type: other

text:
Portaria COORDENADOR DA ADMINISTRA��O TRIBUT�RIA - CAT n� 71 de 23.07.1993 (Introduz altera��es na Portaria CAT - 07/71, de 9-3-71, relativamente � autoriza��o para
 Port. CAT 71/93 - Port. - Portaria COORDENADOR DA ADMINISTRA��O TRIBUT�RIA - CAT n� 71 de 23.07.1993
 DOE-SP: 24.07.1993
 Introduz altera��es na Portaria CAT - 07/71, de 9-3-71, relativamente � autoriza��o para o Banco do Estado de S�o Paulo S.A. efetuar cobran�a de d�bitos do ICMS em atraso O Coordenador da Administra��o Tribut�ria expede a seguinte portaria: Art. 1� Passa a vigorar com a seguinte reda��o o caput do artigo 16 da Portaria CAT - 07/71, de 9-3-71: "Artigo 16 - Ficam as ag�ncias do Banco do Estado de S�o Paulo S.A. - Banespa autorizadas a arrecadar todos os tributos e demais receitas previstas no artigo 1�, tributos ou receitas espec�ficos, bem como efetuar cobran�a de d�bitos em atraso dos contribuintes do ICMS."
 Art. 2� Ficam acrescentados os seguintes dispositivos � Portaria CAT - 07/71, de 9-3-71: I - ao artigo 16, o � 8�: "� 8� Em rela��o � cobran�a de d�bitos em atraso dos contribuintes do ICMS, ser� obedecido o seguinte:
 1 - O Banespa emitir� Bloquete de Cobran�a com base nos valores originais dos d�bitos convertidos em quantidades de UFESP, informados pela Secretaria da Fazenda. 2 - O Bloquete de Cobran�a ser� composto, no m�nimo, de: a) Ficha de Compensa��o; b) Ficha de Caixa; c) Recibo do Sacado; d) Comprovante de Entrega; 3 - O d�bito expresso em quantidade de UFESP ser� reconvertido em cruzeiros pelo valor da UFESP vigente na data do pagamento, ao qual ser�o somados os acr�scimos legais calculados at� aquela data".; II - o artigo 21-D: "Artigo 21-D - Relativamente � cobran�a de d�bitos em atraso mencionada no artigo 16, o Banespa efetuar� o repasse � Secretaria da Fazenda, at� as 12 horas do segundo dia �til seguinte ao do recebimento, o total do ICMS arrecadado em todo o Estado de S�o Paulo."; ( continua ... ) Clique e Leia a íntegra deste documento.


text:
De evidente noodzaak van een draagplichtovereenkomst - De Scheidingsdeskundige
 U bent hier: Home / Nieuwsoverzicht / De evidente noodzaak van een draagplichtovereenkomst
 Tijdens relaties gaan partners veelal samen schulden aan. Daarnaast wordt in veel situaties geld “vermengd”. Bij een scheiding[1] kan discussie ontstaan over de verwachtingen van de in het verleden gemaakte keuzes. In het verlengde van deze discussies liggen, als partners er niet uitkomen, juridische procedures. Juridische procedures zijn onzeker, duren lang en kosten veel geld. In het ergste geval raken kinderen van procederende ex-partners in de knel door het geëscaleerde conflict van hun ouders. Het mengen van geld en het samen aangaan van schulden brengt ook fiscale risico’s met zich mee. Verkeerde keuzes kunnen leiden tot grote fiscale schade. De civiele en fiscale schade die voortvloeit uit het achterwege blijven van vastlegging van de keuzes die partners hebben gemaakt, had voorkomen kunnen worden als cliënten hun afspraken hadden vastgelegd in een overeenkomst.
 In september 2019 verscheen een artikel van de heer E. Hoepelman LLM MSC met de titel “(On)zin van een draagplichtovereenkomst”. In dit artikel stelt de auteur dat het maken van een dergelijke overeenkomst niet nodig is. De auteur gaat voorbij aan een aantal elementaire zaken die de lezers van het artikel op het verkeerde been kan zetten. Dat komt de financiële adviespraktijk niet ten goede.
 In dit artikel wordt daarom ingegaan op het belang van het vastleggen van afspraken die samenhangen met het aangaan van schulden en het vastleggen van de interne draagplicht. Hierbij zal ook worden stilgestaan bij de adviserende rol van de financieel adviseur.
 Aangaan van schulden en vastleggen van interne draagplicht
 Tijdens relaties gaan partners samen schulden aan. Hierdoor worden partners beiden hoofdelijk aansprakelijk voor de betreffende schuld. Het kan gaan om schulden voor een woning of schulden voor bijvoorbeeld consumptieve doeleinden.[2] Als de relatie door een scheiding tot een einde komt, kunnen partners andere verwachtingen hebben over wie de schuld na de ontbinding van de relatie moet dragen. Dat gaat derhalve niet over de hoofdelijke aansprakelijkheid jegens de geldverstrekker maar over de interne draagplicht. Op het moment dat een schuld tot een gemeenschap van goederen of een beperkte gemeenschap behoort, hebben beide deelgenoten na ontbinding van deze gemeenschap op basis van de hoofdregel een gelijk aandeel in deze schuld.[3] Bij zogenaamde eenvoudige gemeenschappen[4] is het vaststellen van de interne draagplicht voor de gezamenlijk aangegane schuld ingewikkelder. De interne draagplicht hangt af van wat partijen (stilzwijgend) intern met elkaar zijn overeengekomen, met inachtneming van de Haviltex-formule.[5] Met andere woorden, de vraag van wie de schuld is, wordt beantwoord door te kijken naar wat partners daarover zijn overeengekomen. Zijn zij niets overeengekomen dan wordt gekeken naar de Haviltex-formule.
 Haviltex-formule[6]
 Het Haviltex-arrest bepaalde dat bij de uitleg van een schriftelijke overeenkomst het niet genoeg is om enkel naar de taalkundige betekenis van de tekst te kijken Er dient ook gekeken te worden welke betekenis partijen aan de tekst gaven en wat ze over en weer redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. De Haviltex-maatstaf wordt ook toegepast voor de uitleg van mondelinge overeen-komsten.[7]
 In veel gevallen hebben partners geen schriftelijke afspraken gemaakt over de interne draagplicht voor de gezamenlijk aangegane schuld. Bij een juridische procedure zal dan worden gekeken naar wat partijen redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. De uitleg zal per situatie verschillen. Een rechtbank zal maatwerk leveren.
 Dit maakt discussies tussen ex-partners over interne draagplicht een ingewikkelde kwestie. Het kan vanwege het Haviltex-criterium immers alle kanten op. Hierbij speelt ook de kwaliteit van de gevoerde procedure een rol. Om dit te illustreren wordt hieronder kort ingegaan op 4 relevante uitspraken. De uitspraken en de conclusies zijn voor de leesbaarheid van het artikel kort samengevat.
 Rechtbank Rotterdam 1 juni 2016 [8]
 Man en vrouw hebben een samenwoonrelatie. De man heeft de woning verkregen uit de nalatenschap van zijn moeder en de woning behoort tot zijn vermogen. Op de hypothecaire geldlening bij de Rabobank zijn zowel de man als de vrouw als debiteur aangemerkt.
 De relatie wordt beëindigd. De woning wordt door de man een half jaar later verkocht. Nadat de verkoopopbrengst is afgelost op de geldlening resteert er een schuld van € 69.260.
 De man en vrouw twisten over de vraag van wie deze schuld is. Ze komen er samen niet uit. De vrouw verzoekt de rechtbank de man te veroordelen tot het dragen van de volledige restschuld. In het verweer van de man wordt verzocht het verzoek van de vrouw af te wijzen.
 De rechtbank stelt de vrouw in het gelijk, nu zij niet (mede)eigenaar van de woning was waarvoor de schuld was aangegaan.
 Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 28 september 2017[9]
 Man en vrouw zijn gehuwd onder huwelijkse voorwaarden. Iedere huwelijksvermogensrechtelijke gemeenschap is uitgesloten. De man en vrouw zijn samen een flexibel hypotheekkrediet van € 60.000 bij ABN AMRO aangegaan. Deze gelden zijn gebruikt om de woning van de man aantrekkelijker te maken voor potentiele kopers. De woning van de man wordt verkocht. De man lost het flexibel hypotheekkrediet bij ABN AMRO af. De man stelt dat hij een gezamenlijke schuld heeft afgelost en dat hij daarom een vordering van € 30.000 op de vrouw heeft.
 De vrouw vindt dit zeer onredelijk en stelt dat de gelden uit het krediet uitsluitend ten goede zijn gekomen aan de man.
 Het hof beslist in deze zaak dat de draagplicht voor gelijke delen op de partners rust, nu zij op grond van art. 1:81 BW verplicht waren elkaar het nodige te verschaffen. De vrouw dient de man € 30.000 te vergoeden.
 Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 13 maart 2018[10]
 Man en een vrouw zijn na het maken van huwelijkse voorwaarden gehuwd op 22 juli 1992. Iedere gemeenschap van goederen is uitgesloten. Voor het sluiten van het huwelijk hadden de man en de vrouw een woning in eigendom gekregen in een verhouding van 1/3 vs. 2/3. Voor de verwerving van de woning was een hypothecaire geldlening afgesloten. In 2008 lossen zij de geldlening af. Het bedrag van € 44.700 is afkomstig uit het vermogen van de vrouw. Man en vrouw gaan scheiden. De vrouw stelt dat zij een gezamenlijke schuld heeft afgelost en derhalve een vordering van € 22.350 op de man heeft. De man stelt dat hij gezien de eigendomsverhouding van 1/3 ook een schuldverhouding van 1/3 heeft. Het vergoedingsrecht bedraagt dan € 14.900.
 Het hof stelt in deze casus de man in het gelijk, gelet op de omstandigheid dat de eigendomsrechten van partijen in hun onverdeeld aandeel in de woning 1/3e respectievelijk 2/3e bedragen.
 Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 17 april 2018[11]
 De vrouw heeft in 2002 een woning in eigendom verkregen. De man en vrouw hebben een affectieve relatie gehad in de periode 2006 – 2011. In 2008 is de bestaande hypotheek van de vrouw verhoogd. Er zijn geen afspraken gemaakt over de interne draagplicht voor de geldlening. Bij de lening is een spaarverzekering afgesloten. Alle gelden zijn aangewend voor de verbouwing van de woning van de vrouw. De man en vrouw zijn beiden hoofdelijk aansprakelijk voor de geldlening. De man en vrouw gaan scheiden. Op 1 oktober 2014 is de woning verkocht. Er resteert een schuld van € 48.015.
 De man is van mening dat uitsluitend de vrouw draagplichtig is voor deze restschuld. Hij stelt: “ De vrouw was enig eigenaar van de woning. De hypotheekschuld is volledig aan haar als eigenaar van de woning ter beschikking gesteld. De gelden zijn besteed ten gunste van die woning. De gehele verkoopopbrengst is de vrouw ten goede gekomen. De man heeft door alle aflossingsbetalingen middelen aan de vrouw verschaft die volledig en uitsluitend aan haar ten goede zijn gekomen.”
 De vrouw is van mening dat ze beiden draagplichtig zijn voor de restschuld. “De vrouw betwist dat de hypothecaire geldlening aan haar ter beschikking is gesteld. Met deze gelden is de woning verbouwd en zowel de man als de vrouw heeft het genot daarvan gehad. Beide partijen zijn draagplichtig voor de hypotheekschuld. Partijen hadden ook de bedoeling om ieder voor de helft van de hypotheekschuld draagplichtig te zijn.”
 Het hof oordeelt dat er sprake is van een draagplicht voor gelijke delen, nu de man onvoldoende heeft aangevoerd voor de conclusie dat uitsluitend de vrouw draagplichtig is voor de hypotheekschuld, en, nu sprake was van een onderwaarde van de woning, de verkoopopbrengst niet aan de vrouw ten goede is gekomen maar is aangewend ter aflossing van de gezamenlijke hypotheekschuld.
 Het gegeven dat veel scheidende partners andere verwachtingen hebben met betrekking tot het dragen van de gezamenlijk aangegane schuld bevestigt het belang van het schriftelijk vastleggen van afspraken over interne draagplicht. Hierdoor is er bij een scheiding geen ruimte meer voor interpretatie en discussie. In het verlengde hiervan zal ook geen ruimte zijn voor het voeren van een juridische procedure waarbij de interne draagplicht door een rechtbank vastgesteld moet worden. Deze rechtbank zal immers terugvallen op hetgeen partijen omtrent de draagplicht zijn overeenkomen.
 Sinds de Kamerbrief van 14 april 2017[12] en het goedkeurende besluit van 30 januari 2018[13] houdt het thema “vaststellen aandeel eigenwoningschuld” de gemoederen in de financiële adviespraktijk behoorlijk bezig. Met het besluit van 30 januari 2018 kwam een einde aan een lange periode van onzekerheid ten aanzien van het vaststellen van de eigenwoningschuld tussen partners. Inmiddels is het besluit ruim anderhalf jaar van kracht.
 Om uw geheugen op te frissen wordt in dit artikel eerst kort ingegaan op de door de Staatssecretaris vastgestelde fiscale knelpunten en het goedkeurende besluit dat deze fiscale knelpunten repareert. Hiervoor is gebruik gemaakt van eerdere publicaties.[14] In het verlengde hiervan wordt ingegaan op het alternatief ten opzichte van het besluit, waarbij afspraken worden gemaakt over interne draagplicht.
 Kamerbrief 14 april 2017
 Op 14 april 2017 heeft de toenmalig staatssecretaris van Financiën in zijn Kamerbrief een aantal aannames gedaan die van invloed zijn op het vaststellen van de hoogte van de eigenwoningschuld. Indien één van beide deelgenoten bij de verwerving van een woning eigen middelen inbrengt, zou er volgens hem altijd sprake zijn van een vergoedingsrecht. Deze zienswijze in samenhang met een aantal andere fiscale aannames zorgt voor diverse fiscale problemen die in de Kamerbrief uiteen zijn gezet[15].
 Voorbeeld[16]:
 Maarten heeft een eigen woning verkocht waarvoor hij reeds vijf jaar aftrek van eigenwoningrente heeft genoten. Op de eigen woning rustte een eigenwoningschuld (EWS) van € 100.000. Bij verkoop is een EWR van € 50.000 gerealiseerd. Vera heeft geen eigenwoningverleden. Maarten en Vera kopen samen een woning van € 200.000, gefinancierd met een annuïteitenhypotheek van € 100.000, een aflossingsvrije hypotheek van € 50.000 en € 50.000 eigen vermogen van Maarten.
 Vragen: Blijft het eigenwoningverleden van Maarten bij hem zonder deels over te gaan naar Vera? Wat zijn de gevolgen voor de aftrek van eigenwoningrente als Maarten en Vera:
 ongehuwd samenwonen en geen fiscaal partner zijn;
 ongehuwd samenwonen en fiscaal partner zijn;
 in gemeenschap van goederen getrouwd zijn (huwelijk gesloten voor 1 januari 2018)[17]
 Uitgangspunt is dat Maarten en Vera in het huwelijk treden in algehele gemeenschap van goederen nadat Maarten zijn woning heeft verkocht maar voordat de andere woning is gekocht.
 in beperkte gemeenschap gehuwd zijn (huwelijk gesloten na 1 januari 2018).
 Uitgangspunt is dat Maarten en Vera in het huwelijk treden in beperkte gemeenschap van goederen nadat Maarten zijn woning heeft verkocht maar voordat de andere woning is gekocht.
 De uitwerking voor alle vier de situaties is nagenoeg gelijk. Slecht bij het huwelijk in gemeenschap van goederen (huwelijk van voor 1 januari 2018) zou een andere uitwerking van toepassing zijn.
 Uitwerking voor alle vier situaties
 Zowel Maarten als Vera heeft een aandeel van 50% in de eigen woning. Daartegenover staat dat beiden een aandeel van 50% hebben in de annuïteitenhypotheek van € 100.000 en een aandeel van 50% in de aflossingsvrije hypotheek van € 50.000. Maarten gebruikt zijn EWR van € 50.000 om een deel van de aankoop van de gezamenlijke eigen woning te financieren. Maarten financiert hierdoor voor een deel de aankoop van de eigen woning van Vera. Hierdoor ontstaat een vordering van € 25.000 van Maarten op Vera die voor Maarten een box 3-bezitting vormt en voor Vera een box 3-schuld (schulden aan de partner kwalificeren niet als EWS).[18]
 Voor Maarten is het overgangsrecht van toepassing. Maarten heeft, rekening houdend met zijn EWR, een bestaande eigenwoningschuld (BEWS) van € 50.000 waarvoor nog 25 jaar recht op renteaftrek bestaat en fiscaal de aflossingseis niet geldt. Voor Vera geldt dat alleen renteaftrek kan worden verkregen indien haar schuld voldoet aan de sinds 2013 geldende aflossingseis. Dat betekent dat de schuld ten minste annuïtair is en in maximaal 360 maanden volledig moet worden afgelost.
 Voor Maarten geldt dat:
 Van zijn hypotheek van € 75.000 slechts € 50.000 wordt aangemerkt als BEWS; daarvoor heeft Maarten 25 jaar recht op renteaftrek;
 € 25.000 in box 3 valt (vanwege zijn EWR)[19].
 Voor Vera geldt dat:
 Van haar hypotheek van € 75.000 slechts € 50.000 wordt aangemerkt als EWS; het aflossingsvrije deel van € 25.000 voldoet niet aan de aflossingseis en valt in box 3;
 Zij 30 jaar recht op renteaftrek heeft over haar aandeel in de annuïtaire hypotheek van € 50.000.
 Bij situatie 3 gaat de helft van het eigenwoningverleden door de huwelijkssluiting van Maarten over op Vera (en vice versa). Volgens de kamerbrief gaat de Eigenwoningreserve echter niet over. Dit is voor Maarten een zogenaamde extracomptabele stand (persoonlijke stand).
 Besluit 30 januari 2018
 Staatssecretaris van Financiën, Menno Snel, bevestigt in zijn besluit van 30 januari 2018 de fiscale knelpunten uit de Kamerbrief van 14 april 2017. In het verlengde hiervan komt hij met de goedkeuring onder voorwaarden het eigenwoningverleden te mengen. Het eigenwoningverleden betreft de volgende onderdelen:
 De Eigenwoningreserve[20]
 De verstreken looptijd van eigenwoningschulden[21]
 De aflossingsstand[22]
 Renteaftrekverleden (eerder verstreken periode van renteaftrek onder oud recht of over-gangsrecht[23])
 Door het mengen van het eigenwoningverleden worden de gesignaleerde fiscale knelpunten weggenomen.
 Maarten verliest door het mengen van het fiscale eigenwoning verleden de helft van zijn eigen woningreserve. Zijn volledige schuld kwalificeert hierdoor volledig in box 1
 Vera heeft door het mengen van het fiscale eigenwoning verleden recht op overgangsrecht. Het aflossingsvrije deel van de geldlening die aan haar wordt toegerekend kwalificeert nu ook als eigen woningschuld.
 Door gebruik te maken van het goedkeurende Besluit kunnen partners hun fiscale situatie ‘optimaliseren’. Dit is tijdens de relatie misschien een voor de hand liggende keuze. Er kleven echter diverse nadelen aan de standaardzienswijze van de staatssecretaris en het gebruik van het Besluit.
 De fiscale knelpunten zijn:
 Stel: Maarten en Vera gaan kort na de verwerving van de woning uit elkaar. De woning wordt voor € 200.000 verkocht. De resterende hypothecaire geldlening (EWS) bedraagt op dat moment € 150.000. Maarten en Vera realiseren dan ieder een eigenwoningreserve van
 € 25.000. Vera zal echter in verband met een vergoedingsrecht, € 25.000 van haar verkoopopbrengst aan Maarten moeten voldoen. Hierdoor sluit haar EWR niet meer aan op haar daadwerkelijke financiële situatie. Als zij een andere woning wil aankopen zal ze deze
 € 25.000 waarschijnlijk moeten financieren. Dit deel van de lening kwalificeert niet als eigenwoningschuld. Hierdoor heeft zij minder fiscaal voordeel. Ook zal haar maximale hypotheek op basis van haar inkomen lager uitvallen. Dit knelpunt manifesteert zich overigens ook als Vera de woning van Maarten wil overnemen in verband met de scheiding.
 Maarten heeft een lange periode van renteaftrek gebruikt waarna hij samen met Vera (die nog geen eigenwoningverleden heeft) een woning koopt. Hierbij kiezen zij dan voor de ‘fiscale optimalisatie’ op basis van het besluit. Bij een eventuele scheiding heeft Vera – die geen eigenwoningverleden had – ineens een aftrekverleden hetgeen haar fiscale positie verslechtert. Andersom kan het ook voorkomen dat Maarten bij een scheiding een deel van zijn overgangsrecht verliest[24]. Dit probleem is op dit moment al aanwezig bij mensen die trouwen waarbij de woning en schuld onderdeel worden van een huwelijksgemeenschap. Bij samenwoners is het maar de vraag of zij hun fiscale positie in tegenstelling tot hun gescheiden vermogensrechtelijke positie ‘gezamenlijk’ willen maken.
 Bij stellen waarvan de woning tot een huwelijksgemeenschap behoort, zijn deze knelpunten niet op te lossen. Bij eenvoudige gemeenschappen kan dat echter wel.
 Naast het gebruik van het besluit is er een alternatief. In situaties waarbij er sprake is van een eenvoudige gemeenschap[25] is het mogelijk om de fiscale knelpunten weg te nemen door afspraken over interne draagplicht vast te leggen. Hierdoor behoudt iedere belastingplichtige zijn persoonlijke eigenwoningverleden. De nadelen van het goedkeurende besluit zullen zich niet manifesteren. Deze zienswijze wordt civiel en fiscaal gedragen. Daarvoor zijn de volgende bronnen:
 Een overeenkomst tussen partijen prevaleert boven de wettelijke regeling van vergoedingsrechten, die immers niet dwingendrechtelijk van aard is.[26]
 Daarnaast schrijft de staatssecretaris dat het besluit van 30 januari 2018 ziet op situaties waarbij partners geen afdoende afspraken hebben gemaakt om de niet gewenste uitkomsten te voorkomen. Hierbij staat de staatssecretaris specifiek stil bij het ontbreken van afspraken over de interne draagplicht.[27]
 De Belastingdienst geeft op haar website aan dat cliënten afspraken kunnen maken over interne draagplicht[28].
 Partners kunnen zelfstandig of met behulp van hun adviseur afspraken over interne draagplicht vastleggen. Als partners zijn gehuwd onder huwelijkse voorwaarden dan dienen afspraken over interne draagplicht op straffe van nietigheid in een notariële akte te worden opgenomen.[29]
 De uiteenlopende civiele uitspraken over interne draagplicht en het gegeven dat veel scheidende partners procederen over de vraag van wie de schuld in hun interne verhouding is, bevestigt de noodzaak van het vastleggen van afspraken over interne draagplicht. Door het vastleggen van de interne draagplicht bij partners hoeft geen gebruik te worden gemaakt van het goedkeurende besluit van 30 januari 2018. Hierdoor blijven de uiteengezette fiscale nadelen van het besluit achterwege.
 Publicatie: Vakblad Financiële Planning, 19 september 2019
 Auteur: Drs. J.O. Horsthuis MFP (Jasper), eigenaar de ScheidingsDeskundige
 Bijeenkomsten draagplichtovereenkomst
 Als financieel planner is het van groot belang dat u in staat bent uw cliënten te adviseren omtrent dit thema. In januari 2020 organiseert de ScheidingsDeskundige enkele bijeenkomsten over dit thema. Tijdens de bijeenkomst leert u alle ins en outs van de problematiek omtrent het vastleggen van de interne draagplicht. Hierbij wordt stilgestaan bij de Kamerbrief van 14 april 2017 en het besluit van de staatssecretaris van Financiën van 30 januari 2018. Ook wordt geoefend met het vastleggen van interne draagplicht in een overeenkomst. Als deelnemer van deze bijeenkomst ontvangt u de Toolkit vaststellen interne draagplicht 2.0 ter waarde van € 100,- (inbegrepen in cursusgeld). Kijk voor meer informatie over de bijeenkomsten op onze website:
 [1] Ontbinding huwelijk, geregistreerd partnerschap of het beëindigen van een samenwoonrelatie. Dit artikel beperkt zich tot het scheidingsrisico. Bij overlijden spelen soortgelijke knelpunten.
 [2] Geen limitatieve opsomming
 [3] Art. 1:100 BW
 [4] Gemeenschap tussen samenwoners of gehuwden met huwelijkse voorwaarden zonder beperkte gemeenschap van woning (art. 3:166 BW)
 [5] HR 8 juni 2012, ECLI:NL:HR:2012:BV9539
 [6] HR 13-03-1981, ECLI:NL:PHR:1981:AG4158
 [7] HR 4 september 2009, ECLI:NL:HR:2009:BI6319
 [8] Rechtbank Rotterdam 1 juni 2016, ECLI:NL:RBROT:2016:4320
 [9] Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 28 september 2017, ECLI:NL:GHSHE:2017:4157
 [10] Gebaseerd op uitspraak Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 13 maart 2018, ECLI:NL:GHSHE:2018:1104
 [11] Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 17 april 2018, ECLI:NL:GHSHE:2018:1608
 [12] Kamerbrief 14 april 2017 Staatssecretaris Wiebes
 [13] Staatscourant 2018 nr. 5946, 30 januari 2018
 [14] Staatssecretaris te kort door de bocht bij het vaststellen van vergoedingsrechten (22 mei 2017) en Duidelijkheid vaststellen aandeel eigenwoningschuld! (19 september 2017)
 [15] Knelpunten manifesteren zich ook bij partners die na 1 januari 2018 gehuwd zijn onder de Wet Beperking gemeenschap van goederen.
 [16] Zoals verwoord in Kamerbrief 17 april 2017
 [17] Idem bij stellen die een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan
 [18] Op grond van artikel 3.119a, zesde lid, onderdeel c, van de Wet IB 2001.
 [19] De maximale EWS van Maarten bedraagt € 50.000 namelijk zijn aandeel in de verwervingskosten van de nieuwe woning verminderd met zijn EWR, (€ 100.000 – € 50.000 = € 50.000).
 [20] Art. 3.119aa Wet IB 2001
 [21] Art. 3.119 a lid 7 Wet IB 2001
 [22] Art. 3.119d Wet IB 2001
 [23] Art. 10bis 1 Wet IB 2001
 [24] Art. 10bis. 1 Wet IB 2001
 [25] Gemeenschap tussen samenwoners of gehuwden met huwelijkse voorwaarden zonder beperkte gemeenschap van woning
 [26] HR 10 juli 2015, ECLI:NL:HR:2015:1871, r.o.3.4.2
 [27] Draagplicht gaat over de vraag in welke onderlinge verhouding de schuld partijen aangaat.
 [28] Website belastingdienst 14-08-2018
 [29] Art. 1:115 BW


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 Důležité právní upozornění
 |
 52004PC0618
 Návrh rozhodnutí Rady kterým se mění rozhodnutí 439/2000/ES ze dne 29. června 2000 o finančním příspěvku Společenství na výdaje vzniklé členským státům při shromažďování údajů a na financování studií a pilotních projektů na podporu společné rybářské politiky /* KOM/2004/0618 konecném znení - CNS 2004/0213 */
 V Bruselu dne 29.9.2004KOM(2004) 618 v konečném znění2004/0213 (CNS)NávrhROZHODNUTÍ RADYkterým se mění rozhodnutí 439/2000/ES ze dne 29. června 2000 o finančním příspěvku Společenství na výdaje vzniklé členským státům při shromažďování údajů a na financování studií a pilotních projektů na podporu společné rybářské politiky(předložená Komisí)ODŮVODNĚNÍÚčelem tohoto rozhodnutí je upravit prováděcí období rozhodnutí (ES) č. 439/2000[1] ze dne 29. června 2000 o finančním příspěvku Společenství na výdaje vzniklé členským státům při shromažďování údajů a na financování studií a pilotních projektů na podporu společné rybářské politiky (SRP).Rozhodnutí (ES) č. 439/2000 se vztahuje na období od roku 2000 do roku 2005. Uvedené rozhodnutí úzce souvisí s nařízením (ES) č. 1543/2000[2] ze dne 29. června 2000, kterým se stanoví rámec Společenství pro shromažďování a správu údajů nezbytných k řízení společné rybářské politiky, jež určí, že členské státy připravují na šestiletá období vnitrostátní programy. První programovací období by se však mělo výjimečně vztahovat na roky 2002 až 2006 včetně, přičemž shromažďování a správa údajů v roce 2001 byly organizovány pomocí výzev k podávání návrhů a k předkládání nabídek spadajících rovněž do působnosti rozhodnutí (ES) č. 439/2000.Členské státy, které mají zájem o poskytnutí finančního příspěvku na výdaje, jež vzniknou během prvního programovacího období od 1. ledna 2002 do 31. prosince 2006, měly nejpozději do 31. května 2001 předložit Komisi odhady ročních výdajů na toto období, a poté každoročně do 31. května jejich roční aktualizace. Na základě těchto údajů by měla Komise každoročně rozhodovat o způsobilosti odhadovaných výdajů a o výši finanční pomoci Společenství v následujícím roce. Předpokládalo se tudíž, že vnitrostátní programy pro roky 2002 až 2006 a příslušné rozhodnutí Komise o spolufinancování těchto programů budou vypracovány v roce předcházejícím jejich uskutečnění.Jelikož však byla prováděcí pravidla k nařízení (ES) č. 1543/2000 přijata pozdě, předložily členské státy vnitrostátní programy a odhady výdajů místo v květnu 2001 až na podzim roku 2001. V důsledku zpoždění při předložení a zdlouhavého postupu pro posouzení předložených informací (externími konzultanty) nebylo možné přidělit položky pro první fázi (2002) v předchozím roce (2001). Místo toho vznikl závazek výdajů v roce uskutečnění, tedy v roce 2002. K témuž posunu správního a finančního cyklu došlo i v letech 2003 a 2004. Proto bude rozhodnutí Komise o výši finanční pomoci Společenství na výdaje, které mají vzniknout v roce 2006, vypracováno a přijato místo v roce 2005 až v roce 2006.V návrhu se proto referenční období podle čl. 1 odst. 2 mění z let 2000 až 2005 na roky 2001 až 2006.Referenční částka stanovená v článku 1 rozhodnutí 439/2000/ES již neodpovídá skutečným potřebám, které byly opodstatněné pro předcházející roky, a aktualizovaným odhadům pro následující roky. Kromě toho nezohledňuje potřeby nových členských států. Proto by měla být referenční částka upravena podle aktualizovaných odhadů.2004/0213 (CNS)NávrhROZHODNUTÍ RADYkterým se mění rozhodnutí 439/2000/ES ze dne 29. června 2000 o finančním příspěvku Společenství na výdaje vzniklé členským státům při shromažďování údajů a na financování studií a pilotních projektů na podporu společné rybářské politikyRADA EVROPSKÉ UNIE,s ohledem na Smlouvu o založení Evropského společenství, a zejména na článek 37 této smlouvy,s ohledem na návrh Komise[3],s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu[4],vzhledem k těmto důvodům:(1) Rozhodnutím Rady 439/2000/ES[5] se stanoví, že Společenství může poskytnout na období od roku 2002 do roku 2006 včetně finanční příspěvek na výdaje vzniklé členským státům při shromažďování rybářských údajů v rámci Společenství stanoveném nařízením Rady (ES) č. 1543/2000[6] .(2) Shromažďování a správa údajů v roce 2001 byly organizovány pomocí výzev k podávání návrhů a k předkládání nabídek v souladu s rozhodnutím 439/2000/ES.(3) Za účelem finanční podpory na výdaje vzniklé některým členským státům v období od roku 2002 do roku 2006 bylo stanoveno, že vnitrostátní programy a příslušné rozhodnutí Komise o spolufinancování těchto programů budou připravovány v roce předcházejícím jejich uskutečnění. Proto prováděcí období podle článku 1 rozhodnutí 439/2000/ES probíhá od roku 2000 do roku 2005.(4) Protože byla podceněna délka trvání potřebných správních a finančních postupů, ukázalo se jako nemožné dodržet postup přípravy a rozhodovací postup v roce předcházejícím uskutečnění vnitrostátních programů. Správní a finanční postupy místo toho proběhly ten samý rok jako samotné uskutečnění. Proto by mělo být změněno referenční období stanovené v článku 1 rozhodnutí 439/2000/ES, aby zahrnovalo období uskutečňování od roku 2001 do roku 2006.(5) Referenční částka stanovená v článku 1 rozhodnutí 439/2000/ES již neodpovídá skutečným potřebám, které byly opodstatněné pro předcházející roky, a aktualizovaným odhadům pro následující roky. Kromě toho nezohledňuje potřeby nových členských států. Proto by měla být referenční částka upravena podle aktualizovaných odhadů.(6) Rozhodnutí 2000/439/ES by proto mělo být odpovídajícím způsobem pozměněno,PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:Článek 1Rozhodnutí 2000/439/ES se mění takto:(1) V čl. 1 odst. 2 se první věta nahrazuje tímto:„Finanční referenční částka na provádění opatření, na něž se v období 2001-2006 poskytuje finanční pomoc, je [164,5] milionů eur.“(2) V čl. 4 odst. 3 písm. b) se zrušují slova „pro následující rok“.Článek 2Toto rozhodnutí je určeno členským státům.V Bruselu dne .Za Radupředseda/předsedkyně+++++ TABLE +++++LEGISLATIVNÍ FINANČNÍ VÝKAZ - PŘÍLOHA+++++ TABLE +++++[1] Úř. věst. L 176, 15.7.2000, s. 42.[2] Úř. věst. L 176, 15.7.2000, s. 1.[3] Úř. věst. C , , s. .[4] Úř. věst. C , , s. .[5] Úř. věst. L 176, 15.7.2000, s. 42.[6] Úř. věst. L 176, 15.7.2000, s. 1.


text:
PORTARIA SECRETARIA MUNICIPAL DE DIREITOS HUMANOS E CIDADANIA - SMDHC No 147 DE 22 DE OUTUBRO DE 2019 « Catálogo de Legislação Municipal
 Nomeia integrantes da Comissão de Avaliação de Boas Práticas da Secretaria Municipal de Direitos Humanos e Cidadania conforme artigo 9° e inciso II da Portaria no 078/SMDHC/2018.
 Portaria no 147/SMDHC/2019
 BERENICE MARIA GIANNELLA, Respondendo pela Secretaria Municipal de Direitos Humanos e Cidadania, no estrito cumprimento de suas atribuições legais.
 Artigo 1o - Na forma do artigo 9o da Portaria no 078/SMDHC/2018, nomear os integrantes da Comissão de Avaliação de Boas Práticas composta pelos representantes das seguintes áreas desta Secretaria Municipal de Direitos Humanos e Cidadania:
 Artigo 2o – Conforme previsto no artigo 9o, inciso II da Portaria no 078/SMDHC/2018, nomear os integrantes da Comissão de Avaliação de Boas Práticas composta pelos representantes das seguintes Secretarias:
 I - Secretaria Municipal da Pessoa com Deficiência
 1. Marinalva da Silva Cruz
 RF: 838.426-6
 2. Renata Belluzzo Borba
 RF: 779.759-1
 II - Secretaria Municipal do Desenvolvimento Econômico e Trabalho
 1. Nubia Andrade Minardi Pedreia
 RF: 857.396-4
 Artigo 4o – Esta Portaria entrará em vigor na data de sua publicação, revogando as Portarias nos 129, de 04 de outubro de 2018, e 87, de 26 de julho de 2019.


text:
Ley 13512 - Propiedad Horizontal
 ARTÍCULO 1.- Los distintos pisos de un edificio o distintos departamentos de un mismo piso o departamentos de un edificio de una sola planta, que sean independientes y que tengan salida a la vía pública directamente o por un pasaje común podrán pertenecer a propietarios distintos, de acuerdo a las disposiciones de esta ley. Cada piso o departamento puede pertenecer en condominio a más de una persona.
 ARTÍCULO 2.- Cada propietario será dueño exclusivo de su piso o departamento y copropietario sobre el terreno y sobre todas las cosas de uso común del edificio, o indispensables para mantener su seguridad. Se consideran comunes por dicha razón:
 a) Los cimientos, muros maestros, techos, patios solares, pórticos, galerías y vestíbulos comunes, escaleras, puertas de entradas, jardines;
 b) Los locales e instalaciones de servicios centrales, como calefacción, agua caliente o fría, refrigeración, etcétera;
 c) Los locales para alojamiento del portero y portería:
 ARTÍCULO 3.- Cada propietario podrá usar de los bienes comunes conforme a su destino, sin perjudicar o restringir el legítimo derecho de los demás.
 El derecho de cada propietario sobre los bienes comunes será proporcionado al valor del departamento o piso de su propiedad, el que se fijará por acuerdo de las partes o en su defecto por el foro inmobiliario, a los efectos del impuesto o contribución fiscal.
 ARTÍCULO 4.- Cada propietario puede, sin necesidad de consentimiento de los demás, enajenar el piso o departamento que le pertenece o constituir derechos reales o personales sobre el mismo.
 ARTÍCULO 5.- Cada propietario atenderá los gastos de conservación y reparación de su propio piso o departamento; estando prohibida toda innovación o modificación que pueda afectar la seguridad del edificio o los servicios comunes.
 Está prohibido cambiar la forma externa del frente o decorar las paredes o recuadros con tonalidades distintas a las del conjunto.
 ARTÍCULO 6.- Queda prohibido a cada propietario y ocupante de los departamentos o pisos:
 b) Perturbar con ruidos, o de cualquier otra manera, la tranquilidad de los vecinos, ejercer actividades que comprometan la seguridad del inmueble, o depositar mercaderías peligrosas o perjudiciales para el edificio.
 ARTÍCULO 7.- El propietario del último piso no puede elevar nuevos pisos o realizar construcciones sin el consentimiento de los propietarios de los otros departamentos o pisos; al de la planta baja o subsuelo le está prohibido hacer obras que perjudiquen la solidez de la casa, excavaciones, sótanos, etcétera.
 ARTÍCULO 8.- Los propietarios tienen a su cargo en proporción al valor de sus pisos o departamentos, salvo convención en contrario, las expensas de administración y reparación de las partes y bienes comunes del edificio, indispensables para mantener en buen estado sus condiciones de seguridad, comodidad y decoro. Están obligados en la misma forma, a contribuir al pago de las primas de seguro del edificio común y a las expensas debidas a innovaciones dispuestas en dichas partes y bienes comunes por resolución de los propietarios, en mira de obtener su mejoramiento o de uso y goce más cómodo o de mayor renta.
 ARTÍCULO 9.- Al constituirse el consorcio de propietarios, deberá acordar y redactar un reglamento de copropiedad y administración, por acto de escritura pública que se inscribirá en el Registro de la Propiedad. Dicho reglamento sólo podrá modificarse por resolución de los propietarios, mediante una mayoría no menor de dos tercios. Esta modificación deberá también consignarse en escritura pública e inscribirse en el Registro de la Propiedad.
 ARTÍCULO 10.- Los asuntos de interés común que no se encuentren comprendidos dentro de las atribuciones conferidas al representante de los condóminos, serán resueltos, previa deliberación de los propietarios, por mayoría de votos. Estos se computarán en la forma que prevea el reglamento y, en su defecto, se presumirá que cada propietario tiene un voto. Si un piso o departamento perteneciera a más de un propietario, se unificará la representación. Cuando no fuere posible lograr la reunión de la mayoría necesaria de propietarios, se solicitará al juez que convoque a la reunión, que se llevará a cabo en presencia suya y quedará autorizado a tomar medidas urgentes. El juez deberá resolver en forma sumarísima, sin más procedimiento que una audiencia y deberá citar a los propietarios en la forma que procesalmente corresponda a fin de escucharlos.
 ARTÍCULO 11.- El representante de los propietarios actuará en todas las gestiones ante las autoridades administrativas de cualquier clase, como mandatario legal y exclusivo de aquéllos.
 ARTÍCULO 12.- En caso de destrucción total o parcial de más de dos terceras partes del valor, cualquiera de los propietarios puede pedir la venta del terreno y materiales. Si la mayoría no lo resolviera así, podrá recurrirse a la autoridad judicial. Si la destrucción fuere menor, la mayoría puede obligar a la minoría a contribuir a la reconstrucción, quedando autorizada, en caso de negarse a ello dicha minoría, a adquirir la parte de ésta, según valuación judicial.
 ARTÍCULO 13.- Los impuestos, tasas o contribuciones de mejoras se cobrarán a cada propietario independientemente. A tal efecto se practicarán las valuaciones en forma individual, computándose a la vez la parte proporcional indivisa de los bienes comunes.
 ARTÍCULO 14.- No podrá hipotecarse el terreno sobre el que se asienta el edificio de distintos propietarios, si la hipoteca no comprende a éste y si no cuenta con la conformidad de todos los propietarios. Cada piso o departamento podrá hipotecarse separadamente, y el conjunto de los pisos o departamentos, por voluntad de todos los propietarios.
 ARTÍCULO 15.- En caso de violación por parte de cualquiera de los propietarios u ocupantes, de las normas del artículo 6, el representante o los propietarios afectados formularán la denuncia correspondiente ante el juez competente y acreditada en juicio sumarísimo la transgresión, se impondrá al culpable pena de arresto hasta veinte días o multa en beneficio del Fisco, de doscientos a cinco mil pesos.
 ARTÍCULO 16.- En caso de vetustez del edificio, la mayoría que represente más de la mitad del valor podrá resolver la demolición y venta del terreno y materiales. Si resolviera la reconstrucción, la minoría no podrá ser obligada a contribuir a ella, pero la mayoría podrá adquirir la parte de los disconformes, según valuación judicial.
 ARTÍCULO 17.- La obligación que tienen los propietarios de contribuir al pago de las expensas y primas de seguro total del edificio, sigue siempre al dominio de sus respectivos pisos o departamentos en la extensión del artículo 3266 del Código Civil, aun con respecto a las devengadas antes de su adquisición; y el crédito respectivo goza del privilegio y derechos previstos en los artículos 3901 y 2686 del Código Civil.
 ARTÍCULO 18.- A los efectos de la presente ley, quedan derogados los artículos 2617, 2685 in fine y 2693 del Código Civil, así como toda otra disposición que se oponga a lo estatuido en esta ley.
 ARTÍCULO 19.- El Poder Ejecutivo reglamentará esta ley estableciendo los requisitos de inscripción en el Registro de la Propiedad, de los títulos a que la misma se refiere, forma de identificación de los pisos o departamentos, planos que será necesario acompañar, etcétera.


text:
 21.10.2017
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 272/14
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) 2017/1927
 z dne 16. oktobra 2017
 o odobritvi spremembe specifikacije za zaščiteno označbo porekla ali zaščiteno geografsko označbo (Méntrida (ZOP))
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe (EU) št. 1308/2013 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 17. decembra 2013 o vzpostavitvi skupne ureditve trgov kmetijskih proizvodov in razveljavitvi uredb Sveta (EGS) št. 922/72, (EGS) št. 234/79, (ES) št. 1037/2001 in (ES) št. 1234/2007 (1) ter zlasti člena 99 Uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Komisija je proučila vlogo za odobritev spremembe specifikacije za zaščiteno geografsko označbo „Méntrida“, zaščiteno v skladu z Uredbo Komisije (EGS) št. 2247/73 (2), ki jo je vložila Španija v skladu s členom 105 Uredbe (EU) št. 1308/2013.
 (2)
 Komisija v skladu s členom 97(3) Uredbe (EU) št. 1308/2013 vlogo za spremembo objavila v Uradnem listu Evropske unije
 (3).
 (3)
 Komisija v skladu s členom 98 Uredbe (ES) št. 1308/2013 ni prejela nobenega ugovora.
 (4)
 Zato je primerno spremembo specifikacije odobriti v skladu s členom 99 Uredbe (EU) št. 1308/2013.
 (5)
 Ukrepi iz te uredbe so v skladu z mnenjem Odbora za skupno ureditev kmetijskih trgov –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Sprememba specifikacije, objavljena v Uradnem listu Evropske unije v zvezi z imenom „Méntrida“ (ZOP), se odobri.
 Člen 2
 Ta uredba začne veljati dvajseti dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Bruslju, 16. oktobra 2017
 Za Komisijo
 Predsednik
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) UL L 347, 20.12.2013, str. 671.
 (2) Uredba Komisije (EGS) št. 2247/73 z dne 16. avgusta 1973 o nadzoru kakovostnih vin, proizvedenih v določenih regijah (UL L 230 z dne 18.8.1973, str. 12); in seznam kakovostnih vin, proizvedenih v določenih regijah, ki ga je objavila Komisija v skladu s členom 3 (2) in kakor je bila spremenjena v Uradnem listu Evropskih skupnosti (UL C 146 z dne 13.6.1986, str. 11).
 (3) UL C 194, 17.6.2017, str. 41.