Višjemu sodišču, ki nanjo
 nista odgovorili.
 7. Hišni pripor zoper ustavno pritožnico je
 zunajobravnavni senat odpravil dne 20. 12. 2001. Na poziv Ustavnega sodišča je
 pritožnica odgovorila, da vztraja pri vloženi ustavni pritožbi.
 8. V času odločanja o pritožničini ustavni
 pritožbi sta izpodbijani sodni odločbi o hišnem priporu že prenehali veljati.
 Glede na to, da pritožnica vztraja pri ustavni pritožbi, je moralo Ustavno
 sodišče najprej ugotoviti, ali so še podane procesne predpostavke za odločanje
 Ustavnega sodišča. Ustavno sodišče praviloma šteje, da v primeru, ko posamičen
 akt v času odločanja ne velja več, ni izkazan pravni interes za odločanje. Že v
 odločbi št. Up-315/00 z dne 3. 7. 2003 (Uradni list RS, št. 70/03) pa je
 sprejelo stališče, po katerem je pravni interes za odločanje o ustavni pritožbi
 vedno podan, če gre za poseg v pravico do osebne svobode iz prvega odstavka 19.
 Poseg v to ustavno pravico je gotovo eden
 izmed najhujših posegov v človekove pravice in temeljne svoboščine. Učinkovito
 varstvo pravice do osebne svobode zato zahteva, da ima prizadeti možnost
 pridobiti sodno odločbo o posegih v to človekovo pravico, pa čeprav poseg ne
 učinkuje več. Zato je že odločitev o tem, ali mora Ustavno sodišče v tem
 primeru ugotavljati, ali je bilo odločanje sodišč opravljeno v skladu s
 procesnimi jamstvi, zagotovljenimi z Ustavo, ali ni bilo, odvisna od tega, ali
 predstavlja hišni pripor poseg v pravico do osebne svobode ali poseg v pravico
 do svobode gibanja.
 9. Ustava zagotavlja pravico do svobode
 gibanja v prvem odstavku 32. člena. Po drugem odstavku tega člena se sme
 pravica "omejiti z zakonom, vendar samo, če je to potrebno, da bi se
 zagotovil potek kazenskega postopka", in še v nekaterih drugih primerih. S
 to določbo je torej ustavodajalec zakonodajalcu dovolil, da omeji pravico do
 svobode gibanja zaradi zagotovitve poteka kazenskega postopka, kar predstavlja
 legitimen cilj, zaradi katerega je v skladu s tretjim odstavkom 15. člena
 Ustave dopustno omejiti pravico do svobode gibanja. Seveda zakonodajalca pri
 predpisovanju omejitve te pravice veže splošno načelo sorazmernosti[1] iz
 2. člena Ustave, ki prepoveduje prekomerne posege države v človekove pravice
 tudi v primerih, ko se z njimi zasleduje legitimen cilj. To načelo pa veže tudi
 sodnika, ki bi v konkretnem primeru odločal o omejitvi v postopku, v katerem so
 zagotovljena ustavna procesna jamstva, zlasti tista iz 22., 23., 25. in 29.
 člena Ustave. Po teh kriterijih bi tudi Ustavno sodišče v konkretnem primeru
 presojalo ustavno dopustnost morebitnega posega v pravico do svobode gibanja.
 10. Pravico do osebne svobode zagotavlja
 Ustava v prvem odstavku 19. člena. V drugem odstavku pa določa, da se nikomur
 ne sme vzeti prostost, razen v primerih in po postopku, ki ga določa zakon.
 Ustavno sodišče je že v odločbi št. U-I-18/93 z dne 11. 4. 1996 (Uradni list
 RS, št. 25/96 in OdlUS V, 40) poudarilo, da sta navedena temeljna pogoja za
 dopustnost posega v pravico do osebne svobode natančneje določena v nadaljnjih
 določbah Ustave. Prvi (primeri, v katerih je mogoče vzeti prostost) v 20. členu
 Ustave in drugi (po postopku, ki ga določa zakon) v določbah 22. člena (enako
 varstvo pravic), 23. člena (pravica do sodnega varstva), 25. člena (pravica do
 pravnega sredstva), 27. člena (domneva nedolžnosti) in 29. člena Ustave (pravna
 jamstva v kazenskem postopku), v katerih so zagotovljena procesna jamstva, ki
 jih določa Ustava.
 Po prvem odstavku 20. člena Ustave se sme
 pripreti oseba, za katero obstaja utemeljen sum, da je storila kaznivo dejanje,
 samo na podlagi odločbe sodišča, kadar je to neogibno potrebno za potek
 kazenskega postopka ali za varnost ljudi. Ko gre torej za odvzem prostosti s
 priporom, je že Ustava sama določila ustavnopravne kriterije, na podlagi
 katerih je mogoč poseg v pravico do osebne svobode. V konkretnem primeru o
 dopustnosti posega odloča sodišče v postopku, v katerem morajo biti
 zagotovljena tudi ustavna procesna jamstva, zlasti tista iz drugega odstavka
 20. člena Ustave ter tista iz 22., 27. in 29. člena Ustave.
 11. Pravico do osebne svobode podobno kot
 Ustava zagotavlja tudi prvi odstavek 5. člena Konvencije o varstvu človekovih
 pravic in temeljnih svoboščin (Uradni list RS, št. 33/94, MP, št. 7/94 - v
 nadaljevanju EKČP). Ta vsebuje enako zapoved, kot je določena v drugem odstavku
 19. člena Ustave, s tem da taksativno našteva primere, v katerih je dovoljeno
 posamezniku vzeti prostost. Med njimi v točki c) prvega odstavka določa tudi
 zakonit odvzem prostosti, ki je potreben zato, da bi preprečili beg po
 storjenem kaznivem dejanju. V tretjem in četrtem odstavku pa določa procesna
 jamstva, ki morajo biti zagotovljena v postopku odločanja o odvzemu prostosti
 (oseba mora biti takoj privedena pred sodnika; sojenje v razumnem roku ali
 izpustitev iz pripora; pravica začeti postopek, v katerem bo sodišče hitro
 odločilo o zakonitosti odvzema prostosti in odredilo izpustitev, če je odvzem
 nezakonit). Pravico do svobode gibanja zagotavlja EKČP v prvem odstavku 2.
 členu Protokola št. 4.[2] V tretjem in četrtem odstavku pa določa možne
 omejitve te pravice - tiste, ki so določene z zakonom in ki so v demokratični
 družbi nujne, med drugim zaradi preprečitve kaznivih dejanj ali zaradi javnega
 12. Samo po sebi je umevno, da odvzeta
 prostost vključuje omejitev svobode gibanja, da pa hkrati pomeni hujši poseg,
 kot je poseg v svobodo gibanja. Zato ne preseneča, da so kriteriji, ki jih za
 omejitev pravice do osebne svobode določata Ustava in EKČP, strožji od tistih,
 ki jih določata za omejitev pravice do svobode gibanja. Če primerjamo ustavne
 določbe, mora biti pripor "neogibno potreben" za potek kazenskega
 postopka, pri omejitvi svobode gibanja pa govori Ustava le o tem, da je to
 "potrebno", da bi se zagotovil kazenski postopek. EKČP izčrpno
 našteva dopustne primere poseganja v osebno svobodo, medtem ko omejitve pravice
 do svobode gibanja prepušča zakonodajalcu; veže ga le načelo sorazmernosti.
 Procesna jamstva iz drugega odstavka 20. člena Ustave zahtevajo strožje pogoje
 za odločanje sodišč, ki morajo postopati v zelo kratkih rokih, ker gre za tako
 hud poseg v temeljno svoboščino. V tretjem odstavku 20. člena Ustave je
 predvidena posebna sankcija za primer, če do izteka rokov, ki jih določa drugi
 odstavek istega člena, ni vložena obtožnica.
 Vsebinsko enaka procesna jamstva za pripor
 zagotavlja tudi 5. člen EKČP.
 13. Ustava v 20. členu ne govori posebej o
 hišnem priporu, tudi EKČP o tem nima posebnih določb. Zato se zastavi
 vprašanje, ali je omejevanje človekovih pravic, do katerih pride z odreditvijo
 hišnega pripora, zlasti po naravi, stopnji, trajanju in načinu izvrševanja
 omejitev, takšno, da gre le za omejevanje svobode gibanja, ali pa takšno, da
 pomeni odvzem prostosti in torej omejitev pravice do osebne svobode.
 14. Zakonodajalec je po odločbi Ustavnega
 sodišča št. U-I-18/93, s katero je bila ugotovljena neskladnost Zakona o
 kazenskem postopku z Ustavo, uredil milejše ukrepe "kot alternativo
 priporu" (Poročevalec DZ, št. 56/97, str. 17) in med njimi hišni pripor.
 Po prvem odstavku 199.a člena Zakona o kazenskem postopku (Uradni list RS, št.
 63/94 in nasl. - v nadaljevanju ZKP) se ta odredi, če obstajajo razlogi iz 1.
 do 3. točke prvega odstavka 201. člena tega zakona, vendar odreditev pripora ni
 neogibno potrebna za varnost ljudi ali potek kazenskega postopka. S sklepom o odreditvi
 hišnega pripora sodišče določi, da se obdolženec ne sme oddaljiti iz poslopja,
 v katerem prebiva; sodišče lahko omeji ali prepove stike z osebami, ki ne
 prebivajo z njim; sodišče sme izjemoma dovoliti, da se oseba za določen čas
 oddalji iz prostorov, kjer se izvaja hišni pripor, če je to neizogibno
 potrebno, da si zagotovi najnujnejše življenjske potrebščine, ali za
 opravljanje dela (drugi in tretji odstavek 199.a člena ZKP).
 15. Po naravi stvari sta pripor in hišni
 pripor v temelju enaka. Gre za to, da mora oseba prebivati na točno določenem
 mestu. Tudi po trajanju gre lahko za izenačeno omejevanje. Bistvena razlika pa
 nastopi v stopnji (intenzivnosti) omejevanja in v načinu, na katerega se
 omejevanje izvršuje. Za razliko od pripora, kjer je obdolženec izoliran v
 zaprti javni ustanovi, v kateri je ves čas pod stalnim nadzorom pooblaščenih
 uradnih oseb, je obdolženec v hišnem priporu v domačem okolju, ob navzočnosti
 Vendar pa že iz zakonske ureditve izhaja,
 da lahko zapusti svoje prebivališče samo na podlagi izrecnega poprejšnjega
 dovoljenja sodišča. Sodišče pa ga lahko da samo v že navedenih primerih in
 samo, kadar je to neogibno potrebno. Zato že iz zakonske ureditve hišnega
 pripora izhaja, da gre za takšno omejevanje človekovih pravic, ki po svoji
 intenzivnosti in načinu izvrševanja omejitve pomeni omejevanje osebne svobode.
 Takšno stališče potrjujejo tudi odločitve Evropskega sodišča za človekove
 pravice (v nadaljevanju ESČP), v katerih je to sodišče odločalo o tem, ali je
 kriterij za presojo omejevanja človekovih pravic prvi odstavek 5. člena EKČP
 ali 2. člen k Protokolu št. 4 k EKČP.[3]
 16. Pritožnici je bil odrejen hišni pripor
 na naslovu njenega stalnega prebivališča, kar je na začetku vključevalo le
 omejeno gibanje na vrtu, ki obdaja hišo, kasneje je preiskovalni sodnik dovolil
 gibanje na vrtu brez omejitev. Pritožnici je preiskovalni sodnik dovolil obisk
 zobozdravnika ter pregled kazensko- preiskovalnega spisa in poslovne
 dokumentacije zaradi priprave obrambe, ne pa tudi obiska frizerja,
 zavarovalnice in hčerine valete. Tudi iz navedenih konkretnih okoliščin je
 razvidno, da je v hišnem priporu pritožnica sicer lahko prebivala v domačem
 okolju, da pa ji je bilo na podlagi vnaprejšnjega dovoljenja preiskovalnega
 sodnika dovoljeno zapustiti prebivališče samo v primerih iz tretjega odstavka
 199.a člena ZKP. Tako tudi konkretne okoliščine potrjujejo zaključek, da
 predstavlja hišni pripor odvzem prostosti in kot takšen poseg v pravico do
 osebne svobode iz prvega odstavka 19. člena Ustave. Glede na to je izpolnjena
 procesna predpostavka za odločanje o pritožničini ustavni pritožbi.
 17. Z opredelitvijo, da predstavlja hišni
 pripor poseg v pravico do osebne svobode, so okvirno določeni tudi
 ustavnopravni kriteriji za presojo dopustnosti posega v pritožničino pravico do
 osebne svobode. Ustava v 20. členu govori le o priporu in ne tudi o hišnem
 priporu. Iz načela sorazmernosti in iz kriterija neogibne potrebnosti iz prvega
 odstavka 20. člena izhaja, da mora biti sodišču dana možnost, da v primeru, ko
 so sicer izpolnjeni vsi drugi pogoji za odreditev pripora, pa je mogoče doseči
 ustavno dopustni cilj z blažjim sredstvom - s hišnim priporom, uporabi to
 milejše sredstvo. Tako je pogoje za odreditev hišnega pripora opredelil tudi
 zakonodajalec v prvem odstavku 199.a člena ZKP.
 18. Ustava torej ne opredeljuje posebej
 ustavnopravnih jamstev za odreditev hišnega pripora. Ker pa gre za primer, ki
 je v bistvenem podoben priporu, je treba opredeliti, v katerih bistvenih
 okoliščinah morajo veljati za odrejanje hišnega pripora glede procesnih jamstev
 strožji kriteriji (drugi odstavek 20. člena Ustave) od splošnih procesnih
 jamstev, ki sicer izhajajo iz 22., 23. in 25. člena Ustave. ZKP je v šestem
 odstavku 199.a člena določil, da se glede odreditve, časa trajanja, podaljšanja
 in odprave hišnega pripora smiselno uporabljajo določbe ZKP o priporu. Že s tem
 so v obstoječo ureditev vgrajena jamstva, ki izhajajo že iz prvih treh stavkov
 drugega odstavka in iz tretjega odstavka 20. člena Ustave. Zakonodajalec pa je
 drugače uredil način sodnega odločanja o hišnem priporu. V primeru, v katerem
 Ustava zahteva za odločitev o podaljšanju pripora odločitev Vrhovnega sodišča,
 je za odločitev o podaljšanju hišnega pripora določil pristojnost t. i.
 zunajobravnavnega senata (sedmi odstavek 199.a člena ZKP). Zato se zastavlja
 vprašanje, ali je takšna - drugačna ureditev ustavno dopustna.
 19. Iz zahteve po enakosti pred zakonom
 (drugi odstavek 14. člena Ustave) izhaja obveznost zakonodajalca, da enaka
 dejanska in pravna stanja obravnava enako. Različno jih lahko obravnava le, če
 ima za takšno razlikovanje razumne razloge, ki izhajajo iz narave stvari.
 Pripor nedvomno predstavlja najhujši možen poseg v pravico do osebne svobode.
 To je želel ustavodajalec posebej poudariti s tem, da je za odločanje o
 podaljšanju pripora, ki traja že tri mesece ter je bil odrejen in podaljšan še
 pred vložitvijo obtožnice, izrecno določil pristojnost Vrhovnega sodišča kot
 najvišjega sodišča v državi (zadnji stavek drugega odstavka 20. člena Ustave).
 Hišni pripor predstavlja, kot je razvidno iz že obrazloženega, vendarle milejšo
 obliko odvzema prostosti in je zato zakonodajalec pri načinu sodnega odločanja
 o podaljšanju pripora pred vložitvijo obtožnice imel razumne razloge za
 uzakonitev drugačne ureditve. Ta tudi ni v neskladju s splošnimi ustavnimi
 procesnimi jamstvi, saj bo o odreditvi oziroma podaljšanju hišnega pripora
 odločalo sodišče v postopku, v katerem morajo biti zagotovljene pravice iz 22.
 člena in iz prvega odstavka 23. člena Ustave, zoper njegovo odločitev pa bo
 zagotovljena pravica do pritožbe (25. člen Ustave).
 20. Ker predstavlja hišni pripor odvzem
 prostosti, ki je v večini bistvenih okoliščin podoben priporu, je jasno, da
 morajo biti kriteriji za ustavnosodno presojo dopustnosti posega v pravico do
 osebne svobode s hišnim priporom v temelju enaki kot pri priporu. Izjeme so
 mogoče, kadar je zaradi narave stvari, kot izhaja iz prejšnje točke
 obrazložitve, dopustno razlikovanje. Zato mora tudi Ustavno sodišče pri
 ustavnosodni presoji hišnega pripora izhajati iz enakih kriterijev in na
 njihovi podlagi preizkusiti, ali so bila pri odreditvi oziroma podaljšanju
 hišnega pripora zagotovljena vsa ustavna jamstva. Na tej podlagi je presojalo
 tudi izpodbijani sodni odločbi.
 21. Pritožnica zatrjuje, da bi moralo o
 podaljšanju hišnega pripora odločiti Vrhovno sodišče in ne zunajobravnavni
 senat prvostopenjskega sodišča. Kot je razvidno iz 17. točke te obrazložitve, s
 takšnim načinom sodnega odločanja pritožnici niso mogla biti kršena ustavna
 jamstva, kot jih zagotavlja Ustava.
 Zato je ta očitek neutemeljen.
 22. Pritožnica zatrjuje, da niso bili
 podani razlogi za hišni pripor. Hišni pripor zoper pritožnico je bil podaljšan
 zaradi razloga iz 1. točke 201. člena ZKP v zvezi s prvim odstavkom 199.a člena
 ZKP, po katerem je mogoče odrediti oziroma podaljšati hišni pripor tudi v
 primeru t. i. begosumnosti. Ustavno sodišče je že v odločbi št. Up-185/95 z dne
 24. 10. 1996 (OdlUS V, 186) navedlo, da mora sklepanje sodišča o obstoju
 begosumnosti temeljiti na konkretno izkazanih okoliščinah, na podlagi katerih
 je mogoče z veliko verjetnostjo sklepati, da obstoji nevarnost bega. Nanjo ni
 mogoče sklepati zgolj na podlagi teže kaznivega dejanja ali morebitne visoke
 zagrožene kazni. Če pa se tej okoliščini pridružijo še druge okoliščine, ki
 zadevajo predvsem značaj osebe, domicil, poklic, premoženje, družinske vezi in
 vse v zvezi z domačim oziroma tujim okoljem, se ob morebitni pričakovani visoki
 kazni nevarnost bega lahko potrdi ali pa ovrže. Sodišče mora ugotoviti, ali
 takšne okoliščine obstajajo, in presoditi, ali je nevarnost bega večja od
 negotovosti, ki bi se ji posameznik z begom nedvomno izpostavil. Kot je
 razvidno iz izpodbijanih sodnih odločb (2. točka obrazložitve te odločbe), so
 sodišča to nalogo opravila. Pri tem so v skladu z načelom sorazmernosti posebej
 obrazložila tudi to, zakaj hišnega pripora ni mogoče nadomestiti s še milejšim
 ukrepom. Njihovi presoji pa ni mogoče odreči razumnosti.
 23. Iz navedenega je razvidno, da sodišči
 pri odločanju o podaljšanju hišnega pripora nista kršili ustavno zagotovljenih
 jamstev, kot to zatrjuje pritožnica, zato z izpodbijanima sodnima odločbama ni
 bilo poseženo v njeno pravico do osebne svobode iz prvega odstavka 19. člena
 24. Ustavna pritožnica v kasnejših vlogah
 še navaja, da so ji bile kršene človekove pravice in temeljne svoboščine iz
 22., 23. in 25. člena, iz tretje alineje 29. člena Ustave ter iz 6. člena EKČP.
 Te trditve se deloma nanašajo na tisti del ustavne pritožbe, ki jo je Ustavno
 sodišče že zavrglo, v drugem delu pa pritožnica ni izkazala, s čim naj bi ji
 bile navedene pravice kršene. Glede na to Ustavno sodišče navedenih trditev v
 ustavni pritožbi tako in tako ne bi moglo preizkusiti, zato se ni spuščalo v
 vprašanje, ali so bile te vloge pravočasne (prvi odstavek 52. člena ZUstS).
 25. Pritožnica je v svoji vlogi z dne 30.
 1. 2002 predlagala, naj jo Ustavno sodišče oprosti stroškov postopka v tej
 ustavni pritožbi. Ker se v postopku pred Ustavnim sodiščem ne plačujejo sodne
 takse, pritožnici pa tudi ni naloženo plačilo drugih stroškov, je predlog
 pritožnice brezpredmeten, zato Ustavno sodišče o njem ni odločalo. Če želi
 pritožnica z njim doseči povrnitev lastnih stroškov, ki jih je imela z
 vložitvijo ustavne pritožbe, pa je treba ugotoviti, da teh stroškov ni
 priglasila, zato Ustavno sodišče o njihovi morebitni povrnitvi prav tako ne
 more odločati.
 Jože Tratnik. Odločbo je sprejelo s sedmimi glasovi proti enemu. Proti je
 glasoval sodnik Ribičič, ki je dal odklonilno ločeno mnenje.
 [1] Ocena dopustnosti posega se opravi na podlagi t. i.
 strogega testa sorazmernosti. Ta test obsega presojo treh vidikov posega: 1) ali je poseg sploh nujen (potreben) v tem smislu, da cilja
 ni mogoče doseči brez posega nasploh (kateregakoli) oziroma da cilja ni mogoče
 doseči brez ocenjevanega (konkretnega) posega s kakšnim drugim, ki bi bil po
 svoji naravi blažji;
 2) ali je ocenjevani poseg primeren za dosego zasledovanega
 cilja v tem smislu, da je zasledovani cilj s posegom dejansko mogoče doseči; če
 ga ni mogoče doseči, poseg ni primeren; 3) ali je teža posledic ocenjevanega posega v prizadeto
 človekovo pravico proporcionalna vrednosti zasledovanega cilja oziroma koristim,
 ki bodo zaradi posega nastale (načelo sorazmernosti v ožjem pomenu oziroma
 načelo proporcionalnosti). Glej odločbo Ustavnega sodišča, št. U-I-18/02 z dne
 24. 10. 2003 (Uradni list RS, št. 108/03).
 [2] Določba se glasi: "Vsakdo, ki je zakonito na ozemlju
 kake države, ima na njenem ozemlju pravico do svobode gibanja in do svobodne
 izbire prebivališča."
 [3] 1. V zadevi Mancini proti Italiji je bil pritožnik iz
 pripora premeščen v hišni pripor, pri čemer je ta ukrep zahteval, da pritožnik
 ostane doma in dom zapusti samo s poprejšnjim dovoljenjem pristojnih oblasti.
 ESČP je navedlo, da prvi odstavek 5. člena EKČP sicer ne ureja pogojev pripora
 in ne zagotavlja pravice biti nameščen v blažjo obliko pripora, kot je tista v
 tradicionalnem zaporniškem režimu. Vendar je v tem primeru glede na učinke in
 način izvrševanja hišnega pripora štelo, da tudi hišni pripor pomeni odvzem
 prostosti iz razlogov, kot jih določa prvi odstavek 5. člena EKČP (sodba ESČP z
 dne 2. 8. 2001, par. 16 - 17).
 2. V zadevi Raimondo proti Italiji je bil pritožnik pod
 posebnim policijskim nadzorstvom, ki je vključevalo naslednje: prepovedano mu
 je bilo zapustiti prebivališče, ne da bi o tem obvestil policijo, ob določenih
 dnevih se je moral javljati na policiji, domov je moral priti pred deveto uro
 zvečer in ne oditi od doma pred sedmo uro zjutraj, razen če bi imel utemeljene
 razloge za odhod in bi o tem najprej obvestil pristojno oblast. Takšnega
 omejevanja ESČP ni štelo za omejitev pravice do osebne svobode, temveč za
 omejitev pravice do svobode gibanja iz 2. člena Protokola št. 4 k EKČP (sodba z
 dne 23. 9. 1993, par. 13, 39).
 3. V zadevi Guzzardi proti Italiji je bil pritožnik nameščen
 pod posebno policijsko nadzorstvo tako, da je bil nameščen na otoku Asinara,
 kjer je moral o naslovu svojega prebivališča obvestiti nadzorstvene oblasti in
 prebivališča ni smel zapustiti brez poprejšnjega obvestila. Nadzorstvenim
 oblastem se je moral javljati dvakrat dnevno in kadar so ga k temu posebej
 pozvale, živeti je moral pošteno in v skladu s predpisi in ne dajati povoda za
 sum, ni se smel družiti z osebami, ki so bile obsojene za kazniva dejanja, med
 deseto uro zvečer in sedmo zjutraj je moral ostajati doma, razen če bi moral
 nujno in po vnaprejšnji najavi oditi zdoma, ni smel imeti pri sebi orožja, ni
 smel obiskovati barov in nočnih klubov in se udeleževati javnih shodov.
 Nadzorstvene oblasti je moral vnaprej obveščati o telefonski številki in imenu
 osebe, s katero je hotel govoriti po telefonu v medkrajevnem pogovoru. ESČP je
 navedlo, da je razlika med odvzemom prostosti in omejitvijo svobode gibanja
 bolj v stopnji in intenzivnosti kot pa v naravi in vsebini omejevanja in da pri
 posameznih dejavnikih policijskega nadzorstva ni mogoče govoriti o odvzemu
 prostosti, ker pa so se izvajali kumulativno vsi hkrati, gre za odvzem
 prostosti (sodba z dne 6. 11. 1980, par. 12, 93, 94, 95).
 Odklonilno
 ločeno mnenje sodnika dr. Ribičiča
 1. V tem ločenem mnenju pojasnjujem
 razloge, zakaj nisem mogel podpreti Odločbe Ustavnega sodišča, s katero je
 le-to zavrnilo ustavno pritožbo A. A.. Preden pojasnim razloge za svojo
 odločitev, naj zapišem, da se strinjam z največjim delom obrazložitve v
 omenjeni Odločbi. Edini pomislek se nanaša na to, da je Ustavno sodišče v
 Odločbi ocenilo, da je skladna z Ustavo zakonska ureditev, po kateri o
 podaljšanju hišnega pripora odloča zunajobravnavni senat v primerih, v katerih
 je o podaljšanju pripora neposredno po Ustavi pristojno Vrhovno sodišče.
 2. Strinjam se z oceno v točki 15
 obrazložitve Odločbe, po kateri sta pripor in hišni pripor po naravi v temelju
 enaka. Ustavno sodišče pravilno ugotavlja, da pomeni tudi hišni pripor
 omejevanje osebne svobode in da ima zaradi tega ustavna pritožnica pravico z
 ustavno pritožbo uveljavljati kršitve pri odrejanju hišnega pripora, čeprav je
 hišni pripor medtem že prenehal veljati. Strinjam se tudi z oceno Ustavnega
 sodišča v točki 18 obrazložitve, da je hišni pripor v bistvenem podoben
 priporu, zato je treba takrat, kadar gre za hišni pripor, glede na to, da
 Ustava ne opredeljuje posebej ustavnopravnih jamstev za takšen primer, smiselno
 uporabljati pravna jamstva, ki se nanašajo na pripor.
 3. Ustavna pritožnica zatrjuje, da bi
 moralo o podaljšanju hišnega pripora odločiti Vrhovno sodišče, kakor to določa
 20. člen Ustave za podaljšanje pripora. Ustavno sodišče se s takšnim
 razlogovanjem ne strinja, ker meni, da je imel zakonodajalec razumne razloge za
 uzakonitev drugačne ureditve. Po mnenju Ustavnega sodišča je sicer nujno pri
 hišnem priporu upoštevati vsa temeljna pravna jamstva z izjemo tiste določbe v
 20. členu Ustave, ki pravi: "Vrhovno sodišče sme pripor podaljšati še za
 nadaljnje tri mesece."[1]
 4. Ne glede na to, da se pripor in hišni
 pripor do neke mere razlikujeta, gre vendarle v obeh primerih za tako hud poseg
 v posameznikovo svobodo, da je treba pri njem upoštevati vsa z Ustavo določena
 pravna jamstva, ne da bi kateregakoli od njih izpustili. Zato izražam pomislek
 zoper ureditev in prakso, po kateri naj bi pri hišnem priporu upoštevali vsa
 temeljna pravna jamstva, ki jih določa Ustava, ne pa tudi ene same ploščice v
 mozaiku, ki ga je glede posegov v osebno svobodo uredila Ustava. Po mojem
 mnenju bi moralo Ustavno sodišče po poglobljeni obravnavi presoditi, ali je
 zakonska ureditev skladna z Ustavo, kolikor daje zunajobravnavnemu senatu
 pravico podaljševanja hišnega pripora v primerih, v katerih Ustava to
 pristojnost za podaljševanje pripora določa Vrhovnemu sodišču. Od izida take
 presoje bi bilo odvisno, ali bi Ustavno sodišče v svoji sodbi ugotovilo kršitev
 pritožničine pravice ali pa bi njeno pritožbo zavrnilo. Ustavno sodišče takšne
 presoje ni opravilo, temveč je a priori izhajalo od ocene, da sloni zakonska
 ureditev hišnega pripora na razumnih razlogih in s tem na prikrit način
 opravilo presojo ustavnosti te ureditve.
 5. Čeprav se ne morem strinjati samo z
 delom obrazložitve v odločbi Ustavnega sodišča, sem moral glasovati
 "proti" ter napisati odklonilno ločeno mnenje (in ne pritrdilnega)
 zaradi tega, ker bi moje stališče lahko privedlo tudi do drugačne odločitve
 (protiustavnost zakonske ureditve in ugotovitvena sodba o kršitvi ustavnih
 pravic pritožnice), kot ga je glede vprašanja ustavnih jamstev pri hišnem
 priporu izglasovala večina. dr. Ciril Ribičič
 [1] Ne glede na kritike ustavne rešitve, po kateri lahko le
 Vrhovno sodišče podaljšuje pripor po preteku treh mesecev od dneva odvzema
 prostosti (te kritike opozarjajo, da bi lahko bilo za pripornika ugodneje, če o
 tem ne bi odločalo najvišje redno sodišče v državi), velja upoštevati, da gre
 za zavezujočo ustavno določbo, ki v doglednem času gotovo ne bo spremenjena.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 23.1.2013
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 20/50
 BESCHLUSS EUCAP NESTOR/1/2013 DES POLITISCHEN UND SICHERHEITSPOLITISCHEN KOMITEES
 vom 11. Januar 2013
 zur Einsetzung des Ausschusses der beitragenden Länder für die Mission der Europäischen Union zum Ausbau der regionalen maritimen Kapazitäten am Horn von Afrika (EUCAP NESTOR)
 (2013/41/GASP)
 DAS POLITISCHE UND SICHERHEITSPOLITISCHE KOMITEE —
 gestützt auf den Vertrag über die Europäische Union, insbesondere auf Artikel 38 Absatz 3,
 gestützt auf den Beschluss 2012/389/GASP des Rates vom 16. Juli 2012 über die Mission der Europäischen Union zum Ausbau der regionalen maritimen Kapazitäten am Horn von Afrika (EUCAP NESTOR) (1), insbesondere auf Artikel 10 Absatz 3,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Aufgrund von Artikel 10 Absatz 3 des Beschlusses 2012/389/GASP hat der Rat das Politische und Sicherheitspolitische Komitee (im Folgenden „PSK“) ermächtigt, die entsprechenden Beschlüsse über die Annahme der Beiträge von Drittstaaten zur EUCAP NESTOR zu fassen und einen Ausschuss der beitragenden Länder einzusetzen.
 (2)
 In den Schlussfolgerungen der Tagung des Europäischen Rates vom 15. und 16. Juni 2001 in Göteburg wurden die Leitprinzipien und Regelungen für Beiträge von Drittstaaten zu Polizeimissionen festgelegt. Der Rat billigte am 10. Dezember 2002 das Dokument mit dem Titel „Konsultationen und Modalitäten betreffend die Beiträge von Staaten, die nicht der EU angehören, zu zivilen Krisenbewältigungsoperationen der EU“, das die Regelungen für die Beteiligung von Drittstaaten an zivilen Krisenbewältigungsoperationen, einschließlich der Einsetzung eines Ausschusses der beitragenden Länder, weiter ausführt.
 (3)
 Der Ausschuss der beitragenden Länder sollte als Forum dienen, um alle Probleme im Zusammenhang mit der Durchführung der EUCAP NESTOR mit den beitragenden Drittstaaten zu erörtern. Das PSK, dem die politische Kontrolle und die strategische Leitung der EUCAP NESTOR obliegt, sollte den Stellungnahmen des Ausschusses der beitragenden Länder Rechnung tragen —
 HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
 Artikel 1
 Einsetzung
 (1) Es wird ein Ausschuss der beitragenden Länder (im Folgenden „Ausschuss“) für die Mission der Europäischen Union zum Ausbau der regionalen maritimen Kapazitäten am Horn von Afrika (EUCAP NESTOR) eingesetzt.
 (2) Der Aufgabenbereich des Ausschusses ist in dem Dokument mit dem Titel „Konsultationen und Modalitäten betreffend die Beiträge von Staaten, die nicht der EU angehören, zu zivilen Krisenbewältigungsoperationen der EU“ festgelegt.
 Artikel 2
 Zusammensetzung
 (1) Mitglieder des Ausschusses sind
 —
 Vertreter aller Mitgliedstaaten und
 —
 Vertreter der Drittstaaten, die an der Mission teilnehmen und Beiträge leisten.
 (2) Ein Vertreter der Europäischen Kommission kann ebenfalls an den Ausschusssitzungen teilnehmen.
 Artikel 3
 Informationen seitens des Leiters der Mission
 Der Ausschuss erhält regelmäßig Informationen vom Leiter der Mission.
 Artikel 4
 Vorsitz
 Den Vorsitz im Ausschuss führt der Hohe Vertreter der Union für Außen- und Sicherheitspolitik oder sein Vertreter.
 Artikel 5
 Sitzungen
 (1) Der Ausschuss wird regelmäßig vom Vorsitzenden einberufen. Wenn die Umstände es erfordern, können auf Initiative des Vorsitzenden oder auf Antrag eines Mitglieds Dringlichkeitssitzungen einberufen werden.
 (2) Eine vorläufige Tagesordnung und die Dokumente für die jeweilige Sitzung werden vom Vorsitzenden im Voraus verteilt. Der Vorsitzende ist für die Übermittlung des Ergebnisses der Beratungen des Ausschusses an das PSK verantwortlich.
 Artikel 6
 Vertraulichkeit
 (1) Gemäß dem Beschluss 2011/292/EU des Rates vom 31. März 2011 über die Sicherheitsvorschriften für den Schutz von EU-Verschlusssachen (2) gelten für die Sitzungen und Sitzungsprotokolle des Ausschusses die Sicherheitsvorschriften des Rates. Insbesondere müssen die im Ausschuss mitwirkenden Vertreter im Besitz ausreichender Sicherheitsermächtigungen sein.
 (2) Die Beratungen des Ausschusses unterliegen der Geheimhaltungspflicht, sofern der Ausschuss nicht einstimmig etwas anderes beschließt.
 Artikel 7
 Inkrafttreten
 Dieser Beschluss tritt am Tag seiner Annahme in Kraft.
 Geschehen zu Brüssel am 11. Januar 2013.
 Im Namen des Politischen und Sicherheitspolitischen Komitees
 Der Vorsitzende
 O. SKOOG
 (1) ABl. L 187 vom 17.7.2012, S. 40.
 (2) ABl. L 141 vom 27.5.2011, S. 17.


type: wikipedia

text:
Sznaucer średni – rasa psów, należąca do grupy psów w typie pinczera i sznaucera, molosowatych, szwajcarskich psów pasterskich i innych ras. Zaklasyfikowana do sekcji psów w typie pinczera i sznaucera w podsekcji sznaucery. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących. Typ dogowaty. Nie podlega próbom pracy.
 Rys historyczny
 Sznaucery pochodzą ze znanych z hodowli owiec i bydła obszarów Bawarii i Wirtembergii na południu Niemiec, gdzie można natrafić na wzmianki o średnim sznaucerowatym psie już w XVI w. Dawniej dotrzymując kroku koniom, towarzyszył dyliżansom w długich trasach, potrafił także zwalczać gryzonie w miastach.
 Wygląd
 Budowa
 głowa jest mocna, wydłużona, zwężająca się stopniowo od oczu do wierzchołka nosa. Kufa ma kształt umiarkowanie ściętego klina
 oczy są ciemnej barwy, owalne
 uszy są wysoko osadzone, w kształcie litery "V", załamane (dawniej kopiowane)
 tułów jest zwarty, klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, owalna w przekroju. Grzbiet krótki opada ku tyłowi.
 ogon osadzony wysoko (dawniej kopiowany)
 Szata i umaszczenie
 Okrywa włosowa jest szorstka, twarda i gęsta. Składa się z gęstego podszerstka i włosa okrywowego. Cechami charakterystycznymi są broda na kufie i krzaczaste brwi.
 Umaszczenie jakie występuje to pieprz i sól oraz czarne. Wyraźne jasne znaczenia na głowie, piersi i kończynach są niepożądane.
 Użytkowość
 Sznaucer średni jest psem stróżującym i towarzyszącym.
 Zachowanie i charakter
 Zdecydowany temperament, nie wykluczający zimnej krwi i ostrożności, upodobanie do zabaw. Jest przywiązany do swego pana i akceptuje dzieci, jak najbardziej nadaje się na psa rodzinnego. Potrzebuje sporo ruchu, w innym wypadku może mieć skłonności do niszczenia w domu. Jest szczekliwy, ale czujny. Inteligentny i uważny, łatwo się uczy. Jest wytrzymały i odporny na wahania temperatury oraz choroby.
 Zdrowie i pielęgnacja
 Istnieje konieczność systematycznego czesania, strzyżenia i trymowania sierści sznaucera średniego.
 Zobacz też
 Sznaucer miniaturowy
 Sznaucer olbrzym
 Przypisy
 Bibliografia
 Linki zewnętrzne
 Adopcje sznaucerów
 Baza Sznaucerów średnich p/s w Polsce
 Rasy psów
 Psy pracujące
 de:Schnauzer#Mittelschnauzer


type: caselaw

text:
 26.1.2015
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 26/14
 Žádost o rozhodnutí o předběžné otázce podaná Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco, Sala de lo Social (Španělsko) dne 13. listopadu 2014 – Administrador de Infraestructuras Ferroviarias (ADIF) v. Luis Aira Pascual a další
 (Věc C-509/14)
 (2015/C 026/18)
 Jednací jazyk: španělština
 Předkládající soud
 Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco
 Účastníci původního řízení
 Odvolatel: Administrador de Infraestructuras Ferroviarias (ADIF)
 Odpůrci: Luis Aira Pascual a další
 Předběžná otázka
 Brání čl. 1 písm. b) směrnice Rady 2001/23/ES (1) ze dne 12. března 2001 ve spojení s čl. 4 odst. 1 téže směrnice takovému výkladu španělského právního předpisu, který ji má učinit účinnou, podle něhož povinnost převzetí práv a povinností nevzniká v případě, kdy veřejnoprávní podnik, který je nositelem určité služby vyplývající z jeho vlastní činnosti, pro jejíž vykonávání jsou důležité určité hmotné prvky a kterou poskytoval prostřednictvím zadání zakázky, přičemž zhotoviteli uložil povinnost používat tyto prvky, které patří do jeho vlastnictví, se následně rozhodne, že smlouvu neprodlouží a bude ji provádět sám a prostřednictvím svých vlastních zaměstnanců, přičemž vyloučí zaměstnance zhotovitele, takže služba je nadále poskytována pouze s tou změnou, že jsou nahrazeni pracovníci vykonávající tuto činnost vykonávajících a že jsou převedeni k jinému zaměstnavateli?
 (1) Směrnice Rady 2001/23/ES ze dne 12. března 2001 o sbližování právních předpisů členských států týkajících se zachování práv zaměstnanců v případě převodů podniků, závodů nebo částí podniků nebo závodů (Úř. věst. L 82, s. 16).


text:
[05.09.2017] Ogłoszenie o zamówieniu
 [20.09.2017] Informacja z otwarcia ofert
 [04.10.2017] Informacja o wyborze najkorzystniejszej oferty
 [27.10.2017] Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia
 Ogłoszenie nr 583678-N-2017 z dnia 2017-09-05 r.
 Gmina Kalwaria Zebrzydowska: Przebudowa drogi i budowa chodników w ciągach dróg powiatowych z podziałem na 4 zadania
 II.1) Nazwa nadana zamówieniu przez zamawiającego: Przebudowa drogi i budowa chodników w ciągach dróg powiatowych z podziałem na 4 zadania
 II.4) Krótki opis przedmiotu zamówienia (wielkość, zakres, rodzaj i ilość dostaw, usług lub robót budowlanych lub określenie zapotrzebowania i wymagań ) a w przypadku partnerstwa innowacyjnego - określenie zapotrzebowania na innowacyjny produkt, usługę lub roboty budowlane: 1.Przedmiotem zamówienia są roboty budowlane tj. przebudowa drogi i budowa chodników w ciągach dróg powiatowych z podziałem na 4 zadania: Zadanie nr 1 – Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1782K Kalwaria Brzeźnica w km 0+261 – 0+351 w miejscowości Zebrzydowice-Bieńkowice; Zadanie nr 2 – Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1786K Przytkowice-Leńcze-Wola Radziszowska w km 2+685 – 2+735 w miejscowości Leńcze; Zadanie nr 3 – Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1783K Stanisław Kępki- Zebrzydowice w km 0+355 – 0+440 w miejscowości Stanisław Dolny; Zadanie nr 4 – Przebudowa drogi powiatowej nr 1782K Kalwaria Brzeźnica w miejscowości Zebrzydowice i Stanisław Dolny. W ramach zadań przewidziano do realizacji budowę 3 odcinków chodników w ciągach dróg powiatowych wraz z odwodnieniem, przebudową konstrukcji nawierzchni jezdni w zakresie jej poszerzenia i remont zjazdów do posesji. W ramach zadania nr 4 przewidziano do wykonania przebudowę drogi powiatowej w zakresie wykonania opasek bezpieczeństwa o nawierzchni z kostki brukowej, wykonania nowej nawierzchni jezdni, wykonanie urządzeń odwadniających drogę, oznakowania i montażu urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Szczegółowy zakres robót został określony w przedmiarach robót, dokumentacji projektowej oraz specyfikacji technicznej wykonania i odbioru robót budowlanych stanowiących załączniki do SIWZ. 2. Zamawiający dopuszcza składanie ofert częściowych na poszczególne zadania. Wykonawca może złożyć ofertę na dowolną ilość zadań. 3. Kod i nazwa określona we Wspólnym Słowniku Zamówień: 45233140 – 2 Roboty drogowe 45233222-1 Roboty budowlane w zakresie układania chodników i asfaltowania 45232130-2 Roboty budowlane w zakresie rurociągów do odprowadzania wody burzowej 4. Zamawiający przewiduje udzielenie Wykonawcy zamówień polegających na powtórzeniu podobnych usług, zgodnych z przedmiotem zamówienia podstawowego, na podstawie art. 67 ust. 1 pkt. 6 ustawy Pzp. Ewentualny zakres w/w robót: roboty budowlane polegające na budowie chodnika wraz z kanalizacją deszczową, poszerzeniu jezdni, remoncie zjazdów indywidualnych, wykonaniu urządzeń odwadniających na odcinku około 100 mb. Zamawiający udzieli zamówienia na warunkach określonych w zamówieniu podstawowym. 5. Zamawiający, w związku z art. 29 ust. 3a Pzp, wymaga zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 z późn. zm.) przez wykonawcę lub podwykonawcę osób wykonujących czynności w ramach realizacji zamówienia, których wykonanie polega na wykonywaniu pracy w sposób określony w art. 22 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – w szczególności: roboty brukarskie, obsługa urządzeń i prace związane z robotami bitumicznymi. 6. W trakcie realizacji zamówienia zamawiający uprawniony jest do wykonywania czynności kontrolnych wobec wykonawcy odnośnie spełniania przez wykonawcę lub podwykonawcę wymogu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę osób wykonujących wskazane czynności. Zamawiający uprawniony jest w szczególności do: -żądania oświadczeń i dokumentów w zakresie potwierdzania spełniania ww. wymogów i dokonywania ich oceny, -żądania wyjaśnień w przypadku wątpliwości w zakresie potwierdzenia spełniania ww wymogów. 7. Wykonawca, nie później niż w dniu zawarcia umowy przedłoży oświadczenie wykonawcy lub podwykonawcy o zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę osób wykonujących wskazane czynności. Oświadczenie powinno zawierać w szczególności: dokładne określenie podmiotu składającego oświadczenie, datę złożenia oświadczenia, określenie, że czynności wskazane przez Zamawiającego wykonują osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę wraz ze wskazaniem liczby tych osób, imion i nazwisk tych osób, rodzaju umowy o pracę i wymiaru etatu oraz podpis osoby uprawnionej do złożenia oświadczenia w imieniu wykonawcy lub podwykonawcy. 8. W trakcie realizacji zamówienia na każde wezwanie zamawiającego w terminie wyznaczonym przez Zamawiającego nie krótszym niż 7 dni, wykonawca/podwykonawca zobowiązuje się przedłożyć dowody w celu potwierdzenia spełnienia wymogu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę osób wykonujących wskazane czynności: a) poświadczone za zgodność z oryginałem odpowiednio przez wykonawcę lub podwykonawcę kopie umów o pracę osób wykonujących w trakcie realizacji zamówienia czynności, których dotyczy oświadczenie, o którym mowa w pkt. 7 wraz z dokumentem regulującym zakres obowiązków, jeżeli został sporządzony. Kopia umowy/umów powinna zostać zanonimizowana w sposób zapewniający ochronę danych osobowych pracowników, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tj. w szczególności bez adresów, nr PESEL pracowników). Imię i nazwisko pracownika nie podlega anonimizacji. Informacje takie jak data zawarcia umowy, rodzaj umowy o pracę i wymiar etatu powinny być możliwe do zidentyfikowania, b) poświadczoną za zgodność z oryginałem odpowiednio przez wykonawcę lub podwykonawcę kopię dowodu potwierdzającego zgłoszenie pracownika przez pracodawcę do ubezpieczeń, zanonimizowaną w sposób zapewniający ochronę danych osobowych pracowników, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz.922). Imię i nazwisko pracownika nie podlega anonimizacji. 9. W przypadku zmian personalnych wykonawca/podwykonawca zobowiązany jest do przedłożenia aktualnego oświadczenia i kopii nowo zawartych umów o pracę w terminie do 7 dni od dokonania zmiany. 10. W przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości dotyczących zatrudniania osób przez wykonawcę/podwykonawcę Zamawiający ma prawo do skierowania wniosku o przeprowadzenie kontroli do Państwowej Inspekcji Pracy. 11. Nieprzedłożenie przez Wykonawcę oświadczenia i dowodów zatrudnienia na podstawie umowy o pracę osób wykonujących wskazane czynności w terminie wskazanym przez Zamawiającego będzie traktowane jako niedopełnienie wymogu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę osób wykonujących wskazane przez Zamawiającego czynności i skutkować będzie naliczeniem kar umownych zgodnie z postanowieniami projektu umowy stanowiącego załącznik do SIWZ. 12. Zamawiający dopuszcza wykonanie przedmiotu zamówienia przy udziale podwykonawców. 13. Zamawiający nie zastrzega obowiązku osobistego wykonania przez wykonawcę kluczowych części zamówienia (art. 36a ust. 2 Pzp). 14. Zamawiający żąda, aby wykonawca wskazał w ofercie części zamówienia, których wykonanie zamierza powierzyć podwykonawcom i podania przez wykonawcę firm podwykonawców (art. 36b ust. 1 Pzp).
 Data: 2017-09-20, godzina: 11:30
 Ogłoszenie o zamówieniu (pełne brzmienie) (pdf, 504.06KB)
 Specyfikacja istotnych warunków zamówienia (pdf, 7,935.35KB)
 Załączniki do SIWZ (zip, 25,440.88KB)
 Kalwaria Zebrzydowska, 20.09.2017 r.
 złożonych w postępowaniu prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego ogłoszonego w Biuletynie zamówień publicznych nr 583678-N-2017 w dniu 05.09.2017 r. na zamówienie pn.
 „Przebudowa drogi i budowa chodników w ciągach dróg powiatowych z podziałem na 4 zadania”
 Zadanie nr 1 – Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1782K Kalwaria Brzeźnica w km 0+261 – 0+351 w miejscowości Zebrzydowice-Bieńkowice;
 Zadanie nr 2 – Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1786K Przytkowice-Leńcze-Wola Radziszowska w km 2+685 – 2+735 w miejscowości Leńcze;
 Zadanie nr 3 – Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1783K Stanisław Kępki- Zebrzydowice w km 0+355 – 0+440 w miejscowości Stanisław Dolny;
 Zadanie nr 4 – Przebudowa drogi powiatowej nr 1782K Kalwaria Brzeźnica w miejscowości Zebrzydowice i Stanisław Dolny
 Na podstawie art. 86 ust. 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1579) informuję, że kwota jaką zamawiający zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia wynosi:
 na zadanie nr 1: 60 000,00 zł (słownie złotych: sześćdziesiąt tysięcy 00/100),
 na zadanie nr 2: 30 000,00 zł (słownie złotych: trzydzieści tysięcy 00/100),
 na zadanie nr 3: 70 000,00 zł (słownie złotych: siedemdziesiąt tysięcy 00/100),
 na zadanie nr 4: 80 000,00 zł (słownie złotych: osiemdziesiąt tysięcy 00/100).
 W postępowaniu w terminie wyznaczonym na składanie ofert zostały złożone po 2 oferty na każde zadanie.
 69 429,11
 32 224,57
 64 822,39
 85 742,40
 55 791,27
 38 313,27
 49 560,16
 119 809,38
 Kalwaria Zebrzydowska, 03.10.2017 r.
 Na podstawie art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1579) Burmistrz Miasta Kalwarii Zebrzydowskiej informuje, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego ogłoszonego w Biuletynie Zamówień Publicznych nr 583678-N-2017 w dniu 05.09.2017 r. na zamówienie pn.: „Przebudowa drogi i budowa chodników w ciągach dróg powiatowych z podziałem na 4 zadania” Zamawiający zgodnie z art. 91 ust. 1 w/w ustawy dokonał wyboru najkorzystniejszej oferty dla poszczególnych zadań częściowych złożonej przez:
 Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1782K Kalwaria Brzeźnica w km 0+261 – 0+351 w miejscowości Zebrzydowice-Bieńkowice
 cena wybranej oferty: 55 791,27 zł
 słownie złotych: pięćdziesiąt pięć tysięcy siedemset dziewięćdziesiąt jeden 27/100.
 Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1786K Przytkowice-Leńcze-Wola Radziszowska w km 2+685 – 2+735 w miejscowości Leńcze
 PROTE Michał Kowalski
 cena wybranej oferty: 32 224,57 zł
 słownie złotych: trzydzieści dwa tysiące dwieście dwadzieścia cztery 57/100.
 Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1783K Stanisław Kępki- Zebrzydowice w km 0+355 – 0+440 w miejscowości Stanisław Dolny
 cena wybranej oferty: 49 560,16 zł
 słownie złotych: czterdzieści dziewięć tysięcy pięćset sześćdziesiąt 16/100.
 Przebudowa drogi powiatowej nr 1782K Kalwaria Brzeźnica w miejscowości Zebrzydowice i Stanisław Dolny
 cena wybranej oferty: 85 742,40 zł
 słownie złotych: osiemdziesiąt pięć tysięcy siedemset czterdzieści dwa 40/100.
 Ogłoszenie nr 500050135-N-2017 z dnia 27-10-2017 r.
 Numer ogłoszenia: 583678-N-2017
 1.Przedmiotem zamówienia są roboty budowlane tj. przebudowa drogi i budowa chodników w ciągach dróg powiatowych z podziałem na 4 zadania: Zadanie nr 1 – Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1782K Kalwaria Brzeźnica w km 0+261 – 0+351 w miejscowości Zebrzydowice-Bieńkowice; Zadanie nr 2 – Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1786K Przytkowice-Leńcze-Wola Radziszowska w km 2+685 – 2+735 w miejscowości Leńcze; Zadanie nr 3 – Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1783K Stanisław Kępki- Zebrzydowice w km 0+355 – 0+440 w miejscowości Stanisław Dolny; Zadanie nr 4 – Przebudowa drogi powiatowej nr 1782K Kalwaria Brzeźnica w miejscowości Zebrzydowice i Stanisław Dolny. W ramach zadań przewidziano do realizacji budowę 3 odcinków chodników w ciągach dróg powiatowych wraz z odwodnieniem, przebudową konstrukcji nawierzchni jezdni w zakresie jej poszerzenia i remont zjazdów do posesji. W ramach zadania nr 4 przewidziano do wykonania przebudowę drogi powiatowej w zakresie wykonania opasek bezpieczeństwa o nawierzchni z kostki brukowej, wykonania nowej nawierzchni jezdni, wykonanie urządzeń odwadniających drogę, oznakowania i montażu urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Szczegółowy zakres robót został określony w przedmiarach robót, dokumentacji projektowej oraz specyfikacji technicznej wykonania i odbioru robót budowlanych stanowiących załączniki do SIWZ. 2. Zamawiający dopuszcza składanie ofert częściowych na poszczególne zadania. Wykonawca może złożyć ofertę na dowolną ilość zadań. 3. Kod i nazwa określona we Wspólnym Słowniku Zamówień: 45233140 – 2 Roboty drogowe 45233222-1 Roboty budowlane w zakresie układania chodników i asfaltowania 45232130-2 Roboty budowlane w zakresie rurociągów do odprowadzania wody burzowej 4. Zamawiający przewiduje udzielenie Wykonawcy zamówień polegających na powtórzeniu podobnych usług, zgodnych z przedmiotem zamówienia podstawowego, na podstawie art. 67 ust. 1 pkt. 6 ustawy Pzp. Ewentualny zakres w/w robót: roboty budowlane polegające na budowie chodnika wraz z kanalizacją deszczową, poszerzeniu jezdni, remoncie zjazdów indywidualnych, wykonaniu urządzeń odwadniających na odcinku około 100 mb. Zamawiający udzieli zamówienia na warunkach określonych w zamówieniu podstawowym. 5. Zamawiający, w związku z art. 29 ust. 3a Pzp, wymaga zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 z późn. zm.) przez wykonawcę lub podwykonawcę osób wykonujących czynności w ramach realizacji zamówienia, których wykonanie polega na wykonywaniu pracy w sposób określony w art. 22 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – w szczególności: roboty brukarskie, obsługa urządzeń i prace związane z robotami bitumicznymi. 6. W trakcie realizacji zamówienia zamawiający uprawniony jest do wykonywania czynności kontrolnych wobec wykonawcy odnośnie spełniania przez wykonawcę lub podwykonawcę wymogu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę osób wykonujących wskazane czynności. Zamawiający uprawniony jest w szczególności do: -żądania oświadczeń i dokumentów w zakresie potwierdzania spełniania ww. wymogów i dokonywania ich oceny, -żądania wyjaśnień w przypadku wątpliwości w zakresie potwierdzenia spełniania ww wymogów. 7. Wykonawca, nie później niż w dniu zawarcia umowy przedłoży oświadczenie wykonawcy lub podwykonawcy o zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę osób wykonujących wskazane czynności. Oświadczenie powinno zawierać w szczególności: dokładne określenie podmiotu składającego oświadczenie, datę złożenia oświadczenia, określenie, że czynności wskazane przez Zamawiającego wykonują osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę wraz ze wskazaniem liczby tych osób, imion i nazwisk tych osób, rodzaju umowy o pracę i wymiaru etatu oraz podpis osoby uprawnionej do złożenia oświadczenia w imieniu wykonawcy lub podwykonawcy. 8. W trakcie realizacji zamówienia na każde wezwanie zamawiającego w terminie wyznaczonym przez Zamawiającego nie krótszym niż 7 dni, wykonawca/podwykonawca zobowiązuje się przedłożyć dowody w celu potwierdzenia spełnienia wymogu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę osób wykonujących wskazane czynności: a) poświadczone za zgodność z oryginałem odpowiednio przez wykonawcę lub podwykonawcę kopie umów o pracę osób wykonujących w trakcie realizacji zamówienia czynności, których dotyczy oświadczenie, o którym mowa w pkt. 7 wraz z dokumentem regulującym zakres obowiązków, jeżeli został sporządzony. Kopia umowy/umów powinna zostać zanonimizowana w sposób zapewniający ochronę danych osobowych pracowników, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tj. w szczególności bez adresów, nr PESEL pracowników). Imię i nazwisko pracownika nie podlega anonimizacji. Informacje takie jak data zawarcia umowy, rodzaj umowy o pracę i wymiar etatu powinny być możliwe do zidentyfikowania, b) poświadczoną za zgodność z oryginałem odpowiednio przez wykonawcę lub podwykonawcę kopię dowodu potwierdzającego zgłoszenie pracownika przez pracodawcę do ubezpieczeń, zanonimizowaną w sposób zapewniający ochronę danych osobowych pracowników, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz.922). Imię i nazwisko pracownika nie podlega anonimizacji. 9. W przypadku zmian personalnych wykonawca/podwykonawca zobowiązany jest do przedłożenia aktualnego oświadczenia i kopii nowo zawartych umów o pracę w terminie do 7 dni od dokonania zmiany. 10. W przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości dotyczących zatrudniania osób przez wykonawcę/podwykonawcę Zamawiający ma prawo do skierowania wniosku o przeprowadzenie kontroli do Państwowej Inspekcji Pracy. 11. Nieprzedłożenie przez Wykonawcę oświadczenia i dowodów zatrudnienia na podstawie umowy o pracę osób wykonujących wskazane czynności w terminie wskazanym przez Zamawiającego będzie traktowane jako niedopełnienie wymogu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę osób wykonujących wskazane przez Zamawiającego czynności i skutkować będzie naliczeniem kar umownych zgodnie z postanowieniami projektu umowy stanowiącego załącznik do SIWZ. 12. Zamawiający dopuszcza wykonanie przedmiotu zamówienia przy udziale podwykonawców. 13. Zamawiający nie zastrzega obowiązku osobistego wykonania przez wykonawcę kluczowych części zamówienia (art. 36a ust. 2 Pzp). 14. Zamawiający żąda, aby wykonawca wskazał w ofercie części zamówienia, których wykonanie zamierza powierzyć podwykonawcom i podania przez wykonawcę firm podwykonawców (art. 36b ust. 1 Pzp).
 NAZWA: Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1782K Kalwaria Brzeźnica w km 0+261 – 0+351 w miejscowości Zebrzydowice-Bieńkowice
 Wartość bez VAT 50539.67
 Cena wybranej oferty/wartość umowy 55791.27
 Oferta z najniższą ceną/kosztem 55791.27
 Oferta z najwyższą ceną/kosztem 69429.11
 NAZWA: Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1786K Przytkowice-Leńcze-Wola Radziszowska w km 2+685 – 2+735 w miejscowości Leńcze
 Wartość bez VAT 28552.03
 Nazwa wykonawcy: Przedsiębiorstwo Budowlano-Inżynieryjne PROTE Michał Kowalski
 Adres pocztowy: ul. Konwaliowa 32
 Cena wybranej oferty/wartość umowy 32224.57
 Oferta z najniższą ceną/kosztem 32224.57
 Oferta z najwyższą ceną/kosztem 38313.27
 NAZWA: Budowa chodnika w ciągu drogi powiatowej nr 1783K Stanisław Kępki- Zebrzydowice w km 0+355 – 0+440 w miejscowości Stanisław Dolny
 Wartość bez VAT 57525.24
 Cena wybranej oferty/wartość umowy 49560.16
 Oferta z najniższą ceną/kosztem 49560.16
 Oferta z najwyższą ceną/kosztem 64822.39
 NAZWA: Przebudowa drogi powiatowej nr 1782K Kalwaria Brzeźnica w miejscowości Zebrzydowice i Stanisław Dolny
 Wartość bez VAT 61196.20
 Cena wybranej oferty/wartość umowy 85742.40
 Oferta z najniższą ceną/kosztem 85742.40
 Oferta z najwyższą ceną/kosztem 119809.38


text:
 24.6.2020
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 200/1
 REGULAMENTUL DE PUNERE ÎN APLICARE (UE) 2020/863 AL COMISIEI
 din 22 iunie 2020
 de rectificare a versiunii în limba germană a Regulamentului de punere în aplicare (UE) nr. 404/2011 de stabilire a normelor detaliate de aplicare a Regulamentului (CE) nr. 1224/2009 al Consiliului de stabilire a unui sistem comunitar de control pentru asigurarea respectării normelor politicii comune în domeniul pescuitului
 COMISIA EUROPEANĂ,
 având în vedere Tratatul privind funcționarea Uniunii Europene,
 având în vedere Regulamentul (CE) nr. 1224/2009 al Consiliului din 20 noiembrie 2009 de stabilire a unui sistem de control al Uniunii pentru asigurarea respectării normelor politicii comune în domeniul pescuitului, de modificare a Regulamentelor (CE) nr. 847/96, (CE) nr. 2371/2002, (CE) nr. 811/2004, (CE) nr. 768/2005, (CE) nr. 2115/2005, (CE) nr. 2166/2005, (CE) nr. 388/2006, (CE) nr. 509/2007, (CE) nr. 676/2007, (CE) nr. 1098/2007, (CE) nr. 1300/2008, (CE) nr. 1342/2008 și de abrogare a Regulamentelor (CEE) nr. 2847/93, (CE) nr. 1627/94 și (CE) nr. 1966/2006 (1), în special articolul 92 alineatul (5),
 întrucât:
 (1)
 Versiunea în limba germană a Regulamentului de punere în aplicare (UE) nr. 404/2011 al Comisiei (2) conține o eroare pe rândul 5 din tabelul din anexa XXX privind încălcările grave pentru neîndeplinirea obligațiilor de debarcare a peștelui subdimensionat.
 (2)
 Prin urmare, versiunea în limba germană a Regulamentului de punere în aplicare (UE) nr. 404/2011 trebuie rectificată în consecință. Celelalte versiuni lingvistice nu sunt afectate.
 (3)
 Măsurile prevăzute de prezentul regulament sunt conforme cu avizul Comitetului pentru pescuit și acvacultură,
 ADOPTĂ PREZENTUL REGULAMENT:
 Articolul 1
 (nu privește versiunea în limba română)
 Articolul 2
 Prezentul regulament intră în vigoare în a douăzecea zi de la data publicării în Jurnalul Oficial al Uniunii Europene.
 Prezentul regulament este obligatoriu în toate elementele sale și se aplică direct în toate statele membre.
 Adoptat la Bruxelles, 22 iunie 2020.
 Pentru Comisie
 Președintele
 Ursula VON DER LEYEN
 (1) JO L 343, 22.12.2009, p. 1.
 (2) Regulamentul de punere în aplicare (UE) nr. 404/2011 al Comisiei din 8 aprilie 2011 de stabilire a normelor detaliate de aplicare a Regulamentului (CE) nr. 1224/2009 al Consiliului de stabilire a unui sistem comunitar de control pentru asigurarea respectării normelor politicii comune în domeniul pescuitului (JO L 112, 30.4.2011, p. 1).


text:
 2.5.2016
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 156/21
 2016 m. sausio 18 d.Kúria (Vengrija) pateiktas prašymas priimti prejudicinį sprendimą byloje Magyar Villamos Művek Zrt. (MVM)/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebviteli Igazgatósága
 (Byla C-28/16)
 (2016/C 156/30)
 Proceso kalba: vengrų
 Prašymą priimti prejudicinį sprendimą pateikęs teismas
 Bundesgerichtshof
 Šalys pagrindinėje byloje
 Kasatorė: Magyar Villamos Művek Zrt. (MVM)
 Kita kasacinio proceso šalis: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebviteli Igazgatósága
 Prejudiciniai klausimai
 1.
 Ar galima teigti, kad kontroliuojančioji bendrovė, kuri atlieka aktyvų vaidmenį sprendžiant tam tikrus dukterinių bendrovių arba visos bendrovių grupių klausimus, tačiau iš dukterinių bendrovių nereikalauja atlygio už paslaugas, susijusias su aktyviosios kontroliuojančiosios bendrovės veikla, ir jų neapmokestina PVM, yra PVM apmokestinamas asmuo, kiek tai susiję su šiomis paslaugomis?
 2.
 Jeigu į pirmąjį klausimą būtų atsakyta teigiamai, ar aktyvioji kontroliuojančioji bendrovė gali pasinaudoti teise atskaityti PVM už jai suteiktas paslaugas, kurios tiesiogiai susijusios su kiekvienos dukterinės bendrovės apmokestinamąja ūkine veikla, ir, jei gali, tai kaip?
 3.
 Jeigu į pirmąjį klausimą būtų atsakyta teigiamai, ar aktyvioji kontroliuojančioji bendrovė gali pasinaudoti teise atskaityti PVM už jai suteiktas paslaugas, kurios turi įtakos visos įmonių grupės interesams, ir, jei gali, tai kaip?
 4.
 Ar atsakymas į pirmiau pateiktus klausimus būtų kitoks ir, jei taip, kokia apimtimi, jei aktyvioji kontroliuojančioji bendrovė dukterinėms įmonėms išrašytų sąskaitas faktūras už minėtas jai suteiktas paslaugas kaip už tarpines paslaugas?