type: other

text:
 SENTENCIA C-564 DE OCTUBRE 7 DE 1998
 SENTENCIA C-564 DE 07 DE OCTUBRE DE 1998
 CONTENIDO:SE DECLARAN EXEQUIBLES CONDICIONALMENTE ALGUNOS APARTES CONTENIDOS EN LOS NUMERALES 2, 3 Y 4 DEL ARTÍCULO 55 DEL DECRETO 41 DE 1994, "POR EL CUAL SE MODIFICAN LAS NORMAS DE CARRERA DEL PERSONAL DE OFICIALES Y SUBOFICIALES DE LA POLICÍA NACIONAL Y SE DICTAN OTRAS DISPOSICIONES", BAJO EL ENTENDIMIENTO DE QUE LAS ACTUACIONES DEL COMITÉ DE EVALUACIÓN DE SUBOFICIALES DEBEN CONSTAR EN ACTA EN DONDE APAREZCAN LOS MOTIVOS DEL RETIRO QUE SE RECOMIENDA, DENTRO DE LAS REGLAS DEL DEBIDO PROCESO ADMINISTRATIVO.
 TEMAS ESPECÍFICOS:POLICÍA NACIONAL, DERECHO AL DEBIDO PROCESO, DEMANDA DE CONSTITUCIONALIDAD, EXEQUIBILIDAD DE LAS NORMAS, FALLO DE EXEQUIBILIDAD, CARRERA EN LAS FUERZAS MILITARES
 Sentencia C-564 de octubre 7 de 1998
 Ref.: Expediente D-2016
 Acción pública de inconstitucionalidad contra los numerales 2o, 3o y 4o del artículo 55 del Decreto 41 de 1994 “Por el cual se las normas de carrera del personal de oficiales y suboficiales de la Policía Nacional y se dictan otras disposiciones.
 Alberto Daza Rodríguez
 Santafé de Bogotá D.C., octubre siete de mil novecientos noventa y ocho.
 El ciudadano demandante reprodujo en el libelo demandatorio el texto de la preceptiva acusada cuyo tenor literal es el siguiente:
 “DECRETO NÚMERO 041 DE 1994
 “Por el cual se modifican las normas de carrera del personal de oficiales y suboficiales de la Policía Nacional y se dictan otras disposiciones”.
 ART. 55.—Funciones del comité de evaluación de suboficiales. Al comité de evaluación de suboficiales, previo estudio de la hoja de vida y de la trayectoria profesional, en cada caso le corresponde:
 “1. Revisar los antecedentes del personal de suboficiales y del nivel ejecutivo y evaluar sus condiciones morales, profesionales e intelectuales.
 5...Recomendar los ascensos de los suboficiales hasta el grado de sargento mayor.
 6. Evaluar la trayectoria profesional y recomendar el ingreso del personal de agentes, que previo el lleno de los demás requisitos, solicite su admisión al primer grado de la escala jerárquica del nivel ejecutivo.
 7. Las demás funciones que le asigne la dirección general de la Policía Nacional”. (Se subraya lo demandado).
 En virtud de lo establecido en el numeral 5o del artículo 241 de la Constitución Política, la Corte Constitucional es competente para conocer y decidir definitivamente sobre la demanda de inconstitucionalidad de la referencia, por tratarse de disposiciones que forman parte de un decreto con fuerza de ley, expedido de conformidad con lo dispuesto en el numeral 01 del artículo 35 de la Ley 62 de 1993.
 2. Las facultades extraordinarias y su ejercicio
 Debe recordarse en primer término que el artículo 35 de la Ley 62 de 1993 “por la cual se expiden normas sobre la Policía Nacional, se crea un establecimiento público de seguridad social y bienestar para la Policía Nacional, se crea la Superintendencia de Vigilancia y Seguridad Privada y se reviste de facultades extraordinarias al Presidente de la República”, dispuso que:
 “ART. 35.—Facultades extraordinarias. De conformidad con el numeral 10 del artículo 150 de la Constitución Política, revístese al Presidente de la República de precisas facultades extraordinarias, hasta por el término de seis (6) meses contados a partir de la promulgación de la presente ley, para los siguientes efectos:
 4. Modificar el reglamento de evaluación y clasificación para el personal de la Policía Nacional en los siguientes aspectos:
 a) Ámbito de aplicación: Oficiales, suboficiales, agentes y personal no uniformado;
 b) De la evaluación;
 c) Autoridades evaluadoras y revisoras;
 d) Documentos de evaluación, formularios y normas para su diligenciamiento;
 e) De la clasificación;
 f) Juntas de clasificación de oficiales, suboficiales, agentes y personal no uniformado, y
 g) Efectuar una estricta evaluación de todo el personal de la institución.
 Por su parte, la Ley 62 de 1993 fue publicada en el Diario Oficial 40987 de agosto 12 de 1993 y con base en la habilitación legislativa, el Presidente de la República expidió el Decreto 041 de 1994, fechado el día martes 10 de enero de 1994, decreto del que hace parte la preceptiva acusada, que por el aspecto formal no contradice la Carta, si se tiene en cuenta que se expidió dentro del término previsto de seis meses, ordenado por el artículo 35 de la Ley 62 de 1993, tal como lo consideró la sentencia C-417 de 1994 (M.P. Carlos Gaviria Díaz).
 3. Los límites materiales
 Los segmentos acusados hacen parte de un decreto con fuerza de ley, expedido al amparo de las facultades extraordinarias previstas en el artículo 35 de la Ley 62 de 1993. Dicho decreto modificó las normas de carrera del personal de oficiales y suboficiales de la Policía Nacional, regulando, entre otras materias, el sistema de evaluación de este personal, en los artículos 54 y 58, en concordancia con los artículos 24, 48 a 53, 82 y 85 del mismo estatuto.
 Por lo anterior, atañe a la Corte examinar el ejercicio de las aludidas facultades con el fin de establecer si la habilitación legislativa y la expedición del decreto que contiene la preceptiva acusada se ajustan o no a la Carta Política de 1991.
 En relación con los límites materiales es importante destacar que la Ley 62 de 1993 se expidió, por parte del Congreso de la República, como el estatuto aplicable a la Policía Nacional, en cuyo cuerpo normativo se definió a ésta como parte integrante de las autoridades de la República, y a su vez se desarrollaron las funciones constitucionales señaladas en el artículo 218 superior. Así mismo, el artículo 35-4 del mismo estatuto legal, otorgó facultades extraordinarias al Gobierno Nacional para efectos de: “Modificar el reglamento de evaluación y clasificación para el personal de la Policía Nacional en los siguientes aspectos:
 a) Ámbito de aplicación. Oficiales, Suboficiales, agentes y personal no uniformado;
 d) Documentos de evaluación, formularios y normas de diligenciamiento;
 Como se puede observar, para la Corte, el Congreso de la República, cumplió con su deber constitucional de fijar las materias para las cuales se concedieron las atribuciones, de forma precisa y taxativa, tal como lo exige el artículo 150-12 de la Carta Política.
 Siendo así las cosas, al radicar en cabeza del Presidente de la República la habilitación legislativa para los fines señalados anteriormente, el Ejecutivo, mediante el Decreto 41 de 1994, actuó a juicio de la Corte, sin desbordar el marco trazado por la ley de facultades. En efecto, en los artículos 54 y 55 del Decreto 41 de 1994, se creó, por un lado, un comité de evaluación de suboficiales y personal del nivel ejecutivo, integrado por un “oficial general, designado por la dirección general de la Policía Nacional, el jefe de la división de procedimientos de personal, el director de la escuela nacional de suboficiales “Gonzalo Jiménez de Quezada”, el jefe de la unidad de suboficiales, el jefe de la unidad del nivel ejecutivo y el jefe de la sección de clasificación, quien actuará como su secretario, y por el otro lado, se señalaron las funciones que corresponden a dicho comité, entre las que se pueden resaltar lo siguiente:
 “ART. 55.—Funciones del comité de evaluación de suboficiales y personal del nivel ejecutivo:
 1. Revisar los antecedentes del personal de suboficiales y del nivel ejecutivo y evaluar sus condiciones morales, profesionales e intelectuales.
 2. Proponer los retiros por incapacidad profesional
 3. Emitir concepto sobre la continuidad en la institución de los suboficiales en el grado de cabo segundo y de los patrulleros carabineros, investigadores del nivel ejecutivo que se encuentren en período de prueba.
 4. Recomendar el retiro o la continuidad en el servicio de los suboficiales y personal de nivel ejecutivo sometido a observación o evaluación eventual por conducta deficiente.
 5. Recomendar los ascensos de los suboficiales hasta el grado de sargento mayor y los del nivel ejecutivo hasta el grado de comisario.
 7. Las demás funciones que le asigne la dirección general de la Policía Nacional”.
 En este orden de ideas, el legislador extraordinario, en la misma normatividad del Decreto 041 de 1994, estableció los parámetros dentro de los cuales el comité de evaluación debe desarrollar las funciones descritas anteriormente, interpretando las mismas con la totalidad de disposiciones jurídicas que componen o integran el cuerpo normativo del referido decreto, todo lo cual, a juicio de la Corte, es desarrollo del preciso ámbito de materias para cuya atribución el ejecutivo estaba autorizado desde el punto de vista constitucional, esto es, lo señalado por el numeral 4o del artículo 35 de la Ley 62 de 1993; por lo tanto, en el artículo 55 cuestionado parcialmente, se fijaron las atribuciones por parte del Gobierno Nacional, sin que en su desarrollo se excedieran los límites materiales de la ley de facultades, por lo cual será declarado exequible.
 Empero, debe esta Corte recordar que mediante sentencia C-417 del 22 de septiembre de 1994, (M.P. Carlos Gaviria Díaz), esta corporación decidió declarar INEXEQUIBLES por desbordar el límite material fijado en la ley de habilitación legislativa, las expresiones: “y de los patrulleros, carabineros o investigadores del nivel ejecutivo” y “personal del nivel ejecutivo”, contenidas en los artículos 1o, 2o, 3o, 5o, 6o, 8o, 9o, 10, 11, 13, 14, 15, 16, 17, 21, 22, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34 35, 36, 37, 47, 48, 49, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 63, 64, 65, 66, 67, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 77, 81, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 90, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 105, 107, 108, 112, 133, 114 del Decreto 41 de 1994. Por lo tanto, la Corte reconocerá respecto de estas normas la cosa juzgada constitucional, y decidirá estarse a lo resuelto en la mencionada sentencia.
 4. La materia objeto de la demanda
 A juicio del demandante, los numerales 2o, 3o y 4o del artículo 55 del Decreto 041 de 1994, así como el artículo 11 del Decreto-Ley 574 de 1995, contrarían los artículos 25, 26 y 29 superiores, como quiera que, en su sentir, tales preceptos jurídicos, por un lado, violentan el debido proceso como derecho fundamental “porque la actividad policial es una profesión de la cual no se puede ser separado sino por la comisión de conductas delictivas o por faltas disciplinarias, debidamente probadas y no por simple información de un subteniente o capitán”, quienes a juicio del actor, pueden equivocarse.
 Señala igualmente en su demanda el actor, que la discrecionalidad con la que actúa dicho comité por virtud de las normas cuestionadas, no puede implicar abuso de autoridad por parte del mismo, ante la existencia de informes rendidos por los inmediatos superiores del suboficial a evaluar o calificar, muchas veces animados de pasión, odio o venganza, sin que para ello, los literales de la norma acusada exijan pruebas o el trámite de un debido proceso.
 Sea lo primero advertir por parte de esta corporación, que el juicio de constitucionalidad se pronunciará, tal como se manifestó en el auto admisorio de este proceso, únicamente, en relación con el numeral 2o del artículo 55 del Decreto 041 de 1994, y las expresiones: “Emitir concepto sobre la continuidad en la institución de los suboficiales en el grado de cabo segundo, que se encuentren en período de prueba” y “Recomendar el retiro o la continuidad en el servicio de los suboficiales sometidos a observación o evaluación eventual por conducta deficiente”, contenidas en los numerales 3o y 4o del mismo artículo 55 del Decreto 041 de 1994, respectivamente, por encontrarse vigentes y producir plenos efectos legales, es decir, por ser normas pertenecientes al sistema jurídico nacional y no haber sido objeto de derogatoria tácita o expresa por parte del legislador.
 La Corte Constitucional no comparte los argumentos expuestos por el demandante en su libelo, pues ha sido reiterada la jurisprudencia de esta corporación en el sentido de considerar que los retiros discrecionales de oficiales o suboficiales de la Policía Nacional por parte de estos comités, no violan normas fundamentales, como quiera que la discrecionalidad no se asimila a arbitrariedad, ya que tales organismos, en el ejercicio de sus funciones, no producen actos de desvinculación del servicio sino que cumplen sus deberes de evaluación respetando precisas normas relacionadas con el debido proceso y con la actuación legal de la administración.
 En efecto, en el artículo 55 del Decreto 041 de 1994 se establecieron taxativamente las funciones que corresponden al comité de evaluación de suboficiales, dentro de las cuales aparece la de proponer, previo estudio de la hoja de vida y de la trayectoria profesional: “los retiros por incapacidad profesional” —numeral 2o y “emitir concepto sobre la continuidad en la institución de los suboficiales en el grado de cabo segundo que se encuentra en período de prueba— numeral 3o y “Recomendar el retiro o la continuidad en el servicio de los suboficiales sometidos a observación o evaluación eventual por conducta deficiente”, numeral 4o.
 Para la corporación, el legislador extraordinario fijó en los numerales 2o, 3o y 4o del artículo cuestionado unos parámetros objetivos, dentro de los cuales, el mencionado comité de evaluación puede proponer, previo el estudio de la hoja de vida, los retiros por incapacidad profesional, o emitir concepto sobre la continuidad en la institución en período de prueba, o recomendar el retiro o la continuidad en el servicio de los suboficiales sometidos a observación o evaluación por conducta deficiente, los cuales constituyen un conjunto o marco de competencias o de atribuciones objetivas, serias, ponderadas, racionales y razonables, que no caprichosas, como lo afirma el actor en su demanda, ya que por un lado, es claro para la Sala Plena, que tales funciones están plenamente regladas, pues el legislador extraordinario fijó las circunstancias de hecho y de derecho que deben ser plenamente observadas por la mencionada autoridad para poder emitir sus conceptos, los cuales, a juicio de la Corte, procuran ser proporcionales a la medida o fin que buscan; por lo tanto, no admiten en su aplicación criterios subjetivos, como quiera que tales elementos de juicio o de valor, deben ser el resultado de la aplicación de un debido proceso administrativo, conforme a una interpretación sistemática e integral de cada atribución, con las reglas y procedimientos definidos en función de la naturaleza de cada facultad, previstos taxativamente en el artículo 55 del Decreto 41 de 1994, en armonía con los artículos 24, 82 y 85 del mismo decreto. Es pertinente precisar que en la aplicación y evaluación de las respectivas actuaciones administrativas por parte de este tipo de comités, se excluyen actividades caprichosas o subjetivas, tal como ya ha tenido oportunidad de manifestarlo esta corporación en la sentencia C-525 de 1995 (M.P. Vladimiro Naranjo Mesa), a propósito de la constitucionalidad del retiro de oficiales de la Policía Nacional.
 En efecto, dijo la Corte Constitucional en su oportunidad que
 “Estos comités tienen a su cargo el examen exhaustivo de los cargos o razones que inducen a la separación —el primero— de oficiales o suboficiales, o de agentes, el segundo. En dichos comités se examina la hoja de vida de la persona cuya separación es propuesta, se verifican los informes de inteligencia o contrainteligencia, así como del “grupo anticorrupción” que opera en la Policía Nacional, hecho este examen, el respectivo comité procede a recomendar que el implicado sea o no retirado de la institución. De todo ello se levanta un acta, y en caso de decidirse la remoción se le notifica al implicado. No se trata pues de un procedimiento arbitrario, sino de una decisión fundamentada en la evaluación hecha por un comité establecido legalmente para el efecto (D. 041/94, arts. 50 y 52), y motivada en las razones del servicio”.
 De lo anterior se concluye que la discrecionalidad para la remoción de suboficiales por parte de la respectiva autoridad, no significa arbitrariedad como lo parece entender el autor en su libelo sino que es un instrumento normal y necesario para el buen funcionamiento de una institución como la Policía Nacional; por lo tanto, a juicio de la Corte, el comité de evaluación de suboficiales cumple sus funciones, no de forma caprichosa sino discrecional, pero basada en elementos y causales previamente regladas por la ley, cuyo ejercicio implica una aplicación ceñida a las normas que fijan los procedimientos adecuados, los cuales, a su vez, deben descansar en razones de buen servicio público, por parte de los organismos competentes, para expedir este tipo de actos administrativos de índole particular y contenido concreto. Así como ocurre en el caso sub examine, la discrecionalidad que surge de las atribuciones del comité de evaluación debe ir siempre acompañada de ciertos requisitos de racionalidad y razonabilidad, propios de cada juicio de esta naturaleza; en consecuencia, este acto discrecional por parte del comité de evaluación de suboficiales, en el sentido de proponer los retiros por incapacidad profesional, o los de emitir conceptos sobre la continuidad de un suboficial en período de prueba, o la de recomendar su retiro, luego de ser sometido a observación o evaluación eventual por conducta deficiente, debe tener, a su vez un mínimo de motivación o justificación, más aun cuando la discrecionalidad radica en cabeza de una autoridad pública que concentra dichas atribuciones en razón del servicio, y requiere, como lo indica la hipótesis normativa que señala el artículo 55 del Decreto 041 de 1994, del examen previo del comité de evaluación de suboficiales, el cual debe aplicar tales causales, en armonía con los artículos 24, 82 y 84 del mismo decreto, que prevén las circunstancias de hecho y de derecho para el ejercicio de tales atribuciones.
 En este orden de ideas, la Corte Constitucional comparte plenamente los argumentos expuestos por el señor Procurador General de la Nación, vertidos en este proceso en relación con los numerales 2o, 3o, 4o de la norma cuestionada. En efecto el Ministerio Público señala que:
 “Se observa que el legislador extraordinario en la misma normatividad, estableció los parámetros dentro de los cuales el comité de evaluación debe desarrollar las funciones asignadas. Es así como en el artículo 82 se determinaron las causales de retiro por incapacidad profesional, las cuales son:
 a) No obtener calificaciones aprobatorias en cursos o exámenes de capacitación para ascenso, de acuerdo con este estatuto y las disposiciones que lo reglamentan, y
 b) No superar el período de prueba, y a su vez, en el artículo 24 se preceptuó que los oficiales y suboficiales que ingresarán al primer grado del escalafón, en período de prueba, por el término de un año, lapso durante el cual serán evaluados de acuerdo con el reglamento de evaluación y clasificación, y quienes superen el período de prueba y obtengan concepto favorable para continuar en la institución quedarán automáticamente en propiedad en el respectivo grado.
 El artículo 85 prevé que los oficiales y suboficiales serán retirados en cualquier tiempo del servicio activo por conducta deficiente, en los siguientes casos:
 a) Cuando su clasificación anual sea en lista número 3, de acuerdo con el reglamento de evaluación y clasificación y en virtud de una sanción disciplinaria, y
 b) Cuando de una evaluación eventual de conducta conforme al reglamento de evaluación y clasificación, se clasifique en lista número
 "Las precedentes causales taxativas, permiten establecer que las facultades del comité de evaluación, cuestionada por el demandante, no se ejercen de manera discrecional, sino que son eminentemente regladas, pues el legislador extraordinario estableció los supuestos que debe observar el comité de evaluación para efectuar sus recomendaciones, los cuales son claros, precisos y no admiten la aplicación de criterios distintos y de índole subjetiva. Por esta razón, los numerales acusados no desconocen el artículo 29 de la Carta Política, ya que las recomendaciones que realice el comité deben estar acreditadas conforme las exigencias de los artículos 24, 82 y 85 del Decreto 41 de 1994, y la taxatividad de las causales, que como es obvio, exigen la aplicación y observancia de las respectivas actuaciones administrativas, excluyen actuaciones caprichosas”.
 En esta oportunidad, la Corte quiere reiterar su jurisprudencia sobre esta materia en el sentido de que los comités de evaluación de suboficiales cuyas funciones señala el artículo 55, en los segmentos acusados, deben cumplir estrictamente sus deberes, señalando en el acta de sus recomendaciones los motivos del retiro, y ajustándolas al debido proceso administrativo. Vale decir que ellas deben constar por escrito y ser notificadas a los interesados para que ejerzan la defensa de sus derechos.
 Finalmente, tampoco comparte la Corte, los cargos formulados por el demandante, según los cuales los numerales 2o, 3o y 4o del artículo 55 del Decreto 41 de 1994, desconocen los artículos 25 y 26 superiores, pues el derecho al trabajo o a escoger profesión u oficio no se lesionan por el ejercicio de unas facultades legales por parte del comité de evaluación de suboficiales de la Policía Nacional, como quiera que el legislador se halla habilitado por la Constitución y la ley para que regule su ejercicio de manera razonable y proporcionada, pues, recuérdese, que el artículo 26 de la Carta, reconoce a toda persona la libertad de escoger profesión u oficio. No obstante, tal libertad no es absoluta como lo ha entendido en múltiples ocasiones la jurisprudencia de esta Corte, porque el legislador puede exigir títulos de idoneidad, e igualmente las autoridades competentes, con fundamento en la Constitución y la ley, poseen la facultad de inspección sobre el ejercicio de las profesiones; por lo tanto, el principio de libertad de escogencia de una profesión que se conjuga con el derecho al trabajo, no es plena o absoluta, como quiera que de su naturaleza y de las repercusiones sociales de su ejercicio se desprenden limitaciones que la sujetan a normas de carácter general establecidas por el legislador y a restricciones de índole concreta por parte de las autoridades administrativas, encargadas de su aplicación, máxime si se tiene en cuenta que, en el caso concreto de la Policía Nacional, las condiciones esenciales de ingreso o de permanencia de un individuo en dicha institución deben ser, como en general ocurre para todos los servidores, las de una moralidad e idoneidad necesarias. Por tal causa, a juicio de esta Corte resulta apenas razonable y lógico que en una institución de esta naturaleza, sus directivas posean facultades legales y reglamentarias para remover, previo el trámite de un debido proceso administrativo, a aquellos de sus miembros, para el caso concreto, en el rango de suboficiales, cuando incurran en las causales previstas en los numerales 2o, 3o y 4o del artículo cuestionado, pues la desvinculación de la institución de un suboficial por recomendación del comité de evaluación está precedida de la aplicación de circunstancias objetivas, justas y razonables. Si ello resulta lógico, en virtud del artículo 209 de la Constitución Política, en cualquier tipo de entidad estatal, con mayor razón se justifica en el caso de la Policía Nacional, autoridad instituida para la protección de los derechos y libertades de los ciudadanos.
 En mérito de lo expuesto la Sala Plena de la Corte Constitucional administrando justicia en nombre del Pueblo y por mandato de la Constitución Nacional,
 Declarar EXEQUIBLES las expresiones “Proponer los retiros por incapacidad profesional”, “Emitir concepto sobre la continuidad en la institución de los suboficiales en el grado de cabo segundo, que se encuentren en período de prueba”, y “Recomendar el retiro o la continuidad en el servicio de los suboficiales sometidos a observación o evaluación eventual por conducta deficiente”, contenidas en los numerales 2o, 3o y 4o del artículo 55 del Decreto 041 de 1994 “Por el cual se modifican las normas de carrera del personal de oficiales y suboficiales de la Policía Nacional y se dictan otras disposiciones”, bajo el entendimiento de que las actuaciones del comité de evaluación de suboficiales deben constar en acta en donde aparezcan los motivos del retiro que se recomienda, dentro de las reglas del debido proceso administrativo.


type: wikipedia

text:
(393) Lampetia – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 4 lat i 232 dni w średniej odległości 2,78 j.a. Została odkryta 4 listopada 1894 roku w Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl w Heidelbergu przez Maxa Wolfa. Nazwa planetoidy pochodzi od Lampetii, która była córką boga Heliosa w mitologii greckiej. Przed jej nadaniem planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (393) 1894 BG.
 Zobacz też
 lista planetoid 1–1000
 lista ponumerowanych planetoid
 Bibliografia
 Linki zewnętrzne
 Planetoidy pasa głównego
 Nazwane planetoidy
 Obiekty astronomiczne odkryte w 1894


text:
Ö (ö) on suomen aakkosten viimeinen eli 29. kirjain. Ö-kirjaimen nimi on suomen kielessä öö ja äännearvo .
 Ö on skandinaavinen erikoismerkki eli ääkkönen eli skandi. Muita skandeja ovat Ä ja Å.
 Kyrillisessä kirjaimistossa esiintyvä kyrillinen Ӧ (ӧ) on yhdennäköisyydestään huolimatta eri merkki Unicode-merkistössä.
 Ö suomen kielessä
 Ö-kirjaimella merkitään suomen kielessä etuvokaalia, joka kansainvälisessä foneettisessa aakkostossa (IPA) merkitään .
 Ö-kirjain on kuulunut suomen kirjakieleen jo sen alkuajoista 1500-luvulta lähtien. Aluksi ö:llä ei ollut pisteitä, vaan niiden paikalla oli pieni e-kirjain.
 Äänne tai lienee suomen kielessä suhteellisen nuori ja harvinainen. Diftongit yö ja öy sen sijaan ovat vanhempia.
 Ö muissa kielissä
 Ö-kirjain sisältyy ruotsin, viron, unkarin, turkin, azerin, turkmeenin, tataarin ja krimintataarin aakkosiin ja näissä kielissä se vastaa äännettä . Lisäksi Ö sisältyy islannin aakkosiin.
 Ruotsin kielessä ö-kirjain kirjain vastaa äänteitä (sanassa öl), (sanassa kött) ja (sanassa dörr).
 Saksan kielessä Ö on umlaut-äännemuutoksen alainen O. Se ei ole erillinen kirjain eikä se kuulu aakkosiin muuna kuin O:n varianttina. Ö-kirjain voidaan saksassa korvata yhdistelmällä oe, joka kuitenkin on toissijainen merkintätapa. Ö-kirjaimen muoto on lainattu suomeen saksan umlaut-O:sta, mutta suomen Ö ei perustu umlaut-äännemuutokseen, joten se ei ole umlaut-merkki.
 Norjan ja tanskan kielissä Ö-kirjainta vastaa Ø-kirjain.
 Muita esitystapoja
 Merkistölistauksissa kirjaimen nimi on O-treema.
 Katso myös
 Ӧ (kyrillinen)
 Õ (O + tilde)
 Ő (O + kaksoisakuutti)
 Ø
 Lähteet
 Aiheesta muualla
 Suomen kielen kirjaimet
 id:Umlaut#Öö
 he:אומלאוט#אותיות האומלאוט בגרמנית


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 30.12.2006
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 326/1
 Yhteisöjen tuomioistuimen uusien jäsenien virkavalan vannominen
 (2006/C 326/01)
 Euroopan yhteisöjen jäsenvaltioiden hallitusten edustajien 6.4.2006 (1) ja 6.7.2006 (2) tekemällä päätöksellä uusiksi tuomareiksi Euroopan yhteisöjen tuomioistuimeen nimitettiin Jean-Claude Bonichot, Pernilla Lindh ja Thomas von Danwitz kaudeksi 7.10.2006-6.10.2012. He vannoivat virkavalansa 6.10.2006.
 Euroopan yhteisöjen jäsenvaltioiden hallitusten edustajien 6.4.2006 (1) tekemällä päätöksellä uusiksi julkisasiamiehiksi Euroopan yhteisöjen tuomioistuimeen nimitettiin Yves Bot, Ján Mazák ja Verica Trstenjak kaudeksi 7.10.2006-6.10.2012. He vannoivat virkavalansa 6.10.2006.
 (1) EUVL L 104, 13.4.2006, s. 39.
 (2) EUVL L 104, 13.4.2006, s. 39.


text:
 4.9.2017
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 293/6
 Domstolens dom (tredje avdelningen) av den 13 juli 2017 (begäran om förhandsavgörande från Najvyšší súd Slovenskej republiky – Slovakien) – Radosław Szoja mot Sociálna poisťovňa
 (Mål C-89/16) (1)
 ((Begäran om förhandsavgörande - Tillämpning av systemen för social trygghet - Migrerande arbetstagare - Person som arbetar som anställd och bedriver verksamhet som egenföretagare i två olika medlemsstater - Fastställande av den tillämpliga lagstiftningen - Förordning (EG) nr 883/2004 - Artikel 13.3 - Förordning (EG) nr 987/2009 - Artikel 14.5b - Artikel 16 - Rättsverkningarna av beslut som fattats av Administrativa kommissionen för samordning av de sociala trygghetssystemen - Avvisning))
 (2017/C 293/07)
 Rättegångsspråk: slovakiska
 Hänskjutande domstol
 Najvyšší súd Slovenskej republiky
 Parter i målet vid den hänskjutande domstolen
 Klagande: Radosław Szoja
 Motpart: Sociálna poisťovňa
 ytterligare deltagare i rättegången: WEBUNG, s.r.o.
 Domslut
 Artikel 13.3 i Europaparlamentets och rådets förordning (EG) nr 883/2004 av den 29 april 2004 om samordning av de sociala trygghetssystemen, i dess lydelse enligt Europaparlamentets och rådets förordning (EU) nr 465/2012 av den 22 maj 2012, ska tolkas så, att de krav som anges i artiklarna 14.5b och 16 i Europaparlamentets och rådets förordning (EG) nr 987/2009 av den 16 september 2009 om tillämpningsbestämmelser till förordning nr 883/2004, i dess lydelse enligt förordning nr 465/2012, ska beaktas vid fastställandet av vilken nationell lagstiftning som är tillämplig enligt förstnämnda bestämmelse på en person som, liksom klaganden i det nationella målet, normalt arbetar som anställd och bedriver verksamhet som egenföretagare i olika medlemsstater.
 (1) EUT C 175, 17.5.2016.


text:
27.3.2010
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 C 80/4
 Sentenza della Corte (Seconda Sezione) 4 febbraio 2010 (domanda di pronuncia pregiudiziale proposta dal Verwaltungsgericht Berlin — Germania) — Hava Genc/Land Berlin
 (Causa C-14/09) (1)
 (Accordo di associazione CEE-Turchia - Decisione n. 1/80 del Consiglio di associazione - Art. 6, n. 1 - Nozione di «lavoratore» - Esercizio di un’attività lavorativa subordinata minore - Condizione relativa alla perdita dei diritti acquisiti)
 2010/C 80/07
 Lingua processuale: il tedesco
 Giudice del rinvio
 Verwaltungsgericht Berlin
 Parti
 Ricorrente: Hava Genc
 Convenuto: Land Berlin
 Oggetto
 Domanda di pronuncia pregiudiziale — Verwaltungsgericht Berlino (Germania) — Interpretazione dell’art. 6, n. 1, della decisione del Consiglio d’associazione CEE/Turchia n. 1/80 — Diritto di soggiorno nello Stato membro ospitante di un cittadino turco il cui ingresso nel territorio di tale Stato membro è stato giustificato da un motivo nel frattempo venuto meno e che esercita solo un’attività professionale irrilevante, caratterizzata da un orario di lavoro di 5,5 ore settimanali — Caratteristiche minime richieste perché un rapporto di lavoro possa essere considerato come un “regolare impiego” ai sensi della decisione n. 1/80
 Dispositivo
 1)
 Una persona che si trovi in una situazione come quella della ricorrente nella causa principale è un lavoratore ai sensi dell’art. 6, n. 1, della decisione del Consiglio di associazione 19 settembre 1980, n. 1, relativa allo sviluppo dell’associazione, adottata dal Consiglio di associazione istituito dall’Accordo che crea un’associazione tra la Comunità economica europea e la Turchia, nella misura in cui l’attività subordinata in questione presenta un carattere reale ed effettivo. Spetta al giudice del rinvio procedere agli accertamenti di fatto necessari al fine di valutare se ciò si verifichi nella causa di cui è investito.
 2)
 Un lavoratore turco, ai sensi dell’art. 6, n. 1, della decisione n. 1/80, può far valere il diritto alla libera circolazione derivante dall’Accordo che crea un’associazione tra la Comunità economica europea e la Turchia anche se lo scopo per il quale è entrato nello Stato membro ospitante è venuto meno. Quando un lavoratore soddisfa i requisiti previsti da detto art. 6, n. 1, il suo diritto di soggiorno nello Stato membro ospitante non può essere assoggettato a condizioni supplementari relative all’esistenza di interessi tali da giustificare il soggiorno o alla natura dell’impiego.
 (1) GU C 102 del 1.5.2009.


text:
Elisabeta Ana Calea (en rumano: Ana Elisabeta-Calea; en húngaro: Anna-Kallinichia Erzsébet; c. 1367 – 2 de agosto de 1439), también llamada Ana Calina (en rumano: Ana-Călina) y más conocida como Calinica (en rumano: Calinichia o Caliniţa, anteriormente en en búlgaro: Калиникіѧ, Kalinikĭę), fue la segunda y más conocida esposa de Radu I, un voivoda de Valaquia del siglo XIV. Era una princesa bizantina nacida con el nombre de Caliphië (en griego: Καλιφιη, Kaliphiē), descendiente de la Casa de Basarab.
 Calinica fue la madre de Mircea I de Valaquia. A través de ella los voivodas de Valaquia unieron su sangre con los Basarab, antepasados del príncipe Vlad Tepes.
 Referencias
 Gobernantes de Valaquia
 Mujeres del Imperio bizantino del siglo XIV
 Nacidos en el siglo XIV
 Fallecidos en el siglo XIV
 Mujeres gobernantes del siglo XIV


type: contracts

text:
 21.6.2012
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 161/27
 DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
 NR 21/2012
 z dnia 10 lutego 2012 r.
 zmieniająca załącznik X (Usługi ogólne) do Porozumienia EOG
 WSPÓLNY KOMITET EOG,
 uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Załącznik X do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 97/2011 z dnia 30 września 2011 r. (1).
 (2)
 W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2011/130/UE z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie ustalenia minimalnych wymagań dotyczących transgranicznego przetwarzania dokumentów podpisanych elektronicznie przez właściwe organy zgodnie z dyrektywą 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (2),
 PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
 Artykuł 1
 Po pkt 1b (decyzja Komisji 2009/767/WE) załącznika X do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
 „1c.
 32011 D 0130: decyzja Komisji 2011/130/UE z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie ustalenia minimalnych wymagań dotyczących transgranicznego przetwarzania dokumentów podpisanych elektronicznie przez właściwe organy zgodnie z dyrektywą 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 53 z 26.2.2011, s. 66).”.
 Artykuł 2
 Teksty decyzji 2011/130/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
 Artykuł 3
 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2012 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (3).
 Artykuł 4
 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
 Sporządzono w Brukseli dnia 10 lutego 2012 r.
 W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
 Gianluca GRIPPA
 Pełniący obowiązki Przewodniczącego
 (1) Dz.U. L 318 z 1.12.2011, s. 35.
 (2) Dz.U. L 53 z 26.2.2011, s. 66.
 (3) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.


text:
{{ταξινομοπλαίσιο
 |εικόνα = Elia.jpg
 |πλάτος_εικόνας = 260px
 |λεζάντα_εικόνας = Ελαιόδεντρο
 |σύστημα = Cronquist
 |βασίλειο = Φυτά (Plantae)
 |συνομοταξία =Αγγειόσπερμα (Magnoliophyta)
 |ομοταξία = Δικοτυλήδονα (Magnoliopsida)
 |τάξη = Χοιραδιώδη (Scrophulariales)
 |οικογένεια = Ελαιοειδή (Oleaceae)
 |γένος =Ελαία (Olea)|genus_authority = L.
 |subdivision_ranks =Είδη
 |subdivision =Ελαία η αγρία (Olea sylvestris), κοινώς αγρελιά ή αγρελίδι.
 Ελαία η ευρωπαϊκή (Olea europaea) ή κοινή, το συνηθέστερα καλλιεργούμενο είδος ανά τον κόσμο
 Ελαία η αιολόκαρπος (Olea aeolocarpus).
 Ελαία η ηδύκαρπος (Olea nigra dulcis).
 Ελαία η ισπανική (Olea hispanica).
 Ελαία η κρανιόμορφος (Olea craniomorpha), κοινώς σουβλολιά.
 Ελαία η εκκρεμής (Olea pendula), κοινώς κρεβατοελιά.
 Ελαία η κωνική (Olea conica) κοινώς ελιά σαλωνίτικη.
 Ελαία η λευκόκαρπος (Olea leucocarpa).
 Ελαία η μακρόκαρπος (Olea macrocarpa), κοινώς αετονυχολιά.
 Ελαία η μικρόκαρπος (Olea microcarpa), κοινώς λιανολιά ή λαδοελιά.
 Ελαία η μαστοειδής (Olea mamillaris), κοινώς λιάστρος.
 Ελαία η πρώιμος (Olea precox), κοινώς καλοκαιρίδα.
 Ελαία η σαλέρνιος (Olea salerniensis), κοινώς γαϊδουρολιά.
 Ελαία η στρεπτή (Olea contorta), κοινώς στριφτολιά.
 Ελαία η στρόγγυλος (Olea rotunda virida).
 Ελαία η υποστρόγγυλος (Olea subrotunda).
 Ελαία η σφαιρική (Olea sphaerica).
 Ελαία η υπόχλωρος (Olea virida).
 }}
 Η ελιά ή ελαιόδενδρο ή λιόδεντρο (επιστ. Ελαία, Olea) είναι γένος καρποφόρων δέντρων της οικογένειας των Ελαιοειδών (Oleaceae), το οποίο συναντάται πολύ συχνά και στην Ελλάδα. Ο καρπός του ονομάζεται επίσης ελιά και από αυτόν παράγεται το ελαιόλαδο. Η ελιά υπήρξε το σύμβολο της θεάς Αθηνάς.Στην Ελλάδα υπάρχουν 2.700 ελαιοτριβεία που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους ελαιοπαραγωγούς, οι οποίοι αποτελούν το 34% του αγροτικού πληθυσμού της χώρας. Τις «καλές χρονιές» στην χώρα μας παράγονται περίπου 300.000 τόνοι λάδι εξαιρετικής ποιότητας, ενώ στο ελληνικό έδαφος καλλιεργούνται περίπου 132 εκατομμύρια ελαιόδενδρα. Τα μέρη που φημίζονται περισσότερο για το ποιοτικό τους ελαιόλαδο είναι η Λακωνία, η Μεσσηνία και η Λέσβος.
 Ιστορία
 Η ελιά είναι γνωστή από τους αρχαιότατους χρόνους, και πιθανότατα κατάγεται από το χώρο της ανατολικής Μεσογείου. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, πατρίδα της ελιάς είναι η Αθήνα και η πρώτη ελιά φυτεύτηκε από την Αθηνά στην Ακρόπολη.
 Οι Έλληνες ήταν ο πρώτος λαός που καλλιέργησε την ελιά στον ευρωπαϊκό μεσογειακό χώρο. Την μετέφεραν είτε Έλληνες άποικοι είτε Φοίνικες έμποροι. Όπως αναφέρει ο Πλίνιος, κατά το 580 π.Χ, ούτε το Λάτιο, ούτε η Ισπανία, ούτε η Τύνιδα γνώριζαν την ελιά και την καλλιέργειά της.
 Είδη και ποικιλίες
 Είναι δέντρο αειθαλές, έχει φύλλα αντίθετα, λογχοειδή, δερματώδη, σκουροπράσινα στην άνω επιφάνεια και αργυρόχρωμα στην κάτω. Τα άνθη της είναι λευκωπά, μονοπέταλα και πολύ μικρά, σχηματίζουν ταξιανθία βότρυος και εμφανίζονται προς το τέλος Μαΐου, ενώ ο καρπός ωριμάζει και συλλέγεται κατά τα τέλη του φθινοπώρου και αρχές του χειμώνα. Ο κορμός της ελιάς είναι οζώδης και καλύπτεται από τεφρόφαιο φλοιό.
 Το γένος Olea περιλαμβάνει τα εξής είδη και ποικιλίες:
 Ελαία η αγρία (Olea sylvestris), κοινώς αγρελιά ή αγρελίδι
 Ελαία η ευρωπαϊκή (Olea europaea) ή κοινή, το συνηθέστερα καλλιεργούμενο είδος ανά τον Κόσμο
 Ελαία η αιολόκαρπος (Olea aeolocarpus)
 Ελαία η ηδύκαρπος (Olea nigra dulcis)
 Ελαία η ισπανική (Olea hispanica)
 Ελαία η κρανιόμορφος (Olea craniomorpha), κοινώς σουβλολιά
 Ελαία η εκκρεμής (Olea pendula), κοινώς κρεβατοελιά
 Ελαία η κωνική (Olea conica) κοινώς ελιά σαλωνίτικη
 Ελαία η λευκόκαρπος (Olea leucocarpa)
 Ελαία η μακρόκαρπος (Olea macrocarpa), κοινώς αετονυχολιά
 Ελαία η μικρόκαρπος (Olea microcarpa), κοινώς λιανολιά ή λαδοελιά
 Ελαία η μαστοειδής (Olea mamillaris), κοινώς λιάστρος
 Ελαία η πρώιμος (Olea precox), κοινώς καλοκαιρίδα
 Ελαία η σαλέρνιος (Olea salerniensis), κοινώς γαϊδουρολιά
 Ελαία η στρεπτή (Olea contorta), κοινώς στριφτολιά
 Ελαία η στρόγγυλος (Olea rotunda virida)
 Ελαία η υποστρόγγυλος (Olea subrotunda)
 Ελαία η σφαιρική (Olea sphaerica)
 Ελαία η υπόχλωρος (Olea virida)
 Ελαία η γαλανή (Olea nubrotunda)
 Σε μερικές απ' αυτές τις ποικιλίες, με ορθολογική επιλογή, έχει επιτευχθεί μεγαλύτερη απόδοση σε ελαιόλαδο χάρη σε μια αξιόλογη σμίκρυνση του πυρήνα προς όφελος της σάρκας.
 Η ποικιλία Γαλανή ή Στρογγυλολιά ή Πρασινολιά ή Στρογγυλοραχάτη ή Μηλολιά είναι ποικιλία που χρησιμοποιείται για την παραγωγή βρώσιμης και ελαιοποιήσιμης ελιάς.
 Η ελιά ευδοκιμεί σε κλίματα εύκρατα χωρίς ακρότητες θερμοκρασίας (με μέση ετήσια θερμοκρασία 16οC) και υγρασίας, για αυτό είναι ευρύτατα διαδεδομένη στη μεσογειακή ζώνη (όπως στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Τουρκία, την Αλγερία και αλλού). Ευδοκιμεί σε πολλές περιοχές του κόσμου, αρκεί η θερμοκρασία να μη κατέρχεται πολύ και για μεγάλα χρονικά διαστήματα κάτω από το μηδέν. Γι' αυτό και ιδιαίτερα κατάλληλες περιοχές για την καλλιέργειά της είναι οι παραθαλάσσιες. Τα δένδρα φυτεύονται σε ευθείες σειρές ή σε ρομβοειδείς διατάξεις. Ανάλογα με την ποικιλία και την ποιότητα του εδάφους η απόσταση μεταξύ των σειρών κυμαίνεται από 7 έως 20 μέτρα. Η περιοχή στην οποία καλλιεργούνται ελαιόδενδρα ονομάζεται "ελαιώνας".
 Η Στρογγυλολιά ανήκει στις τοπικές ποικιλίες της Χαλκιδικής και είναι επικρατούσα γηγενής ποικιλία στο Δήμο Σιθωνίας Χαλκιδικής. Καλλιεργείται από τα αρχαία χρόνια στην περιοχή και αποτελεί τη βασική καλλιεργήσιμη ποικιλία στην περιοχή καταλαμβάνοντας 42.000 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης. Στην περιοχή του Μεταγγιτσίου Χαλκιδικής καλλιεργείται σε ποσοστό 90% των ποικιλιών της περιοχής.
 Η συγκομιδή της ελιάς
 Η ελιά αποτελεί τη δημοφιλέστερη καλλιέργεια στην Ελλάδα από την οποία εδώ και δεκαετίες παράγονται προϊόντα εξαιρετικής ποιότητας που έχουν υψηλή ζήτηση σε όλο τον κόσμο. Ο καρπός της ελιάς ωριμάζει στα μέσα προς τέλη του φθινοπώρου, οπότε και ξεκινάει η συγκομιδή, ή το λιομάζωμα. Η συγκομιδή της ελιάς θεωρείται ένα από τα πιο κρίσιμα στάδια της ελαιοκαλλιέργειας, τόσο για τις επιτραπέζιες ποικιλίες ελιάς, όσο και για την παραγωγή ελαιολάδου. Η ποιότητα του λαδιού, που καθορίζεται από τις φυσικοχημικές ιδιότητές του, είναι σταθερή για μια μεγάλη χρονική περίοδο μετά την ωρίμανση των καρπών, τόση, όσο συνεχίζεται η διατήρηση των καρπών πάνω στο ελαιόδενδρο. Είναι όμως γνωστό, ότι οι οργανοληπτικές ιδιότητες των καρπών υποβαθμίζονται όσο καθυστερεί η συγκομιδή τους και ότι το πιο αρωματικό λάδι παράγεται στις αρχές της περιόδου ωρίμανσης των καρπών, ανεξάρτητα αν ένα αξιόλογο ποσοστό αυτών βρίσκεται σε πράσινη κατάσταση. Η ελιά παραδοσιακά μαζεύεται με το χέρι, και το μάζεμα της ελιάς αποτελεί εδώ και αιώνες σημαντική αγροτική δραστηριότητα σε πολλές περιοχές της Μεσογείου.
 Στη σημερινή εποχή ευδοκιμεί ακόμη η παραδοσιακή μέθοδος συγκομιδής, με τη βοήθεια ίσως κάποιων νεότερων εργαλείων: τα κλαδιά περνιούνται με το "χτένι" για να αποσπαστεί ο καρπός με μεγαλύτερη ευκολία και ταχύτητα, ενώ το έδαφος κάτω από την ελιά στρώνεται με λιόπανα ή με ειδικό δίχτυ από συνθετικό υλικό. Σκάλες από ξύλο ή αλουμίνιο χρησιμοποιούνται για το μάζεμα των δυσπρόσιτων κλαδιών. Αφού πέσουν οι ελιές από το δέντρο, οι αγρότες τινάζουν τα άκρα των ελαιόπανων ώστε να δημιουργηθούν σωροί, οι οποίοι θα καθαριστούν με το χέρι ή με την κοσκοινίστρα από χοντρά κλαριά και τσαμπιά προκειμένου να τοποθετηθούν στη συνέχεια σε δοχεία μεταφοράς (κουβάδες, τενεκέδες κλπ.) και σακιά και να μεταφερθούν στον χώρο αποθήκευσης. Δεν είναι απαραίτητη η απομάκρυνση των φύλλων, αφού υπάρχει στο ελαιοτριβείο ειδικό μηχάνημα που τα απομακρύνει με αέρα. Εναλλακτική τεχνική είναι το "τίναγμα" της ελιάς με ξύλινα ραβδιά, η τεχνική όμως αυτή μπορεί να εφαρμοστεί μόνο όταν έχει ωριμάσει πλήρως ο καρπός και είναι εύκολη η απόσπασή του από το δέντρο. Τέλος, είναι σύνηθες κατά τη συγκομιδή να κόβονται με πριόνι επιλεγμένα κλαδιά του δέντρου, τόσο για τη διευκόλυνση της συγκομιδής, όσο και για να βοηθηθεί η σωστή ανάπτυξη του δέντρου.
 Σε μεγάλους ελαιώνες χρησιμοποιούνται συχνά ειδικά μηχανήματα για τη συγκομιδή. Τα μηχανήματα χειρός (βέργες ελαιοσυλλογής) λειτουργούν συνήθως είτε με την αρχή της δόνησης (παλμική βέργα) ή της περιστροφής (περιστροφική βέργα) της κεφαλής , ή και συνδυασμό των δυο κινήσεων. Κοντά στη χειρολαβή προσαρτάται ο βενζινοκινητήρας ή ηλεκτροκινητήρας που δίνει κίνηση στη βέργα. Οι κατασκευαστές των βεργών ελαιοσυλλογής εξελίσσουν συνεχώς την τεχνολογία λειτουργίας, ώστε να αυξάνεται η απόδοση και ταυτόχρονα να ελαχιστοποιείται η ζημιά που προκαλεί το μηχάνημα στο ελαιόδεντρο. Στην κατεύθυνση αυτή, εμφανίστηκαν τελευταία στην αγορά βέργες ελαιοσυλλογής από τεχνολογικά προηγμένα υλικά όπως τα ανθρακονήματα (carbon fiber). Για ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα και απόδοση στη συγκομιδή υπάρχουν στην αγορά και αυτοκινούμενα μηχανήματα ελαιοσυλλογής. Λόγω της αρκετά υψηλής δαπάνης αγοράς τα μηχανήματα αυτά προορίζονται για ελαιώνες μεγάλης έκτασης, ενώ συχνά η αγορά τους εντάσσεται σε ευρωπαϊκά προγράμματα επιδοτήσεων για αγρότες .
 Κατά τον μεσαίωνα στο Μεταγγίτσι Χαλκιδικής για την εξαγωγή του ελαιολάδου χρησιμοποιούσαν λαδοκοπάνες, ο αλεσμένος καρπός τοποθετούνταν σε σάκους από φυσικά υλικά και οι εργάτες τους χτυπούσαν με ξύλινες σανίδες ή τους πατούσαν με ξύλινα παπούτσια ή ακόμα και με γυμνά πόδια. Αργότερα για την εξαγωγή του ελαιολάδου χρησιμοποιούνται οι αλειτροδόπετρες, κάποιες από τις οποίες σώζονται μέχρι και σήμερα στην περιοχή.
 Η ελιά στη διατροφή
 Ο καρπός της ελιάς είναι πολύ βασικός για τη Μεσογειακή διατροφή, τόσο ως εδώδιμος όσο και επειδή από αυτόν παράγεται το ελαιόλαδο.
 Ο καρπός της ελιάς είναι θαυμάσια πηγή μονοακόρεστων λιπαρών οξέων. Η ελιά παρέχει φυτικές ίνες και μέταλλα στον οργανισμό και είναι πηγή της βιταμίνης Ε, που είναι φυσικό αντιοξειδωτικό. Θεωρείται επίσης ότι η βιταμίνη Ε, επιβραδύνει τις αλλοιώσεις των κυτταρικών μεμβρανών και καταπολεμά την οστεοπόρωση.
 Η ποικιλία Στρογγυλολιά ή Γαλανό χρησιμοποιείται για την παραγωγή εξαιρετικά παρθένου ελαιολάδου, το οποίο έχει πιστοποιηθεί ως ΠΟΠ με την ένδειξη «Γαλανό Μεταγγιτσίου Χαλκιδικής». Παράγεται από 90% ελαιοκάρπου της ποικιλίας Στρογγυλολιά και 10% από την ποικιλία Χονδροελιά Χαλκιδικής, η οποία επίσης είναι γηγενής ποικιλία. Έχει πράσινο-κίτρινο χρώμα και το χαρακτηριστικό φρουτώδες άρωμα της ελιάς. Έχει υψηλή περιεκτικότητα σε πολυακόρεστα λιπαρά οξέα. Σημαντικό ρόλο στην υψηλή διατροφική του αξία παίζει η τοποθεσία της περιοχής καλλιέργειας, η πρώιμη συγκομιδή και ο τρόπος εξαγωγής του ελαιολάδου με τη μέθοδο της ψυχρής έκθλιψης.
 Η ελιά στην ιατρική
 Από το 4000 π.Χ. ήταν γνωστή η χρήση του ελαιολάδου για θεραπευτικούς σκοπούς. Ο Αριστοτέλης μελέτησε το ελαιόδεντρο και ανήγαγε την καλλιέργεια του σε επιστήμη. Ο Σόλων (639-559 π.Χ.) πρώτος νομοθέτησε την προστασία του. Ο Όμηρος το παρομοίασε με χρυσό υγρό. Ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της Ιατρικής, το περιγράφει σαν το τέλειο θεραπευτικό. Στις διασωθείσες εργασίες του αναφέρονται περισσότερες από 60 φαρμακευτικές και ιατρικές χρήσεις του ελαιολάδου. Αυτές περιλαμβάνουν δερματολογικές ασθένειες, μυϊκούς πόνους, θεραπεία του έλκους και της χολέρας, φλεγμονές των ούλων, αϋπνία, ναυτία, πυρετό και στομαχικούς πόνους.
 Ο Διοσκουρίδης ονομάζει το ελαιόλαδο προς την εν υγεία χρήσιν άριστον. Αναφέρει ποικίλες θεραπευτικές ιδιότητες κατά του έρπητος και της άφθας. Αναφέρει επίσης ότι το ελαιόλαδο από τις άγριες ελιές είναι στυπτικό και ευεργετικό για τις κεφαλαλγίες.
 Στην ιστορία των αρχαίων Αιγυπτίων αναφέρεται ότι εκχύλισμα από τα φύλλα της ελιάς το χρησιμοποιούσαν για την διατήρηση του σώματος των νεκρών (μούμιων), αφού παρεμπόδιζε την ανάπτυξη μικροοργανισμών που καταστρέφουν τις σάρκες.
 Μυθολογία
 Η ελιά δώρο της θεάς Αθηνάς
 Η ελιά αποτελεί ιερό δέντρο από τα αρχαία χρόνια και βρίσκεται υπό την προστασία της θεάς Αθηνάς. Όπως μας θυμίζει ο αρχαίος μύθος, στον αγώνα μεταξύ των θεών για την ανάδειξη του προστάτη των Αθηνών, που έγινε στον ιερό βράχο της Ακρόπολης, νικήτρια βγήκε η Αθηνά δωρίζοντας στους Αθηναίους την πρώτη ελιά του κόσμου, που φύτρωσε εκεί όπου χτύπησε το δόρυ της. Το δέντρο αυτό ήταν χρήσιμο για τη διατροφή, το φωτισμό, τη θέρμανση, την υγεία και τον καλλωπισμό των Αθηναίων. Από τότε τα ελαιόδεντρα γύρω από την Αθήνα έγιναν ιερά. Αλίμονο σ' όποιον τολμούσε να τις πειράξει, αφού η τιμωρία ήταν ο εξοστρακισμός ή θάνατος.
 Ο Αρισταίος και η ελιά
 Γιος της Κυρήνης και του Απόλλωνα, ο Αρισταίος, μεγάλωσε κοντά στη Γαία και στις Ώρες, ενώ αργότερα τον ανέλαβαν οι Μούσες και οι Νύμφες.
 Οι Μούσες τον εκπαίδευσαν στη μαντική και στην ιατρική τέχνη. Οι Νύμφες του δίδαξαν την τέχνη της μελισσοκομίας, την παραγωγή του τυριού από το γάλα και τα μυστικά της καλλιέργεια του αμπελιού και της ελιάς.
 Πιο συγκεκριμένα για την ελιά, οι Νύμφες του έδειξαν το μπόλιασμα της αγριελιάς, για να δίνει καρπό και το πιο σημαντικό, το άλεσμα του καρπού της ελιάς για να παίρνουν το λάδι, το πολύτιμο αυτό προϊόν για τη διατροφή και το εμπόριο των αρχαίων Ελλήνων. Θεωρείται πως ο Αρισταίος εφηύρε το ελαιοπιεστήριο, κάνοντας πιο εύκολη την παραγωγή του λαδιού.
 Τη γνώση που απέκτησε κοντά στις Μούσες και τις Νύμφες, ο Αρισταίος τη διέδωσε στους ανθρώπους, ταξιδεύοντας σε πολλά μέρη της Ελλάδας, της Σαρδηνίας και της Σικελίας. Λατρεύονταν ως ένας αγροτικός θεός και μάλιστα θεός – προστάτης των ελαιοπαραγωγών, κυρίως στα νησιά του Αιγαίου και ιδιαίτερα στην Κέα.
 Η ελιά ως σύμβολο
 Λόγω του σημαντικού ρόλου που έπαιξε η ελιά ανά τους αιώνες στην καθημερινότητα των λαών της Μεσογείου και ειδικότερα στην Ελλάδα, τα κλαδιά, ο καρπός αλλά και το ελαιόλαδο, ο «χυμός» του ελαιόδεντρου, έχουν συμβολικό χαρακτήρα και κατέχουν τιμητική θέση σε διάφορες δραστηριότητες της ζωής των κατοίκων της περιοχής.
 Η ελιά στον αθλητισμό
 Πηγές αναφέρουν ότι οι έξι πρώτες Ολυμπιάδες είχαν ως έπαθλο ένα μήλο. Μετά καθιερώθηκε ως έπαθλο των Ολυμπίων ο κότινος, το στεφάνι από κλαδί της ιερής αγριελιάς που είχε βλαστήσει έξω από τον οπισθόδομο του ναού του Δία στην Ολυμπία.
 Στα Παναθήναια σημαντικό ρόλο έπαιζε η ελιά του Ερεχθείου, αλλά και τα στέφανα που φτιάχνονταν με τα κλαδιά της. Στην ιερή πομπή στους δρόμους της Αθήνας συμμετείχαν οι θαλλοφόροι, γέροντες ωραίοι και ευθυτενείς, που κρατούσαν στα χέρια τους κλάδους ελαίας. Οι Αθηναίοι, που θεωρούσαν τους εαυτούς τους πολιτισμένους, κρατούσαν κλαδιά ελιάς, ενώ οι χειραφετημένοι δούλοι και οι βάρβαροι κρατούν κλαδιά βελανιδιάς, αφού η βελανιδιά σηματοδοτεί τον πρωτόγονο πολιτισμό, την τραχύτητα και τη βιαιότητα.
 Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες ονομάστηκαν στεφανίτες ή ιεροί αφού τα έπαθλα είναι απλά στέφανα, σε αντίθεση με τα Παναθήναια που ήταν χρηματίτες, όπου το έπαθλο του στεφανιού ελιάς συνοδευόταν από βαρύτιμα υλικά έπαθλα.
 Η ελιά ως διακοσμητικό στοιχείο
 Σε ένδειξη της εκτίμησης που δείχνουν οι λαοί της Μεσογείου στην ελιά, πολλά αντικείμενα καθημερινής χρήσης διακοσμούνται με μοτίβα αποτελούμενα από κλαδιά και καρπούς του ελαιόδεντρου. Έτσι, συχνά συναντάμε στην Ελλάδα και στις άλλες μεσογειακές χώρες την ελιά να κοσμεί πήλινα και ξύλινα αντικείμενα καθημερινής χρήσης, λευκά είδη, κοσμήματα κ.α. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής η χρήση της ελιάς σε γάμους και βαπτίσεις, τόσο ως πρωτογενές υλικό (στεφάνια παρανύμφων σε γάμο, διακόσμηση λαμπάδων) όσο και ως διακοσμητικό στοιχείο (επάργυρα στέφανα του γάμου σε απομίμηση στεφάνου ελιάς, μπομπονιέρες κ.α.).
 Φωτογραφίες
 Η ελιά στις τέχνες, τον πολιτισμό και την εκπαίδευση
 Αποτελώντας σημαντικό μέρος της διατροφής αλλά και της οικονομικής ζωής της Μεσογείου και της Ελλάδας ειδικότερα, αναπόφευκτο ήταν η μακρόχρονη πορεία της ελιάς να έχει διεισδύσει στην καλλιτεχνική και πολιτισμική ζωή των κατοίκων της περιοχής. Με έμπνευση την αγροτική ζωή στην περιοχή της νότιας Γαλλίας, ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ βαν Γκογκ δημιούργησε πίνακες με θέμα την ελιά. Ο ποιητής Κωστής Παλαμάς ύμνησε την ελιά στο ομώνυμο ποίημά του , ενώ στα δημοτικά τραγούδια συχνά γίνεται αναφορά στο ελαιόδεντρο και τους καρπούς του.
 Μουσεία ελιάς και λαδιού υπάρχουν σε πολλές ελαιοπαραγωγικές περιοχές της Μεσογείου. Τα μουσεία αυτά παρουσιάζουν εκθέματα που σχετίζονται με την καλλιέργεια και συγκομιδή της ελιάς και την παραγωγή λαδιού, ενώ συχνά πραγματοποιούνται και εκπαιδευτικά προγράμματα για μαθητές. Ένα από τα πιο γνωστά ελληνικά μουσεία ελιάς είναι το Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη Λακωνίας. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Μουσείο Ελιάς Πυλάρου στον οικισμό Μακρυώτικα της Κεφαλονιάς, μικρό μουσείο σε αναπαλαιωμένο ελαιοτριβείο με αυθεντικά μηχανήματα από τα τέλη του 19ου – αρχές 20ού αιώνα. Το Δίκτυο «Μουσεία Ελιάς της Μεσογείου» περιλαμβάνει αυτή τη στιγμή πάνω από 15 μουσεία από ολόκληρη τη Μεσογειακή λεκάνη.
 Τα τελευταία χρόνια η ελιά έχει αρχίσει να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιβαλλοντική εκπαίδευση των μαθητών όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Αυτή τη στιγμή λειτουργεί Θεματικό Δίκτυο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης με θέμα την ελιά, συντονιστικός φορέας του οποίου είναι το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Καλαμάτας. Το Θεματικό Δίκτυο «Ελιά» υποστηρίζει πλήθος δραστηριοτήτων σε πάνω από 15 συνεργαζόμενα Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, και περιβαλλοντικά προγράμματα σε πάνω από 100 σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε ολόκληρη τη χώρα..
 Πηγές-παραπομπές
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Η διατροφική αξία της ελιάς
 Η διαδικασία της συγκομιδής βήμα-βήμα με φωτογραφίες
 Από blog των Φιλιατρών: στα μηχανήματα στρέφονται οι παραγωγοί για να γλιτώσουν «εργατικά»
 Όλα για το κλάδεμα ελιάς, ορθές πρακτικές
 Ελιά
 Ελαιοειδή
 Δέντρα
 Σπόροι και καρποί
 Μεσογειακή χλωρίδα
 Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας
 Φυτά εισβολείς
 Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής
 Δρύπες


text:
 10.11.2014
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 395/27
 Žalba koju je 25. rujna 2014. podnio DTS Distribuidora de Televisión Digital, S.A. protiv presude Općeg suda (treće vijeće) od 11. srpnja 2014. u predmetu T-533/10, DTS Distribuidora de Televisión Digital protiv Komisije
 (Predmet C-449/14 P)
 (2014/C 395/33)
 Jezik postupka: španjolski
 Stranke
 Žalitelj: DTS Distribuidora de Televisión Digital, S.A. (zastupnici: H. Brokelmann i M. Ganino, odvjetnici)
 Druge stranke u postupku: Europska komisija, Telefónica de España, S.A., Telefónica Móviles España, S.A., Kraljevina Španjolska i Corporación de Radio y Televisión Española, S.A. (RTVE)
 Žalbeni zahtjev
 Tužitelj od Suda zahtijeva da:
 —
 ukine presudu Općeg suda od 11. srpnja 2014. u predmetu T-533/10, DTS Distribuidora de Televisión Digital, S.A. protiv Europske komisije i posljedično, a u skladu s člankom 61. Statuta Suda:
 —
 na osnovi podataka kojima raspolaže prihvati zahtjev iznesen u aktu kojom je pokrenut prvostupanjski postupak i poništi Odluku Komisije 2011/1/EU (1) od 20. srpnja 2010. o sustavu potpora C38/09 (ex NN 58/09) koji Španjolska planira primijeniti na Corporación de Radio y Televisión Española (RTVE); ili
 —
 podredno, vrati predmet na ponovno odlučivanje Općem sudu koji je pri donošenju odluke vezan presudom Suda;
 —
 Komisiji i intervenijentima koji je podupiru naloži snošenje troškova u ovom postupku, kao i u postupku pred Općim sudom.
 Žalbeni razlozi i glavni argumenti
 1.
 Prvi žalbeni razlog, utemeljen na povredi članka 107. stavka 1. UFEU-a počinjenoj zbog pogrešnog tumačenja pojma potpore
 Pobijanom presudom povređuje se članak 107. stavak 1. UFUE-a pogrešnim tumačenjem pojma potpore i, preciznije, uvjeti koji se u skladu s presudom Laboratoires Boiron (2) moraju ispuniti da bi se pristojba mogla smatrati sastavnim dijelom potpore.
 2.
 Drugi žalbeni razlog, utemeljen na povredi članka 107. stavka 1. time što u pobijanoj presudi nije sveobuhvatno preispitano postojanje potpore te je iskrivljeno španjolsko pravo
 Pobijanom presudom povređuje se članak 107. stavak 1. UFEU-a jer nije sveobuhvatno preispitano jesu li ispunjeni uvjeti, utvrđeni u presudi Régie Networks (1), da bi se pristojba nametnuta DTS-u mogla smatrati sastavnim dijelom potpore RTVE-u, i jer je iskrivljeno španjolsko pravo.
 3.
 Treći žalbeni razlog, utemeljen na povredi prava prilikom primjene članka 106. stavka 2. UFEU-a
 Pobijanom presudom povrijeđeno je pravo prilikom primjene članka 106. stavka 2. UFEU-a. U njoj se iskrivljuju argumenti DTS-a – kojima se nastoji pokazati da način financiranja potpore RTVE-u neproporcionalno narušava tržišno natjecanje – tumačenjem prema kojem se oni odnose na učinke same potpore, a ne na učinke pristojbe putem koje se potpora financira. Posljedično tome, pobijanom se presudom odlučuje ultra petita o pitanjima koje DTS nije postavio u svom zahtjevu niti ih je Komisija analizirala u svojoj Odluci, čime je izmijenjen predmet spora te su prekoračene granice nadležnosti Općeg suda u području sudbenog nadzora.
 (1) SL 2011, L1, str.9.
 (2) C-526/04, EU:C:2006:528
 (1) C-333/07, EU:C:2008:764


type: legislation

text:
 Avis juridique important
 |
 32002D0653
 2002/653/CE: Décision du Conseil du 12 juillet 2002 modifiant le protocole sur le statut de la Cour de justice des Communautés européennes
 Journal officiel n° L 218 du 13/08/2002 p. 0001 - 0001
 Décision du Conseildu 12 juillet 2002modifiant le protocole sur le statut de la Cour de justice des Communautés européennes(2002/653/CE)LE CONSEIL DE L'UNION EUROPÉENNE,vu le traité instituant la Communauté européenne, et notamment son article 245, deuxième alinéa,vu la demande de la Cour de justice du 17 octobre 2001,vu l'avis de la Commission(1),vu l'avis du Parlement européen(2),considérant ce qui suit:Il convient de prévoir la participation d'États tiers à la procédure préjudicielle devant la Cour de justice dans le cas où un accord, portant sur un domaine déterminé, conclu par le Conseil avec un ou plusieurs États tiers, stipule que ces derniers ont la faculté de présenter des mémoires ou des observations écrites lorsqu'une juridiction d'un État membre saisit la Cour de justice d'une question préjudicielle relevant du domaine d'application de l'accord,DÉCIDE:Article premierÀ l'article 20 du protocole sur le statut de la Cour de justice des Communautés européennes l'alinéa suivant est ajouté: "Lorsqu'un accord portant sur un domaine déterminé conclu par le Conseil et un ou plusieurs États tiers prévoit que ces derniers ont la faculté de présenter des mémoires ou des observations écrites dans le cas où une juridiction d'un État membre saisit la Cour d'une question préjudicielle concernant le domaine d'application de l'accord, la décision de la juridiction nationale comportant une telle question est, également, notifiée aux États tiers concernés qui, dans un délai de deux mois à compter de la notification, peuvent déposer devant la Cour des mémoires ou des observations écrites."Article 2La présente décision prend effet le jour de sa publication au Journal officiel des Communautés européennes.Fait à Bruxelles, le 12 juillet 2002.Par le ConseilLe présidentT. Pedersen(1) Avis rendu le 22 février 2002 (non encore paru au Journal officiel).(2) Avis rendu le 14 mai 2002 (non encore paru au Journal officiel).


text:
 15.6.2013
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 171/19
 Lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu, ko 2013. gada 2. aprīlī iesniedza Hoge Raad der Nederlanden (Nīderlande) — Turbu.com Mobile Phone’s BV, otrs lietas dalībnieks: Staatssecretaris van Financiën
 (Lieta C-164/13)
 2013/C 171/38
 Tiesvedības valoda — holandiešu
 Iesniedzējtiesa
 Hoge Raad der Nederlanden
 Lietas dalībnieki pamata procesā
 Prasītāja: Turbu.com Mobile Phone’s BV
 Otrs lietas dalībnieks: Staatssecretaris van Financiën
 Prejudiciālais jautājums
 Vai, pamatojoties uz Eiropas Savienības tiesībām, valsts iestādēm un tiesu iestādēm jāatsakās piemērot tiesības uz atskaitīšanu, ja, pamatojoties uz objektīviem datiem, ir skaidrs, ka saistībā ar minētajām precēm runa ir par PVN krāpšanu un nodokļa maksātājs zināja vai viņam bija jāzina, ka viņš tajā piedalās, ja valsts tiesiskais regulējums nav paredzējis šādos apstākļos atteikt tiesības uz atskaitīšanu?


text:
 21.4.2012
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 118/5
 A Bíróság (ötödik tanács) 2012. március 1-jei ítélete (a Tribunal Supremo (Spanyolország) előzetes döntéshozatal iránti kérelme) — Asociación para la Calidad de los Forjados (Ascafor), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (Asidac) kontra Administración del Estado és társai
 (C-484/10. sz. ügy) (1)
 (Áruk szabad mozgása - Mennyiségi korlátozások és azonos hatású intézkedések - 89/106/EGK irányelv - Építési termékek - Nem harmonizált szabványok - Minőségjelzések - A tanúsító szervekre vonatkozó követelmények)
 2012/C 118/07
 Az eljárás nyelve: spanyol
 A kérdést előterjesztő bíróság
 Tribunal Supremo
 Az alapeljárás felei
 Felperesek: Asociación para la Calidad de los Forjados (Ascafor), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (Asidac)
 Alperesek: Administración del Estado, Calidad Siderúrgica SL, Colegio de Ingenieros Técnicos Industriales, Asociación Española de Normalización y Certificación (AENOR), Consejo General de Colegios Oficiales de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Asociación de Investigación de las Industrias de la Construcción (Aidico) Instituto Tecnológico de la Construcción, Asociación Nacional Española de Fabricantes de Hormigón Preparado (Anefhop), Ferrovial Agromán SA, Agrupación de Fabricantes de Cemento de España (Oficemen), Asociación de Aceros Corrugados Reglamentarios y su Tecnología y Calidad (Acerteq)
 Tárgy
 Előzetes döntéshozatal iránti kérelem — Tribunal Supremo — Az EK 28. és EK 30. cikk (jelenleg EUMSZ 34. és EUMSZ 36. cikk) értelmezése — Építési termékek — Az építési termékekre vonatkozó tagállami törvényi, rendeleti és közigazgatási rendelkezések közelítéséről szóló, 1988. december 21-i 89/106/EGK irányelvben (HL 1989. L 40., 12. o.; magyar nyelvű különkiadás 13. fejezet, 9. kötet, 296. o.) szereplőkhöz hasonló harmonizált szabványok tárgyát nem képező termékek — Forgalomba hozatal, amelynek feltétele vagy a magasabb minőségi szintet igazoló tanúsítvány, illetve a nemzeti hatóságok által előírtakkal egyező, részletes feltételeket teljesítő módszerek alapján kiállított minőségi tanúsítvány, vagy az említett feltételek annak ellenére történő előzetes engedélyeztetése, hogy erre a származási tagállamban már sor került.
 Rendelkező rész
 Az EUMSZ 34. cikk és az EUMSZ 36. cikk akként értelmezendő, hogy a szerkezeti betonra vonatkozó, a 2008. július 18-i 1247/08. királyi rendelettel jóváhagyott előírások (EHE-08) 81. cikkével összefüggésben értelmezett 19. mellékletében foglalt, a betonacél minőségi szintjét igazoló, a Spanyol Királyságtól eltérő tagállamban kiállított tanúsítványok hivatalos elismerésének lehetőségére vonatkozó követelmények az áruk szabad mozgásának akadályát képezik. Ilyen korlátozás az emberek egészségének és életének védelmére irányuló célkitűzéssel akkor igazolható, ha az előírt követelmények nem haladják meg a betonacél Spanyolországban történő használatára vonatkozóan előírt minimumnormákat. Ebben az esetben a kérdést előterjesztő bíróság feladata annak vizsgálata, hogy — amennyiben a Spanyolországban hivatalosan elismerendő minőségi tanúsítványt kiállító szervezet az 1993. július 22-i 93/68/EGK tanácsi irányelvvel módosított, az építési termékekre vonatkozó tagállami törvényi, rendeleti és közigazgatási rendelkezések közelítéséről szóló, 1988. december 21-i 89/106/EGK tanácsi irányelv értelmében vett elismert szerv — e követelmények közül melyek haladják meg az emberek egészségének és életének védelmére irányuló célkitűzés megvalósításához szükséges mértéket.
 (1) HL C 346., 2010.12.18.


text:
 26.5.2014
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 159/24
 Ordonanța Tribunalului din 21 martie 2014 – Frucona Košice/Comisia
 (Cauza T-11/07 RENV) (1)
 ((„Ajutoare de stat - Băuturi alcoolice și spirtoase - Anulare a unei datorii fiscale în cadrul unei proceduri colective de insolvență - Decizie prin care ajutorul este declarat incompatibil cu piața internă și se dispune recuperarea lui - Dispariția interesului de a exercita acțiunea - Decizie care abrogă și înlocuiește decizia atacată - Nepronunțare asupra fondului”))
 2014/C 159/32
 Limba de procedură: engleza
 Părțile
 Reclamantă: Frucona Košice a.s. (Košice, Slovacia) (reprezentanți: K. Lasok, QC, J. Holmes și B. Hartnett, barristers, și O. Geiss, avocat)
 Pârâtă: Comisia Europeană (reprezentanți: L. Armati și K. Walkerová, agenți)
 Intervenientă în susținerea pârâtei: St. Nicolaus – trade a.s. (Bratislava, Slovacia) (reprezentant: N. Smaho, avocat)
 Obiectul
 Cerere de anulare a Deciziei 2007/254/CE a Comisiei din 7 iunie 2006 privind ajutorul de stat C 25/2005 (ex NN 21/2005) pus în aplicare de Republica Slovacă în favoarea Frucona Košice a.s. (JO 2007, L 112, p. 14)
 Dispozitivul
 1)
 Constată că nu mai este necesar să se pronunțe asupra fondului cauzei.
 2)
 Obligă Comisia Europeană la suportarea propriilor cheltuieli de judecată, precum și a celor efectuate de Frucona Košice a.s.
 3)
 St. Nicolaus – trade a.s. suportă propriile cheltuieli de judecată.
 (1) JO C 56, 10.3.2007.


text:
30. 5. 88 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 139/19
 Πρόταση κανονισμού (ΕΟΚ) του Συμβουλίου για τον καθορισμό, για την περίοδο εμπορίας
 1988/1989, των παραγωγών τιμών παρεμβάσεως λευκής ζάχαρης, της τιμής παρεμβάσεως της
 ακατέργαστης ζάχαρης, των ελαχίστων τιμών τεύτλων Α και τεύτλων Β, των τιμών
 κατωφλίου, του ποσού αποδόσεως για την αντιστάθμιση των εξόδων αποθεματοποιήσεως
 καθώς και των τιμών που εφαρμόζονται στην Ισπανία και την Πορτογαλία
 (88/C 139/16)
 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, το 68 % της εν λόγω τιμής βάσεως με την επιφύλαξη του
 άρθρου 28 παράγραφος 5 του ιδίου κανονισμού-
 Έχοντας υπόψη:
 τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομι ότι, σύμφωνα με το άρθρο 14 παράγραφος 2 του
 κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1785/81 η τιμή κατωφλίου της
 κής Κοινότητας,
 λευκής ζάχαρης ισούται με την ενδεικτική τιμή
 την πράξη προσχώρησης της Ισπανίας και της Πορτο αυξημένη με τα έξοδα μεταφοράς που υπολογίζονται
 γαλίας και ιδίως το άρθρο 89 παράγραφος 1 και το κατ' αποκοπή από την πλέον πλεονασματική ζώνη της
 άρθρο 234 παράγραφος 2, Κοινότητας μέχρι την πλέον απομακρυσμένη ελλειμμα
 τική ζώνη καταναλώσεως της Κοινότητας και με κατ'
 τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1785/1981 του Συμβουλίου, αποκοπή ποσό που λαμβάνει υπόψη τη συνεισφορά των
 της 30ής Ιουνίου 1981, περί κοινής οργανώσεως της εξόδων αποθεματοποιήσεως· ότι δεδομένης της κατά
 αγοράς στον τομέα της ζάχαρης (ι), όπως τροποποιήθη στασης εφοδιασμού στην Κοινότητα, πρέπει να λη
 κε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. ..., και φθούν υπόψη τα έξοδα μεταφοράς μεταξύ των βορείων
 ιδίως το άρθρο 3 παράγραφος 5, το άρθρο 5 παράγραφος διαμερισμάτων της Γαλλίας και του Παλέρμο-
 5, το άρθρο 8 παράγραφος 4 και το άρθρο 14 παράγρα
 φος 5, ότι η τιμή κατωφλίου ακατέργαστης ζάχαρης πρέπει να
 προκύψει από εκείνη της λευκής ζάχαρης λαμβάνοντας
 την πρόταση της Επιτροπής, υπόψη τα κατ' αποκοπή ποσά για τη μεταποίηση και την
 Εκτιμώντας: απόδοση -
 ότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. ..., του Συμβουλίου, της ότι η τιμή κατωφλίου μελάσσας πρέπει να καθοριστεί
 για τον καθορισμό, για την περίοδο εμπορίας 1988/1989 έτσι ώστε οι εισπράξεις από τις πωλήσεις μελάσσας να
 ορισμένων τιμών στον τομέα της ζάχαρης και του δύνανται να φθάσουν το επίπεδο εισπράξεων των
 αντιπροσωπευτικού ποιοτικού τύπου τεύτλων, όρισε επιχειρήσεων που ελήφθησαν υπόψη κατά τον καθορι
 την τιμή παρεμβάσεως λευκής ζάχαρης σε 54,18 ECU σμό των τιμών βάσεως των τεύτλων
 ανά 100 χιλιόγραμμα - ότι το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1358/77 του
 ότι το άρθρο 3 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) Συμβουλίου (2) προβλέπει ότι το ποσό της αποδόσεως
 αριθ. 1785/81 προβλέπει ότι οι παράγωγες τιμές παρεμ στα πλαίσια της αντισταθμίσεως των εξόδων αποθεμα
 βάσεως λευκής ζάχαρης πρέπει να οριστούν για κάθε τοποιήσεως καθορίζεται, ανά μήνα και ανά μονάδα
 μία από τις ελλειμματικές ζώνες· ότι για τον καθορισμό βάρους λαμβάνοντας υπόψη τα έξοδα χρηματοδοτή
 αυτό, ενδείκνυται να ληφθούν υπόψη οι περιφερειακές σεως, τα έξοδα ασφαλίσεως και τα ειδικά έξοδα
 -
 διαφορές των τιμών ζάχαρης που μπορούν να εκτιμη αποθεματοποιήσεως
 θούν σε περίπτωση κανονικής συγκομιδής και ελεύθε ότι για τον καθορισμό των τιμών που ισχύουν στην
 ρης κυκλοφορίας της ζάχαρης βάσει κανονικών συνθη Ισπανία και την Πορτογαλία, πρέπει να γίνει προσέγγι
 κών διαμορφώσεως των τιμών αγοράς- ση των τιμών που καθορίζονται για τα δύο αυτά κράτη
 ότι προβλέπεται ελλειμματική κατάσταση εφοδιασμού μέλη για την περίοδο εμπορίας 1986/1987 με τις κοινές
 της αγοράς στις ζώνες παραγωγής της Ιταλίας, της τιμές σύμφωνα με τα άρθρα 70 και 238 της πράξης
 Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου· προσχώρησης·
 ότι το άρθρο 3 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
 αριθ. 1785/81 προβλέπει τον καθορισμό τιμής παρεμβά
 σεως για την ακατέργαστη ζάχαρη· ότι θα πρέπει να Άρθρο 1
 καθοριστεί η τιμή αυτή βάσει της τιμής παρεμβάσεως
 της λευκής ζάχαρης· Για τις ελλειμματικές ζώνες της Κοινότητας, με
 ότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. ..., όρισε την τιμή εξαίρεση την Πορτογαλία, η παράγωγη τιμή παρεμβά
 βάσεως των τεύτλων σε 40,89 ECU ανά τόνο- ότι το σεως λευκής ζάχαρης καθορίζεται, για 100 χιλιόγραμ
 άρθρο 5 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) μα, σε:
 αριθ. 1785/81 προβλέπει ότι η ελάχιστη τιμή που α) 55,39 ECU για όλες τις ζώνες του Ηνωμένου
 καθορίζεται για τα τεύτλα Α ισούται με το 98 % της Βασιλείου-
 τιμής βάσεως των τεύτλων και η ελάχιστη τιμή που θα
 καθορίζεται για τα τεύτλα Β είναι κατ' αρχήν ίση προς β) 55,39 ECU για όλες τις ζώνες της Ιρλανδίας·
 (0 ΕΕ αριθ. L 177 της 1. 7. 1981, σ. 4. (2) ΕΕ αριθ. L 156 της 25. 6. 1977, σ. 4.
 ---pagebreak--- Αριθ. C 139/20 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 30. 5. 88
 γ) 56,12 ECU για όλες τις ζώνες της Ιταλίας β) οι τιμές των τεύτλων καθορίζονται σε:
 — 43,72 ECU ανά τόνο για την τιμή βάσεως,
 Άρθρο 2
 — 42,90 ECU ανά τόνο για την ελάχιστη τιμή των
 Η τιμή παρεμβάσεως ανά 100 χιλιόγραμμα ακατέργα τεύτλων Α,
 στης ζάχαρης καθορίζεται σε 44,92 ECU.
 — 30,64 ECU ανά τόνο για την ελάχιστη τιμή των
 Άρθρο 3 τεύτλων Β, με την επιφύλαξη της εφαρμογής
 του άρθρου 28 παράγραφος 5 του κανονισμού
 1. Η ελάχιστη τιμή των τεύτλων Α που ισχύει στην (ΕΟΚ) αριθ. 1785/81.
 Κοινότητα, με εξαίρεση την Ισπανία και την Πορτογα
 λία, καθορίζεται σε 40,07 ECU ανά τόνο. 2. Οι τιμές των τεύτλων που αναφέρονται στην
 παράγραφο 1 νοούνται στο στάδιο της παραδόσεως, στο
 2. Με την επιφύλαξη εφαρμογής του άρθρου 28 κέντρο συγκεντρώσεως και ισχύουν για την ποιότητα
 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1785/81, η τύπο όπως ορίζεται στο άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΟΚ)
 ελάχιστη τιμή των τεύτλων Β, που ισχύει στην αριθ.
 Κοινότητα, με εξαίρεση την Ισπανία και την Πορτογα
 λία, καθορίζεται σε 27,81 ECU ανά τόνο. Άρθρο 5
 Άρθρο 4 Η τιμή κατωφλίου καθορίζεται σε:
 1. Για την Ισπανία και την Πορτογαλία, οι τιμές που α) 66,33 ECU ανά 100 χιλιόγραμμα λευκής ζάχαρης·
 εφαρμόζονται στον τομέα της ζάχαρης καθορίζονται ως
 β) 56,75 ECU ανά 100 χιλιόγραμμα ακατέργαστης
 εξής:
 ζάχαρης·
 — για την Ισπανία:
 γ) 6,90 ECU ανά 100 χιλιόγραμμα μελάσσας-
 α) η τιμή παρεμβάσεως της λευκής ζάχαρης καθορί
 ζεται σε 62,78 ECU ανά 100 χιλιόγραμμα - Άρθρο 6
 β) οι τιμές των τεύτλων καθορίζονται σε
 Το ποσό αποδόσεως που αναφέρεται στο άρθρο 8 του
 — 47,98 ECU ανά τόνο για την τιμή βάσεως, κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1785/81 καθορίζεται σε 0,49
 ECU ανά 100 χιλιόγραμμα λευκής ζάχαρης ανά μήνα.
 — 47,16 ECU ανά τόνο για την ελάχιστη τιμή των
 τεύτλων Α,
 Άρθρο 7
 — 34,90 ECU ανά τόνο για την ελάχιστη τιμή των
 τεύτλων Β, με την επιφύλαξη εφαρμογής του Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την τρίτη ημέρα
 άρθρου 28 παράγραφος 5 του κανονισμού από τη δημοσίευση του στην Επίσημη Εφημερίδα των
 (ΕΟΚ) αριθ. 1785/81 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 — για την Πορτογαλία: Εφαρμόζεται για την περίοδο εμπορίας 1988/1989.
 α) η τιμή παρεμβάσεως λευκής ζάχαρης καθορίζεται Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα
 σε 51,88 ECU ανά 100 χιλιόγραμμα- μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
 Πρόταση κανονισμού (ΕΟΚ) του Συμβουλίου για τον καθορισμό, για την περίοδο εμπορίας
 1988/1989, της ενδεικτικής τιμής παραγωγής, της ενίσχυσης στην παραγωγή και της τιμής
 παρέμβασης του ελαιολάδου.
 (88/C 139/17)
 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, τον κανονισμό αριθ. 136/66/ΕΟΚ του Συμβουλίου της
 22ας Σεπτεμβρίου 1966 περί δημιουργίας κοινής
 Έχοντας υπόψη: οργανώσεως αγοράς στον τομέα των λιπαρών ου
 τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομι σιών 0), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον
 κής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 43, κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. ..., και ιδίως το άρθρο 4
 παράγραφος 4 και το άρθρο 5 παράγραφος 1,
 την πράξη προσχώρησης της Ισπανίας και της Πορτο
 γαλίας, και ιδίως το άρθρο 89 παράγραφος 1, το άρθρο
 92 παράγραφος 3, το άρθρο 234 παράγραφος 2 και το
 άρθρο 290 παράγραφος 3, (!) ΕΕ αριθ. 172 της 30. 9. 1966, σ. 3025/66.