type: caselaw

text:
 31.3.2012
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 98/5
 Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage) — Belgia) — Marie-Noëlle Solvay i in. przeciwko Région wallonne
 (Sprawa C-182/10) (1)
 (Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Pojęcie aktu ustawodawczego - Wartość i zakres wyjaśnień zawartych w wytycznych na temat stosowania konwencji z Aarhus - Pozwolenie na realizację przedsięwzięcia mimo braku właściwej oceny wywieranych przezeń skutków dla środowiska naturalnego - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w dziedzinie środowiska naturalnego - Zakres prawa do zaskarżenia - Dyrektywa siedliskowa - Projekt lub przedsięwzięcie naruszające integralność danego terenu - Nadrzędny wzgląd interesu publicznego)
 2012/C 98/06
 Język postępowania: francuski
 Sąd krajowy
 Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage)
 Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
 Strona skarżąca: Marie-Noëlle Solvay, Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, Alix Walsh, Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l’Aéroport B.S.C.A. (Brussels south Charleroi Airport) ASBL — A.R.A.Ch, Grégoire Stassin, André Gilliard, Paul Fastrez, Henriette Fastrez, Gouvernement flamand, Inter-Environnement Wallonie ASBL, Nicole Laloux, François Gevers, Annabelle Denoël-Gevers, Marc Traversin, Joseph Melard, Chantal Michiels, Thierry Regout, René Canfin, Georges Lahaye, Jeanine Postelmans, Christophe Dehousse, Christine Lahaye, Jean-Marc Lesoinne, Jacques Teheux, Anne-Marie Larock, Bernadette Mestdag, Jean-François Seraffin, Françoise Mahoux, Ferdinand Wallraf, Mariel Jeanne, Agnès Fortemps, Georges Seraffin, Jeannine Melen, Groupement Cerexhe-Heuseux/Beaufays ASBL, Action et Défense de l’Environnement de la vallée de la Senne et de ses affluents ASBL, Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne, Philippe Daras, Bernard Croiselet, Bernard Page, Intercommunale du Brabant Wallon SCRL, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, La Hulpe, Notre village ASBL, André Philips, Charleroi South Air Pur ASBL, Pierre Grymonprez, Sartau SA, Philippe Grisard de la Rochette, Antoine Boxus, Pierre Deneye, Jean-Pierre Olivier, Paul Thiry, Willy Roua, Guido Durlet, Agrebois SA, Yves de la Court
 Strona pozwana: Région wallonne
 Przy udziale: Infrabel SA, Codic Belgique SA, Federal Express European Services Inc. (FEDEX), Société wallonne des aéroports (Sowaer), Société régionale wallonne du transport (SRWT), Société Intercommunale du Brabant wallon (IBW)
 Przedmiot
 Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage) — Wykładnia art. 2 (pkt 2), 3 (ust. 9), 6 (ust. 9) i 9 (ust. 2, 3 i 4) Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz. U. L 124, s. 1) — Wykładnia art. 1 (ust. 5), 9 (ust. 1) i 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. L 175, s. 40) — Wykładnia art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. L 206, s. 7) — Pojęcie „władzy publicznej” — Moc i zakres uściśleń zawartych w wytycznych na temat stosowania konwencji z Aarhus — Wyłączenie z zakresu stosowania konwencji aktów ustawodawczych, takich jak pozwolenia na budowę czy pozwolenia środowiskowe wydawane na podstawie dekretu przez ustawodawcę regionalnego — Zgodność postępowania prowadzącego do wydania pozwoleń podlegających zaskarżeniu wyłącznie przed Cour constitutionnelle i sądami cywilnymi z konwencją i prawem wspólnotowym — Zezwolenie na przedsięwzięcie w braku właściwej oceny jego skutków na środowisko
 Sentencja
 1)
 Chociaż przy dokonywaniu wykładni art. 2 ust. 2 i art. 9 ust. 4 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., można brać pod uwagę wytyczne na temat stosowania tej konwencji, to jednak nie mają one żadnej mocy wiążącej i nie posiadają znaczenia normatywnego, jakie nadano postanowieniom rzeczonej konwencji.
 2)
 Artykuł 2 ust. 2 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska i art. 1 ust. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że z zakresów zastosowania tych aktów prawnych są wyłączone jedynie przedsięwzięcia szczegółowo przyjęte przez szczególny akt ustawodawczy, w taki sposób, aby cele rzeczonych aktów prawnych były osiągnięte w procesie ustawodawczym. Zadaniem sądu krajowego jest upewnienie się, że obydwa te warunki zostały spełnione, przy uwzględnieniu zarówno treści przyjętego aktu ustawodawczego, jak i całego procesu ustawodawczego, który doprowadził do jego przyjęcia, w szczególności zaś aktów przygotowawczych i debat parlamentarnych. W tym względzie aktu ustawodawczego, który tylko po prostu „zatwierdzałby” istniejący akt administracyjny, ograniczając się do powołania się na nadrzędne względy interesu ogólnego, bez uprzedniego rozpoczęcia procesu ustawodawczego co do istoty, który umożliwiałby spełnienie tych warunków, nie można uznać za szczególny akt ustawodawczy w rozumieniu tego przepisu, wobec czego nie jest on wystarczający, aby wykluczyć przedsięwzięcie z zakresów zastosowania wskazanej konwencji i dyrektywy, ze zmianami.
 3)
 Artykuł 3 ust. 9 i art. 9 ust. 2–4 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska oraz art. 10a dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 20003/35, należy interpretować w ten sposób, że:
 —
 gdy przedsięwzięcie, które objęte jest zakresem zastosowania tych przepisów, zatwierdzono w drodze aktu ustawodawczego, powinna istnieć możliwość skierowania zgodnie z krajowymi zasadami proceduralnymi do sądu lub niezależnego i bezstronnego organu powołanego z mocy ustawy kwestii, czy ten akt ustawodawczy spełnia wymogi określone w art. 1 ust. 5 tej dyrektywy, ze zmianami, oraz
 —
 w przypadku gdy nie istnieje możliwość wniesienia skargi na taki akt o charakterze i zakresie, jakie wskazano powyżej, każdy sąd krajowy orzekający w ramach swej właściwości winien przeprowadzić kontrolę opisaną w powyższym tiret i ewentualnie wyciągnąć z niej konsekwencje, odstępując od stosowania tego aktu ustawodawczego.
 4)
 Artykuł 6 ust. 9 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska i art. 9 ust. 1 dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, aby w samej decyzji wskazane były powody, dla których właściwe władze uznały, że jest ona konieczna. Jednakże na żądanie zainteresowanej osoby właściwe władze administracyjne mają obowiązek przekazać jej uzasadnienie podjęcia takiej decyzji lub właściwe informacje i dokumenty.
 5)
 Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on władzom krajowym, w tym władzom ustawodawczym, na zatwierdzenie planu lub przedsięwzięcia bez upewnienia się, że taki plan lub przedsięwzięcie nie naruszy integralności danego terenu.
 6)
 Artykuł 6 ust. 4 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że budowy infrastruktury mającej posłużyć do utworzenia centrum administracyjnego nie można co do zasady uznać za nadrzędny wzgląd interesu publicznego, w tym wzgląd o charakterze społecznym lub gospodarczym w rozumieniu tego przepisu, mogący uzasadniać realizację planu lub przedsięwzięcia naruszającego integralność danego terenu.
 (1) Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


type: other

text:
Wetboek-online.nl | Wetboek van Strafrecht | Artikel 74b
 home Wetboek van Strafrecht Artikel 74b
 Een bevel als bedoeld in artikel 12k van het Wetboek van Strafvordering doet, na voldoening aan de overeenkomstig artikel 74 gestelde voorwaarden, het recht tot strafvordering herleven als ware het niet vervallen geweest.
 Na een bevel, als bedoeld in het vorige lid, worden bedragen, betaald in toepassing van artikel 74, tweede lid, onder a, c en d, onverwijld terugbetaald aan degene die ze heeft betaald.
 Volgt na een bevel als bedoeld in het eerste lid een veroordeling, dan houdt de rechter rekening met de afstand of uitlevering door de veroordeelde van voorwerpen op grond van artikel 74, tweede lid, onder b en c, met de vergoeding van schade op grond van artikel 74, tweede lid, onder e, en met de onbetaalde arbeid die is verricht of het leerproject dat is gevolgd op grond van artikel 74, tweede lid, onder f.
 Eindigt, na een bevel als bedoeld in het eerste lid, de zaak waarbij een voorwaarde is gesteld als bedoeld in artikel 74, tweede lid, onder f, zonder oplegging van straf of maatregel, dan kan de rechter, op verzoek van de gewezen verdachte, deze een vergoeding ten laste van de staat toekennen voor de schade welke hij ten gevolge van de verrichtte onbetaalde arbeid of het gevolgde leerproject heeft geleden. Onder schade is begrepen het nadeel dat niet in vermogensschade bestaat. De artikelen 89, derde tot en met zesde lid, 90, 91 en 93 van het Wetboek van Strafvordering zijn van overeenkomstige toepassing.
 LJN AE5330, Eerste aanleg - meervoudig, AWB 01/407
 College van Beroep voor het bedrijfsleven College van Beroep voor het bedrijfsleven No. AWB 01/407 4 juli 2002 24200 Uitspraak in de zaak van: A, gevestigd te X, appellante, gemachtigde: mr J. Bonkes, advocaat te Coevorden, tegen de Minister van Justitie, verweerder, gemachtigden: mr E.B.M.H. de Brouwer en D.C.A. Zerilli-ter Veer, beiden werkzaam op verweerders ministerie...
 LJN AO4442, Eerste aanleg - meervoudig, 04/620152-00
 Rechtbank Roermond Antiekhandelaar te Echt: in deze zaak is het centrale verweer van de verdediging dat een belangrijke getuige onder een hoedje heeft gespeeld met de politie en het openbaar ministerie. Deze getuige is een voormalige zakenpartner van de verdachte en zou nu volgens de verdediging een soort immuniteit genieten ten koste van de verdachte...
 LJN AF3408, Eerste aanleg - meervoudig, AWB 02/603
 College van Beroep voor het bedrijfsleven College van Beroep voor het bedrijfsleven No. AWB 02/603 23 januari 2003 24200 Verklaring van geen bezwaar rechtspersonen Uitspraak in de zaak van: A, wonende te X, appellant, gemachtigden: mr. H.A. van Hapert en mr. A. Moszkowicz, beiden advocaat te Amsterdam, tegen de Minister van Justitie, verweerder, gemachtigde...
 LJN AU7199, Eerste aanleg - meervoudig, 05/1749
 Rechtbank Rotterdam Niet geven cautie. Onrechtmatig verkregen bewijs. Bemiddelen bij het bedrijfsmatig buiten besloten kring aantrekken van krediet (artikel 82 lid 1 Wtk 1992). Redelijke termijn. Matiging boete.
 LJN AU7130, Eerste aanleg - meervoudig, 05/1712
 Rechtbank Rotterdam Faillissement kan niet leiden tot niet-ontvankelijk beroep in boetezaak. Overtreding Wet inzake de geldtransactiekantoren levert niet dezelfde overtreding op als overtreding Wid en Wet MOT (una via). Matiging boete wegens faillissement.
 LJN AV0879, Eerste aanleg - meervoudig, 04/03400
 Gerechtshof Amsterdam Navorderingsaanslag ter zake van ontvangen afkoopsom huurovereenkomst terecht opgelegd. Getuigenaanbod gepasseerd. Geen pleitbaar standpunt. Persoonlijke omstandigheden en una-viabeginsel leiden niet tot matiging of vervallen vergrijpboete. Vermindering boete in verband met overschrijding redelijke termijn.
 LJN AS4228, Eerste aanleg - meervoudig, 04/20 BC
 Rechtbank Rotterdam Heroverwegings- en motiveringsplicht Warenwetboete. Verbindendheid Warenwetbesluit kosmetische produkten, una via.
 LJN AR4867, Eerste aanleg - meervoudig, BC 03/3358
 Rechtbank Rotterdam Boete wegens bemiddeling bij aantrekking opvorderbare gelden van het publiek zonder vergunning. Bewijsvergaring, schutznorm, nemo tenetur, overgang toezichtsfase naar boetefase. Vernietiging wegens meenemen periode waarin bemiddeling plaatsvond door een van de oprichters. Terughoudende toets inzake beroep...
 LJN AS5179, Eerste aanleg - enkelvoudig, 04/00641
 Gerechtshof Arnhem Boeterecht: una via-beginsel is gunstiger voor de belastingplichtige dan de oude anti-cumulatieregel, zodat het nieuwe boeterecht van toepassing is in een zaak betreffende in 1997 betaalde zwarte lonen.
 LJN AW1631, Hoger beroep, 20-001925-04
 Gerechtshof 's-Hertogenbosch Het hof is van oordeel dat de strekking van enerzijds het economische delict art. 82, eerste lid, Wtk 1992 en anderzijds de commune delicten art. 326 en 321 Sr verschillend is. Hieraan doet niet af dat in beide gevallen het motief speelt van bescherming van crediteuren, nu dit motief op verschillende niveaus speelt ...
 LJN BG9896, Hoger beroep, 20-000056-08
 Gerechtshof 's-Hertogenbosch Artikel 2, derde lid, van de Leerplichtwet 1969. Het hof stelt vast dat het openbaar ministerie in afwijking van het bepaalde in deze Richtlijn de minderjarige verdachte heeft vervolgd voor het vermelde schoolverzuim, terwijl niet is gebleken van feiten of omstandigheden die redenen kunnen geven tot deze afwijking...
 LJN AR2956, Eerste aanleg - meervoudig, 01/02648
 Gerechtshof Amsterdam Boetes opgelegd aan vennootschappen behorende tot de A-groep en aan F, haar directeur/grootaandeelhouder. In geschil is of F en de vennootschappen recht hebben op boeteverval, omdat in de strafzaak is geschikt. Hof: Geen schending van het âne bis in idem puniriâ-beginsel. Het delict artikel 225, lid 2, Sr ...
 LJN AF1194, Eerste aanleg - meervoudig, AWB 01/383
 College van Beroep voor het bedrijfsleven College van Beroep voor het bedrijfsleven No. AWB 01/383 14 november 2002 24200 Verklaring van geen bezwaar rechtspersonen Uitspraak in de zaak van: A en B, beiden wonende te X, appellanten, gemachtigde: mr. P.A.R. Dijkers, advocaat te Hellevoetsluis, tegen de Minister van Justitie, verweerder, gemachtigden...
 LJN AF5212, Eerste aanleg - meervoudig, BK 1067/01 Kapitaalsbelasting
 Gerechtshof Leeuwarden BELASTINGKAMER GERECHTSHOF TE LEEUWARDEN UITSPRAAK Nummer: 1067/01 21 februari 2003 Uitspraak van het gerechtshof te Leeuwarden, tweede meervoudige belastingkamer, op het beroep van X B.V. te Z (: belanghebbende...
 LJN AY5570, Hoger beroep, 04/1721 ANW
 Centrale Raad van Beroep Heeft de Svb met recht aan betrokkene een boete ad â¬ 302,50 opgelegd wegens schending van de inlichtingenplicht als bedoeld in artikel 35 van de ANW?
 LJN BB0371, Hoger beroep, 200608919/1
 Raad van State Bij besluit van 4 juli 2006 heeft de korpschef van de politie Utrecht (hierna: de korpschef) geweigerd appellant een jachtakte voor het seizoen 2006-2007 te verlenen.
 LJN AO3995, Hoger beroep, 200305545/1
 Raad van State Bij besluit van 7 mei 2003 heeft de korpschef van de politieregio Utrecht op de aanvraag van appellant om een jachtakte voor het seizoen 2003-2004 te verlenen, afwijzend beslist.
 LJN AO1004, Eerste aanleg - meervoudig, AWB 03/531
 College van Beroep voor het bedrijfsleven Voor een beschrijving van het verloop van de procedure tot 23 januari 2003 verwijst het College naar rubriek 1 van zijn uitspraak van die datum (AWB 02/603; www.rechtspraak.nl, LJN-nummer AF3408). Op 9 mei 2003 heeft het College van appellant een beroepschrift ontvangen, waarbij beroep wordt ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een ...
 LJN AU3393, Hoger beroep, 200503387/1 en 200503396/1
 Raad van State Bij onderscheiden besluiten van 17 mei 2004 heeft de korpschef van de politieregio Utrecht (hierna: de korpschef) geweigerd appellanten een jachtakte voor het seizoen 2004-2005 te verlenen.
 LJN BJ3991, Hoger beroep, 07/5785 ANW
 Centrale Raad van Beroep Bij voorwaardelijk sepot heeft bestuursorgaan geen vrijheid meer om via bestuurs-rechtelijke weg een boete op te leggen. Una via-beginsel.
 LJN AO9910, Hoger beroep, AWB 03/600
 College van Beroep voor het bedrijfsleven Wet toezicht effectenverkeer 1995
 LJN AO1523, Eerste aanleg - meervoudig, 03/2274-STU CSV
 Rechtbank Rotterdam Hoofdelijke aansprakelijkheid ex art 16d csv van beleidsbepaler. Una-via beginsel; nu bestuurder strafrechtelijk wordt vervolgd staat art. 12c csv in de weg aan boete oplegging. Verwijzing zie voorts: CSV 03/205-zwi; CSV 03/206-zwi; CSV 03/1898-nif.
 LJN AF1179, Eerste aanleg - meervoudig, AWB 02/371
 College van Beroep voor het bedrijfsleven College van Beroep voor het bedrijfsleven No. AWB 02/371 14 november 2002 24200 Verklaring van geen bezwaar rechtspersonen Uitspraak in de zaak van: de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid A, statutair gevestigd te X, appellante, gemachtigde: mr. F.T.M. Deurvorst,...
 LJN AA4932, Eerste aanleg - meervoudig, 99/506 WET K1
 Rechtbank Roermond ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE ROERMOND meervoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken UITSPRAAK Procedurenr.: 99 / 506 WET K1 Inzake : A te B, eiser, tegen : de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, voor deze: de regiomanager van LASER, gevestigd te 's-Gravenhage, verweerder. Datum en aanduiding van het bestreden besluit...
 LJN AD5761, Eerste aanleg - meervoudig, 98/01784
 Gerechtshof 's-Hertogenbosch BELASTINGKAMER Nr. 98/01784 HET GERECHTSHOF TE 's-HERTOGENBOSCH U I T S P R A A K Uitspraak van het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch, derde meervoudige Belastingkamer, op het beroep van X te Y tegen de uitspraak van het hoofd van de eenheid ondernemingen te P van de rijksbelastingdienst (hierna...


text:
Eestkostja – Vikipeedia
 Eestkostja on piiratud teovõimega isiku ehk eestkostetava seaduslik esindaja ja hooldaja. Eestkoste on isiku hooldamine ja tema vara käsutamine eestkostja poolt olukorras, kus eestkostetav seda ise teha ei saa. Eestkostjaks on enamasti abivajajale tuttav või lähedane isik, kohalik omavalitsus või äärmisel juhul juriidiline isik. Eestkostjat saab määrata vaid isiku enda nõusolekul.[1] Eestkostet reguleerib Eestis perekonnaseadus.
 1 Eestkostja määramine ja selle põhjused
 2 Eestkostja kohustused
 Eestkostja määramine ja selle põhjusedRedigeeri
 Eestkostja määratakse olukorras, kus alaealisel pole vanemaid, kes tema eest saaks täieõiguslikult hoolitseda, või täisealisel isikul tuvastatakse piiratud teovõime. Näiteks hukkuvad alaealise mõlemad vanemad ning pole veel leitud kasuperet, aga kuna lapsel peab olema eestkostja, kes teostaks isiku- ja varahooldust, siis peab kohus selle viivitamata määrama. Täisealine võib vajada eestkostet juhul, kui ta on ajutiselt või lõplikult, näiteks haiguse tagajärel, kaotanud võime iseseisvalt endaga toime tulla ja täieõiguslikult enda õigusi ja kohustusi kodanikuna teostada.
 Eestkostja määratakse kohtu otsusega. Selle jaoks kaalub kohus eestkostemenetluse käigus abivajaja lähedaste arvamust ning potentsiaalse eestkostja isikuomadusi ja valmidust võtta endale eestkostja vastutusrikas kohustus. Abivajadusest võib teatada iga kodanik, kes seda märkab, kohalikule omavalitsusele või kohtule. Kohus määrab alaealisele eestkostja kuni täisealiseks saamiseni ja ühe pere lastele enamasti sama isiku.[2] Täisealise puhul võib kohus määrata kindlad olukorrad, kus eestkostja teostab eestkostet ning ka perioodi, mille vältel eestkostet teostatakse. Erandkorras võib kohus määrata samale inimesele ka mitu eestkostjat ning sellisel juhul on neil ühine esindusõigus, kuid kohustused võivad olla erinevad.[1] Näiteks määratakse eestkostja vaid kinnisvaraga seonduvate tehingute tegemiseks või arvete maksmiseks. Vähemalt iga 5 aasta järel peab kohus kaaluma uuesti eestkoste vajadust, ulatust ja aega. Valla- või linnavalitsus ja juriidiline isik peavad vähemalt kord aastas kontrollima, kas nende kohustused oleks valmis üle võtma füüsiline isik.
 Eestkostja kohustusedRedigeeri
 Eestkostja kohustuseks on abivajaja ehk eestkostetava isiklike ja varaliste huvide täielik kaitse.[3]
 Eestkostja kohustused jagunevad enamasti kaheks:
 eestkostetava esindamine ja isikuhooldus;
 eestkostetava varahooldus.
 Isikuhooldus ja esindamine võivad hõlmata kõiksugu tehinguid ja kohustusi. Näiteks elukoha muutusest teada andmine rahvastikuregistrisse, järelmaksu lepingu sõlmimine, kinnisvaratehingute puhul huvide esindamine. Varahoolduse alla kuulub kohustus eestkostetava varaga heaperemehelikult ümberkäimine ning võimalusel selle suurendamine. Eestkostja ei tohi mingil juhul segada oma vara eestkostetava varaga. Näiteks ei tohi eestkostja osta eestkostetava raha eest endale meelehead. Lisaks ei tohi eestkostja ja eestkostetava raha olla samal pangakontol.
 Eestkostja teostab eestkostet enamasti tasuta, kui kohus ei määra teisiti. Samas ei pea eestkostja enda isiklikest vahenditest eestkostetavat ülal pidama, mistõttu on alaealise eestkostetava puhul lubatud kasutada riiklikke ja muid toetusi.
 Eestkostjal on kohustus esitada eestkoste kohta aruanded kohtule, et tagada läbipaistvus.
 Eestkostja kohustused lõpevad tavaliselt eestkoste lõppemisega. Eestkoste võib alaealise puhul lõppeda täisealiseks saamisega, eestkostetava surmaga, vanemate hooldusõiguse taastumisega või lapsendamisega. Täisealise puhul võib see lõppeda ka eestkostetava surmaga, aga ka kohtuotsusega või abivajaduse lõppemisega. Eestkostja kohustused võib lõpetada ka kohus juhul, kui eestkostja pole täitnud oma kohustusi või on neid tehes käitunud õigusvastaselt. Eestkoste lõppedes peab eestkostja tagastama eestkostetava vara ning esitama sellekohase aruande.
 ↑ 1,0 1,1 Villu Kõve, jt. (2018). Tsiviilkohtumenetluse seadustik III. Kommenteeritud väljaanne. Tallinn: Juura. Lk 326.
 "Nõuandeid eestkostjale" Puutepunkt
 Pärit leheküljelt "https://et.wikipedia.org/w/index.php?title=Eestkostja&oldid=5185127"
 Lehekülje viimane muutmine: 3. jaanuar 2019, 09:18


type: wikipedia

text:
Marcel Antonius Christianus Beumer (Ede, 12 maart 1969) is een Nederlandse voormalig weg- en baanwielrenner. Hij won in 1987 de puntenkoers tijdens de wereldkampioenschappen baanwielrennen voor junioren.
 Beumer nam deel aan de Olympische Zomerspelen van 1988 waar hij samen met Mario van Baarle, Erik Cent en Leo Peelen een twaalfde plaats behaalde op de ploegenachtervolging.
 Belangrijkste uitslagen
 Baanwielrennen
 Nederlands wielrenner
 Nederlands baanwielrenner
 Nederlands olympisch deelnemer


text:
Wi-Fi – belaidžio ryšio technologijos prekinis ženklas, priklausantis Wi-Fi aljansui.
 Wi-Fi belaidžio ryšio technologija leidžia realizuoti duomenų perdavimo tinklus panaudojant plačiajuostį radijo ryšį. Wi-Fi belaidis ryšys naudoja DSSS (angl. Direct Sequence Spread Spectrum) ir OFDM (angl. Orthogonal Frequency Division Multiplexing) radio signalų moduliacijos technologijas. Wi-Fi technologija apibendrina IEEE 802.11 standartais reglamentuotas technologijas (pvz., 802.11a, 802.11b, 802.11g, 802.11n, 802.11ac), kurios yra pilnai suderinamos su labiausiai paplitusiomis personalinių, nešiojamų, planšetinių kompiuterių platformomis, išmaniaisiais telefonais bei periferiniais įrenginiais.
 Istorija
 Belaidžio ryšio technologijos principais veikiantys produktai (kasos aparatai) buvo pristatyti „NCR Corporation/AT&T“ 1991 metais. Iki 1997 metų (kai buvo ratifikuotas IEEE 802.11 technologijos standartas) jis buvo žinomas kaip „Pre-IEEE 802.11“ arba „WaveLAN“. 1999 metais buvo suformuota nepriklausoma ekspertų grupė WECA, svariai prisidėjusi prie 802.11a standarto ratifikavimo. Nuo 2000 metų ši grupė (žinoma kaip „Wi-Fi“ Aljansas.
 ) rūpinasi belaidžių įrenginių suderinamumo su 802.11a, 802.11b, 802.11g standartais testavimo tvarkos sudarymu bei sertifikavimu.
 802.11n standartas buvo ratifikuotas 2009 m. rugsėjo mėnesį,
 802.11ac standartas – 2014 m. sausio mėnesį.
 Panaudojimas
 Wi-Fi technologija naudojama komunikacijų sprendimams realizuoti. Jos dėka belaidžio ryšio įrenginiai sujungiami į vietinį
 kompiuterių tinklą, panaudojant prieigos tašką-maršrutizatorių, užtikrinantį prieigą prie interneto resursų. Interneto paslaugų tiekėjai belaidžio ryšio įrenginius naudoja tarptinkliniams ryšiams (angl. backhaul) realizuoti, sujungiant kompiuterių tinklus, esančius atskiruose pastatuose ar gyvenvietėse. Didžiausias patikimo belaidžio ryšio atstumas tarp dviejų Wi-Fi įrenginių labai priklauso nuo pastarųjų techninių parametrų ir aplinkos sąlygų – jis gali skirtis nuo keliolikos metrų iki kelių šimtų kilometrų.
 Wi-Fi technologijos užtikrinama maksimali duomenų perdavimo sparta priklauso nuo naudojamo standarto (pvz., su 802.11b standartu suderinamas įrenginys teoriškai gali išsiųsti/priimti 11 Mbps, su 802.11n standartu suderinamas įrenginys – 300 Mbps duomenų srautą, su 802.11ac standartu suderinamas įrenginys – 867 Mbps duomenų srautą). Maksimali vartotojo duomenų perdavimo sparta praktikoje paprastai neviršija 50 % teorinės dėl perteklinės ryšio ir duomenų perdavimo protokolų informacijos bei belaidį ryšį slopinančios aplinkos poveikio.
 Wi-Fi technologijos palaikymas įdiegtas visose populiariausiose operacinėse sistemose. Belaidžio ryšio įranga komplektuojama daugelyje šiuolaikinių nešiojamų, planšetinių bei delninių kompiuterių, kai kuriuose mobiliuose telefonuose ir praktiškai visuose išmaniuosiuose telefonuose. Tai suteikia galimybę mobilioms ir stacionarioms darbo (ar žaidimų) stotims prisijungti prie interneto, komfortiškai naudotis internetine balso telefonija. Wi-Fi viešosios prieigos taškų (angl. hot-spot) tinklas yra sparčiai plečiamas. Interneto prieigos taškai įrengti daugelyje viešųjų vietų – degalinėse, viešbučiuose, restoranuose, oro uostuose, geležinkelio stotyse, parduotuvėse, klubuose, bibliotekose, pėsčiųjų alėjose. Kai kurie telefonai ryšiui su tinklo operatoriumi gali naudoti ne tik GSM, bet ir Wi-Fi ryšį. Wi-Fi ryšys taip pat naudojamas duomenų mainams tarp įvairių buitinių elektroninių prietaisų (DVD grotuvų, televizorių, vaizdo kamerų).
 Privalumai ir trūkumai
 Wi-Fi belaidis ryšys suteikia galimybę patogiai (per atstumą) prisijungti prie kompiuterių tinklo aprūpinto prieigos tašku (angl. access point).
 Wi-Fi belaidis ryšys suteikia galimybę vartotojui judėti kartu su kompiuteriu, neprarandant ryšio – Wi-Fi įrenginys esant galimybei automatiškai prisijungs prie kito prieigos taško jei pirmasis taps nebepasiekiamas.
 Wi-Fi belaidis ryšys leidžia greitai ir nebrangiai išplėsti kompiuterių tinklus kai technologijos, kurių realizacijai reikalingi kabeliai ar šviesolaidžiai, yra ekonomiškai neefektyvios.
 Skirtingai nuo paketinio duomenų perdavimo radijo ryšio sistemų, Wi-Fi naudoja nelicencijuotą radijo dažnių ruožą dėl ko vartotojams nereikalingas ryšių reguliavimo tarnybos leidimas.
 Wi-Fi belaidis ryšys užtikrina saugią informacijos persiuntimo terpę tik tuomet, kai naudojami Wi-Fi Aljanso reglamentuoti belaidžio tinklo apsaugos protokolai (WPA, WPA2).
 Belaidžiam ryšiui naudojama radijo bangų spektro juosta (Ultraaukštas ar Superaukštas dažnis) gali būti užgožtas pašalinių radijo triukšmų (pvz., trikdžių, kuriuos generuoja mikrobangų krosnelė ar radijo telefonas), dėl ko gali nukentėti ryšio kokybė (duomenų perdavimo greitis).
 Nelicencijuoto radijo dažnių ruožo apribojimai skirtingose pasaulio šalyse gali skirtis, dėl ko belaidžio ryšio įrenginys suderintas vienam pasaulio regionui (pvz., suderintas pagal Europos Sąjungos standartus) gali nedirbti su analogišku įrenginiu, suderintu kitam pasaulio regionui (pvz., JAV).
 Wi-Fi konkuruoja su kitomis technologijomis (pvz., WiMAX, Bluetooth).
 Šaltiniai
 Kompiuterių ir telekomunikacijų standartai


jurisdiction: EU

text:
 21.12.2013
 ES
 Diario Oficial de la Unión Europea
 C 377/21
 Sentencia del Tribunal de la Función Pública (Sala Primera) de 5 de noviembre de 2013 — Hanschmann/Europol
 (Asunto F-104/12) (1)
 (Función pública - Personal de Europol - No renovación de un contrato - Negativa a ofrecer un contrato por tiempo indefinido - Anulación por el Tribunal de la Función Pública - Ejecución de la sentencia del Tribunal de la Función Pública)
 2013/C 377/49
 Lengua de procedimiento: neerlandés
 Partes
 Demandante: Ingo Hanschmann (Leipzig, Alemania) (representantes: W.J. Dammingh y N.D. Dane, abogados)
 Demandada: Oficina Europea de Policía (representantes: D. Neumann y D. El Khoury, agentes, y B. Wägenbaur, abogado)
 Objeto
 Pretensión de que se anule la decisión, adoptada en ejecución de la sentencia del Tribunal de la Función Pública de 29 de junio de 2010, Hanschmann/Europol (F-27/09), mediante la que Europol concedió a la parte demandante un importe a tanto alzado para compensar el perjuicio irrogado por la decisión anulada por dicha sentencia.
 Fallo
 1)
 Anular la decisión de 28 de noviembre de 2011 por la que la Oficina Europea de Policía concede al Sr. Hanschmann un importe de 13 000 euros en ejecución de la sentencia del Tribunal de la Función Pública de 29 de junio de 2010, Hanschmann/Europol (F-27/09).
 2)
 La Oficina Europea de Policía cargará con sus propias costas y con las costas en que haya incurrido el Sr. Hanschmann.
 (1) DO C 26, de 26.1.2013, p. 70.


text:
Τρίτη τάξη στα χρόνια πριν από τη Γαλλική Επανάσταση ήταν ανομοιογενής κοινωνική τάξη, η οποία αποτελούνταν από το μη προνομιούχο τμήμα του πληθυσμού (αστοί, έμποροι, τραπεζίτες, εργάτες, αγρότες). Τις άλλες δύο τάξεις συνιστούσαν ο κλήρος και οι ευγενείς. Η τρίτη τάξη αποτελούσε το 98% του γαλλικού πληθυσμού εκείνη την εποχή ενώ ο κλήρος και οι ευγενείς μαζί αποτελούσαν μόνο το 2%.
 Τον Ιανουάριο του 1789, στη Γαλλία, πριν από την σύγκληση των Γενικών Τάξεων εμφανίζεται στο Παρίσι ένα φέιγ-βολάν (feuille volant) του αβά Εμμανουήλ Ιωσήφ Σεγιές με τίτλο «Τι είναι η Τρίτη Τάξη;», ένας λίβελλος που άσκησε τεράστια επιρροή. Μεταξύ άλλων έγραφε:
 «Η πρόθεση αυτού του γραπτού είναι απλούστατη. Πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας τρεις ερωτήσεις:
 Τι είναι η Τρίτη Τάξη; Τα πάντα.
 Τι ήταν μέχρι σήμερα στον πολιτικό τομέα; Τίποτα
 Τι ζητάει; Να γίνει κάτι.»
 Κατά προτροπή του Σεγιές, στις 17 Ιουνίου του 1789, οι εκπρόσωποι της Τρίτης Τάξης, τους οποίους υποστηρίζουν και εκπρόσωποι του κατώτερου κλήρου και των ευγενών, αυτοανακηρύσσονται σε Εθνική Συνέλευση.
 Παραπομπές
 Συνταγματικό Δίκαιο
 Θρησκεία και πολιτική
 Βασίλειο της Γαλλίας


text:
O oblast de Oremburgo () é uma divisão federal (oblast) da Federação da Rússia, localizada no distrito federal do Volga e com seu centro administrativo na cidade de Oremburgo. De 1938 a 1957, chamou-se oblast de Tchkalov () em honra de Valeri Tchkalov.
 Com uma área de e uma população de (Censo: 2010), é cortada pelo rio Ural e uma das maiores áreas de agricultura da Rússia, com seu clima extremamente favorável para a proliferação de fazendas: primavera úmida, verão seco e muitos dias de sol, tornando o local perfeito para o cultivo de batata, feijão, milho, girassol e ervilha. Entre os produtos de exportação da região, encontram-se petróleo, gás, níquel e diversos produtos manufaturados como motores elétricos, radiadores e maquinaria automotiva industrial.
 A província tornou-se conhecida mundialmente em 1967 quando a nave Soyuz-1, com o cosmonauta Vladimir Komarov em seu interior, se despenhou no solo da região devido a problemas com o paraquedas da nave, após a reentrada na atmosfera terrestre.
 Regiões da parte europeia da Rússia


text:
Andrád Sámuel (Ikafalva, 1751 – Sepsiszentgyörgy, 1807. augusztus 31.) orvos, író.
 Élete
 Apja Andrád Elek református lelkész volt. Nagyenyeden és Kolozsvárott tanult, Bécsben orvostudományt tanult, és mint gyakorló orvos ott telepedett le, de előbb gyalog beutazta Németországot Gyarmathi Sámuel társaságában. 1786-ban szívroham érte, betegségéből soha nem épült fel teljesen, emiatt visszavonult hazájába, Erdélybe.
 765 anekdotát tartalmazó gyűjteménye az első nyomtatásban megjelent anekdotagyűjtemény a magyar irodalomban. Forrásai többek között Plutarkhosz, Valerius Maximus, Giovanni Boccaccio, Francesco Petrarca, Bracciolini Poggio, Henricus Bebelius, Johannes Pauli strasbourgi klastrom gvardián, Pietro Aretino, de Bois Robert, és Roquelaure herceg voltak. Írásait a székely népnyelv jellemzi. Baróti Szabó Dávid nyelvi tanácsokat kért tőle.
 Munkái
 Elogium sepulcrale, tumulo Maximiliani Stoll inscriptum, carminum paribus centum. Bécs, 1787. (A. S. jeggyel.)
 Quaedam epistola ad Pub. Ovidii Nasonis cineres. Bécs, 1789. (Névtelenül.)
 Elmés és mulatságos rövid anekdoták. 2. kötet. Bécs, 1789–90. (legújabb kiadás: Bukarest, 1988, )
 A magyar Democritus életének délig való része. Bécs, 1791.
 A magyar szóllásnak módjáról. Bécs, 1791.
 A magyar irás-módról. Némely jegyzéseim az ABC rendje szerint. Bécs, 1791. (A. S. jeggyel.)
 Meine Cornucopie das ist: Sammlung vielerley nützlicher und unterhaltender Kleinigkeiten. 2 rész. Bécs, 1792–93.
 Legelső virágos kert. Bécs, 1793.
 Források
 Jegyzetek
 További információk
 Magyar orvosok
 Magyar írók
 Sepsiszentgyörgyiek
 1751-ben született személyek
 1807-ben elhunyt személyek


text:
V. Laučius. Prigimtinė teisė kaip klasikinis atsakas konformizmui
 lrt.lt 2018 05 14
 Kvailumo ir korupcijos dialektika kuria tą bendrą vaizdą, kuriuo seniai virto mūsų politinio gyvenimo kasdienybė. Viešojoje erdvėje politikos beveik nebeliko – visur kalbama tik apie kaltinimus, įtarimus, nutekinimus, paviešinimus, prekybą poveikiu, apkaltas, operatyvines ir analitines pažymas, ikiteisminius tyrimus, bylas, interesų konfliktus ir kas su kuo galimai slapta susitiko.
 Visa tai vainikuoja teisinei valstybei netinkama, bet Lietuvoje prigijusi pamatinė prielaida: kaltumo prezumpcija. Jei apie žmogų pasklinda gandas, kad jis kaltas, vadinasi – kaltas. Panašiai kaip korupcija ir kvailumas išstumia iš viešosios erdvės politiką, taip jų bendras kūdikis gandas išstumia teisę ir tiesą.
 Pagal Aristotelį, žmogus iš prigimties yra politinis gyvūnas. Pagal Lietuvoje vyraujančias aktualijas, žmogus iš prigimties yra šiaip gyvūnas, o politika – nesibaigiantis linčo teismas, rodomas televizijos laidose ir aprašomas interneto portaluose tikrovę gerokai iškraipančiu „politikos aktualijų“ pavadinimu. Nes tose aktualijose beveik nėra nei politinio žmogaus, nei tikros politikos. Žmogaus politinė prigimtis Lietuvoje po Sąjūdžio eros, regis, užmigo letargo miegu.
 Prigimties sąvoka apskritai daug kam kelia nepasitenkinimą, nes lyg ir apeliuoja į bendrus nekintamus dalykus žmoguje, į įtartiną „būk žmogumi“, o ne paauglio (arba senstančio paauglio) širdžiai mielą „būk savimi“. Tik vienišas Konstitucijos 18 straipsnis primygtinai skelbia, kad „žmogaus teisės ir laisvės yra prigimtinės“. Tačiau šis straipsnis neturi jokios praktinės prasmės, nes beveik niekas negali dorai paaiškinti ir praktiškai niekam neįdomu žinoti, kas ta žmogaus prigimtis ir kaip iš jos kildinamos žmogaus teisės ir laisvės.
 Kas yra žmogaus prigimtis? Kas yra prigimtinė teisė? Į šiuos klausimus Vakarų politinė filosofija seniai pateikė du idėjiškai konfliktuojančius, nesuderinamus atsakymus. Šiandien jie abu yra užmiršti. Bet vienu iš jų – pamirštu, nors ir klojančiu žmogaus teisių pamatus – politiškai vadovaujamasi, nesukant sau galvos dėl jo ištakų. Tas, kuriuo vadovaujamasi, yra Naujųjų laikų politinės filosofijos – ankstyvosios Švietimo epochos – atsakymas.
 Naujųjų laikų politinė filosofija atmetė klasikinę prigimtinės teisės idėją ir skleidėsi ant šio atmetimo padarinių. Klasikinės prigimtinės teisės idėjos prasmei ir reikšmei esminio politinės filosofijos klausimo statusą sugrąžino iš Vokietijos į JAV prieš Antrąjį pasaulinį karą emigravęs žydų kilmės filosofas Leo Straussas. Strausso pastangomis dviejų prigimtinės teisės koncepcijų – klasikinės ir šiuolaikinės – priešprieša, paskutinį kartą išryškinta XVIII a. rašytojo Jonathano Swifto kūrinyje „Knygų mūšis“, grįžo į gyvų idėjų pasaulį kaip alternatyvi politinės filosofijos istorija, nesutapusi su vyraujančiu istoricizmo kanonu.
 Šiuolaikinė prigimtinė teisė šiuo požiūriu buvo prie vadinamųjų individo prigimtinių teisių (vėliau – autonominio subjekto orumo ir žmogaus teisių) idėjinių ištakų, siekiančių XVII a. britų politinės filosofijos korifėjų – Hobbeso ir Locke`o – samprotavimus apie žmogaus prigimtį. XVIII–XIX a. moderniosios minties tradicija atmetė net ir pačią prigimties sampratą, jos vietą užleisdama istoriniam tapsmui (Rousseau, Kantas, Hegelis), „laiko dvasiai“, volksgeist, kultūrai. Žmogus ir visuomenė tapo istorijos, pažangos ir kultūros produktais. Šiems produktams, neturintiems prigimties, šiandien vis dėlto paradoksaliai priskiriamos prigimtinės teisės. Visuotinės žmogaus teisių deklaracijos kūrėjai net nepasivargino apsispręsti, kas yra prigimtis, kuri leidžia normatyviai kalbėti apie prigimtines teises.
 Klasikinės prigimtinės teisės idėjos ištakų, pagal Straussą, reikėtų ieškoti Sokrato, Platono ir Aristotelio politinėje filosofijoje. Klasikinė prigimties idėja buvo senovės Graikijos filosofų atsakas į to, kas vadinama nomos – teisės, konvencijos, papročio, sutarties ir autoritetinės nuomonės – dominavimą tradicionalistinėje mąstysenoje ir ja grįstose politinės bendruomenės gyvenimo normose. Papročius ir konvencijas žmogus pažįsta ir priima per savo tiesioginę patirtį. Prigimtinės teisės principai, savo ruožtu, turi būti atrandami intelekto pastangomis. Jų senovės Atėnų laikais pradėjo ieškoti politinė filosofija.
 Kaip teigia Straussas savo fundamentaliame veikale „Prigimtinė teisė ir istorija“, klasikinės politinės filosofijos klausimas apie prigimtinę teisę iškyla tada, kai įžvelgiamas ir apmąstomas prieštaravimas tarp įvairių gyvensenų, įstatymų ir tradicijų. Šis prieštaravimas liudija, kad nekintamos vertybės ir moralės normos neišvedamos iš besiskiriančių, nelygu tradicija ir bendruomenė, papročių ir konvencijų. Rimta intelektinė akistata su šiuo prieštaravimu verčia susimąstyti apie nekintamą, nepriklausomą nuo papročių ir įstatymų įvairovės bendrą moralės standartą ir jo ieškoti.
 Bet kuris kitas kelias, išskyrus tikėjimo kelią, veda į reliatyvizmą ir nihilizmą. Einant juo, civilizacijos nebeįmanoma atskirti nuo barbarizmo. Vaikų ar belaisvių masinis aukojimas kokiam nors lietaus dievui, kanibalizmas, tautų genocidas ir moterų užmetymas akmenimis duobėse tuomet laikytini tiesiog kultūriniais savitumais ar nacionaliniais ypatumais. Jie šiuo požiūriu smerktini ne todėl, kad yra amoralūs ir neteisingi, o tik todėl, kad mes viso labo sutariame juos laikyti amoraliais – „nehumaniškais“. Taip ryškėja dvi visiškai skirtingos mąstysenos. Klasikinė politinė filosofija ieško įpareigojančio bendro moralės kodo, o šiuolaikinė reliatyvistinė mąstysena gali tik apeliuoti į sentimentą (užuojautą, gailestį, baisėjimąsi žiaurumais) ir remtis sentimentaliu humanitarizmu.
 Klasikinis politinis mąstymas, būdingas Antikai, grindžiamas įsitikinimu, kad išskirtinė žmogaus savybė yra gebėjimas reikšti mintis racionaliai argumentuota kalba (lógos). Kitaip tariant, žmogų iš gyvūnų išskiria tai, kad naudojasi racionalia kalba, o ne tik balsu (phōnē), skirtu jausminei komunikacijai. Ir Aristoteliui, ir Ciceronui lógos yra šis tas daugiau nei elementarus gebėjimas viešai reikšti jausmus bei aistras. Lógos įgalina žmogų elgtis ir veikti taip, kaip negali elgtis joks kitas gyvūnas. Žmogus sugeba suvokti ir išreikšti, argumentuotai dėstydamas mintis, skirtumus tarp to, kas naudinga ir žalinga, teisinga ir neteisinga, gera ir bloga. Būtent ši savybė leidžia jam gyventi politinėje bendruomenėje, kuri, kaip ir namų ūkis, tik aukštesniu lygiu, kartu yra ir moralinė bendruomenė (koinōnia).
 Šios bendruomenės lyderio „idealusis tipas“ yra „išmintingas vyras“ (vir sapiens), gebantis proto ir kalbos (ratio et oratio) pagalba civilizuoti bendruomenės narius: ugdyti jų žmogiškumą ir pilietiškumą, skiepyti pagarbą įstatymui bei lavinti teisingumo jausmą. Kitaip tariant, vir sapiens yra gero politiko standartas, o jo naudojama politinė retorika, vienijanti išmintį ir iškalbą, leidžia filosofijai ir politinei dorybei daryti įtaką bendruomenės reikalams ir versti ją moralinio diskurso bendruomene, kurios reikalai nesusiveda į banalų materialinį interesą ir prisitaikymą prie esamos konjunktūros. Klasikinė prigimtinė teisė plaukia iš tokios žmogiškumo ir žmogaus prigimties sampratos. Ji yra šiuolaikinio politinio konformizmo priešybė.
 Modernioji politinė filosofija rinkosi kitą kelią ir atvedė į šiuolaikinę kultūrą. Šiuolaikinė kultūra yra masinė kultūra, o masių idėjos, kaip sakė „Masių sukilimo“ autorius José Ortega y Gassetas, tėra į žodžius įvynioti troškimai. Masių visuomenės, vedamos šių idėjomis apsimetančių troškimų ir susidurdamos su moralės klausimais, atsakymų ieško ne tiek intelekto pastangomis, kiek naudodamosi masinės kultūros štampuojamais sentimentalaus humanitarizmo šablonais, veikiančiais kone Pavlovo refleksų lygiu. Kaip sako Digby Andersonas ir Peteris Mullenas, gyvename visuotinio sentimentalizavimosi laikais.
 Sentimentalus humanitarizmas žmogaus teises traktuoja kaip būtiną pagarbą tam, kas žmogų sieja su gyvūnijos pasauliu – kitaip tariant, fiziologinio būvio faktui, – o ne kaip pagarbą Dievo atvaizdui žmoguje (imago Dei pagal krikščioniškąją minties tradiciją) arba žmogaus morališkai, racionaliai ir politiškai atsakingai (pagal klasikinę minties tradiciją) prigimčiai. Išvesdamas žmogaus teises ne tiek iš prigimties, kurios negeba apibrėžti, o iš paprasčiausio gyvybės ir savisaugos fakto, sentimentalusis humanitarizmas natūraliai plečia teisių diskursą ir galiausiai ima kalbėti ne tik apie žmogaus, bet gyvūnų ir net augalų teises. Šiandien tai jau nieko nestebina. Prigimtį nustelbia universali empatija (vienoda užuojauta pamestiems kačiukams, vystantiems augalams ir sunkumus patiriantiems žmonėms) ir universalus egoizmas (asmeninių poreikių, voliuntaristiškai paskelbiamų teisėmis, projekcija į visuomenę ir žmoniją).
 Tuo metu nepriklausomas nuo masių kultūros moralės standartas, anot Danielio Tanguay, „yra prigimties idėja arba pati prigimtis“. Kuo ši idėja mums aktuali šiandien?
 Iš visų pusių girdime besikartojančius masių visuomenės šablonus: „už lango XXI amžius, o jūs sakote, kad...“; „svarbu atitikti laiko reikalavimus“; „nėra vienos tiesos, kiekvienas turi savo tiesą“; „švietimo sistema turi prisitaikyti prie rinkos poreikių“ ir t.t. Sakoma, kad technikos naujovės turi tarnauti žmogui, bet čia pat reikalaujama, kad žmogus prisitaikytų prie naujos technikos keliamų reikalavimų. Subrendęs žmogus, pagal rinkos visuomenės „išmintį“, turi prisitaikyti prie dar nesubrendusio, o mokytas – prie nemokyto. Jei nesubrendusiam neįdomu mokytis, bet smagu žaisti mokyklėlę, tai turime žaisti su juo apsimesdami, kad tai geras būdas ko nors išmokyti. Jei jaunoji karta nenori skaityti knygų, tai prisitaikykime prie analfabetų pasaulio ir apsieikime be knygų skaitymo. Jei analfabetas jaučiasi viską puikiai išmanąs, tai prisitaikykime prie jo išvedžiojimų, užuot pripažinę nejaukią tiesą. Ir jei kvailys turi galios, tai taikykimės ne prie išminties, o galios.
 Visais šiais atvejais konformizmas skelbiasi esąs pažangos pranašu. Skelbiasi politikų lūpomis, ekspertų rekomendacijomis, švietimo administratorių nerangiais judesiais, atliekamais su kėde, priaugusia prie nugaros apačios; naujųjų technologijų fanatikų posmais, aptingusio ir išpaikusio jaunimo visažinystės pliūpsniais, Pramonininkų konfederacijos prezidento ištarmėmis. Patys to nežinodami, jie atstovauja tam tikrai ideologijai, bet, būdami filosofiškai neraštingi, paprastai nė nenutuokia apie šią savo priklausomybę ir jos šaknis.
 Ankstesniais laikais – filosofija, o šiandien – ideologija, atmetanti klasikinės prigimtinės teisės idėją ir klasikinį, Stasio Šalkauskio įžvalgoms artimą universitetinį ugdymą, kaip ir visuomenė, plaukianti pasroviui, yra reliatyvizmo ir konformizmo dirva. Klasikinė prigimtinė teisė ieško tiesos, skatina jai įsipareigoti ir, vadinasi, reikalauja drąsos, nes tiesa dažnai skaudina visuomenės nuomonę, kurios ji paprastai neatitinka ir kurią Tocqueville`is laikė tikra tironija – ne geresne už vieno žmogaus tironiją. Klasikinę prigimtinę teisę atmetę modernybės šaukliai reikalauja pirmiausia skaitytis su tuo, ką mato pro langą – tikrove, kurią jie pakelia į normos statusą ir priešina klasikinių autorių idealams. Prisitaikymą išaukštinanti politinė mintis baimę laiko žmogaus elgesio leitmotyvu ir, vadinasi, pateisina bailumą kaip normą. Šiuo atžvilgiu bailumo ir drąsos / konformizmo ir tiesos dichotomija nusako dviejų minties tradicijų – ir dviejų minėtų prigimties sampratų – konflikto esmę.
 Tiesos kaip drąsos suvokimas, ryšio tarp prisitaikymo prie tikrovės ir bailumo bei reliatyvizmo pripažinimas, reiškiantis, kad bet kokia tikrovė mums tampa norma ir tiesos pakaitalu, šiandien gerokai išblanko ir nugaravo. Rezultatas – nereflektuojamas daugelio įsitikinimas, jog taip, kaip yra, turi būti vien todėl, kad taip yra, o tai, kas yra gerai, bet neatitinka to, kas yra, esą tik neįpareigojantys „teoriniai išvedžiojimai“, kuriais užsiima vadinamieji radikalai. Žodis „radikalas“ šiandien masiškai taikomas viešiesiems intelektualams ir filosofams, kurių kritinės politinės įžvalgos netapatina normos ir tiesos su tikrove.
 Šiuokart nebekalbėkime apie reliatyvizmą, skelbiantį, jog nėra vienos tiesos ir esą kiekvienas „turi savo tiesą“ – tai jau daug sykių aptarta kitomis progomis. Yra dar viena problema: menkai tesuvokiama, jog tiesa (arba netiesa) glūdi ne tame, ką matome, girdime ar liečiame, o tame, kaip aiškiname tai, ką matome, girdime ir liečiame. Kitaip tariant, tiesa ir tikrovė gali būti visai skirtingi dalykai. Tai – viena esminių Jacqueso Ellulo knygos „Žodžio pažeminimas“ (1981) minčių. Joje jis aptaria tikrovės kaip vizualumo kultūros puolimą ir pergalę prieš žodžio ir teksto kultūrą, orientuotą į tiesą. Šiuo atveju vizualumas ir tai, ką Ellulis vadina tikrove, atsiduria vienoje fronto pusėje.
 Kalbant paprasčiau, tai, ką matome pro langą, yra tikrovė, bet ji – visai kitos plotmės daiktas nei tiesa arba netiesa. Tikrovės arba faktiškumo tironija, apie kurią Ellulis užsimena ir kitur (Žr.: Jacques Ellul, Propaganda: The Formation of Men`s Attitudes, 1962), klaidina mus taip, kaip klaidina televizijos operatoriaus darbas, kai, tarkime, kuris nors karinis konfliktas rodomas tik vienos pusės akimis. Rodoma tikrovė, bet ne tiesa. Būtent vizualinė kultūra labiausiai atsakinga už žodžio ir tiesos pažeminimą.
 Tiesos buveinė, pagal Ellulį, yra žodžio pasaulis; savo ruožtu tikrovė – vadinamųjų faktų viešpatija, užvaldantį šiuolaikinio žmogaus mąstyseną ir virstanti tiesos pakaitalu žodžio kultūros išsižadančiame ir ją niekinančiame pozityvistinio faktiškumo pasaulyje. Tai, ką Ellulis rašo apie žodžio pasaulį, labai primena Platono „valstybę, įsteigtą žodžiuose“. „Kai aš sakau, jog žodis paprastai susijęs veikiau su Tiesa nei Tikrove, turiu galvoje tik tai, kad egzistuoja dvi pažinimo santvarkos – dvi nuorodų rūšys, kuriomis naudojasi žmonija. Viena rūšis nurodo į konkrečią, potyriais atpažįstamą mus supančią tikrovę; kita rūšis priklauso kalbos pasauliui. Kalbos pasaulis yra mūsų išradimas – tai, ką įsteigiame ir prikeliame gyvenimui žodžiais. Esu įsitikinęs, kad žmonija jautė galingą poreikį būti pasaulyje, visiškai kitokiame nei verifikuojamas pasaulis, ir įgyvendino šį poreikį per kalbą. Šį pasaulį mes vadiname tiesa“, – rašo Ellulis.
 Jo teigimu, esmiškai svarbu tai, kad kalbos vertė glūdi tiesoje. Kalba nepririšta prie realybės – ji pasižymi pajėgumu sukurti kitą pasaulį, kurį galime vadinti metatikrovės ar metafizikos vardais. „Kad būtų paprasčiau, vadinsime jį tiesos santvarka. Žodis yra tiesos kūrėjas, steigėjas ir rengėjas.“
 Nuoseklus mąstymas nevyksta be loginės argumentacijos, o loginė argumentacija nevyksta kažkur anapus kalbos. Vaizdas yra ne argumentas, o įspūdis. Vizualinei kultūrai įsigalėjus, gyvename nebe tiek racionalių argumentų, kiek įspūdžių aplinkoje. Todėl žiniasklaida mirga nuotraukomis ir video, kurie esą geriau pagrindžia pranešimą nei tekstas. Mūsų visuomenių moto – „mačiau, todėl žinau, kad...“ O turėtų būti – „mąsčiau, todėl žinau, kad...“ Matymas byloja, bet nei paaiškina, nei pagrindžia. Tačiau pasaulyje, šventai įtikėjusiame vaizdinio „argumento“ galia, žmonės linkę darytis normatyvines išvadas vien iš to, ką mato. „Už lango – XXI amžius, todėl ...“ O jei už lango žiema, ir gatvėje du išgėrę vyrai muša kumščiais senutę? Ar tiesa bus ta, kad žiemą išgėrę vyrai vaikšto po du ir muša senutes? Ar norma ir tiesa plaukia iš tikrovės už lango, ar vis dėlto – iš mąstymo išvadų, kuris nepriklauso nuo tikrovės (pagal Ellulį)?
 Panašiai kaip žodinė racionali kultūra yra žodžio ir minties laisvės, tiesos ir drąsos buveinė, pasidavimas tikrovės ir vizualumo kultūrai yra konformizmo požymis. Skambus reklaminis šūkis apie Lietuvą kaip drąsią šalį plaukia iš prisitaikymo prie rinkodaros reikalavimų, selektyviai besiremiančių tikrovės fragmentais ir, žinoma, galinčių vizualiai juos patvirtinti gražiais vaizdiniais, dokumentika ar lakia vaizduote, tačiau, ieškodami tiesos, o ne vaizdinių dabartinėje mūsų visuomenėje, patvirtinimų šiam šūkiui mažai terastume. Kad ir kaip gražiai pieštume savo drąsą, gyvename ganėtinai bailioje visuomenėje, kuriai tik Gasseto „į žodžius įvilkti troškimai“ galėjo leisti pritaikyti „drąsios šalies“ įvaizdį.
 Praėjus 28 metams po Kovo 11-osios, Lietuvą kausto baimė. Ir tai – ne išorės priešo, epidemijos, bado, ateivių antplūdžio ar kitokios apokalipsės nuojauta. Tai – baimė būti nepakviestam į karjeristų ir pataikūnų puotą, kurioje tai, ką pavyks pagriebti nuo vaišių stalo, tiesiogiai priklausys nuo pataikūniškumo ir karjerizmo laipsnio. Čia karaliauja tuštybė, godumas ir padlaižiavimas, pakelti į standarto aukštumas. Puotos dalyviai dreba iš baimės šio standarto neatitikti. Dreba dar ir dėl to, apie ką kalbėta šio pranešimo pradžioje: juos gąsdina kaltumo prezumpciją legitimuojančios aktualijos, vadinamos „politinėmis“, o iš tiesų stumiančios politiką lauk iš jai priklausančios teritorijos. Kartu su politika iš viešosios erdvės neišvengiamai traukiasi laisvė, o ten, kur nelieka laisvės, įsiviešpatauja baimė. Kuodžio minėta korupcija ir kvailumas šitaip prisideda prie policinės valstybės kūrimo.
 Visuomenėje, praradusioje ir tikėjimo, ir to, ką Walteris Lippmannas vadina „viešąja filosofija“, ugdomus klasikinius moralinius kelrodžius, žmogus pradeda vengti nebe ydų, o dorybių, tarp jų – drąsos. Jis bijo turėti, reikšti ir ginti nuosavas pažiūras. Bijo turėti tikrų bendraminčių ir bendražygių bei viešai su jais solidarizuotis. Bijo, kad, būdamas ištikimas ir tvirtas, nukentės arba nepakils karjeros laiptais aukštyn, todėl lengva ranka savo bendražygius išduoda arba juos palieka likimo valiai kaip tik tada, kai jie ir jų įsitikinimai pralaimi – ne teisiesiems, o stipresniesiems. Įsipareigojimas bendroms pažiūroms ir jas ginantiems bendražygiams, kaip ir ištikimybė lemiamu sunkiu momentu, reikalauja būtent drąsos – to, kas bailių visuomenėje vertinama mažiausiai, nes trukdo prisitaikyti ir klestėti, plaukiant pasroviui ir bučiuojant svarbias rankas.
 Drąsa, apie kurią kalbame, nėra vien tai, dėl ko savanoris kovoja su okupantu arba žmogus tiesiog pasirengęs aukoti gyvybę už savo artimą ir tėvynę. Taip, Homero Achilas yra drąsos kaip dorybės herojus, bet – ne vienintelis jos herojus ir net toli gražu ne svarbiausias. Ne priešą puolantis karžygys, o tiesą saviškiams į akis rėžiantis filosofas yra tikrasis drąsos kaip dorybės didvyris. Savų piliečių už tiesą nuteisto Sokrato mirtis, o ne strėlė Achilo kulne yra didžioji drąsos drama.
 Ne kario, o politikos filosofo – Sokrato gyvenimas yra klasikinis drąsaus gyvenimo idealas vakarietiškoje minties tradicijoje. Gyventi ieškant tiesos ir mirti už ją, nebijoti atvirai ir viešai sakyti politiškai nekorektiškus, nepatogius ir nemalonius, dažnai pavojingus kalbančiajam dalykus yra ta antroji drąsaus gyvenimo pusė (šalia miesto sienų gynėjo drąsos). Tai klasikinės prigimtinės teisės, ieškančios tiesos klaidingų nuomonių ir bukinančių stereotipų persunktoje tikrovėje, išmintinga drąsa.
 Tiesos drąsa svarbesnė už kario drąsą todėl, kad pastarąją gali maitinti Achilo garbėtroška ir tuštybė arba tiesiog profesionalo (samdinio) pareiga gerai dirbti savo darbą. Tuo metu pažiūrų drąsa, įsipareigojimas tiesai, tvirtumas ginant moralinius principus ir ištikimybė idėjiniams bendražygiams yra dorovinio ugdymo ir auklėjimo šerdis, kai kalbama apie visą žmogaus gyvenimą, o ne tik kario ir patrioto elgesį pavojaus tėvynei akimirką. Kovojanti Lietuva buvo drąsi karžygių šalis 1944–1953 metais. Taikiai išsivaduojanti iš melo, žodžiais ir principais stojanti ginti tiesos ir paminto teisingumo Lietuva buvo sokratiškai (filosofiškai) drąsi šalis 1988–1991 metais. Pirmosios drąsos šiandien galime tikėtis iš mūsų kariuomenės, savanorių, šaulių. Antrosios drąsos turėtume tikėtis iš visuomenės. Deja, ši viltis vis dažniau atrodo bergždžia.
 Vienas liūdniausių tai liudijančių dalykų yra vyraujantis lietuvių požiūris į savo filosofus. Gero tono taisyklė – vadinti juos radikalais. Bet juk Sokratas irgi buvo radikalas. Ir ką? Vėl nuteisime? Daugybė lietuvių savo filosofus šiandien laiko neišmanėliais, svaičiotojais ir taria jų pavardes su ironija, greičiausiai, pagal sumanymą, turinčia liudyti ironizuojančio kvailio aukštą kultūros lygį. Pamaivų ir pašlemėkų stiliumi koneveikiami tai Arvydas Šliogeris, tai a.a. Romualdas Ozolas, tai Vytautas Radžvilas, pastaruoju metu – ir Alvydas Jokubaitis. Visi tie, dėl kurių lietuvių filosofija po sovietmečio turi ką pasakyti ir kuo didžiuotis.
 Tai ir yra didysis mūsų laikų bailumas: koneveikti ir niekinti tuos, kurie rėžia į akis nemalonią tiesą apie visuomenės ir politikos problemas – tiek Lietuvos, tiek Europos Sąjungos; šalinti nepasidavusius konformizmui dėstytojus iš universitetų; naikinti disciplinas, kurios ieško nepatogios tiesos, o ne patogios tikrovės dalykų; mokyti jaunuolius ir paauglius ne įsipareigojimo tiesai ir atsparumo bukinančiai tikrovei, ne intelektinės drąsos prieš despotišką visuomenės nuomonę, o atvirkščiai – prisitaikymo prie tikrovės ir atsparumo tiesai.
 Masinė neapykanta intelektualinės mažumos maištui prieš konjunktūrą ir jo forpostui – politinei filosofijai, kuri konformistinėje visuomenėje iš principo negali nebūti radikali, yra intelektinio vergo būdas jaustis padėties šeimininku. Šiandien visuotinė taisyklė – ginti ir gerbti įvairias mažumas. Tačiau vienintelė mažuma, kurios kažkodėl neprašoma gerbti ir kuriai Lietuvoje atvirai reiškiamas ideologinis priešiškumas, yra pasroviui neplaukianti intelektualinė mažuma. O mūsų dienų prisitaikėliai ir bailiai Lietuvoje yra dvasiniai palikuonys tų, kurie senovės Atėnuose balsavo už mirties bausmę Sokratui.
 Šis visuomenės vaizdas, žinoma, nėra absoliuti tikrenybė, o veikiau Maxo Weberio „idealusis tipas“. Didžiausia problema yra net ne tai, kad šis tipas vyrauja, o tai, kad beveik neliko konformistinio mąstymo prielaidas, užmačias ir institucionalizuotą ugdymą radikaliai kvestionuojančios intelektinės atsvaros. Būtent tokios atsvaros reikmė parodo klasikinės prigimtinės teisės aktualumą.
 Vladimiro Laučiaus pranešimas skaitytas gegužės 11–13 d. vykusioje Stasio Šalkauskio išminties šventėje Šiauliuose.


type: legislation

text:
 29.5.2013
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 142/5
 BESCHLUSS DER KOMMISSION
 vom 7. Mai 2013
 zur monatlichen Anpassung der Berichtigungskoeffizienten für die Dienstbezüge der Beamten, Bediensteten auf Zeit und Vertragsbediensteten der Europäischen Union in Drittländern vom 1. August 2011 bis zum 1. Juni 2012
 (2013/244/EU)
 DIE EUROPÄISCHE KOMMISSION —
 gestützt auf den Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union, insbesondere auf Artikel 336,
 gestützt auf das Statut der Beamten der Europäischen Union und die Beschäftigungsbedingungen für die sonstigen Bediensteten der Union, festgelegt durch die Verordnung (EWG, Euratom, EGKS) Nr. 259/68 des Rates (1), insbesondere auf Artikel 13 Absatz 2 des Anhangs X,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Aus den der Kommission vorliegenden Statistiken geht hervor, dass die mit dem Berichtigungskoeffizienten und dem entsprechenden Wechselkurs erfasste Änderung der Lebenshaltungskosten für bestimmte Drittländer seit der letzten Anpassung der in der Währung des Landes der dienstlichen Verwendung ausgezahlten Dienstbezüge der Beamten, Bediensteten auf Zeit und Vertragsbediensteten der Europäischen Union in Drittländern 5 % übersteigt.
 (2)
 Gemäß Artikel 13 Absatz 2 des Anhangs X des Statuts müssen in diesem Fall die Berichtigungskoeffizienten monatlich angepasst werden, und zwar mit Wirkung vom 1. August, 1. September, 1. Oktober, 1. November und 1. Dezember 2011 sowie vom 1. Januar, 1. Februar, 1. März, 1. April, 1. Mai und 1. Juni 2012 —
 HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
 Artikel 1
 Die Berichtigungskoeffizienten für die in der Währung des Landes der dienstlichen Verwendung ausgezahlten Dienstbezüge der Beamten, Bediensteten auf Zeit und Vertragsbediensteten der Europäischen Union in Drittländern werden für die im Anhang aufgeführten Länder angepasst. Der Anhang enthält elf Monatstabellen, in denen die betreffenden Länder und der Tag des Inkrafttretens der Anpassung aufgeführt sind.
 Bei der Berechnung dieser Dienstbezüge werden nach den Anwendungsbestimmungen zur Haushaltsordnung (2) die Wechselkurse angewandt, die an den in Absatz 1 genannten Tagen galten.
 Artikel 2
 Dieser Beschluss tritt am Tag nach seiner Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Union in Kraft.
 Brüssel, den 7. Mai 2013
 Für die Kommission
 Der Präsident
 José Manuel BARROSO
 (1) ABl. L 56 vom 4.3.1968, S. 1.
 (2) ABl. L 298 vom 26.10.2012, S. 1.
 ANHANG
 August 2011
 ORT DER DIENSTLICHEN VERWENDUNG
 Kaufkraftparität
 August 2011
 Wechselkurs
 August 2011 (1)
 Berichtigungskoeffizient
 August 2011 (2)
 Belarus
 3 838
 7 116,11
 53,9
 Benin
 639,0
 655,957
 97,4
 Georgien
 1,561
 2,36590
 66,0
 Indien
 44,31
 62,8840
 70,5
 Kenia
 83,54
 129,752
 64,4
 Liberia
 1,467
 1,42600
 102,9
 Malawi
 169,9
 217,528
 78,1
 Mauritius
 31,10
 40,5968
 76,6
 Mosambik
 30,25
 38,5900
 78,4
 Nicaragua
 16,76
 32,1014
 52,2
 Sri Lanka
 111,7
 157,915
 70,7
 Sudan
 3,610
 3,99934
 90,3
 Syrien
 48,30
 68,7600
 70,2
 Tansania
 1 277
 2 238,61
 57,0
 Trinidad und Tobago
 6,634
 9,08750
 73,0
 Tschad
 756,5
 655,957
 115,3
 Uruguay
 23,84
 26,4790
 90,0
 Venezuela
 5,027
 6,12417
 82,1
 Vietnam
 14 308
 29 354,2
 48,7
 September 2011
 ORT DER DIENSTLICHEN VERWENDUNG
 Kaufkraftparität
 September 2011
 Wechselkurs
 September 2011 (3)
 Berichtigungskoeffizient
 September 2011 (4)
 Albanien
 81,44
 140,420
 58,0
 Belarus
 4 171
 7 268,69
 57,4
 Oktober 2011
 ORT DER DIENSTLICHEN VERWENDUNG
 Kaufkraftparität
 Oktober 2011
 Wechselkurs
 Oktober 2011 (5)
 Berichtigungskoeffizient
 Oktober 2011 (6)
 Bangladesch
 55,17
 101,524
 54,3
 Belarus
 4 735
 7 491,43
 63,2
 Jemen
 228,2
 291,089
 78,4
 Sierra Leone
 6 007
 5 998,80
 100,1
 Uganda
 2 199
 3 815,54
 57,6
 November 2011
 ORT DER DIENSTLICHEN VERWENDUNG
 Kaufkraftparität
 November 2011
 Wechselkurs
 November 2011 (7)
 Berichtigungskoeffizient
 November 2011 (8)
 Belarus
 5 108
 11 830,0
 43,2
 Senegal
 625,1
 655,957
 95,3
 Togo
 542,5
 655,957
 82,7
 Dezember 2011
 ORT DER DIENSTLICHEN VERWENDUNG
 Kaufkraftparität
 Dezember 2011
 Wechselkurs
 Dezember 2011 (9)
 Berichtigungskoeffizient
 Dezember 2011 (10)
 Belarus
 5 507
 11 670,0
 47,2
 Ehemalige jugoslawische Republik Mazedonien
 35,27
 61,5050
 57,3
 Türkei
 2,072
 2,46920
 83,9
 Januar 2012
 ORT DER DIENSTLICHEN VERWENDUNG
 Kaufkraftparität
 Januar 2012
 Wechselkurs
 Januar 2012 (11)
 Berichtigungskoeffizient
 Januar 2012 (12)
 Belarus
 5 834
 10 930,0
 53,4
 Guinea
 6 191
 9 155,86
 67,6
 Kenia
 88,45
 109,362
 80,9
 Februar 2012
 ORT DER DIENSTLICHEN VERWENDUNG
 Kaufkraftparität
 Februar 2012
 Wechselkurs
 Februar 2012 (13)
 Berichtigungskoeffizient
 Februar 2012 (14)
 Eritrea
 22,99
 19,8798
 115,6
 Ghana
 1,791
 2,11115
 84,8
 Kap Verde
 77,80
 110,265
 70,6
 Malawi
 192,3
 217,304
 88,5
 Syrien
 52,75
 75,1350
 70,2
 Thailand
 32,29
 40,9030
 78,9
 Venezuela
 5,464
 5,63029
 97,0
 März 2012
 ORT DER DIENSTLICHEN VERWENDUNG
 Kaufkraftparität
 März 2012
 Wechselkurs
 März 2012 (15)
 Berichtigungskoeffizient
 März 2012 (16)
 Liberia
 1,557
 1,34540
 115,7
 Sudan
 3,824
 3,77329
 101,3
 Tansania
 1 359
 2 088,03
 65,1
 April 2012
 ORT DER DIENSTLICHEN VERWENDUNG
 Kaufkraftparität
 April 2012
 Wechselkurs
 April 2012 (17)
 Berichtigungskoeffizient
 April 2012 (18)
 Marokko
 7,934
 11,1375
 71,2
 Nigeria
 200,4
 205,899
 97,3
 Syrien
 56,30
 79,3900
 70,9
 Mai 2012
 ORT DER DIENSTLICHEN VERWENDUNG
 Kaufkraftparität
 Mai 2012
 Wechselkurs
 Mai 2012 (19)
 Berichtigungskoeffizient
 Mai 2012 (20)
 Sri Lanka
 117,5
 173,829
 67,6
 Sudan
 4,082
 3,71019
 110,0
 Uganda
 2 317
 3 317,44
 69,8
 Zentralafrikanische Republik
 707,5
 655,957
 107,9
 Juni 2012
 ORT DER DIENSTLICHEN VERWENDUNG
 Kaufkraftparität
 Junie 2012
 Wechselkurs
 Juni 2012 (21)
 Berichtigungskoeffizient
 Juni 2012 (22)
 Algerien
 75,30
 100,391
 75,0
 Angola
 158,2
 120,712
 131,1
 Äthiopien
 20,54
 22,2818
 92,2
 Ghana
 1,894
 2,32615
 81,4
 Indien
 46,58
 69,9420
 66,6
 Mali
 669,2
 655,957
 102,0
 Sambia
 6 442
 6 625,66
 97,2
 Sierra Leone
 6 350
 5 403,82
 117,5
 (1) 1 EUR = x Einheiten der Landeswährung, außer in der D. R. Kongo, Ecuador, El Salvador, Liberia, Kuba, Panama und Timor-Leste, wo der USD verwendet wird.
 (2) Brüssel = 100
 (3) 1 EUR = x Einheiten der Landeswährung, außer in der D. R. Kongo, Ecuador, El Salvador, Liberia, Kuba, Panama und Timor-Leste, wo der USD verwendet wird.
 (4) Brüssel = 100.
 (5) 1 EUR = x Einheiten der Landeswährung, außer in der D. R. Kongo, Ecuador, El Salvador, Liberia, Kuba, Panama und Timor-Leste, wo der USD verwendet wird.
 (6) Brüssel = 100.
 (7) 1 EUR = x Einheiten der Landeswährung, außer in der D. R. Kongo, Ecuador, El Salvador, Liberia, Kuba, Panama und Timor-Leste, wo der USD verwendet wird.
 (8) Brüssel = 100.
 (9) 1 EUR = x Einheiten der Landeswährung, außer in der D. R. Kongo, Ecuador, El Salvador, Liberia, Kuba, Panama und Timor-Leste, wo der USD verwendet wird.
 (10) Brüssel = 100.
 (11) 1 EUR = x Einheiten der Landeswährung, außer in der D. R. Kongo, Ecuador, El Salvador, Liberia, Kuba, Panama und Timor-Leste, wo der USD verwendet wird.
 (12) Brüssel = 100.
 (13) 1 EUR = x Einheiten der Landeswährung, außer in der D. R. Kongo, Ecuador, El Salvador, Liberia, Kuba, Panama und Timor-Leste, wo der USD verwendet wird.
 (14) Brüssel = 100.
 (15) 1 EUR = x Einheiten der Landeswährung, außer in der D. R. Kongo, Ecuador, El Salvador, Liberia, Kuba, Panama und Timor-Leste, wo der USD verwendet wird.
 (16) Brüssel = 100.
 (17) 1 EUR = x Einheiten der Landeswährung, außer in der D. R. Kongo, Ecuador, El Salvador, Liberia, Kuba, Panama und Timor-Leste, wo der USD verwendet wird.
 (18) Brüssel = 100.
 (19) 1 EUR = x Einheiten der Landeswährung, außer in der D. R. Kongo, Ecuador, El Salvador, Liberia, Kuba, Panama und Timor-Leste, wo der USD verwendet wird.
 (20) Brüssel = 100.
 (21) 1 EUR = x Einheiten der Landeswährung, außer in der D. R. Kongo, Ecuador, El Salvador, Liberia, Kuba, Panama und Timor-Leste, wo der USD verwendet wird.
 (22) Brüssel = 100.