text:
 29.6.2018
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 164/5
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/920
 z dnia 28 czerwca 2018 r.
 zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 180/2014 w odniesieniu do niektórych przepisów dotyczących kontroli, powiadomień i sprawozdań rocznych oraz zmian w programach POSEI
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 z dnia 13 marca 2013 r. ustanawiające szczególne środki w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych w Unii Europejskiej i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 (1), w szczególności jego art. 6 ust. 2, art. 8 akapit drugi, art. 12 ust. 3 i art. 14 ust. 1,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Doświadczenia zdobyte w związku ze stosowaniem rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 180/2014 (2) pokazały, że niektóre przepisy dotyczące kontroli, powiadomień i sprawozdań rocznych wymagają uproszczenia i doprecyzowania.
 (2)
 Art. 2, art. 3 i art. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 ustanawiają przepisy dotyczące pozwoleń na przywóz, świadectw zwolnienia, świadectw pomocy i wypłaty pomocy w odniesieniu do produktów przywożonych z państw trzecich lub dostarczanych z Unii. Art. 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1239 (3) zobowiązuje do korzystania z numeru rejestracyjnego i identyfikacyjnego przedsiębiorcy („numer EORI”) w przypadku pozwoleń na przywóz. Należy przewidzieć taki sam wymóg w przypadku pozwoleń na przywóz, świadectw zwolnienia i świadectw pomocy objętych odpowiednio przepisami art. 2, art. 3 i art. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014.
 (3)
 Art. 8 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 zawiera przepisy dotyczące dokumentów, które muszą być okazywane przez podmioty gospodarcze, oraz przepisy dotyczące ważności pozwoleń i świadectw. Należy ułatwić elektroniczne przesyłanie dokumentów towarzyszących pozwoleniom i świadectwom.
 (4)
 Art. 16 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 ustanawia przepisy dotyczące administracyjnych i bezpośrednich kontroli przywozu, wprowadzania, wywozu i wysyłki produktów rolnych. Należy rozdzielić kontrole bezpośrednie w odniesieniu do przywozu i wprowadzania od kontroli bezpośrednich w odniesieniu do wywozu i wysyłki. Brzmienie tego artykułu powinno wyraźnie wskazywać na obowiązek stosowania reprezentatywnej próby podczas przeprowadzania kontroli operacji wywozu i wysyłki, o których mowa w sekcji 5 tego rozporządzenia.
 (5)
 Art. 22 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 ustanawia zasady ogólne dotyczące kontroli w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy w ramach środków wsparcia na rzecz lokalnych produktów rolnych. Biorąc pod uwagę różnorodność i odmienne poziomy złożoności działań w ramach tych środków oraz w celu dalszego zapewnienia, by wszystkie obszary wydatków zostały pokryte i proporcjonalnie uwzględnione w próbie, konieczne jest sprecyzowanie, że właściwe organy powinny przeprowadzać kontrole na miejscu na poziomie każdego działania w odniesieniu do przynajmniej 5 % złożonych wniosków o przyznanie pomocy. Próba powinna ponadto obejmować przynajmniej 5 % kwoty, na którą opiewa pomoc w odniesieniu do każdego działania.
 (6)
 Art. 24 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 zawiera przepisy dotyczące wyboru wnioskodawców ubiegających się o pomoc do kontroli na miejscu. Ze względu na to, że w regionach najbardziej oddalonych może istnieć niewielka liczba wnioskodawców, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyboru tylko jednego wnioskodawcy.
 (7)
 Art. 38 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 wymaga, aby niektóre dane dotyczące bilansu szczególnego systemu dostaw były zgłaszane na koniec każdego kwartału danego roku. Częstotliwość ta jest uciążliwa i powiadomienie jedynie raz w roku uznaje się za wystarczające.
 (8)
 Art. 39 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 określa elementy, które należy zawrzeć w sprawozdaniach rocznych dotyczących wdrażania środków. W swoim sprawozdaniu z dnia 15 grudnia 2016 r. (4) Komisja stwierdziła, że sprawozdawczość z wykonania programów POSEI należy udoskonalić, zwłaszcza na potrzeby lepszej oceny zgodności z celami, w tym w odniesieniu do szczególnego systemu dostaw, oraz w celu lepszego opisania sytuacji sektora rolnego i jego rozwoju, w tym monitorowania cen i konkurencyjności lokalnej produkcji w odniesieniu do przywozu. Wskazane jest również doprecyzowanie obowiązków sprawozdawczych i zapewnienie nowej struktury sprawozdań rocznych, a odnośne szczegóły powinny zostać określone w nowym załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 180/2014.
 (9)
 Art. 40 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 określa procedury wprowadzania zmian do programów POSEI. Biorąc pod uwagę doświadczenie zgromadzone w trakcie stosowania tych procedur, należy je uprościć w celu zapewnienia większej elastyczności i lepszego dostosowania do faktycznego kontekstu systemu dostaw i warunków lokalnych panujących w rolnictwie. W związku z tym należy wprowadzić wymóg, aby zmiany, o których mowa w art. 40 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, były przedstawiane w tym samym czasie do dnia 31 lipca.
 (10)
 Ogólnie rzecz biorąc, zmiany wprowadzane do programów POSEI nie wymagają formalnego zatwierdzenia przez Komisję. Należy zmienić brzmienie art. 40 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 w celu wyrażenia tej zasady w bardziej wyraźny sposób.
 (11)
 Jednakże „duże” zmiany w programach objęte art. 40 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 wymagają formalnego zatwierdzenia przez Komisję. W oparciu o doświadczenia związane z tą procedurą, konieczne jest wydłużenie terminu na zatwierdzenie do pięciu miesięcy od zgłoszenia zmiany. Ponadto, w celu uproszczenia procedury, formalne zatwierdzenie przez Komisję powinno zostać ograniczone do pierwszych dwóch przypadków, które obecnie wchodzą w zakres tego przepisu.
 (12)
 Art. 40 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 dotyczy „nieznacznych” zmian. W celu ułatwienia procedury wprowadzania dostosowań finansowych w państwach członkowskich, termin zgłaszania dostosowań w granicach 20 % przydziału finansowego powinien zostać przedłużony do dnia 31 maja.
 (13)
 Ponadto definicja „środka” zawarta w art. 40 ust. 5 lit. a) rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 180/2014 powinna zostać uproszczona.
 (14)
 Kilka rozporządzeń Komisji uchylono i zastąpiono rozporządzeniami delegowanymi i wykonawczymi. Ze względu na przejrzystość i pewność prawa należy zaktualizować odesłania do tych rozporządzeń. Szczególnie w odniesieniu do systemu pozwoleń na przywóz i wywóz odesłania do rozporządzenia Komisji (WE) nr 376/2008 (5) należy zastąpić odesłaniami do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/1237 (6) i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1239.
 (15)
 Odnośnie do powiadomień Komisji odesłania do rozporządzenia Komisji (WE) nr 792/2009 (7) należy zastąpić odesłaniami do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1183 (8) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1185 (9).
 (16)
 W odniesieniu do przepisów opartych na rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (10) odesłania do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 (11) należy zastąpić odesłaniami do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 (12) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 (13).
 (17)
 W odniesieniu do przepisów dotyczących unijnego kodeksu celnego odesłania do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (14) należy zastąpić odesłaniami do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (15), do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 (16) lub do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 (17).
 (18)
 Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 180/2014.
 (19)
 Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Płatności Bezpośrednich,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 W rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 180/2014 wprowadza się następujące zmiany:
 1)
 w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
 „2. Pozwolenia na przywóz sporządza się zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1239 (*1).
 Art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/1237 (*2) oraz art. 2, 3, art. 4 ust. 1, art. 5, 7 i art. 13–16 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1239 stosuje się odpowiednio, nie naruszając przepisów niniejszego rozporządzenia.
 Odpowiednio stosuje się ujemną tolerancję przewidzianą w art. 5 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1237 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1239.
 (*1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1239 z dnia 18 maja 2016 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do systemu pozwoleń na przywóz i wywóz (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 44)."
 (*2) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1237 z dnia 18 maja 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zasad dotyczących zwalniania i przepadku zabezpieczeń złożonych w odniesieniu do takich pozwoleń, zmieniające rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001, (WE) nr 1342/2003, (WE) nr 2336/2003, (WE) nr 951/2006, (WE) nr 341/2007 i (WE) nr 382/2008 oraz uchylające rozporządzenia Komisji (WE) nr 2390/98, (WE) nr 1345/2005, (WE) nr 376/2008 i (WE) nr 507/2008 (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 1).”;"
 b)
 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
 „6. Należności celne przywozowe pobierane są w odniesieniu do ilości przekraczających ilości wskazane w pozwoleniu na przywóz. Tolerancja 5 %, przewidziana w art. 5 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1237 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1239, ma zastosowanie pod warunkiem uiszczenia odpowiednich należności celnych przywozowych.”;
 2)
 art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
 „2. Świadectwa zwolnienia sporządza się na podstawie wzoru pozwolenia na przywóz określonego w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1239.
 Art. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1237 oraz art. 2, 3, art. 4 ust. 1, art. 5, art. 7 i art. 13–16 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1239 stosuje się odpowiednio, nie naruszając przepisów niniejszego rozporządzenia.
 Odpowiednio stosuje się ujemną tolerancję przewidzianą w art. 5 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1237 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1239.”;
 3)
 art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
 „2. Świadectwa pomocy sporządza się na podstawie wzoru pozwolenia na przywóz określonego w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1239.
 Art. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1237 oraz art. 2, 3, art. 4 ust. 1, art. 5, art. 7 i art. 13–16 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1239 stosuje się odpowiednio, nie naruszając przepisów niniejszego rozporządzenia.
 Odpowiednio stosuje się ujemną tolerancję przewidzianą w art. 5 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1237 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1239.”;
 4)
 art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
 a)
 w akapicie pierwszym wprowadza się następujące zmiany:
 (i)
 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
 „Z zastrzeżeniem przepisów art. 2 ust. 5, art. 3 ust. 6, art. 5 ust. 7 oraz art. 11 i 12 właściwe organy przyjmują wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz, świadectw zwolnienia lub świadectw pomocy, składane przez podmioty gospodarcze dla każdej przesyłki. Do wniosków dołącza się oryginał lub uwierzytelniony odpis faktury zakupu oraz oryginał, uwierzytelniony odpis lub uwierzytelnioną wersję elektroniczną następujących dokumentów:”;
 (ii)
 lit. b) otrzymuje brzmienie:
 „b)
 w odniesieniu do świadectwa pomocy:
 (i)
 środki dowodowe potwierdzające unijny status celny towarów, o których mowa w art. 199 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 (*3); lub
 (ii)
 zgłoszenie typu CO, jak określono w tytule VIII rozdział 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 (*4), zgodnie z elementami danych nr 1/1, 1/2 i 1/3, o których mowa w tabeli wymogów dotyczących danych, określonymi w tytule I rozdział 3 sekcja 1 załącznika B do tego rozporządzenia.
 (*3) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558)."
 (*4) Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).”;"
 b)
 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
 „Te dokumenty towarzyszące można przesyłać w formie wiadomości elektronicznych. W przypadku gdy właściwy organ dokonujący weryfikacji nie ma dostępu do systemu informatycznego do zarządzania i tworzenia takich dokumentów elektronicznych, zastępuje się je wydrukami należycie poświadczonymi za zgodność z oryginałami lub ich uwierzytelnionym elektronicznym odpowiednikiem.”;
 5)
 w art. 12 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
 „Powiadomienia, o których mowa w niniejszym artykule, przekazywane są zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2017/1183 (*5) oraz rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/1185 (*6).
 (*5) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/1183 z dnia 20 kwietnia 2017 r. uzupełniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 i (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do powiadamiania Komisji o informacjach i dokumentach (Dz.U. L 171 z 4.7.2017, s. 100)."
 (*6) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1185 z dnia 20 kwietnia 2017 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 i (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do przekazywanych Komisji powiadomień i dokumentów oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia Komisji (Dz.U. L 171 z 4.7.2017, s. 113).”;"
 6)
 art. 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
 „2. Kontrole bezpośrednie przeprowadzane w danym regionie najbardziej oddalonym przy przywozie lub wprowadzaniu produktów rolnych dotyczą reprezentatywnej próby co najmniej 5 % pozwoleń i świadectw okazywanych zgodnie z art. 9.
 Kontrole bezpośrednie przeprowadzane w danym regionie najbardziej oddalonym przy wywozie lub wysyłce przewidzianym w sekcji 5 dotyczą reprezentatywnej próby co najmniej 5 % operacji w oparciu o profile ryzyka ustalone przez państwa członkowskie.
 Do tych kontroli bezpośrednich stosuje się odpowiednio rozporządzenie Komisji (WE) nr 1276/2008 (*7).
 Dodatkowo, w szczególnych przypadkach Komisja może zażądać objęcia kontrolami bezpośrednimi innego odsetka pozwoleń i świadectw lub operacji.
 (*7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1276/2008 z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie monitorowania na podstawie kontroli bezpośrednich wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty (Dz.U. L 339 z 18.12.2008, s. 53).”;"
 7)
 w art. 22 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
 „Na podstawie analizy ryzyka zgodnie z art. 24 ust. 1 niniejszego rozporządzenia właściwe organy przeprowadzają wyrywkowe kontrole na miejscu, w przypadku każdego działania, w odniesieniu do przynajmniej 5 % złożonych wniosków o przyznanie pomocy. Próba obejmuje ponadto przynajmniej 5 % kwoty, na którą opiewa pomoc w odniesieniu do każdego działania.”;
 8)
 w art. 24 ust. 1 akapit drugi dodaje się następujące zdanie:
 „Jeżeli minimalna liczba wnioskodawców ubiegających się o pomoc i podlegających kontroli na miejscu jest niższa niż 12, państwa członkowskie wybierają losowo co najmniej jednego wnioskodawcę.”;
 9)
 art. 28 i 29 otrzymują brzmienie:
 „Artykuł 28
 Odzyskiwanie nienależnych wypłat oraz kary
 1. W przypadku wypłat nienależnych stosuje się odpowiednio art. 7 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 (*8).
 2. Jeżeli nienależnych wypłat dokonano na skutek fałszywych deklaracji lub przedstawienia fałszywych dokumentów bądź poważnego zaniedbania ze strony wnioskodawcy ubiegającego się o pomoc, stosuje się kary w wysokości nienależnie wypłaconych kwot wraz z odsetkami naliczonymi zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014.
 Artykuł 29
 Siła wyższa i okoliczności nadzwyczajne
 W przypadkach działania siły wyższej lub wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, stosuje się odpowiednio art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 (*9).
 (*8) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 227 z 31.7.2014, s. 69)."
 (*9) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 181 z 20.6.2014, s. 48).”;"
 10)
 art. 32 ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
 „Powiadomienia, o których mowa w niniejszym akapicie, przekazywane są zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2017/1183 oraz rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1185.”;
 11)
 art. 35 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
 „2. Właściwe organy dopilnowują, by produkty wymienione w załączniku VII były wykorzystywane zgodnie z odpowiednimi przepisami Unii, w szczególności z art. 211, 214, 215, 218, 219 i 254 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (*10) i art. 161–164, 171–175, 178, 179 i 239 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 oraz art. 260–269 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.
 (*10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).”;"
 12)
 w art. 38 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
 (i)
 w akapicie pierwszym zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
 „W odniesieniu do szczególnego systemu dostaw właściwe organy przesyłają Komisji, nie później niż dnia 31 maja każdego roku, następujące informacje dotyczące operacji przeprowadzonych w poprzednim roku w odniesieniu do bilansu dostaw roku kalendarzowego odniesienia, w podziale na produkty, kody CN oraz, w stosownych przypadkach, miejsca przeznaczenia poszczególnych produktów:”;
 (ii)
 w akapicie drugim skreśla się zdanie drugie;
 b)
 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
 „3. Powiadomienia, o których mowa w niniejszym artykule, przekazywane są zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2017/1183 oraz rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1185.
 4. Powiadomienia, o których mowa w art. 23 ust. 3 i art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, również przekazywane są zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2017/1183 oraz rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1185.”;
 13)
 art. 39 otrzymuje brzmienie:
 „Artykuł 39
 Sprawozdanie roczne
 1. Struktura i treść sprawozdania rocznego, o którym mowa w art. 32 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, są zgodne z załącznikiem IX do niniejszego rozporządzenia.
 2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, przedkłada się Komisji zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2017/1183 oraz rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1185.”;
 14)
 w art. 40 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
 „1. Zmiany, które mają być wprowadzone do każdego programu POSEI, państwa członkowskie przedkładają Komisji raz na rok kalendarzowy i na dany program, z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności. Zmiany przesyła się Komisji nie później niż do dnia 31 lipca roku poprzedzającego ich stosowanie. Zmiany są właściwie umotywowane, a w szczególności zawierają następujące informacje:
 a)
 przyczyny ewentualnych trudności we wdrażaniu, uzasadniające zmianę programu;
 b)
 oczekiwane skutki zmiany;
 c)
 wpływ na finansowanie i warunki kwalifikowalności.
 Nie naruszając art. 51 i 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, Komisja informuje państwo członkowskie, jeżeli uzna, że zmiany nie są zgodne z przepisami Unii, w szczególności z art. 4 rozporządzenia (UE) nr 228/2013.
 Zmiany stosuje się od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym o nich powiadomiono. W przypadku gdy konieczne jest wcześniejsze stosowanie, zmiany takie można stosować wcześniej, o ile Komisja nie wyrazi sprzeciwu.
 2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Komisja ocenia osobno poszczególne zmiany proponowane przez państwa członkowskie i podejmuje decyzje o ich zatwierdzeniu najpóźniej w terminie pięciu miesięcy od ich przedłożenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 34 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, w przypadku następujących zmian:
 a)
 przystąpienia nowego regionu najbardziej oddalonego;
 b)
 wprowadzenia do ogólnego programu nowych grup produktów, które mają być wspierane w ramach szczególnego systemu dostaw, lub nowych środków na rzecz lokalnej produkcji rolnej.
 Zatwierdzone w ten sposób zmiany stosuje się od dnia 1 stycznia roku następującego po roku przedstawienia wniosku w sprawie zmiany lub od daty wyraźnie wskazanej w decyzji zatwierdzającej.”;
 b)
 ust. 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:
 „b)
 w odniesieniu do wszystkich środków – zwiększenia lub zmniejszenia, w granicach 20 %, przydziału finansowego przeznaczonego na każdy poszczególny środek, bez uszczerbku dla pułapów finansowych przewidzianych w art. 30 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, pod warunkiem że takie dostosowania zostaną zgłoszone nie później niż dnia 31 maja roku następującego po roku kalendarzowym, którego dotyczy zmiana przydzielonych środków finansowych;”;
 c)
 w ust. 5 lit. a) otrzymuje brzmienie:
 „a)
 »środek« oznacza zgrupowanie działań niezbędnych do osiągnięcia jednego lub większej liczby celów programu, stanowiące linię budżetową, dla której przydział środków finansowych określono w tabeli finansowania, o której mowa w art. 5 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 228/2013;”;
 d)
 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
 „6. Powiadomienia, o których mowa w niniejszym artykule przekazywane są zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2017/1183 oraz rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1185.”;
 15)
 dodaje się załącznik IX, którego tekst określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 28 czerwca 2018 r.
 W imieniu Komisji
 Jean-Claude JUNCKER
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 78 z 20.3.2013, s. 23.
 (2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 180/2014 z dnia 20 lutego 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 ustanawiającego szczególne środki w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych w Unii Europejskiej (Dz.U. L 63 z 4.3.2014, s. 13).
 (3) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1239 z dnia 18 maja 2016 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do systemu pozwoleń na przywóz i wywóz (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 44).
 (4) Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie realizacji programu szczególnych opcji na rzecz rolnictwa regionów najbardziej oddalonych w Unii (POSEI) (COM(2016) 797 final).
 (5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych (Dz.U. L 114 z 26.4.2008, s. 3).
 (6) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1237 z dnia 18 maja 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zasad dotyczących zwalniania i przepadku zabezpieczeń złożonych w odniesieniu do takich pozwoleń, zmieniające rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001, (WE) nr 1342/2003, (WE) nr 2336/2003, (WE) nr 951/2006, (WE) nr 341/2007 i (WE) nr 382/2008 oraz uchylające rozporządzenia Komisji (WE) nr 2390/98, (WE) nr 1345/2005, (WE) nr 376/2008 i (WE) nr 507/2008 (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 1).
 (7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 792/2009 z dnia 31 sierpnia 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady, zgodnie z którymi państwa członkowskie przekazują Komisji informacje i dokumenty dotyczące wdrożenia wspólnej organizacji rynków, systemu płatności bezpośrednich, promocji produktów rolnych oraz systemów stosowanych w odniesieniu do regionów najbardziej oddalonych i mniejszych wysp Morza Egejskiego (Dz.U. L 228 z 1.9.2009, s. 3).
 (8) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/1183 z dnia 20 kwietnia 2017 r. uzupełniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 i (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do powiadamiania Komisji o informacjach i dokumentach (Dz.U. L 171 z 4.7.2017, s. 100).
 (9) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1185 z dnia 20 kwietnia 2017 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 i (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do przekazywanych Komisji powiadomień i dokumentów oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia Komisji (Dz.U. L 171 z 4.7.2017, s. 113).
 (10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549).
 (11) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316 z 2.12.2009, s. 65).
 (12) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 181 z 20.6.2014, s. 48).
 (13) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 227 z 31.7.2014, s. 69).
 (14) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).
 (15) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).
 (16) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).
 (17) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558).
 ZAŁĄCZNIK
 „
 ZAŁĄCZNIK IX
 Struktura i treść sprawozdania rocznego, o którym mowa w art. 39
 Struktura i treść sprawozdania za poprzedni rok przedstawia się następująco:
 1. OGÓLNY KONTEKST W POPRZEDNIM ROKU
 1.1.
 Kontekst społeczno-ekonomiczny.
 1.2.
 Sytuacja sektora rolnictwa i jego rozwój.
 2. FIZYCZNA I FINANSOWA REALIZACJA ŚRODKÓW I DZIAŁAŃ
 2.1.
 Ogólna tabela z danymi finansowymi dotyczącymi wspierania lokalnej produkcji i szczególnego systemu dostaw, w tym wstępny przydział dla każdego środka i działania, jak również faktyczne wydatki oraz – w stosownych przypadkach – wszelka pomoc państwa udzielana zgodnie z art. 23 rozporządzenia (UE) nr 228/2013.
 2.2.
 Kompleksowy opis fizycznej i finansowej realizacji każdego środka i działania, w tym pomocy technicznej, obejmujący:
 a)
 w odniesieniu do szczególnego systemu dostaw: dane i analizę rocznego bilansu dostaw dla danego regionu;
 b)
 w odniesieniu do wspierania lokalnej produkcji: dane i analizę fizycznej i finansowej realizacji każdego środka i działania wymienionego w programie, zawierające takie dane jak liczba beneficjentów, liczba zwierząt objętych płatnościami, obszary kwalifikujące się lub liczba gospodarstw objętych pomocą. W stosownych przypadkach do danych dołącza się prezentację i analizę sektora, którego dotyczy dany środek.
 3. WYKONANIE PROGRAMU W POPRZEDNIM ROKU
 3.1.
 Stan zaawansowania środków i działań na rzecz osiągnięcia celów szczegółowych i priorytetów programu oraz celów ogólnych określonych w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013:
 a)
 rozwój i analiza krajowych wskaźników określających cele szczegółowe programu i ocena stopnia, w jakim zostały osiągnięte wyznaczone cele szczegółowe przypisane do każdego środka ujętego w programie;
 b)
 w odniesieniu do szczególnego systemu dostaw: informacje dotyczące sposobu przenoszenia korzyści, jak również informacje o wprowadzonych środkach i kontrolach przeprowadzonych w celu zapewnienia przekazania korzyści zgodnie z art. 6 niniejszego rozporządzenia;
 c)
 w odniesieniu do szczególnego systemu dostaw: analiza proporcjonalności pomocy w stosunku do dodatkowych kosztów związanych z transportem do regionów najbardziej oddalonych oraz w przypadku produktów przeznaczonych do przetworzenia i wykorzystania jako środki produkcji rolnej, dodatkowe koszty związane z wyspiarskim charakterem i peryferyjnym położeniem;
 d)
 roczne dane dotyczące wspólnych wskaźników efektywności, o których mowa w art. 37 niniejszego rozporządzenia, oraz ich analizę, w szczególności w stosunku do osiągnięcia ogólnych celów określonych w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013.
 W analizach tych szczególną uwagę poświęca się monitorowaniu cen, rozwojowi lokalnego rolnictwa i konkurencyjności lokalnych produktów w odniesieniu do przywozu z państw trzecich oraz dostaw z Unii.
 3.2.
 Wnioski z analizy dotyczącej adekwatności strategii realizacji środków oraz możliwości jej poprawy w celu osiągnięcia celów programu.
 4. ZARZĄDZANIE PROGRAMEM
 4.1.
 Krótkie podsumowanie ewentualnych problemów napotkanych podczas zarządzania środkami i ich realizacji w danym roku.
 4.2.
 Dane statystyczne dotyczące kontroli przeprowadzonych przez właściwe organy i wszelkich nałożonych kar. Wszelkie dodatkowe informacje, które mogą być przydatne do zrozumienia przedstawionych danych.
 5. ZMIANY
 Krótki opis wszelkich zmian w programie w trakcie danego roku oraz ich uzasadnienie.
 ”


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 24.10.2017
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 273/2
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1931
 z dnia 17 października 2017 r.
 zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Bleu d'Auvergne (ChNP)]
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Francji o zatwierdzenie zmiany specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Bleu d'Auvergne”, zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 (2) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1259/2008 (3).
 (2)
 Proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała zatem wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
 (4).
 (3)
 Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę specyfikacji należy zatem zatwierdzić,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Zatwierdza się zmianę specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Bleu d'Auvergne” (ChNP).
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 17 października 2017 r.
 W imieniu Komisji,
 za Przewodniczącego,
 Phil HOGAN
 Członek Komisji
 (1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.
 (2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 (Dz.U. L 148 z 21.6.1996, s. 1).
 (3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1259/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. zatwierdzające nieznaczne zmiany specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych (Bleu d'Auvergne (ChNP)) (Dz.U. L 338 z 17.12.2008, s. 5).
 (4) Dz.U. C 194 z 17.6.2017, s. 52.


text:
 Avis juridique important
 |
 52004SC0797
 Předloha rozhodnutí Smíšeného výboru EHP kterým se mění protokol 31 Dohody o EHP o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody - Předloha společného postoje Společenství - /* SEK/2004/0797 konecném znení */
 Předloha ROZHODNUTÍ SMÍŠENÉHO VÝBORU EHP kterým se mění protokol 31 Dohody o EHP o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody - Předloha společného postoje Společenství -(předlozená Komisí)ODŮVODNĚNÍ1. Protokol 31 k Dohodě o EHP obsahuje zvlástní ustanovení o spolupráci mezi Společenstvím a státy ESVO a EHP mimo čtyři svobody.2. Přilozená předloha rozhodnutí Smíseného výboru EHP má změnit protokol 31 a rozsířit spolupráci, aby zahrnovala přípravné akce pro spolupráci v kulturních otázkách. Tento protokol stanoví proto právní základ pro státy EHP a ESVO, aby se mohly účastnit akcí Společenství týkajících se následující rozpočtové polozky souhrnného rozpočtu EU na rok 2004:- Rozpočtová polozka 15.04.02.03 ,Přípravné akce pro spolupráci v kulturních otázkách"3. Podle čl. 1 odst. 3) písm. b) nařízení Rady (ES) č. 2894/94 o některých prováděcích pravidlech k Dohodě o EHP zaujímá Rada postoj Společenství u takovýchto rozhodnutí na návrh Komise.4. Předloha rozhodnutí Smíseného výboru EHP se předkládá Radě ke schválení, po němz co nejdříve Komise předlozí postoj Společenství ve Smíseném výboru EHP.Předloha ROZHODNUTÍ SMÍŠENÉHO VÝBORU EHP kterým se mění protokol 31 Dohody o EHP o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobodySMÍŠENÝ VÝBOR EHP,s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru ve znění protokolu upravujícího Dohodu o Evropském hospodářském prostoru, dále jen ,Dohoda", a zejména na článek 86 a 98 této dohody,vzhledem k těmto důvodům:(1) Protokol 31 Dohody byl pozměněn rozhodnutím Smíseného výboru EHP č. .../... ze dne .... [1].[1] Úř. věst. L ...(2) Je vhodné rozsířit spolupráci smluvních stran Dohody tak, aby zahrnovala přípravné akce pro spolupráci v kulturních otázkách.(3) Proto je třeba změnit protokol 31 Dohody, aby od 1. ledna 2004 umozňoval tuto spolupráci,ROZHODL TAKTO:Článek 1Článek 13 Protokolu 31 se mění takto:1. Znění odstavce 2 se nahrazuje tímto:,2. Státy ESVO finančně přispějí na aktivity uvedené v odstavcích 1, 4, 5 a 6 v souladu s čl. 82, odst. 1, písm. a) Dohody.'2. Znění odstavce 3 se nahrazuje tímto:,3. Státy ESVO se plnoprávně zúčastní výborů ES a dalsích subjektů, které pomáhají Komisi při řízení, vývoji a zavádění činností uvedených v odstavcích 1, 4, 5 a 6.'3. Následující odstavec se vkládá po odstavci 5:,6. Státy ESVO se od 1. ledna 2004 účastní akcí Společenství týkajících se následující rozpočtové polozky souhrnného rozpočtu EU na rozpočtový rok 2004:- Rozpočtová polozka 15.04.02.03 ,Přípravné akce pro spolupráci v kulturních otázkách".'Článek 2Toto rozhodnutí vstupuje v platnost prvním dnem po posledním oznámení Smísenému výboru EHP podle čl. 103 odst. 1 Dohody [2].[2] ádné ústavní pozadavky nebyly oznámeny. [Ústavní pozadavky existují.]Článek 3Toto rozhodnutí se zveřejní v oddíle EHP a v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie.V Bruselu dne .Za Smísený výbor EHPpředsedatajemníci Smíseného výboru EHP


type: other

text:
Piskon Pieta 1250-04 - Sukuposti
 Piskon Pieta
 Rotu Suomenhevonen Sukupuoli tamma Reknro 1250-04
 Syntynyt 3.5.2004 (kuollut) Maa Suomi Emälinja Siviä 126-V
 Säkä Väri tprn, vtj tkmvsk krj ruunu kjko
 Kasvattaja Turpeinen Toivo, Oulu
 35,8aly-37,0ly prt s. 1966 FIN Erilo 5731 Valio 29,2-epav25,3 tprt s. 1950†
 Eron-Viuhu 504239 41,1 tprt s. 1960
 Piskon Tyttö
 1767-94
 37,0ake-35,0ke
 Ilon-Pisko 2844-84J
 prt 148 cm s. 1984† FIN
 25,2aly-25,2ly
 22,6aly-25,4ke prt s. 1976 FIN
 Pilkuke 192-72JT P 38,3akp-37,9ly vrt s. 1970
 56,1ake-44,4ke prt s. 1977 FIN Hilu Jo 65 Valio 26,1aly-29,0ke prt s. 1961†
 Sayonara 1318-86J
 tprt 163 cm s. 1986† FIN
 35,6aly-35,7ke
 25,1a-26,2 prt s. 1970 FIN
 Riuskan-Tyttö Jt 101 25,6aly-29,6ly prt s. 1963
 Sukusiitosaste 4.995 % Täysiä sukupolvia 7 Kauimmainen sukupolvi 25
 Ero-Lohko yh 1160 Valio (5) + (5) Eri-Aaroni 3423 Valio (4 + 6 + 6 + 6 + 7 + 7) + (6 + 6 + 7 + 7 + 7 + 7 + 8 + 8) * Viuhu yh 5955 (6) + (5)
 * Joutsa yh 6753 (6) + (6) Murti 3582 (6) + (6) Lohko yh 928 (6) + (7)
 Loistu 4291 Valio (6 + 7) + (8) Vorna 3098 AA (5 + 6) + (9) Lohdutus yh 232 Valio (6 + 7 + 7 + 8) + (8 + 8 + 8)
 Murto 2306 (7 + 7 + 8 + 8) + (8 + 8 + 8) * Vinka 1561-EP (7) + (8 + 10 + 10) Erakko 1807 (7 + 8 + 8 + 9) + (8 + 8 + 8 + 9 + 9 + 9 + 10 + 10 + 10 + 10 + 10 + 10)
 Erakon-Mahti 2568 (8) + (8) Uljaanpoika 1649 (8 + 9) + (8 + 9) * Tanakka 159-III AA (7) + (9 + 10)
 * Lallu 1712-II (9) + (8) Johto 3524 AA (8) + (9) Kojo 2856 (8) + (9)
 Neste 2387 (8) + (9) Alarikin-Ajatus 1791 (7 + 8 + 11) + (10) Eino-Vakaa 25 (9 + 9 + 10 + 10 + 11) + (8 + 10 + 10 + 10 + 11 + 11 + 12 + 12 + 13)
 Alarik 134 (8 + 9 + 9 + 10) + (9 + 9 + 10 + 10 + 10 + 11 + 11 + 11 + 12 + 12 + 12 + 12 + 12 + 12 + 13 + 13 + 13) Oiva 466 (9) + (9) Pollen-Veikko 1527 (9) + (9)
 Jymyn-Jaakko 729 (8) + (10 + 11) Halu 1041 (9) + (9 + 10 + 10) Jymyn-Vauhti 1003 (8 + 9) + (10 + 11 + 11)
 Sopusointu 207 (9 + 10 + 10) + (9 + 9 + 10 + 11 + 11 + 12 + 12) * Tuima 413-EP (9 + 9 + 12) + (9 + 11 + 11 + 11 + 11 + 11 + 11) Alarikin-Kaima 1084 (9) + (9 + 10 + 10 + 10 + 10 + 10 + 11 + 11)
 Sorja 948 (9 + 10) + (10) Voima Tt 1905 (9 + 11 + 11 + 11 + 12 + 12) + (10) Poke ro Ylihärmä (9 + 11 + 12) + (10 + 10)
 Toivo (Erkkilän) (9 + 9) + (10 + 11 + 11) Villi Tt 1556 (9 + 9 + 11 + 11 + 11 + 12) + (10 + 11 + 11 + 12 + 12 + 12 + 12 + 12 + 12 + 12 + 14) Voiman-Vili 32 (11) + (9)
 Kiivas 126 (10) + (10) Tommi 243 (10) + (10) Veikko (Heinilän) (10) + (10)
 Mörön-Varma 1015 (10) + (10 + 10) Ukko ro Jyväskylä (9 + 17) + (11 + 13) Uljas 376 (10) + (10 + 12 + 13)
 Hyvä-Aapeli 24 (10) + (10 + 13 + 14) Kirppu Tt 710 (10 + 11 + 12 + 13) + (10 + 11 + 11 + 12 + 12) Myrsky 127 (11) + (10)
 Pelle ro Juuka (11) + (10) Hyrrä 1079 (10) + (11) Poika 209 (10 + 11) + (11)
 Lex 67 (11 + 11 + 11 + 11) + (10 + 12) Muisto (Kinnusen, Viitasaari, Yrjölä) (10 + 12) + (11 + 12) Härmänpoika II ro Virrat (10) + (11 + 14)
 Reipas 23 Tammelan Hippos (11) + (10 + 11 + 13) Serkku ro Virolahti (11) + (10 + 13 + 14) Pokko 619 (10 + 12) + (11 + 11 + 13)
 * suomenhevostamma (Kolun hiirakko) (10) + (11 + 11 + 11 + 12) Jymyn-Pyry 1220 (9) + (12 + 12 + 12 + 12) Eversti Tt 2545 (11 + 11 + 12 + 12 + 17) + (10 + 12 + 12 + 12 + 12 + 12 + 13)
 Pilvenveikko ro Alavus (12) + (10) Pappa 62 (11) + (11) Pekka ro Ylivieska (11 + 11 + 16) + (11)
 Pöly Tt 2644 (11 + 12 + 16) + (11) Tomi ro Nakkila (10) + (12) Toivo ro Laihia (11 + 11 + 13) + (11 + 11)
 Tapio ro Lapväärtti (10) + (12 + 13) Kurre ro Lapua (11 + 12 + 12 + 16) + (11 + 12 + 12 + 13) Urpi Tt 2755 (11) + (12)
 Hippos 124 (12) + (11 + 11) Klaus Tt 1500 (12 + 12) + (11 + 11) Polle ro Turku (12) + (11 + 12)
 Rolle ro Kitee (12 + 12 + 13) + (11 + 13) Lippari 290 (10 + 11) + (13 + 14) Valtti ro Kurikka (12 + 13) + (11 + 12 + 13 + 13)
 Härmänpoika Tt 904 (11 + 12 + 12 + 12 + 12 + 13) + (12 + 13 + 14 + 14 + 14) * Netta Tt 325 (13) + (11) Nöyrä Tt 1848 (13) + (11)
 Jymy ro Viitasaari (11) + (13) Mörkö Tt 678 (11 + 11 + 13 + 13 + 13) + (13) Ilo (Kekin, Antrea) (11) + (13 + 14)
 Eino 680 (10 + 12) + (14 + 15) Pujo Tt 1157 (13 + 14) + (11 + 12 + 13) Hölmö Tt 2405 (11) + (13 + 14 + 14 + 15)
 Pamaus ro Savitaipale (12 + 12 + 13 + 13 + 16) + (12 + 14 + 15 + 15 + 15 + 16 + 18 + 18) Lahja Tt 640 (12 + 12 + 12 + 12 + 12 + 13 + 14 + 14) + (12 + 12 + 12 + 13 + 13 + 14 + 14 + 14 + 14 + 14 + 14) Virkku Tt 1580 (13) + (12)
 * suomenhevostamma (Kaljulan, Viitasaari) (12) + (13) Polle ro Lapua (14 + 14) + (11 + 11 + 13 + 13 + 13 + 13 + 13 + 13 + 13 + 15 + 16 + 16 + 17 + 17) Valtti ro Ilmajoki (12) + (14)
 Pikku Tt 238 (15) + (12 + 12) Hyvä ro Suojärvi (13 + 14) + (14 + 15) Mirkku Tt 257 (13 + 15) + (14 + 15)
 Poku ro Tyrvää (14) + (14) Kipakka Tt 432 (14) + (14 + 14 + 14 + 14 + 14 + 14 + 14 + 15 + 15 + 15 + 15) Putte ro Oravainen (16) + (13 + 13 + 13 + 13)
 Jalo (Westzyntiuksen, Rautalampi) (14 + 14 + 15) + (16) Harmi (harmaa, Lieksan Mustosella) (14) + (17)


type: caselaw

text:
 20.5.2006
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 121/9
 Predlog za sprejem predhodne odločbe, ki ga je vložilo Krajský Soud v Ostravě 24. marca 2006 — Skoma-Lux s.r.o. proti Celní ředitelství Olomouc
 (Zadeva C-161/06)
 (2006/C 121/15)
 Jezik postopka: češčina
 Predložitveno sodišče
 Krajský Soud v Ostravě
 Stranke v postopku v glavni stvari
 Tožeča stranka: Skoma-Lux s.r.o.
 Tožena stranka: Celní ředitelství Olomouc
 Vprašanja za predhodno odločanje
 1)
 Ali je treba člen 58 Akta o pogojih pristopa Češke republike, Republike Estonije, Republike Cipra, Republike Latvije, Republike Litve, Republike Madžarske, Republike Malte, Republike Poljske, Republike Slovenije in Republike Slovaške in prilagoditvah Pogodb, na katerih temelji Evropska unija, na podlagi katerega je Češka republika 1. maja 2004 postala država članica Evropske unije, razlagati tako, da se država članica proti posamezniku, lahko sklicuje na uredbo, ki v času uporabe ni bila uradno objavljena v Uradnem listu v uradnem jeziku te države članice?
 2)
 V primeru negativnega odgovora na prvo vprašanje: ali predstavlja dejstvo, da zadevne uredbe ni mogoče uporabiti proti posamezniku, problem razlage ali problem veljavnosti prava Skupnosti v smislu člena 234 ES?
 3)
 Če Sodišče odloči, da se vprašanje za predhodno odločanje nanaša na veljavnost akta Skupnosti v smislu sodbe z dne 22. oktobra 1987 v zadevi Foto-Frost, 314/85 (Recueil, str. 4199), ali je Uredba št. 2454/93 za tožečo stranko in za njen spor s carinskimi organi Češke republike neveljavna, ker ni bila uradno objavljena v Uradnem listu Evropskih skupnosti v smislu člena 58 Akta o pogojih pristopa?


text:
 9.7.2005
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 171/13
 YHTEISÖJEN ENSIMMÄISEN OIKEUSASTEEN TUOMIOISTUIMEN TUOMIO,
 11 päivänä toukokuuta 2005,
 yhdistetyissä asioissa T-111/01 ja T-133/01, Saxonia Edelmetalle GmbH ja Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte (ZEMAG) GmbH vastaan Euroopan yhteisöjen komissio (1)
 (Valtiontuki - Rakenneuudistus - Valtiontuen väärinkäyttö - Tuen takaisinperintä - EY 88 artiklan 2 kohta - Asetus (EY) N:o 659/1999)
 (2005/C 171/21)
 Oikeudenkäyntikieli: saksa
 Yhdistetyissä asioissa T-111/01 ja T-133/01, Saxonia Edelmetalle GmbH, kotipaikka Haslbrücke (Saksa), edustajanaan asianajaja P. von Woedtke, ja J. Riedemann selvitystilassa olevan ZEMAG GmbH:n, kotipaikka Zeitz (Saksa), pesänhoitajana, edustajanaan asianajaja U. Vahlhaus, prosessiosoite Luxemburgissa, vastaan Euroopan yhteisöjen komissio, asiamiehinään V. Kreuschitz ja V. Di Bucci, prosessiosoite Luxemburgissa, jossa yhteisöjen ensimmäisen oikeusasteen tuomioistuinta vaaditaan kumoamaan valtiontuesta, jonka Saksa on toteuttanut EFBE Verwaltungs GmbH & Co. Management KG:n hyväksi (nykyisin Lintra Beteiligungsholding GmbH, yhdessä Zeitzer Maschinenin, Anlagen Geräte GmbH:n, LandTechnik Schlüter GmbH:n, ILKA MAFA Kältetechnik GmbH:n, SKL Motoren und Systembautechnik GmbH:n, SKL Spezialapparatebau GmbH:n, Magdeburger Eisengießerei GmbH:n, Saxonia Edelmetalle GmbH:n ja Gothaer Fahrzeugwerk GmbH:n kanssa), 28 päivänä maaliskuuta 2001 tehdyn komission päätöksen 2001/673/EY (EYVL L 236, s. 3), yhteisöjen ensimmäisen oikeusasteen tuomioistuin (laajennettu ensimmäinen jaosto), toimien kokoonpanossa: presidentti B. Vesterdorf sekä tuomarit M. Jaeger, P. Mengozzi, M. E. Martins Ribeiro ja F. Dehousse, kirjaaja: hallintovirkamies D. Christensen, on 11.5.2005 antanut tuomion, jonka tuomiolauselma on seuraava:
 1
 Valtiontuesta, jonka Saksa on toteuttanut EFBE Verwaltungs GmbH & Co. Management KG:n hyväksi (nykyisin Lintra Beteiligungsholding GmbH, yhdessä Zeitzer Maschinenin, Anlagen Geräte GmbH:n, LandTechnik Schlüter GmbH:n, ILKA MAFA Kältetechnik GmbH:n, SKL Motoren und Systembautechnik GmbH:n, SKL Spezialapparatebau GmbH:n, Magdeburger Eisengießerei GmbH:n, Saxonia Edelmetalle GmbH:n ja Gothaer Fahrzeugwerk GmbH:n kanssa), 28 päivänä maaliskuuta 2001 tehdyn komission päätöksen 2001/673/EY 3 artikla kumotaan siltä osin kuin Saksan liittotasavalta on siinä velvoitettu perimään takaisin Saxonia Edelmetalle GmbH -nimiseltä yhtiöltä 3 195 559 DEM korkoineen ja Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte (ZEMAG) GmbH -nimiseltä yhtiöltä 6 496 271 DEM:n suuruinen tuki korkoineen.
 2
 Kanne hylätään muilta osin.
 3
 Komissio velvoitetaan korvaamaan oikeudenkäyntikulut, mukaan lukien asiaan T-111/01 liittyvää välitoimimenettelyä koskevat kulut.
 (1) EYVL C 227, 11.8.2001.


text:
„Microsoft Office“ produktų palaikymo trukmės informacija
 „Microsoft Office“ produktų palaikymo trukmės informacijaSužinokite „Microsoft Office“ produkto (Word, Office, Outlook, Access, Excel, Powerpoint, Publisher, Office for Mac, Lync) palaikymo trukmę.Jei jūsų produkto šiame sąraše nėra, palaikymo informacijos ieškokite puslapyje Papildomi produktai arba Senesni produktai.2007 Microsoft Office Servers Service Pack 12007 Microsoft Office Servers Service Pack 22007 Microsoft Office Suite Service Pack 12007 Microsoft Office Suite Service Pack 22007 Microsoft Office Suite Service Pack 3Access 2000 Standard EditionAccess 2002 Standard EditionAccess 2003Access 2007Access 2010Access 2013Access 95 Standard EditionAccess 97 Standard EditionAccess 97 Upsizing ToolsAudit and Control Management Server 2013Data Analyzer 2002 Standard EditionEntourage 2001 for Mac Special EditionEntourage X for MacExcel 2000 Standard EditionExcel 2001 for MacExcel 2002 Standard EditionExcel 2003Excel 2004 for MacExcel 2008 for MacExcel 2010Excel 2013Excel Home and Student 2010Excel 95 Standard EditionExcel 97 Standard EditionExcel 98 for MacintoshExcel 98 Standard EditionExcel X for MacExcel 2011 for Mac FAST Search Server 2010 for SharePointFAST Search Server 2010 for SharePoint Internet Sites FrontPage 2000 Standard EditionFrontPage 2002 Standard EditionFrontPage 2003FrontPage 97 Standard EditionFrontPage 98 Standard EditionGroove Server 2010InfoPath 2003InfoPath 2010InfoPath 2013Learning Essentials 1.5 for OfficeLearning Essentials for Office 2.0Lync 2010 Lync 2013Lync Meeting RoomLync Phone EditionLync Server 2013 Software Development KitLync for Mac 2011 Office 2000 Developer EditionOffice 2000 Premium EditionOffice 2000 Professional EditionOffice 2000 Proofing Tools Standard EditionOffice 2000 Service Pack 1Office 2000 Service Pack 2Office 2000 Service Pack 3Office 2000 Small Business EditionOffice 2000 Standard EditionOffice 2000 Web ComponentsOffice 2000 Web Components in Office XPOffice 2001 for MacOffice 2003 Proofing ToolsOffice 2003 Service Pack 1Office 2003 Service Pack 2Office 2003 Service Pack 3Office 2003 Web ComponentsOffice 2003 Web Components for the 2007 Microsoft Office systemOffice 2004 for Mac Professional EditionOffice 2004 for Mac Standard EditionOffice 2004 for Mac Student and Teacher EditionOffice 2008 for MacOffice 2008 for Mac Business EditionOffice 2008 for Mac Service Pack 2Office 2008 for Mac Home and Student EditionOffice 2008 for Mac Special Media EditionOffice 2013 Service Pack 1Office 95 Professional EditionOffice 95 Standard EditionOffice 95bOffice 97 Developer EditionOffice 97 Professional EditionOffice 97 Service Pack 1Office 97 Service Pack 2Office 97 Small Business EditionOffice 97 Standard EditionOffice 98 for MacintoshOffice 98 Macintosh Edition GoldOffice Access 2007Office Accounting Express 2007Office Accounting Professional 2007Office Accounting Express 2008Office Accounting Express 2009Office Accounting Express 2009 Service Pack 1Office Accounting Professional 2008Office Accounting Professional 2009Office Accounting Standard 2008Office Basic 2007Office Basic Edition 2003Office Business Scorecard Manager 2005Office Communicator 2005Office Communicator 2007Office Communicator 2007 R2Office Communicator 2007 R2 Phone EditionOffice Communicator 2007 Phone EditionOffice Communicator Mobile 1.0Office Communications Server 2007 Standard EditionOffice Communications Server 2007 Enterprise EditionOffice Communicator 2011 for MacOffice Enterprise 2007Office Excel 2007Office Excel 2007 (Home and Student version)Office Groove 2007Office Home and Business 2013Office Home and Student 2007Office Home and Student 2013Office InfoPath 2007Office InterConnect 2004Office InterConnect 2007 Service Pack 1Office Professional 2010Office Professional 2013Office Professional Academic 2010Office Professional Plus 2010Office Professional Plus 2013Office Standard 2010Office Standard 2013Office Starter 2010Office for Mac 2011Office for Mac 2011 Service Pack 1Office for Mac 2011 Service Pack 2Office for Mac 2011 Service Pack 3Office for Mac Academic 2011Office for Mac Home and Business 2011Office for Mac Home and Student 2011Office for Mac Home and Business 2011 Home Use ProgramOffice OneNote 2007Office OneNote 2007 (Home and Student version)Office Outlook 2007Office Outlook 2007 with Business Contact ManagerOffice Outlook 2007 with InterconnectOffice PowerPoint 2007Office PowerPoint 2007 (Home and Student version)Office Professional 2007Office Professional Edition 2003Office Professional Enterprise Edition 2003Office Professional Plus 2007Office Project 2003 Service Pack 2Office Project 2003 Service Pack 3Office Project 2007 Service Pack 1Office Project 2007 Service Pack 2Office Project 2007 Service Pack 3Office Project Portfolio Server 2007Office Project Portfolio Server 2007 Service Pack 1Office Project Professional 2007Office Project Server 2007Office Project Standard 2007Office Publisher 2007Office SharePoint Designer 2007Office SharePoint Designer 2007 Service Pack 1Office Small Business 2007Office Small Business Edition 2003Office Standard 2007Office Standard Edition 2003Office Student and Teacher Edition 2003Office Ultimate 2007Office Visio 2007 Service Pack 1Office Visio Professional 2003Office Visio Professional 2007Office Visio Standard 2003Office Visio Standard 2007Office Word 2007Office Word 2007 (Home and Student version)Office X for Mac Standard EditionOffice X for Mac Student and Teacher EditionOffice XP Developer EditionOffice XP Professional EditionOffice XP Professional Edition with Microsoft FrontPage 2002Office XP Proofing Tools Standard EditionOffice XP Service Pack 1Office XP Service Pack 2Office XP Service Pack 3Office XP Standard EditionOffice XP Standard Enterprise EditionOffice XP Web ComponentsOffice XP Web Components in Office 2003OneNote 2003OneNote 2003 Service Pack 1OneNote 2003 Service Pack 2OneNote 2003 Service Pack 3OneNote 2010OneNote 2013OneNote Home and Student 2010Outlook 2000 Standard EditionOutlook 2002 Standard EditionOutlook 2003Outlook 2010Outlook 2010 with Business Contact ManagerOutlook 2011 for Mac Outlook 2013Outlook 97 Standard EditionOutlook 98 Standard EditionPerformancePoint Server 2007 32-bitPerformancePoint Server 2007 64-bitPerformancePoint Server 2007 Service Pack 1 PerformancePoint Server 2007 Service Pack 2 PerformancePoint Server 2007 Service Pack 3PerformancePoint 2007 Management ReporterPersonal Portfolio 2002PhotoDraw 2000 Standard EditionPhotoDraw 2000.2 Standard EditionPowerPoint 2000 Standard EditionPowerPoint 2001 for MacPowerPoint 2002 Standard EditionPowerPoint 2003PowerPoint 2004 for MacPowerPoint 2008 for MacPowerPoint 2010PowerPoint 2011 for Mac PowerPoint 2013PowerPoint 95 Standard EditionPowerPoint 97 Standard EditionPowerPoint 98 for Macintosh ViewerPowerPoint Home and Student 2010PowerPoint X for MacProject 2000 Standard EditionProject 2002 Professional EditionProject 2002 Standard EditionProject 2010 Service Pack 1Project 2010 Service Pack 2Project 98 Standard EditionProject Professional 2003Project Professional 2013Project Server 2003Project Server 2003 Service Pack 1Project Server 2003 Service Pack 2aProject Server 2003 Service Pack 3Project Server 2010 Project Standard 2003Project Professional 2010 Project Standard 2010 Project Standard 2013Publisher 2000 Standard EditionPublisher 2002 Standard EditionPublisher 2003Publisher 2003 with Digital ImagingPublisher 2010Publisher 2013Publisher 95 Standard EditionPublisher 97 Standard EditionPublisher 98 Standard EditionSearch Server 2010Search Server 2010 ExpressSharePoint Designer 2007SharePoint Designer 2007 Service Pack 1SharePoint Designer 2007 Service Pack 2SharePoint 2010 for Internet Sites EnterpriseSharePoint 2010 for Internet Sites StandardSharePoint 2010 for Internet Sites EnterpriseSharePoint 2010 for Internet Sites StandardSharePoint Designer 2010SharePoint Designer 2013SharePoint Server 2010SharePoint Workspace 2010Small Business Accounting 2006Visio 2000 Enterprise EditionVisio 2000 Professional EditionVisio 2000 Service Pack 2Visio 2000 Service Release 1Visio 2000 Standard EditionVisio 2000 Technical EditionVisio 2002 Professional EditionVisio 2002 Professional Edition Service Release 1Visio 2002 Service Pack 2Visio 2002 Standard EditionVisio 2002 Standard Edition Service Release 1Visio 2003 Service Pack 1Visio 2003 Service Pack 2Visio 2003 Service Pack 3Visio 2007 Service Pack 1Visio 2007 Service Pack 2Visio 2007 Service Pack 3Visio 2010 Service Pack 1Visio 2010 Service Pack 2Visio 4.0 StandardVisio 5.0 EnterpriseVisio 5.0 ProfessionalVisio 5.0 StandardVisio 5.0 TechnicalVisio Enterprise Network ToolsVisio Professional 2003Visio Standard 2003Visio Premium 2010Visio Professional 2010Visio Professional 2013Visio Standard 2010Visio Standard 2013Word 2000 Standard EditionWord 2001 for MacWord 2002 Standard EditionWord 2003Word 2004 for MacWord 2008 for MacWord 2010Word 2011 for Mac Word 2013Word 95 Standard EditionWord 97 Standard EditionWord 98 for MacintoshWord Home and Student 2010Word X for MacJei jūsų produkto šiame sąraše nėra, palaikymo informacijos ieškokite puslapyje Papildomi produktai arba Senesni produktai. Paskutinė peržiūra : 2014 m. liepos 31 d.


type: wikipedia

text:
Västromerska riket (latin: Imperium Romanum Pars Occidentalis) eller Västrom är en historiografisk term för det romerska kejsardömets västligare provinser under de perioder då de administrerades av en separat kejsare från de östligare provinserna, då kallade det Östromerska riket. "Västromerska riket" och "Östromerska riket" är inte samtida termer, utan mer moderna benämningar för två stater som var de facto självständiga, men det fanns egentligen ingen punkt då romarna själva såg kejsardömet som indelat i två separata stater, snarare en enda stat som regerades över av två kejsare på grund av nödvändighet (mer än en kejsare åt gången var inte ett okänt koncept i romarriket).
 Idén om att riket omöjligen kunde kontrolleras av endast en kejsare etablerades av Diocletianus efter ett flertal inbördeskrig och det kaos som uppstått till följd av romerska krisen på 200-talet. Konceptet förverkligades i romersk lag då tetrarkin introducerades 285. Den västliga rikshalvan kom att periodvis återinkorporeras i den östliga och återskapas fram till 395 då delningen blev permanent i och med delningen mellan Theodosius I:s söner Honorius och Arcadius. Denna delning hade säkerligen likt tidigare delningar i väst och öst inte varat permanent om det inte varit för de senare invasionerna av diverse germanska folk och dessas effekt på det västromerska riket.
 Allt eftersom de provinser som Västromerska riket kontrollerade gradvis försvann ur romarnas grepp reducerades också den makt som den västromerske kejsaren kunde frambringa. Den siste kejsaren att härska i Italien, Romulus Augustulus, var knappt mer än en "marionettkejsare" för de germaner som egentligen hade kontrollen över Italien och avsattes 476 av germaner under ledning av Odovakar. 476 är det år i traditionell europeisk historieskrivning som markerar slutet för det Västromerska riket och början på medeltiden.
 Historia
 Tetrarkin och bakgrund
 Tetrarkin var det regeringssystem som skapades av den romerske kejsaren Diocletianus efter romerska krisen på 200-talet, en period av inbördeskrig och politisk instabilitet som nästan innebar slutet för romarriket. Diocletianus ansåg att romarriket hade växt för stort för att effektivt kunna kontrolleras av en enda central regering med en kejsare. Särskilt nyheter och transport kunde vara problem då det kunde ta lång tid (för lång tid i vissa fall) för nyheter om t.ex. en attack att nå huvudstaden. Att istället dela upp kejsardömet i mindre administrativa enheter under egna kejsare, men ändå som del av ett och samma rike, genomfördes av Diocletianus 285 och fullbordades med Maximianus tillträde som Augustus över de västliga provinserna. Västroms huvudstad blev Mediolanum (dagens Milano), staden Rom hade sedan länge slutat vara den centrala huvudstad det varit under tidigare århundraden och var egentligen endast viktigt rent symboliskt. Huvudstadens byte hade också som avsikt att flytta administrationen och regeringen närmare gränsen, då Västrom i stort sett genomgick konstanta krig och kejsaren behövde ha nyheter om vad som föregick kring rikets gränser snabbt.
 Tetrarkin kom att upplösas av Konstantin den store när denne tog kontroll över hela romarriket, men det delades återigen efter dennes död, bara för att senare återförenas. En sådan process genomgicks ett par gånger, med kejsare som tog och förlorade makten, innan den slutgiltiga delningen 395.
 Den slutgiltiga delningen
 Kejsaren Theodosius I var den siste romerske kejsare som regerade över båda rikshalvorna. Efter att ha besegrat den Västromerske kejsaren Eugenius år 394 hade han kontroll över både Väst och Öst mycket kort till sin död 395, varpå hans två söner ärvde varsin hälft. Den yngre sonen Honorius ärvde Västrom och den äldre sonen Arcadius ärvde Östrom. Båda var fortfarande minderåriga och inte kapabla att regera effektivt över kejsardömet och andra regenter tog hand om rikenas politik fram till att de blivit gamla nog. Honorius placerades under Flavius Stilicho och Rufinus blev regent för Arcadius. Dessa två var bittra rivaler och deras oförmåga att komma överens utnyttjades av den visigotiska ledaren Alarik I som gjorde uppror efter Theodosius I:s död. Ingen av de två regenterna kunde få upp tillräckligt starka styrkor för att besegra Alarik och båda försökte använda honom mot den andra halvan. Alarik försökte själv etablera ett eget territorium, men lyckades aldrig.
 Stilicho försökte försvara Italien och drog tillbaks trupper från fronten vid floden Rhen, vilket lät germaner, bland annat Vandalerna, Alanerna och Sveberna, att invadera i stora antal. Stilicho hade blivit relativt impopulär och mördades 408. Samtidigt som Östrom började en långsam återhämtning och befästning började Västrom kollapsa helt och hållet. 410 anföll och plundrade Alariks män staden Rom, som trots sin minskade betydelse fortfarande hade kvar sin symboliska vikt.
 Västroms nedgång och fall
 Det Västromerska riket var betydligt mer utspritt än det östromerska och inte lika urbaniserat. Östern var betydligt rikare då kejsare som Konstantin den store och Constantius II hade investerat mycket i österns ekonomi. Östrom hade råd med stora arméer av professionella soldater samt möjligheten att öka mängden soldater med inköpta legosoldater, en möjlighet som Västrom saknade. Även om de led svåra förluster kunde Östrom ofta betala sina fiender så att de höll sig borta. Konstantinopel var väl befäst och låg på flera viktiga handelsvägar, till skillnad från städer såsom Mediolanum och Ravenna.
 Västroms viktigaste militära område hade varit norra Gallien och fronten vid floden Rhen, men efter att Theodosius I tagit kontroll över riket behövdes soldater allt mer för att försvara Italien vilket innebar att armén inte kunde bidra med det skydd och militära stöd som behövdes mot de nordliga germanerna. Västroms resurser blev allt mer mindre och mindre och bristen på soldater tvingade regeringen att förlita sig på barbariska generaler mot betalning, som riket ofta hade svårigheter att betala. Detta ledde i sin tur att de lockade barbariska generaler och arméer med land för bosättning vilket i sin tur innebar att kejsardömet fick mindre skatt och blev mer och mer oförmöget att upprätthålla armén.
 Centralmakten blev allt svagare och Västrom förlorade snabbt kontrollen över sina gränser och provinser samt medelhavet. När väl vandalerna tagit kontrollen över Nordafrika, en av rikets viktigaste provinser och den huvudsakliga platsen för produktionen av det spannmål som konsumerades i Italien, kollapsade den romerska ekonomin och rikets institutioner gradvis.
 De sista försöken på en återgång till direkt västromersk kontroll utanför Italien och Illyrien genomfördes under kejsaren Majorianus, som återtog Gallien från upprorsmakare samt Hispania från Visigoterna, vilka han åter gjorde till foederati, under militära fälttåg år 459. Majorianus hade även planer på att återta Nordafrika från vandalerna och byggde en stor flotta på trehundra skepp för att invadera Afrika. Detta skrämde vandalerna så pass mycket att de förstörde landområden i Mauretanien, deras eget territorium, för att de misstänkte att romarna tänkte landstiga där. Planen, trots att den var väl förberedd, genomfördes aldrig då invasionsflottan förstördes av förrädare, troligen betalda av vandalerna. Majorianus avsattes, torterades och dödades av Ricimer, vars inflytande över Västrom var mycket stort, år 461, efter att Ricimer övertygat senaten om att detta var nödvändigt.
 475 drevs kejsaren Julius Nepos ut ur Ravenna av Orestes, en tidigare sekreterare för Attila, som utnämnde sin egen son Romulus Augustulus som kejsare. 476 vägrade Orestes ge germanen Odovakar och herulerna status som foederati vilket ledde till en invasion som slutade med Orestes död och Romulus Augustulus avsättning, Odovakar gjorde sig själv till härskare över Italien, nominellt vassal till Julius Nepos på order från den Östromerska kejsaren. Isolerade områden av "västromersk" kontroll fortsatte att existera efter 476, men Italien, Västroms kärna, var nu kontrollerad av barbarer och romarrikets kontroll över västra Europa var i princip över.
 Efter Västrom
 Det Västromerska rikets efterföljare och rumpstater
 Julius Nepos, den näst siste Västromerska kejsaren, tidigare avsatt till förmån för Romulus Augustulus, fortsatte att kalla sig för "kejsare" trots att han endast kontrollerade provinsen Dalmatia. Nepos fick skatt betald till sig från germanerna i Italien på order från den östromerske kejsaren Zeno, som erkände hans position som kejsare över Västrom. Det Västromerska riket fortsatte att existera efter 476 fram till 480, fast mer av ren formalitet än som den egentliga stat det en gång representerade. Efter Nepos död 480 fanns det i princip ingen romersk kontroll kvar över de områden som lagligen skulle omhändertas av den västliga kejsaren och Zeno, som insåg att romersk kontroll inte fanns kvar ens i Italien, förkunnade att det Västromerska riket var över och utnämnde sig själv som den enda romerska kejsaren. Han erkände även germanen Odovakar som dux av Italien ("Dux Italiae", "hertig av Italien"), senare utnämnde Odovakars germanska foederati Odovakar till kung över Italien, "Rex Italiae".
 Även Kungariket Soissons, beläget i nuvarande Frankrike, var en efterföljare till Västrom och leddes av Syagrius, militär överbefälhavare över Gallien, i ytterligare 10 år efter Italiens fall, fram tills 486. Han var känd hos germanerna som "Romarnas kung" och hävdade under hela sin regeringstid att han enbart ledde en romersk provins, inte ett självständigt rike. 486 invaderade frankerna under kung Klodvigs riket vilket ledde till dess slut och så småningom Syagrius död.
 Det finns även spår efter en möjlig efterföljande stat i den tidigare romerska provinsen Mauretania Caesariensis på sent 400-tal fram till sent 600-tal. En inristning från en fortifikation i ruinstaden Altava från år 508 identifierar en man vid namn Masuna som kung över "Regnum Maurorum et Romanarum", "Morernas och Romarnas kungarike". Det är dock oklart om hans kungarike var en direkt efterföljande stat till Västrom som lyckats motstå vandalerna eller om det först skapades då vandalernas makt över Nordafrika förtvinade. Det är möjligt att Masuna är samma person som "Massonas" som nämns som att ha allierat sig med det Östromerska riket mot vandalerna år 535. Det Mor-Romerska riket kallas oftast för "Kungariket Altava" efter den förmodade huvudstaden och levde kvar i en form eller en annan tills de islamska invasionerna av Nordafrika, även om hur "romerskt" riket egentligen var kan ifrågasättas.
 Bland de mer uppenbara efterföljande institutionerna kan positionen som påve tas upp, en ställning som har sitt ursprung i det romerska riket men som fortsatte även under "barbarernas" kontroll över Italien och än idag. Bland påvens titlar finns "Pontifex Maximus", den titel som tidigare använts för överhuvudena av den romerska religionen innan kristendomen blev statsreligion. Även den romerska senaten överlevde Västroms fall och dess auktoritet ökade till nivåer som den inte varit på länge under Odovakar och senare under ostrogoterna. Bland annat kan det nämnas att senaten år 498 installerade Symmachus som påve trots att både Kung Theoderik av Italien och den östromerska kejsaren Anastasius stödde den andra kandidaten, Laurentius. När exakt senaten försvann är oklart, det är känt att institutionen fanns kvar långt in på 500-talet, då de 578 och 580 skickade gåvor till den östromerska kejsaren Tiberius II i hopp om hjälp mot de invaderande Lombarderna. År 630 byggdes senatens hus, Curia Iulia, om till en kyrka under påven Honorius I, förmodligen med tillåtelse från den östromerska kejsaren Heraclius.
 Barbarrikena
 Termen "barbarrikena" refererar till de germanska riken som bildades i det territorium som tidigare tillhört Västrom. De markerar tillsammans med Västroms slut övergången från senantiken till medeltiden och ersatte gradvis det romerska systemet, främst i det tidigare västromerska prefekturerna Gallien och Italien, under 500- och 600-talet.
 Ett av de viktigare rikena under den tidiga medeltiden var Frankerriket, som på sikt skulle utvecklas till det Karolingiska riket under Karl den store på 800-talet (den förste att återigen använda sig av titeln "kejsare" i Västeuropa) och senare Kungariket Frankrike och det Tysk-romerska riket (som trots namnets antydan saknade egentlig koppling till det egentliga romerska riket). Även Visigoternas rike, Kungariket Italien (under ostrogoterna) och vandalriket var större och viktiga s.k. "barbarriken". Ostrogoternas Italien och Vandalernas rike återerövrades av Östrom på 550-talet och Visigoterna föll så småningom till Islams utbredning på 700-talet.
 Dessa riken var till en början foederati, riken bildade för att kunna utnyttja germanernas krigare i utbyte mot rätten att bosätta sig inom rikets gränser, och var nominellt vasaller och klientstater till den västromerska kejsaren, även om de var de facto självständiga. Även efter Västroms fall såg de sig själva i alla fall nominellt som romerska vasaller, då till den kvarvarande östromerske kejsaren. Bland annat var det vanligt att "barbarrikena" fortsatte mynta mynt i den östromerske kejsarens namn långt in på 500-talet för att bevara någon form av kontinuitet. Relationerna mellan barbarrikena och den romerska administrationen var inte nödvändigtvis dåliga, exempelvis gavs frankernas kung Klodvig titeln konsul av den östromerska kejsaren Anastasios I efter Slaget i Vouillé år 507. Kopplingarna och relationerna mellan "barbarrikena" och den östromerska administrationen blev allt svagare allt eftersom tiden gick och verkar i stort sett varit försvunna under 600- och 700-talet då dessa riken övergick till det system av feodalism som är karaktäristiskt för den europeiska medeltiden
 Det östromerska riket
 Det östromerska riket, ofta benämnt som det "bysantinska riket" efter det västromerska rikets fall för att skilja på antikens Rom och den medeltida staten, fortsatte i dagens Grekland och Turkiet fram tills 1453, då det blev erövrat av osmanerna i och med Konstantinopels fall.
 Under 500-talet, under kejsaren Justinianus I, återtog det östromerska riket stora delar av det tidigare västromerska riket, inklusive Nordafrika och Italien (även staden Rom och Västroms tidigare huvudstad Ravenna) men på grund av åtskilliga orsaker, bland annat den sköra politiska situationen i Östroms hjärtland (dagens Grekland och Turkiet), den justinianska pesten och åtskilliga krig på olika fronter förlorades de västliga provinserna återigen, fast denna gång betydligt mer gradvis. Det östromerska/bysantinska riket regerade fortfarande över delar av Italien fram till sent 1000-tal.
 Försök till återupprättning
 Sedan rikets fall under sent 400-tal genomfördes åtskilliga försök att återigen upprätta en "kejsare i väst". Det tidigaste försöket att åter kröna en västromersk kejsare var troligen då ostrogoterna erbjöd att göra den östromerska generalen Belisarius till västlig kejsare. Belisarius hade under flera år stridit mot germaner i det tidigare västromerska riket på order från kejsaren Justinianus för att genomföra Restauratio imperii, att återföra de förlorade västliga provinserna till romersk kontroll. Belisarius hade redan erövrat Nordafrika från vandalerna och tagit stora delar av Italien (inklusive staden Rom) i kejsarens namn och belägrade den ostrogotiska (och tidigare västromerska) huvudstaden Ravenna år 540. Ostrogoterna försökte undvika att förlora sitt rike genom att erbjuda Belisarius titeln "västromersk kejsare" och att svära sin trohet till honom. Belisarius låtsades acceptera för att kunna gå in i staden, och marscherade in med sina soldater. Erbjudandet hade gjort kejsaren Justinianus misstänksam, då dennes avsikt var att ett enat romerskt rike skulle kontrollera de tidigare provinserna, och han beordrade att Belisarius skulle återvända österut. Belisarius återvände till öst med goternas skatter, deras infångade krigare och deras kung Witigis.
 Vid slutet av den östromerska kejsaren Tiberius II:s regeringstid år 582 hade kejsardömet fortfarande kontroll över relativt stora delar av det tidigare västromerska riket efter Justinianus erövringar. Mycket av Italien, Spanien och Nordafrika kontrollerades fortfarande av kejsaren i Konstantinopel. Tiberius valde två personer, generalen Mauricius och Germanus, guvernör över Afrika, till sina Caesar och gifte bort två döttrar till dem. Germanus hade tydliga kopplingar till de västligare provinserna och Mauricius hade kopplingar till de östligare. Det är möjligt att Tiberius hade planer på att dela sitt rike mellan båda vid sin död och på så sätt återupprätta konceptet om en västlig och en östlig administrativ indelning av kejsardömet. Om dessa planer fanns förverkligades de aldrig. Vid Tiberius död ärvde Mauricius hela riket då Germanus vägrat ta tronen.
 Påven Leo III:s kröning av Karl den Store av frankerna som "kejsare över romarna" år 800 kan ses som ett försök att återupprätta en västromersk stat, men genomfördes snarare i ett försök att skapa ett enat kristet rike i Västeuropa och minska den östromerska statens inflytande över kontinentens västligare delar. Karl den Stores rike gick under många namn under sin tid, bland annat Universum regnum ("hela riket"), Romanorum sive Francorum imperium ("Romarnas och frankernas kejsardöme"), Romanum imperium ("det romerska kejsardömet") och även Imperium christianum ("det kristna kejsardömet"). Idag kallas riket oftast för det karolingiska riket. Långt efter det karolingiska rikets fall 888 kröntes Otto, kung över Tyskland och Italien, år 962 till Romanorum imperator ("romersk kejsare") av påven. Hans rike, Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicæ ("det heliga romerska riket av tysk nation") kallas oftast för det tysk-romerska riket. Båda dessa riken kan ses som försök att upprätta en mer eller mindre enad kristen stat i Västeuropa, inte helt olikt det Västromerska riket. Den konstantinska donationen, ett förfalskat dokument gjort av påvarna på 700-talet för att stärka sin auktoritet, påstods ha skrivits av kejsaren Konstantin den store på 300-talet och skulle gett påven auktoritet som västromersk kejsare och möjligheten att kröna nya sådana och spelade en central roll inom Karl den Stores och Otto I:s kröningar. Att dokumentet var förfalskat innebär att påven egentligen inte hade auktoritet att kröna någon till "romersk kejsare", men påvens centrala roll inom kristendomen och de nya "romerska rikenas" styrka gjorde det svårt för samtida stater att ifrågasätta detta, även om den östromerska, eller "bysantinska", staten vägrade erkänna någon av de nya kejsarna som "romerska".
 Västromerska kejsare
 Tetrarkin (286–313)
 Maximianus år 286–305
 Constantius I Chlorus år 293–305
 Constantius I Chlorus år 305–306
 Severus II år 305–306
 Severus II år 306–307
 Konstantin den store år 306–313
 Maxentius/Maximianus år 307–308
 Licinius år 308–313
 Maxentius år 308–312 (troninkräktare)
 Domitius Alexander år 308–309 (troninkräktare)
 Den konstantinska dynastin (313–363)
 Konstantin den store år 306–337 (kejsare över hela det romerska kejsardömet 324–337)
 Konstantin II år 337–340 (kejsare över Gallien, Britannien och Hispania)
 Constantius II år 337–361 (kejsare över östromerska riket 337–353, kejsare över hela kejsardömet 353–360)
 Constans år 337–350 (kejsare över Italien och Afrika 337–340, kejsare över hela Västrom 340–350)
 Magnentius år 350–353 (troinkräktare)
 Julianus Apostata år 355–363 (kejsare över Västrom 355–361, kejsare över hela kejsardömet 361–363)
 Icke-dynastiska (363–364)
 Jovianus år 363–364
 Den valentinianska dynastin (364–392)
 Valentinianus I år 364–375
 Gratianus år 367–375 (medkejsare)
 Gratianus år 375–383
 Valentinianus II år 375–383 (medkejsare)
 Valentinianus II år 383–392
 Magnus Maximus år 383–388 (troninkräktare)
 Icke-dynastiska (392–394)
 Eugenius år 392–394
 Den theodosianska dynastin (394–455)
 Theodosius I år 394–395 (kejsare över hela kejsardömet, den sista kejsare att regera över båda de administrativa delarna)
 Vid Theodosius I död 395 delades riket upp för sista gången mellan hans två söner Honorius och Arcadius. Den yngre sonen Honorius ärvde Västrom, som vid det här laget hade fått en allt mer minskad betydelse, och den äldre sonen Arcadius ärvde Östrom. Kejsardömet fortsatte som två separata, men sammanlänkade, administrativa indelningar fram tills Västroms fall. 395 ses därav oftast som den sanna början av det Västromerska riket, även om denna indelning och systemet bakom den hade existerat sedan 285.
 Honorius år 395–423
 Constantius III år 421 (medkejsare)
 Konstantin III år 407–411 (troninkräktare)
 Attalus år 409–410/414–415 (troninkräktare)
 Jovinus år 411–412 (troninkräktare)
 Valentinianus III år 425–455
 Joannes år 423–425 (troninkräktare)
 Icke-dynastiska - Västroms sista kejsare (455–480)
 Petronius Maximus år 455 (inte erkänd av Östrom)
 Avitus år 455–456 (inte erkänd av Östrom)
 Majorianus år 457–461
 Severus (Libius Severus) år 461–465 (inte erkänd av Östrom)
 Anthemius år 467–472
 Olybrius år 472 (inte erkänd av Östrom)
 Glycerius år 473–474 (inte erkänd av Östrom)
 Julius Nepos år 474–475 (i exil i Dalmatia 475–480)
 Romulus Augustulus år 475–476 (inte erkänd av Östrom)
 När det västromerska riket till slut föll år 476 återstod inte mycket av det stora territorium det regerat över mindre än 100 år tidigare. "Barbariska" stammar, främst germaner såsom öst- och västgoter, franker och vandaler kontrollerade stora delar av de landområden som tidigare kontrollerats direkt av romarna. Dessa, juridiskt sett vasaller till den romerska kejsaren, var egentligen fullständigt självständiga och kan inte ses som egentliga efterföljare till detta rike. Dock återstod delar av Västrom fortfarande efter att östgoterna tagit kontroll över Italien. Den näst-sista västromerska kejsaren Julius Nepos (som avsattes till förmån av Romulus Augustulus i Italien, som Nepos och Östrom hävdade var en troninkräktare sedan dess) härskade över provinsen Dalmatia fram tills sin död 480 och var nominellt överhuvudet över det östgotiska riket i Italien (som betalade tribut till honom) även om hans egentliga kontroll inte sträckte sig utanför Dalmatia. Han erkändes som västromersk kejsare av den östromerska kejsaren Zeno, och titeln som västromersk kejsare togs först ur bruk efter Nepos död.
 Se även
 Romerska kejsardömet
 Östromerska riket
 Västromerska rikets fall
 Folkvandringstiden
 Referenser
 Romerska rikets historia


text:
 Avis juridique important
 |
 52002PC0478
 Πρόταση Κανονισμού του Συμβουλίου για τροποποίηση του παραρτήματος του κανονισμού αριθ. 2042/2000 του Συμβουλίου σχετικά με την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές συστημάτων λήψης εικόνων για την τηλεόραση, καταγωγής Ιαπωνίας /* COM/2002/0478 τελικό */
 Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ Για τροποποίηση του παραρτήματος του κανονισμού αριθ. 2042/2000 του Συμβουλίου σχετικά με την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές συστημάτων λήψης εικόνων για την τηλεόραση, καταγωγής Ιαπωνίας(υποβληθείσα από την Επιτροπή)ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗΜε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1015/94 του Συμβουλίου (όπως τροποποιήθηκε στη συνέχεια), επεβλήθη οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων συσκευών λήψης εικόνων για την τηλεόραση, καταγωγής Ιαπωνίας. Το Συμβούλιο απέκλεισε συσγκεκριμένα από το πεδίο εφαρμογής του δασμού αντιντάμπινγκ τις συσκευές λήψης εικόνων που αριθμούνται στο παράρτημα του εν λόγω κανονισμού, οι οποίες κατατάσσονται στις επαγγελματικές συσκευές λήψης υψηλής τεχνολογίας και υπάγονται από τεχνικής άποψης στον ορισμό του προϊόντος του προαναφερθέντος κανονισμού αλλά δεν μπορούν να θεωρηθούν ως συσκευές τηλεοπτικής λήψης.Τον Σεπτέμβριο 2000, το Συμβούλιο, με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2042/2000, επιβεβαίωσε τον προαναφερθέντα οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ που επεβλήθη σύμφωνα με το άρθρο 11, παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 384/96 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 1995 για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο πρακτικών ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.Στη συνέχεια, η Επιτροπή έλαβε αιτήσεις από δύο Ιάπωνες παραγωγούς εξαγωγείς συσκευών λήψης εικόνων για την τηλεόραση για να προστεθούν ορισμένα μοντέλα επαγγελματικών συσκευών λήψης στο παράρτημα του κανονισμού 2042/2000 του Συμβουλίου και συνεπώς να εξαιρεθούν από την εφαρμογή του δασμού αντιντάμπινγκ.Ο συνημμένος κανονισμός του Συμβουλίου περιλαμβάνει λεπτομερέστερες πληροφορίες, βάσει των οποίων συνάγεται ότι τα υπό εξέταση μοντέλα αποτελούν διάδοχα μοντέλα των επαγγελματικών συσκευών λήψης εικόνων για την τηλεόραση οι οποίες είχαν προηγουμένως απαλλαγεί από τους δασμούς αντιντάμπινγκ και ότι πρέπει συνεπώς να περιληφθούν στο προαναφερθέν παράρτημα. Επίσης, παρέχεται λεπτομερής εξήγηση του λόγου για τον οποίο η εν λόγω εξαίρεση χορηγείται αποκλειστικά από την ημερομηνία παραλαβής της αίτησης από την Επιτροπή.Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ Για τροποποίηση του παραρτήματος του κανονισμού αριθ. 2042/2000 του Συμβουλίου σχετικά με την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές συστημάτων λήψης εικόνων για την τηλεόραση, καταγωγής ΙαπωνίαςΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,Έχοντας υπόψη:τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,τον κανονισμό (EΚ) αριθ. 384/96 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 1995 για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας [1],[1] ΕΕ L 56, 6.3.1996, σ. 1, όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (EΚ) αριθ. 2238/2000 (ΕΕ L 257, 11.10.2000, σ. 2).την πρόταση που υπέβαλε η Επιτροπή κατόπιν διαβουλεύσεων με τη συμβουλευτική επιτροπή,Εκτιμώντας τα εξής :1. ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ(1) Το Συμβούλιο, με τον κανονισμό (EΚ) αριθ. 1015/94 [2], επέβαλε οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές συστημάτων λήψης τηλεοπτικών εικόνων ("TCS") καταγωγής Ιαπωνίας.[2] ΕΕ L 111, 30.4.1994, σ.106 όπως τροποποιήθηκε τελευταία με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 176/2000 (ΕΕ L 22, 27.1.2000, σ. 29)(2) Με το άρθρο 1, παράγραφος 3, σημείο ε) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1015/94, το Συμβούλιο απέκλεισε συγκεκριμένα από το πεδίο εφαρμογής του δασμού αντιντάμπινγκ τις επαγγελματικές συσκευές λήψης εικόνων που απαριθμούνται στο παράρτημα του εν λόγω κανονισμού (εφεξής, "το παράρτημα"), οι οποίες κατατάσσονται στις επαγγελματικές συσκευές λήψης υψηλής τεχνολογίας και υπάγονται από τεχνικής άποψης στον ορισμό του προϊόντος, όπως αναφέρεται στο άρθρο 1 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1015/94, αλλά δεν μπορούν να θεωρηθούν ως συσκευές τηλεοπτικής λήψης.(3) Τον Οκτώβριο 1995, το Συμβούλιο, με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2474/95 [3], τροποποίησε τον προαναφερθέντα κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1015/95, ειδικότερα όσον αφορά τον ορισμό του ομοειδούς προϊόντος και όσον αφορά ορισμένα μοντέλα επαγγελματικών συσκευών λήψης που εξαιρούνται ρητά από την επιβολή του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ.[3] ΕΕ L 255, 25.10.1995, σ.11(4) Τον Οκτώβριο 1997, το Συμβούλιο, με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1952/97 [4], τροποποίησε τους συντελεστές του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ για δυο εταιρείες, τη Sony Corporation και την Ikegami Tsushinki, σύμφωνα με το άρθρο 12 του κανονισμού (EΚ) αριθ. 384/96 της 22ας Δεκεμβρίου 1995 για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (εφεξής, ο «βασικός κανονισμός»). Επιπλέον, το Συμβούλιο εξαίρεσε ρητά από το πεδίο εφαρμογής του δασμού αντιντάμπινγκ ορισμένα νέα μοντέλα επαγγελματικών συσκευών λήψης, προσθέτοντάς τα στο παράρτημα.[4] ΕΕ L 276, 9.10.1997, σ.20(5) Τον Ιανουάριο 1999 και 2000, το Συμβούλιο, με τους κανονισμούς (ΕΚ) αριθ. 193/1999 [5] και (ΕΚ) αριθ. 176/2000 [6], τροποποίησε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1015/94, προσθέτοντας στο παράρτημά του ορισμένα διάδοχα μοντέλα επαγγελματικών συσκευών λήψεως και εξαιρώντας τα με τον τρόπο αυτό από την εφαρμογή του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ.[5] ΕΕ L 22, 29.1.1999, σ. 10[6] ΕΕ L 22, 27.1.2000, σ. 29(6) Τον Σεπτέμβριο 2000, το Συμβούλιο, με τον κανονισμό (EΚ) αριθ. 2042/2000 [7], επιβεβαίωσε τους οριστικούς δασμούς αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν βάσει του κανονισμού 1015/94 (όπως αυτός τροποποιήθηκε στη συνέχεια) σύμφωνα με το άρθρο 11, παράγραφος 2 του βασικού κανονισμού.[7] ΕΕ L 244, 29.9.2000, σ. 38(7) Τον Ιανουάριο 2001 και τον Μάιο 2001, το Συμβούλιο, με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 198/2001 [8] και τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 951/2001 [9], επέφερε τις τελευταίες τροποποιήσεις στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2042/2000, προσθέτοντας στο παράρτημά του ορισμένα διάδοχα μοντέλα επαγγελματικών συσκευών λήψεως και εξαιρώντας τα με τον τρόπο αυτό από την εφαρμογή του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ.[8] ΕΕ L 30, 1.2.2001, σ.1[9] ΕΕ L 134, 17.5.2001, σ. 18(8) Τέλος, τον Σεπτέμβριο 2001, το Συμβούλιο, με τον κανονισμό (EΚ) αριθ. 1900/2001 [10], μετά από ενδιάμεση αναθεώρηση σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 3 του βασικού κανονισμού επιβεβαίωσε τους οριστικούς δασμούς αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν στον παραγωγό εξαγωγέα Hitachi Denshi Ltd.[10] ΕΕ L 261, 29.9.2001, σ. 3.2. ΕΡΕΥΝΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΝΕΑ ΜΟΝΤΕΛΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΛΗΨΗ¦Σ ΕΙΚΟΝΩΝ2.1. Διαδικασία(9) Δύο Ιάπωνες παραγωγοί/εξαγωγείς, τουτέστιν οι εταιρείες Victor Company of Japan Limited ("JVC) και Ikegami Tsushinki Co Ltd ("Ikegami"), ενημέρωσαν την Επιτροπή στις 17 Απριλίου 2001 και 12 Οκτωβρίου 2001 αντιστοίχως για την πρόθεσή τους να εισάγουν νέα μοντέλα επαγγελματικών συσκευών λήψεως στην κοινοτική αγορά, και ζήτησαν από την Επιτροπή να προστεθούν αυτά τα νέα μοντέλα επαγγελματικών συσκευών λήψεως και τα εξαρτήματά τους στο Παράρτημα, και κατά συνέπεια να εξαιρεθούν από την εφαρμογή των δασμών αντιντάμπινγκ.(10) Η Επιτροπή ενημέρωσε σχετικά τον κοινοτικό κλάδο παραγωγής και άρχισε έρευνα με σκοπό να προσδιοριστεί κατά πόσο τα υπό εξέταση προϊόντα εμπίπτουν στο πεδίο των δασμών αντιντάμπινγκ και κατά πόσο το λειτουργικό τμήμα του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2042/2000 πρέπει να τροποποιηθεί ανάλογα.2.2. Υπό εξέταση μοντέλα(11) Υποβλήθηκαν αιτήσεις για τα ακόλουθα συστήματα συσκευών λήψης εικόνων, με τις κατάλληλες τεχνικές πληροφορίες.(i) JVC- μονάδα τηλε-ελέγχου RM-P210E(ii) Ikegami- κεφαλή συσκευών λήψεως HDL-37E- κεφαλή συσκευών λήψεως HDL-10- κεφαλή συσκευών λήψεως HDL-40- μονάδα ελέγχου συσκευών λήψεως MA-400- μονάδα ελέγχου συσκευών λήψεως CCU-37- μονάδα ελέγχου συσκευών λήψεως CCU-10- μονάδα τηλε-ελέγχου RCU-400- μονάδα τηλε-ελέγχου RCU-240Α- προσαρμογέας συσκευών λήψεως CA-450Όλα τα προαναφερθέντα μοντέλα δηλώθηκαν ως εξαρτήματα επαγγελματικών συσκευών λήψεως που προορίζονται αποκλειστικά για την επαγγελματική αγορά βίντεο.2.3. Πορίσματα(12) Η Επιτροπή διεξήγαγε τεχνικό έλεγχο από τον οποίο προέκυψε ότι την τεχνολογική εξέλιξη των μοντέλων αυτών, οι διαφορές που διαπιστώθηκαν δεν επαρούσαν για την κατάταξη των υπό εξέταση μοντέλων ως συσκευές τηλεοπτικής λήψης εικόνων. Κατά συνέπεια, συνήχθη το συμπέρασμα ότι όλα τα υπό εξέταση μοντέλα πρέπει να εξαιρεθούν από το πεδίο των υφιστάμενων μέτρων αντιντάμπινγκ.(13) Η Επιτροπή ενημέρωσε τον κοινοτικό κλάδο παραγωγής και τον εξαγωγέα συσκευών λήψεως για τα πορίσματά της και τους έδωσε την ευκαιρία να γνωστοποιήσουν τις απόψεις τους. Βάσει των προαναφερθέντων και του γεγονότος ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη δεν αντέδρασαν στα συμπεράσματα της Επιτροπής, όλα τα μοντέλα και ο σχετικός εξοπλισμός που περιέχεται στην ανωτέρω αιτιολογική σκέψη 11 θεωρούνται ως επαγγελματικά συστήματα λήψης εικόνων. Με τα δεδομένα αυτά, εξυπακούεται ότι πρέπει να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής του δασμού αντιντάμπινγκ που επιβάλλεται στις συσκευές λήψης εικόνων, καταγωγής Ιαπωνίας, και κατ ́επέκταση πρέπει να τροποποιηθεί ανάλογα το παράρτημα.(14) Μετά τη γνωστοποίηση των παραπάνω πορισμάτων ένας εξαγωγέας παραγωγός συσκευών λήψεως, και ειδικά η εταιρεία Ikegami, ζήτησε οι συσκευές τις οποίες παράγει και εξάγει να εξαιρούνται αναδρομικά από τα ισχύοντα μέτρα αντιντάμπινγκ, ανεξάρτητα από την ημερομηνία εισαγωγής τους. Προέβαλε το επιχείρημα ότι εφόσον οι εν λόγω συσκευές λήψης θεωρούνται επαγγελματικά συστήματα, τα μέτρα αντιντάμπινγκ δεν πρέπει να εφαρμόζονται στις εισαγωγές που πραγματοποιήθηκαν πριν τη δημοσίευση του παρόντος κανονισμού.(15) Τα συστήματα λήψης εικόνων που αριθμούνται στο παράρτημα του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2042/2000 του Συμβουλίου δύνανται να εξαιρεθούν από τους δασμούς εφόσον θα έχει προσδιοριστεί με βεβαιότητα ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως συσκευές ραδιοτηλεοπτικής αναμετάδοσης. Ο προσδιορισμός αυτός γίνεται μόνο μετά από λεπτομερή εξέταση από τις υπηρεσίες της Επιτροπής των τεχνικών προδιαγραφών των υπό εξέταση συστημάτων λήψης εικόνων και στη συνέχεια τα εν λόγω συστήματα εξαιρούνται από τους δασμούς αποκλειστικά σε περίπτωση θετικής απόφασης όσον αφορά την συμπερίληψη των μοντέλων αυτών στο παράρτημα. Αντίστοιχα, η εξαίρεση από τους δασμούς θα ισχύει κανονικά μόνο μεταγενέστερα, δηλαδή από την ημερομηνία δημοσίευσης του τροποποιημένου παραρτήματος.(16) Ωστόσο, σε ειδικές περιπτώσεις, τα κοινοτικά όργανα θεώρησαν σκόπιμη την εξαίρεση από τους δασμούς αντιντάμπινγκ για ορισμένα επαγγελματικά συστήματα λήψης εικόνων, με αναδρομική ισχύ. Στις περιπτώσεις αυτές, τα μοντέλα των υπό εξέταση συσκευών είχαν εισαχθεί στην Κοινότητα αποκλειστικά στη χρονική περίοδο μεταξύ της αίτησης εξαίρεσης και της δημοσίευσης της σχετικής τροποποίησης του παραρτήματος. Συνεπώς, οι συναλλαγές αυτές ήταν εντοπίσιμες στο πλαίσιο της εξέτασης της Επιτροπής. Δεδομένων των ειδικών αυτών περιστάσεων, θεωρήθηκε ορθό να μην επιβληθεί δασμός στις εισαγωγές αυτές που πραγματοποιήθηκαν μετά την αίτηση εξαίρεσης.(17) Στην προκειμένη περίπτωση, ζητείται αναδρομική εφαρμογή του μέτρου ανεξάρτητα από την ημερομηνία των αρχικών εισαγωγών, μέτρο το οποίο θα ίσχυε συνεπώς και για τις εισαγωγές που είχαν πραγματοποιηθεί πριν την αίτηση εξαίρεσης. Η έρευνα έδειξε ότι ορισμένα μοντέλα συσκευών λήψης είχαν ήδη εισαχθεί πριν κατατεθεί η κατάλληλη αίτηση για εξαίρεση στην Επιτροπή, παρά το γεγονός ότι η εταιρεία Ikegami είχε προβάλει αρχικά το επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο δεν είχαν πραγματοποιηθεί, πριν την υποβολή της αίτησης, εισαγωγές μοντέλων που αποτελούσαν αντικείμενο της εν λόγω αίτησης.(18) Με τα δεδομένα αυτά, θεωρείται ότι η αναδρομική εφαρμογή του μέτρου δεν είναι δυνατό να ισχύσει για εισαγωγές οι οποίες πραγματοποιήθηκαν πριν την υποβολή αίτησης για εξαίρεση στην Επιτροπή. Οι εξαιρέσεις χορηγούνται βάσει θετικής απόφασης όσον αφορά την συμπερίληψη ορισμένων συσκευών λήψης εικόνων στο παράρτημα. Πράγματι, ο τύπος του υπό εξέταση συστήματος λήψης εικόνων δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί πριν τη γνωστοποίηση των τεχνικών προδιαγραφών που εκτίθενται στην εν λόγω αίτηση εξαίρεσης. Η Επιτροπή και τα κράτη μέλη δεν έχουν τρόπο ελέγχου της ακρίβειας της κατάταξης στον κωδικό της συνδυασμένης ονοματολογίας που πραγματοποιούν οι εξαγωγείς/παραγωγοί σχετικά με τα μοντέλα συσκευών λήψης εικόνων τα οποία δεν έχουν ακόμα υποπέσει στην αντίληψη της Επιτροπής. Συνεπώς, σε περίπτωση κατά την οποία η εξαίρεση από τους δασμούς χορηγείτο αναδρομικά από κάποια ημερομηνία πριν την ημερομηνία παραλαβής της αίτησης από την Επιτροπή, οι εξαγωγείς/παραγωγοί δεν θα διέτρεχαν κανένα κίνδυνο σε περίπτωση που θα επεδίωκαν να αποφύγουν την καταβολή του δασμού, εισάγοντας τα μοντέλα τους συσκευών λήψης εικόνων με ακατάλληλους κωδικούς ΣΟ, αποφεύγοντας έτσι το δασμό και υποβάλλοντας στη συνέχεια αίτηση εξαίρεσης από την ημερομηνία της πρώτης εισαγωγής, και αυτό σε περίπτωση που οι παρατυπίες υπέπιπταν στην αντίληψη των αρχών. Έτσι, ενώ γίνονται δεκτές οι αιτήσεις για αναδρομική εφαρμογή της εξαίρεσης από την ημερομηνία παραλαβής των αιτήσεων, δεν είναι δυνατό να επεκταθεί η αναδρομική ισχύς του μέτρου στις εισαγωγές που πραγματοποιήθηκαν πριν την υποβολή αίτησης, λαμβανομένου ιδίως υπόψη του σοβαρού κινδύνου καταστρατήγησης των μέτρων.(19) Ως εκ τούτου, αποφασίζεται η εξαίρεση από το δασμό αντιντάμπινγκ των εισαγωγών μοντέλων συσκευών λήψης εικόνων της εταιρείας Ikegami που αποτελούν αντικείμενο της παρούσας εξέτασης και που εισήχθησαν την ημερομηνία της παραλαβής της αίτησης εξαίρεσης από το δασμό αντιντάμπινγκ, δηλαδή την 12η Οκτωβρίου 2001, ή μεταγενέστερα.(20) Για τους ίδιους λόγους, αποφασίζεται η εξαίρεση από το δασμό αντιντάμπινγκ των μοντέλων συσκευών λήψης εικόνων της εταιρείας JVC, που αποτελούν αντικείμενο της παρούσας εξέτασης, από την ημερομηνία παραλαβής της αίτησης εξαίρεσης από την Επιτροπή, δηλαδή από την 17η Απριλίου 2001.ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:Άρθρο 1Το παράρτημα του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2042/2000 του Συμβουλίου αντικαθίσταται από το παράρτημα του παρόντος κανονισμού.Άρθρο 21. Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσής του στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.2. Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται στις εισαγωγές των ακόλουθων μοντέλων που παράγονται και εξάγονται προς την Ευρωπαϊκή Κοινότητα από τους παρακάτω εξαγωγείς/παραγωγούς, από την ημερομηνία παραλαβής από την Επιτροπή της σχετικής αίτησης εξαίρεσης από τον οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ για τα μοντέλα αυτά, που εκτίθενται παρακάτω:α) Ikegami Tsushinki Co Ltd από 12ης Οκτωβρίου 2001:- κεφαλή συσκευής λήψης HDL-37E- κεφαλή συσκευής λήψης HDL-10- κεφαλή συσκευής λήψης HDL-40- μονάδα ελέγχου συσκευής λήψης MA-400- μονάδα ελέγχου συσκευής λήψης CCU-37- μονάδα ελέγχου συσκευής λήψης CCU-10- μονάδα τηλε-ελέγχου RCU-400- μονάδα τηλε-ελέγχου RCU-240A- προσαρμογέας CA-450β) Victor Company of Japan Limited από 17ης Απριλίου 2001:- μονάδα τηλε-ελέγχου συσκευής λήψης RM-P210EΟ παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και εφαρμόζεται άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.Βρυξέλλες,Για το ΣυμβούλιοΟ ΠρόεδροςΠΑΡΑΡΤΗΜΑΚατάλογος επαγγελματικών συσκευών λήψης που δεν έχουν χαρακτηρισθεί ως συσκευές τηλεοπτικής λήψης και απαλλάσσονται από τα μέτρα>TABLE POSITION>