type: wikipedia

text:
Η Ουκρανία (ουκρανικά: Україна, Ουκραΐνα [ukrɑˈjinɑ]) είναι χώρα της Ανατολικής Ευρώπης. Συνορεύει με τη Ρωσία στα ανατολικά και βορειοανατολικά, τη Λευκορωσία στα βορειοδυτικά, την Πολωνία, τη Σλοβακία και την Ουγγαρία στα δυτικά, τη Ρουμανία και τη Μολδαβία στα νοτιοδυτικά, ενώ βρέχεται από τη Μαύρη Θάλασσα και την Αζοφική Θάλασσα στα νότια και νοτιοανατολικά αντίστοιχα. Η έκταση της χώρας είναι 603.500 τ.χλμ., καθιστώντας την έτσι τη δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της Ευρώπης, μετά τη Ρωσία. Πρωτεύουσα της Ουκρανίας είναι το Κίεβο. Η επίσημη γλώσσα είναι τα ουκρανικά και το νόμισμα της χώρας είναι η χρίβνια.
 Τον 9ο αιώνα, στα σημερινά εδάφη της Ουκρανίας, ιδρύθηκε από τους Βαράγγους που έμειναν γνωστοί ως Ρως του Κιέβου το κράτος των Ρως ή Κιεβινή Ρωσία. Έως τα μέσα του 14ου αιώνα τα σημερινά εδάφη της Ουκρανίας βρίσκονταν υπό την κυριαρχία τριών εξωτερικών δυνάμεων: της Χρυσής Ορδής, του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και του βασιλείου της Πολωνίας. Μετά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-1721) τα εδάφη διαμελίστηκαν μεταξύ των γειτονικών δυνάμεων και, από το 19ο αιώνα και μετά, το μεγαλύτερο μέρος τους ενσωματώθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, με το υπόλοιπο να περιέρχεται υπό τον έλεγχο της Αυστροουγγαρίας. Μετά από μια χαοτική περίοδο αδιάκοπου πολέμου και αρκετές προσπάθειες για ανεξαρτησία (1917-1921) μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, η Ουκρανία προέκυψε στις 30 Δεκεμβρίου 1922 ως μία από τις ιδρυτικές δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης. Η επικράτεια της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας διευρύνθηκε προς τα δυτικά λίγο πριν και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και νότια το 1954 με τη μεταφορά της Κριμαίας στην επικράτεια της Ουκρανίας. Το 1945 η Σ.Σ. Δημοκρατία της Ουκρανίας έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
 Η Ουκρανία έγινε ανεξάρτητη και πάλι μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Τότε άρχισε μια περίοδος μετάβασης στην οικονομία της αγοράς κατά την οποία η Ουκρανία βίωσε οκταετή ύφεση. Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000 η οικονομία σημείωσε πρόοδο, με κύριο δείκτη την αύξηση του ΑΕΠ. Με την Παγκόσμια οικονομική ύφεση 2008 όμως, η Ουκρανία υπέστη πλήγμα και η οικονομία της βυθίστηκε. Το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 20% από την άνοιξη του 2008 έως την άνοιξη του 2009, και μόνο στη συνέχεια σταθεροποιήθηκε.
 Το 2013, η απόφαση του ρωσόφιλου προέδρου της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς, να διακόψει τη διαδικασία σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτέλεσε αιτία μεγάλων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, οι οποίες έμειναν γνωστές ως Euromaidan. Αυτές οι διαδηλώσεις είχαν ως αποτέλεσμα την πτώση της κυβέρνησης και τη διαφυγή του προέδρου στη Ρωσία. Λόγω της πολιτικής αστάθειας στη χώρα, η Ρωσική Άνω Βουλή αποφάσισε να επιτρέψει την αποστολή ρωσικών στρατευμάτων σε ουκρανική επικράτεια, στη χερσόνησο της Κριμαίας, όπου ο πληθυσμός είναι κυρίως ρωσόφωνος. Αυτό επιδείνωσε ακόμα περισσότερο τις σχέσεις Ρωσίας-Ουκρανίας. Η Κριμαία, μετά από μη νομίμως αναγνωρισμένο δημοψήφισμα, προσαρτήθηκε από την Ρωσία, πράγμα ωστόσο που δεν αναγνωρίζεται τόσο από την Ουκρανία όσο και από τα Ηνωμένα Έθνη.
 Από τις 24 Φεβρουαρίου 2022, η χώρα αντιμετωπίζει την εισβολή της Ρωσίας στα εδάφη της.
 Ιστορία
 Ανθρώπινη δραστηριότητα στην Ουκρανία καταγράφεται εδώ και πάνω από 3000 χρόνια. Στη Περιφέρεια της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας οι αρχαίοι Έλληνες ίδρυσαν πλειάδα αποικιών. Από το 700 π.Χ. μέχρι το 200 π.Χ. η Ουκρανία ήταν μέρος του Σκυθικού βασιλείου ή Σκυθία.
 Από τον 9ο αιώνα μ.Χ. στην επικράτεια της Ουκρανίας εμφανίζεται το Κράτος των Ρως με πρωτεύουσα το Κίεβο, το οποίο δεσπόζει στην Εμπορική Οδό Βαράγγων - Ελλήνων. Ο εκχριστιανισμός των πληθυσμών της περιοχής επήλθε το 988, όταν ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος βαπτίστηκε στα νερά του Δνείπερου από ιερείς που έφτασαν από το Βυζάντιο, με το οποίο είχε στενές εμπορικές σχέσεις. Ο Βλαδίμηρος έλαβε το χριστιανικό όνομα «Βασίλειος» προς τιμήν του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασιλείου Β'. Συμβολικά μάλιστα γκρέμισε το άγαλμα του ειδωλολατρικού θεού Περούν που δέσποζε σε λόφο πάνω από το Κίεβο. Το Κράτος των Ρως βρίσκονταν πάνω στην εμπορική οδό που ονομάζεται από τους Βαράγγους στους Έλληνες.
 Από το 1325 μέχρι και 1648 το έδαφος της Ουκρανίας βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το 1648, μετά την κατάργηση των προνομίων των Κοζάκων, ξέσπασε εξέγερση με επικεφαλής τον ηγέτη - Αταμάνο των Κοζάκων Μπογκντάν Χμελνίτσκι. Ο Χμελνίτσκι ζήτησε βοήθεια αρχικά από τους Τατάρους της Κριμαίας και ακολούθως από τους Ρώσους. Ο Τσάρος της Ρωσίας Αλέξιος συμφώνησε να βοηθήσει τους Κοζάκους υπό τον όρο ότι μετά την επικράτηση του επί των Πολωνών ο Χμελνίτσκι και οι εξεγερθέντες Κοζάκοι θα ενώνονταν με τη Ρωσία, όπως και έγινε με τη Συμφωνία του Περεγιεσλάβ το 1654. Η κυριαρχία της Ρωσίας στην περιοχή εδραιώθηκε μετά τη νίκη των Ρώσων επί των Σουηδών στη Πολτάβας το 1709 (οι τελευταίοι μετά την αποδυνάμωση των Πολωνών κατέλαβαν την Κοινοπολιτεία και επιτέθηκαν εναντίον της Ρωσίας), και κυρίως μετά τις Διαιρέσεις της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1795.
 Το 1917 μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία και την κατάληψη της ουκρανικής επικράτειας από τις Κεντρικές Δυνάμεις οι αυτονομιστικές τάσεις της ουκρανικής κοινωνίας συσπειρώθηκαν γύρω από το Ουκρανικό Κεντρικό Συμβούλιο, ανακηρύσσοντας την ίδρυση της Ουκρανικής Εθνικής Δημοκρατίας. Μετά την ήττα στον Α ́ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη ενδυνάμωση των μπολσεβίκικων ιδεών στην Ουκρανία, τον Μάρτιο του 1918 εγκαθιδρύεται η σοβιετική εξουσία. Η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας, με πρωτεύουσα αρχικά το Χάρκοβο και αργότερα το Κίεβο, συνυπέγραψε το Ενωσιακό Σύμφωνο του 1922 και έγινε ιδρυτικό μέλος της Ε.Σ.Σ.Δ..
 Στο διάστημα 1921-1923 πέθαναν από την πείνα περίπου 5 εκατομμύρια Ουκρανοί, λόγω των επιτάξεων που ελάμβαναν χώρα την περίοδο εκείνη. Το ίδιο επαναλήφθηκε 10 χρόνια μετά, με το Γολοντομόρ, το 1932-1933, όταν 6 εκατομμύρια Ουκρανοί λιμοκτόνησαν ως αποτέλεσμα μιας εσκεμμένης κρατικής πολιτικής που ακολούθησε η Σοβιετική Ένωση υπό την ηγεσία του Στάλιν και ειδικότερα του προγράμματος κολεκτιβοποίησης που εφαρμόστηκε.
 Τον Αύγουστο του 1939 στα πλαίσια του Συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ τα σοβιετικά στρατεύματα κατέλαβαν την ανατολική πολωνική επαρχία της Γαλικίας προσαρτώντας την στην Ουκρανική ΣΣΔ.
 Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (1941-1944) υπήρχε το σχέδιο δημιουργίας ενός κρατικού μορφώματος - μαριονέτα παρόμοιου με την Κροατία του Άντε Πάβελιτς. Η γερμανική ηγεσία μετά την κατάληψη της χώρας εγκατέλειψε το παραπάνω σχέδιο και έθεσε την Ουκρανία απευθείας υπό γερμανική διοίκηση (Τομέας Ανατολή). Στην επικράτεια της κατεχόμενης Ουκρανίας οργανώθηκαν τόσο αντάρτικα σώματα πιστά στη Μόσχα όσο και εθνικιστικά. Η κυριότερη ομάδα εθνικιστών Ουκρανών ήταν ο Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός (Українська Повстанська Армія) του Στέπαν Μπαντέρα, που έδρασε κυρίως στη δυτική Ουκρανία και είχε στόχο όχι μόνο τους Γερμανούς αλλά και τους Σοβιετικούς και τους Πολωνούς. Πολλές φορές τους τελευταίους τους πολέμησε με ιδιαίτερο ζήλο, τόσο ώστε να υπάρχουν αναφορές ακόμη και συνεργασίας με τους κατακτητές για την επίτευξη του στόχου αυτού. Το 1944 η Ουκρανία απελευθερώθηκε από τις σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις. Μεταπολεμικά η Ουκρανική ΣΣΔ επικύρωσε την προσάρτηση των δυτικών επαρχιών που είχαν καταληφθεί με το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ το 1939, έχοντας τη σύμφωνη πλέον γνώμη της σοσιαλιστικής κυβέρνησης της Πολωνίας.
 Το 1954 στα πλαίσια των εορτασμών για τα 300 χρόνια από την Ένωση της Ρωσίας και της Ουκρανίας το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ μεταβίβασε την Κριμαία από τη ρωσική επικράτεια στην ουκρανική.
 Στις 26 Απριλίου του 1986 στον Πυρηνικό Αντιδραστήρα αρ. 4 στον Πυρηνικό Σταθμό Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ, κοντά στο Κίεβο, έλαβε χώρα μια δοκιμή του αντιδραστήρα που είχε ως τραγική συνέπεια έκρηξη στο πυρηνικό εργοστάσιο. Ένα μεγάλο ποσοστό της ουκρανικής επικράτειας μολύνθηκε με ραδιενέργεια.
 Το 1990 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές στην Ουκρανία, ενώ έναν χρόνο αργότερα, στις 24 Αυγούστου 1991, το Ανώτατο Σοβιέτ της Ουκρανικής ΣΣΔ έλαβε την απόφαση για την πλήρη ανεξαρτησία της χωράς, απόφαση που επικύρωσε ο ουκρανικός λαός σε δημοψήφισμα τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας βρήκαν τη Ουκρανία σε τραγική οικονομική κατάσταση, με κρίση εθνικής ταυτότητας, και πολιτική αστάθεια. Το 1994 ψηφίστηκε νέο Σύνταγμα.
 Τον Νοέμβριο του 2004 στην Ουκρανία έγιναν προεδρικές εκλογές, τις οποίες στον δεύτερο γύρο κέρδισε ο εκλεκτός του τότε προέδρου Λεονίντ Κούτσμα, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, εκπρόσωπος του φιλορωσικού Κόμματος των Περιφερειών. Η αντιπολίτευση δεν συμφώνησε με τα αποτελέσματα των εκλογών, θεωρώντας ότι πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη νοθεία κυρίως στην ανατολική Ουκρανία. Επιστρατεύοντας τους οπαδούς του, ο αρχηγός της ενωμένης στο κόμμα «Η Ουκρανία μας» αντιπολίτευσης Βίκτορ Γιούστσενκο, ζήτησε την εκ νέου την πραγματοποίηση του δεύτερου γύρου των εκλογών. Οι διαδηλωτές, οι οποίοι έφεραν πορτοκαλί διακριτικά (μπλούζες, κασκόλ, σημαίες) κατέκλυσαν την Πλατεία Ανεξαρτησίας στο Κίεβο με σύνθημα «Ράζομ Νας Μπαχάτο – Νας Νι Ποντολάτι» (разом нас богато нас не подолати) δηλαδή «Μαζί Είμαστε Πολλοί – Δε Θα Μας διασπάσετε». Το ανώτατο δικαστήριο της χώρας έπειτα από συνεννόηση με τον πρόεδρο Κούτσμα αποφάσισε την επανάληψη του δεύτερου γύρου, στην οποία κέρδισε ο Γιούστσενκο και οι συνεργάτες του όπως η Γιούλια Τιμοσένκο. Τα γεγονότα αυτά ονομάστηκαν Πορτοκαλί Επανάσταση.
 Η κρίση του 2014
 Το Νοέμβριο του 2013, ο Πρόεδρος Γιανουκόβιτς αρνήθηκε να υπογράψει τη Συνθήκη σύνδεσης με τη Ευρωπαϊκή Ένωση, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν διαδηλώσεις στο Κίεβο με επίκεντρο την πλατεία Ανεξαρτησίας. Οι διαδηλωτές ζητούσαν την παραίτηση του προέδρου και της κυβέρνησής του, κατηγορώντας τους ότι εξυπηρετούν τα σχέδια της Ρωσίας, και απαιτούσαν την υπογραφή της Συνθήκης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά τις 16 Ιανουαρίου 2014, τα γεγονότα πήραν βίαιη τροπή με αφορμή τη ψήφιση νόμων κατά των συγκεντρώσεων από την τότε κυβέρνηση. Οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές προχώρησαν σε καταλήψεις κυβερνητικών κτιρίων στο Κίεβο. Κατά τη διάρκεια των ταραχών από τις 18 έως τις 20 Φεβρουαρίου, σκοτώθηκαν 98 άτομα και τραυματίστηκαν χιλιάδες. Στις 21 Φεβρουαρίου, ο Γιανουκόβιτς υπέγραψε συμφωνία με τους ηγέτες της Αντιπολίτευσης για τον τερματισμό της βίας και ανακοίνωσε πρόωρες εκλογές για τον Δεκέμβριο. Οι διαδηλωτές συνέχισαν να απαιτούν την παραίτησή του. Στις 22 Φεβρουαρίου, το Ουκρανικό Κοινοβούλιο κήρυξε έκπτωτο τον Πρόεδρο Γιανουκόβιτς και προκήρυξε προεδρικές εκλογές για τις 25 Μαίου του 2014. Ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς διέφυγε στη Ρωσία, όπου έλαβε άσυλο. Την εξουσία ανέλαβε προσωρινή κυβέρνηση συνεργασίας, αποτελούμενη από τα κεντροδεξιά κόμματα Μπατίβσκινα και УДАР, το ακροδεξιό Σβόμποντα, καθώς και διάφορους φιλοευρωπαϊκούς κοινοβουλευτικούς συνασπισμούς και ανεξάρτητους βουλευτές. Ειδικά η συμμετοχή του Σβόμποντα προκάλεσε πολλά σχόλια, με διάφορους σχολιαστές να το θεωρούν ναζιστικό, και άλλους, όπως και η ίδια η ηγεσία του κόμματος, να το χαρακτηρίζουν εθνικιστικό αλλά όχι φασιστικό.
 Την 1η Μαρτίου, ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, έλαβε την έγκριση του ρωσικού κοινοβουλίου για την αποστολή ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία και συγκεκριμένα στη χερσόνησο της Κριμαίας. Τις επόμενες ημέρες στρατιώτες του Ρωσικού στρατού έθεσαν υπό τον έλεγχό τους το μεγαλύτερο μέρος της Κριμαίας, ενώ η μεταβατική κυβέρνηση του Κιέβου κήρυξε γενική επιστράτευση, χαρακτηρίζοντας τις ρωσικές ενέργειες ως «κήρυξη πολέμου». Το τοπικό κοινοβούλιο της Κριμαίας προκήρυξε δημοψήφισμα για τις 16 Μαρτίου 2014 για την αυτονομία της περιοχής ή την ένωσή της με τη Ρωσία. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν σε ποσοστό 97% υπέρ της ένωσης της περιοχής με τη Ρωσία, κάτι που επικυρώθηκε αργότερα επίσημα. Το αμέσως επόμενο διάστημα η κρίση συνέχισε να υφίσταται, με Ρωσόφωνες επαρχίες να ζητούν η μία μετά την άλλη ανεξαρτησία ή ένωση με τη Ρωσία.
 Το Μάιο του 2014 εξελέγη νέος πρόεδρος ο Πέτρο Ποροσένκο, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα τον επόμενο μήνα.
 Ρώσικη εισβολή στην Ουκρανία (2022)
 Στις 22 Φεβρουαρίου ο Ρώσος πρόεδρος, αναγνώρισε την ανεξαρτησία των δύο αποσχισθεισών δημοκρατιών στην περιοχή του Ντονμπάς, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ. Την επόμενη ημέρα, ο ηγέτης των αυτονομιστών στο Ντονέτσκ, Ντενίς Πουσίλιν, ζήτησε στρατιωτική βοήθεια από τη Ρωσία στην οποία ο πρόεδρος Πούτιν ανταποκρίθηκε, όταν στις 24 Φεβρουαρίου 2022, γύρω στις 05:00 (GMT +2), ανακοίνωσε την έναρξη στρατιωτικής επιχείρησης με στόχο την «αποστρατικοποίηση και αποναζιστοποίηση της Ουκρανίας». Κάποια λεπτά αργότερα, άρχισαν πυραυλικές επιθέσεις σε στρατηγικές τοποθεσίες σε ολόκληρη την Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένων περιοχών κοντά στην πρωτεύουσα Κίεβο. Ο πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη.
 Γεωγραφία
 Με έκταση 603.628 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Ουκρανία είναι η 44η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο. Είναι η μεγαλύτερη καθ' ολοκληρίαν ευρωπαϊκή χώρα. Στο τοπίο της Ουκρανίας κυριαρχούν γόνιμες πεδιάδες (στέπες), και πεδιάδες τις οποίες διασχίζουν οι ποταμοί Δνείπερος, Δνείστερος και Σέβερσκυ Ντόνετς, οι οποίοι εκβάλλουν στη Μαύρη θάλασσα και τη μικρότερη Αζοφική θάλασσα. Το δέλτα του Δούναβη στα νοτιοδυτικά οριοθετεί τα σύνορα με τη Ρουμανία. Τα μόνα βουνά της χώρας είναι τα Καρπάθια Όρη στα δυτικά, των οποίων η ψηλότερη κορυφή στην Ουκρανία είναι η Γοβέρλα, με υψόμετρο 2.061 μέτρα.
 Δημογραφία
 Η Ουκρανία είναι μια χώρα με εκτιμώμενο πληθυσμό 41,2 εκατομμυρίων κατοίκων, η όγδοη πολυπληθέστερη χώρα στην Ευρώπη. Είναι μια αστικοποιημένη χώρα, με τις βιομηχανικές περιοχές στο νότο και στα νοτιοανατολικά της χώρας να είναι οι πιο πυκνοκατοικημένες—περίπου το 67% του πληθυσμού ζει σε αστικές περιοχές. Η Ουκρανία έχει πληθυσμιακή πυκνότητα 69.49 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
 Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο πληθυσμός της Ουκρανίας έφτασε στο ανώτατο όριο των 52 εκατομμυρίων κατοίκων το 1993. Ωστόσο, λόγω του ποσοστού θνησιμότητας που υπερβαίνει το ποσοστό γεννήσεων, της μαζικής μετανάστευσης, των κακών συνθηκών διαβίωσης και της χαμηλής ποιότητας υγειονομικής περίθαλψης, ο συνολικός πληθυσμός μειώθηκε κατά 6,6 εκατομμύρια, ή 12,8% από το ίδιο έτος έως το 2014. Προς το 2014 η μείωση του πληθυσμού είχε σχεδόν σταματήσει, οι θάνατοι είχαν μειωθεί και η μετανάστευση με την γεννητικότητα είχαν φτάσει σε υψηλό 15 ετών, αλλά τα γεγονότα του 2014 ανέτρεψαν με εξαίρεση την μείωση των θανάτων (η οποία συνεχίστηκε) την θετική δημογραφική τάση.
 Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι Ουκρανοί αποτελούν περίπου το 78% του πληθυσμού, ενώ οι Ρώσοι είναι η μεγαλύτερη μειονότητα, αποτελώντας το 17,3% του πληθυσμού. Οι μικρότερες μειονότητες περιλαμβάνουν τους Λευκορώσους (0,6%), τους Μολδαβούς (0,5%), τους Τάταρους της Κριμαίας (0,5%), τους Βούλγαρους (0,4%), τους Ούγγρους (0,3%), τους Ρουμάνους (0,3%), τους Πολωνούς (0,3%), τους Εβραίους (0,3%), τους Αρμένιους (0,2%), τους Έλληνες (0,2%) και τους Τάταρους (0,2%). Υπολογίζεται επίσης ότι υπάρχουν περίπου 10.000 με 40.000 Κορεάτες στην Ουκρανία, οι οποίοι ζουν ως επί το πλείστον στα νότια της χώρας, που ανήκουν στην ιστορική ομάδα των Κόριο-σάραμ, Κορεατών μεταναστών στη Άπω Ανατολή που απελάθηκαν επί Στάλιν δυτικότερα λόγω ανησυχιών ότι δούλευαν ως πράκτορες για την Ιαπωνία (τότε η Κορέα ανήκε στην Ιαπωνία).
 Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022, ο πληθυσμός της χώρας είναι 41.167.336 κάτοικοι. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 73,0 χρόνια (68,0 χρόνια οι άνδρες και 77,8 οι γυναίκες).
 Γλώσσες
 Με βάση το Ουκρανικό σύνταγμα, η επίσημη γλώσσα της Ουκρανίας είναι η Ουκρανική. Ωστόσο, η Ρωσική γλώσσα είναι αρκετά διαδεδομένη σε όλη τη χώρα και ειδικότερα στα ανατολικά και νότια μέρη της, εκεί που υπάρχει εθνική Ρωσική πλειονότητα. Τον Αύγουστο του 2012, ένας νέος νόμος όριζε ότι οι περιφέρειες, όπου μια τοπική γλώσσα αντιπροσωπεύει το 10% των κατοίκων της, θα πρέπει να ανακηρυχθεί ως επίσημη γλώσσα της κάθε περιφέρειας αυτή η τοπική γλώσσα. Έτσι, η Ρωσική γλώσσα έγινε αυτόματα επίσημη γλώσσα σε όλες τις ανατολικές και νότιες περιφέρειες. Τον Φεβρουάριο του 2014, μετά την ανατροπή του Ουκρανού Προέδρου Γιανουκόβιτς, το Ουκρανικό Κοινοβούλιο, αποφάσισε να ακυρώσει το νόμο του 2012, επαναφέροντας την Ουκρανική ως μοναδική επίσημη γλώσσα σε όλα τα επίπεδα. Η ακύρωση του νόμου όμως δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα, εξαιτίας των έντονων αντιδράσεων που προκλήθηκαν σε τοπικό και διεθνές επίπεδο.
 Η επίσημη γλώσσα της Ουκρανίας είναι η Ουκρανική. Τα ρωσικά ομιλούνται ευρέως, ειδικά στην ανατολική και νότια Ουκρανία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, 67.5% του πληθυσμού δήλωσε τα ουκρανικά ως μητρική του γλώσσα και το 29.6% δήλωσε τα ρωσικά. Οι περισσότεροι φυσικοί ομιλητές της ουκρανικής γνωρίζουν τα ρωσικά ως δεύτερη γλώσσα. Τα Ρωσικά ήταν η ντε φάκτο κυρίαρχη γλώσσα της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά η ουκρανική κατείχε επίσης επίσημη θέση και στα σχολεία της Ουκρανικής ΣΣΔ η εκμάθηση της Ουκρανικής ήταν υποχρεωτική.
 Τον Αύγουστο του 2012, μπήκε σε ισχύ ένας νέος νόμος για τις περιφερειακές γλώσσες που έδινε το δικαίωμα σε οποιαδήποτε τοπική γλώσσα που ομιλείται από τουλάχιστον 10% μειοψηφίας να κηρυχθεί επίσημη γλώσσα σε αυτήν την περιοχή στην οποία ομιλούνται. Τα ρωσικά ανακηρύχθηκαν εντός εβδομάδων ως περιφερειακή επίσημη γλώσσα σε αρκετές νότιες και ανατολικές περιφέρειες (επαρχίες) και πόλεις. Τα ρωσικά μπορούσαν πλέον να χρησιμοποιηθούν σε διοικητικά γραφεία και έγγραφα αυτών των πόλεων/περιφερειών.
 Στις 23 Φεβρουαρίου 2014, μετά την ουκρανική επανάσταση του 2014, το ουκρανικό κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της κατάργησης του νόμου για τις περιφερειακές γλώσσες, καθιστώντας τα ουκρανικά τη μοναδική κρατική γλώσσα σε όλα τα επίπεδα. Ωστόσο, η κατάργηση δεν υπογράφηκε από τον προσωρινό πρόεδρο Τουρτσίνοφ ή από τον Πρόεδρο Ποροσένκο. Τον Φεβρουάριο του 2019, ο νόμος που επέτρεπε την χρήση άλλων γλωσσών σε τοπικό επίπεδο κρίθηκε αντισυνταγματικός.
 Τα ουκρανικά ομιλούνται κυρίως στη δυτική και κεντρική Ουκρανία. Στη δυτική Ουκρανία, η ουκρανική είναι επίσης η κυρίαρχη γλώσσα στις πόλεις (όπως το Λβιβ). Στην κεντρική Ουκρανία, τα ουκρανικά και τα ρωσικά χρησιμοποιούνται εξίσου στις πόλεις, με τα ρωσικά να είναι η κύρια γλώσσα στο Κίεβο, ενώ τα ουκρανικά είναι η κυρίαρχη γλώσσα στις αγροτικές κοινότητες. Στην ανατολική και νότια Ουκρανία, τα ρωσικά χρησιμοποιούνται κυρίως στις πόλεις και τα ουκρανικά σε αγροτικές περιοχές. Αυτές οι λεπτομέρειες οδηγούν σε σημαντική διαφορά μεταξύ των διαφορετικών αποτελεσμάτων στις έρευνες, καθώς ακόμη και μια μικρή επαναδιατύπωση μιας ερώτησης αλλάζει τις απαντήσεις μιας σημαντικής ομάδας ανθρώπων. Τα ουγγρικά ομιλούνται στην περιφέρεια Υπερκαρπαθίας.
 Στο μεγαλύτερο μέρος της σοβιετικής εποχής, ο αριθμός των ουκρανόφωνων μειώθηκε από γενιά σε γενιά και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, η χρήση της ουκρανικής γλώσσας στη δημόσια ζωή είχε μειωθεί σημαντικά. Μετά την ανεξαρτησία, η κυβέρνηση της Ουκρανίας άρχισε να αποκαθιστά την εικόνα και τη χρήση της ουκρανικής γλώσσας μέσω μιας πολιτικής εξουκρανισμού. Σήμερα, οι περισσότερες ξένες ταινίες και τηλεοπτικά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένων των ρωσόφωνων, έχουν υπότιτλους ή μεταγλωττίζονται στα Ουκρανικά. Ο εκπαιδευτικός νόμος της Ουκρανίας του 2017 απαγορεύει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε δημόσια σχολεία από την πέμπτη τάξη και άνω σε οποιαδήποτε γλώσσα εκτός από την Ουκρανική. Το πρακτορείο Unian ανέφερε ότι «επεβλήθη απαγόρευση της χρήσης πολιτιστικών προϊόντων, συγκεκριμένα ταινιών, βιβλίων, τραγουδιών κ.λπ., στη ρωσική γλώσσα σε δημόσια θέα» στην Περιφέρεια Λβιβ τον Σεπτέμβριο του 2018 και μέχρι το τέλος της διαμάχης με την Ρωσία.
 Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας, η ουκρανική είναι η μόνη κρατική γλώσσα αυτής της δημοκρατίας. Ωστόσο, το σύνταγμα της δημοκρατίας αναγνωρίζει συγκεκριμένα τα ρωσικά ως τη γλώσσα της πλειοψηφίας του πληθυσμού της και εγγυάται τη χρήση της «σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής». Ομοίως, η γλώσσα των Τατάρων της Κριμαίας (η γλώσσα του 12% του πληθυσμού της Κριμαίας) έχει καθεστώς ειδικής κρατικής προστασίας όπως γίνεται και με τις «γλώσσες άλλων εθνοτήτων». Οι Ρωσόφωνοι αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της Κριμαίας (77%), με ομιλητές των ταταρικών της Κριμαίας να αποτελούν το 11.4% του πληθυσμού και οι ουκρανόφωνοι να αποτελούν το 10.1% αλλά στην καθημερινή ζωή η πλειοψηφία των Τατάρων της Κριμαίας και των Ουκρανών στην Κριμαία χρησιμοποιούν τα ρωσικά.
 Θρησκεία
 Η πλειονότητα των Ουκρανών αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί. Σε μια πανεθνική έρευνα του 2006 που πραγματοποίησε το ανεξάρτητο Κέντρο Ραζούμκοφ το 85,2% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι πιστεύουν στο Θεό και 12% απάντησαν ότι δεν πιστεύουν. Το 37,4% πηγαίνει στην εκκλησία σε τακτική βάση. Η πιο κοινή θρησκεία στην Ουκρανία είναι ο ορθόδοξος χριστιανισμός. Οι ορθόδοξοι πιστοί μοιράζονται ανάμεσα στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας), και την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας που ανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 2019.
 Σημαντική επίσης παρουσία στην Ουκρανία έχει η Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία (Ουνίτες) που ανήκει στις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, αποτελεί το 9-10% περίπου του πληθυσμού και ακολουθεί το ανατολικό τυπικό αλλά υπάγεται στην Αγία Έδρα, καθώς και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με περίπου ένα εκατομμύριο πιστούς.
 Οι Προτεστάντες έχουν αυξηθεί σημαντικά από τον καιρό που η Ουκρανία έγινε ανεξάρτητη και σήμερα αποτελούν το 2,2% του πληθυσμού. Γύρω στους 500.000 Ουκρανοί είναι Μουσουλμάνοι, οι περισσότεροι από τους οποίους Τάταροι της Κριμαίας. Επίσης, υπάρχουν 150.905 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 11.439 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Τέλος, οι Εβραίοι της Ουκρανίας είναι γύρω στους 100.000, περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
 Πολιτισμός
 Οι Ουκρανοί στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι Ορθόδοξοι. Η Ορθοδοξία είναι ο βασικός πυλώνας για τη λαϊκή παράδοση των Ουκρανών. Όλες οι γιορτές είναι συνδεδεμένες με αυτή. Παράλληλα όμως οι Ουκρανοί διατηρούν πολλές γιορτές που έχουν τις ρίζες στο ειδωλολατρικό τους παρελθόν (το κοινό ανατολικό - σλαβικό) που όμως έχουνε ενταχθεί και εναρμονιστεί πλήρως με τις επιταγές της χριστιανικής πίστης. Τα Χριστούγεννα και το Πάσχα είναι από τις βασικότερες οικογενειακές γιορτές των Ουκρανών. Αν και το κράτος θεωρείται κοσμικό και υπάρχει σαφής διαχωρισμός του από την Εκκλησία, οι παραπάνω μέρες είναι αργίες ενώ η Ουκρανική Τηλεόραση αναμεταδίδει τη Θεία Λειτουργία.
 Η πρωτοχρονιά θεωρείται επίσημη αργία και έχει κρατικό χαρακτήρα, κληροδότημα από τη σοβιετική περίοδο. Στις 23:45 της παραμονής όλοι οι πολίτες ακούν το Διάγγελμα του Προέδρου με μια μικρή αναφορά στα γεγονότα του έτους που φεύγει και ευχές για το έτος που έρχεται. Στις 00:00 ακριβώς γίνεται η ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου της Ουκρανίας και όλοι γύρω από γιορτινό τραπέζι ανοίγουν σαμπάνιες.
 Τα Χριστούγεννα στην Ουκρανία γιορτάζονται στις 7 Ιανουαρίου σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο. Την παραμονή η οικογένεια συγκεντρώνεται στο σπίτι και, λίγο πριν από την έναρξη της λειτουργίας των Χριστουγέννων, πραγματοποιείται το τελευταίο νηστίσιμο γεύμα, που περιλαμβάνει 12 νηστίσιμα πιάτα (που συμβολίζουν τους 12 Αποστόλους). Ψάρια, χαβιάρι και τα παραδοσιακά Κουτιά, γκαλουπτσοί (λαχανοντολμάδες), Βαρένικοι και πολλά άλλα είναι πάνω στο γιορτινό τραπέζι.
 Το Πάσχα για τους Ουκρανούς είναι ιδιαιτέρα πνευματική γιορτή. Το πνεύμα που επικρατεί στις εκκλησίες είναι βαθιά κατανυκτικό. Όλοι φορούν τα καλύτερα ρούχα. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο ο κόσμος να φοράει όλο και πιο πολύ τις παραδοσιακές Βυσεβάνκι (Вишиванка - παραδοσιακές μπλούζες με κεντήματα). Η ησυχία και η προσήλωση στο κείμενο είναι χαρακτηριστική. Η στιγμή της Ανάστασης, που στα Ουκρανικά ονομάζεται Βέλικντεν (Великдень) δηλαδή Μεγάλη Μέρα, δίνει το σήμα για το τέλος της Μεγάλης Νηστείας. Μετά την επιστροφή στο σπίτι τσουγκρίζουν αυγά, κόβουν το παραδοσιακό Κουλίτς και τραγουδούν πασχαλινά τραγούδια.
 Εκτός από τις θρησκευτικές εορτές στην Ουκρανία συναντώνται και εορτές που είναι υπολείμματα της ειδωλολατρίας. Οι κυριότερες από αυτές είναι η Γιορτή του Πράσινου και η Γιορτή Κουπάλα. Η Γιορτή του Πρασίνου δε είναι τίποτα άλλο από τη γιορτή της Άνοιξης, που έχει ενταχθεί στη γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Η Γιορτή του Κουπάλα είναι η γιορτή του νερού και της φωτιάς. Σήμερα είναι συνδεδεμένη με την ημέρα γέννησης του Ιωάννη του Βαπτιστή. Νέοι και νέες κολυμπούν στα νερά των ποταμών και των λιμνών και πηδούν πάνω από φωτιές. Οι κοπέλες φορούν στεφάνια από αρωματικά βότανα και λουλούδια.
 Η Ουκρανία είναι χώρα με μωσαϊκό εθνών και εθνοτήτων, που η κάθε μία από αυτές διατηρούν της παραδόσεις τους και τα ήθη τους. Γνωστοί για τις παραδόσεις τους είναι οι Τάταροι της Κριμαίας και οι Έλληνες.
 Εθνικά Σύμβολα της Ουκρανίας
 Τα εθνικά σύμβολα της Ουκρανίας είναι η σημαία, το εθνόσημο και ο εθνικός ύμνος.
 Το Εθνόσημο
 Η Κίτρινη Τρίαινα (ουκρ.: тризуб) σε γαλάζιο φόντο μέσα σε εραλδική ασπίδα αποτελεί το εθνόσημο της Ουκρανίας.
 Υπάρχουν πολλές απόψεις αναφορικά με τη σημασία του συμβόλου. Η επικρατέστερη πάντως είναι ότι το μονόγραμμα αυτό δημιουργεί τη λέξη «ВОЛЯ – Βόλια» που στα Ουκρανικά σημαίνει «ελευθερία». Όπως και η σημαία έτσι και το παρόν εθνόσημο ήταν το επίσημο σύμβολο της χώρας την εποχή της Ουκρανικής Εθνικής Δημοκρατίας.
 Ο Εθνικός Ύμνος
 Ο εθνικός ύμνος της Ουκρανίας είναι το τραγούδι «Δεν πέθανε ακόμη της Ουκρανίας η δόξα και η λευτεριά» (στα ουκρανικά: Ще не вмерла України ні слава, ні воля). Οι στίχοι γράφτηκαν από τον ποιητή Πάβλο Βερμπίνσκι (1815-1870) το 1863. Πρώτη φορά εκδόθηκαν από το περιοδικό Μέτα (Ο Στόχος) του Λβιβ/Λβοφ που τότε βρισκόταν υπό την κατοχή της Αυστροουγγαρίας. Ένα χρόνο αργότερα, το 1864, ο συνθέτης Μιχάιλο Τσουμπίνσκι 1839-1884 έγραψε τους στίχους για το ποίημα του Βερμπίνσκι. Η πρώτη εκτέλεση του μουσικού αυτό κομματιού έγινε στο Ουκρανικό Θέατρο του Λβιβ/Λβοφ.
 Η σημαία και το εθνόσημο χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της Ουκρανικής Εθνικής Δημοκρατίας αλλά η ιστορία τους αρχίζει στον 10 αιώνα μ.Χ.
 Στις μέρες της ΕΣΣΔ στην Ουκρανία ήταν απαγορευμένη η χρήση των παραπάνω εθνικών συμβολών. Η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας, στα πλαίσια της ΕΣΣΔ, είχε τα δικά της σύμβολα με χαρακτηριστικά το σφυροδρέπανο και το αστέρι, ενώ ο ύμνος ( «Ο Ύμνος της Ουκρανικής ΣΣΔ», μουσική: Αντόν Λεμπιντίνετς, στίχοι: Πάβλο Σιτσίνα, 1949) είχε πολλές αναφορές στο ΚΚΣΕ, στον Λένιν, στο σοσιαλισμό και τη φιλία του ουκρανικού λαού με τον ρωσικό.
 Το Ανώτατο Συμβούλιο (Ανώτατη Ράντα) της Ουκρανίας τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1992, αμέσως μετά την ανεξαρτησία της χώρας, θεσμοθέτησε με συνταγματικό νόμο τα εθνικά σύμβολα της χώρας όπως υφίστανται σήμερα.
 Πολιτικό σύστημα
 Το πολίτευμα της χώρας είναι μια μίξη μεταξύ Ημιπροεδρικής δημοκρατίας και Προεδρικής δημοκρατίας, με πολύ ισχυρές αρμοδιότητες για τον Πρόεδρο. Την Εκτελεστική εξουσία ασκεί το Υπουργικό Συμβούλιο σε συνεργασία με τον πρόεδρο. Τη Νομοθετική Εξουσία ασκεί η Ανώτατη Ράντα ή Συμβούλιο, που αποτελείται από 450 βουλευτές.
 Τα κοινοβουλευτικά κόμματα τις Ανώτατης Ράντας μετά τις εκλογές του 2006 είναι:
 Κόμμα των Περιφερειών. Πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς
 Μπλοκ της Γιούλια Τιμοσένκο: Πρόεδρος Γιούλια Τιμοσένκο
 Εθνική Ένωση «Η Ουκρανία μας». Πρόεδρος: Ρομάν Μπεσμέρτνι. Ντε φάκτο είναι το κόμμα του Πρόεδρου της Ουκρανίας Βίκτορ Γιουστσένκο.
 Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουκρανίας. Πρόεδρος Ολεξάντερ Μορόζ
 Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας. Πρόεδρος της Κ.Ε. Πέτρο Σιμονένκο - (διαλύθηκε κατ' απαίτηση του προέδρου του κοινοβουλίου βάσει κανονισμού της βουλής που θεωρήθηκε ότι ήταν φωτογραφικός για το κόμμα)
 Το Κόμμα των Περιφερειών, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουκρανίας και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας μετά από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις δημιούργησαν πολιτικό συνασπισμό και σχημάτισαν κυβέρνηση με επικεφαλής τον Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ενώ τα καθήκοντα του πρόεδρου της βουλής ανέλαβε ο Ολεξάντερ Μορόζ.
 Το φθινόπωρο του 2010 το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας ενίσχυσε τις εξουσίες του Γιανούκοβιτς, ανατρέποντας μεταρρύθμιση που είχε θεσπιστεί κατά της διάρκεια της «Πορτοκαλί Επανάστασης». Νόμος του 2004, βάσει του οποίου πολλές εξουσίες του προέδρου είχαν εκχωρηθεί στο Κοινοβούλιο, κρίθηκε αντισυνταγματικός και η Ουκρανία έγινε ξανά προεδρική δημοκρατία.
 Την 1η Ιουλίου 6 βουλευτές του Κομμουνιστικού Κόμματος αποχώρησαν από την κοινοβουλευτική του ομάδα, μειώνοντας την σε 24 μέλη. Με ψήφισμα νέου κανονισμού που στηρίχτηκε από 232 βουλευτές στις 22 Ιουλίου και που θεωρήθηκε ότι φωτογράφιζε το συγκεκριμένο κόμμα, δόθηκε το δικαίωμα στον πρόεδρο της Ράντα να διαλύει μια κοινοβουλευτική ομάδα που έχασε μέλη της ύστερα από την πρώτη σύνοδο μετά της εκλογές, απόφαση που επικυρώθηκε με προεδρικό διάταγμα την επόμενη μέρα.
 Στις 24 Ιουλίου 2014 ο Ολεξάντρ Τουρτσίνοφ, ο πρόεδρος της Ράντα, διέταξε τη διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος. Την απόφαση κατήγγειλε ως «παράνομη» ο επικεφαλής του Κόμματος των Κομμουνιστών της Ουκρανίας Πέτρο Σιμονένκο. Βάσει αιτήματος του Υπουργείου Δικαιοσύνης εξετάζεται δια της δικαστικής οδού το ζήτημα της πλήρους απαγόρευσης του Κομμουνιστικού Κόμματος, κατόπιν υποδείξεων των υπηρεσιών ασφαλείας ότι υποστηρίζουν τους αποσχιστές. Την ίδια ημέρα, ο πρωθυπουργός της Ουκρανίας Γιάτσενιουκ δήλωσε παραίτηση, ως αποτέλεσμα της ανακοίνωσης της αποχώρησης από τον κυβερνητικό συνασπισμό δύο κομμάτων Ουντάρ και Σβόμποντα, κάτι που θα οδηγούσε στη διενέργεια βουλευτικών εκλογών, οι οποίες θα «καθάριζαν τη Βουλή από τους πράκτορες της Μόσχας» κατά δήλωση του προέδρου της Ουκρανίας Π. Ποροσένκο. Ο ίδιος ο Γιάτσενιουκ αποκάλεσε τη διάλυση της Βουλής «ηθικό έγκλημα». Το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας, ωστόσο, δεν έκανε δεκτή την παραίτηση του Γιάτσενιουκ στις 31 Ιουλίου, με ψήφους 109 κατά της παραίτησης και μόνο 16 υπέρ, γεγονός που οδηγεί στην ανάγκη διαμόρφωσης νέου κυβερνητικού σχηματισμού ή την προκήρυξη εκλογών μετά από ένα μήνα.
 Πολιτική διαίρεση
 Η Ουκρανία διαιρείται σε 24 Όμπλαστ (Область) δηλαδή περιφέρειες και μια Αυτόνομη Δημοκρατία:
 Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας. Η Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας αν και διατηρεί το καθεστώς της αυτόνομης δημοκρατίας στα πλαίσια της Ουκρανίας, αυτό δε επηρεάζει το καθεστώς του ενιαίου κράτους (unitary state) της Ουκρανίας.
 Οι 24 περιφέρειες της Ουκρανίας
 Περιφέρεια Βίνιτσα (Вінницька область)
 Περιφέρεια Βολύν (Волинська область)
 Περιφέρεια Ντνιπροπετρόφσκ (Дніпропетровська область)
 Περιφέρεια Ντονέτσκ (Донецька область)
 Περιφέρεια Ζιτόμιρ (Житомирська область)
 Περιφέρεια Υπερκαρπαθίας (Закарпатська область)
 Περιφέρεια Ζαπορόζετς (Запорізька область)
 Περιφέρεια Ιβάνο-Φράνκοφσκ (Івано-Франківська область)
 Περιφέρεια Κιέβου (Київська область)
 Περιφέρεια Κιρόβγκραντ (Кіровоградська область)
 Περιφέρεια Λουγκανσκ (Луганська область)
 Περιφέρεια Λβοφ (Львівська область)
 Περιφέρεια Μικολάιβ (Миколаївська область)
 Περιφέρεια Οδησσού (Одеська область)
 Περιφέρεια Πολτάβας (Полтавська область)
 Περιφέρεια Ρίβνας (Рівненська область)
 Περιφέρεια Σούμα (Сумська область)
 Περιφέρεια Τσερκές (Черкаська область)
 Περιφέρεια Τσερνίβτσιβ (Чернівецька область)
 Περιφέρεια Τσερνιγιβ (Чернігівська область)
 Περιφέρεια Τερνόπιλ (Тернопільська область)
 Περιφέρεια Χαρκόβου (Харківська область)
 Περιφέρεια Χερσονήσου (Херсонська область)
 Περιφέρεια Χμελνιτσκ (Хмельницька область)
 Εκλογές
 Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν το Απρίλιο του 2019 και οι βουλευτικές εκλογές τον Ιούλιο του 2019.
 Διεθνείς σχέσεις
 Από το 1999 έως το 2001, η Ουκρανία υπηρέτησε ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ιστορικά, η Σοβιετική Ουκρανία ήταν μέλος των Ηνωμένων Εθνών από το 1945 ως ιδρυτικό μέλος μετά από έναν συμβιβασμό της Δύσης με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία είχε ζητήσει ιδιότητα μέλους για τις τότε 16 δημοκρατίες της ΕΣΣΔ. Η Ουκρανία έχει υποστηρίξει σταθερά τις ειρηνικές διευθετήσεις διαφορών
 διαπραγματεύσεων. Έχει συμμετάσχει στις τετραμερείς συνομιλίες για τη σύγκρουση στη Μολδαβία και προώθησε μια ειρηνική επίλυση των συγκρούσεων στο μετασοβιετικό κράτος της Γεωργίας. Η Ουκρανία έχει επίσης συνεισφέρει ουσιαστικά στις ειρηνευτικές επιχειρήσεις του ΟΗΕ από το 1992.
 Η Ουκρανία θεωρεί την ευρωατλαντική ενσωμάτωση πρωταρχικό στόχο της εξωτερικής πολιτικής της, αλλά στην πράξη πάντα εξισορροπούσε τη σχέση της με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες με ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσία. Η Συμφωνία Εταιρικής Σχέσης και Συνεργασίας (ΣΕΣΣ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Ουκρανία τέθηκε σε ισχύ την 1η Μαρτίου 1998. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ενθάρρυνε την Ουκρανία να εφαρμόσει πλήρως τη ΣΕΣΣ πριν ξεκινήσουν οι συζητήσεις για μια συμφωνία σύνδεσης, η οποία εκδόθηκε στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Δεκέμβριο του 1999 στο Ελσίνκι, αναγνωρίζοντας τις μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες της Ουκρανίας αλλά χωρίς να συζητάται η συμφωνία σύνδεσης.
 Στις 31 Ιανουαρίου 1992, η Ουκρανία προσχώρησε στην τότε Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ο σημερινός Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ)) και στις 10 Μαρτίου 1992 έγινε μέλος του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου Συνεργασίας. Οι σχέσεις Ουκρανίας-ΝΑΤΟ είναι στενές και η χώρα έχει δηλώσει ενδιαφέρον για ενδεχόμενη ένταξη. Ο στόχος αυτός αφαιρέθηκε από την ατζέντα εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης με την εκλογή του Βίκτορ Γιανουκόβιτς στην προεδρία, το 2010. Όμως, μετά την εκδίωξη του Γιανουκόβιτς τον Φεβρουάριο του 2014 και την (που η Ρωσία διαψεύδει) μετά τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία, η Ουκρανία ανανέωσε την προσπάθειά της για ένταξη στο ΝΑΤΟ.
 Η Ουκρανία είναι το πιο ενεργό μέλος της Σύμπραξης για την Ειρήνη.
 Όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα στην Ουκρανία υποστηρίζουν την ενδεχόμενη πλήρη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Συμφωνία Σύνδεσης με την ΕΕ αναμενόταν να υπογραφεί και να τεθεί σε ισχύ έως τα τέλη του 2011, αλλά η διαδικασία ανεστάλη μέχρι το 2012 λόγω των πολιτικών εξελίξεων εκείνης της εποχής. Η Συμφωνία Σύνδεσης μεταξύ της Ουκρανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπογράφηκε το 2014.
 Η Ουκρανία είχε για πολύ καιρό στενούς δεσμούς με όλους τους γείτονές της, αλλά οι σχέσεις Ρωσίας-Ουκρανίας επιδεινώθηκαν γρήγορα το 2014 με την προσάρτηση της Κριμαίας, την ενεργειακή εξάρτηση και τις διαφορές στις πληρωμές του φυσικού αερίου. Υπάρχουν κάποιες εντάσεις με την Πολωνία και την Ουγγαρία.
 Η Βαθύς και Συνολική Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών, η οποία τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2016 μετά την επικύρωση της Συμφωνίας Σύνδεσης Ουκρανίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενσωματώνει επίσημα την Ουκρανία στην Ευρωπαϊκή Ενιαία Αγορά και στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Η Ουκρανία λαμβάνει περαιτέρω υποστήριξη και βοήθεια για τις φιλοδοξίες ένταξής της στην ΕΕ από το Διεθνές Ταμείο της Ομάδας του Βίσεγκραντ που αποτελείται από τα μέλη της ΕΕ της Κεντρικής Ευρώπης: την Τσεχία, την Πολωνία, την Ουγγαρία και τη Σλοβακία.
 Στις 19 Μαΐου 2018, ο Ποροσένκο υπέγραψε διάταγμα, το οποίο έθεσε σε ισχύ την απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας για τον οριστικό τερματισμό της συμμετοχής της Ουκρανίας στα καταστατικά όργανα της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2019, η Ουκρανία ελαχιστοποίησε τη συμμετοχή της στην Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών στο κρίσιμο ελάχιστο και ουσιαστικά ολοκλήρωσε την απόσυρσή της. Το κοινοβούλιο της Ουκρανίας δεν επικύρωσε την ένταξη, δηλαδή η Ουκρανία δεν ήταν ποτέ μέλος της ΚΑΚ.
 Στις 28 Ιουλίου 2020, στο Λούμπλιν της Πολωνίας, η Λιθουανία, η Πολωνία και η Ουκρανία δημιούργησαν την πρωτοβουλία του Τρίγωνου του Λούμπλιν, η οποία στοχεύει στην εμβάθυνση της συνεργασίας μεταξύ των τριών ιστορικών χωρών της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας και στην περαιτέρω ενσωμάτωση και ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
 Στις 17 Μαΐου 2021, δημιουργήθηκε το Τρίο της Σύνδεσης με την υπογραφή κοινού μνημονίου μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών της Γεωργίας, της Μολδαβίας και της Ουκρανίας. Το τρίο της Σύνδεσης είναι μια τριμερής μορφή για την ενισχυμένη συνεργασία, συντονισμό και διάλογο μεταξύ των τριών χωρών (που έχουν υπογράψει τη Συμφωνία Σύνδεσης με την ΕΕ) με την Ευρωπαϊκή Ένωση για θέματα κοινού ενδιαφέροντος που σχετίζονται με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ενισχύοντας τη συνεργασία στο πλαίσιο της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης και την δέσμευση των χωρών για την προοπτική ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ουκρανία ετοιμάζεται να υποβάλει επίσημα αίτηση για ένταξη στην ΕΕ το 2024, προκειμένου να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση τη δεκαετία του 2030.
 Η χώρα έγινε επίσημα μέλος του ΠΟΕ στις 16 Μαΐου του 2008.
 Οικονομία
 Η Ουκρανία έχει μια οικονομία χαμηλότερου-μεσαίου εισοδήματος, η οποία είναι η 55η μεγαλύτερη στον κόσμο ως προς το ονομαστικό ΑΕΠ και η 40η μεγαλύτερη σε ΜΑΔ. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς σιτηρών στον κόσμο. Ωστόσο, η Ουκρανία παραμένει μεταξύ των φτωχότερων κρατών στην Ευρώπη και των πιο διεφθαρμένων χωρών της ηπείρου. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ουκρανίας σε ΜΑΔ είναι 14.146 δολάρια.
 Το 2021, ο μέσος ονομαστικός μισθός στην Ουκρανία έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο στην ιστορία του, στις 14.282 ₴ (ή περίπου 470€) το μήνα. Το 2018, ο μέσος πλούτος της Ουκρανίας ανά ενήλικα ήταν σχεδόν 36€, ένας από τους χαμηλότερους στον κόσμο. Περίπου το 1.1% των Ουκρανών ζούσε κάτω από το εθνικό όριο φτώχειας το 2019. Η ανεργία στην Ουκρανία ήταν 4.5% το 2019. Το 2019 το 5–15% του ουκρανικού πληθυσμού ανήκε στη μεσαία τάξη. Τον Σεπτέμβριο του 2020, το δημόσιο χρέος της Ουκρανίας είναι περίπου το 52% του ονομαστικού ΑΕΠ της.
 Η Ουκρανία παράγει σχεδόν όλους τους τύπους μεταφορικών και διαστημικών οχημάτων. Τα αεροπλάνα Αντόνοφ και τα φορτηγά KrAZ εξάγονται σε πολλές χώρες. Η πλειονότητα των ουκρανικών εξαγωγών γίνονται προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ΚΑΚ. Από την ανεξαρτησία της, η Ουκρανία διατηρεί τη δική της διαστημική υπηρεσία, την Κρατική Διαστημική Υπηρεσία της Ουκρανίας. Η Ουκρανία συμμετείχε ενεργά σε επιστημονικές αποστολές εξερεύνησης του διαστήματος και τηλεπισκόπησης. Μεταξύ των ετών 1991 και 2007, η Ουκρανία εκτόξευσε έξι δορυφόρους που κατασκευάστηκαν στην Ουκρανία και 101 οχήματα εκτόξευσης, συνεχίζοντας να σχεδιάζει διαστημόπλοια.
 Η Ουκρανία παράγει και επεξεργάζεται το δικό της φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Ωστόσο, η χώρα εισάγει το μεγαλύτερο μέρος του ενεργειακού εφοδιασμού. Το 80% των προμηθειών φυσικού αερίου της Ουκρανίας εισάγεται, κυρίως από τη Ρωσία.
 Το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας (περίπου 54%) είναι πεδινό και καλλιεργήσιμο. Όρη υπάρχουν μόνο στην περιοχή των συνόρων με την Ρουμανία (Καρπάθια Όρη). Καλλιεργούνται δημητριακά, ζαχαρότευτλα, ηλίανθοι (απ' όπου παράγεται ηλιέλαιο) ενώ ανεπτυγμένη είναι επίσης η εκτροφή βοοειδών και η παραγωγή γάλακτος.
 Από πλευράς ορυκτού πλούτου η χώρα διαθέτει άφθονο σιδηρομετάλλευμα, άνθρακες, μαγγάνιο, φυσικό αέριο και πετρέλαιο, ορυκτό άλας, θείο, γραφίτη, τιτάνιο, νικέλιο, υδράργυρο και μαγνήσιο. Οι ουκρανικές βιομηχανίες ήταν από τις πλέον αναπτυγμένες στην πρώην Σοβιετική Ένωση και παράγουν (και σήμερα) μηχανήματα και προϊόντα σιδήρου, μέταλλα, εξοπλισμό μεταφορικών μέσων, χημικά προϊόντα ενώ δεσπόζουσα θέση κατέχουν οι βιομηχανίες μεταποίησης τροφίμων (και ιδιαίτερα παραγωγής ζάχαρης).
 Επικοινωνίες και μεταφορές
 Συνολικά, οι ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι της Ουκρανίας εκτείνονται σε 164.732 χιλιόμετρα. Οι κύριες οδικές αρτηρίες της Ουκρανίας, η οποίες σημειώνονται με το γράμμα «Μ» που σημαίνει «Διεθνής» ( Ουκρανικά : Міжнародний ), εκτείνονται σε εθνικό επίπεδο και συνδέουν όλες τις μεγάλες πόλεις της Ουκρανίας, παρέχοντας διασυνοριακές διαδρομές προς τους γείτονες της χώρας. Υπάρχουν μόνο δύο πραγματικοί αυτοκινητόδρομοι στην Ουκρανία. Ένας αυτοκινητόδρομος 175 χιλιομέτρων από το Χάρκοβο προς το Ντνίπρο και ένα τμήμα του Μ03 που εκτείνεται σε μια απόσταση 18 χιλιομέτρων από το Κίεβο έως το Μπορισπίλ, όπου βρίσκεται το διεθνές αεροδρόμιο της πόλης.
 Οι Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ουκρανία συνδέουν όλες τις μεγάλες αστικές περιοχές, τις λιμενικές εγκαταστάσεις και τα βιομηχανικά κέντρα με τις γειτονικές χώρες. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση σιδηροδρόμων είναι η περιοχή του Ντονμπάς της Ουκρανίας. Αν και οι σιδηροδρομικές εμπορευματικές μεταφορές μειώθηκαν τη δεκαετία του 1990, η Ουκρανία εξακολουθεί να είναι ένας από τους μεγαλύτερους χρήστες σιδηροδρόμων στον κόσμο.
 Η συνολική έκταση της σιδηροδρομικής γραμμής στην Ουκρανία εκτείνεται σε 22.473 τ.χλμ., εκ των οποίων 9.250 τ.χλμ. ηλεκτροδοτήθηκαν τη δεκαετία του 2000. Το κράτος έχει το μονοπώλιο στην παροχή επιβατικών σιδηροδρομικών μεταφορών και όλα τα τρένα, εκτός από αυτά που λειτουργούνται με τη συνεργασία άλλων ξένων εταιρειών σε διεθνή δρομολόγια, λειτουργούν από την εταιρεία «Ουκρανικοί Σιδηρόδρομοι».
 Το Κίεβο-Μπορισπίλ είναι το μεγαλύτερο διεθνές αεροδρόμιο της Ουκρανίας. Διαθέτει τρεις κύριους τερματικούς σταθμούς επιβατών και αποτελεί τη βάση για τον αερομεταφορέα της χώρας, την Ukraine International Airlines. Άλλα μεγάλα αεροδρόμια της χώρας περιλαμβάνουν αυτά στο Χάρκοβο, το Λβιβ και του Ντόνετσκ (το οποίο τώρα έχει καταστραφεί), ενώ αυτά στο Ντνίπρο και την Οδησσό έχουν σχέδια για αναβαθμίσεις τερματικών σταθμών στο εγγύς μέλλον. Εκτός από τον αερομεταφορέα σημαίας της, η Ουκρανία διαθέτει έναν αριθμό αεροπορικών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων των Windrose Airlines, Dniproavia, Azur Air Ukraine και AtlasGlobal UkraineAntonov Airlines, θυγατρική του Σχεδιαστικού Γραφείου Αεροδιαστημικής Αντόνοφ είναι ο μόνος χειριστής του μεγαλύτερου αεροσκάφους σταθερών πτερύγων στον κόσμο, του An-225.
 Τα διεθνή θαλάσσια ταξίδια παρέχονται κυρίως μέσω του λιμανιού της Οδησσού, από όπου πλέουν τακτικά δρομολόγια προς Κωνσταντινούπολη, Βάρνα και Χάιφα. Η μεγαλύτερη ακτοπλοϊκή εταιρεία που εκτελεί επί του παρόντος αυτά τα δρομολόγια είναι η Ukrferry.
 Τον Μάρτιο του 2020 η ΕΕ απαγόρευσε τις πτήσεις προς τις 27 χώρες της από 4 αεροπορικές εταιρείες της Ουκρανίας, για λόγους ασφαλείας κατά του κορωνοϊού. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά και με τα φώτα αναμμένα πάντα.
 Παραπομπές
 Πηγές
 О.Д. Бойко, Історія України, Aкадемивидав, Київ 2004р. М.С Грушевский, История Украинского Народа, Монолит Москва 2002г.
 Adam Dzlewski, Ukraina, Pascal, Warszawa 2005''
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημος ιστότοπος της Ουκρανίας
 Πρόεδρος της Ουκρανίας
 Κυβέρνηση της Ουκρανίας
 Πρεσβεία της Ουκρανίας στην Ελλάδα
 Ανατολική Ευρώπη
 Ο
 Τρέχοντα γεγονότα


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 5.2.2005
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 C 31/18
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
 van 1 december 2004
 in zaak T-27/02, Kronofrance SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)
 (Staatssteun - Beschikking van Commissie om geen bezwaar te maken - Beroep tot nietigverklaring - Ontvankelijkheid - Multisectorale kaderregeling betreffende regionale steun voor grote investeringsprojecten)
 (2005/C 31/36)
 Procestaal: Duits
 In zaak T-27/02, Kronofrance SA, gevestigd te Sully-sur-Loire (Frankrijk), vertegenwoordigd door R. Nierer, advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: V. Kreuschitz en J. Flett, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), ondersteund door Glunz AG en OSB Deutschland GmbH, gevestigd te Meppen (Duitsland), vertegenwoordigd door H. J. Niemeyer en K. Ziegler, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, betreffende een beroep tot nietigverklaring van beschikking SG (2001) D van de Commissie van 25 juli 2001 om geen bezwaar te maken tegen de door de Duitse autoriteiten aan Glunz AG verleende steun, heeft het Gerecht (Vierde kamer – uitgebreid), samengesteld als volgt: H. Legal, kamerpresident, V. Tiili, M. Vilaras, I. Wiszniewska-Bialecka en V. Vadapalas, rechters, griffier: J. Plingers, administrateur, op 1 december 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
 1)
 Beschikking SG (2001) D van de Commissie van 25 juli 2001 om geen bezwaar te maken tegen de door de Duitse autoriteiten aan Glunz AG verleende steun, wordt nietig verklaard.
 2)
 De Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van verzoekster.
 3)
 Glunz AG en OSB Deutschland GmbH worden verwezen in de op hun interventie gevallen kosten.
 (1) PB C 118 van 18.5.2002.


text:
Associazione Sportiva Dilettantistica Progetto Sant'Elia or simply Progetto Sant'Elia was an Italian association football club, based in the district Sant'Elia of Cagliari, Sardinia.
 History
 The club was founded in 1998. After several years in the regional championships, in the 2010–11 season they won Eccellenza Sardinia and so were promoted to Serie D for the first time. In its first Serie D season, in 2011–12, the company avoided relegation against Monterotondo in the playoff (after finishing the season in fifteenth place). Progetto Calcio Sant'Elia has been relegated in the 2012–13 season to Eccellenza Sardinia.
 The club bankrupt in 2015.
 Colours and badge
 The team's colours were blue and white.
 References
 External links
 Official website
 Diario Sportivo - Progetto Calcio Sant'Elia
 Football clubs in Italy
 Football clubs in Sardinia
 Association football clubs established in 1998
 1998 establishments in Italy


text:
 21.7.2007
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 170/41
 Klage, eingereicht am 4. Juni 2007 — Italien/Kommission
 (Rechtssache T-205/07)
 (2007/C 170/78)
 Verfahrenssprache: Italienisch
 Parteien
 Klägerin: Italienische Republik (Prozessbevollmächtigter: P. Gentili, Avvocato dello Stato)
 Beklagte: Kommission der Europäischen Gemeinschaften
 Anträge
 Die Klägerin beantragt,
 —
 die am 27. März 2007 nur in englischer, französischer und deutscher Sprache auf der Webseite des EPSO http://europa.eu/epso/cast27/call veröffentlichte Aufforderung zur Interessenbekundung EPSO/CAST/EU/27/07 aufzuheben, die dem Zweck dienen soll, eine Bewerberdatenbank für Vertragsbedienstete zu errichten, die innerhalb der europäischen Institutionen und Agenturen für verschiedene Tätigkeiten eingestellt werden können.
 Klagegründe und wesentliche Argumente
 Die Klagegründe und wesentlichen Argumente entsprechen den in der Rechtssache T-156/07, Spanien/Kommission, geltend gemachten.


text:
Herbert Philip Broida (* 25. Dezember 1920 in Aurora (Colorado); † 9. April 1978 in Santa Barbara (Kalifornien)) war ein US-amerikanischer Physiker, der auf dem Gebiet der Atom- und Molekülspektroskopie arbeitete.
 Leben
 Broida begann seine akademische Ausbildung an der University of Colorado in den Fächern Ökonomie, Soziologie und Philosophie und wechselte dann Anfang der 1940er Jahre an der Harvard University zur Physik. Aufgrund der Folgen seiner in der frühen Kindheit erlittenen Poliomyelitis-Erkrankung wurde er während des Zweiten Weltkrieges nicht zum Militärdienst eingezogen und war als Lehrer für Militärangehörige an der Wesleyan University tätig.
 Nach Kriegsende ging er an die Harvard University zurück, wo er 1949 mit einer Arbeit zur Anwendung von Photoelektronenvervielfachern promoviert wurde.
 Anschließend arbeitete er bis 1963 beim National Bureau of Standards in Washington, D.C.
 1952 erhielt er ein Guggenheim-Stipendium, mit dem er ein Jahr am Imperial College London verbrachte. 1953 wurde er Fellow der American Physical Society (APS) und 1957 der American Association for the Advancement of Science (AAAS).
 1963 ging er an das neu gegründete Department of Physics der University of California in Santa Barbara (UCSB). Dort baute er maßgeblich das Laboratorium für Molekülphysik auf. Als einer der ersten Forscher erkannte er das große Potenzial der Laser-Anwendung bei der Untersuchung von Molekülen. Seit 1973 war er Direktor des Quantum Institute der Universität. Er hatte zahlreiche Positionen. So war er Vorsitzender der Abteilung für Chemical Physics der APS. Er publizierte mehr als 200 wissenschaftliche Aufsätze.
 Er starb am 9. April 1978 nahe Santa Barbara bei einem Wanderunfall.
 Ehrungen
 Seit 1980 wird von der American Physical Society der Herbert-P.-Broida-Preis für herausragende Leistungen in der Atom- und Molekülspektroskopie oder chemischen Physik vergeben.
 Literatur
 Weblinks
 Einzelnachweise
 Physiker (20. Jahrhundert)
 Hochschullehrer (University of California, Santa Barbara)
 Fellow der American Physical Society
 Fellow der American Association for the Advancement of Science
 US-Amerikaner
 Geboren 1920
 Gestorben 1978
 Mann


text:
Aριθ. C 233/14 [ EL Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 10. 8 . 96
 Κατά την προσεύγουσα, από τις διάφορες «αιτιολογικές φώς ότι, απο το 1973 έως το 1989, εργάστηκε στην Πορτογα
 σκέψεις» των κανονισμών που εξέδωσε η Επιτροπή προκει λία, ως ιδιωτική υπάλληλος, σε διάφορες θέσεις «empregada»
 μένου να αντιμετωπίσει τις δυσχέρειες που ανέκυψαν λόγω και «escriturária», οι οποίες συνεπάγονται την άσκηση καθη
 των τροπικών κυκλώνων «Debbie , Iris, Luis και Marilyn» κόντων γραμματέως ή/και δακτυλογράφου .
 συνάγεται ότι η δασμολογική ποσόστωση έπρεπε και πρέπει
 να επιτρέπει, αφενός, τον επαρκή ανεφοδιασμό της κοινοτι H προσφεύγουσα επικαλείται παράβαση της προκηρύξεως
 κής αγοράς και, αφετέρου , την αποζημίωση των επιχειρημα του διαγωνισμού καθώς και πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
 τιών που υπέστησαν ζημίες λόγω της αδυναμίας επανεφο Συγκεκριμένα, μεταξύ των ειδικών προϋποθέσεων για τη
 διασμού της κοινοτικής αγοράς με μπανάνες προελεύσεως συμμετοχή στον εν λόγω διαγωνισμό, το στοιχείο d) της
 των περιοχών ή χωρών που υπέστησαν καταστροφές και ότι προκηρύξεως απαιτούσε βαθιά γνώση της γαλλικής γλώ
 ανάλογα μέτρα είχαν λάβει οι εθνικές αρχές πριν από την σσας. Επιπλέον, το στοιχείο b) των ιδίων αυτών ειδικών
 έναρξη ισχύος της κοινής οργανώσεως της αγοράς. Επομέ προϋποθέσεων απαιτούσε από τους υποψηφίους να έχουν,
 νως, υπήρχε , αλλά και εξακολουθεί να υπάρχει, υποχρέωση κατά την ημερομηνία δημοσιεύσεως της προκηρύξεως του
 προσφυγής στις ανωτέρω λύσεις ακόμη και στο πλαίσιο της εν διαγωνισμού , διετή επαγγελματική πείρα γραμματέως ή
 λόγω οργανώσεως. Πράγματι, οι ίδιοι αυτοί λόγοι ισχύουν δακτυλογράφου . Οι προϋποθέσεις του διαγωνισμού δεν
 και για την ανεπάρκεια σε μπανάνες Σομαλίας, ανεξάρτητα απαιτούν να έχει αποκτηθεί αυτή η επαγγελματική πείρα σε
 από το αν o λόγος συνίσταται σε πόλεμο ή σε κυκλώνα. καθήκοντα γραμματέα γαλλικής γλώσσας. Ωστόσο, πάντοτε
 κατά την προσφεύγουσα, η ρητή απάντηση περί απορρίψεως
 Επί της βάσεως αυτής, η μη λήψη μέτρων εκ μέρους της καθής της υποψηφιότητάς της αναφέρει σαφώς ότι, ενόψει της
 σημαίνει για την προσφεύγουσα παραβίαση των αρχών της φύσεως του διαγωνισμού , μόνο τα καθήκοντα που είχε
 κοινής οργανώσεως της αγοράς στον τομέα της μπανάνας, ασκήσει στην Επιτροπή μπορούσαν ενδεχομένως να λη
 ήτοι των αρχών της προστασίας όλων των επιχειρηματιών, φθούν υπόψη ως έγκυρη προϋπηρεσία για τη συμμετοχή της
 της προσαρμόσεως του κοινοτικού συστήματος σε απρόβλε στο διαγωνισμό αυτό.
 πτες ή ειδικές δυσχέρειες και της απαγορεύσεως των διακρί
 σεων . Εξάλλου , η εξεταστική επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη
 εκτιμήσεως, θεωρώντας ότι οι όροι «empregada» και «escrit
 urária» δεν συνεπάγονται αναγκαστικά την άσκηση καθη
 κόντων γραμματέα ή δακτυλογράφου .
 Προσφυγή της Ana Maria Fernandes Leîte Mateus κατα ton
 Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που ασκήθηκε στις
 24 Μαΐου 1996
 (Yπόθεση T-80/96) Προσφυγή του Χρήστου Αποστολίδη και 64 άλλων προ
 σφευγόντων κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινο
 (96/C 233/25 ) τήτων, που ασκήθηκε στις 24 Μαΐου 1996
 (Yπόθεση T-81/96)
 (Γλώσσα διαδικασίας: t] γαλλική)
 (96/C 233/26)
 H Ana Maria Fernandes Leite Mateus, κάτοικος Zaventem
 (Βέλγιο ), εκπροσωπούμενη από τους Jean-Noël Louis, (Γλώσσα διαδικασίας: r] αγγλική)
 Thierry Demaseure και Ariane Tornel, δικηγόρους Βρυξελ
 λών , με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τα γραφεία της Ο Χρήστος Αποστολίδης και 64 άλλοι προσφεύγοντες, όλοι
 εταιρίας Fiduciaire Myson Sàrl, 1 , rue Glesener, άσκησε στις τοποθετημένοι στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Υπερουρανίων
 24 Μαΐου 1996 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Στοιχείων στην Καρλσρούη , εκπροσωπούμενοι από τους
 Κοινοτήτων προσφυγή κατά του Συμβουλίου της Ευρωπαϊ Jean-Noël Louis, Thierry Demaseure και Ariane Tornel ,
 κής Ενώσεως. δικηγόρους Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ
 βούργο τα γραφεία της εταιρίας Fiduciaire Myson Sàrl , 1 , rue
 H προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο: Glesener, άσκησαν, στις 24 Μαΐου 1996, ενώπιον του Πρω
 τοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της
 — να ακυρώσει την απόφαση της εξεταστικής επιτροπής του Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
 διαγίονισμού Conseil/C/360, της 3ης Οκτωβρίου 1995 , με
 την οποία δεν έγινε δεκτή η συμμετοχή της προσφεύγου Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 σας στο διαγωνισμό,
 — να αναγνωρίσει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πταίσμα μη
 — να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα. λαμβάνοντας τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της
 αποφάσεως του Πρωτοδικείου (τέταρτο τμήμα) της 27ης
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα Οκτωβρίου 1994 στην υπόθεση Τ-64/92,
 H προσφεύγουσα, μόνιμη υπάλληλος της Επιτροπής, βάλλει — να ακυρώσει την απόφαση με την οποία η Επιτροπή
 κατά της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής με την οποία απέρριψε την αίτηση των προσφευγόντων για την κατάρ
 αποκλείστηκε από τις δοκιμασίες του διαγωνισμού Conseil/ τιση των εκκαθαριστικών σημειωμάτων αποδοχών τους
 C/360, για την κατάρτιση εφεδρικού πίνακα για μελλοντικές του μηνός Ιανουαρίου 1992 και για την καταβολή , σε κάθε
 προσλήψεις γαλλοφώνων γραμματέων, με την αιτιολογία ότι προσφεύγοντα, του ποσού των 50 000 βελγικών φράγκων
 δεν αποδείκνυε διετή επαγγελματική πείρα γραμματέως προς ικανοποίηση της ηθικής βλάβης την οποία υπέστη
 ή/και δακτυλογράφου . H προσφεύγουσα διευκρινίζει συνα σαν ,
 ---pagebreak--- 10. 8. 96 1 EL I Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 233/15
 — να υποχρεώσει την Επιτροπή να καταβάλει σε καθε Προσφυγή των Associaçâo dos Refinadores de Açucar
 προσφεύγοντα το ποσό των 50 000 βελγικών φράγκων Portugueses (ARAP), Alcantara Refinarias — Açúcares SA
 προς ικανοποίηση της ηθικής βλάβης, και RAR Refinarias de Açucar Reunidas SA κατά της
 Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ασκήθηκε
 — να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα. στις 29 Μαΐου 1996
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα (Yπόθεση T-82/96)
 Οι προσφεύγοντες, υπάλληλοι της Επιτροπής τοποθετημένοι (96/C 233/27
 στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Υπερουρανίων Στοιχείων στην
 Καρλσρούη , αναφέρουν ότι ήταν επίσης προσφεύγοντες στην (Γλώσσα διαδικασίας: r] αγγλική)
 υπόθεση Τ-64/92, επί της οποίας το Πρωτοδικείο ακύρωσε τα
 εκκαθαριστικά σημειώματα αποδοχών για το μήνα Ιανουά Οι Associaçâo dos Refinadores de Açùcar Portugueses
 ριου 1992 , καθόσον εφάρμοζαν διορθωτικό συντελεστή για (ARAP), Alcantara Refinarias — Açúcares SA και RAR
 τη Γερμανία υπολογισμένο βάσει του κόστους ζωής στη Refinarias de Açùcar Reunidas SA, εκπροσωπούμενες από
 Βόννη , ενώ, από τον Οκτώβριο του 1990, πρωτεύουσα της τον Gerhard van der Wal, δικηγόρο παρά τω Ακυρωτικώ
 Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας ήταν το Βερο Δικαστηρίω των Κάτων Χωρών ( Orde van Advocaten bij de
 λίνο. Οι προσφεύγοντες παρατηρούν επίσης ότι η αρμόδια Hoge Raad der Nederlanden), της εταιρείας Barents & Krans,
 για τους διορισμούς αρχή είχε δεχθεί να εφαρμόσει τις Advocaten Notarissen, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον
 συνέπειες της αποφάσεως του Πρωτοδικείου σε όλα τα δικηγόρο A. May, 31 , Grand Rue , άσκησαν ενώπιον του
 εκκαθαριστικά σημειώματα αποδοχών που καταρτίστηκαν Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις 29 Μαίου
 μετά τον Ιανουάριο του 1992 , στο μέτρο που εφάρμοζαν 1996, προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
 διορθωτικό συντελεστή υπολογισμένο σε σχέση με το κόστος Κοινοτήτων.
 ζωής της Βόννης.
 Κατόπιν της αποφάσεως του Πρωτοδικείου , η Επιτροπή Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο:
 διαβίβασε στο Συμβούλιο πρόταση προκειμένου να προσ
 διοριστούν αναδρομικώς, από 1ης Οκτωβρίου 1990, o διορ — να κηρύξει την προσφυγή τους παραδεκτή ,
 θωτικός συντελεστής για τη Γερμανία, υπολογιζόμενος βάσει
 του κόστους ζωής στο Βερολίνο, καθώς και ειδικοί διορθω — να κηρύξει άκυρες τις αποφάσεις της 11ης Ιανουαρίου
 τικοί συντελεστές για τη Βόννη και την Καρλσρούη . Κατά τη 1996 ή/και 19ης Μαρτίου 1996 ή/και 23ης Νοεμβρίου 1995 ,
 συνεδρίαση της 19ης Δεκεμβρίου 1994, το Συμβούλιο θέσπισε συγκεκριμένα τις αποφάσεις:
 τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ . 31 61 /94 ( '), που ανα
 προσαρμόζει, από την 1η Ιουλίου 1994, τις αποδοχές και τις — της 11ης Ιανουαρίου 1996 [SG(96) D/1245 ενίσχυση
 συντάξεις των υπαλλήλων, καθώς και τους διορθωτικούς N 11 /95], που απεστάλη στις προσφεύγουσες την 1η
 συντελεστές που εφαρμόζονται στις εν λόγω αποδοχές και Απριλίου 1996,
 συντάξεις, και o οποίος προβλέπει, μεταξύ άλλων, τον — της 19ης Μαρτίου 1996 (VI/012420) σχετικά με την
 καθορισμό, κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, ενός ειδικού καταγγελία αριθ. 94/5122 και της
 διορθωτικού συντελεστή για την Καρλσρούη . Το Συμβούλιο
 αποφάσισε, ωστόσο , να παραπέμψει στο Coreper την πρότα — 23ης Νοεμβρίου 1995 (ενίσχυση N 832/95 ) (ΕΕ αριθ .
 ση περί αναδρομικού καθορισμού των διορθωτικών συντε C 128 της 1 . 5 . 1996, σ. 3),
 λεστών για τη Γερμανία .
 — να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 Οι προσφεύγοντες θεωρούν ότι, κατόπιν της εκ μέρους του
 Πρωτοδικείου ακυρώσεως των εκκαθαριστικών σημειωμά
 των των αποδοχών τους για το μήνα Ιανουάριου 1992 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 ( ακυρώσεως που θα πρέπει να ισχύσει και για όλα τα
 μεταγενέστερα εκκαθαριστικά σημειώματα), η Επιτροπή Τον Νοέμβριο του 1994 οι προσφεύγουσες υπέβαλαν καταγ
 όφειλε να καταρτίσει νέα εκκαθαριστικά σημειώματα αποδο γελία στην Επιτροπή ζητώντας την κίνηση της διαδικασίας
 χών, στα οποία, ελλείψει ειδικού διορθωτικού συντελεστή για του άρθρου 93 παράγραφος 2 της συνθήκης ΕΚ αναφορικά
 την Καρλσρούη , έπρεπε να εφαρμόζεται διορθωτικός συντε με την κρατική ενίσχυση που είχε χορηγηθεί από την
 λεστής υπολογιζόμενος βάσει του κόστους ζωής στην πρω πορτογαλική κυβέρνηση στην DAI ( Sociedade de Desinvolv
 τεύουσα της χώρας. Οι προσφεύγοντες θεωρούν ότι η emento Agro-Industrial) για την κατασκευή εργοστασίου
 Επιτροπή, αρνούμενη να το πράξει, παρέβη το άρθρο 176 της παραγωγής ζάχαρης από τεύτλα. Στις 12 Δεκεμβρίου 1994 η
 συνθήκης ΕΚ. Επιτροπή γνιοστοποίησε στις προσφεύγουσες ότι είχε απο
 φασίσει να μην κινήσει τη διαδικασία, ούτε να λάβει κάποιο
 Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν, εξάλλου , ότι η Επιτροπή από τα άλλα ζητηθέντα μέτρα. Καθώς θεωρήθηκε ότι το
 παρέβη το καθήκον αρωγής που απορρέει από το άρθρο 24 έγγραφο αυτό αποτελούσε απόφαση επιβεβαιώνουσα την
 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, (ΚΥΚ), καθώς έγκριση των προγραμμάτων εθνικών ενισχύσεων βάσει των
 και τα άρθρα 64 και 65 του κανονισμού υπηρεσιακής άρθρων 92 και 93 της συνθήκης ΕΚ και περιλαμβάνουσα
 κατάστασης και το άρθρο 9 του παραρτήματος XI, στο μέτρο άρνηση λήψεως των ζητουμένων μέτρων, οι ενδιαφερόμενες
 που οι προτάσεις που υπέβαλε στο Συμβούλιο προβλέπουν άσκησαν προσφυγή κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του
 παρανόμως τον αναδρομικό καθορισμό ειδικού διορθωτικού Πρωτοδικείου ('). Στην υπόθεση εκείνη , η Επιτροπή προέτει
 συντελεστή για την Καρλσρούη . νε ένσταση απαραδέκτου με την οποία υπογράμμισε ότι δεν
 είχε εισέτι καταλήξει στη λήψη τελικής θέσεως. Υπ ' αυτές τις
 (') ΕΕ αριθ . L 335 της 23 . 12 . 1994 . σ. 1 . περιστάσεις, οι προσφεύγουσες υπέβαλαν νέες καταγγελίες
 στην Επιτροπή .


text:
 15.6.2013
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 171/17
 Cerere de decizie preliminară introdusă de cour administrative d'appel de Versailles (Franța) la 25 martie 2013 — Le Rayon d'Or SARL/Ministre de l'Économie et des Finances
 (Cauza C-151/13)
 2013/C 171/35
 Limba de procedură: franceza
 Instanța de trimitere
 Cour administrative d'appel de Versailles
 Părțile din procedura principală
 Reclamantă: Le Rayon d'Or SARL
 Pârât: Ministre de l'Économie et des Finances
 Întrebarea preliminară
 Articolul 11 secțiunea A alineatul (1) litera (a) din A șasea directivă (1), reluat la articolul 73 din Directiva 2006/112/CE (2), trebuie interpretat în sensul că „suma forfetară pentru îngrijiri” plătită de casele de asigurări de sănătate instituțiilor de cazare a persoanelor în vârstă dependente în conformitate cu dispozițiile articolului L. 174-7 din Codul securității sociale și scutită de taxa pe valoarea adăugată în temeiul dispozițiilor cuprinse la articolul 261 punctul 4 subpunctul 1 ter din Codul fiscal general constituie o subvenție legată direct de prețul prestațiilor de îngrijire furnizate rezidenților și care intră cu acest titlu în domeniul de aplicare al taxei pe valoarea adăugată?
 (1) A șasea directivă 77/388/CEE a Consiliului din 17 mai 1977 privind armonizarea legislațiilor statelor membre referitoare la impozitele pe cifra de afaceri — sistemul comun al taxei pe valoarea adăugată: baza unitară de evaluare (JO L 145, p. 1).
 (2) Directiva 2006/112/CE a Consiliului din 28 noiembrie 2006 privind sistemul comun al taxei pe valoarea adăugată (JO L 347, p. 1, Ediție specială, 09/vol. 3, p. 7).


text:
Liga de Defesa da República, mais conhecida por Liga de Paris, foi uma organização de exilados políticos portugueses em Paris que se formou em resultado da Revolução Nacional de 28 de Maio de 1926. A Liga de Defesa da República / Liga de Paris (LDR/LP) teve até 1932 um papel importante no reviralhismo e, não obstante algumas divergências de índole ideológica que surgiram no seu seio, esta organização cívica e suprapartidária passou a ser um dos principais bastiões de oposição ao regime ditatorial, constituindo-se naquele período, no dizer de António Sérgio, na melhor esperança das consciências cívicas da Nação.
 Enquadramento político
 Passados os momentos iniciais de confusão que se seguiram ao Golpe de 28 de Maio de 1926, os dirigentes republicanos e socialistas expulsos da esfera do poder pela implantação da ditadura, começaram a agrupar-se para lhe fazer oposição, tentando capitalizar a seu favor a situação de grande instabilidade política e social que se vivia no país.
 Na sequência natural dos violentos anos que marcaram a fase final da Primeira República, Portugal viveu, entre 1927 e 1931, uma guerra civil larvar, situação marcada por cinco grandes movimentos reviralhistas falhados, para além de múltiplos outros pequenos movimentos insurreccionais, que se sucederam ao longo dos quatro anos e meio que medeiam entre 3 de Fevereiro de 1927 e 27 de Agosto de 1931, tendo como cenários principais as cidades do Porto e de Lisboa e ainda a ilha da Madeira e o arquipélago dos Açores.
 Foi na sequência da primeira e mais importante dessas revoltas, aquela que eclodiu na cidade do Porto a 3 de Fevereiro de 1927, a chamada Revolução de Fevereiro de 1927, que vários resistentes no exílio decidiram organizar-se de forma supra partidária. Os primeiros sinais de organização surgem ainda em Fevereiro de 1927, nas semanas imediatas à falhada insurreição, quando, com centro em Paris, a oposição democrática tenta juntar as várias correntes partidárias para um combate unitário contra a ditadura. Surgiu assim a Liga de Defesa da República, vulgo Liga de Paris, cujos principais dirigentes eram Afonso Costa, Álvaro de Castro (que faleceria em 1928), José Domingues dos Santos, Jaime Cortesão e António Sérgio.
 A ideia de fundar a Liga surgiu na Galiza, entre os emigrados republicanos e socialistas que ali se encontravam, e foi a partir dali que lançaram as suas bases. Com o reagrupamento em Paris de muitos desses elementos, incluindo a maioria dos refugiados da malograda Revolução de Fevereiro de 1927, foi naquela cidade que puderam dar expressão à Liga já organizada, redigindo o seu programa, que afinal não era mais do que a explanação minuciosa das bases organizadas acordadas na Galiza.
 Apesar das intenções manifestadas e da efectiva necessidade de unidade na acção política contra a ditadura nascente, a Liga não conseguiu a coesão necessária, tendo lutado sempre contra a desconfiança e até a hostilidade do Partido Democrático. Apesar dos esforços no sentido de se construir uma unidade política efectiva unida em torno do objectivo estratégico de impedir a consolidação da ditadura, as divisões que tinham marcado os anos finais da Primeira República Portuguesa ainda estavam bem vivas, mesmo entre as forças pró-democráticas.
 Nesse contexto, todas tentativas de coordenação da acção política colidiam com a sensibilidade de cada grupo e exacerbavam as divisões e a desconfiança mútua entre os exilados, impedindo na prática toda e qualquer acção eficaz contra o regime ditatorial.
 Apesar dessas fragilidades inerentes à sua génese e não obstante algumas divergências de índole ideológica que surgiram no seu seio, esta organização cívica e suprapartidária passou a ser um dos principais bastiões de oposição ao regime ditatorial, constituindo-se, no dizer de António Sérgio, na melhor esperança das consciências cívicas da Nação.
 O núcleo de exilados políticos em Paris teve um papel preponderante na organização dos posteriores movimentos revolucionários, mas a falta de direcção efectiva, e a descoordenação entre os revoltosos, conduziram a novos fracassos a 20 de Junho de 1928 (a chamada Revolta do Castelo) e a 21 de Julho de 1930, de que se aproveitou, mais uma vez, o regime da Ditadura Nacional para fortalecer o seu poder com a prisão, deportação ou exílio de mais umas dezenas de militares e políticos opositores ao regime, entre eles alguns dos apoiantes e organizadores do Golpe do 28 de Maio de 1926, neste caso vítimas da sua própria criação.
 Para além das acções de carácter revolucionário, a Liga de Paris também se insurge contra a pretensão do governo da Ditadura Nacional obter sem contrapartidas políticas grande empréstimo internacional, quando era ministro das finanças Sinel de Cordes. Face ao agravar da situação financeira de Portugal, o governo da Ditadura Nacional recorreu, contra a opinião, entre outros, de António de Oliveira Salazar, a banqueiros ingleses com a intenção de conseguir 12 milhões de libras esterlinas para estabilizar o escudo e equilibrar o orçamento. Contudo, para realizar o empréstimo em condições razoáveis de juro, necessitava o patrocínio da Sociedade das Nações.
 Esta necessidade de aprovação internacional deu à Liga de Paris a sua primeira, e única, oportunidade de tentar pressionar num foro internacional, e conseguiu que a Sociedade das Nações impusesse condições políticas para o seu patrocínio, entre as quais a efectiva democratização do regime. A campanha então gerada contra a ditadura, que os seus adversários acusavam de andar mendigando empréstimos atentatórios do brio nacional, levou o governo, em Março deste ano, a tomar a iniciativa de recusar o empréstimo e abrindo assim, de forma inesperada, o caminho para a entrada de Salazar no governo.
 O último grande momento da Liga de Paris surgiu em meados de 1931, quando uma onda de instabilidade e de revoltas se abateu sobre Portugal. Nesse ano, o ano de todas as revoltas, a Liga de Paris apresentou um Manifesto reclamando o fim da ditadura e tentou, embora sem sucesso, dadas as dificuldades de comunicação e a fraca implantação social das gentes ligadas aos reviralhismo, coordenar a acção dos revoltosos, colaborando activamente na organização de um grande levantamento insurreccional programado para o início do Verão.
 O levantamento foi-se atrasando e nos princípios de Agosto, os seus principais operativos, os exilados em Espanha denominados o Grupo dos Budas, decidiram novo adiamento da revolta por dois meses. A isso não eram estranhas as divergências com a corrente dos exilados onde pontificavam Francisco Cunha Leal, Ribeiro de Carvalho, Cunha Aragão, Álvaro Poppe, Sarmento de Beires e os sectores ligados ao Partido Republicano Português exilados em Espanha. Divididos e desconfiados das intenções dos diversos grupos em presença, os republicanos acusavam os Budas e a Liga de Paris de quererem monopolizar a organização, o comando e o futuro da restauração republicana. Por isso mesmo, também eles desenvolveram a sua organização revolucionária própria e obtiveram armas com a cumplicidade dos socialistas espanhóis.
 Foi neste contexto de descoordenação e de profunda desconfiança mútua entre as diversas sensibilidades do movimento oposicionista, que em 4 de Abril de 1931, na sequência dos movimentos populares de Fevereiro e devido à profunda crise económica com que a ilha se debatia, eclodiu a revolta da Madeira. À sua frente surge o general Adalberto Gastão de Sousa Dias e com ele estavam importantes unidades militares ali estacionadas, vários deportados políticos e alguns dos revolucionários de Fevereiro de 1927 que tinham sido desterrados para aquela ilha. Os revoltosos reclamaram o restabelecimento das liberdades públicas e da normalidade constitucional, com os oposicionistas no exílio, sob a liderança da Liga de Paris, a falar na constituição de uma República da Atlântida. Mas quando o governo da Ditadura Nacional envia uma expedição que começa por controlar os revoltosos açorianos e depois os madeirenses, tudo se esfuma. O levantamento previsto para em Lisboa acompanhar a revolta nas ilhas apenas surge com a Revolta de 26 de Agosto, gorando-se com mais de 40 mortos. Foi o último grande cerco à ditadura e com o seu insucesso a Liga de Paris começa a desagregar-se.
 Em princípios de 1932, a Liga de Paris estava moribunda, da sua existência não restando mais que alguns documentos combativos e um desenvolvido plano de governo futuro que ironicamente viria a influenciar o ideário e as realizações do Estado Novo, contribuindo para o programa de governo da ditadura que pretendia combater. As últimas ramificações extinguiram-se em 1940, quando os exilados tiveram de voltar a Portugal por força dos acontecimentos da Segunda Guerra Mundial.
 Referências
 Ana Cristina Clímaco Pereira, L'exil politique portugais en France et en Espagne: 1927-1940, dissertação de doutoramento em Sociedades Ocidentais, apresentada à Universidade de Paris 7 (Denis Diderot), Paris, 1998.
 A. H. Oliveira Marques, A Liga de Paris e a Ditadura Militar, Lisboa: Publicações Europa-América, 1976.
 António Luís Pinto da Costa, A primeira frente de oposição à Ditadura Portuguesa: A Liga de Defesa da República ou Liga de Paris, Revista da Faculdade de Ciências Sociais e Humanas da Universidade Nova de Lisboa, n.o 5 (1990-1991), pp. 247-276.
 Ligações externas
 O ano de todas as revoltas
 A Antígona de António Sérgio
 Em Memória do General Adalberto Gastão de Sousa Dias
 Les phases de l'immigration portugaise, des années vingt aux années soixante-dix
 Partidos políticos extintos do Estado Novo
 Oposição à ditadura portuguesa


text:
Η τακτική αποτελεί ένα σύνολο μεθόδων που ακολουθούμε για να νικήσουμε κάποιον αντίπαλο. Αφορά στον τρόπο διεξαγωγής μίας μάχης (κατάλληλη διάταξη και χειρισμοί/ελιγμοί ώστε να αποκτηθεί το τακτικό πλεονέκτημα). Αποτελεί επιστήμη και τέχνη (βασίζεται στην εμπειρία και στο ταλέντο). Η τακτική μπορεί να είναι επιθετική ή αμυντική.
 Εκτός από τον πόλεμο, ο όρος εφαρμόζεται και σε άλλους τομείς δραστηριοτήτων, π.χ. στα παιχνίδια, στο εμπόριο, στη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων, κτλ.
 Η τακτική βρίσκεται σε κατώτερο επίπεδο ιεράρχησης από τη στρατηγική. Όταν κάνουμε πολεμικές επιχειρήσεις, όταν ενεργούμε εμπορικά ή όταν παίζουμε ένα παιχνίδι, θέλουμε να επιτύχουμε ένα στρατηγικό στόχο. Για παράδειγμα, στο σκάκι ο στόχος είναι να αιχμαλωτίσουμε τον βασιλιά του αντιπάλου. Στην περίπτωση αυτή, έχουμε καταστρώσει ένα στρατηγικό σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο προσπαθούμε να εφαρμόσουμε τη στρατηγική μας, όμως και ο αντίπαλος κάνει με την σειρά του ορισμένες κινήσεις. Όταν αναβάλλουμε τις στρατηγικές μας κινήσεις για να εκμεταλλευτούμε άμεσα κάποια αδυναμία του αντιπάλου, που προέκυψε από τις κινήσεις του, λέμε ότι αλλάζουμε τακτική, ή ότι δίνουμε ένα τακτικό κτύπημα στον αντίπαλο. Επομένως, η τακτική εξαρτάται άμεσα από τις κινήσεις του αντιπάλου.
 Επίσης, η τακτική αλλάζει δραστικά με την εξέλιξη της τεχνολογίας.
 Πόλεμος


type: legislation

text:
 KOMISE EVROPSKÝCH SPOLEČENSTVÍ
 V Bruselu dne 22.10.2004
 KOM(2004) 692 v konečném znění
 Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY,
 kterým se mění rozhodnutí Rady 2000/746/ES, kterým se Francouzské republice
 povoluje zavést opatření odchylující se od článku 11 šesté směrnice Rady 77/388/EHS
 o harmonizaci právních předpisů členských států týkajících se daní z obratu
 (předložená Komisí)
 CS CS
 ---pagebreak--- DŮVODOVÁ ZPRÁVA
 1. Podle čl. 27 odst. 1 šesté směrnice Rady ze dne 17. května 1977 o harmonizaci
 právních předpisů členských států týkajících se daní z obratu – Společný systém daně
 z přidané hodnoty: jednotný základ daně1 – může Rada jednomyslně na návrh
 Komise povolit kterémukoli členskému státu, aby zavedl či rozšířil zvláštní opatření
 odchylující se od uvedené směrnice, jejichž cílem je zjednodušit postup vyměřování
 daně nebo zabránit určitým druhům daňových úniků nebo vyhýbání se daňovým
 povinnostem.
 2. Taková povolení bývají zpravidla vydávána dočasně, aby bylo možné po několika
 letech zhodnotit, zda jsou zvláštní opatření vhodná a účinná.
 3. Rozhodnutí Rady 2000/746/ES2, odchylně od čl. 11 části A odst. 1 písm. a),
 oprávnilo Francouzskou republiku zahrnout do základu daně u dodávky zboží nebo
 poskytování služeb hodnotu zlata použitého dodavatelem a poskytnutého
 zákazníkem v případě, že dodávka zlata zákazníkovi byla osvobozena v souladu se
 směrnicí 98/80/ES3.
 4. Díky této odchylce může Francie předcházet snižování základu daně u určitých
 transakcí v oblasti zpracování klenotů, při nichž zákazník poskytne klenotníkovi
 zlato, jež získal „k investičním účelům“, a tudíž osvobozené od DPH, aby tak
 klenotník mohl dodat zboží (např. diamant zasazený ve zlatě) či poskytnout službu
 (např. přetavení zlata do podoby prstenu).
 5. Francouzská vláda požádala dopisem, který generální sekretariát Komise zaevidoval
 dne 6. července 2004, o prodloužení použitelnosti rozhodnutí 2000/746/ES, kterým
 se Francii povoluje uplatňovat zvláštní daňová opatření týkající se základu daně
 u určitých dodávek zboží a poskytování služeb zahrnujících zpracování zlata.
 6. V souladu s čl. 27 odst. 2 šesté směrnice informovala Komise dopisem ze dne
 10. srpna ostatní členské státy o žádosti předložené Francií a oznámila Francouzské
 republice, že již má k dispozici veškeré informace, které považuje za nezbytné
 k posouzení žádosti.
 1
 Úř. věst. L 145, 13.6.1977, s. 1. Směrnice naposledy pozměněná směrnicí 2004/7/ES (Úř. věst. L,
 30.1.2004, s. 44).
 2
 Úř. věst. L 302, 1.12.2000, s. 61.
 3
 Úř. věst. L 281, 17.10.1998, s. 31.
 CS 2 CS
 ---pagebreak--- 7. Komise sdílí názor, že tato odchylka předchází zneužívání systému DPH. Rovněž
 bere na vědomí, že obdobné odchylky byly povoleny dvěma dalším členským
 státům. Komise již zahájila proces racionalizace odchylek udělovaných podle
 článku 27 a tyto odchylky mohou být zahrnuty do tohoto procesu. Uvedený
 požadavek na prodloužení použitelnosti odchylky by tudíž měl být povolen, a to až
 do dne vstupu v platnost směrnice, jejímž prostřednictvím bude provedena
 racionalizace odchylek udělovaných podle článku 27, jejichž účelem je v současné
 době předcházet těmto druhům vyhýbání se placení DPH ve spojitosti s osvobozením
 pro investiční zlato, avšak nejpozději do 31. prosince 2009.
 CS 3 CS
 ---pagebreak--- Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY,
 kterým se mění rozhodnutí Rady 2000/746/ES, kterým se Francouzské republice
 povoluje zavést opatření odchylující se od článku 11 šesté směrnice Rady 77/388/EHS
 o harmonizaci právních předpisů členských států týkajících se daní z obratu
 RADA EVROPSKÉ UNIE,
 s ohledem na Smlouvu o založení Evropského společenství,
 s ohledem na šestou směrnici Rady (77/388/EHS) ze dne 17. května 1977 o harmonizaci
 právních předpisů členských států týkajících se daní z obratu – Společný systém daně
 z přidané hodnoty: jednotný základ daně4, a zejména na čl. 27 odst. 1 uvedené směrnice,
 s ohledem na návrh Komise5,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1) Rada rozhodnutím 2000/746/ES povolila Francouzské republice, odchylně od čl. 11
 části A odst. 1 písm. a) směrnice 77/388/EHS, zahrnout do základu daně u dodávky
 zboží nebo poskytování služeb hodnotu zlata použitého dodavatelem a poskytnutého
 zákazníkem v případě, že dodávka zlata zákazníkovi byla osvobozena v souladu
 s čl. 26b směrnice 77/388/EHS.
 (2) Účelem této odchylky bylo zamezit zneužívání osvobození investičního zlata od daně,
 a tím předcházet určitým druhům daňových úniků nebo vyhýbání se daňovým
 povinnostem.
 (3) Francouzská vláda požádala dopisem, který generální sekretariát Komise zaevidoval
 dne 6. července 2004, o prodloužení použitelnosti rozhodnutí 2000/746/ES6, která
 končí dnem 31. prosince 2004.
 (4) V souladu s čl. 27 odst. 2 šesté směrnice informovala Komise dopisem ze dne
 10. srpna ostatní členské státy o žádosti předložené Francouzskou republikou
 a oznámila Francouzské republice, že již má k dispozici veškeré informace, které
 považuje za nezbytné k posouzení žádosti.
 (5) Podle francouzských orgánů byla odchylka povolená rozhodnutím 2000/746/ES při
 dosahování výše uvedených cílů účinná.
 4
 Úř. věst. L 145, 13.6.1977, s. 1. Směrnice naposledy pozměněná směrnicí 2004/7/ES (Úř. věst. L,
 30.1.2004, s. 44).
 5
 Úř. věst. C , , s. .
 6
 Úř. věst. L 302, 1.12.2000, s. 61.
 CS 4 CS
 ---pagebreak--- (6) V budoucím návrhu směrnice, jejímž prostřednictvím bude provedena racionalizace
 některých odchylek udělovaných podle článku 27 směrnice 77/388/EHS, jejichž
 účelem je předcházet vyhýbání se placení DPH ve spojitosti s osvobozením pro
 investiční zlato, budou moci být zahrnuty odchylky udělované podle uvedeného
 článku.
 (7) Je tudíž nezbytné prodloužit použitelnost odchylky povolené rozhodnutím
 2000/746/ES, a to až do dne vstupu v platnost směrnice, jejímž prostřednictvím bude
 provedena racionalizace odchylek udělovaných podle článku 27 směrnice
 77/388/EHS, který se dotýká vyhýbání se placení DPH ve spojitosti s osvobozením
 pro investiční zlato, nebo do 31. prosince 2009, v závislosti na tom, která situace
 nastane dříve.
 (8) Tato odchylka nebude mít nepříznivý dopad na vlastní zdroje Evropských společenství
 pocházející z daně z přidané hodnoty,
 PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 Článek 2 rozhodnutí 2000/746/ES se nahrazuje tímto:
 „Článek 2
 Použitelnost povolení podle článku 1 skončí dnem vstupu v platnost směrnice, jejímž
 prostřednictvím bude provedena racionalizace odchylek udělovaných podle článku 27
 směrnice 77/388/EHS, jejichž účelem je předcházet vyhýbání se placení DPH ve spojitosti
 s osvobozením pro investiční zlato, nebo do 31. prosince 2009, v závislosti na tom, která
 situace nastane dříve.“
 Článek 2
 Toto rozhodnutí je určeno Francouzské republice.
 V Bruselu dne .
 Za Radu
 předseda/předsedkyně
 CS 5 CS


type: other

jurisdiction: US

text: b'HHS/OIG, Audit - "Review of High-Dollar Payments for Medicare\nPart A Claims Processed by Pinnacle Business Solutions, Inc., for the Period\nJanuary 1, 2003, Through December 31, 2003," (A-06-07-00057)\nDepartment of Health and Human Services\nOffice of Inspector General -- AUDIT\n"Review of High-Dollar Payments\nfor Medicare Part A Claims Processed by Pinnacle Business Solutions,\nInc., for the Period January 1, 2003, Through December 31, 2003,"\n(A-06-07-00057)\nDecember 28, 2007\nComplete Text of Report is available in PDF format (313 kb).\nCopies can also be obtained by contacting the Office of Public Affairs at\n202-619-1343.\nEXECUTIVE SUMMARY:\nThe objective of this review was to determine whether\nPinnacle Business Solutions, Inc.\xc2\x92s (Pinnacle) high-dollar Medicare payments to\nArkansas Part A providers for inpatient and outpatient services were\nappropriate.\xc2\xa0 Of the eight high-dollar inpatient payments and one\nhigh-dollar outpatient payment that Pinnacle made to providers, one inpatient\npayment was appropriate. \xc2\xa0However, Pinnacle overpaid providers $79,037 for six\ninpatient claims and $257,862 for one outpatient claim.\xc2\xa0 We were not able\nto determine the error amount for one inpatient claim because it had not been\nadjusted by the end of our fieldwork.\xc2\xa0 We recommended that Pinnacle ensure\nthat the $336,899 in overpayments have been recovered, follow up with the\nprovider on the one claim that had not been adjusted, use the results of this\naudit in its provider education activities, and identify and recover any\nadditional overpayments made for high-dollar Part A inpatient claims paid after\ncalendar year 2003.\xc2\xa0 Pinnacle agreed with the findings and recommendations.'


text:
 24.4.2017
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 129/30
 Talan väckt den 6 mars 2017 – Kibelisa mot rådet
 (Mål T-139/17)
 (2017/C 129/45)
 Rättegångsspråk: franska
 Parter
 Sökande: Roger Kibelisa (Kinshasa, Demokratiska republiken Kongo) (ombud: advoat O. Okito)
 Svarande: Europeiska unionens råd
 Yrkanden
 Sökanden yrkar att tribunalen ska
 —
 ogiltigförklara förordning (EU) 2016/2230 om genomförande av rådets beslut (Gusp) 2016/2231 av den 12 december 2016 om införande av vissa särskilda restriktiva åtgärder mot personer som bryter vapenembargot mot Demokratiska republiken Kongo, och om ändring av beslut 2010/788/Gusp, såvitt den avser Roger Kibelisa,
 —
 förplikta rådet att, utöver sina rättegångskostnader, bära sökandens och eventuella intervenienters rättegångskostnader.
 Grunder och huvudargument
 Till stöd för sin talan åberopar sökanden två grunder.
 1.
 Den första grunden avser att rådet åsidosatt väsentliga formföreskrifter, bland annat genom ett åsidosättande av sökandens rätt till försvar, ett åsidosättande av den motiveringsskyldighet som åvilar rådet, samt ett åsidosättande av sökandes rätt till ett effektivt rättsmedel.
 2.
 Den andra grunden avser ett åsidosättande av allmänna unionsrättsliga principer genom att rådet åsidosatt sökandens rätt till egendom.


text:
Budinščina je općina u Hrvatskoj, u Krapinsko-zagorskoj županiji.
 Zemljopis
 Općina Budinščina smještena je na jugoistočnim obroncima zagorske gore Ivanščice. Nalazi se uz granicu s Varaždinskom županijom. Graniči s općinama Hrašćinom i Konjščinom te s gradovima Zlatarom, Novim Marofom i Ivancom.
 Područje Općine kraj je pitomih zelenih brežuljaka, malih naselja i zaselaka, šuma, vinograda i polja ispresijecanima vodotocima rijeke Krapine.
 Općinska naselja
 Budinščina, Gotalovec, Grtovec, Krapinica, Marigutić, Pažurovec, Pece, Pokojec, Pomperovec, Prepuštovec, Sveti Križ, Topličica i Zajezda.
 Stanovništvo
 Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Budinščina imala je 2.793 stanovnika, raspoređenih u 13 naselja:
 Budinščina - 583
 Gotalovec - 187
 Grtovec - 396
 Krapinica - 265
 Marigutić - 23
 Pažurovec - 89
 Pece - 317
 Pokojec - 12
 Pomperovec - 56
 Prepuštovec - 82
 Sveti Križ - 159
 Topličica - 161
 Zajezda - 463
 Nacionalni sastav, 2001.
 Hrvati - 2.709 (96,99)
 Slovenci - 3
 Makedonci - 1
 Srbi - 1
 neopredijeljeni - 7 (0,25)
 nepoznato - 72 (2,58)
 Uprava
 Načelnik Općine je Radovan Hercigonja (HDZ). Predsjednik Općinskog vijeća je Stjepan Fulir (HSS).
 Gospodarstvo
 Poznate osobe
 Branka Pereglin - reprezentativka Hrvatske u streljaštvu.
 Znamenitosti
 Dvorac Zajezda
 Milengrad
 Obrazovanje
 Šport
 NK Milengrad 2005.
 Kickboxing klub "Hrvatski vuk"
 Taekwondo klub "Terminator"
 Konjički klub Budinščina
 Izvori
 Vanjske poveznice
 Službene stranice Općine Budinščina
 Osnovna škola "Vladimir Nazor" Budinščina
 Općine u Krapinsko-zagorskoj županiji


text:
 26.5.2014
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 159/14
 Návrh na začatie prejudiciálneho konania, ktorý podal Augstākā tiesa (Lotyšsko) 18. marca 2014 – Andrejs Surmačs/Finanšu un kapitāla tirgus komisija
 (Vec C-127/14)
 2014/C 159/20
 Jazyk konania: lotyština
 Vnútroštátny súd, ktorý podal návrh na začatie prejudiciálneho konania
 Augstākā tiesa
 Účastníci konania pred vnútroštátnym súdom
 Žalobca: Andrejs Surmačs
 Žalovaná: Finanšu un kapitāla tirgus komisija
 Prejudiciálne otázky
 1.
 Má sa bod 7 prílohy I smernice Európskeho parlamentu a Rady 94/19/ES o systémoch ochrany vkladov (1) vykladať v tom zmysle, že výpočet osôb, ktoré sa majú považovať za prepojené s predmetnou úverovou inštitúciou, ktorým sa má odoprieť právo na zaručenú náhradu, uvedený v tomto ustanovení je taxatívny?
 2.
 Možno považovať za vedúceho pracovníka úverovej inštitúcie alebo za inú z osôb spomenutých v bode 7 prílohy I smernice osobu, ktorá má podľa opisu svojej funkcie právo plánovať, koordinovať a dohliadať nad niektorou oblasťou činnosti úverovej inštitúcie alebo nad výkonom určitej úlohy, ale nie nad činnosťou úverovej inštitúcie ako celkom a ktorá nemá možnosť dávať príkazy alebo prijímať rozhodnutia záväzné pre iných? Má sa vziať do úvahy obsah uvedenej oblasti činnosti úverovej inštitúcie alebo uvedenej úlohy?
 3.
 Má sa bod 7 prílohy I smernice vykladať v tom zmysle, že členský štát môže odmietnuť vyplatenie zaručenej náhrady osobe, ktorú podľa práv a povinností vyplývajúcich z funkcie, ktoré sú uvedené v opise funkcie, nemožno považovať za vedúceho pracovníka, ale ktorá má skutočne značný vplyv na rozhodnutia vedúcich pracovníkov úverovej inštitúcie alebo osôb, ktoré osobne zodpovedajú za túto inštitúciu? Môže mať v tejto súvislosti význam vplyv, ktorý má len neformálnu povahu, vyplývajúci z autority, schopností alebo vedomostí osoby v súvislosti s činnosťou úverovej inštitúcie?
 (1) Ú. v. ES L 135, s. 5; Mim. vyd. 06/002, s. 252.


text:
 15.2.2016
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 59/33
 Žaloba podaná 3. decembra 2015 – Othman/Rada
 (Vec T-711/15)
 (2016/C 059/37)
 Jazyk konania: francúzština
 Účastníci konania
 Žalobca: Razan Othman (Damask, Sýria) (v zastúpení: E. Ruchat, advokát)
 Žalovaná: Rada Európskej únie
 Návrhy
 Žalobca navrhuje, aby Všeobecný súd:
 —
 určil, že žaloba žalobcu je prípustná a dôvodná,
 —
 v dôsledku toho uložil Európskej únii povinnosť nahradiť všetku ujmu, ktorá bola spôsobená žalobcovi, a to v sume, ktorú primerane stanoví Všeobecný súd,
 —
 uložil Rade Európskej únie povinnosť nahradiť trovy tohto konania.
 Dôvody a hlavné tvrdenia
 Na podporu svojej žaloby žalobca uvádza jediný žalobný dôvod založený na tom, že žalobcovi bola spôsobená nemajetková ujma, ktorá spočíva v poškodení jeho dobrej povesti a je v priamej príčinnej súvislosti s opatreniami prijatými Radou Európskej únie, pričom zodpovednosť za túto ujmu nesie Rada.


type: contracts

text:
 17.7.2014
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 L 211/16
 ETA:N SEKAKOMITEAN PÄÄTÖS
 N:o 10/2014,
 annettu 14 päivänä helmikuuta 2014,
 ETA-sopimuksen liitteen II (Tekniset määräykset, standardit, testaus ja varmentaminen) muuttamisesta
 ETA:N SEKAKOMITEA, joka
 ottaa huomioon Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen, jäljempänä ’ETA-sopimus’, ja erityisesti sen 98 artiklan,
 sekä katsoo seuraavaa:
 (1)
 Direktiivin 2006/141/EY muuttamisesta äidinmaidonkorvikkeiden ja vieroitusvalmisteiden proteiinivaatimusten osalta 28 päivänä elokuuta 2013 annettu komission direktiivi 2013/46/EU (1) olisi otettava osaksi ETA-sopimusta.
 (2)
 Tämä päätös koskee elintarvikkeisiin liittyvää lainsäädäntöä. Elintarvikkeita koskevaa lainsäädäntöä ei sovelleta Liechtensteiniin, niin kauan kuin Euroopan yhteisön ja Sveitsin valaliiton välisen maataloustuotteiden kauppaa koskevan sopimuksen soveltaminen on laajennettu koskemaan Liechtensteinia, kuten ETA-sopimuksen liitteessä II olevan XII luvun johdannossa todetaan. Tätä päätöstä ei näin ollen sovelleta Liechtensteiniin.
 (3)
 Sen vuoksi olisi muutettava ETA-sopimuksen liitettä II,
 ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN PÄÄTÖKSEN:
 1 artikla
 Lisätään ETA-sopimuksen liitteessä II olevan XII luvun 54zzzv kohtaan (komission direktiivi 2006/141/EY) luetelmakohta seuraavasti:
 ”—
 32013 L 0046: komission direktiivi 2013/46/EU, annettu 28 päivänä elokuuta 2013 (EUVL L 230, 29.8.2013, s. 16)”.
 2 artikla
 Direktiivin 2013/46/EU islanniksi ja norjaksi laaditut tekstit, jotka julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-täydennysosassa, ovat todistusvoimaisia.
 3 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan 15 päivänä helmikuuta 2014, jos kaikki ETA-sopimuksen 103 artiklan 1 kohdan mukaiset ilmoitukset on tehty (2).
 4 artikla
 Tämä päätös julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-osastossa ja ETA-täydennysosassa.
 Tehty Brysselissä 14 päivänä helmikuuta 2014.
 ETA:n sekakomitean puolesta
 Puheenjohtaja
 Gianluca GRIPPA
 (1) EUVL L 230, 29.8.2013, s. 16.
 (2) Valtiosäännön asettamista vaatimuksista ei ole ilmoitettu.


text:
 8.11.2008
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 285/41
 Beschluss des Gerichts erster Instanz vom 10. September 2008 — Serviço Intermunicipalizado de Gestão de Resíduos do Grande Porto (Lipor)/Kommission
 (Rechtssache T-26/07) (1)
 (Nichtigkeitsklage - Kohäsionsfonds - Verordnung (EG) Nr. 1164/94 - Kürzung eines Zuschusses - Kein unmittelbares Betroffensein - Unzulässigkeit)
 (2008/C 285/76)
 Verfahrenssprache: Portugiesisch
 Parteien
 Kläger: Serviço Intermunicipalizado de Gestão de Resíduos do Grande Porto (Lipor) (Baguim do Monte, Portugal) (Prozessbevollmächtigte: Rechtsanwälte P. Moura Pinheiro, M. Gorjão Henriques und F. Quintela)
 Beklagte: Kommission der Europäischen Gemeinschaften (Prozessbevollmächtigte: P. Guerra e Andrade und A. Weimar)
 Gegenstand
 Klage auf Nichtigerklärung der Entscheidung C (2006) 5008 der Kommission vom 17. Oktober 2006 über die Kürzung des Zuschusses des Kohäsionsfonds für bestimmte Vorhaben betreffend die Verbrennungsanlage für städtische Haushaltsabfälle der Region Porto
 Tenor
 1.
 Die Klage wird als unzulässig abgewiesen.
 2.
 Der Serviço Intermunicipalizado de Gestão de Resíduos do Grande Porto (Lipor) trägt seine eigenen Kosten und die Kosten der Kommission.
 (1) ABl. C 82 vom 17.4.2007.