text:
 4.8.2020
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 252/12
 UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2020/1148 VAN DE COMMISSIE
 van 31 juli 2020
 tot vaststelling van de methodologische en technische specificaties overeenkomstig Verordening (EU) 2016/792 van het Europees Parlement en de Raad wat de geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen en van het indexcijfer van de huizenprijzen betreft
 (Voor de EER relevante tekst)
 DE EUROPESE COMMISSIE,
 Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
 Gezien Verordening (EU) 2016/792 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen en van de huizenprijzen en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad (1), en met name artikel 3, leden 6, 8, 9 en 10, artikel 4, lid 4, artikel 7, lid 6, en artikel 9, lid 4,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 Bij Verordening (EU) 2016/792 is een gemeenschappelijk kader vastgesteld voor de productie van het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen (HICP), het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen tegen constante belastingtarieven (HICP-CT), het indexcijfer van de prijzen van door de eigenaar bewoonde woningen (OOH), en het indexcijfer van de huizenprijzen (HPI).
 (2)
 Op grond van artikel 12, lid 3, van Verordening (EU) 2016/792 neemt de Commissie, voor zover verenigbaar met die verordening, de relevante bepalingen op van Verordening (EG) nr. 1749/96 van de Commissie (2), Verordening (EG) nr. 2214/96 van de Commissie (3), Verordening (EG) nr. 1687/98 van de Raad (4), Verordening (EG) nr. 2646/98 van de Commissie (5), Verordening (EG) nr. 1617/1999 van de Commissie (6), Verordening (EG) nr. 2166/1999 van de Raad (7), Verordening (EG) nr. 2601/2000 van de Commissie (8), Verordening (EG) nr. 2602/2000 van de Commissie (9), Verordening (EG) nr. 1920/2001 van de Commissie (10), Verordening (EG) nr. 1921/2001 van de Commissie (11), Verordening (EG) nr. 1708/2005 van de Commissie (12), Verordening (EG) nr. 701/2006 van de Raad (13), Verordening (EG) nr. 330/2009 van de Commissie (14), Verordening (EU) nr. 1114/2010 van de Commissie (15) en Verordening (EU) nr. 93/2013 van de Commissie (16) vastgesteld op grond van Verordening (EG) nr. 2494/95 (17), en beperkt zij voor zover nodig het totale aantal uitvoeringshandelingen.
 (3)
 De lidstaten moeten de gewichten van de sub-indexcijfers van de geharmoniseerde indexcijfers jaarlijks actualiseren. Daarom moeten voorschriften voor het afleiden van gewichten worden vastgesteld.
 (4)
 Aangezien het niet mogelijk is alle transacties van het doeluniversum van de HICP in acht te nemen, moeten er voorschriften voor het bepalen van de steekproef worden vastgesteld.
 (5)
 De HICP meet de ontwikkelingen van de consumentenprijzen. Om ervoor te zorgen dat het begrip “prijs” door de lidstaten op geharmoniseerde wijze wordt toegepast, moeten regels voor de behandeling van prijzen worden vastgesteld.
 (6)
 De HICP moet de zuivere prijswijziging meten, die niet door kwaliteitswijzigingen is beïnvloed. Daarom moeten er regels worden vastgesteld voor vervangingen en aanpassingen van de kwaliteit.
 (7)
 De geharmoniseerde indexcijfers zijn jaarlijkse kettingindexcijfers van het Laspeyres-type. Daarom moeten elementaire aggregaten worden gedefinieerd en moeten methoden worden gespecificeerd om waargenomen prijzen te combineren tot elementaire prijsindexcijfers.
 (8)
 Om de hoge kwaliteit van flashramingen van de HICP te waarborgen en om de Commissie (Eurostat) in staat te stellen de nodige aggregaten af te leiden, moeten de lidstaten die de euro als munt hebben, flash-ramingen indienen op basis van dezelfde uitsplitsing als de HICP.
 (9)
 De geharmoniseerde indexcijfers en de sub-indexcijfers daarvan die reeds zijn gepubliceerd, kunnen worden herzien. Daarom moeten de voorwaarden worden gespecificeerd waaronder herzieningen moeten worden uitgevoerd.
 (10)
 Om betrouwbare en vergelijkbare resultaten van alle lidstaten te verkrijgen, moet een gemeenschappelijk methodologisch kader voor het samenstellen van de HICP-CT worden vastgesteld en toegepast.
 (11)
 De lidstaten moeten het OOH-prijsindexcijfer en de HPI volgens een gespecificeerde uitsplitsing indienen.
 (12)
 De lidstaten moeten de Commissie (Eurostat) overeenkomstig de gespecificeerde uitwisselingsnormen en -procedures gegevens en metagegevens overleggen.
 (13)
 In het Europees statistisch systeem moeten praktische richtsnoeren en aanbevelingen worden opgesteld voor relevante kwesties in verband met HICP-metingen en samenstellingen, met name wat betreft de aanpassing van de kwaliteit, de opstelling van indexcijfers en de behandeling van prijzen.
 (14)
 De Verordeningen (EG) nr. 1749/96, (EG) nr. 2214/96, (EG) nr. 1687/98, (EG) nr. 2646/98, (EG) nr. 1617/1999, (EG) nr. 2166/1999, (EG) nr. 2601/2000, (EG) nr. 2602/2000, (EG) nr. 1920/2001, (EG) nr. 1921/2001, (EG) nr. 1708/2005, (EG) nr. 701/2006, (EG) nr. 330/2009, (EU) nr. 1114/2010 en (EU) nr. 93/2013 moeten worden ingetrokken.
 (15)
 De maatregelen waarin deze verordening voorziet, zijn in overeenstemming met het advies van het Comité voor het Europees statistisch systeem (ESS-comité),
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 HOOFDSTUK 1
 ALGEMENE BEPALINGEN
 Artikel 1
 Onderwerp
 Bij deze verordening worden uniforme voorwaarden vastgesteld voor de productie van:
 a)
 het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen (HICP) en het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen tegen constante belastingtarieven (HICP-CT), en
 b)
 het indexcijfer van de prijzen van door de eigenaar bewoonde woningen (OOH) en het indexcijfer van de huizenprijzen (HPI).
 Artikel 2
 Definities
 Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:
 1.
 “aandeel in de bestedingen”: een percentage van de totale monetaire consumptieve bestedingen van de huishoudens, zoals gespecificeerd in de bijlage;
 2.
 “sub-indexcijfergewicht”: het gewicht voor elke categorie van de Europese classificatie van individuele consumptie naar doel (ECOICOP), zoals vastgesteld in bijlage I bij Verordening (EU) 2016/792, opgenomen in de HICP;
 3.
 “doeluniversum” van de HICP: alle transacties die deel uitmaken van de monetaire consumptieve bestedingen van de huishoudens;
 4.
 “productaanbod” een product gespecificeerd door de kenmerken, het tijdstip en de plaats van aankoop en de voorwaarden van levering, en waarvoor een prijs wordt waargenomen;
 5.
 “homogeen product”: een reeks productaanbiedingen waarbij geen sprake is van significante kwaliteitsverschillen en waarvoor een gemiddelde prijs wordt berekend;
 6.
 “individueel product”: een productaanbod of een homogeen product;
 7.
 “doelsteekproef”: een reeks individuele producten die betrekking hebben op transacties uit het doeluniversum en waarvoor prijsgegevens moeten worden gebruikt voor de samenstelling van de HICP;
 8.
 “kwaliteitsverschil”: een verschil tussen de kenmerken, het tijdstip en de plaats van aankoop en de voorwaarden van levering van twee individuele producten, indien dit vanuit het oogpunt van de consument relevant is;
 9.
 “vervangend product”: een individueel product dat een ander individueel product in de doelsteekproef vervangt;
 10.
 “kwaliteitscorrectie”: een procedure om de waargenomen prijs van een vervangend product of van het te vervangen product te verhogen of te verlagen met de waarde van het kwaliteitsverschil tussen deze producten;
 11.
 “waargenomen prijs”: de consumentenprijs van een individueel product, zoals die door de lidstaat wordt gebruikt voor de berekening van de HICP;
 12.
 “geschatte prijs”: een prijs die is gebaseerd op een passende schattingsprocedure;
 13.
 “elementair aggregaat”: het kleinste aggregaat dat wordt gebruikt in een indexcijfer van het Laspeyres-type;
 14.
 “elementaire prijsindex”: een index voor een elementair aggregaat of een index voor een stratum binnen een elementair aggregaat;
 15.
 “transitiviteit”: het gegeven dat een index die de perioden a) en b) indirect vergelijkt via periode c), overeenstemt met een index die de perioden a) en b) rechtstreeks vergelijkt;
 16.
 “omkeerbaarheid in de tijd”: het gegeven dat de index tussen de perioden a) en b) gelijk is aan het omgekeerde van dezelfde index tussen de perioden b) en a);
 17.
 “vergoeding”: een gedeeltelijke of volledige betaling door de overheid of instellingen zonder winstoogmerk ten bate van huishoudens van goedgekeurde aankopen door huishoudens van specifieke producten zoals gedefinieerd in de punten 4.108 tot en met 4.110 van bijlage A bij Verordening (EU) nr. 549/2013 van het Europees Parlement en de Raad (18) (ESR 2010);
 18.
 “aansporing”: een vaak tijdelijke wijziging in de kenmerken van een individueel product, door de hoeveelheid van het product te verhogen, een ander individueel product gratis toe te voegen of de consument andere voordelen te bieden;
 19.
 “werkelijke premies”: de bedragen die zijn betaald voor een specifieke verzekeringspolis om gedurende een bepaalde periode verzekerd te zijn;
 20.
 “impliciet in rekening gebrachte vergoeding voor de dienst”: de output van de verzekeraars zoals gedefinieerd in punt 16.51 van bijlage A bij het ESR 2010;
 21.
 “uitkeringen schadeverzekering” uitkeringen als omschreven in punt 4.114 van bijlage A bij het ESR 2010;
 22.
 “seizoensgebonden product”: een individueel product dat volgens een terugkerend patroon slechts een deel van een jaar verkrijgbaar is of in significante hoeveelheden wordt gekocht. Voor elke maand wordt vastgesteld of het product in of buiten het seizoen is. Het seizoen kan per jaar verschillen;
 23.
 “gangbare prijs”: een geschatte prijs voor een seizoensgebonden product, niet zijnde een uitzonderlijke prijs zoals een opruimingsprijs aan het einde van het seizoen;
 24.
 “seizoensgebonden imputatiemethode”: een methode waarbij de prijzen van seizoensproducten buiten het seizoen worden geschat aan de hand van een contraseizoensschatting of een schatting alle seizoenen;
 25.
 “contraseizoensschatting”: een procedure om een geschatte prijs voor een seizoensgebonden product te verkrijgen, zodat:
 a)
 in de eerste maand buiten het seizoen een gangbare prijs van het vorige seizoen wordt gebruikt;
 b)
 in de volgende manden buiten het seizoen de geschatte prijs gelijk is aan de prijs van de voorgaande maand, gecorrigeerd met de gemiddelde verandering in de waargenomen prijzen van alle seizoensproducten in het seizoen in dezelfde groep, klasse, subklasse of hetzelfde aggregaat van de ECOICOP, op elk niveau onder de subklasse;
 26.
 “schatting alle seizoenen”: een procedure om een geschatte prijs voor een seizoensgebonden product te verkrijgen, zodat:
 a)
 in de eerste maand buiten het seizoen een gangbare prijs van het vorige seizoen wordt gebruikt;
 b)
 in de volgende maanden buiten het seizoen is de geraamde prijs gelijk aan de prijs van de voorgaande maand, aangepast door de gemiddelde verandering in waargenomen prijzen voor alle afzonderlijke producten in dezelfde groep, klasse, subklasse of hetzelfde aggregaat op elk niveau onder de subklasse;
 27.
 “seizoensgewichtenmethode”: een behandeling van seizoensgebonden producten waarbij gewichten voor seizoensgebonden producten buiten het seizoen nul zijn of op nul worden gesteld;
 28.
 “tarief”: een lijst van prijzen en voorwaarden voor een product dat is gedifferentieerd naargelang van de aangekochte hoeveelheden, het tijdstip van verbruik of de kenmerken van de kopers;
 29.
 “herziening”: een wijziging in de indexen of gewichten die door de Commissie (Eurostat) worden gepubliceerd. Een wijziging tussen de flashraming en de HICP voor dezelfde referentiemaand mag niet als een herziening worden aangemerkt;
 30.
 “voorlopige gegevens”: indexen of gewichten die een lidstaat naar verwachting in een volgende maand zal afronden;
 31.
 “overheidssector”: de centrale overheid, deelstaatoverheid, lokale overheid en socialezekerheidsfondsen, zoals gedefinieerd in de punten 2.113 tot en met 2.117 van bijlage A bij het ESR 2010;
 32.
 “productgebonden belastingen”: belastingen die verschuldigd zijn per eenheid van bepaalde goederen of diensten die worden geproduceerd of verhandeld, als omschreven in punt 4.16 tot en met 4.20 van bijlage A bij het ESR 2010;
 33.
 “individuele belastingen op het toepassingsgebied van de HICP-CT”: individuele productgebonden belastingen die verband houden met de consumptie van de huishoudens en die zijn opgenomen in de volgende categorieën, zoals gedefinieerd in tabel 9 (“Gedetailleerde ontvangsten en ontvangsten van sociale premies, uitgesplitst naar soort belasting of sociale bijdrage en ontvangende deelsector, met inbegrip van de lijst van belastingen en sociale premies volgens de nationale classificatie”) in bijlage B bij het ESR 2010:
 a)
 D.211 Belasting over de toegevoegde waarde (btw);
 b)
 D.2122e Belastingen op specifieke diensten;
 c)
 D.214a Accijnzen en verbruiksbelastingen (met uitzondering van die welke zijn opgenomen onder de belastingen op invoer);
 d)
 D.214d Belastingen op de registratie van auto’s;
 e)
 D.214e Vermakelijkheidsbelastingen;
 f)
 D.214 g Belastingen op verzekeringspremies;
 g)
 D.214h Overige belastingen op specifieke diensten;
 h)
 D.214l Overige productgebonden belastingen, n.e.g.
 HOOFDSTUK 2
 GEHARMONISEERD INDEXCIJFER VAN DE CONSUMPTIEPRIJZEN EN GEHARMONISEERD INDEXCIJFER VAN DE CONSUMPTIEPRIJZEN TEGEN CONSTANTE BELASTINGTARIEVEN
 Artikel 3
 Gewichten
 1. De lidstaten leiden de in de index voor het jaar t gebruikte gewicht van de sub-indexcijfers en de elementaire aggregaten als volgt af:
 a)
 Tot en met 31 december 2022 worden gegevens van de nationale rekeningen voor jaar t-2 en alle beschikbare en relevante informatie uit de budgetonderzoeken en andere gegevensbronnen gebruikt om de aandelen in de bestedingen van de subklasse te verkrijgen en deze te verdelen over de elementaire aggregaten van de subklasse. Vanaf 1 januari 2023 worden gegevens van de nationale rekeningen voor jaar t-2 gebruikt, die kunnen worden aangevuld met gegevens uit een recent budgetonderzoek en andere bronnen, om de aandelen in de bestedingen van de subklasse te verkrijgen en deze te verdelen over de elementaire aggregaten van de subklasse;
 b)
 De aandelen in de bestedingen voor jaar t-2 worden herzien en geactualiseerd zodat zij representatief zijn voor jaar t-1;
 c)
 De aandelen in de bestedingen voor de elementaire aggregaten worden aangepast met een passende prijswijziging tussen jaar t-1 en december van jaar t-1.
 2. De sub-indexcijfergewichten worden gedurende het volledige kalenderjaar constant gehouden.
 3. Het gewicht van een elementair aggregaat wordt gedurende het volledige kalenderjaar constant gehouden, tenzij de lijst van elementaire aggregaten binnen een subklasse wordt aangepast om rekening te houden met significante veranderingen in het doeluniversum.
 4. Het gewicht van de sub-indexcijfers voor elke afdeling, groep of klasse van de ECOICOP moet gelijk zijn aan de som van de indexcijfergewichten van de samenstellende categorie ervan. De som van alle sub-indexcijfergewichten op elk niveau van de ECOICOP is gelijk aan 1 000.
 5. Het sub-indexcijfergewicht voor elke subklasse is gelijk aan de som van de gewichten van de elementaire aggregaten van die subklasse.
 6. De sub-indexcijfergewichten die betrekking hebben op schadeverzekering worden afgeleid van de totale uitgaven van de huishoudens op basis van de kosten van impliciete dienstverlening.
 7. Consumptieve uitgaven die worden gefinancierd uit schadeverzekeringsuitkeringen, met inbegrip van rechtstreekse betalingen door de verzekeringsmaatschappijen, worden opgenomen in de sub-indexcijfergewichten van de betrokken ECOICOP-categorieën.
 Artikel 4
 Steekproeftrekking en representativiteit
 1. De lidstaten stellen een doelsteekproef samen, die representatief is voor het doeluniversum door elementaire aggregaten vast te stellen en individuele producten te selecteren voor deze elementaire aggregaten.
 2. Het aantal afzonderlijke producten en elementaire aggregaten hangt af van het gewicht van de subklasse en de variantie van de prijsbewegingen van de afzonderlijke producten die tot die subklasse behoren.
 3. De lidstaten zorgen ervoor dat de doelsteekproef in de loop van de tijd representatief blijft voor het doeluniversum door ten minste een jaarlijkse evaluatie en actualisering van de steekproef te verrichten en vervangende producten te kiezen.
 4. In de doelsteekproef worden producten waarvoor het aandeel in de bestedingen ten minste een deel per duizend bedraagt, opgenomen.
 Artikel 5
 Behandeling van prijzen
 1. De lidstaten gebruiken de waargenomen prijzen om de HICP op te stellen. Zij gebruiken geschatte prijzen uitsluitend voor de in de artikelen 9, 11 en 14 genoemde doeleinden.
 2. De waargenomen prijzen voor producten op het gebied van gezondheid, onderwijs en sociale bescherming zijn exclusief vergoedingen.
 3. Veranderingen in de waargenomen prijzen of voorwaarden van een tarief worden in de HICP weergegeven als prijswijzigingen.
 4. Indien de waargenomen prijzen aan een index zijn gekoppeld, worden de wijzigingen die het gevolg zijn van veranderingen in de index in de HICP weergegeven als prijswijzigingen.
 5. Indien het inkomen van het huishouden een voorwaarde is om de prijs vast te stellen, worden veranderingen in de waargenomen prijzen die het gevolg zijn van veranderingen in het inkomen van het huishouden, in de HICP weergegeven als prijswijzigingen.
 6. De voor verzekering waargenomen prijzen zijn werkelijke premies.
 7. Indien een individueel product gratis ter beschikking van de consument is gesteld en vervolgens een prijs in rekening wordt gebracht, wordt dit in de HICP weergegeven als een prijsstijging. Wanneer daarentegen een prijs in rekening is gebracht voor een individueel product dat vervolgens gratis ter beschikking wordt gesteld aan de consument, wordt dit in de HICP weergegeven als een prijsdaling.
 Artikel 6
 Kortingen en aansporingen
 1. De lidstaten houden rekening met de kortingen die:
 a)
 kunnen worden toegekend aan een individueel product, en
 b)
 direct kunnen worden verrekend op het moment van aankoop.
 Waar mogelijk wordt rekening gehouden met kortingen die alleen beschikbaar zijn voor een beperkte groep consumenten.
 2. Aansporingen worden behandeld overeenkomstig de artikelen 10 en 11.
 Artikel 7
 Vergoedingen voor diensten die worden uitgedrukt in een percentage van de transactiewaarde
 1. De HICP omvat kosten die rechtstreeks aan consumenten worden opgelegd in ruil voor de geleverde dienst en die kunnen worden uitgedrukt als een vaste vergoeding of een percentage van de transactieprijs. Indien de prijs van een dienst wordt vastgesteld als een percentage van de transactieprijs, wordt dat percentage, vermenigvuldigd met de prijs van een representatieve transactie, als waargenomen prijs gebruikt.
 2. Wijzigingen in de vergoeding voor de dienstverlening die het gevolg zijn van wijzigingen in de prijs van een representatieve transactie worden in de HICP weergegeven als prijswijzigingen.
 3. Als een wijziging in de prijs van een representatieve transactie niet kan worden gemeten, wordt deze geschat met behulp van een passend prijsindexcijfer.
 Artikel 8
 Waarneming van prijzen
 1. Een waargenomen prijs voor een goed wordt in de HICP opgenomen voor de maand waarin transacties tegen die prijs kunnen plaatsvinden.
 2. Een waargenomen prijs voor een dienst wordt in de HICP opgenomen voor de maand waarin het verbruik van de dienst kan beginnen.
 3. Indien de prijs van een dienst afhankelijk is van de tijd tussen de aankoop en het begin van de dienst, houden de lidstaten rekening met de prijzen die representatief zijn voor de aankoop van de dienst.
 4. De waargenomen prijzen hebben betrekking op ten minste één werkweek op, of rond, het midden van de maand.
 5. Indien bekend is dat de prijzen voor een individueel product binnen een maand volatiel zijn, hebben de waargenomen prijzen betrekking op meer dan één week.
 Artikel 9
 Schatting van prijzen
 1. Indien de prijs van een individueel product in de doelsteekproef niet kan worden waargenomen, wordt uiterlijk twee maanden lang een geschatte prijs gebruikt, waarna een vervangend product wordt gekozen. Dit lid is niet van toepassing op seizoensgebonden producten of andere individuele producten die naar verwachting weer beschikbaar zullen worden.
 2. Een eerder waargenomen prijs mag niet als geschatte prijs worden gebruikt, tenzij deze kan worden verantwoord als een passende schatting.
 Artikel 10
 Vervangingen
 1. De lidstaten kiezen een vervangend product dat vergelijkbaar is met het verdwijnende product, waarbij ervoor wordt gezorgd dat de doelsteekproef representatief blijft.
 2. De lidstaten kiezen geen vervangende producten op basis van een soortgelijke prijs.
 Artikel 11
 Kwaliteitscorrectie
 1. Indien er geen kwaliteitsverschil is tussen een vervangen product en het vervangende product, vergelijken de lidstaten de waargenomen prijzen rechtstreeks. Zo niet, passen de lidstaten een kwaliteitscorrectie toe.
 2. De lidstaten passen een kwaliteitscorrectie toe die gelijk is aan het volledige prijsverschil tussen het vervangen product in maand m-1 en het vervangende product in maand m, maar alleen indien dit kan worden verantwoord als een passende schatting van het kwaliteitsverschil.
 Artikel 12
 Elementaire prijsindexcijfers
 1. De prijzen van de afzonderlijke producten worden geaggregeerd om elementaire prijsindexcijfers te verkrijgen op basis van een van de volgende opties:
 a)
 een indexformule die transitiviteit garandeert. Het prijsindexcijfer van voorgaande perioden wordt niet herzien bij gebruik van transitieve indexformules, of
 b)
 een indexformule die omkeerbaarheid in de tijd garandeert en de prijzen van de afzonderlijke producten in de lopende periode met de prijzen van die producten in de basisperiode vergelijkt. De basisperiode mag niet vaak worden gewijzigd als deze verandering tot een significante schending van het transitiviteitsbeginsel leidt.
 2. Voor het verkrijgen van een prijsindexcijfer voor een elementair aggregaat van twee of meer elementaire prijsindexcijfers wordt gebruikgemaakt van een indexformule die consistent is met de in punt 1 beschreven waarden.
 Artikel 13
 Integreren van subindexcijfers na de referentieperiode voor het indexcijfer
 Eventuele subindexcijfers die na de referentieperiode in de HICP worden geïntegreerd, worden gekoppeld aan de maand december van een bepaald jaar en worden vanaf januari van het volgende jaar gebruikt.
 Artikel 14
 Seizoensgebonden producten
 Indien seizoensproducten in een steekproef worden opgenomen in een elementair aggregaat, gebruiken de lidstaten de seizoensgebonden imputatiemethode of de seizoensgewichtenmethode om een prijsindexcijfer voor dat aggregaat samen te stellen.
 Artikel 15
 Uitsplitsing van de flashraming
 De lidstaten die de euro als munt hebben, verstrekken de Commissie (Eurostat) flashramingen voor alle subindexcijfers in hun HICP.
 Artikel 16
 Definitief maken van voorlopige gegevens
 Wanneer een lidstaat subindexcijfers of hun gewichten als voorlopig verstrekt, moet hij deze definitief maken bij de vertrekking van de subindexcijfers van de daaropvolgende maand.
 Artikel 17
 Herzieningen als gevolg van fouten
 1. De lidstaten corrigeren fouten en verstrekken de herziene subindexcijfers en sub-indexcijfergewichten zonder onnodige vertraging aan de Commissie (Eurostat).
 2. De lidstaten verstrekken de Commissie (Eurostat) informatie over de oorzaak van de fout uiterlijk bij de toezending van de herziene gegevens.
 Artikel 18
 Andere herzieningen
 1. Het tijdstip, de lengte en de integratie in de HICP van andere herzieningen dan die bedoeld in de artikelen 16 en 17 worden gecoördineerd met de Commissie (Eurostat).
 2. De lidstaten verstrekken de Commissie (Eurostat) ramingen van de herziene HICP-subindexcijfers uiterlijk drie maanden vóór de geplande uitvoering van de voorgestelde herziening.
 Artikel 19
 Bekendmaking van herzieningen
 Behalve in het geval van herzieningen op grond van artikel 16 wordt elke herziening van de totale HICP samen met een toelichting, openbaar gemaakt op de website van de nationale instantie die verantwoordelijk is voor het samenstellen van de HICP.
 Artikel 20
 Herziening van sub-indexcijfergewichten
 Onverminderd de artikelen 16 en 17 worden de sub-indexcijfergewichten niet herzien.
 Artikel 21
 Geharmoniseerd indexcijfer van de consumptieprijzen tegen constante belastingtarieven
 1. Een individuele belasting op het toepassingsgebied van de HICP-CT wordt in aanmerking genomen als de jaarlijkse inkomsten 2 % of meer bedragen van de som van alle individuele belastingen die door de overheidssector worden geïnd.
 2. De jaarlijkse inkomsten uit belastingen die in aanmerking worden genomen in de HICP-CT bestrijken ten minste 90 % van de som van alle individuele belastingen op het toepassingsgebied die door de overheidssector worden geïnd.
 3. De HICP-CT wordt samengesteld op dezelfde wijze als de HICP, met dien verstande dat de waargenomen prijzen zodanig worden aangepast dat de belastingtarieven voor de producten tijdens de waarnemingsperiode constant worden gehouden in vergelijking met de prijsreferentieperiode.
 4. Veranderingen in de belastingtarieven worden weerspiegeld in de HICP-CT:
 a)
 in de maand waarvoor het nieuwe tarief op het individuele product wordt toegepast en in de vastgestelde prijs is inbegrepen, of
 b)
 gedurende de eerste volledige maand waarvoor het nieuwe tarief van toepassing is. Tariefwijzigingen die op de eerste dag van de maand in werking treden, worden weerspiegeld in de HICP-CT voor die maand. Tariefwijzigingen die later in werking treden, worden weerspiegeld in de HICP-CT voor de volgende maand.
 HOOFDSTUK 3
 PRIJSINDEXCIJFER VAN DOOR DE EIGENAAR BEWOONDE WONINGEN EN INDEXCIJFER VAN DE HUIZENPRIJZEN
 Artikel 22
 Uitsplitsing van het prijsindexcijfer van door de eigenaar bewoonde woningen
 Het OOH-prijsindexcijfer dekt de volgende uitgavencategorieën:
 a)
 O.1. Uitgaven voor door de eigenaar bewoonde woningen;
 b)
 O.1.1. Verwerving van woningen;
 c)
 O.1.1.1. Nieuwe woningen;
 d)
 O.1.1.1.1. Aankopen van nieuwe woningen;
 e)
 O.1.1.1.2. Zelfgebouwde woningen en ingrijpende renovaties;
 f)
 O.1.1.2. Bestaande woningen die nieuw zijn voor de sector huishoudens;
 g)
 O.1.1.3. Andere diensten in verband met de verwerving van woningen;
 h)
 O.1.2. Eigendom van woningen;
 i)
 O.1.2.1. Grote reparaties en onderhoud;
 j)
 O.1.2.2. Verzekeringen in verband met woningen;
 k)
 O.1.2.3. Andere diensten in verband met de eigendom van woningen.
 Artikel 23
 Uitsplitsing van het indexcijfer van de huizenprijzen
 De HPI omvat de volgende uitgavencategorieën:
 a)
 H.1. Aankopen van woningen;
 b)
 H.1.1. Aankopen van nieuwe woningen;
 c)
 H.1.2. Aankopen van bestaande woningen.
 Artikel 24
 Gewichten
 Elk jaar stellen de lidstaten een reeks gewichten voor OOH-prijsindexcijfers en een reeks voor HPI’s samen en sturen zij deze aan de Commissie (Eurostat) toe, in de in de artikelen 22 en 23 vastgestelde uitsplitsingen.
 Artikel 25
 Compilatie van prijsindexcijfers van door de eigenaar bewoonde woningen
 Het OOH-prijsindexcijfer wordt gebaseerd op het begrip “nettoverwerving”, waarbij de ontwikkeling wordt gemeten van de feitelijke prijzen die consumenten betalen voor de verwerving van woningen die nieuw zijn voor huishoudens, alsmede de ontwikkeling van andere kosten in verband met de eigendom en de eigendomsoverdracht van woningen.
 HOOFDSTUK 4
 NORMEN EN TERMIJNEN VOOR DE UITWISSELING VAN GEGEVENS EN METAGEGEVENS
 Artikel 26
 Normen voor de uitwisseling van gegevens en metagegevens
 1. De lidstaten verstrekken de Commissie (Eurostat) gegevens en metagegevens in elektronische vorm via de centrale contactpunten overeenkomstig de normen voor de uitwisseling van statistische gegevens en metagegevens.
 2. Vertrouwelijke gegevens zoals gedefinieerd in Verordening (EG) nr. 223/2009 van het Europees Parlement en de Raad (19) worden adequaat gemarkeerd wanneer zij bij de Commissie (Eurostat) worden ingediend.
 Artikel 27
 Termijnen voor de uitwisseling van metagegevens
 1. De lidstaten evalueren en actualiseren hun HICP en HICP-CT-metagegevens voor het lopende jaar en zenden deze uiterlijk op 31 maart toe aan de Commissie (Eurostat).
 2. De lidstaten evalueren en actualiseren hun metagegevens over het OOH-prijsindexcijfer en de HPI voor het lopende jaar en zenden deze uiterlijk op 30 juni toe aan de Commissie (Eurostat).
 HOOFDSTUK 5
 SLOTBEPALINGEN
 Artikel 28
 Intrekking
 De Verordeningen (EG) nr. 1749/96, (EG) nr. 2214/96, (EG) nr. 1687/98, (EG) nr. 2646/98, (EG) nr. 1617/1999, (EG) nr. 2166/1999, (EG) nr. 2601/2000, (EG) nr. 2602/2000, (EG) nr. 1920/2001, (EG) nr. 1921/2001, (EG) nr. 1708/2005, (EG) nr. 701/2006, (EG) nr. 330/2009, (EU) nr. 1114/2010 en (EU) nr. 93/2013 worden ingetrokken.
 Artikel 29
 Inwerkingtreding
 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 31 juli 2020.
 Voor de Commissie
 De voorzitter
 Ursula VON DER LEYEN
 (1) PB L 135 van 24.5.2016, blz. 11.
 (2) Verordening (EG) nr. 1749/96 van de Commissie van 9 september 1996 inzake initiële maatregelen tot uitvoering van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad inzake geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen (PB L 229 van 10.9.1996, blz. 3).
 (3) Verordening (EG) nr. 2214/96 van de Commissie van 20 november 1996 inzake geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen: indiening en verspreiding van subindexcijfers van de HICP (PB L 296 van 21.11.1996, blz. 8).
 (4) Verordening (EG) nr. 1687/98 van de Raad van 20 juli 1998 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1749/96 van de Commissie ten aanzien van de goederen- en dienstendekking van het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen (PB L 214 van 31.7.1998, blz. 12).
 (5) Verordening (EG) nr. 2646/98 van de Commissie van 9 december 1998 houdende gedetailleerde regels voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad wat de minimumnormen voor de behandeling van tarieven in het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen betreft (PB L 335 van 10.12.1998, blz. 30).
 (6) Verordening (EG) nr. 1617/1999 van de Commissie van 23 juli 1999 houdende gedetailleerde regels voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad wat de minimumnormen voor de behandeling van verzekeringen in het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen betreft, en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2214/96 (PB L 192 van 24.7.1999, blz. 9).
 (7) Verordening (EG) nr. 2166/1999 van de Raad van 8 oktober 1999 houdende gedetailleerde regels voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 2494/95 voor wat betreft de minimumnormen voor de behandeling van tot de sectoren gezondheid, onderwijs en sociale bescherming behorende producten in het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen (PB L 266 van 14.10.1999, blz. 1).
 (8) Verordening (EG) nr. 2601/2000 van de Commissie van de Commissie van 17 november 2000 houdende gedetailleerde regels voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad wat het moment van registratie van aankoopprijzen in het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen betreft (PB L 300 van 29.11.2000, blz. 14).
 (9) Verordening (EG) nr. 2602/2000 van de Commissie van 17 november 2000 houdende gedetailleerde regels voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad wat de minimumnormen voor de behandeling van kortingen in het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen betreft (PB L 300 van 29.11.2000, blz. 16).
 (10) Verordening (EG) nr. 1920/2001 van de Commissie van 28 september 2001 houdende gedetailleerde regels voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad wat de minimumnormen voor de behandeling van in een percentage van de transactiewaarde uitgedrukte kosten van diensten in het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen betreft, en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2214/96 (PB L 261 van 29.9.2001, blz. 46).
 (11) Verordening (EG) nr. 1921/2001 van de Commissie van 28 september 2001 houdende gedetailleerde regels voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad wat de minimumnormen voor herzieningen van het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen betreft en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2602/2000 (PB L 261 van 29.9.2001, blz. 49).
 (12) Verordening (EG) nr. 1708/2005 van de Commissie van 19 oktober 2005 houdende gedetailleerde regels voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad, wat de gemeenschappelijke referentieperiode voor het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen betreft, en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2214/96 (PB L 274 van 20.10.2005, blz. 9).
 (13) Verordening (EG) nr. 701/2006 van de Raad van 25 april 2006 houdende gedetailleerde regels voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 2494/95, wat de dekking in de tijd van de verzameling van prijzen in het kader van het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen betreft (PB L 122 van 9.5.2006, blz. 3).
 (14) Verordening (EG) nr. 330/2009 van de Commissie van 22 april 2009 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad, wat minimumnormen voor de behandeling van seizoensgebonden producten in de geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen (GICP’s) betreft (PB L 103 van 23.4.2009, blz. 6).
 (15) Verordening (EU) nr. 1114/2010 van de Commissie van 1 december 2010 houdende vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad met betrekking tot minimumnormen voor de kwaliteit van GICP-wegingen en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2454/97 van de Commissie (PB L 316 van 2.12.2010, blz. 4).
 (16) Verordening (EU) nr. 93/2013 van de Commissie van 1 februari 2013 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad inzake geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen, wat de vaststelling van indexcijfers van de prijzen van door de eigenaar bewoonde woningen betreft (PB L 33 van 2.2.2013, blz. 14).
 (17) Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad van 23 oktober 1995 inzake geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen (PB L 257 van 27.10.1995, blz. 1).
 (18) Verordening (EU) nr. 549/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende het Europees systeem van nationale en regionale rekeningen in de Europese Unie (PB L 174 van 26.6.2013, blz. 1).
 (19) Verordening (EG) nr. 223/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2009 betreffende de Europese statistiek en tot intrekking van Verordening (EG, Euratom) nr. 1101/2008 betreffende de toezending van onder de statistische geheimhoudingsplicht vallende gegevens aan het Bureau voor de Statistiek van de Europese Gemeenschappen, Verordening (EG) nr. 322/97 van de Raad betreffende de communautaire statistiek en Besluit 89/382/EEG, Euratom van de Raad tot oprichting van een Comité statistisch programma van de Europese Gemeenschappen (PB L 87 van 31.3.2009, blz. 164).
 BIJLAGE
 Monetaire consumptieve bestedingen van de huishoudens
 1.
 De monetaire consumptieve bestedingen van de huishoudens zijn gedefinieerd in artikel 2, punt 20, van Verordening (EU) 2016/792.
 2.
 Ter nadere specificatie van de kwaliteit van de gewichten moeten de monetaire consumptieve bestedingen de volgende voorbeelden omvatten van de consumptieve bestedingen van de huishoudens, zoals omschreven in de volgende punten van punt 3.95 van bijlage A bij het ESR 2010:
 —
 de punten c), d), h) en i),
 —
 het deel van punt e) dat betrekking heeft op financiële diensten die rechtstreeks in rekening worden gebracht, het gedeelte van punt f) dat betrekking heeft op schadeverzekeringen met het bedrag van de impliciete dienstverleningskosten.
 De uitgaven voor de monetaire consumptieve bestedingen omvatten ook de huisvestingstoelagen die deel uitmaken van D.632, zoals gedefinieerd in punt 4.109 van bijlage A bij het ESR 2010.
 3.
 De monetaire consumptieve bestedingen moeten de volgende voorbeelden omvatten van de consumptieve bestedingen van de huishoudens, zoals omschreven in de volgende punten van punt 3.95 van bijlage A bij het ESR 2010:
 —
 de punten a), b) en g).
 De monetaire consumptieve bestedingen omvatten ook de volgende voorbeelden die geen deel uitmaken van de consumptieve bestedingen van de huishoudens:
 —
 de punten a) tot en met f) van punt 3.96 van bijlage A bij het ESR 2010, behalve voor huisvestingstoelagen die deel uitmaken van D.632, zoals gedefinieerd in punt 4.109 van bijlage A bij het ESR 2010,
 —
 belastingen op inkomen, zoals gedefinieerd in punt 4.78 van bijlage A bij het ESR 2010,
 —
 inkomen uit vermogen, zoals gedefinieerd in punt 4.41 van bijlage A bij het ESR 2010,
 —
 de werkelijke sociale premies t.l.v. werkgevers, zoals gedefinieerd in punt 4.92 van bijlage A bij het ESR 2010,
 —
 premies schadeverzekering (netto) zoals gedefinieerd in punt 4.112 van bijlage A bij het ESR 2010,
 —
 inkomensoverdrachten tussen huishoudens, zoals gedefinieerd in punt 4.129 van bijlage A bij het ESR 2010,
 —
 boeten die door rechtbanken of door semirechterlijke organen aan institutionele eenheden worden opgelegd, zoals gedefinieerd in punt 4.132 van bijlage A bij het ESR 2010.
 4.
 Monetaire transacties zijn transacties waarbij de betrokken eenheden geld betalen of ontvangen, dan wel in geld uitgedrukte verplichtingen aangaan of activa verwerven. Transacties die geen overdracht van contant geld, noch in geld luidende activa of verplichtingen behelzen, zijn niet-monetaire transacties.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 27.6.2019
 ES
 Diario Oficial de la Unión Europea
 L 174/10
 DECISIÓN DEL COMITÉ MIXTO DEL EEE
 n.o 156/2017
 de 22 de septiembre de 2017
 por la que se modifica el anexo I (Cuestiones veterinarias y fitosanitarias) del Acuerdo EEE [2019/1044]
 EL COMITÉ MIXTO DEL EEE,
 Visto el Acuerdo sobre el Espacio Económico Europeo, en lo sucesivo «Acuerdo EEE», y en particular su artículo 98,
 Considerando lo siguiente:
 (1)
 Debe incorporarse al Acuerdo EEE el Reglamento (UE) 2017/771 de la Comisión, de 3 de mayo de 2017, por el que se modifica el Reglamento (CE) n.o 152/2009 en lo que respecta a la determinación de los contenidos de dioxinas y de bifenilos policlorados (1).
 (2)
 La presente Decisión se refiere a legislación relativa a cuestiones de alimentación animal. La legislación relativa a cuestiones de alimentación animal no se debe aplicar a Liechtenstein mientras la aplicación del Acuerdo entre la Comunidad Europea y la Confederación Suiza sobre el comercio de productos agrícolas se extienda a dicho país, como se recoge en las adaptaciones sectoriales del anexo I del Acuerdo EEE. La presente Decisión no es, por tanto, aplicable a Liechtenstein.
 (3)
 Procede, por tanto, modificar en consecuencia el anexo I del Acuerdo EEE.
 HA ADOPTADO LA PRESENTE DECISIÓN:
 Artículo 1
 En el punto 31o [Reglamento (CE) n.o 152/2009 de la Comisión] del capítulo II del anexo I del Acuerdo EEE, se añade el guion siguiente:
 «—
 32017 R 0771: Reglamento (UE) 2017/771 de la Comisión, de 3 de mayo de 2017 (DO L 115 de 4.5.2017, p. 22).».
 Artículo 2
 El texto del Reglamento (UE) 2017/771 en lenguas islandesa y noruega, que se publicará en el Suplemento EEE del Diario Oficial de la Unión Europea, es auténtico.
 Artículo 3
 La presente Decisión entrará en vigor el 23 de septiembre de 2017, siempre que se hayan transmitido al Comité Mixto del EEE todas las notificaciones previstas en el artículo 103, apartado 1, del Acuerdo EEE (*1).
 Artículo 4
 La presente Decisión se publicará en la sección EEE y en el Suplemento EEE del Diario Oficial de la Unión Europea.
 Hecho en Bruselas, el 22 de septiembre de 2017.
 Por el Comité Mixto del EEE
 La Presidenta
 Sabine MONAUNI
 (1) DO L 115 de 4.5.2017, p. 22.
 (*1) No se han indicado preceptos constitucionales.


type: caselaw

text:
 7.9.2015
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 C 294/3
 Sentenza tal-Qorti tal-Ġustizzja (L-Awla Manja) tal-1 ta’ Lulju 2015 (talba għal deċiżjoni preliminari tal-Bundesverwaltungsgericht – il-Ġermanja) – Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland e.V. vs Ir-Repubblika Federali tal-Ġermanja
 (Kawża C-461/13) (1)
 ((Rinviju għal deċiżjoni preliminari - Ambjent - Politika tal-Unjoni Ewropea fil-qasam tal-ilma - Direttiva 2000/60/KE - Artikolu 4(1) - Għanijiet ambjentali relatati mal-ilmijiet tal-wiċċ - Deterjorament tal-istat ta’ korp tal-ilma tal-wiċċ - Proġett ta’ żvilupp ta’ rotta bil-baħar - Obbligu għall-Istati Membri li ma jawtorizzawx proġett li jkun jista’ jikkawża deterjorament tal-istat ta’ korp tal-ilma tal-wiċċ - Kriterji determinanti biex tiġi evalwata l-eżistenza ta’ deterjorament tal-istat ta’ korp tal-ilma))
 (2015/C 294/04)
 Lingwa tal-kawża: il-Ġermaniż
 Qorti tar-rinviju
 Bundesverwaltungsgericht
 Partijiet fil-kawża prinċipali
 Rikorrenti: Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland e.V.
 Konvenuta: Ir-Repubblika Federali tal-Ġermanja
 Fil-preżenza ta’: Freie Hansestadt Bremen
 Dispożittiv
 1.
 L-Artikolu 4(1)(a)(i) sa (iii) tad-Direttiva 2000/60/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill, tat-23 ta’ Ottubru 2000, li tistabilixxi qafas għal azzjoni Komunitarja fil-qasam tal-politika tal-ilma, għandu jiġi interpretat fis-sens li l-Istati Membri huma obbligati, sakemm ma tingħatax deroga, jirrifjutaw l-awtorizzazzjoni ta’ proġett partikolari meta dan ikun ta’ natura tali li jkun jista’ jikkawża deterjorament tal-istat ta’ korp tal-ilma tal-wiċċ jew meta dan jikkomprometti l-għan li jinkiseb stat tajjeb tal-ilmijiet tal-wiċċ jew potenzjal ekoloġiku tajjeb u stat kimiku tajjeb ta’ dawn l-ilmijiet sad-data prevista minn din id-direttiva.
 2.
 Il-kunċett ta’ “deterjorazzjoni tal-istat” ta’ korp tal-ilma tal-wiċċ, li jinsab fl-Artikolu 4(1)(a)(i) tad-Direttiva 2000/60 għandu jiġi interpretat fis-sens li hemm deterjorament hekk kif l-istat ta’ mill-inqas wieħed mill-elementi ta’ kwalità, fis-sens tal-Anness V ta’ din id-direttiva jiddegrada b’klassi, anki jekk din id-degradazzjoni ma tiġix tradotta f’degradazzjoni ta’ klassifikazzjoni, fl-intier tiegħu, tal-korp tal-ilma tal-wiċċ. Madankollu, għalkemm l-element ta’ kwalità kkonċernat, fis-sens ta’ dan l-Anness jidher diġà fil-klassi l-iktar baxxa, kull degradazzjoni ta’ dan l-element tikkostitwixxi “deterjorazzjoni tal-istat” ta’ korp tal-ilma tal-wiċċ, fis-sens ta’ dan l-Artikolu 4(1)(a)(i).
 (1) ĠU C 352, 30.11.2013.


text:
 30.7.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 L 202/3
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΙΚΤΉΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ ΤΟΥ ΕΟΧ
 αριθ. 161/2014
 της 25ης Σεπτεμβρίου 2014
 για την τροποποίηση του παραρτήματος I (Κτηνιατρικά και φυτοϋγειονομικά θέματα) της συμφωνίας για τον ΕΟΧ [2015/1229]
 Η ΜΕΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΟΧ,
 Έχοντας υπόψη τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (εφεξής «η συμφωνία για τον ΕΟΧ»), και ιδίως το άρθρο 98,
 Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
 (1)
 Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 630/2013 της Επιτροπής, της 28ης Ιουνίου 2013, για την τροποποίηση των παραρτημάτων του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 999/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση κανόνων πρόληψης, καταπολέμησης και εξάλειψης ορισμένων μεταδοτικών σπογγωδών εγκεφαλοπαθειών (1) πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία για τον ΕΟΧ.
 (2)
 Ο εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 631/2013 της Επιτροπής, της 28ης Ιουνίου 2013, για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 546/2006 και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 233/2012 (2) πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία για τον ΕΟΧ.
 (3)
 Ο εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 631/2013 καταργεί τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 546/2006 της Επιτροπής, της 31ης Μαρτίου 2006, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 999/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τα εθνικά προγράμματα καταπολέμησης της τρομώδους νόσου, τις επιπρόσθετες εγγυήσεις και την παρέκκλιση από ορισμένες απαιτήσεις της απόφασης 2003/100/ΕΚ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1874/2003 της Επιτροπής (3) και τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 233/2012 της Επιτροπής, της 16ης Μαρτίου 2012, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 999/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά την έγκριση του εθνικού τροποποιημένου προγράμματος για την καταπολέμηση της τρομώδους νόσου στη Δανία (4), οι οποίοι έχουν ενσωματωθεί στη συμφωνία για τον ΕΟΧ και οι οποίοι πρέπει, κατά συνέπεια, να καταργηθούν δυνάμει της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.
 (4)
 Η παρούσα απόφαση αφορά νομοθεσία σχετικά με κτηνιατρικά θέματα. Η εν λόγω νομοθεσία δεν εφαρμόζεται στο Λιχτενστάιν, ενόσω η εφαρμογή της συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας σχετικά με το εμπόριο γεωργικών προϊόντων επεκτείνεται στο Λιχτενστάιν, όπως διευκρινίζεται στις τομεακές προσαρμογές του παραρτήματος I της συμφωνίας για τον ΕΟΧ. Ως εκ τούτου, η παρούσα απόφαση δεν εφαρμόζεται στο Λιχτενστάιν.
 (5)
 Το παράρτημα I της συμφωνίας για τον ΕΟΧ πρέπει, επομένως, να τροποποιηθεί αναλόγως,
 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
 Άρθρο 1
 Το κεφάλαιο I του παραρτήματος I της συμφωνίας για τον ΕΟΧ τροποποιείται ως εξής:
 1.
 Στο σημείο 12 [κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 999/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου] του μέρους 7.1 προστίθεται η ακόλουθη περίπτωση:
 «—
 32013 R 0630: Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 630/2013 της Επιτροπής της 28ης Ιουνίου 2013 (ΕΕ L 179 της 29.6.2013, σ. 60).».
 2.
 Στο σημείο 12 [κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 999/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου] του μέρους 7.1 προστίθενται τα ακόλουθα:
 «I.
 Στο παράρτημα VIII κεφάλαιο Α τμήμα Α σημείο 3.2, προστίθεται το ακόλουθο κείμενο:
 “—
 Νορβηγία.”.».
 3.
 Το κείμενο των σημείων 27 [κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 546/2006 της Επιτροπής] και 58 [εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 233/2012 της Επιτροπής] του μέρους 7.2 διαγράφεται.
 Άρθρο 2
 Τα κείμενα του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 630/2013 και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 631/2013 στην ισλανδική και τη νορβηγική γλώσσα, τα οποία δημοσιεύονται στο συμπλήρωμα ΕΟΧ της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αυθεντικά.
 Άρθρο 3
 Η παρούσα απόφαση αρχίζει να ισχύει στις 26 Σεπτεμβρίου 2014, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν πραγματοποιηθεί όλες οι κοινοποιήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 103 παράγραφος 1 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ (5).
 Άρθρο 4
 Η παρούσα απόφαση δημοσιεύεται στο τμήμα ΕΟΧ και στο συμπλήρωμα ΕΟΧ της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Βρυξέλλες, 25 Σεπτεμβρίου 2014.
 Για τη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ
 Ο Πρόεδρος
 Kurt JÄGER
 (1) ΕΕ L 179 της 29.6.2013, σ. 60.
 (2) ΕΕ L 179 της 29.6.2013, σ. 84.
 (3) ΕΕ L 94 της 1.4.2006, σ. 28.
 (4) ΕΕ L 78 της 17.3.2012, σ. 13.
 (5) Δεν έχουν αναφερθεί συνταγματικές απαιτήσεις


type: wikipedia

text:
Le gazogène ou seltzogène est un appareil du destiné à produire de l'eau gazeuse, notamment de l'eau de Seltz.
 Fonctionnement
 Il se compose de deux globes de verre reliés entre eux : le plus bas contient de l'eau ou une autre boisson à rendre gazeuse, le plus haut un mélange d'acide tartrique et de bicarbonate de sodium qui réagit pour produire du dioxyde de carbone. Le gaz produit pousse le liquide contenu dans le récipient inférieur dans un tube et le fait sortir de l'appareil. Les globes sont entourés d'un filet de protection en osier ou en fil de fer, car ils ont tendance à exploser.
 Étymologie
 Au Royaume-Uni, la première occurrence du mot dans l'Oxford English Dictionary date de 1853, avec une référence dans le Practical Mechanic's Journal sur "Gaillard and Dubois' 'Gazogene' or Aerated Water apparatus". En France, le mot apparaît en 1832, mais peut-être pas dans ce sens précis de produire de l'eau gazeuse : le gazogène est aussi un appareil permettant de produire un gaz par pyrolyse de matières solides et combustibles : bois (gaz de bois), charbon de bois, coke, anthracite et permettant d'alimenter des moteurs dits « à gaz pauvres », des moteurs à explosion classiques ou bien des chaudières
 Galerie
 Dans la culture populaire
 Dans l'histoire de Sherlock Holmes Un scandale en Bohème d'Arthur Conan Doyle, un gazogène est mentionné comme un élément de la maison au 221B Baker Street : Il en est également question dans La Pierre de Mazarin.
 L'appareil joue un rôle clé dans la pièce comique de 1905 de George Bernard Shaw, , dont le sous-titre est Le gazogène fatal : une brève tragédie pour les granges et les kiosques.
 Le mot est également utilisé dans le roman Le Violon du diable de Douglas Preston et Lincoln Child, publié en 2005, à la page 106 du livre en anglais, et dans leur roman de 2010 à la page 362
 Dans le roman La Nécropole des singes d'Elizabeth Peters, nom de plume de Barbara Mertz, Amelia Peabody sort une bouteille de whisky, un gazogène et des verres d'un panier à linge afin de se préparer un whisky soda après avoir fait monter sa famille dans un train pour Luxor.
 Références
 Liens externes
 Eau gazeuse


type: legislation

text:
 Svarbus teisinis pranešimas
 |
 52009PC0366
 [pic] | EUROPOS BENDRIJŲ KOMISIJA |Briuselis, 2009.7.15KOM(2009) 366 galutinis2009/0104 (CNS)PasiūlymasTARYBOS REGLAMENTASiš dalies keičiantis Reglamentą (EB) Nr. 539/2001, nustatantį trečiųjų šalių, kurių piliečiai, kirsdami išorės sienas, privalo turėti vizas, ir trečiųjų šalių, kurių piliečiams toks reikalavimas netaikomas, sąrašusAIŠKINAMASIS MEMORANDUMAS1. Pasiūlymo aplinkybėsKomisija, siūlydama iš dalies keisti Reglamentą (EB) Nr. 539/2001[1] su paskutiniais pakeitimais, padarytais Reglamentu (EB) Nr. 1932/2006[2], siekia šių tikslų:- suderinti du Reglamento priedus, kad būtų iki galo atsižvelgta į naują Vakarų Balkanų regiono šalių padėtį, ir laikytis Europos Sąjungos prisiimto politinio įsipareigojimo pagal Salonikų darbotvarkę visų Vakarų Balkanų šalių piliečiams supaprastinti trumpalaikių vizų režimą ir atsižvelgti į pažangą, padarytą nuo 2008 m. pradėjus dialogus dėl vizų liberalizavimo su Albanija, Bosnija ir Hercegovina, Buvusiąja Jugoslavijos Respublika Makedonija, Juodkalnija ir Serbija;- užtikrinti, kad šis Vakarų Balkanų šalims skirtas suderinimas atitiktų poreikį reguliariai peržiūrėti Reglamentą (EB) Nr. 539/2001 ir jo priedų, kuriuose pateikiamas trečiųjų šalių, kurių piliečiai, kirsdami valstybių narių išorės sienas, privalo turėti vizas, sąrašas (I priedas) ir trečiųjų šalių, kurių piliečiams toks reikalavimas netaikomas, sąrašas (II priedas), sudėtį, ir kad būtų tenkinami Reglamento 5 konstatuojamoje dalyje išdėstyti kriterijai (pirmiausia su nelegalia imigracija bei viešąja tvarka susiję kriterijai), trečiąsias šalis perkeliant iš vieno reglamento priedo į kitą;- perkelti Buvusiąją Jugoslavijos Respubliką Makedoniją, Juodkalniją ir Serbiją iš Reglamento I priedo į II priedą; į Reglamento (EB) Nr. 539/2001 I priedo dalį, kurios antraštė „Teritoriniai dariniai ir valdos, bent vienos valstybės narės nepripažinti kaip valstybės“, įtraukti Kosovą pagal Jungtinių Tautų Saugumo Tarybos rezoliuciją (JTSTR) 1244/99. Tai nepažeidžia Kosovo statuso pagal minėtą rezoliuciją 1244/99.° Pagrindinai faktai ir pasiūlymo srityje galiojančios nuostatosRemdamasi EB sutarties 62 straipsnio 2 dalies b punkto i papunkčiu, Taryba priėmė Reglamentą (EB) Nr. 539/2001, nustatantį trečiųjų šalių, kurių piliečiai, kirsdami išorines sienas, privalo turėti vizas (vadinamasis neigiamas sąrašas), ir trečiųjų šalių, kurių piliečiams toks reikalavimas netaikomas (vadinamasis teigiamas sąrašas), sąrašą[3]. EB sutarties 61 straipsnyje nurodyta, kad šie sąrašai yra viena iš gretutinių priemonių, kurios yra tiesiogiai susijusios su laisvu asmenų judėjimu laisvės, saugumo ir teisingumo srityje.Nustatant tas trečiąsias šalis, kurių piliečiams yra taikomi vizų reikalavimai, ir tas šalis, kurių piliečiams jie netaikomi, kiekvienas atvejis nagrinėjamas individualiai ir vertinamas pagal įvairius kriterijus, kurie, inter alia , yra susiję su nelegalia imigracija, viešąja tvarka ir visuomenės saugumu bei su Europos Sąjungos išoriniais santykiais su trečiosiomis šalimis, o taip pat atsižvelgiama į regioninės ir tarpusavio sąveikos reikšmę (žr. Reglamento (EB) Nr. 539/2001 5 konstatuojamąją dalį). Kadangi šie su trečiosiomis šalimis susiję kriterijai ilgainiui gali keistis, neigiamų ir teigiamų sąrašų sudėtis turėtų būti reguliariai peržiūrima. Todėl nuo priėmimo dienos Reglamentas (EB) Nr. 539/2001 jau buvo iš dalies keistas penkis kartus[4]. Atsižvelgiant į pirmiau minėtą pasikeitusią padėtį Vakarų Balkanų šalyse, tikslinga dar kartą peržiūrėti sąrašus.° Trumpalaikių vizų politika Vakarų Balkanų šalių atžvilgiu. Tolesni veiksmai priėmus Salonikų darbotvarkęPriimdama Reglamentą (EB) Nr. 2317/95[5], Taryba pirmą kartą parengė vadinamąjį neigiamą sąrašą, į kurį buvo įtrauktos šios šalys: Albanija, Buvusioji Jugoslavijos Respublika Makedonija ir Federacinė Jugoslavijos Respublika (Serbija ir Juodkalnija). Bosnija ir Hercegovina nebuvo įtraukta į šį sąrašą ir valstybėms narėms buvo leista savo nuožiūra nuspręsti, ar taikyti vizų režimą: tik viena valstybė narė neįvedė vizų režimo[6].Įsigaliojus Amsterdamo sutarčiai, Taryba priėmė Reglamentą (EB) Nr. 539/2001, kuriuo pirmą kartą nustatyti vadinamieji teigiamas ir neigiamas sąrašai; išskyrus Kroatiją, į neigiamą sąrašą įtrauktos visos Vakarų Balkanų šalys: Albanija, Bosnija ir Hercegovina, Federacinė Jugoslavijos Respublika (Serbija ir Juodkalnija) ir Buvusioji Jugoslavijos Respublika Makedonija. Juodkalnijai paskelbus nepriklausomybę, Serbija ir Juodkalnija abi įtrauktos į neigiamą sąrašą[7].Dialogo trumpalaikių vizų klausimais svarbą valstybių ir vyriausybių vadovai dar kartą patvirtino 2003 m. birželio 21 d. ES ir Vakarų Balkanų aukščiausiojo lygio susitikimo Salonikuose išvadose, kuriose taip pat buvo patvirtinta Vakarų Balkanų šalių Europos perspektyva. Salonikų darbotvarkėje buvo patvirtinta, kad vizų liberalizavimas Vakarų Balkanų šalims yra tikslas, susijęs su atitinkamų šalių pažanga įgyvendinant esmines reformas tokiose srityse kaip teisinės valstybės principų stiprinimas, kova su organizuotu nusikalstamumu, korupcija bei nelegalia migracija ir jų administracinių gebėjimų sienų kontrolės ir dokumentų saugumo srityse stiprinimas.Žengdama pirmą konkretų žingsnį nustatant bevizį kelionių režimą ir siekdama palengvinti žmonių tarpusavio ryšius kaip svarbią sąlygą stabiliam ekonominių, humanitarinių, kultūrinių, mokslinių ir kitų ryšių plėtojimui, 2007 m. Europos bendrija su Albanija, Bosnija ir Hercegovina, Buvusiąja Jugoslavijos Respublika Makedonija, Juodkalnija ir Serbija[8] sudarė susitarimus dėl vizų režimo supaprastinimo (kartu su readmisijos susitarimais).Šių susitarimų tikslas – supaprastinti trumpalaikių vizų išdavimo tvarką Vakarų Balkanų šalių piliečiams, visų pirma tiems, kurie dažnai vyksta į Europos Sąjungą, kartu nustatant aiškias kovos su nelegalia imigracija taisykles readmisijos susitarimuose su Bendrija. Šie susitarimai įsigaliojo 2008 m. sausio 1 d. 2008–2009 m. Komisija atidžiai stebėjo, kaip penkios Vakarų Balkanų šalys įgyvendina susitarimus dėl vizų režimo supaprastinimo. Remdamasi pirmojo stebėjimo laikotarpio rezultatais, Komisija priėjo prie išvados, kad taikant naująją teisinę priemonę vizų išdavimo tvarka Vakarų Balkanų šalyse buvo patobulinta.° Dialogas dėl vizų režimo liberalizavimo su Albanija, Bosnija ir Hercegovina, Buvusiąja Jugoslavijos Respublika Makedonija, Juodkalnija ir Serbija. Padaryta pažangaDialogų dėl vizų režimo liberalizavimo užmezgimasAtsižvelgdama į sparčiai kintančias aplinkybes ir į susitarimų dėl vizų režimo supaprastinimo įgyvendinimą, Europos Komisija išreiškė ketinimą pradėti dialogą dėl vizų režimo liberalizavimo su Albanija, Bosnija ir Hercegovina, Buvusiąja Jugoslavijos Respublika Makedonija, Juodkalnija ir Serbija. Šiomis aplinkybėmis 2007 m. lapkričio 6 d. komunikate dėl plėtros strategijos[9] Komisija išreiškė ketinimą konkrečiais tolesniais veiksmais palaipsniui liberalizuoti vizų režimą Vakarų Balkanų šalims. Todėl Komisija pasiūlė pradėti dialogą su kiekviena susijusia šalimi, kad nustatytų vykdytinų sąlygų gaires.2008 m. sausio 28 d. Bendrųjų reikalų ir išorės santykių taryba „ palankiai įvertino Europos Komisijos ketinimą netrukus pradėti dialogą vizų klausimais su visomis [Vakarų Balkanų] regiono šalimis ir pareiškė esanti pasirengusi toliau aptarti šį klausimą ... siekdama nustatyti išsamius veiksmų planus, kuriuose būtų nustatyti aiškūs standartai, kurių turės laikytis visos šio regiono šalys, kad būtų palaipsniui pereinama prie vizų režimo liberalizavimo . Tai suteiktų galimybę Tarybai ir Komisijai atidžiai stebėti būtinų reformų pažangą.“Nustatydama struktūruoto vizų liberalizavimo proceso metodiką ir aiškiai įsipareigodama siekti į rezultatus orientuoto dialogo, Europos Sąjunga atsižvelgė į Vakarų Balkanų šalių Europos perspektyvą, į politinį įsipareigojimą siekti trumpalaikių vizų režimo liberalizavimo, į visų penkių šalių ir Bendrijos sudarytus readmisijos susitarimus, taip pat į šių penkių šalių ES piliečiams taikomą bevizį režimą.2008 m. kovo 5 d. komunikate „Vakarų Balkanai. Europos perspektyvos artinimas“[10] Komisija nurodė siūlomus veiksmus, kad pasirengtų vizų režimo Balkanų šalims liberalizavimui. Komisija pabrėžė bevizio kelionių į ES režimo Vakarų Balkanų piliečiams svarbą, atkreipė dėmesį į tai, kad pasirengimas beviziam režimui visoms regiono šalims yra pasirengimo narystei ES dalis, ir nurodė ketinanti atidžiai stebėti šiam tikslui pasiekti būtinų reformų įgyvendinimą.Oficialų dialogą dėl vizų režimo liberalizavimo Komisija pradėjo 2008 m. pradžioje atitinkamai su Serbija (2008 m. sausio 30 d.[11]), Buvusiąja Jugoslavijos Respublika Makedonija (2008 m. vasario 20 d.), Juodkalnija (2008 m. vasario 21 d.), Albanija (2008 m. kovo 3 d.), Bosnija ir Hercegovina (2009 m. gegužės 26 d.)Pasikonsultavusi su susijusia šalimi, Komisija kartu su valstybėmis narėmis kiekvienai iš penkių šalių parengė veiksmų planus. Jais siekiama nustatyti visas priemones, kurias turi parengti ir įgyvendinti kiekviena Vakarų Balkanų šalis, ir nustatyti aiškius reikalavimus, kurių būtina laikytis. Taip siekiama teikti pagalbą susijusioms šalims, kad jos tenkintų Reglamento (EB) Nr. 539/2001 preambulės 5 konstatuojamojoje dalyje išvardytus kriterijus. Veiksmų planai suskirstyti į keturias sritis: dokumentų saugumas, nelegali imigracija, viešoji tvarka ir visuomenės saugumas, taip pat su asmenų judėjimu susiję išorės santykių klausimai. Dialogai ir veiksmų planai parengti pagal kiekvienos šalies poreikius, kad jos galėtų sutelkti pastangas reikalingoms reformoms įgyvendinti ir laikytis ES reikalavimų. Vizų režimo liberalizavimo proceso sparta priklauso nuo kiekvienos šalies padarytos pažangos tenkinant nustatytas sąlygas.Pagrindiniai proceso etapaiRemdamasi susijusių penkių šalių pateiktomis išsamiomis pasirengimo ataskaitomis, 2008 m. lapkričio mėn. Komisija Tarybai pateikė pirmą preliminarų vizų režimo liberalizavimui skirtų veiksmų planų įgyvendinimo vertinimą.Surengusi įvairių susitikimų ir ekspertų komandiruočių į susijusias šalis (kuriuose valstybių narių ekspertai aktyviai dalyvavo), 2009 m. gegužės 25 d. Komisija Tarybai pateikė atnaujintas vertinimo ataskaitas. Vertinimo ataskaitos susijusioms Vakarų Balkanų šalims pateiktos 2009 m. birželio 11 ir 12 d.Atnaujintose vertinimo ataskaitose visų pirma prieita prie šių išvadų:- Buvusioji Jugoslavijos Respublika Makedonija atitinka visus veiksmų plane nustatytus standartus;- dviem didelę pažangą padariusioms šalims – Juodkalnijai ir Serbijai – lieka vos keletas standartų, kurių jos kol kas neatitinka;- nors Albanija ir Bosnija ir Hercegovina padarė didelę pažangą, lieka nemažai standartų, kurių jos kol kas neatitinka.Aptarusi vertinimo ataskaitas kompetentingose Tarybos darbo grupėse, 2009 m. birželio 15 d. Bendrųjų reikalų ir išorės santykių taryba priėjo prie šių išvadų:„Taryba dar kartą pareiškia, kad remia dialogą su Albanija, Bosnija ir Hercegovina, Buvusiąja Jugoslavijos Respublika Makedonija, Juodkalnija bei Serbija dėl vizų režimo liberalizavimo, remiantis veiksmų planuose nustatytais aiškiais ir įvykdomais kriterijais bei kiekvienos šalies įvertinimu. Taryba primena, kad atitinkamos šalys turėtų toliau daugiausia dėmesio skirti šių kriterijų visapusiškam vykdymui.Šiuo požiūriu Taryba palankiai vertina Europos Komisijos pateiktas atnaujintas įvertinimo ataskaitas dėl pažangos, padarytos vedant dialogus su šiomis šalimis dėl vizų režimo liberalizavimo. Ataskaitose atsispindi neabejotina šių šalių pažanga siekiant įvykdyti vizų režimo liberalizavimo veiksmų planuose nustatytus kriterijus. Todėl Taryba ragina Europos Komisiją kuo greičiau pateikti pasiūlymą dėl teisės akto, iš dalies keičiančio Reglamentą (EB) Nr. 539/2001, kadangi jis taikomas valstybėms narėms, nes būtų geriausia, kad iki 2009 m. pabaigos toms šalims, kurios bus įvykdžiusios visus kriterijus, būtų galima pradėti taikyti bevizį režimą.Pripažindama vizų režimo liberalizavimo svarbą Vakarų Balkanų regionui Taryba pabrėžia, kad svarbu, jog visoms atitinkamoms šalims būtų galima taikyti bevizį režimą atsižvelgiant į jų nuopelnus. Todėl Taryba palankiai vertina iki šiol pasiektą pažangą ir prašo šio regiono šalių dar sparčiau įgyvendinti reformas ir neilgai trukus įvykdyti būtinus kriterijus.“Šiuo pasiūlymu atsižvelgiama į pirmiau minėto proceso rezultatus: atsižvelgdama taip pat į tai, kad susitarimai dėl vizų režimo supaprastinimo ir readmisijos susitarimai su atitinkamomis šalimis tinkamai įgyvendinami ir atsižvelgdama į tai, kad rodikliai, susiję su atsisakymais išduoti vizą arba leisti įvažiuoti atitinkamų šalių piliečiams, yra teigiami, Komisija siūlo iš neigiamo sąrašo į teigiamą sąrašą perkelti Buvusiąją Jugoslavijos Respubliką Makedoniją, kuri jau atitinka visus standartus, ir Juodkalniją bei Serbiją, kurios beveik atitinka visus standartus, su sąlyga, kad Tarybai priimant pasiūlymą šios dvi šalys atitiks visus standartus.Tolesni žingsniaiPateikusi pasiūlymą svarstymui Europos Parlamente ir Taryboje, Komisija tuo pačiu metu toliau vertins, kaip Serbija ir Juodkalnija siekia laikytis nustatytų standartų, ir šį vertinimą laiku perduos EP ir Tarybai.Juodkalnijai kyla problemų laikantis standartų, susijusių su:- 2009 m. sausio mėn. įsigaliojusio Užsieniečių įstatymo veiksmingu įgyvendinimu;- tinkamu sprendimu dėl perkeltų asmenų ir šalies viduje perkeltų asmenų statusu, įskaitant galimybę gauti asmens dokumentus;- teisėsaugos pajėgumų stiprinimu ir veiksmingu kovos su organizuotu nusikalstamumu ir korupcija teisinio pagrindo įgyvendinimu, įskaitant tinkamą finansinių, žmogiškųjų ir techninių išteklių skyrimą.Serbijai sunkumų kyla laikantis standartų, susijusių su:- tarpvalstybinio ir sienų stebėjimo tobulinimu, įskaitant visų pirma keitimąsi informacija su Europos Sąjungos teisinės valstybės misija Kosove ir (arba) Kosovo policija;- 2009 m. balandžio mėn. įsigaliojusio Užsieniečių įstatymo veiksmingu įgyvendinimu ir Migracijos valdymo strategijos priėmimu;- veiksmingu kovos su organizuotu nusikalstamumu ir korupcija teisinio pagrindo įgyvendinimu, įskaitant tinkamą finansinių ir žmogiškųjų išteklių skyrimą;- naujų biometrinių pasų Kosove gyvenantiems asmenims išdavimo tvarkos vientisumu ir saugumu.Nuo 1999 m. Serbija neturėjo galimybių atlikti asmenų, gyvenančių Kosove pagal JTST rezoliuciją 1244/99, patikrinimų vietoje. Dėl Serbijos išduodamų naujų biometrinių pasų Kosove gyvenantiems asmenims, Komisija ir valstybių narių ekspertai dėl nevykstančio dialogo dėl vizų režimo liberalizavimo negalėjo patikrinti (visų pirma per ekspertų komandiruotes), kaip išduodami pirminiai dokumentai, ir ar užtikrinamas tvarkos, kurios Serbijos valdžios institucijos laikosi tikrindamos naujų Serbijos biometrinių pasų prašančių Kosove gyvenančių asmenų teikiamų duomenų tikslumą, vientisumas ir saugumas. Siekdamos išvengti piktnaudžiavimo teikiant biometrinių pasų paraiškas, Serbijos valdžios institucijos paskelbė liepos mėn. Belgrade steigsiančios specialų Koordinavimo direktoratą (serbų kalba: Koordinaciona uprava ), kurio vienintelė užduotis – tvarkyti Kosove gyvenančių asmenų ir asmenų, kurių pilietybės pažymėjimas išduotas Kosovo teritorijai pagal JTST rezoliuciją 1244/99, visus teikiamus prašymus išduoti pasą.Todėl atsižvelgdama į saugumo priežastis, susijusias su galimai dideliu Kosove gyvenančių asmenų ir asmenų, kurių pilietybės pažymėjimas išduotas Kosovo teritorijai pagal JTST rezoliuciją 1244/99, keliamu nelegalios migracijos pavojumi, ir į tai, kad nėra galimybės tikrinti, kaip Serbijos valdžios institucijos laikosi pasų šios kategorijos asmenims išdavimo tvarkos, Komisija laikosi nuomonės, kad šio specialaus Koordinavimo direktorato (serbų kalba: Koordinaciona uprava ) išduotų Serbijos pasų turėtojams Serbijai galiojantis bevizis režimas neturėtų būti taikomas.Dialogas dėl vizų režimo liberalizavimo bus tęsiamas su Albanija bei Bosnija ir Hercegovina; Komisija stengsis labiau padėti šioms šalims laikytis standartų. Komisija ketina siūlyti šias šalis perkelti į teigiamą sąrašą, kai tik jos atitiks visus būtinus standartus.° Tolesni paaiškinimai dėl biometrinių pasų turėtojų ir bevizio režimo susitarimųBiometrinių pasų įvedimas Vakarų Balkanų šalims buvo labai svarbus žingsnis siekiant sėkmingai užbaigti dialogus dėl vizų režimo liberalizavimo. Šioms aplinkybėmis dėl saugumo ir nelegalios migracijos prevencijos priežasčių, Buvusiosios Jugoslavijos Respublikos Makedonijos, Juodkalnijos ir Serbijos piliečiams bevizis režimas turėtų būti taikomas tik atitinkamai tų šalių išduotų naujų biometrinių pasų turėtojams.Atsižvelgiant į Vakarų Balkanų šalių geografinę padėtį ir į tai, kad šios šalys visiems ES piliečiams taiko bevizį režimą, nėra priežasčių šioms trims šalims nustatyti sąlygą įgyvendinti bevizį režimą su Europos bendrija sudarant bevizio režimo susitarimus (tokia sąlyga nustatyta Bahamoms ir kitoms 5 šalims, kurios 2006 m. gruodžio mėn. iš neigiamo sąrašo perkeltos į teigiamą sąrašą).° Kosovas pagal Jungtinių Tautų Saugumo Tarybos rezoliuciją 1244/992008 m. birželio 19–20 d. posėdžiavusi Europos Sąjungos Vadovų Taryba pabrėžė, kad ES esanti „pasiryžusi teikti paramą Kosovo ekonominiam ir politiniam vystymuisi, paremtam aiškia europine perspektyva ir vadovaujantis regiono europine perspektyva“. 2008 m. vasario 17 d. Kosovo Asamblėjai paskelbus nepriklausomybės deklaraciją, Taryba paskelbė, kad Kosovo atvejis yra sui generis atvejis, ir leido ES valstybėms narėms pačioms nuspręsti, kokie bus jų santykiai su Kosovu remiantis tarptautine teise ir šalies vidaus tvarka. Iki šios dienos 22 ES valstybės narės yra pripažinusios Kosovą kaip nepriklausomą valstybę.Šiuo metu taikomame Tarybos reglamente (EB) Nr. 539/2001 nuorodos į Kosovą nėra. Komisija su Kosovu kol kas nepradėjo dialogo dėl vizų režimo liberalizavimo. Todėl pagal Reglamento (EB) Nr. 539/2001 1 straipsnio 3 dalį nuoroda į Kosovą pagal JTST rezoliuciją 1244/99 įtraukiama į reglamento 1 priedą, kad Kosove gyvenantiems asmenims būtų taikomas vizų režimas. Šis pasiūlymas grindžiamas išimtinai objektyviomis saugumo priežastimis, susijusiomis su galimybe, kad migracijos srautai, kurių kilmės šalis yra Kosovas pagal Jungtinių Tautų Saugumo Tarybos rezoliuciją 1244/99, arba tranzitas per Kosovą, kelią nelegalios migracijos pavojų. Tai nepažeidžia dabartinio Kosovo statuso pagal JTST rezoliuciją 1244/99.2. Teisiniai pasiūlymo aspektai° Siūlomų veiksmų santrauka- Pasiūlymu siekiama Buvusiąją Jugoslavijos Respubliką Makedoniją, Juodkalniją ir Serbiją iš neigiamo sąrašo perkelti į teigiamą, su sąlyga kad dvi pastarosios šalys atitiks visus joms skirtuose veiksmų planuose nurodytus standartus iki pasiūlymo priėmimo Taryboje.- Dėl pirmiau nurodytų priežasčių Serbijos Koordinavimo direktorato išduotų Serbijos pasų turėtojams netaikomas Serbijai galiojantis bevizis režimas.- Atsižvelgiant į tai, kad naujų biometrinių pasų įvedimas Vakarų Balkanų šalims yra labai svarbus žingsnis palaikant dialogus dėl vizų režimo liberalizavimo, kiekvienos šalies piliečiams bevizis režimas taikomas tik tokių biometrinių pasų turėtojams.- Atsižvelgiant į dabartinę padėtį, šiuo pasiūlymu Kosovas pagal JTST rezoliuciją 1244/99 turėtų būti įtrauktas į neigiamą sąrašą, nes su Kosovu nepradėtas joks dialogas vizų klausimais.° Teisinis pagrindasReglamentas (EB) Nr. 539/2001 grindžiamas EB sutarties 62 straipsnio 2 dalies b punkto i papunkčiu. Pasiūlymas iš dalies keisti šį reglamentą turėtų būti grindžiamas tuo pačiu teisiniu pagrindu.° Proporcingumo ir subsidiarumo principaiPagal EB sutarties 62 straipsnio 2 dalies b punkto i papunktį, Reglamentu (EB) Nr. 539/2001 nustatomas trečiųjų šalių, kurių piliečiai, kirsdami išorines sienas, privalo turėti vizas (vadinamasis neigiamas sąrašas), ir trečiųjų šalių, kurių piliečiams toks reikalavimas netaikomas (vadinamasis teigiamas sąrašas), sąrašai.Sprendimas keisti sąrašus, iš neigiamo sąrašo perkelti šalis į teigiamą sąrašą arba atvirkščiai, priklauso išimtinei EB kompetencijai.° Pasirinkta priemonėReglamentas, nes keičiama priemonė yra Reglamentas (EB) Nr. 539/2001.3. Poveikis biudžetuiSiūlomas dalinis keitimas neturi poveikio Bendrijos biudžetui.2009/0104 (CNS)PasiūlymasTARYBOS REGLAMENTASiš dalies keičiantis Reglamentą (EB) Nr. 539/2001, nustatantį trečiųjų šalių, kurių piliečiai, kirsdami išorės sienas, privalo turėti vizas, ir trečiųjų šalių, kurių piliečiams toks reikalavimas netaikomas, sąrašusEUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,atsižvelgdama į Europos bendrijos steigimo sutartį, visų pirma į jos 62 straipsnio 2 dalies b punkto i papunktį,atsižvelgdama į Komisijos pasiūlymą[12],atsižvelgdama į Europos Parlamento nuomonę[13],kadangi:(1) 2001 m. kovo 15 d. Reglamento (EB) Nr. 539/2001[14] I ir II prieduose pateikiamų trečiųjų šalių sąrašų sudėtis ir dabar, ir vėliau turėtų atitikti to reglamento 5 konstatuojamojoje dalyje išdėstytus kriterijus. Dėl kai kurių trečiųjų šalių padėties, susijusios su šiais kriterijais, pasikeitimo, šios trečiosios šalys turėtų būti perkeltos iš vieno priedo į kitą.(2) 2008 m. sausio 1 d. įsigalioję susitarimai dėl vizų režimo supaprastinimo su penkiomis Vakarų Balkanų šalimis – Albanija, Bosnija ir Hercegovina, Buvusiąja Jugoslavijos Respublika Makedonija, Juodkalnija ir Serbija – tapo pirmu konkrečiu žingsniu įgyvendinant Salonikų darbotvarkę, pagal kurią siekiama bevizio režimo Vakarų Balkanų šalių piliečiams. 2008 m. su kiekviena iš šių šalių pradėtas dialogas dėl vizų režimo liberalizavimo ir nustatyti vizų režimo liberalizavimui skirti veiksmų planai. 2009 m. gegužės mėn. vertindama veiksmų planų įgyvendinimą, Komisija priėjo prie išvados, kad Buvusioji Jugoslavijos Respublika Makedonija atitinka visus jai skirtame veiksmų plane nustatytus standartus. Juodkalnija ir Serbija atitinka didžiąją dalį jų veiksmų planuose nustatytų standartų.(3) Kosove pagal Jungtinių Tautų Saugumo Tarybos rezoliuciją 1244/99 gyvenantiems asmenims ir asmenims, kurių pilietybės pažymėjimas išduotas Kosovo teritorijai pagal JTST rezoliuciją 1244/99, Belgrade įsteigtas specialus Koordinavimo direktoratas, kuris bus atsakingas už jų pasų paraiškų rinkimą ir pasų išdavimą. Tačiau atsižvelgiant į galimą nelegalios migracijos pavojų, šio specialaus Koordinavimo direktorato (serbų kalba: Koordinaciona uprava ) išduotų Serbijos pasų turėtojams Serbijai galiojantis bevizis režimas neturėtų būti taikomas.(4) Todėl Buvusioji Jugoslavijos Respublika Makedonija, Juodkalnija ir Serbija [su sąlyga, kad iki šio reglamento priėmimo šios dvi pastarosios šalys tenkins visus standartus] turėtų būti perkeltos į Reglamento (EB) Nr. 539/2001 II priedą. Šis bevizis režimas turėtų būti taikomas tik biometrinių pasų, išduotų vienos iš šių trijų šalių, turėtojams.(5) Teisinio aiškumo ir saugumo sumetimais ir laikantis Reglamento (EB) Nr. 539/2001 1 straipsnio 3 dalies nuostatų, Kosovas pagal Jungtinių Tautų Saugumo Tarybos rezoliuciją 1244/99 turėtų būti įtrauktas į šio reglamento I priedą. Tai nepažeidžia Kosovo statuso pagal minėtą rezoliuciją 1244/99.(6) Dėl Islandijos ir Norvegijos, šiuo reglamentu plėtojamos Šengeno acquis nuostatos, kaip apibrėžta Europos Sąjungos Tarybos, Islandijos Respublikos ir Norvegijos Karalystės sudarytame susitarime dėl šių dviejų valstybių asociacijos įgyvendinant, taikant ir plėtojant Šengeno acquis, kurios patenka į 1999 m. gegužės 17 d. Tarybos sprendimo 1999/437/EB dėl tam tikrų priemonių taikant šį susitarimą 1 straipsnio B punkte nurodytą sritį[15].(7) Dėl Šveicarijos, šiuo reglamentu plėtojamos Šengeno acquis nuostatos, kaip apibrėžta Europos Sąjungos, Europos bendrijos ir Šveicarijos Konfederacijos pasirašytame susitarime dėl Šveicarijos Konfederacijos asociacijos įgyvendinant, taikant ir plėtojant Šengeno acquis , kurios patenka į Tarybos sprendimo 2004/860/EB dėl minėto susitarimo pasirašymo 4 straipsnio 1 dalyje nurodytą sritį[16].(8) Dėl Lichtenšteino, šiuo reglamentu plėtojamos Šengeno acquis nuostatos, kaip apibrėžta Europos Sąjungos, Europos bendrijos, Šveicarijos Konfederacijos ir Lichtenšteino Kunigaikštystės pasirašytame Protokole dėl Lichtenšteino Kunigaikštystės prisijungimo prie Europos Sąjungos, Europos bendrijos ir Šveicarijos Konfederacijos susitarimo dėl Šveicarijos Konfederacijos asociacijos įgyvendinant, taikant ir plėtojant Šengeno acquis , kurios patenka į Sprendimo 1999/437/EB 1 straipsnio B punkte nurodytą sritį, minėtą sprendimą siejant su 2008 m. vasario 28 d. Tarybos sprendimo 2008/261/EB dėl minėto protokolo pasirašymo 3 straipsniu[17].(9) Šiuo reglamentu plėtojamos Šengeno acquis nuostatos, kurias įgyvendinant Jungtinė Karalystė nedalyvauja pagal 2000 m. gegužės 29 d. Tarybos sprendimą 2000/365/EB dėl Jungtinės Didžiosios Britanijos ir Šiaurės Airijos Karalystės prašymo dalyvauti įgyvendinant kai kurias Šengeno acquis nuostatas[18]. Todėl Jungtinė Karalystė nedalyvauja priimant šį reglamentą ir nėra jo saistoma ir neprivalo jo taikyti.(10) Šiuo reglamentu plėtojamos Šengeno acquis nuostatas, kurias įgyvendinant Airija nedalyvauja pagal 2002 m. vasario 28 d. Tarybos sprendimą 2002/192/EB dėl Airijos prašymo dalyvauti įgyvendinant kai kurias Šengeno acquis nuostatas[19]. Todėl Airija nedalyvauja priimant šį reglamentą ir nėra jo saistoma arba neprivalo jo taikyti.(11) Šis reglamentas yra teisės aktas, grindžiamas Šengeno acquis arba kitaip su juo susijęs, kaip apibrėžta 2003 m. Stojimo akto 3 straipsnio 1 dalyje ir 2005 m. Stojimo akto 4 straipsnio 1 dalyje,PRIĖMĖ ŠĮ REGLAMENTĄ:1 straipsnisReglamentas (EB) Nr. 539/2001 iš dalies keičiamas taip:1) I priedas iš dalies keičiamas taip:a) 1 dalyje nuoroda į Buvusiąją Jugoslavijos Respubliką Makedoniją, Juodkalniją ir Serbiją išbraukiama;b) 2 dalyje įterpiama ši nuoroda:„Kosovas pagal Jungtinių Tautų Saugumo Tarybos rezoliuciją 1244/99“.2) II priedo 1 dalyje įterpiamos šios nuorodos:„Buvusioji Jugoslavijos Respublika Makedonija (*)Juodkalnija (*)Serbija [išskyrus specialaus Koordinavimo direktorato (serbų kalba: Koordinaciona uprava ) išduotų Serbijos pasų turėtojus](*)(*) Bevizis režimas taikomas tik biometrinių pasų turėtojams“.2 straipsnisŠis reglamentas įsigalioja kitą dieną po jo paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje .Šis reglamentas yra privalomas visas ir tiesiogiai taikomas valstybėse narėse pagal Europos bendrijos steigimo sutartį.Priimta Briuselyje [...]Tarybos varduPirmininkas [1] OL L 81, 2001 3 21, p. 1.[2] OL L 405, 2006 12 30, p. 23.[3] OL L 81, 2001 3 21, p. 1.[4] 2001 m. gruodžio 7 d. Tarybos reglamentu (EB) Nr.°2414/2001 (OL L 327, 2001 12 12, p. 1), 2003 m. kovo 6 d. Tarybos reglamentu (EB) Nr. 453/2003 (OL L 69, 2003 3 13, p. 10), 2005 m. birželio 2 d. Tarybos reglamentu (EB) Nr.°851/2005 (OL L 141, 2005 6 4, p. 3), 2006 m. lapkričio 20 d. Tarybos reglamentu (EB) Nr. 1791/2006 (OL L 363, 2006 12 20, p. 1) ir 2006 m. gruodžio 21 d. Tarybos reglamentu (EB) Nr.°1932/2006 (OL L 405, 2006 12 30, p. 23).[5] 1995 m. rugsėjo 25 d. (OL L 234, 1995 10 3, p. 1).[6] Žr. pvz., Komisijos komunikatą pagal 1995 m. rugsėjo 25 d. Tarybos reglamentą (EB) Nr. 2317/95, nustatantį trečiąsias šalis, kurių piliečiai privalo turėti vizas, kirsdami išorines valstybių narių sienas (OL C 101, 1998 4 3, p. 4).[7] Reglamento (EB) Nr. 539/2001 dalinis pakeitimas 2006 m. gruodžio 21 d. Tarybos reglamentu (EB) Nr. 1932/2006 (OL L 405, 2006 12 30) ir klaidų ištaisymas (OL L 29, 2007 2 3, p. 10).[8] Žr. šių susitarimų preambulę: su Albanija (OL L 334, 2007 12 19, p. 85), su Bosnija ir Hercegovina (OL L 334, 2007 12 19, p. 97), su Buvusiąja Jugoslavijos Respublika Makedonija (OL L 334, 2007 12 19, p. 125), su Juodkalnija (OL L 334, 2007 12 19, p. 169) ir Serbija (OL L 334, 2007 12 19, p. 109).[9] COM (2007) 663, 2007 11 6.[10] COM (2008) 127, 2008 3 5.[11] Dialogas dėl vizų režimo liberalizavimo nesusijęs su Kosovo teritorija pagal JTST rezoliuciją 1244/99.[12] OL C [...], [...], p. [...].[13] OL C [...], [...], p. [...].[14] OL L 81, 2001 3 21, p. 1.[15] OL L 176, 1999 7 10, p. 31.[16] OL L 370, 2004 12 17, p. 78.[17] OL L 83, 2008 3 26, p. 3.[18] OL L 131, 2000 6 1, p. 43.[19] OL L 64, 2002 3 7, p. 20.


text:
V astronómii epocha označuje časový okamih, ku ktorému sú špecifikované astronomické súradnice alebo dráhové elementy.
 Je to časový okamih, na ktorý sa vzťahujú určité astronomické veličiny ako polohy hviezd, meniace sa v dôsledku ich vlastného pohybu, elementy dráh telies slnečnej sústavy, meniace sa v dôsledku porúch, atď. Obyčajne sa za epochu zvolí časový okamih v tom roku, v ktorom sa uskutočnili pozorovania daných veličín. Niekedy (napríklad v katalógoch) sa za epochu zvolí ekvinokcium.
 V prípade astronomických súradníc možno polohu v iných časových okamihoch vypočítať tak, že sa zohľadní precesia a vlastný pohyb objektu. V prípade známych dráhových elementov treba vziať do úvahy pertuberáciu (rušenie pohybu) ostatnými telesami, aby bolo možné vypočítať dráhové elementy v inom časovom okamihu.
 V súčasnosti používaná štandardná epocha je J2000.0, ktorá nastala 1. januára 2000 o 12:00 TT. Prefix „J“ označuje, že ide o juliánsku epochu. Predchádzajúca štandardná epocha bola B1950.0 s prefixom „B“ označujúcim, že išlo o besseliánsku epochu.
 Besseliánske epochy sa používali pred rokom 1984, dnes sa používajú juliánske epochy.
 Katalóg Henryho Drapera používa B1900.0
 Epochy pre dráhové elementy sa zvyčajne vedú v terestrickom čase v niekoľkých rôznych formátoch, vrátane:
 gregoriánskeho dátumu s 24-hodinovým časom: 2000 Jan. 1, 12:00 TT
 gregoriánskeho dátumu so zlomkovým dňom: 2000 Jan. 1.5 TT
 juliánskeho dňa so zlomkovým dňom: JDT 2451545.0
 formátu NASA/NORAD dvojriadkových elementov: 00001.50000000
 Astronómia
 Nebeská mechanika
 Astronomické sústavy súradníc


jurisdiction: US

text:
 236 Md. 428 (1964)
 204 A.2d 541
 LIFSHUTZ
 v.
 STATE
 [No. 363-B, September Term, 1963.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided November 10, 1964.
 The cause was argued before HENDERSON, C.J., and PRESCOTT, MARBURY, SYBERT and OPPENHEIMER, JJ.
 Joseph J. Lyman, with whom was David Lifshultz on the brief, for the appellant.
 Franklin Goldstein, Assistant Attorney General, with whom were Thomas B. Finan, Attorney General, Leonard T. Kardy *430 and Alfred Burka, State's Attorney and Assistant State's Attorney, respectively, for Montgomery County, on the brief, for the appellee.
 OPPENHEIMER, J., delivered the opinion of the Court.
 This is an appeal from a denial of the appellant's motion to withdraw his plea of nolo contendere after he had been sentenced to a term of three years by Judge Anderson in the Circuit Court for Montgomery County for criminal activities in connection with a savings and loan association. The appellant challenges the denial of his motion under the "law of the land" clause of the Maryland Declaration of Rights and the Due Process clause of the Fourteenth Amendment to the United States Constitution, and under Maryland Rule 722. He contends that neither the court below nor his own counsel apprised him of the nature of the plea; that the judgment and sentence were improperly entered; and that he was not accorded effective assistance of counsel.
 The appellant, with three other persons, was indicted by the Grand Jury in the Circuit Court for Montgomery County on May 12, 1962. The appellant and his co-defendants were charged, in six counts, with obtaining money under false pretenses, embezzlement, larceny after trust and conspiracy to commit various crimes in connection with Mutual Savings and Loan Association, Inc., a Maryland corporation. Copies of the indictments were duly served, and each of the defendants on arraignment on May 28, 1963, pleaded not guilty. On June 17, 1963, the date set for trial, the appellant, by his privately employed counsel, filed a motion for permission to withdraw his not guilty plea and to enter the plea of nolo contendere to the fourth count of the indictment. A colloquy ensued between the court, the State's Attorney, and the appellant's counsel, in which the court stated that testimony would have to be taken before the plea could be accepted. The appellant's counsel, with the State's consent, amended the motion to apply to the fifth rather than to the fourth count, and the State's Attorney announced he would stet the other charges against the appellant, with the exception of the fifth count, "the conspiracy to commit false pretense."
 *431 On September 30, 1963, a hearing was held before Judge Anderson pertaining to the sentencing of the appellant and his co-defendants. The court reminded the appellant that he had originally entered a plea of not guilty to all counts but had then filed a motion to withdraw the not guilty plea and to plead nolo contendere to the fourth count. The appellant's counsel stated this was correct. The court then summarized the fourth count and asked the appellant if it was his desire to plead nolo contendere to the fourth count, as set forth in his written plea. The appellant's counsel said it was. Judge Anderson then accepted the plea. After appellant's counsel, at his request, had read the probation report which had been made as to his client, he called several witnesses who testified as to the appellant's character. Thereafter, the appellant's counsel submitted a motion for probation without verdict, which the court denied. Judge Anderson then sentenced several of the other defendants, and called the appellant, who stood by the counsel table. The following colloquy ensued:
 "THE COURT: Do you have any reason now to assign why the Court should not proceed to sentence you in Number 4912, Criminals, to which you pled nolo contendere to the fourth count of the indictment?
 MR. LIFSHUTZ: No.
 THE COURT: You understand by a plea of nolo contendere that the Court accepts the plea, but you are subject to the same punishment that you would be under a plea of guilty? In other words, it is equivalent to a plea of guilty, but does not bear the same stigma as a plea of guilty so far as your record is concerned, but you are subject to the same punishment.
 I have listened to the witnesses who have taken the stand, and I have taken into consideration the probation report that was filed in your case. I also have taken into consideration the evidence that I heard at the trial of Arthur Peisner."
 After the court had imposed the sentence of three years upon the appellant, his counsel asked for a respite for his client prior to the serving of the sentence, to observe religious holidays *432 and to wind up his affairs, which was granted. On October 14, 1963, the appellant filed a motion for reduction of sentence, and on October 25, by new counsel, filed notice of appeal. On October 28, his original counsel asked leave to withdraw his appearance, which was granted.
 On November 27, 1963, the appellant by his new counsel, his brother, filed a motion to withdraw his plea of nolo contendere and to enter a plea of not guilty. There was a hearing on both motions on the same day. At that hearing the appellant testified that, while he had had his counsel with him at all times in the court proceedings, he did not understand what the plea of nolo contendere meant, and "thought it still could be considered as an innocent plea." He said he had told his attorney from the beginning "there would be enough testimony in my behalf for the Court to consider my innocence." No one, he said, had tried to persuade him to change his plea from not guilty to nolo contendere; it was his own action "because I thought it could be treated either way." His attorney had shown him the "Code whereby the nature of the plea of nolo contendere is stated," but his attorney, the appellant said, had told him "it may be treated as an innocent or a guilty plea." The State's Attorney, in answer to a question by the court, stated, in the appellant's presence, that he had read to him the Maryland Rule applying to pleas of nolo contendere. The appellant then said that his original counsel had shown him "the dictionary; the little dictionary gave the term nolo, and it says it `may be treated'; and I asked him `What does that mean?' I took it to mean either guilty or innocent, sir."
 The court continued the hearing to give the State's Attorney the opportunity to talk with the appellant's original counsel, to see if he wanted to appear.
 The hearing was resumed on December 2, when the State's Attorney stated that the appellant's former counsel had told him "[f]irst of all, there was an attorney-client privilege which he felt he would be breaching by taking the stand, and it would be a violation of the canons of legal ethics * * * And, secondly, he didn't feel that anything had come out which was of a nature that would require him to testify." The court, after reviewing the proceedings as to the plea and hearing further testimony *433 from the appellant as to his part in the building and loan association's affairs, denied both the motions to reduce the sentence and to withdraw the nolo contendere plea.
 After a plea of nolo contendere has been accepted, as it was in this case, it is within the court's discretion whether or not to allow the plea to be withdrawn. Maryland Rule 722. The appellant is entitled on this appeal to question whether or not there was an abuse of discretion in the trial judge's refusal to allow the appellant to withdraw his plea. Cohen v. State, 235 Md. 62, 200 A.2d 368 (1964) and the authorities therein cited. On the record in this case, we hold the appellant has made no showing that the lower court abused its discretion in refusing the appellant's motion to withdraw the plea.
 That motion was made after the lower court had accepted the plea, after the appellant's motion for probation without verdict had been refused, and almost two months after sentence had been imposed. At every stage of the proceeding, the appellant was represented by counsel of his own selection. Before acceptance of the plea, the court carefully explained to the appellant the nature of the charge in the fourth count of the indictment, as to which his plea was offered. Before sentencing the appellant, the court asked if he had any reason why sentence should not be imposed, and on the appellant's answer in the negative, Judge Anderson fully explained to him the nature of his plea.
 The appellant now complains that, after this explanation, the court proceeded to sentence him without waiting for an answer to the court's question as to whether the appellant understood the nature of his plea. However, after the court's explanation and sentence, the appellant's counsel made a plea for leniency and, after the sentence was imposed, moved for and was granted a respite before the serving of the sentence was to begin. There was ample opportunity for the appellant or his counsel, at the hearing, to claim that he did not understand the nature of the plea, despite the court's explanation. No such representation was made until well over a month later, when the motion to withdraw the plea was filed.
 At the hearing on the motion to withdraw, the appellant, for the first time, claimed he did not understand the nature of the plea of nolo contendere. This was a bare assertion, the credibility *434 of which was for the court to weigh. There was a strong inference to the contrary in the record of the prior proceedings. The appellant, while not experienced in court procedure, was a man of some education; he had been a teacher in a religious school, had served in the Army Chaplain Corps, and, before his connection with the savings and loan association, had been engaged in the real estate brokerage business on a part time basis. At the hearing on his motion, the appellant admitted that his first attorney had shown him the "Code" or a "dictionary" in which the nature of the plea was explained, although the appellant claimed he had not understood it. It was within the trial court's discretion to disbelieve the latter statement, and, on the record, the court's denial of the motion to withdraw was clearly not an abuse of his discretion.
 In Lowe v. State, 111 Md. 1, 73 A. 637 (1909) relied upon by the appellant, the defendant had been indicted with another person for burning an untenanted dwelling house. He testified for the State and then entered a plea of guilty to the charge against him. After sentence, he filed a motion for suspension of judgment, alleging he had testified under a promise of immunity by the State. This Court reversed the judgment denying the defendant's motion, and remanded the case for further proceedings on the ground that it appeared from the record that his testimony had been given under a promise of immunity, and that under the circumstances it was error for the lower court to receive the plea of guilty without being satisfied that the accused fully understood its nature and effect. See also Knox v. State, 234 Md. 203, 198 A.2d 285 (1963). In the present case, the record negates rather than supports the appellant's contention, except for his bald assertion that he did not understand the nature of his plea. The judge, having himself explained the nature of that plea to the appellant, had the right to disbelieve him. In Kadwell v. United States, 315 F.2d 667 (9th Cir.1963), also relied upon by the appellant, in which it was held that the denial by the trial court of the motion to withdraw a guilty plea, made before sentence, was error, the court pointed out the distinction made in Rules 11 and 32(d) of the Federal Rules of Criminal Procedure as to treatment of motions to withdraw pleas made before and after the imposition *435 of sentence. In Cohen v. State, supra, in which the plea of nolo contendere had been accepted but sentence had not been imposed before the motion to withdraw, Judge Sybert, in delivering the opinion for this Court, pointed out the difference between the Federal Rules, which provide that motions to withdraw pleas before sentence should be freely allowed, and Maryland Rule 723, relating to nolo contendere pleas, which makes no such provision. In Cohen, it was held that the appellant had made no showing that there was an abuse of discretion by the lower court in refusing to allow the withdrawal of the plea after it had been accepted. In the present case, the motion to withdraw was made, not only after acceptance of the plea, but, unlike Cohen, after imposition of sentence. In Cohen, the fact that the appellant was an attorney went only to the question of whether he understood the nature of the plea. In this case there was ample ground in the record for the lower court to reach the same conclusion. See Gladden v. State, 227 Md. 266, 176 A.2d 219 (1961) and Landaker v. State, 234 Md. 489, 200 A.2d 44 (1964). None of the authorities cited by the appellant, in our opinion, is in point on the circumstances here involved.
 The appellant contends that his motion to withdraw the plea should have been granted because he was not accorded "effective" assistance of counsel. The basis for this contention is the allegation that he understood, from his original counsel, that a plea of nolo contendere was as consistent with innocence as with guilt. Admittedly, the counsel whose professional conduct is now criticized, was experienced, and was privately engaged by the appellant. Admittedly also, the lawyer was present and acting on his client's behalf in court in every stage of the proceeding before he withdrew his appearance. The appellant testified that his counsel had shown him the "Code" in which the nature of the plea nolo contendere is stated. He contends that his allegation of the failure of counsel to make clear to him the nature of the plea should be accepted because the lawyer did not take the stand to contradict what he, the appellant, said.
 The trial court did not send for the appellant's original counsel, but only accorded him the privilege of taking the stand if he wished to do so. Had the appellant wished his former lawyer to testify, he could have called him as a witness. The lawyer's *436 declination of the court's invitation is as consistent with a desire not to injure his former client by contradicting him as it is with an implied admission that he had failed to do his duty. Attorneys are officers of the court, and are presumed to do as their duty requires them. Woodell v. State, 223 Md. 89, 95, 162 A.2d 468 (1960). That presumption applies to counsel's message to the court that he did not wish to testify. We find nothing in the record which indicates any such inadequacy of representation as would entitle the appellant to a reversal.
 The appellant's contention of deprivation of constitutional rights is based upon the transitory uncertainty shown in the record as to the particular count in the indictment to which the appellant was entering his nolo contendere plea. The withdrawal of the not guilty plea to all counts and the submission of the nolo contendere plea as to the fourth count was made by the appellant, in writing, by his counsel, on June 17, 1963. At the hearing on September 30, the judge, with the consent of the appellant's counsel, accepted the plea as to that count. The appellant now contends that, because at the hearing on June 17, the appellant amended his motion to apply to the fifth count instead of the fourth and the State's Attorney stetted all charges except as to the fifth count, the court was thereafter without jurisdiction to enter judgment on an indictment which was not properly before him.
 The fourth count of the indictment, as the court explained to the appellant before accepting his nolo contendere plea thereto, with his consent, charged the appellant with unlawfully conspiring with others to defraud the savings and loan association. The fifth count was also a charge of conspiracy; it charged the appellant with confederating with others fraudulently to obtain certain monies and funds in the custody of the association. The maximum penalty on conviction was ten years under either count. Code (1957) Article 27, Section 38. As to each count, the maximum sentence was greater than that which the court imposed. The appellant was sentenced on the count to which his motion pertained.
 In Cohen, we held that, by pleading nolo contendere, the appellant waived his right to object to alleged procedural defects and his right to have them considered on appeal. 235 Md. at *437 68-70. The appellant here contends that, under the Due Process and Equal Protection clauses of the Fourteenth Amendment and under the Maryland Declaration of Rights, he was entitled to a full trial under the fourth count, which had been stetted. In Cohen, supra, we referred to our holdings that even a constitutional right may be waived. 235 Md. at 70. We do not reach the question of whether lack of jurisdiction may be waived, for here there was no such lack. The temporary confusion as to the count to which the plea was offered was cleared with the consent of the court, the State's Attorney, the appellant's attorney, and the appellant himself, who was present during the discussion. The State has the right to reinstate a stetted case. See Barrett v. State, 155 Md. 636, 142 A. 96 (1928). It reinstated the fourth count, even though informally, when it accepted the appellant's plea thereto and stetted the fifth count. No injustice was done the appellant. His plea was accepted as to the count to which he had originally offered it and to which he intended his plea to pertain. The court had jurisdiction to impose sentence on acceptance of the plea, and no constitutional right of the appellant was infringed.
 Judgment affirmed; appellant to pay the costs.


text:
De Fuikvaart is een vaart in de Nederlandse gemeente Haarlem. De vaart is omstreeks het jaar 1250 aangelegd en verbond samen met de huidige Zomervaart het Spieringermeer, dat later onderdeel werd van de Haarlemmermeer, met het Spaarne. De vaart diende als afwatering en vervoersweg tussen de twee waterlichamen.
 In het Burgemeester Reinaldapark vormt de kunstmatig gegraven Fuikplas de verbinding tussen de Fuikvaart en de Zomervaart.
 In het begin van de twintigste eeuw bestonden er plannen om daar waar de Fuikvaart uitmondt in de Ringvaart het Fort aan de Fuikvaart te bouwen als onderdeel van de Stelling van Amsterdam.
 Gracht in Haarlem