type: wikipedia

text:
Carrie je jeden z najúspešnejších filmov režiséra Briana De Palmu z roku 1976 v hlavnej úlohe so Sissy Spaceková ako Carrie, ktorá bola v roku 1977 nominovaná na Oscara za hlavnú úlohu vo filme.
 Predstaviteľka pološialenej matky, náboženskej fanatičky, ktorá psychicky terorizuje svoju dcéru Carrie, Piper Laurie bola nominovaná v kategórii „Najlepšia herečka vo vedľajšej úlohe“.
 Film je adaptáciou románu Stephena Kinga "Carrie", ktorou začal svoju viac ako úspešnú kariéru autora hororov.
 Externé odkazy
 Carrie v múzeu hororových filmov
 Filmy USA
 Filmy podľa názvu
 Filmy z 1976
 Kultové filmy


type: other

text:
Superliga Nationala-Turneu Brasov: Rezultatele din etapa a 3-a | H2O polo - hold your breath
 Acasă Romania Superliga Nationala-Turneu Brasov: Rezultatele din etapa a 3-a
 Superliga Nationala-Turneu Brasov: Rezultatele din etapa a 3-a
 Primul turneu din turul preliminar al Superligii Nationale a continua sambata, la Brasov, cu meciurile din runda a treia.
 Campioana en-titre, Steaua, a obtinut o noua victorie la scor, 22-4, in fata celor de la Sportul Studentescu. Amefa Arad a castigat cu 11 la 10 meciul cu Rapid Bucuresti iar Dinamo a trecut categoric de Poli Cluj, scor 20-1. In ultimul meci al etapei, CSM Oradea a trecut de Corona Brasov cu 9 la 7.
 Turneul continua duminica cu meciurile din etapa a 4-a.
 Turneu I preliminar
 Brasov, 17-20 octombrie
 Programul si rezultatele meciurilor din runda a 3-a
 Rapid – Amefa Arad 10-11 (3-3, 3-4, 2-2, 2-2)
 Rapid: Adrian Stan 5, Alex Cernescu 3, Catalin Stan 1, Adrian Enescu 1,
 Amefa: Claudiu Grama 2, Peter Nagy 2, Serban Muresan 2, Darian Luncan 2, Alex Baltean, Ronald Furj, Mircea Samuila
 Arbitrii: Paul Georgescu si Mihnea Alexandrescu
 Steaua Bucuresti – Sportul Studentesc 22-4 (6-2, 5-0, 5-0, 6-2)
 Steaua: Jerko Marinic 4, Istvan Szabo 3, Victor Antipa 3, Mihnea Gheorghe 2, Nicolae Oanta 2, Pavel Popescu 2, Francesco Iudean 2, Alexandru Gheorghe, Andrei Prioteasa, Alexandru Vatrai, Emmanouil Solanakis
 Sportul: Alin Piriianu 2, Andrei Neamtu, Dragos Pandelea
 Arbitrii: Alex Mustata si Mihai Balanescu
 Dinamo București – CSU Poli Cluj 20-1 (5-0, 5-0, 4-1, 6-0)
 Dinamo: Peter Kari 4, Matei Lutescu 3, Andrei Draghici 3, Alexandru Albu 2, Vlad Gorea 2, David Bota 2, R. Jiganea, Theodor Filotti, Riccardo Sachetti, Razvan Rath
 Poli Cluj: Bogdan Paleacu
 Arbitrii: Radu Matache si Paul Georgescu
 CSM Corona Brașov – CSM Oradea 7-9 (1-0, 1-5, 3-2, 2-2)
 Corona: Radu Buica 2, Andrei Buda 2, Daniel Teohari 2, Dan Rujan
 CSM Oradea: Vlad Georgescu 3, Yusuke Inaba 3, Roland Szabo, Alex Popoviciu, Ramiro Georgescu
 Arbitrii: Mihnea Alexandrescu si Mihai Balanescu
 ora 08:00 Sportul Studentesc – CSU Poli Cluj
 ora 09:30 CSM Oradea – Amefa Arad
 ora 11:00 Dinamo – Rapid
 ora 12:30 CSM Corona Brasov – Steaua Bucuresti
 Al 2-lea turneu preliminar va avea loc la Focsani, in perioada 24-27 octombrie.
 Articolul precedentSuperliga Nationala – Turneu Brasov: Rezultatele din primele 2 etape
 Articolul următorSuperliga Nationala: Steaua si CSM Oradea incheie turneul de la Brasov fara infrangere


text:
Arcane (oficialmente intitulada como Arcane: League of Legends) é uma série de televisão animada de streaming, dos gêneros ação e aventura, criada por Christian Linke e Alex Yee e distribuída pela Netflix. O show, produzido pelo estúdio de animação francês Fortiche sob a supervisão da Riot Games, é ambientado no universo fictício de League of Legends e sua trama é focada nas irmãs Vi e Jinx. A série foi anunciada nas comemorações do 10o aniversário de League of Legends e foi lançada em novembro de 2021. Após a conclusão da primeira temporada de Arcane em 20 de novembro de 2021, a Riot Games e a Netflix anunciaram a produção da segunda temporada com previsão de lançamento para algum momento após o ano de 2022.
 A primeira temporada de Arcane foi recebida com aclamação universal pela crítica, com elogios direcionados à animação, história, construção de mundo, sequências de ação, personagens, peso emocional e dublagem. Alguns notaram o apelo da série tanto para espectadores casuais que nunca jogaram League of Legends quanto para fãs de longa data do jogo. Além disso, o programa também estabeleceu o recorde como a série mais bem avaliada da Netflix dentro de uma semana de sua estreia, alcançando o primeiro lugar no Top 10 da Netflix em 52 países e ficando na segunda posição no ranking dos Estados Unidos.
 Premissa
 Em meio a crescentes tensões entre a rica e utópica cidade de Piltover e a decadente e oprimida cidade de Zaun, as irmãs Vi e Jinx encontram-se nos lados opostos de uma guerra em curso envolvendo convicções conflitantes e tecnologias misteriosas.
 Elenco
 Principal
 Hailee Steinfeld como Violet "Vi"
 Ella Purnell como Powder / Jinx
 Mia Sinclair Jenness como a jovem Powder
 Kevin Alejandro como Jayce Talis
 Katie Leung como Caitlyn Kiramman
 Molly Harris como a jovem Caitlyn Kiramman
 Jason Spisak como Silco
 Harry Lloyd como Viktor
 Toks Olagundoye como Mel Medarda
 JB Blanc como Vander
 Reed Shannon como Ekko
 Miles Brown como o jovem Ekko
 Mick Wingert como Cecil B. Heimerdinger
 Secundário
 Amirah Vann como Sevika
 Remy Hii como Marcus e Tobias Kiramman
 Abigail Marlowe como Cassandra Kiramman e Eve
 Yuri Lowenthal como Mylo
 Roger Craig Smith como Claggor
 Josh Keaton como Deckard e Salo
 Fred Tatasciore como Benzo
 Shohreh Aghdashloo como Grayson
 Brett Tucker como Singed
 Mara Junot como Shoola e Jules
 Dave B. Mitchell como Vern, Hoskel e Harold
 Miyavi como Finn
 Erica Lindbeck como Elora
 Ellen Thomas como Ambessa Medarda
 Mira Furlan como Babette
 Kimberly Brooks como a jovem Sky
 Imagine Dragons como a banda do A Última Gota
 JID como o rapper da banda do A Última Gota
 Ray Chen como solista orquestral do concerto
 Episódios
 1a temporada (2021)
 Produção
 Nicolo Laurent, o então presidente da Riot Games, declarou que a primeira temporada de Arcane levou seis anos para ser concluída.
 A animação foi anunciada durante as comemorações do 10o aniversário de League of Legends em 2019. Um ano depois, foi confirmado que Arcane seria ambientando no universo fictício do jogo, sendo focado principalmente nas irmãs Vi e Jinx. Em setembro de 2021 foi anunciado que Hailee Steinfeld, Ella Purnell, Kevin Alejandro, Katie Leung, Jason Spisak, Toks Olagundoye, JB Blanc e Harry Lloyd haviam sido escalados para o elenco de vozes da série.
 Após a conclusão da primeira temporada de Arcane em 20 de novembro de 2021, a Riot Games e a Netflix anunciaram a produção da segunda temporada com previsão de lançamento para algum momento após o ano de 2022.
 Transmissão
 Divulgação
 A Riot Games celebrou o lançamento de Arcane por meio de eventos que ocorreram em todos os seus jogos incluindo League of Legends, Legends of Runeterra, Teamfight Tactics, League of Legends: Wild Rift e Valorant. O evento foi nomeado como "RiotX Arcane". Além dos eventos exclusivos em todos os jogos da desenvolvedora, outros jogos como Fortnite, PUBG Mobile e Among Us também receberam conteúdos exclusivos do universo de Arcane.
 Em 6 de novembro de 2021, o dia da estreia mundial, a Riot Games transmitiu gratuitamente o primeiro episódio da série pela Twitch. Alguns criadores de conteúdo da plataforma também puderam retransmitir os primeiros três episódios da série; mas para tal tiveram que receber permissão da desenvolvedora, sendo este um caso inédito para uma série da Netflix. Adicionalmente, durante a estreia foi permitido que os espectadores dessas transmissões também recebessem recompensas dentro dos jogos participantes do evento. As recompensas foram incluídas de forma exclusiva nos jogos League of Legends (Cápsula Arcane), Wild Rift (emote "Uma Só Lagrima"), Teamfight Tactics (Ovo de Pequena Lenda Bugigangas e Engenhocas), Legends of Runeterra (emote "Fascinante") e Valorant (Chaveiro de Arma "Fishbones"). A estreia foi vista por 1.8 milhão de espectadores simultâneos na Twitch.
 No dia 21 de novembro, a Netflix e a Riot Games fizeram uma parceria com a Secret Cinema para trazer os jogadores diretamente para o mundo de Arcane com uma experiência pessoal em Los Angeles, Califórnia. A experiência foi "equipada com histórias de fundo e missões sob medida, a linha entre os atores e o público é totalmente ocultada ao mesmo tempo em que os jogadores exploram um submundo sombrio e perigoso e conhecem seus habitantes — o estranho, o sinistro e às vezes até o amigável".
 Lançamento
 Originalmente a série tinha previsão para ser lançada em algum momento de 2020, no entanto o lançamento foi adiado para 2021 em razão da pandemia do COVID-19. A série foi lançada em definitivo no dia 6 de novembro de 2021 simultaneamente na Netflix ao redor do mundo e no Tencent Video na China. A primeira temporada de Arcane foi dividida em nove episódios e três "atos", sendo cada um composto por três episódios, que foram lançados uma vez por semana no período de três semanas.
 Trilha sonora
 No dia 20 de novembro de 2021, a trilha sonora da primeira temporada da série foi disponibilizada no serviço de streaming Amazon Music. Na China, a série ganhou um tema de abertura diferente — "孤勇者 (Gu Yong Zhe)" por Eason Chan.
 Recepção
 Resposta da crítica
 O site agregador de análises Rotten Tomatoes apontou um índice de aprovação de 100% com uma classificação média de 9.10/10 baseada em 25 avaliações. O consenso crítico do site diz: "Arcane faz uma primeira impressão impressionante, combinando uma mistura espetacular de animação 2D e 3D com uma história emocionalmente convincente para entregar uma adaptação de videogame que pode se tornar lendária". Em novembro de 2021 a série quebrou o recorde como a série mais bem avaliada da Netflix no período de uma semana após sua estreia, liderando o Top 10 da Netflix em 52 países e ficando em segundo lugar no ranking dos Estados Unidos.
 Escrevendo para a IGN, Rafael Motamayor chamou a primeira temporada de Arcane de um "clássico em formação, e o prego no caixão da tão conhecida maldição dos videogames". Ele observou que o show funcionou tanto para os fãs de League of Legends quanto para os recém-chegados, dizendo que "as histórias dos personagens são o que mantém você envolvido episódio após episódio; todo o folclore é apenas a cereja do bolo". Ele também elogiou o elenco de vozes e destacou as performances de Leung, Purnell, Aghdashloo e Steinfeld, chamando esta última de destaque do show. Motamayor também teceu vários elogios a cerca da animação dizendo que é "a animação mais impressionante desde Spider-Man: Into the Spider-Verse" e a comparou a Invincible em termos de estrutura de episódios. Ele concluiu dizendo que Arcane "dá um golpe fatal na ideia de que os videogames não podem ser adaptados com maestria... com personagens cativantes, uma história atraente e um folclore e construção de mundo fascinantes, bem como visuais impressionantes". Por fim, ele classificou a série como "obra-prima" e a avaliou com nota 10 de 10.
 Andrew Webster, do portal de notícias The Verge, elogiou a mistura de "mundo de fantasia com steampunk" e como nenhum conhecimento prévio de League era necessário para entender o show. Apesar de ter achado o primeiro ato "um conto de fantasia bastante típico", ele elogiou a animação dizendo que "cada quadro parece uma linda peça de arte conceitual pintada à mão; em movimento, não se parece com nada que já tenha visto" e que "também é um mundo que parece vívido e totalmente realizado." Matt Cabral da Common Sense Media declarou que a primeira temporada é "visualmente deslumbrante" e que "apresenta nuances nas caracterizações, narrativa cuidadosa e construção de mundo rica que são tipicamente associadas aos grandes orçamentos dos épicos de tela grande." Ele também notou a mistura de fantasia, steampunk e ficção científica dando ênfase na forma como a história dá uma "nova reviravolta na premissa fortemente reciclada". Cabral também concluiu que os espectadores não precisavam ter jogado ou saber de qualquer informação a respeito de League para apreciar o show.
 Tera Bennett, da revista Paste, publicou uma análise sobre os primeiros quatro episódios da primeira temporada e gostou da maneira como "[os criadores] propositalmente criaram um drama de animação adulta que utiliza de forma inabalável violência, linguagem adulta e histórias muito sombrias quando necessário para dar vida ao grande elenco ressonante." Bennett também fez comparações favoráveis da série com Game of Thrones, Shadow and Bone, Castlevania e BioShock. Ela também foi positiva sobre as "nuances e movimentos faciais sutis" da animação da Fortiche combinadas com as performances de Steinfeld, Jenness, Purnell e Spisak. Bennett também disse que a canção "Enemy" do Imagine Dragons era "contagiante" e concluiu que o show é "a nova referência para o que pode ser feito quando se trata de traduzir com sucesso dignos universos de videogame em uma mídia diferente." Por fim, a Forbes notou que o programa equilibra "ser acolhedor para os recém-chegados que não sabem absolutamente nada sobre o mundo de League of Legends, ao mesmo tempo em que satisfaz os fãs de longa data de League".
 Muitas publicações destacaram a série como uma das melhores adaptações de jogos eletrônicos já feita.
 Prêmios e indicações
 Arcane entrou para a história como a primeira série de televisão via streaming baseada em um jogo eletrônico, bem como a primeira adaptação de um videogame, que foi premiada pelo Annie Awards e o Primetime Emmy Awards, sendo que a própria tornou-se a primeira série de streaming a ganhar o maior número de prêmios nas mesmas indicações em um único ano, conquistando nove Annies e um Emmy na categoria de Melhor Programa de Animação. O show também tornou-se a primeira série da Netflix a conseguir o feito.
 Ver também
 League of Legends
 Ligações externas
 Arcane na Netflix
 Arcane (em inglês) no Internet Movie Database
 League of Legends
 Programas de televisão em língua inglesa
 Séries de animação baseadas em jogos eletrônicos
 Séries de televisão de animação da Netflix
 Vencedores do Prêmios Annie
 Programas de televisão premiados com o Emmy
 Desenhos animados da década de 2020


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 26.5.2005
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 L 133/42
 ETA:n SEKAKOMITEAN PÄÄTÖS
 N:o 180/2004,
 tehty 16 päivänä joulukuuta 2004,
 ETA-sopimuksen pöytäkirjan 31 (Yhteistyöstä muilla kuin neljän vapauden alaan kuuluvilla erityisalueilla) muuttamisesta
 ETA:n SEKAKOMITEA, joka
 ottaa huomioon Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen, sellaisena kuin se on muutettuna Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen tarkistamisesta tehdyllä pöytäkirjalla, jäljempänä ”sopimus”, ja erityisesti sen 86 ja 98 artiklan,
 sekä katsoo seuraavaa:
 (1)
 Sopimuksen pöytäkirja 31 muutettiin 8 päivänä kesäkuuta 2004 tehdyllä ETA:n sekakomitean päätöksellä N:o 90/2004 (1).
 (2)
 Sopimuspuolten yhteistyötä olisi aiheellista edistää 21 päivänä toukokuuta 2002 annetulla neuvoston asetuksella (EY) N:o 876/2002 (2) perustetun Galileo-yhteisyrityksen toimintaan kuuluvilla aloilla.
 (3)
 Sopimuksen pöytäkirja 31 olisi tämän vuoksi muutettava, jotta tämä yhteistyö voitaisiin aloittaa,
 ON PÄÄTTÄNYT SEURAAVAA:
 1 artikla
 Lisätään sopimuksen pöytäkirjassa 31 olevan 1 artiklan (Tutkimus ja teknologinen kehittämistyö) 7 kohdan jälkeen kohta seuraavasti:
 ”8.
 Sopimuspuolet edistävät aiheellista yhteistyötä toimivaltaisten järjestöjen, instituutioiden ja muiden elinten välillä omilla alueillaan, jos se edistää yhteistyön vahvistamista ja laajentamista Galileo-yhteisyrityksen toimintaan kuuluvilla aloilla. (3)
 2 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan sitä päivää seuraavana päivänä, jona viimeinen sopimuksen 103 artiklan 1 kohdan mukainen ilmoitus on tehty ETA:n sekakomitealle (4).
 3 artikla
 Tämä päätös julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-osastossa ja ETA-täydennysosassa.
 Tehty Brysselissä 16 päivänä joulukuuta 2004.
 ETA:n sekakomitean puolesta
 Puheenjohtaja
 Kjartan JÓHANNSSON
 (1) EUVL L 349, 25.11.2004, s. 52.
 (2) EYVL L 138, 28.5.2002, s. 1.
 (3) 32002 R 0876: Neuvoston asetus (EY) N:o 876/2002, annettu 21 päivänä toukokuuta 2002, Galileo-yhteisyrityksen perustamisesta.”
 (4) Valtiosäännön asettamista vaatimuksista ei ole ilmoitettu.


type: legislation

text:
 Tärkeä oikeudellinen huomautus
 |
 52008PC0342
 Ehdotus: neuvoston asetus Komorien liittoon kuuluvan Anjouanin saaren lainvastaisesti toimivia viranomaisia koskevien tiettyjen rajoittavien toimenpiteiden käyttöönotosta annetun asetuksen (EY) N:o 243/2008 kumoamisesta /* KOM/2008/0342 lopull. */
 [pic] | EUROOPAN YHTEISÖJEN KOMISSIO |Bryssel 4.6.2008KOM(2008) 342 lopullinenEhdotus:NEUVOSTON ASETUSKomorien liittoon kuuluvan Anjouanin saaren lainvastaisesti toimivia viranomaisia koskevien tiettyjen rajoittavien toimenpiteiden käyttöönotosta annetun asetuksen (EY) N:o 243/2008 kumoamisesta(komission esittämä)PERUSTELUT1. Neuvosto antoi Komorien liittoon kuuluvan Anjouanin saaren tilanteen perusteella sekä Afrikan unionin rauhan ja turvallisuuden neuvoston toteuttamien toimenpiteiden ja sen Euroopan unionille esittämän tukipyynnön johdosta asetuksen (EY) N:o 243/2008. Asetuksella otettiin yhteisen kannan 2008/187/YUTP mukaisesti käyttöön rajoittavia toimenpiteitä niitä Anjouanin saaren lainvastaisesti toimivia viranomaisia ja tiettyjä niiden kanssa yhteydessä olevia henkilöitä vastaan, jotka estivät sovitteluprosessia ja uhkasivat Komorien rauhaa ja turvallisuutta.2. Maaliskuun 25 päivänä 2008 toteutettujen sotilastoimien ja Komorien liittoon kuuluvan Anjouanin saaren hallituksen toimivallan palauttamisen seurauksena kyseiset rajoittavat toimenpiteet olisi kumottava. Näistä syistä yhteisessä kannassa 2008/XXX/YUTP määrätään yhteisen kannan 2008/187/YUTP kumoamisesta.3. Komissio ehdottaa tämän vuoksi asetuksen (EY) N:o 243/2008 kumoamista. Ehdotus:NEUVOSTON ASETUSKomorien liittoon kuuluvan Anjouanin saaren lainvastaisesti toimivia viranomaisia koskevien tiettyjen rajoittavien toimenpiteiden käyttöönotosta annetun asetuksen (EY) N:o 243/2008 kumoamisestaEUROOPAN UNIONIN NEUVOSTO, jokaottaa huomioon Euroopan yhteisön perustamissopimuksen ja erityisesti sen 60 ja 301 artiklan,ottaa huomioon [...] hyväksytyn neuvoston yhteisen kannan [2008/XXX/YUTP[1]] Komorien liittoon kuuluvan Anjouanin laittomaan hallitukseen kohdistettavista rajoittavista toimenpiteistä annetun yhteisen kannan 2008/187/YUTP kumoamisesta,ottaa huomioon komission ehdotuksen[2],sekä katsoo seuraavaa:4. Neuvosto hyväksyi yhteisen kannan 2008/187/YUTP[3] Anjouanin saaren lainvastaisesti toimivia viranomaisia ja tiettyjä niiden kanssa yhteydessä olevia henkilöitä koskevien rajoittavien toimenpiteiden käyttöönotosta Afrikan unionin komission puheenjohtajan pyynnöstä. Yhteisessä kannassa 2008/187/YUTP määrätyt rajoittavat toimenpiteet koskevat erityisesti kyseisille henkilöille kuuluvien varojen ja taloudellisten resurssien jäädyttämistä, jonka yhteisö pani täytäntöön neuvoston asetuksella (EY) N:o 243/2008[4].5. Maaliskuun 25 päivänä 2008 toteutettujen sotilastoimien ja Komorien liittoon kuuluvan Anjouanin saaren hallituksen toimivallan palauttamisen seurauksena yhteisessä kannassa 2008/XXX/YUTP määrätään yhteisellä kannalla 2008/187/YUTP käyttöön otettujen rajoittavien toimenpiteiden kumoamisesta.6. Asetus (EY) N:o 243/2008 olisi tämän vuoksi kumottava,ON ANTANUT TÄMÄN ASETUKSEN:1 artiklaKumotaan asetus (EY) N:o 243/2008.2 artiklaTämä asetus tulee voimaan sitä päivää seuraavana päivänä, jona se julkaistaan Euroopan unionin virallisessa lehdessä.Sitä sovelletaan [...] päivästä toukokuuta 2008.Tämä asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, ja sitä sovelletaan sellaisenaan kaikissa jäsenvaltioissa.Tehty Brysselissä, [...].Neuvoston puolestaPuheenjohtaja [1] EUVL L XXX, X.X.2008, s. XXX.[2] EUVL C [...],[...], s. [...].[3] EUVL L 59, 4.3.2008, s. 32.[4] EUVL L 75, 18.3.2008, s. 53.


text:
David Hume (ur. w Edynburgu, zm. 25 sierpnia 1776 tamże) – szkocki filozof, historyk i ekonomista. Był przedstawicielem sensualizmu, sceptycyzmu pragmatycznego i agnostycyzmu. Zakładał krytykę pojęcia substancji, przyczynowości i siły. W ekonomii popierał wolny handel i krytykował merkantylizm.
 Urodzony w Szkocji, wychowany w Anglii, a żyjący we Francji i w Anglii. Za życia znany głównie jako historyk – popularyzator historii średniowiecznej Anglii. Od XIX w. jest pamiętany przede wszystkim jako filozof. Cenią go również socjolodzy i przedstawiciele innych nauk społecznych, głównie za jego przemyślenia dotyczące metodologii nauk empirycznych i rozróżnienie sądów o faktach i wartościach. Epistemologia Hume’a była podstawą późniejszego pozytywizmu w filozofii nauki – zwłaszcza II i III fali, tzn. empiriokrytycyzmu i pozytywizmu logicznego.
 Jego największe dzieła filozoficzne to: Traktat o naturze ludzkiej, Badania dotyczące rozumu ludzkiego oraz Badania dotyczące zasad moralności.
 Jego wszystkie dzieła (opera omnia) umieszczone zostały w index librorum prohibitorum dekretami z 1761 i 1827 roku.
 Życiorys
 David Hume urodził się 7 maja 1711 roku w Edynburgu. Pochodził ze średnio zamożnej ziemiańskiej rodziny spokrewnionej z hrabiami Home. Dzieciństwo spędził w majątku rodzinnym Ninewells w pobliżu Chirnside w południowo-wschodniej Szkocji (hrabstwo Scottish Borders). Uczył się w Edynburgu. Jako młodszy syn nie odziedziczył majątku, lecz otrzymywał skromną pensję, która zapewniała mu skromne utrzymanie w trakcie studiów we Francji.
 W latach 1734–1737 przebywał we Francji, w miejscowości Flèche w regionie Kraj Loary. Tam też stworzył swoje najważniejsze dzieło – zawarty w trzech tomach Traktat o naturze ludzkiej. Dzieło to jednak zostało źle przyjęte przez ówczesną opinię publiczną, a śmiałe poglądy Hume’a na temat ludzkiej moralności zamknęły mu drogę do kariery uniwersyteckiej.
 W czasie pobytu na francuskiej prowincji, stworzył Hume również szereg studiów etycznych i politycznych, które zostały wydane w roku 1744. Dwukrotnie bezskutecznie ubiegał się o katedrę na uniwersytetach: Najpierw w 1744 roku – o katedrę filozofii moralnej na Uniwersytecie w Edynburgu, a następnie w 1751 r. o katedrę logiki w Glasgow.
 W latach 1752–1757, będąc bibliotekarzem w Edynburgu, zainteresował się pracą historyczną. Owocem jego zainteresowań było stworzenie „Historii Anglii” (The History of England), czyli dzieła składającego się z sześciu tomów – wydanych kolejno w latach 1754–1762. W roku 1748 Hume napisał pracę Philosophical Essays concerning Human Understanding, później wydaną jako Badania dotyczące rozumu ludzkiego.
 W latach 1763–1766 był sekretarzem poselstwa w Paryżu. Okres ten jest w życiu filozofa okresem wielkich powodzeń w życiu politycznym i światowym – z osoby kontrowersyjnej i nieakceptowanej ze względu na poglądy, stał się lubiany i podziwiany. Po powrocie z Francji zajmował stanowisko podsekretarza stanu w ministerstwie spraw zagranicznych. Po roku 1769 odsunął się od życia politycznego i powrócił do Edynburga.
 Poglądy filozoficzne
 David Hume, mimo że uznawany jest za filozoficznego kontynuatora Johna Locke’a, w gruncie rzeczy obalił w dużym stopniu wypracowane przez niego zasady czystego empiryzmu.
 Filozofia Hume’a to przede wszystkim polemika z kartezjańskim racjonalizmem. Dotyczy to zarówno epistemologii, jak i etyki i filozofii politycznej. Zadeklarowanym we wstępie do Traktatu o naturze ludzkiej celem badań humowskich było oparcie całej wiedzy na doświadczeniu. Wśród badaczy myśli Hume’a toczy się dyskusja, czy ten cel został zrealizowany i na ile koncepcja Hume jest spójna. Można spotkać stanowisko, że Hume nie stworzył spójnego systemu filozoficznego, a podstawowa wartość jego analiz ma charakter negatywny (krytyczny).
 Założenia empirystyczne
 Zagadnieniem, od którego wyszedł Hume, było założenie (najpierw za Lockiem), że cała dostępna człowiekowi informacja pochodzi z doświadczenia. Jednak cechą specyficzną tej informacji jest jej chaotyczność i zmienność. Dlatego świadoma wiedza powstaje w wyniku złożonych procesów przetwarzania informacji zmysłowej (impresji) w obrazy mentalne (idee).
 Hume stwierdził, że nasz świadomy obraz świata jest kształtowany przez cztery rodzaje informacji – bezpośrednie impresje wywołane bodźcami (impresje zmysłowe), uświadomione odczucia zmysłowe (impresje reflektywne) oraz dwa rodzaje obrazów mentalnych: idee pamięci i idee wyobraźni.
 Obrazy mentalne stanowią podstawowy „budulec” świadomej wiedzy: idee proste, których modyfikacje i połączenia, dokonywane przez władze umysłu (pamięć i wyobraźnię), tworzą złożony obraz świata w ludzkiej świadomości.
 Hume podkreślał, że tworzenie świadomego obrazu świata zachodzi często pod wpływem nawyków oraz emocji, stąd jego koncepcja daje początek psychologii zachowań irracjonalnych.
 Analiza idei złożonych
 Hume stworzył podstawy uniwersalnej epistemologii naukowej. Doszedł do wniosku, że wartościowa jest tylko taka wiedza, która dotyczy logicznych relacji między ideami (np. matematyczna) lub zjawisk obserwowalnych empirycznie (przyrodniczych, historycznych). Wiedza, która nie dotyczy ani jednego, ani drugiego jest iluzoryczna i zbędna.
 Analiza pojęć metafizycznych, takich jak Bóg czy Absolut, przekonała Hume’a, że wszystkie one nie dotyczą ani empirycznej wiedzy, ani logicznych własności samego myślenia.
 Jednak Hume sceptycznie analizuje także pojęcia materialistycznej metafizyki, takie jak: materia, energia, ciepłota. Jego perspektywa jest konceptualistyczna, tzn. Hume wskazuje na postrzeganie przez człowieka konkretnych zjawisk, a nie uniwersalnych własności. Np. na podstawie znajomości przedmiotów, które postrzegamy jako gorące, wytwarzamy w naszym umyśle pojęcie ciepłoty, którego uniwersalność jest jednak postulatem naszego umysłu, a nie uniwersalną własnością rzeczy.
 Analiza idei przyczynowości
 Najciekawszą częścią tej analizy pojęć była krytyka idei przyczynowości. Hume słusznie zauważył, że to, co wiemy na temat dochodzących do nas bodźców, to tylko one same i ich następstwo czasowe. Jeśli np. bierzemy strzelbę i naciskamy cyngiel, to dochodzi do nas przez palec bodziec naciskania cyngla, a po chwili słyszymy huk i widzimy błysk wystrzału. Na tej podstawie tworzymy sobie ideę, że naciśnięcie cyngla spowodowało wystrzał.
 Może się jednak tak złożyć, że złośliwy służący wyjął nam nabój ze strzelby, stanął za nami i huknął w momencie, gdy my nacisnęliśmy cyngiel. Będziemy wtedy mieli dokładnie to samo wrażenie, że to my spowodowaliśmy wystrzał, mimo że naprawdę będzie inaczej.
 Dostrzegamy zjawisko, a następnie, dysponując ideą pamięci danego zjawiska, postrzegamy zjawisko inne, o którym domniemywamy, że jest skutkiem pierwszego. Jednak naraz obserwujemy tylko jedno zjawisko.
 Zatem związku między przyczyną i skutkiem nie jesteśmy w stanie obserwować, gdyż znajdujemy się (jako obserwatorzy) tylko w jednym punkcie czasoprzestrzeni a związek przyczynowo-skutkowy ma charakter continuum łączącego kilka momentów czasowych.
 Krytyka ówcześnie dominującej szerokiej definicji idei przyczynowości i wykazanie, że nie ma ona bezpośredniego odzwierciedlenia w faktach eksperymentalnych, była pierwszym w historii przykładem dogłębnej krytyki z pozoru tak oczywistego pojęcia. Tego rodzaju podejście krytyczne było następnie kontynuowane przez innych filozofów, od Immanuela Kanta przez przedstawicieli XIX-wiecznego empiriokrytycyzmu i XX-wiecznych pozytywistów logicznych.
 Sceptycyzm
 Skoro każda idea powstaje na podstawie impresji, to także idea związku przyczynowego musi mieć odpowiadającą sobie impresję. Pierwszym ze źródeł szukanej idei może być świat zewnętrzny. Jednak nie odnajdujemy tam niczego, co mogłoby wyjaśnić działanie przyczyn i ich konieczność, czyli żadna impresja zewnętrzna nie jest źródłem dla idei związku przyczynowego; drugim ze źródeł, w którym Hume szuka idei, jest świat wewnętrznych impresji. Niestety obserwowany ruch np. ciała, który postrzegamy jako związany z naszą wolą, nie musi z niej koniecznie wynikać, bo tak jak w przypadku przedmiotów zewnętrznych, tutaj też nie możemy spostrzec żadnej siły, która mogłaby wyjaśnić związek impresji wewnętrznej ze światem zewnętrznym:
 „Umysł ma dostęp jedynie do percepcji i niemożliwym jest, by kiedykolwiek nabył doświadczenia dotyczącego ich związku z przedmiotami”.
 Skoro w żadnym ze źródeł impresji nie można odnaleźć podstaw dla idei związku przyczynowo-skutkowego, to znaczy, że znajduje się tylko w umyśle i nie można jej odnosić do faktów. Związek ten nie jest konieczny, bo wszystkie impresje są tylko połączone, ale nie są ze sobą jakkolwiek związane. Chociaż jedno ze zdarzeń nazywamy przyczyną, a drugie skutkiem, to nie dzieje się tak na mocy trwałego ich połączenia, lecz na podstawie przyzwyczajenia. Tylko nawyk umysłu sprawia, że na podstawie przeszłych doświadczeń oczekujemy powtórzenia skutków w przyszłości. W ten sposób Hume skrytykował konieczność idei związku przyczynowego, twierdząc, że podstawą wnioskowania o nim jest subiektywny nawyk i przyzwyczajenie.
 Pojęciem, które ma podobną funkcję jak zasada przyczynowości, jest pojęcie substancji. Człowiek łączy w swoim umyśle występujące obok siebie idee w jedną całość, twierdząc, że jest obiektywna podstawa usprawiedliwiająca takie postępowanie, którą nazywa substancją. Niestety tak jak zasada przyczynowości, tak i substancja jest tylko ideą powstałą na podstawie przyzwyczajenia i nie ma żadnych logicznych racji dla swej konieczności.
 W swojej teorii poznania Hume poddał też krytyce podmiot poznający. Tak samo jak w przypadku idei związku przyczynowego, musi być jakaś impresja, na podstawie której powstała idea. Oczywiście w rzeczywistości zewnętrznej nie ma takiej impresji, więc trzeba jej szukać w umyśle. W umyśle jednak znajdują się tylko pojedyncze, niczym niezwiązane impresje i idee:
 „W związku z działaniami umysłu warto zwrócić uwagę na fakt, że chociaż uobecniają się nam one w najbliższy sposób, to kiedy stają się przedmiotem naszej refleksji wydają się niejasne; nasz wzrok nie potrafi odnaleźć linii i granic, które je wyróżniają i dzielą. Przedmioty te są zbyt zmienne, by pozostawać zbyt długo w jednym aspekcie czy sytuacji i trzeba je ująć bezpośrednio”.
 Nie ma jednej, stałej impresji, która byłaby podstawą idei „ja”, co znaczy, że podmiot nie istnieje obiektywnie jako jedna całość. W swoich poglądach na poznanie Hume wyszedł od wiedzy doświadczalnej, jako tej, która mówi cokolwiek o rzeczywistości. Wiedza empiryczna jest pewna jedynie, gdy dotyczy samych impresji, w innych przypadkach jest tylko prawdopodobna. W tym miejscu Hume zrezygnował z platońskiej koncepcji episteme, dotyczącej relacji między ideami, która – jako wiedza rozumowa – chociaż całkowicie pewna, nie dotyczy rzeczywistości. Wiedza doświadczalna, jakkolwiek wartościowa, nie usprawiedliwia wniosków dotyczących relacji między faktami, ani dotyczących połączenia między umysłem a faktami. Wszelkie wnioski na ten temat są wynikiem nawyków umysłu i są całkowicie subiektywne.
 W ten sposób Hume poddał konkluzywnej krytyce metafizyczną koncepcję „ja – poznającego” jako niezależnego od układu odniesienia obserwatora zdolnego do formułowania obiektywnych sądów. W konsekwencji tego dokonał w swojej teorii poznania zwrotu od metafizycznej koncepcji poznania z jasno wyodrębnionym podmiotem i przedmiotem do psychologicznej zasady względności poznania.
 Zobacz też
 Widły Hume’a
 Gilotyna Hume’a
 Hume Studies
 Krytyka religii
 Antyteizm
 Przypisy
 Bibliografia
 Linki zewnętrzne
 Zbiór tekstów Hume’a w czasopiśmie „Nowa Krytyka”
 David Hume, Dialogi o religii naturalnej
 The Hume Society
 Dzieła Davida Hume'a w bibliotece Polona
 Autorzy umieszczeni na indeksie ksiąg zakazanych
 Brytyjscy filozofowie XVIII wieku
 Brytyjscy historycy
 Popularyzatorzy historii
 Estetycy
 Ludzie oświecenia
 Ludzie urodzeni w Edynburgu
 Ludzie związani z Glasgow
 Ludzie związani z La Flèche
 Urodzeni w 1711
 Zmarli w 1776


text:
 Avis juridique important
 |
 21993A0309(02)
 Euroopan talousyhteisön ja Latvian tasavallan välisiä kalastussuhteita koskeva sopimus
 Virallinen lehti nro L 056 , 09/03/1993 s. 0006 - 0008 Suomenk. erityispainos Alue 4 Nide 5 s. 0011 Ruotsink. erityispainos Alue 4 Nide 5 s. 0011
 Euroopan talousyhteisön ja Latvian tasavallan välisiä kalastussuhteita koskeva SOPIMUSEUROOPAN TALOUSYHTEISÖ,jäljempänä "yhteisö",jaLATVIAN TASAVALTA,jäljempänä "Latvia",jäljempänä "sopimuspuolet", jotkaOTTAVAT HUOMIOON yhteisön ja Latvian läheiset suhteet ja erityisesti yhteisön ja Latvian välisen yhteistyösopimuksen perusteella syntyneet suhteet sekä yhteisön ja Latvian yhteisen halun lujittaa näitä suhteita,PITÄVÄT MIELESSÄ yhteisen halunsa varmistaa kalakantojen säilyttämisen ja järkiperäisen hoidon niiden rannikoihin rajoittuvilla vesialueilla,OTTAVAT HUOMIOON molempien sopimuspuolten allekirjoittaman Yhdistyneiden Kansakuntien merioikeusyleissopimuksen,VAHVISTAVAT, että rantavaltioiden on laajentaessaan sitä aluetta, jolla kalavarat kuuluvat niiden lainkäyttövaltaan, ja käyttäessään näillä alueilla täysivaltaisia oikeuksiaan näiden kalavarojen tutkimiseen, hyväksikäyttämiseen, säilyttämiseen ja hoitoon noudatettava kansainvälisen oikeuden periaatteita,PITÄVÄT MIELESSÄ, että Latvia on perustanut talousvyöhykkeen, jolla yksinomaan Latvia käyttää täysivaltaisia oikeuksiaan kyseisen vyöhykkeen elollisten luonnonvarojen tutkimiseen, hyväksikäyttämiseen, säilyttämiseen ja hoitoon; yhteisö on sopinut, että sen jäsenvaltioiden kalastusvyöhykkeiden rajat, jäljempänä "yhteisön kalastusta koskevaan lainkäyttövaltaan kuuluvat vyöhykkeet", ulotetaan 200 meripeninkulman päähän, jolloin kalastuksen harjoittamista näiden rajojen sisäpuolella koskee yhteisön yhteinen kalastuspolitiikka,PITÄVÄT MIELESSÄ, että osa Itämeren kalavaroista muodostuu molempien sopimuspuolten kalastajien hyödyntämistä yhteisistä kalakannoista tai toisistaan riippuvaisista kalakannoista, ja että näiden kalakantojen tehokas säilyttäminen ja järkiperäinen hoito voidaan saavuttaa ainoastaan sopimuspuolten välisellä yhteistyöllä ja asianmukaisissa kansainvälisissä toimielimissä, erityisesti kansainvälisessä Itämeren kalastuskomissiossa,OVAT VAKUUTTUNEITA siitä, että molemmat sopimuspuolet ovat kiinnostuneita kalastuksesta toisen sopimuspuolen kalastusta koskevaan lainkäyttövaltaan kuuluvalla Itämeren alueella,PYRKIVÄT lujittamaan keskinäistä taloudellista yhteistyötä merikalastuksen alalla, erityisesti edistämällä yhteisyritysten perustamista, jaHALUAVAT vahvistaa kumpaakin sopimuspuolta kiinnostavan kalastustoiminnan edellytykset ja yksityiskohtaiset säännöt,OVAT SOPINEET SEURAAVAA:1 artiklaSopimuspuolet toimivat yhteistyössä kummankin sopimuspuolen kalastusta koskevaan lainkäyttövaltaan kuuluvien alueiden ja niihin liittyvien alueiden kalakantojen järkiperäisen säilyttämisen ja hoidon varmistamiseksi.Sopimuspuolet pyrkivät sopimaan joko suoraan kolmansien sopimuspuolten kanssa tai asianmukaisten alueellisten toimielinten välityksellä kalakantojen järkiperäistä säilyttämistä ja hyödyntämistä koskevista toimenpiteistä sekä erityisesti suurimmasta sallitusta saaliista ja sen jakamisesta.2 artiklaKumpikin sopimuspuoli antaa toisen sopimuspuolen kalastusaluksille luvan kalastaa sen kalastusta koskevaan lainkäyttövaltaan kuuluvalla Itämeren alueella seuraavien määräysten mukaisesti.3 artikla1. Kumpikin sopimuspuoli määrää tarvittaessa, jollei odottamattomista olosuhteista aiheudu muutoksia ja ottaen huomioon tarpeen hoitaa elollisia luonnonvaroja järkiperäisesti, vuosittain kalastusta koskevaan lainkäyttövaltaansa kuuluvan alueen osalta:a) yksittäisten kalakantojen tai kalakantaryhmien suurimman sallitun saaliin ottaen huomioon tarkimmat käytettävissä olevat tieteelliset tiedot, kalakantojen keskinäisen riippuvuuden, toimivaltaisten kansainvälisten järjestöjen tekemän työn sekä muut asian kannalta merkitykselliset seikat,b) asianmukaisten neuvottelujen jälkeen toisen sopimuspuolen kalastusaluksille myönnettävät osuudet asetetun tavoitteen mukaisesti siten, että sopimuspuolten välisissä kalastussuhteissa saavutetaan molempia sopimuspuolia tyydyttävä tasapaino,c) keskinäiset alueelle pääsyä koskevat sopimukset kalakantojen yhteistä hallintoa koskevien ohjelmien perusteella,2. Kumpikin sopimuspuoli toteuttaa kaikki muut kalakantojen säilyttämistä ja elvyttämistä koskevat toimenpiteet, joita se pitää tarpeellisina sellaisen tason saavuttamiseksi, jolla saavutetaan mahdollisimman suuri ja vakaa tuotto. Tällaisten toimenpiteiden, kuten myös muiden kalastusmahdollisuuksien vuosittaisesta vahvistamisesta johtuvien toimenpiteiden osalta, otetaan huomioon tarve olla vaarantamatta tämän sopimuksen perusteella myönnettyjen kalastusoikeuksien täyttä hyväksikäyttöä.4 artiklaKumpikin sopimuspuoli voi päättää, että toisen sopimuspuolen kalastusalusten harjoittama kalastustoiminta toisen sopimuspuolen kalastusta koskevaan lainkäyttövaltaan kuuluvalla alueella on luvanvaraista. Kalastuslisenssien myöntämistä koskevat rajoitukset vahvistetaan sopimuspuolten välisissä neuvotteluissa. Kummankin sopimuspuolen toimivaltaiset viranomaiset ilmoittavat riittävän ajoissa toiselle sopimuspuolelle tarvittaessa toisen sopimuspuolen kalastusta koskevaan lainkäyttövaltaan kuuluvalla alueella, sekä muut asian kannalta merkitykselliset ominaisuudet harjoitettavaan kalastukseen oikeutettujen kalastusalusten nimet ja rekisterinumerot. Toinen sopimuspuoli myöntää sen jälkeen lisenssit sovituin rajoituksin.5 artikla1. Kumpikin sopimuspuoli toteuttaa aiheelliset toimenpiteet sen varmistamiseksi, että sen alukset ja sellaisten kolmansien maiden alukset, joille on myönnetty kalastusoikeudet, noudattavat kaikkia sopimuspuolten keskenään sopimia säilyttämistoimenpiteitä tämän sopimuksen mukaisesti.2. Sopimuspuolen kalastusalukset, jotka harjoittavat toimintaansa toisen sopimuspuolen kalastusta koskevaan lainkäyttövaltaan kuuluvalla alueella, noudattavat säilyttämis- ja valvontatoimenpiteitä sekä myös muita tällä alueella harjoitettavaa kalastustoimintaa sääteleviä sääntöjä ja määräyksiä.3. Kumpikin sopimuspuoli ilmoittaa asiaankuuluvalla tavalla toiselle sopimuspuolelle kaikista sen lainkäyttövaltaan kuuluvalla alueella harjoitettavaa kalastustoimintaa säätelevistä uusista toimenpiteistä tai edellytyksistä.4. Kummankin sopimuspuolen säilyttämistarkoituksessa toteuttamien kalastuksen säätelytoimenpiteiden on perustuttava puolueettomiin ja tieteellisiin näkökohtiin eivätkä ne saa syrjiä toista sopimuspuolta tosiasiallisesti tai oikeudellisesti.5. Kumpikin sopimuspuoli voi kalastusta koskevaan lainsäädäntövaltaansa kuuluvalla alueella toteuttaa kansainvälisen oikeuden sääntöjen mukaisesti ja keskinäisestä sopimuksesta toimenpiteet, jotka ovat tarpeen sen varmistamiseksi, että toisen sopimuspuolen alukset noudattavat tämän sopimuksen määräyksiä.6 artiklaSopimuspuolet sitoutuvat toimimaan yhteistyössä ja tarvittavien tieteellisten tutkimusten helpottamiseksi erityisesti, kun ne koskevat:a) sopimuspuolten kalastusta koskevaan lainkäyttövaltaan kuuluvien alueiden kalakantoja näiden kalakantojen kalastusta koskevien säätelytoimenpiteiden mahdollisimman suuren yhdenmukaisuuden aikaansaamiseksi;b) sopimuspuolten kalastusta koskevaan lainkäyttövaltaan kuuluvilla alueilla ja näiden alueiden ulkopuolella niihin rajoittuvilla alueilla esiintyviä molempia sopimuspuolia kiinnostavia kalakantoja.7 artiklaOsallistuakseen kalatalousalalla työskentelevien henkilöiden teknisen osaamisen ja ammattitaidon kehittämiseen yhteisö kiinnittää erityistä huomiota vuosittain käytävissä neuvotteluissa vahvistettavien määräysten mukaisesti Latvian kalatalousalaan liittyviin koulutustarpeisiin. Latvia käyttää tähän tarkoitukseen saamansa taloudellisen tuen yhteisön etuja vahingoittamatta.8 artikla1. Sopimuspuolet edistävät yhteisöön ja Latviaan sijoittautuneiden yritysten välisten yhteisyritysten perustamista.2. Latvia tukee tällaisten yhteisyritysten perustamiselle ja toiminnalle suotuisan ja vakaan ilmapiirin edistämistä ja ylläpitämistä. Tätä varten Latvia soveltaa erityisesti sijoituksia suosivia ja suojaavia määräyksiä varmistaakseen kaikille tällaisten yhteisyritysten osakkaina oleville yhteisön yrityksille syrjimättömän, tasapuolisen ja oikeudenmukaisen kohtelun. Tähän sisältyy mahdollisuus hyödyntää meren kalavaroja.3. Yhteisö voi vuosittain käytävissä neuvotteluissa vahvistettavien määräysten mukaisesti tukea Latviaa toimissa, joiden tarkoituksena on tässä artiklassa määriteltyjen tavoitteiden saavuttaminen. Latvia käyttää tähän tarkoitukseen saamansa taloudellisen tuen yhteisyrityksissä olevien yhteisön jäseniä olevien osapuolten etuja vahingoittamatta.9 artiklaSopimuspuolet ottavat huomioon yhteisön Latvialle 7 ja 8 artiklan mukaisesti myöntämän taloudellisen tuen niiden pyrkiessä molempia sopimuspuolia tyydyttävään tasapainoon keskinäisissä kalastussuhteissaan.10 artikla1. Sopimuspuolet neuvottelevat keskenään tämän sopimuksen täytäntöönpanoon ja moitteettomaan soveltamiseen liittyvistä kysymyksistä.2. Jos tämän sopimuksen tulkinnasta tai soveltamisesta aiheutuu erimielisyyttä, sopimuspuolet neuvottelevat asiasta keskenään.11 artikla1. Tämän sopimuksen määräykset eivät vaikuta millään tavoin sopimuspuolten kantoihin merioikeutta koskevissa kysymyksissä eivätkä rajoita niitä.2. Tehdyllä sopimuksella ei rajoiteta Latvian ja Euroopan talousyhteisön jäsenvaltioiden yksinomaisten talousvyöhykkeiden tai kalastusvyöhykkeiden rajojen vahvistamista.12 artiklaTätä sopimusta sovelletaan yhtäältä alueisiin, joilla sovelletaan Euroopan talousyhteisön perustamissopimusta mainitussa sopimuksessa määrätyillä edellytyksillä, ja toisaalta Latvian tasavallan alueeseen.13 artiklaTämä sopimus tulee voimaan päivänä, jona sopimuspuolet ilmoittavat toisilleen, että tätä tarkoitusta varten tarvittavat menettelyt on saatettu päätökseen.14 artiklaTämä sopimus on aluksi tehty kymmeneksi vuodeksi sen voimaantulopäivästä. Jollei jompikumpi sopimuspuoli sano sopimusta irti ilmoittamalla asiasta vähintään yhdeksän kuukautta ennen tämän ensimmäisen voimassaoloajan päättymistä, sen voimassaolo jatkuu aina kuusi vuotta kerrallaan, jos irtisanomisilmoitusta ei ole tehty viimeistään yhdeksän kuukautta ennen kunkin voimassaoloajan päättymistä.Tehty Riiassa 16 päivänä heinäkuuta 1992 kahtena, englannin- ja latviankielisenä kappaleena, molempien tekstien ollessa yhtä todistusvoimaisia. Jos asiasta syntyy riita, englanninkielinen sopimusteksti on määräävä.Tämän vakuudeksi tätä varten asianmukaisesti valtuutetut allekirjoittajat ovat allekirjoittaneet tämän sopimuksen.Euroopan talousyhteisön puolestaLatvian tasavallan puolesta


text:
N 0 L 347/6 Journal officiel des Communautés européennes 17. 12. 73
 DÉCISION N0 4/73 DU COMITE MIXTE
 concernant le protocole n° 3 relatif à la définition de la notion de « produits originaires »
 et aux méthodes de coopération administrative
 LE COMITE MIXTE, couleur blanche, sans pâtes mécaniques, collé pour
 écriture et pesant au minimum 64 grammes au m2.
 Le formulaire EUR.2 peut être rendu détachable en
 vu l'accord entre la Communauté économique euro deux volets.
 péenne et le royaume de Norvège, signé à Bruxelles
 le 14 mai 1973 ,
 Les États membres de la Communauté et la Norvège
 peuvent se réserver l'impression des formulaires ou
 vu le protocole n° 3 relatif à la définition de la no en confier le soin à des imprimeries ayant reçu leur
 tion de « produits originaires » et aux méthodes de agrément. Dans ce dernier cas, référence à cet agré
 coopération administrative, ci-après dénommé « pro ment doit être faite sur chaque formulaire. En outre,
 tocole n 0 3 », et notamment son article 28 , chaque volet doit être revêtu du signe distinctif attri
 bué à l'imprimerie agréée, ainsi que d'un numéro de
 série.
 considérant qu'il est nécessaire d'arrêter certaines
 mesures pour adapter les dispositions du protocole
 n° 3 aux exigences propres à des marchandises déter Article 3
 minées ou à certains modes de transport,
 Il est établi un formulaire EUR.2 pour chaque envoi
 DECIDE : postal. Après avoir rempli et signé les deux volets
 du formulaire, l'exportateur attache, dans le cas
 d'envois par colis postaux, ces deux volets au bulle
 Article premier tin d'expédition. Dans le cas d'envois de lettres par
 la poste, l'exportateur attache solidement le volet 1 à
 l'envoi et insère le volet 2 à l' intérieur de celui-ci.
 Les produits originaires répondant aux exigences du
 protocole n° 3 qui font l'objet d'envois postaux (y Ces dispositions ne dispensent pas les exportateurs
 compris les colis postaux), pour autant qu'il s'agisse de l'accomplissement des autres formalités prévues
 d'envois contenant uniquement des « produits ori dans les règlements douaniers ou postaux.
 ginaires » et que la valeur ne dépasse pas 1 000 uni
 tés de compte par envoi, sont admis à l'importation
 dans la Communauté ou en Norvège au bénéfice des Article 4
 dispositions de l'accord, au vu d'un formulaire EUR.
 2 dont le modèle figure à l'annexe de la présente
 décision. 1 . La Communauté et la Norvège admettent comme
 produits originaires au bénéfice des dispositions de
 l' accord, sans qu'il y ait lieu de remplir un for
 Article 2 mulaire EUR.2, les marchandises qui font l'objet de
 petits envois adressés à des particuliers pour autant
 qu'il s'agisse d'importations dépourvues de tout ca
 ractère commercial, dès lors qu'elles sont déclarées
 Le formulaire EUR.2 est rempli par l'exportateur. Il comme répondant aux conditions requises pour l'ap
 est établi dans une des langues dans lesquelles est plication de ces dispositions et qu'il n'existe aucun
 rédigé l'accord et en conformité avec les dispositions doute quant à la sincérité de cette déclaration.
 de droit interne de l'État d'exportation. S'il est établi
 à la main, il doit être rempli à l'encre et en carac
 tères d'imprimerie. Le formulaire EUR.2 comporte 2. Sont considérées comme dépourvues de tout ca
 deux volets, chaque volet ayant un format de 210 ractère commercial les importations qui présentent
 X 148 mm. Le papier à utiliser est un papier de un caractère occasionnel et qui portent exclusivement
 ---pagebreak--- 17. 12. 73 Journal officiel des Communautés européennes N L 347/7
 sur des marchandises réservées à l'usage personnel l'entremise de leurs administrations douanières res
 ou familial des destinataires, ces marchandises ne de pectives, pour le contrôle de l'authenticité et de la
 vant traduire, par leur nature et leur quantité, aucune régularité des déclarations des exportateurs figurant
 préoccupation d'ordre commercial. En outre, la va sur les formulaires EUR.2 .
 leur globale de ces marchandises ne doit pas être su
 périeure à 60 unités de compte.
 Article 6
 Article 5
 Des sanctions sont appliquées contre toute person
 En vue d'assurer une application correcte de la pré ne qui établit ou fait établir un formulaire contenant
 sente décision, les États membres de la Communauté des données inexactes en vue d'admettre une mar
 et la Norvège se prêtent mutuellement assistance, par chandise au bénéfice du régime préférentiel.
 Fait a Bruxelles, le 26 juillet 1973 .
 Par le comité mixte
 Le président
 B. BRUN
 Les secrétaires
 N. J. J0RGENSEN J. von GRUMME
 ---pagebreak--- ---pagebreak--- ([ a3(OA np osidA ne sioauh saj JiOj\J
 DEMANDE DE CONTRÔLE A POSTERIORI RESULTAT DU CONTROLE
 Le fonctionnaire des douanes soussigné sollicite le contôle de la Le contrôle effectué par le fonctionnaire du service competent
 déclaration de l'exportateur figurant au recto du présent for soussigné a permis de constater
 mulaire (*)
 □ que les indications
 formulaire sont exacteset (mentions
 x ); portées sur le présent
 □ que le présentrequises
 de régularité formulaire
 (voir neles répond pas ci-annexées)
 remarques aux conditions(')•
 A . le 19 . A le 19..
 Cachet Cachet
 du du
 bureau bureau
 ( Signature du fonctionnaire) ( Signature du fonctionnaire)
 (M Mettre un X à la mention applicable.
 ( ) Le contrôle a posteriori du formulaire est effectué à titre de sondage ou chaque fois que la douane du pays d'importation a des doutes fondés en ce qui con
 cerne l'origine réelle de la marchandise en cause ou de certains de ses composants.
 La douane du pays d'importation envoie à l'administration ou au service du pays d'exportation chargé du contrôle le volet 2 du formulaire en indiquant les
 motifs de forme ou de fond qui justifient une enquête. Autant que possible, elle joint à ce volet du formulaire la facture qui lui a été présentée ou une copie
 de celle-ci, et fournit tous les renseignements qui ont pu être obtenus et qui font penser que les mentions portées sur le formulaire sont inexactes.
 Si elle décide de surseoir à l'application ^ des dispositions régissant les échanges en cause dans l'attente des résultats du contrôle, la douane dû pays d'im*
 portation offre à l'importateur la mainlevée des marchandises sous réserve des mesures conservatoires jugées nécessaires.
 ---pagebreak--- Renvois du recto
 ( 1 ) Indiquer les parties contractantes à l'acte dans le cadre duquel le formulaire est établi.
 ( 2 ) Indiquer les références au contrôle éventuellement déjà effectué par l'administration ou le service compétent.
 Instructions relatives à l'établissement du formulaire EUR. 2
 A. Peuvent seules donner lieu à l'établissement d'un formulaire EUR. 2 les marchandises qui, dans les pays d'exportation,
 remplissent les conditions prévues par les dispositions régissant les échanges mentionnés à la case 2 .
 Ces dispositions doivent être soigneusement étudiées avant de remplir le formulaire.
 B. L'exportateur doit porter sôit sur l'étiquette verte Cl, soit sur la déclaration en douane C2/CP3 la mention « EUR. 2 » suivie
 du numéro de série du formulaire.
 C. Après avoir rempli et signé les deux volets du formulaire, l'exportateur:
 — attache les deux volets au bulletin d'expédition lorsqu'il s'agit d'un envoi par colis postal,
 — attache solidement le volet 1 au colis et insère le volet 2 à l'intérieur de celui-ci lorsqu'il s'agit d'un envoi par la poste
 aux lettres.


text:
Blitzkrieg (niem. wojna błyskawiczna) – termin oznaczający błyskawiczne uderzenie wojskowymi siłami zbrojnymi (powietrznymi, morskimi i lądowymi) na dany kraj.
 Założenia
 Najważniejszym elementem wojny błyskawicznej jest wykorzystanie momentu zaskoczenia poprzez napad w skali strategicznej oraz dążenie do maksymalnego zmasowania głównych sił w kierunku pierwszego uderzenia. Nieprzyjaciel powinien zostać obustronnie oskrzydlony przez siły pancerne, a jego główne siły okrążone i zniszczone przez piechotę i artylerię w początkowym okresie wojny. Twórcą blitzkriegu był Alfred von Schlieffen. Na początku I wojny światowej tzw. plan Schlieffena zakładał pokonanie Francji w ciągu 6 tygodni, dzięki czemu możliwe miało być przerzucenie wszystkich sił na front wschodni, przeciwko Rosji. Teoretyczne podstawy blitzkriegu z użyciem czołgów zostały opracowane i po raz pierwszy zaprezentowane przez Heinza Guderiana w jego książce pt. Achtung – Panzer! wydanej w 1937 roku.
 Wyróżniającym elementem blitzkriegu było to, że dywizje czołgów po wygraniu pierwszych bitew nie zatrzymywały się w celu umocnienia przyczółków na nowej linii frontu, ale parły wciąż do przodu, ścigając pokonane wojsko i wdzierając się w głąb terytorium atakowanego kraju przy wsparciu zmasowanych sił powietrznych.
 Zgodnie z teorią Guderiana, o powodzeniu wojny błyskawicznej decyduje zmasowane użycie dywizji pancernych i piechoty zmotoryzowanej na głównych kierunkach uderzenia. Owe uderzeniowe kliny pancerne powinny być wspierane przez lotnictwo we wszystkich sytuacjach bojowych. Zadaniem lotnictwa, głównie szturmowego (w ówczesnych realiach niemieckich – samolotów nurkujących), jest też prowadzenie rozpoznania w taktycznej i operacyjnej głębi, zapobieganie podejściu nieprzyjacielskich odwodów, ubezpieczanie wojska z powietrza i zapewnianie im zaopatrzenia.
 Jednym z najlepszych przykładów użycia taktyki „wojny błyskawicznej” jest kampania we Francji w 1940 roku. Kraj ten został pokonany dzięki tej taktyce zaledwie w kilka tygodni. W 1941 roku po rozpoczęciu planu „Barbarossa” wojna błyskawiczna napotkała po raz pierwszy na poważny opór, kiedy Niemcom nie udało się zdobyć Moskwy, Stalingradu, a blokada Leningradu trwała bardzo długo.
 Innym spektakularnym wykorzystaniem taktyki blitzkriegu była izraelsko-arabska „wojna sześciodniowa” w 1967 roku.
 Blitzkrieg w kulturze masowej
 Samo słowo blitzkrieg pojawiło się w prasie międzywojennej, po czym zostało rozpowszechnione na początku II wojny światowej.
 Przypisy
 Bibliografia
 PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, .
 Niemcy podczas II wojny światowej
 Strategia


text:
Konrad Emil Bloch, nemško-ameriški biokemik, * 21. januar 1912, Neisse, Prusija (danes Poljska), † 15. oktober 2000, Burlington, Massachusetts, ZDA.
 Bloch je leta 1964 skupaj z Feodorjem Lynenom prejel Nobelovo nagrado za fiziologijo in medicino za odkritja na področju regulacije metabolizma holesterola in maščobnih kislin.
 Življenje
 Konrad Emil Bloch je nemško-ameriški biokemik. Rodil se je 21. januarja 1912 v Neisse, v tedanji Nemčiji (danes Poljska) kot drugi otrok matere Hedwig Bloch in očeta Daniela Fritza Blocha. Osnovno šolo in gimnazijo je obiskoval in končal v svojem rojstnem kraju. Leta 1930 je začel s študijem kemije na Tehniški univerzi v Münchnu in kmalu za tem ga je pritegnila organska kemija, zlasti struktura naravnih produktov. K temu so predvsem pripomogla poučevanja in predavanja velikih kemikov, katerih sej se je udeležil in na katerih so poročali o svojih raziskavah steroidov, porfirinov in encimov. Študij v Münchnu je končal leta 1934 in pridobil diplomo ter naziv kemijskega inženirja. Za tem se je preselil v Švico, v mesto Davos in kasneje tudi v ZDA, kar je bila njegova velika želja ter tam leta 1938 postal doktor biokemije. Leta 1941 se je poročil z Lore Teutsh, ki jo je spoznal v Münchnu, kasneje pa sta se jima rodila dva otroka, Peter Conrad Bloch in Susan Elizabeth Bloch. Umrl je 15. oktobra 2000 zaradi odpovedi srca v Burlingtonu v Združenih državah Amerike.
 Delo
 Takoj za tem ko je leta 1934 zapustil Nemčijo, je začel svojo kariero v švicarskem mestu Davos, kjer je na raziskovalnem inštitutu raziskoval fosfolipide bacilov za tuberkulozo. To je bila njegova prva izpostavljenost biokemijskim raziskavam. Leta 1936 se je preselil v Združene države Amerike, kot si je dolgo želel. Po nasvetu Maxa Bergmanna je ob podpori fundacije Wallerstein prišel na oddelek Kolumbijske univerze, kjer je postal podiplomski študent. Raziskava, ki ga je pripeljala do doktorata, je bila zaključena leta 1938. Rudolf Schoenheimer je Blocha nato povabil, da se pridruži njegovi raziskovalni skupini, v kateri je sodeloval tudi David Rittenberg. Sodelovanje s slednjim je leta 1942 sprožilo delo na področju biološke sinteze holesterola, s katero se je ukvarjal naslednja leta. Leta 1946 se je Bloch preselil na Univerzo v Chicagu kot docent za biokemijo. Za tem je tam leta 1948 postal izredni profesor in leta 1950 profesor. V Chicagu je bila intelektualna klima in pogoji za razvoj mladih raziskovalcev idealni, zato se je njegovo delo na področju biosinteze holesterola nadaljevalo in s pomočjo sposobnih in navdušenih študentov dobro napredovalo. Svojo kariero je nadaljeval na univerzi v Harvardu, kjer je bil leta 1954 imenoval za profesorja biokemije, leta 1968 pa je postal predsednik katedre. Poleg nenehnih raziskav biogeneze terpena in sterola se je zanimal za encimsko tvorbo nenasičenih maščobnih kislin in tudi biokemijsko evolucijo.
 Konrad Emil Bloch je bil član Ameriškega kemijskega društva, Nacionalne akademije znanosti ZDA, Ameriške akademije znanosti in umetnosti, Ameriškega društva bioloških kemikov, Harvey Society in Ameriškega filozofskega društva. Bil je častni član Akademije znanosti Lombardije in starejši sodelavec Avstralske akademije znanosti. Leta 1967 je postal predsednik Ameriškega društva bioloških kemikov, leto kasneje pa predsednik Nacionalnega odbora za mednarodno biokemijsko zvezo. Med leti 1966 in 1969 je opravljal vlogo predsednika na odseku za biokemijo Nacionalne akademije znanosti.
 Dosežki
 Konrad Emil Bloch je v sodelovanju z Teodorjem Lynenom leta 1964 prejel Nobelovo nagrado iz fiziologije in medicine za njuno odkritje mehanizma holesterola ter maščobnih kislin.
 Leta 1988 je s strani takratnega predsednika Združenih držav Amerike, Ronalda Reagana, prejel nacionalno medaljo za pomembno odkritje iz kemije.
 Med drugim je z ostalimi raziskovalci dokazal, da se koencim A spremeni v mevalonsko kislino.
 Biološka sinteza holesterola
 Naslov raziskovalne naloge, za katero je Bloch v sodelovanju z Lynenom prejel Nobelovo nagrado, je Biološka sinteza holesterola. Njuno delo je pokazalo, da telo iz acetata najprej proizvede skvalen (C30H50), ki se skozi 36 ločenih korakov pretvori v holesterol (C27H46O). Eden od teh korakov vključuje pretvorbo acetatnih molekul v skvalen, ogljikovodik, ki ga najdemo v jetrih morskih psov. Blochovi raziskovalni načrti so vključevali vbrizgavanje radioaktivne ocetne kisline v morske pse, odstranjevanje skvalena iz jeter in določitev, ali je skvalen vmesna vloga pri biosintezi holesterola. Kasneje je v podgane vbrizgaval radioaktivni acetat, ki ga je pridobil iz kruhove plesni in iz tega vira dobil skvalen. V sodelovanju z Robertom G. Langdonom je uspel dokazati, da je skvalen eden od korakov v biosintetski pretvorbi acetata v holesterol.
 Zanimivosti
 Konrad Emil Bloch je napisal tudi več knjig: Blondes in Venetian Paintings, The Nine-Banded Armadillo. Leta 1994 je izdal knjigo z naslovom Other Essays in Biochemistry.
 V svojem prostem času se je rad ukvarjal s smučanjem, tenisom in glasbo.
 Viri
 https://www.britannica.com/biography/Konrad-Bloch (datum dostopa: 7. 11. 2019)
 https://www.oxfordreference.com/view/10.1093/oi/authority.20110803095512328 (datum dostopa: 7. 11. 2019)
 https://www.nobelprize.org/prizes/medicine/1964/bloch/biographical/ (datum dostopa: 7. 11. 2019)
 https://www.geni.com/people/Konrad-Bloch-Nobel-Prize-in-Physiology-or-Medicine-1964/6000000014767596976 (datum dostopa: 7. 11. 2019)
 https://en.wikipedia.org/wiki/Konrad_Emil_Bloch (datum dostopa: 7. 11. 2019)
 Sklici in opombe
 Glej tudi
 seznam nemških kemikov
 Ameriški biokemiki
 Nemški biokemiki
 Ameriški akademiki
 Nemški akademiki
 Judovski znanstveniki
 Naturalizirani državljani ZDA
 Diplomiranci Univerze v Münchnu
 Ameriški univerzitetni učitelji
 Nemški univerzitetni učitelji
 Predavatelji na Univerzi Harvard
 Prejemniki nacionalne medalje znanosti
 Nobelovi nagrajenci za fiziologijo ali medicino
 Tuji člani Kraljeve družbe


type: caselaw

text:
 21.7.2012
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 C 217/31
 Despacho do Tribunal da Função Pública (Primeira Secção) de 24 de maio de 2012 — Alionescu/Comissão
 (Processo F-91/11)
 (Função pública - Recrutamento - Concurso geral - Decisão de prorrogação do prazo de inscrição - Inexistência de reclamação - Inadmissibilidade manifesta)
 2012/C 217/66
 Língua do processo: inglês
 Partes
 Recorrente: Ciprian-Calin Alionescu (Etterbeek, Bélgica) (representante: M. Stănculescu, advogado)
 Recorrida: Comissão Europeia
 Objeto
 Pedido de anulação da decisão do EPSO de prorrogar em seis horas o prazo para a apresentação das candidaturas no âmbito do concurso geral EPSO/AD/206-207/11.
 Dispositivo
 1.
 O recurso é julgado manifestamente inadmissível.
 2.
 C.-C. Alionescu suporta as suas próprias despesas.


text:
C 285/8 ES Diario Oficial de las Comunidades Europeas 7.10.2000
 Solicitors, que designa como domicilio en Luxemburgo las como base tales listas y, por otra, que se ordene a la Comisión
 oficinas de la Société de gestion fiduciaire SARL, 2-4, rue Beck, que organice un nuevo concurso, el Tribunal de Primera
 contra Consejo de la Unión Europea (Agentes: Sres. S. Mar- Instancia (Juez único: Sr. K. Lenaerts); Secretario: Sra. B. Pastor,
 quardt, H.-J. Rabe y G. Berrisch), apoyado por la Comisión de administrador principal, ha dictado el 25 de mayo de 2000
 las Comunidades Europeas (Agentes: Sres. V. Kreuschitz y una sentencia cuyo fallo es el siguiente:
 N. Khan), que tiene por objeto un recurso de anulación del
 Reglamento (CE) no 1931/97 del Consejo, de 22 de septiembre 1) Se desestima el recurso.
 de 1997, por el que se establece un derecho antidumping
 definitivo sobre las importaciones de cinc en bruto sin alear 2) Cada parte cargará con sus propias costas.
 originario de Polonia y de Rusia y por el que se percibe
 definitivamente el derecho provisional impuesto (DO L 272,
 p. 1), el Tribunal de Primera Instancia (Sala Tercera ampliada), (1) DO C 281 de 2.10.99.
 integrado por el Sr. M. Jaeger, Presidente; el Sr. K. Lenaerts, la
 Sra. V. Tiili y los Sres. J. Azizi y P. Mengozzi, Jueces; Secretario:
 Sr. A. Mair, administrador, ha dictado el 20 de junio de 2000
 una sentencia cuyo fallo es el siguiente:
 1) Se declara la inadmisibilidad del recurso.
 2) La demandante cargará con sus propias costas y con las costas SENTENCIA DEL TRIBUNAL DE PRIMERA INSTANCIA
 de la parte demandada.
 de 5 de julio de 2000
 3) La Comisión cargará con sus propias costas.
 en el asunto T-111/99, Ignacio Samper contra Parlamento
 (1) DO C 72 de 7.3.98. Europeo (1)
 (Funcionarios — Publicación de una nueva convocatoria
 para la provisión de un puesto vacante tras la anulación de
 una decisión de nombramiento — Consolidación de la carrera
 — Deber de asistencia y protección — Interés del servicio —
 Desviación de poder — Denegación de interinidad)
 SENTENCIA DEL TRIBUNAL DE PRIMERA INSTANCIA (2000/C 285/16)
 de 25 de mayo de 2000
 (Lengua de procedimiento: francés)
 en el asunto T-173/99, Gilbert Elkaïm y Philippe Mazuel
 contra Comisión de las Comunidades Europeas (1) En el asunto T-111/99, Ignacio Samper, funcionario del
 Parlamento Europeo, con domicilio en Madrid, representado
 por Me É. Boigelot, Abogado de Bruselas, que designa como
 («Funcionarios — Concurso-oposición — Incumplimiento de domicilio en Luxemburgo el despacho de Me L. Schiltz, 2, rue
 la convocatoria de concurso-oposición — Igualdad de trato du Fort Rheinsheim, contra Parlamento Europeo (Agentes:
 de los candidatos — Principio de buena administración Sres. H. von Hertzen y J. Sant’Anna), que tiene por objeto una
 — Desviación de poder y utilización de procedimiento solicitud de anulación de la convocatoria para la provisión de
 inadecuado») puesto de trabajo vacante no 8675 relativa a un puesto de Jefe
 de División en la Oficina de Información de Madrid, ası́ como
 (2000/C 285/15) del procedimiento de selección mediante traslado o promoción
 previsto en dicha convocatoria, el Tribunal de Primera Instan-
 cia (Sala Cuarta), integrado por la Sra. Tiili, Presidenta, y los
 (Lengua de procedimiento: francés) Sres. R.M. Moura Ramos y P. Mengozzi, Jueces; Secretario: Sra.
 B. Pastor, administradora principal, ha dictado el 5 de julio de
 2000 una sentencia cuyo fallo es el siguiente:
 En el asunto T-173/99, Gilbert Elkaïm, con domicilio en Parı́s,
 y Philippe Mazuel, experto nacional en comisión de servicios 1) Se desestima el recurso.
 en la Comisión de las Comunidades Europeas, con domicilio
 en Bruselas, representados por Me N. Ravailhe, Abogado de 2) El Parlamento Europeo cargará con la totalidad de las costas.
 Bruselas, 6, rue Hydraulique, Bruselas, contra Comisión de las
 Comunidades Europeas (Agentes: Sr. G. Valsesia y Sra. F. Clo-
 tuche-Duvieusart), que tiene por objeto, por una parte, la (1) DO C 226 de 7.8.99.
 anulación del concurso general COM/A/15/98, de las listas de
 aptitud elaboradas como resultado de dicho concurso y de la
 selección de personal eventualmente producida tomando


text:
 Важна правна забележка
 |
 22005A1220(01)
 Официален вестник n° L 333 , 20/12/2005 стр. 0045 - 0045 Официален вестник n° L 175 , 29/06/2006 стр. 0240 - 0240
 20051121Протоколза изменение на Споразумението за стабилизиране и асоцииране между Европейските общности и техните държави-членки, от една страна, и Бивша югославска република Македония, от друга страна, относно тарифната квота за внос в Общността на захар и захарни продукти с произход от Бивша югославска република МакедонияЕВРОПЕЙСКАТА ОБЩНОСТ,наричана по-нататък "Общността",от една страна, иБИВША ЮГОСЛАВСКА РЕПУБЛИКА МАКЕДОНИЯ,от друга страна,като имат предвид, че:(1) Споразумението за стабилизиране и асоцииране между Европейските общности и техните държави-членки, от една страна, и Бивша югославска република Македония, от друга страна (наричано по-нататък "ССА"), е подписано в Люксембург на 9 април 2001 г. и влязло в сила на 1 април 2004 г.(2) Преговорите бяха проведени с цел да се изменят преференциалните договорености в ССА по отношение на вноса на захар и захарни продукти с произход от Бившата югославска република Македония.(3) Следва да бъдат приети подходящи изменения в ССА,СЕ СПОРАЗУМЯХА ЗА СЛЕДНОТО:Член 1ССА се изменя, както следва:1. Член 27 се изменя, както следва:а) първа алинея от параграф 1 се заменя със следното:"1. Общността отменя митата и таксите, които имат равностоен ефект върху вноса на селскостопанските продукти с произход от Бивша югославска република Македония, различни от тези, включени в позиции 0102, 0201, 0202, 1701, 1702 и 2204 от Комбинираната номенклатура.";б) в параграф 2 се добавя следната алинея:"Общността прилага безмитен достъп при внос в Общността за продукти с произход от Бившата Югославска република Македония от позиции 1701 и 1702 от Комбинираната номенклатура в границите на годишна тарифна квота от 7000 тона (нетно тегло)."2. В таблицата в приложение I към Протокол No 3 се заличават позоваванията на продуктите, включени в позиция 1702 от Комбинираната номенклатура.Член 2Настоящият протокол е неразделна част от ССА.Член 3Настоящият протокол влиза в сила на първия ден от месеца, следващ датата на неговото подписване.Член 4Настоящият протокол се изготвя в екземпляри на всички официални езици на договарящите се страни, като всички текстове са еднакво автентични.Съставено в Брюксел на 21 ноември 2005 година.За Европейската общностЗа Бивша югославска република Македония--------------------------------------------------


jurisdiction: US

text:
 233 Md. 357 (1964)
 196 A.2d 908
 OWINGS ET AL.
 v.
 OWINGS
 [No. 173, September Term, 1963.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided January 27, 1964.
 *360 The cause was argued before HENDERSON, HAMMOND, PRESCOTT, MARBURY and SYBERT, JJ.
 Stanford Hoff, with whom were Sponseller & Hoff on the brief, for appellants.
 Submitted on the brief by Brown & Weant, for appellee.
 HAMMOND, J., delivered the opinion of the Court.
 The appellants, a son and daughter of an aged mother, seek to reverse the decree which set aside a deed of trust from their mother to them as trustees, for her benefit for life, with remainder to the daughter and the transfer of one of the mother's bank accounts to them as trustees and of another to them individually.
 The appellee, Mrs. Owings, who said she was seventy-three but, according to her daughter, was seventy-nine, had lived some thirty-five years in one side of a double house she owned in Westminster. The other side was rented. Her husband, from whom she seemingly had been separated or divorced, had died. In December 1960 she had a stroke and one leg became weak and she suffered falls. She went to the home of her son, Theodore, where she stayed for about a month. Her daughter-in-law was not physically able to continue to lift her when she fell and give her the care she needed otherwise while the son was away at work. Mrs. Owings' doctor had told the children, in her presence, that having had one stroke she was likely to have another, which would be completely disabling and that a deed of trust would enable the children to administer their mother's property. The doctor also recommended that Mrs. Owings go to a nursing home.
 On January 7, 1961, the secretary of a lawyer who, at the *361 request of the children, had prepared a deed conveying the double house in trust, took the deed to the son's house where, in the presence of the son and daughter, she read it to Mrs. Owings, who signed and acknowledged it. The trustees signed it.
 The next day Mrs. Owings was taken to the nursing home. She went unhappily, complained while she was there, and after four months left by herself and went back to her home.
 The deed of trust recited that the grantor "being of advanced age" feels she can no longer properly manage the house and desires her children, the trustees, to "care for and manage the same for her use and benefit, during her lifetime * * *." The trustees are directed to pay the net rental income to Mrs. Owings "or to her use, benefit, support or care" during her life and for her burial expenses. A power to sell is given and power to use the principal of the proceeds of sale and the interest therefrom for the same purposes as the rental income. At the grantor's death the daughter is to receive the house or what remains of the proceeds of sale thereof, free of trust.
 Mrs. Owings says that although the deed was read to her she did not understand anything in it and never did know what was in it until her lawyer told her after she got out of the nursing home. She testified that the secretary who brought the deed to her told her that under the deed the children "will always look after you." She says she was weak, depressed because she did not know if she would ever walk again, and "I signed it to please them."
 The secretary, and the son and the daughter testified that Mrs. Owings did understand what the deed meant. While in the nursing home Mrs. Owings called the secretary to find out if there was anything in the paper she signed that could make her stay in the home.
 The day after Mrs. Owings went to the nursing home, the son took her bank books and transferred her funds, totalling some $5,500, into two new accounts. The first was a checking account in the names of the son and daughter as trustees, opened with a deposit of about $2,500. The other account was a savings account of $3,000 in the names of the son and daughter individually. At the trial both the son and daughter testified *362 that they did not know the savings account was not in trust form.
 The son collected the rents from his mother's house from January to October 1961 and deposited them in the checking account. From that account some $2,300 was checked out, all for the maintenance and expenses of Mrs. Owings, leaving a balance of $679.63, according to the testimony of the bank clerk. The savings account was not disturbed. In late 1961 Mrs. Owings and her son disagreed on who should be a tenant and she, without consulting him, rented to a tenant of her choice and thereafter collected the rents herself.
 Mrs. Owings' testimony was that she never authorized the transfer of her bank accounts  there was no contradiction of this statement  and indeed knew nothing of it until, at her lawyer's suggestion in late 1961, she went to the bank to investigate. The bank clerk corroborated Mrs. Owings' claim, saying that she seemed shocked and was very upset to find out she had no accounts.
 The testimony of the son and daughter was that their reason for causing the execution of the deed and the transfer of the accounts was to be able to care for their mother while she lived and to insure that what remained would go to them because for several years Mrs. Owings had told them she would, if necessary, turn her property over to anyone who would take care of her.
 In the early winter of 1961 Mrs. Owings consulted her lawyer. On January 3, 1962, a bill of complaint against the son and daughter was filed, seeking to avoid the deed and regain the bank accounts. The prayers were that the "alleged Deed of Trust be declared insufficient and that the money in her account in the Union National Bank be ordered returned to her." A demurrer to the bill was sustained. An amended bill was likewise held bad on demurrer. Its prayers were that the deed be declared void and the money ordered redeposited in the complainant's name. A demurrer to a second amended bill (signed only by the complainant) was overruled. This bill contained no prayer for relief other than a request that the court "when it again sustains the Demurrer to this Amended Bill of Complaint, pass an order requiring the Defendants to pay the costs *363 in these proceedings and to pay the costs of preparing the papers for the Court of Appeals" because she is without funds to pay such costs.
 The appellants say the second amended bill was bad because it did not state a cause of action and did not specify the relief sought "as required by Rule 370 a of the Maryland Rules of Procedure."
 We think the allegations of the challenged bill that the son took her bank books without her knowledge or consent, withdrew her money and that while she was "injured and unwell," in the home of her son, she was induced without knowing what she was doing to sign the deed, were enough to set forth with reasonable certainty, clearness and accuracy the nature of her claims against her children, that because of her condition and the surrounding environment and actors she had been induced by dominance to transfer property she would not voluntarily have transferred.
 The failure to include prayers for relief in the final draft of the bill of complaint is not fatal, we think, under the circumstances. Although an amended bill, complete in all its parts and plainly intended as a substitute for the original bill and so accepted by the parties, will be taken as the only bill before the court, the general rule is that an original and amended bill are treated as one entire bill and as constituting, in fact, but one record and, after a bill has been amended, thereafter the proceedings are on the original bill so amended. Walsh v. Smyth, 3 Bland 9, 20; Miller, Equity Procedure, Sec. 188; Conroy v. Agricultural Assn., 165 Md. 494, 504. This rule has been applied to prayers. Upman v. Thomey, 145 Md. 347, 361-362; England v. Gardiner, 154 Md. 510, 513. We think the prayers for relief in the earlier bills may be read into the final amended bill.
 Judge Boylan held that the deed was of no effect because it was not acknowledged by the trustees. We think the signing and acknowledgment by the grantor, and the timely recording of the instrument met the applicable requirements of Code (1957), Art. 21. "It has long been settled that if two parties enter into an indenture or agreement intended to be signed and sealed by both, but in fact signed and sealed only by one, that *364 it will be the covenant of him who has signed and sealed." Western Md. R.R. Co. v. Orendorff, 37 Md. 328, 335; Eastern Ave. Corp. v. Hughes, 228 Md. 477, 479. See also 1A Bogert, Trusts & Trustees, Sec. 150; Restatement, Trusts 2d, Sec. 35; Stewart v. Redditt, 3 Md. 67, in which a bill of sale in the nature of a trust agreement (which the court analogized to a deed and which was signed and acknowledged by the grantor and signed by the grantee-trustee) was held valid. Mrs. Owings did all that she was required by law to do as grantor. The grantees accepted the obligations and responsibilities the instrument imposed on them as trustees by signing the instrument, causing it to be recorded and entering upon the duties of trustees. These were sufficient evidences of acceptance, Bogert, op. cit. supra, at pp. 57-59, and acceptance of the delivery of the deed was all that was necessary on the part of the trustees and the beneficiary.
 Turning to the merits of the controversy, there can be little doubt that Judge Boylan was right in holding that the bank accounts, less the amounts which had been spent for Mrs. Owings' benefit, must be restored to her. The record establishes that the son's name had been put on the mother's bankbooks, not to create a trust for his benefit but to enable him, as agent, to withdraw money for her use, as a matter of convenience if the occasion demanded. The presumption that the use of the trust form of a bank account was intended to convey a beneficial interest yields to proof that the use of the form was not so intended, and was to create an agency to meet the needs and convenience of the owner of the account. Kuhl v. Reese, Administrator, 220 Md. 459, and cases cited. Since the son had no beneficial interest in the accounts he had no right to transfer them from his mother's name without authorization from her. The testimony shows she never authorized the transfers. The balances in the savings account and the checking account must be given back to Mrs. Owings.
 Whether the deed of trust is to be upheld or set aside is a question of greater difficulty. No presumption of confidential relationship arises in case of a transfer of property without consideration, from a parent to a child. "The relationship must be proved as a fact, and factors which are pertinent in deciding *365 whether it existed include the parent's advanced age, physical debility, and mental feebleness, no one being necessarily conclusive but each having weight." Masius v. Wilson, 213 Md. 259, 264, and cases cited; Wenger, Adm. v. Rosinsky, 232 Md. 43, 48. Mrs. Owings was of advanced age, she was sick, weak and depressed at her physical weakness, and she was being cared for in part by her daughter in the home of her son in whom she reposed the greatest confidence (restated by her at the trial) and upon whose advice and aid in business and personal affairs she relied. Many of the factors that led the court to find confidential relations in a transfer from parent to child in Brandenburg v. Harshman, 193 Md. 104, 111, were present here. We think that a confidential relationship was present and that the burden was on the son and daughter to show the confidence she reposed in them was not abused, that the transfer was fair and just and reasonable under the circumstances, and that the execution of the deed was her free, voluntary and independent act. Wenger, Adm. v. Rosinsky, supra, p. 49 of 232 Md.; Rice v. Himmelrich, 222 Md. 234, 239; Masius v. Wilson, supra, p. 265 of 213 Md.
 The chancellor said he felt Mrs. Owings did not fully understand the import of her acts because of the following: her age and health; she did not dictate the terms of the deed; she did not remember her age or the ages or names of her grandchildren; and the gift of the house to her daughter was in conflict with her often expressed intent to leave or give the house to anyone who would take care of her.
 There is no showing, or real indication, in the record that Mrs. Owings was not entirely competent mentally when she executed the deed. She appears to be a woman of strong will and independent thought, although she wants her son to help her when she desires it. She admits that the deed was read to her and in part explained. Her absent-mindedness as to ages  if it was that as to her own age  and as to the names of her grandchildren would not necessarily evidence incompetency. Sellers v. Qualls, 206 Md. 58; Masius v. Wilson, supra. Indeed, upon reflection she recalled the names and approximate ages of the grandchildren. The daughter testified that their home had been broken and that the father had left more to her brother than *366 to her and, for this reason, it long had been agreed in the family that she would receive the house at her mother's death. Mrs. Owings did not contradict or modify this assertion and spoke of her will, still unrevoked at the time of trial, without indicating the disposition of the house under the will was different from that under the deed. The threats of Mrs. Owings to give the property to anyone who would take care of her were, it may be inferred, probably intended to insure that her children's intention to do and interest in doing that continued. Mrs. Owings may have signed the deed to please her children but we think they met their burden of showing that she knew what she was doing and that, in view of the circumstances, she wanted to do it.
 Mrs. Owings testified that her dissatisfaction with the deed began when she was, in her words, "forced" into the nursing home. She said on the stand, speaking of her children, "they took me, forced me up to a nursing home and * * * kept me there for four months and that's the only objection I have to the paper." She continued: "I don't oppose the children to be Trustees, but I don't want to be taken just anywhere, put in a home." Finally, she put it another way, saying: "I don't want to be ruled by that paper."
 It can be argued with some force that by executing the deed Mrs. Owings ceased to be her own master in and as to her house. She can not sell it or dispose of it or its avails as she chooses, inter vivos or by will. On the other hand, under the deed all beneficial interest in the home is continued in her while she lives and she is relieved of the management as she desired. As long as she continues in good mental and physical health she can compel the trustees to provide for her, according to the terms of the deed, substantially as if she were the outright owner. If she thinks it a wise precaution she can ask the Circuit Court to assume jurisdiction of the trust and to supervise its enforcement (see Md. Rule V71). At her death it will pass under the deed as it had long been known in the family it would pass, a passing of which she approved and which she has yet to repudiate. If she had become mentally or physically incapacitated while still owning the house outright, she would have had to depend on the judgment, services and aid of her *367 children or someone else and could take care of herself no better than she can under the deed. Her age, the experience of a stroke and the doctor's prognosis make it likely that disability may recur, perhaps in the not too distant future. We think the arrangement she made was fair and reasonable under all the circumstances. Although the transfer in this case was on an express trust for maintenance and support, it is analogous, in essence and effect, to the situations where as a result of a confidential relationship property was transferred in return for a promise to care for the grantor for life which were held fair and reasonable in Long v. Huseman, 186 Md. 495, Brandenburg v. Harshman, supra, and Mackey v. Davidson, 222 Md. 197, and in which the promise was enforced by the imposition of a constructive trust.
 So much of the decree appealed from as adjudged the bank accounts in the Union National Bank of Westminster, opened on January 9, 1961, by the appellants to be the individual property of the appellee, is affirmed; and so much of said decree as set aside and declared null and void the deed of the appellee to the appellants as trustees dated January 7, 1961, and recorded among the Land Records of Carroll County in Liber No. 330, Folio 336, is reversed, and the said deed is decreed to be valid and effective, according to its terms. The costs shall be paid by the appellants.