text:
10.8.2015
 IT
 Gazzetta ufficiale dell’Unione europea
 C 262/13
 Sentenza del Tribunale del 16 giugno 2015 — Portogallo/Commissione
 (Causa T-3/11) (1)
 ([«FEOGA - Sezione “Garanzia” - FEAGA e FEASR - Spese escluse dal finanziamento - Carenze nel sistema di identificazione delle particelle agricole e nel sistema di informazione geografica (SIPA-SIG), nell’esecuzione dei controlli in loco e nel calcolo delle sanzioni (esercizi 2005 - 2007)»])
 (2015/C 262/16)
 Lingua processuale: il portoghese
 Parti
 Ricorrente: Repubblica portoghese (rappresentanti: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo e J. Saraiva de Almeida, agenti)
 Convenuta: Commissione europea (rappresentanti: P. Guerra e Andrade e P. Rossi, agenti)
 Oggetto
 Domanda di annullamento della decisione 2010/668/UE della Commissione, del 4 novembre 2010, che esclude dal finanziamento dell'Unione europea alcune spese effettuate dagli Stati membri nell'ambito del Fondo europeo agricolo di orientamento e di garanzia (FEAOG), sezione «Garanzia», del Fondo europeo agricolo di garanzia (FEAGA) e del Fondo europeo agricolo per lo sviluppo rurale (FEASR) (GU L 288, pag. 24), nella parte in cui tale decisione applica rettifiche finanziarie alla Repubblica portoghese per un importo di 4 0 6 90 655,11 euro a motivo di «[d]ebolezze nel SIPA-SIG [sistema di identificazione delle particelle agricole-sistema di informazione geografica], nell’esecuzione dei controlli in loco e nel calcolo delle sanzioni» nel corso degli esercizi 2005-2007.
 Dispositivo
 1)
 Il ricorso è respinto.
 2)
 La Repubblica portoghese è condannata alle spese.
 (1) GU C 139 del 7.5.2011.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 14.10.2006
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 249/5
 Pritožba, ki jo je 17. avgusta 2006 Komisija Evropskih skupnosti vložila zoper sodbo Sodišča prve stopnje (prvi senat) z dne 6. junija 2006 v zadevi T-10/02, Girardot proti Komisiji
 (Zadeva C-348/06 P)
 (2006/C 249/11)
 Jezik postopka: francoščina
 Stranki
 Pritožnica: Komisija Evropskih skupnosti (zastopnika: D. Martin, F. Clotuche-Duvieusart, zastopnika)
 Druga stranka v postopku: Marie-Claude Girardot
 Predlogi
 Pritožnica v pritožbi Sodišču predlaga, naj:
 —
 razglasi za nično sodbo Sodišča prve stopnje z dne 6. junija 2006 v zadevi T-10/02;
 —
 Komisiji naloži, da M.-C. Girardot plača 23 917,4 evra;
 —
 odloči, da vsaka stranka krije svoje stroške, nastale v tem postopku in v postopku pred Sodiščem prve stopnje Evropskih skupnosti.
 Pritožbeni razlogi in bistvene trditve
 Pritožnica v podporo svoji pritožbi navaja samo en pritožbeni razlog, in sicer kršitev člena 236 ES in pogojev za vzpostavitev odgovornosti Komisije. Pritožnica v bistvu Sodišču prve stopnje očita, da je pojem izgube „priložnosti“ zaposliti se na delovno mesto izkrivilo na pojem „zagotovitve“ zaposliti se na takem delovnem mestu, s čimer naj bi kršilo diskrecijsko pravico, ki jo ima Komisija tradicionalno na področju zaposlovanja, in da je posledično uporabilo nepravilno metodo izračuna zneska, ki ga Komisija zaradi lastne nezakonite odločbe dolguje za nadomestilo izgube priložnosti zaposliti se. Samo dejanska in gotova škoda naj bi namreč bila podlaga za odškodnino. V obravnavanem primeru pa naj bi bila edina dejanska in gotova škoda zadevne stranke ta, ki izhaja iz dejstva, da Komisija ni pregledala kandidature zadevne stranke, in ne škoda, ki izhaja iz predpostavljene izgube plačila.
 Komisija poleg tega zatrjuje, da je merilo izgube plačila, ki ga je upoštevalo Sodišče prve stopnje pri določitvi odškodnine, samo po sebi aleatorno, saj če bi zadevna stranka v obravnavanem obdobju zunaj institucij Skupnosti imela delovno mesto, bolje plačano kot tisto, ki bi ga lahko dobila na Komisiji, ne bi bilo nobene izgube plačila, ki bi jo bilo treba nadomestiti. Metoda Sodišča prve stopnje naj bi torej povzročila diskriminacijo med kandidati za isto delovno mesto, in sicer glede na to, ali delovno mesto, bolje plačano od tistega, za katero so imeli priložnost biti zaposleni, imajo ali ga nimajo.


type: wikipedia

text:
Stat (av lat. status, ställning, fast ordning) (äldre benämning på den svenska staten: kronan) är en grupp av institutioner som innehar auktoriteten att upprätta reglerna för att regera folket i ett land eller flera länder, och som innehar intern eller extern suveränitet över ett givet geografiskt område. Redan Aristoteles påvisade att människor alltid levt i samhällen, men dessa saknar hos primitiva folk utbildad statskaraktär. Staten kräver kontinuitet och dess rättsordning gäller över det område där statsmedlemmarna är bosatta, oavsett deras härstamning. När personer tar rättvisan i egna händer, i strid mot staten, enskilt eller genom icke-statliga arméer, betraktas detta som statsförfall.
 I internationell rätt brukar andra staters erkännande av en stats oberoende betraktas som nyckeln till suveränitet. Eftersom en stat har flera åtaganden som måste förvaltas och finansieras, har stater bland annat beskattningsrätt, och fungerar som arbetsgivare (Offentlig sektor).
 Ordets etymologi och begreppets avgränsning
 Ordet stat har sina etymologiska rötter i lat. status. Ordet är samnordiskt och är i de moderna nordiska språken inlånat via medeltidslatin och medeltidshögtyska. Det fornsvenska ordet ståt är resultat av ett tidigare inlån av samma latinska grundord, men har till skillnad från stat deltagit i den ljudlagsenliga utvecklingen av a > å i yngre fornsvenska.
 Näraliggande begrepp är rike och land enligt SAOB. Även entitet, delstat, förbundsstat, departement samt imperium, federation och union är relevanta, jämförbara begrepp strax under respektive över det typiska statsbegreppet.
 Termen avser normalt en sammanslutning av människor under en gemensam rättsordning, men kan också syfta på de centrala offentliga maktinstitutionerna eller myndigheterna som helhet. I äldre tid användes i Sverige samlingsbeteckningen statsverket för statens samlade myndighetsverksamhet. Med stat kan även avses en högsta instans i den offentliga förvaltningen, som i "Kungliga hovstaterna", vilket betecknar statschefens administrativa enheter i vissa parlamentariska monarkier.
 Montevideokonventionen
 Ett av kriterierna som vanligtvis citeras vid statsanspråk, på grund av svårigheter att få ett internationellt erkännande, är Montevideokonventionen. Denna konvention signerades den 26 december 1933 av USA, Honduras, El Salvador, Dominikanska republiken, Haiti, Argentina, Venezuela, Uruguay, Paraguay, Mexiko, Panama, Bolivia, Guatemala, Brasilien, Ecuador, Nicaragua, Colombia, Chile, Peru och Kuba, men antogs aldrig över lag internationellt. Montevideokonventionen har fyra nödvändiga och tillräckliga kriterier för att en entitet ska kunna bli erkänd som en stat:
 en permanent befolkning
 ett definierat territorium
 en regering
 kapacitet att ingå relationer med andra stater
 Dessa kriterier är en formulering av redan tidigare tillämpad internationell praxis. Konventionen upptogs av Nationernas Förbund i League of Nations Treaty Series, vol. 165, sid. 20-43.
 På grund av att dessa kriterier är relativt enkla att uppnå, har inte Montevideokonventionen accepterats av världssamfundet som allmängiltig definition och de flesta länder använder istället den konstruktivistiska teorin om statsstatus som fixpunkt.
 Statsbegreppets framväxt
 Forntiden och antiken
 De äldsta källorna till statsbegreppet framhåller tydligt en teokratisk statslära, att makten vilade på ett gudomligt ursprung. Detta var fallet i Babylonien, forntidens Egypten och Gamla testamentets Israel. I Egypten tog teokratismen sig uttryck i att kungen ansågs vara ättling till gudarna, och i de båda andra fallen att kungen fått sin makt av en gud. Genom kristendomen spreds den judiska teokratiska uppfattningen från Orienten till övriga delar av världen. Ett vittne om ett sådant arv är kröningen. Som en konsekvens ansågs också lagen vara av gudomligt ursprung, varmed varje rättssats uppfattades som en gudomlig befallning.
 Begreppet "stat" härrör från antiken och stadsstaterna i Medelhavsländerna. Framför allt genom Platons och Aristoteles respektive verk har synen på staten och dess ändamål bevarats från denna tid; i anslutning till de politiska teorierna växte också staterna fram i en ömsesidig påverkan, om än denna utveckling kan kompliceras med ideologiska resonemang. Kännetecknande för den grekiska statsuppfattningen var att betrakta staten som en naturlig ordning.
 Aristoteles börjar sin Politiken med en definition av staten: en stat är en politisk sammanslutning av något slag, och sammanslutningen ingås för att människorna har något gott i sikte som de vill uppnå därmed (I:I). Huruvida "staten" åsyftar härskaren eller om det har en vidare betydelse har varit en omdebatterad fråga allt sedan Aristoteles (III:I). Ludvig XIV av Frankrike lär till exempel ha yttrat: "L’État, c’est moi" (Staten, det är jag). Aristoteles menar att en stat kännetecknas av att den har medborgare; de bosatta i ett territorium har olika politiska rättigheter i olika statsskick, men bara de med politiska rättigheter är medborgare. Vad som avses med "stat" kan alltså skilja sig åt i olika statsskick: i en demokrati har fler politisk makt varmed själva statsorganet är större enligt detta synsätt. Ett område med bara en härskare och dennes slavar, är enligt Aristoteles synsätt inte en stat. Slutsatsen delas av Platon som i Staten (II) menar att den minsta staten utgörs av fyra eller fem individer, men han kommer fram till detta på andra grunder: minimum för en stat är att den har en jordbrukare, en byggare, en vävare, en skomakare, och möjligen någon annan hantverkare. För Platon konstitueras nämligen staten av en arbetsfördelning, och inte av en maktinstans; det primära är fördelningen och organisationen, och inte viljan till makt hos en eller flera individer: "En stat uppstår genom att envar av oss icke är sig själv nog eller kan bestå för sig själv, utan befinner sig vara i behov av mycket".
 Enligt Aristoteles organiska statsideal, bör staten vara överställd individen, eftersom staten jämförs med kroppen och individerna med olika kroppsdelar: "om hela kroppen förstörs finns ingen fot eller hand" (I:II). Staten kan alltså dels sägas vara konkret, själva organet för statsmakten (regeringen och förvaltningen, som i betydelsen "svenska staten"), men även något större och mera abstrakt än detta (dess konstitution).
 Staten är för Aristoteles naturlig, och han betraktar hierarkin, arbetsfördelningen och delegeringen i staten som naturliga. Den har uppstått ur familjen, via mer primitiva samhällen. Rättvisan, rättsordningen och rättskipningen binder samman individerna i staten. (I:II). Denna syn på den naturliga staten och dess förhållande till lag och rätt, brukar sägas vara födelsen av naturrätten, och hans definition kom i hög grad att påverka utvecklingen av statsbegreppet från och med medeltiden, då många av Europas statsbildningar grundlades.
 Enligt den aristoteliska traditionen skall staten erbjuda människorna en naturlig fördelning av de materiella tillgångarna, rättvisa och beskydd, men också moralisk odling. För att försvara sig mot andra makter måste vidare staten ha en armé (II:VI).
 En stat har alltså en konstitution, vilken skiljer sig åt beroende på statsskick och land. Alla konstitutioner har dock enligt Aristoteles tre element (IV:XIV-XVI):
 stipulerandet av en maktinstans som mellanstatligt beslutar över krig och fred, och inomstatligt utdelar straff
 en bestämmelse över vilka som skall ha makt att döma, och hur dessa poster skall tillsättas
 en bestämmelse över hur den juridiska eller dömande makten skall organiseras.
 Medeltiden
 Med Kyrkans inträde, blev den teokratiska statsuppfattningen den gällande, från och med Konstantin den store. Samtidigt fick Romersk-katolska kyrkan en position som världsmakt, men i realiteten var påven ofta beroende av de kejsare de krönte, vilka grundade feodala samhällen. Under hela medeltiden utspelade sig en maktkamp mellan Kyrkan och den världsliga staten, och de rivaliserande parterna motsvarades av två olika teokratiska teorier eftersom båda gjorde anspråk på gudomlig rätt till sina stater. Båda de teokratiska statsteorierna grundade sig på den teokratiska naturrätten. Augustinus och Thomas av Aquino blev den kyrkliga teokratismens främsta uttolkare. Medeltiden igenom kämpade Kyrkan för att upprätta det romerska världsriket, en universell monarki, vilket Heliga romerska riket av tysk nation var ett resultat av.
 Modern tid
 Med medeltidens slut vann den kejserliga teokratismen över den kyrkliga, och staterna legitimerades av Dei gratia, såsom kungadömen av Guds nåde. Med ett sådant maktanspråk var statsöverhuvudet ensam lagstiftare.
 Enligt en omstridd uppfattning var det Niccolò Machiavelli som lanserade ordet stat i betydelsen 'en territoriell suverän makt' 1532 i Fursten. Innan dess hade "stat" avsett stadsstater, men från och med Machiavellis tid börjar ordet avse ett helt land och dess styrelse, som ordet vanligen förstås i modernt språkbruk. I första kapitlet slår han också fast att det finns två slag av stater: republiker och furstendömen. Något modifierat har denna uppdelning av stater blivit bestående, om man med "furstendöme" avser monarkier.
 Jean Bodins verk och fördragen vid Westfaliska freden brukar allmänt betraktas som konstituerande för statsbegreppet och staters suveränitet, såsom det kom att utvecklas när imperierna övergick i suveräna stater. Påverkad av dessa fördrag menar Emerich de Vattel, en av den moderna folk- och krigsrättens fäder, att "stat" har två sammantvinnade betydelser. Å ena sidan är en stat en politisk konstitution, men å andra ett mänskligt samhälle i vilken människorna är förenade i en strävan efter att med gemensamma krafter uppnå gemensam säkerhet och gemensamma fördelar. Auktoriteten i ett sådant samhälle innehas av det politiska konstitutionen, av suveränen som äger suveränitet över samhället. En suverän stat (självständig stat) är enligt de Vattel en sådan sammanslutning, som är oberoende av andra stater och som regerar över sig själv. de Vattel definierar sådana självständiga stater som juridiska personer.
 I och med att naturrätten sekulariserades samt med uppkomsten av folksuveränitetsprincipen kringskars statsmakten, och statens medborgare tillerkändes rätten till revolution mot denna. Staten bands, enligt denna nya uppfattning, samman av ett samhällsfördrag, och inte av en ensam härskares rätt.
 Den tyske filosofen G.W.F. Hegels statsbegrepp har vidare varit betydelsefullt, i första hand för nationalister av olika slag, och för marxister. Staten, skriver Hegel i Rättsfilosofin, är en etisk idé som genom viljan verkliggjorts (§ 257), till en "i sig själv /.../ komplett, oberoende totalitet" (§ 330). Den etiska viljan är fullkomligt rationell, och är vad som utgör enheten mellan det kollektiva och det individuella, varför medborgare är förpliktigade att leva efter den (§ 258). Den etiska idén är dock inte detsamma som statens historiska grundval eller dess legitimitet; den är anden som realiserar sig själv genom att oupphörligen aktualisera sig i individen. Endast inom staten kan individen vara fri. Den politiska formen är statens organisation (§ 271), och statsfunkionerna är den verkställande makten och den lagstiftande makten (§ 272).
 Nationalismen
 Från och med romantiken och 1800-talet uppstod en nationalism, delvis på Hegels teori men kanske i högre grad under påverkan från Frankrike, som strävade efter att bilda nationalstater, det vill säga "naturliga" stater som legitimeras på grundval av att befolkningen tillhör samma nation. I och med detta började stater att definieras utifrån medborgarnas etnicitet, och nya anspråk på statsbildningar att ställas. Som en följd av detta ideal begränsades minoriteters medborgerliga rättigheter (som judarnas i Nazityskland). Uppfattningarna om vad nationalstater är kan grovt sett ingrupperas i två riktningar: primordialism och konstruktivism. Primordialister ser nationen som ursprunglig, och antingen betingad av härkomst, religion, modersmål eller "ras". Konstruktivister ser nationerna som politiska skapelser inom staterna. Dessa teorier har fått en omfattande betydelse för definitionen av staten, huruvida denna eller nationen är det primära. Visst är emellertid att nationer mer eller mindre konstruerades från och med 1800-talet i Europa, då "bönderna gjordes till fransmän" eller andra nationer genom staternas utbildningssystem, rättssystem och administration. I och med den franska revolutionen skedde ytterligare en omvärdering av staten, såsom tillhörig folket (folksuveränitetsprincipen) och inte en suverän.
 Max Weber lanserade under början av 1900-talet en egen definition av en stat, relaterat till västligt socialt tänkande: han menade att den är ett politiskt förbund av mänskligt samhälle som har ensamrätt på legitimt våldsutövande i ett territorium, och att ett sådant anspråk på ensamrätt är framgångsrikt. Att ensamrätten är legitim innebär för Weber att invånarna i staten godkänner den, oavsett på vilka grunder de gör det. Om ensamrätten inte kan försvaras övergår staten i anarki eller i händerna på en annan.
 Enligt en förhärskande uppfattning avses alltså med "stat" en samhällsbildning; ett territorium i vilket det finns medborgare; att staten gör anspråk på yttre och inre suveränitet, varmed det finns en överhöghet vars regler och normer medborgarna är skyldiga att åtlyda, och därmed statliga tvångsmedel. I den moderna staten finns även institutioner i vilka en politisk verksamhet äger rum (regering, organisationer, med mera).
 Världens stater
 Sedan senare delen av 1800-talet har praktiskt taget all beboelig landyta på jorden delats upp i nationalstater. Tidigare fanns det relativt stora områden som ingen gjorde anspråk på, som antingen var obebodda eller befolkade av nomadiserande folk som inte var organiserade i stater. För närvarande finns mer än 200 politiska sammanslutningar som antingen är erkända som stater eller gör anspråk på att vara det. 193 stater är fullvärdiga medlemmar av Förenta nationerna, och antalet stater i världen brukar ofta anges till 194. Utöver de 193 medlemsstaterna räknar FN även Heliga stolen (Vatikanstaten) som en stat. Vatikanstaten har valt att stå utanför FN, där man enbart har observatörstatus utan rösträtt. Vatikanstatens självständighet är dock sedan 1929 internationellt erkänd.
 Statsskick
 En stat kan vara organiserad på flera olika sätt, vilket kan analyseras från flera olika synhåll. En traditionell indelning, i Machiavellis efterföljd, är att klassificera stater antingen som monarkier eller republiker, beroende på vilken titel och vilken makt statschefen har. Monarkier kan underordnas i bland annat kejsardömen, kungadömen, furstendömen, och emirat.
 Ett synsätt som vunnit terräng under 1900-talet är att indela stater i demokratier eller diktaturer beroende på graden av politisk representation i lagstiftande organ, politisk jämlikhet och rösträtt, majoritetsbeslut, samt demokratiska fri- och rättigheter (som de mänskliga rättigheterna). Detta synsätt kan vara kontroversiellt, eftersom den västerländska demokratin inte globalt eller ideologiskt sett är vedertagen som den enda rätta formen, även om den är klart dominerande, åtminstone i västvärlden. Marxister kallar den liberala demokratin borgerlig demokrati, och har en något annorlunda syn på denna. För att en stat skall kallas demokratisk förutsätts som regel i västvärlden att det finns ett flerpartisystem, medan enpartistater, som ibland av sina företrädare har kallats "folkdemokratier", vanligen uppfattas som diktaturer. Ett utmärkande drag för en demokrati, enligt ett synsätt som bland annat grundar sig på den liberala politiska tänkaren Karl Popper, är att det i en demokrati är praktiskt möjligt för folket att byta ut de styrande på ett fredligt sätt. I Montesquieus efterföljd, brukar liberaler ofta ta maktdelningen i beaktande när demokratin analyseras.
 Statsskicket kan vidare kategoriseras efter dess organisatoriska sammansättning, i enhetsstater, konfederationer och federationer. Enhetsstaten kännetecknas av centralstyre, fastän viss delegering med lokalt självstyre kan förekomma, som fallet är i till exempel Sverige och dess kommuner. En konfederation är ett förbund av ett antal suveräna stater, till exempel Benelux. Med federationer avses förbundsstater i vilka de ingående staterna (delstaterna) har rätt att stifta lagar, men för gemensam politik i vissa frågor, som fallet är i Tyskland och USA.
 I perioder har frågan om en stat är konstitutionell eller inte satts i förgrunden. Med detta avses huruvida staten har en grundlag (en konstitution, jämför konstitutionalism), och brukar sättas i motsats till auktoritära styren, eftersom frånvaron av en konstitution vanligen förekommer i stater som saknar en tydlig maktdelning.
 Beroende av vilket slag av regering som finns i ett land, kan länder även indelas i presidentstyren och parlamentariska styren, samt semipresidentialism som är en blandform. Presidentialism förekommer som regel endast i republiker, eftersom en president som regel är statschef, men parlamentarism förekommer i konstitutionella monarkier. Absoluta monarkier följer nödvändigtvis inte detta (västerländska) mönster; se Förenade arabemiraten.
 Det finns ett flertal andra sätt att kategorisera stater, av vilka en del, till exempel Aristoteles’, förlorat relevans på grund av en förändrad världsbild. För kulturgeografer och humanister kan andra indelningar vara aktuella än för statsvetare, och i stället ta fasta på statens läge (kustlösa stater, öriken, enklaver, med mera), dess demografi, religion eller historia (nationalstater, muslimska länder, teokratier etc), eller dess utsträckning (stadsstater, taifa, imperier).
 Relation till medborgarna
 Eftersom staten har till uppgift att säkra medborgarnas trygghet i olika hänseenden, har staten beskattningsrätt för att kunna finansiera polis, militär, utbildning, social trygghet, och löner till dem som har staten som arbetsgivare. Sådana åtaganden inom staten gäller i första hand statens medborgare. Vilka som räknas till medborgare är vanligen klart definierat i register, identitetshandlingar och pass. Bara medborgare har rätt att bo och arbeta inom en stats territorium utan särskilt tillstånd. De människor som inte är medborgare i en stat kallas statslösa. Genom internationella konventioner, som till exempel Europakonventionen, har dock stater vissa skyldigheter mot alla människor, oavsett medborgarskap.
 Relationen mellan stat och medborgare består i statens kontroll och interaktion med medborgarna, och medborgarnas skyldigheter och rättigheter. Vad dessa områden innefattar är i stor utsträckning beroende av politiska beslut, vilka i sin tur påverkas av påtryckargrupper och internationella ramverk.
 För att staten skall kunna kontrollera medborgarna krävs folkbokföringar, där det framgår vilka barn som omfattas av skolplikt, vilka medborgare som skall kallas till värnplikt, hur mycket pengar medborgarna har som skall beskattas, med mera. Kontrollverksamheten inbegriper även företag och organisationer i landet. I stater med korporativism, som Sverige, har intressegrupper nära band med staten, vilket leder till en interventionistisk stat, medan en del andra länder upprättar tydliga skiljelinjer mellan staten och medborgarna. I stater med stor offentlig sektor, återigen som i Sverige, är skatterna höga i gengäld mot att staten försäkrar medborgarna vissa förmåner. I synnerhet liberaler och stater som styrts länge av liberala partier, förordar i stället lägre skatter och individens ansvar för sin egen trygghet. Höga skattesatser motiveras av socialister och socialdemokrater av att de fungerar utjämningspolitiskt och minskar de sociala klyftorna i samhället. Denna ideologiska polarisering i fråga om statens beskattningsrätt uppkom under efterkrigstiden.
 Ytterligare frågor är på vilket sätt medborgarna skall samspela med staten, och därmed byråkratins inre organisation och handlingssätt: centralisering eller decentralisering, representativ demokrati eller direktdemokrati, socialisering eller privatisering, detaljstyrning eller målstyrning. Statens främsta styrningsmedel är lagarna, och dess myndigheter. Staten har ensamrätt på att anta lagar, vilket hänger ihop med våldsmonopolet. Med lagarna följer att vissa handlingar förklaras som brottsliga och straffbeläggs; att följa lagen hör till medborgarnas skyldigheter. Att döma i brottmål och verkställa straff blir därför som följd delar av den statliga verksamheten.
 Till medborgarnas rättigheter hör rätten att få utbildning. Utbildningen tjänar också som en kanal genom vilken statens lagar och traditioner lärs ut till nya generationer av befolkningen, samt som en rekryteringsprocess där medborgarna plockas till olika områden i samhället och staten. Det sociala skyddsnätet som staten garanterar i utbyte mot skatter kan vidare inbegripa fattigvård, äldreomsorg, sjukvård. Till statens ansvar hör att bevara det sociala landskapet, till exempel landets vägar, parker, museer, trafiklagar, samt främjandet av den inhemska nationalismen och därtill hörande språkvård och kulturpolitik.
 Alla världens stater är arbetsgivare genom den offentliga sektorn. I länder med utbredd socialisering, som i forna Sovjetunionen, har en större del av medborgarna staten som arbetsgivare. Att reglera ägandeförhållanden, tullar och utrikeshandel, ekonomisk makt, penningvärde, arbetsvillkor för anställda och konkurrens mellan företag är fundamentala uppgifter som stater har.
 Statsbegreppet i vetenskapen
 Slutet av 1900-talet utmärktes av världsekonomisk globalisering, av rörlighet av folk och kapital, samt av inrättandet av flera internationella institutioner. Alla dessa faktorer bidrog till att inskränka staternas friheter. Fortfarande är emellertid staten den elementära politiska enheten i världen, så som den har varit sedan 1500-talet. Staten är därför det mest primära begreppet i statsvetenskap och studiet av politik, och dess definition är ett hett ämne för debatt. En annan vetenskaplig gren där staten är ett centralt begrepp är politisk filosofi och som skiljer sig från andra akademiska discipliner främst genom sitt normativa angreppssätt. Politiska sociologer som Karl Marx och Max Weber föredrar som regel en vid definition som tar fasta på vålds- och tvångsaspekter. Nationalekonomer som Milton Friedman menar att staten till sin natur är ond och ska hållas så liten som möjligt, och Ludwig von Mises att dess makt borde begränsas till att skydda folks liv och egendom. Andra centrala personer i statsvetenskapen och den politiska filosofin är John Locke, Thomas Hobbes, Jean-Jacques Rousseau, John Stuart Mill, John Rawls och Robert Nozick.
 Vid vetenskapliga studier av staten kontrasteras den ofta av samhället. Genom folksuveränitetsprincipen har distinktionen mellan dessa begrepp börjat luckras upp, och båda blir allt svårare att definiera. Under det senare århundradet har fenomen som privatisering, nationalisering och möjligheten till nya samhälleliga kontrollinstanser, gjort att statens gränser blivit otydliga. I dessa sammanhang har Jürgen Habermas bidragit till vetenskapen genom att mynta uttrycket offentligheten för att definiera staten, detta i motsats till klassiska definitioner av Hobbes och G.W.F. Hegel som ser staten i ljuset av dess suveränitet. En del marxister, som Antonio Gramsci, har ifrågasatt distinktionen mellan stat och samhälle, medan andra, som Louis Althusser, menar att institutioner som skola, fackföreningar och kyrka är en del av statens ideologiska apparat. Anarkister och syndikalister förkastar staten därför att de anser den vara klassamhällets, våldet och det ekonomiska förtryckets förutsättning. De tänker sig helt andra sociala organisationsformer, exempelvis direktdemokratiska arbetarråd som federerat sig lokalt, regionalt och nationellt.
 Några av de viktigaste strömningarna i samtida statsteori är marxism (till exempel Ralph Miliband och Nicos Poulantzas), pluralism (Robert Dahl) och institutionalism (Theda Skocpol).
 Se även
 Bergsstaten
 Entitet
 Etnicitet
 Folkgrupp
 Hovstat
 Hövdingadöme
 Imperium
 Klan
 Medborgarskap
 Nation
 Nationalstat
 Polisstat
 Rike
 Rättsstat
 Småkungarike
 Stadsstat
 Stam
 Svenska staten
 Statsförvaltning
 Välfärdsstat
 Referenser
 Noter
 Ett stycke av artikeln är en förkortad översättning av motsvarande engelska artikel
 Tryckta källor
 Källor som den översatta delen bygger på:
 Ralph Miliband The State in Capitalist Society (1969)
 Charles Tilly The Formation of National States in Western Europe
 Robert Dahl, Modern Political Analysis
 Theda Skocpol, Bringing the State Back In
 The Democratic State-A Critique of Bourgeois Sovereignty
 Källor till övriga artikeln:
 Göran Ahrne, Christine Roman och Mats Franzén, Det sociala landskapet, 2:a rev. uppl., Göteborg 2000
 Aristoteles, Politiken
 G.W.F. Hegel, Rättsfilosofin
 Sven-Eric Liedman, Från Platon till Mao Zedong: De politiska idéernas historia, Stockholm: Aldus, 1972
 Rutger Lindahl, "Introduktion till studiet av utländska politiska system", Utländska politiska system, red. R. Lindahl, Stockholm: Dialog, 1980
 Niccolo Machiavelli, Fursten
 Platon, Staten
 Emerich de Vattel, The Law of Nations
 Max Weber, Politics as a Vocation
 Statsvetenskap
 Sociologi
 Wikipedia:Basartiklar


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 11972B/PRO/03
 ATTI RELATIVI ALL' ADESIONE ALLE COMUNITA EUROPEE DEL REGNO DI DANIMARCA, DELL' IRLANDA, DEL REGNO DI NORVEGIA E DEL REGNO UNITO DI GRAN BRETAGNA E IRLANDA DEL NORD, PROTOCOLLO N. 3 CONCERNENTE LE ISOLE NORMANNE E L' ISOLA DI MAN
 Gazzetta ufficiale n. L 073 del 27/03/1972 pag. 0164
 ++++Protocollo n . 3 concernente le Isole Normanne e l'isola di Man Articolo 1 1 . La regolamentazione comunitaria in materia doganale ed in materia di restrizioni quantitative , segnatamente quella dell'atto di adesione , s'applica alle Isole Normanne e all'isola di Man alle stesse condizioni che per il Regno Unito . In particolare , i dazi doganali e le tasse d'effetto equivalente fra tali territori e la Comunità nella sua composizione originaria e fra tali territori e i nuovi Stati membri sono progressivamente ridotti , secondo il ritmo previsto dagli articoli 32 e 36 dell'atto di adesione . La tariffa doganale comune e la tariffa unificata CECA s'applicano progressivamente secondo il ritmo previsto dagli articoli 39 e 59 dell'atto di adesione , tenuto conto degli articoli 109 , 110 e 119 di tale atto . 2 . Per i prodotti agricoli e per i relativi prodotti trasformati che sono oggetto di un regime di scambio speciale s'applicano nei confronti dei paesi terzi i prelievi e le altre misure all'importazione previste dalla regolamentazione comunitaria applicabili da parte del Regno Unito . Sono pure applicabili le disposizioni della regolamentazione comunitaria , in particolare quelle dell'atto di adesione , necessarie per permettere la libera circolazione e il rispetto di normali condizioni di concorrenza negli scambi di tali prodotti . Il Consiglio , deliberando a maggioranza qualificata su proposta della Commissione , determina le condizioni d'applicazione a tali territori delle disposizioni di cui ai commi precedenti . Articolo 2 I diritti di cui beneficiano i cittadini di tali territori nel Regno Unito non sono pregiudicati dall'atto di adesione . Detti cittadini non beneficiano tuttavia delle disposizioni comunitarie relative alla libera circolazione delle persone e dei servizi . Articolo 3 Le disposizioni del trattato CEEA applicabili alle persone o imprese a norma dell'articolo 196 di tale trattato s'applicano alle persone o imprese stabilite nei territori suddetti . Articolo 4 Le autorità di tali territori applicano lo stesso regime a tutte le persone fisiche o giuridiche della Comunità Articolo 5 Qualora nell'applicazione del regime definito nel presente protocollo sorgano , per una parte o per l'altra , difficoltà nelle relazioni tra la Comunità e tali territori , la Commissione propone immediatamente al Consiglio le misure di salvaguardia che essa ritiene necessarie , precisandone le condizioni e le modalità di applicacione . Il Consiglio decide a maggioranza qualificata entro il termine di un mese . Articolo 6 Ai sensi del presente protocollo è considerato cittadino delle Isole Normanne o dell'isola di Man , ogni cittadino del Regno Unito e delle sue colonie che possieda tale cittadinanza in virtù del fatto che esso stesso , uno dei suoi genitori o uno dei nonni sia nato o sia stato adottato , naturalizzato o iscritto all'anagrafe nell'isola in questione ; tuttavia esso non è considerato cittadino di questi territori se esso stesso , uno dei suoi genitori o uno dei nonni sia nato o sia stato adottato , naturalizzato o iscritto all'anagrafe nel Regno Unito . Inoltre non è considerato cittadino di dette isole chi ad una qualsiasi epoca ha normalmente risieduto nel Regno Unito per un periodo di cinque anni . Le disposizioni amministrative necessarie per identificare le persone in questione saranno comunicate alla Commissione .


type: legislation

text:
 EIROPAS KOMISIJA
 Briselē, 21.2.2019
 COM(2019) 92 final
 2019/0044(NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES LĒMUMS
 par to, lai Savienības vārdā noslēgtu nolīgumu starp Eiropas Savienību un Korejas Republiku par dažiem gaisa pārvadājumu pakalpojumu aspektiem
 PASKAIDROJUMA RAKSTS
 1.PRIEKŠLIKUMA KONTEKSTS
 •Priekšlikuma pamatojums un mērķi
 Ievērojot Eiropas Savienības Tiesas spriedumus tā dēvētajās "atvērto debesu" lietās, Padome 2003. gada 5. jūnijā pilnvaroja Komisiju uzsākt sarunas ar trešām valstīm, lai ar Savienības līmeņa nolīgumu aizstātu dažus noteikumus spēkā esošajos divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumos ("horizontālais pilnvarojums"). Šādu nolīgumu mērķis ir visiem ES gaisa pārvadātājiem dot tiesības bez diskriminācijas piekļūt lidojumu maršrutiem starp Eiropas Savienību un trešām valstīm un tādējādi saskaņot dalībvalstu un trešo valstu divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumus ar Savienības tiesību aktiem.
 •Saskanība ar spēkā esošajiem noteikumiem konkrētajā politikas jomā
 Ar šā nolīguma noteikumiem aizstāj vai papildina spēkā esošos noteikumus 22 divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumos starp dalībvalstīm un Korejas Republiku.
 •Saskanība ar citām Savienības politikas jomām
 Saskaņojot spēkā esošos divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumus ar Savienības tiesību aktiem, nolīgums veicinās Savienības aviācijas ārpolitikas pamatmērķa sasniegšanu.
 2.JURIDISKAIS PAMATS, SUBSIDIARITĀTE UN PROPORCIONALITĀTE
 •Juridiskais pamats
 LESD 100. panta 2. punkts un 218. panta 6. punkta a) apakšpunkts.
 •Subsidiaritāte (neekskluzīvas kompetences gadījumā)
 Priekšlikums pilnībā pamatojas uz Padomes piešķirto "horizontālo pilnvarojumu", ņemot vērā jautājumus, uz kuriem attiecas Savienības tiesību akti un divpusējie gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumi.
 •Proporcionalitāte
 Ar nolīgumu grozīs vai papildinās divpusējo gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumu noteikumus tikai tiktāl, ciktāl nepieciešams, lai nodrošinātu atbilstību Savienības tiesību aktiem.
 •Juridiskā instrumenta izvēle
 Nolīgums starp Savienību un Korejas Republiku ir visefektīvākais instruments, lai saskaņotu visus spēkā esošos divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumus starp dalībvalstīm un Korejas Republiku ar Savienības tiesību aktiem.
 3.EX POST IZVĒRTĒJUMU, APSPRIEŠANĀS AR IEINTERESĒTAJĀM PERSONĀM UN IETEKMES NOVĒRTĒJUMU REZULTĀTI
 •Ex post izvērtējumi / spēkā esošo tiesību aktu atbilstības pārbaude
 Neattiecas.
 •Apspriešanās ar ieinteresētajām personām
 Saskaņā ar LESD 218. panta 4. punktu Komisija risināja sarunas, apspriežoties ar īpašu komiteju. Tāpat sarunu laikā notika apspriešanās ar nozari. Apspriešanās gaitā paustie apsvērumi ir ņemti vērā. Attiecīgās dalībvalstis pārbaudīja, vai atsauces uz divpusējiem gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumiem ir precīzas. Nozare uzsvēra stabila juridiskā pamata nozīmīgumu tās komercdarbībā.
 •Ekspertu atzinumu pieprasīšana un izmantošana
 Neattiecas.
 •Ietekmes novērtējums
 Neattiecas.
 •Normatīvā atbilstība un vienkāršošana
 Priekšlikums paredz tiesību aktu vienkāršošanu. Starp dalībvalstīm un Korejas Republiku noslēgto divpusējo gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumu attiecīgos noteikumus aizstāj vai papildina ar viena nolīguma noteikumiem.
 •Pamattiesības
 Neattiecas.
 4.IETEKME UZ BUDŽETU
 Priekšlikums neietekmē Savienības budžetu.
 5.CITI ELEMENTI
 •Īstenošanas plāni un uzraudzības, izvērtēšanas un ziņošanas kārtība
 Nolīguma puses, izmantojot diplomātiskos kanālus, viena otrai rakstiski paziņo, ka ir pabeigtas to attiecīgās iekšējās procedūras, kas nepieciešamas, lai nolīgums stātos spēkā. Nolīgums stājas spēkā vēlākā paziņojuma dienā.
 Skaidrojošie dokumenti (direktīvām)
 Neattiecas.
 Sīkāks konkrētu priekšlikuma noteikumu skaidrojums
 Starptautiskās attiecības starp dalībvalstīm un trešām valstīm aviācijas jomā parasti reglamentē ar divpusējiem gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumiem starp dalībvalstīm un trešām valstīm, ar šādu nolīgumu pielikumiem, kā arī ar cita veida attiecīgu divpusēju vai daudzpusēju vienošanos.
 Tomēr parastās pārvadātāja izraudzīšanas klauzulas dalībvalstu divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumos ir pretrunā Savienības tiesību aktiem. Tās ļauj trešai valstij noraidīt, atsaukt vai apturēt tāda gaisa pārvadātāja atļaujas vai pilnvaras, kuru kāda dalībvalsts izraudzījusi, bet kas faktiski nepieder šai dalībvalstij vai tās valstspiederīgajiem un neatrodas to faktiskā kontrolē. Tas atzīts par diskrimināciju pret tiem ES gaisa pārvadātājiem, kuri veic uzņēmējdarbību kādas dalībvalsts teritorijā, bet pieder citu dalībvalstu valstspiederīgajiem un atrodas to kontrolē. Tādējādi tiek pārkāpts Līguma par Eiropas Savienības darbību 49. pants, ar ko dalībvalstu valstspiederīgajiem, kuri ir izmantojuši brīvību veikt uzņēmējdarbību, garantē tādu pašu uzņēmējas dalībvalsts attieksmi, kādu tā paredz saviem valstspiederīgajiem.
 Ir vēl citi jautājumi, piemēram, obligātie komerclīgumi starp aviokompānijām, kuros būtu jānodrošina atbilstība Savienības tiesību aktiem, grozot vai papildinot spēkā esošos noteikumus divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumos starp dalībvalstīm un trešām valstīm.
 Saskaņā ar "horizontālās pilnvaras" pielikumā minētajiem mehānismiem un norādījumiem Komisija ir risinājusi sarunas ar Korejas Republiku par tāda nolīguma noslēgšanu, ar ko tiktu aizstāti atsevišķi noteikumi spēkā esošajos divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumos starp dalībvalstīm un Korejas Republiku. Ar nolīguma 2. pantu parastās pārvadātāja izraudzīšanas klauzulas aizstāj ar ES pārvadātāja izraudzīšanas klauzulu, tādējādi visiem ES pārvadātājiem ļaujot izmantot tiesības veikt uzņēmējdarbību. Nolīguma 4. pants aizsargā dalībvalstu tiesības saskaņā ar ES tiesību aktiem bez diskriminācijas noteikt nodokļu, nodevu un citu maksājumu un maksu nediskriminējošas uzlikšanas par degvielu, kas tiek piedāvāta šīs dalībvalsts teritorijā lietošanai Korejas Republikas izraudzīta gaisa pārvadātāja gaisa kuģī, kurš veic lidojumus no punkta šīs dalībvalsts teritorijā uz citu punktu šīs dalībvalsts teritorijā vai citas dalībvalsts teritorijā. Ar nolīguma 5. pantu atrisinātas iespējamās pretrunas ar Savienības konkurences noteikumiem.
 Pēc nolīguma parakstīšanas tas būtu jānoslēdz. Ar šo tiek ierosināts lēmums šajā sakarā.
 2019/0044 (NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES LĒMUMS
 par to, lai Savienības vārdā noslēgtu nolīgumu starp Eiropas Savienību un Korejas Republiku par dažiem gaisa pārvadājumu pakalpojumu aspektiem
 EIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,
 ņemot vērā Līgumu par Eiropas Savienības darbību un jo īpaši tā 100. panta 2. punktu saistībā ar 218. panta 6. punkta a) apakšpunktu,
 ņemot vērā Eiropas Komisijas priekšlikumu,
 ņemot vērā Eiropas Parlamenta piekrišanu,
 tā kā:
 1)Saskaņā ar Padomes Lēmumu (ES) .../...
 1
 nolīgums starp Eiropas Savienību un Korejas Republiku par dažiem gaisa pārvadājumu pakalpojumu aspektiem ("nolīgums") tika parakstīts [...], ņemot vērā tā noslēgšanu vēlāk.
 2)Nolīguma mērķis ir 22 dalībvalstu un Korejas Republikas divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumus saskaņot ar Savienības tiesībām.
 3)Nolīgums būtu jāapstiprina Savienības vārdā,
 IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU.
 1. pants
 Savienības vārdā tiek apstiprināts Nolīgums starp Eiropas Savienību un Korejas Republiku par dažiem gaisa pārvadājumu pakalpojumu aspektiem ("nolīgums").
 Nolīguma teksts ir pievienots šim lēmumam.
 2. pants
 Padomes priekšsēdētājs ieceļ personu, kura ir pilnvarota Savienības vārdā veikt nolīguma 8. panta 1. punktā paredzēto paziņošanu, lai paustu Savienības piekrišanu uzņemties šā nolīguma saistības.
 3. pants
 Šis lēmums stājas spēkā tā pieņemšanas dienā.
 Briselē,
 Padomes vārdā —
 priekšsēdētājs
 (1)
 Padomes Lēmums (ES) .../... par to, lai Savienības vārdā noslēgtu nolīgumu starp Eiropas Savienību un Korejas Republiku par dažiem gaisa pārvadājumu pakalpojumu aspektiem (OV L [XXX], [XXX]., [XX]. lpp.)
 ---documentbreak---
 EIROPAS KOMISIJA
 Briselē, 21.2.2019
 COM(2019) 92 final
 PIELIKUMS
 dokumentam
 PriekšlikumsPadomes Lēmums
 par to, lai Savienības vārdā noslēgtu nolīgumu starp Eiropas Savienību un Korejas Republiku par dažiem gaisa pārvadājumu pakalpojumu aspektiem
 NOLĪGUMS
 STARP EIROPAS SAVIENĪBU
 UN KOREJAS REPUBLIKU
 PAR DAŽIEM GAISA PĀRVADĀJUMU PAKALPOJUMU ASPEKTIEM
 EIROPAS SAVIENĪBA,
 no vienas puses, un
 KOREJAS REPUBLIKA,
 no otras puses,
 turpmāk "Līgumslēdzējas puses",
 ATZĪMĒJOT, ka Eiropas Savienības Tiesa ir konstatējusi, ka daži noteikumi divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumos, ko vairākas Eiropas Savienības dalībvalstis noslēgušas ar trešām valstīm, nav saderīgi ar Eiropas Savienības tiesību aktiem,
 ATZĪMĒJOT, ka starp vairākām Eiropas Savienības dalībvalstīm un Korejas Republiku ir noslēgti divpusēji gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumi, kuros ir līdzīgi noteikumi, un ka dalībvalstu pienākums ir darīt visu vajadzīgo, lai novērstu šo nolīgumu un EK līguma nesaderības,
 ATZĪMĒJOT, ka Eiropas Savienībai ir ekskluzīva kompetence attiecībā uz vairākiem aspektiem, kas var būt iekļauti divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumos starp Eiropas Savienības dalībvalstīm un trešām valstīm,
 ATZĪMĒJOT, ka saskaņā ar Eiropas Savienības tiesību aktiem Eiropas Savienības gaisa pārvadātājiem, kuri veic uzņēmējdarbību kādā Eiropas Savienības dalībvalstī, ir tiesības bez diskriminācijas piekļūt lidojuma maršrutiem starp Eiropas Savienības dalībvalstīm un trešām valstīm,
 ŅEMOT VĒRĀ, ka nolīgumi starp Eiropas Savienību un atsevišķām trešām valstīm šo trešo valstu valstspiederīgajiem dod iespēju kļūt par tādu gaisa pārvadātāju īpašniekiem, kam piešķirta licence saskaņā ar Eiropas Savienības tiesību aktiem,
 ATZĪSTOT, ka saderība starp Eiropas Savienības tiesību aktiem un divpusējā gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīguma noteikumiem starp Eiropas Savienības dalībvalstīm un Korejas Republiku nodrošinās stabilu juridisko pamatu gaisa pārvadājumu pakalpojumiem starp Eiropas Savienību un Korejas Republiku un saglabās šo gaisa pārvadājumu pakalpojumu nepārtrauktību,
 ATZĪMĒJOT, ka tie noteikumi divpusējos gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumos starp Eiropas Savienības dalībvalstīm un Korejas Republiku, kuri nav pretrunā Eiropas Savienības tiesību aktiem, nav jāgroza vai jāaizstāj,
 ATZĪMĒJOT, ka šādi grozījumi apliecinātu lieliskās attiecības starp Eiropas Savienību un Korejas Republiku gaisa pārvadājumu jomā, un
 ATZĪMĒJOT, ka Eiropas Savienības mērķis nav ar šo nolīgumu palielināt gaisa pārvadājumu pakalpojumu kopējo apjomu starp Eiropas Savienību un Korejas Republiku, ietekmēt līdzsvaru starp Eiropas Savienības gaisa pārvadātājiem un Korejas Republikas gaisa pārvadātājiem vai paredzēt noteikumus, kas dominē pār spēkā esošo divpusējo gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumu noteikumu interpretāciju, kas attiecas uz satiksmes tiesībām,
 IR VIENOJUŠĀS ŠĀDI.
 1. PANTS
 Vispārīgi noteikumi
 1.
 Šajā nolīgumā "dalībvalstis" ir Eiropas Savienības dalībvalstis; "ES līgumi" ir Līgums par Eiropas Savienību un Līgums par Eiropas Savienības darbību. "Līgumslēdzēja puse" ir šā nolīguma Līgumslēdzēja puse; "puse" ir attiecīgā divpusējā gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīguma līgumslēdzēja puse; "gaisa pārvadātājs" ir arī aviokompānija.
 2.
 Visos I pielikumā norādītajos nolīgumos atsauces uz tās dalībvalsts valstspiederīgajiem, kas ir minētā nolīguma puse, saprot kā atsauces uz Eiropas Savienības dalībvalstu valstspiederīgajiem.
 3.
 Šā nolīguma I pielikumā uzskaitītajos nolīgumos esošās atsauces uz tās dalībvalsts gaisa pārvadātājiem vai aviosabiedrībām, kas ir attiecīgā nolīguma Puse, uzskata par atsaucēm uz attiecīgās dalībvalsts norādītajiem gaisa pārvadātājiem vai aviosabiedrībām.
 2. PANTS
 Izraudzīšana, pilnvarošana un atsaukšana
 1.
 Šā panta 3. un 4. punkta noteikumiem ir lielāks juridisks spēks nekā atbilstīgajiem noteikumiem pantos, kas uzskaitīti attiecīgi II pielikuma a) un b) punktā, attiecīgi saistībā ar gaisa pārvadātāju izraudzīšanu, ko veic attiecīgā dalībvalsts, pilnvarām un atļaujām, ko tiem piešķir Korejas Republika, un gaisa pārvadātāju pilnvaru vai atļauju atteikumu, atsaukšanu, apturēšanu vai ierobežošanu.
 2.
 Šā panta 3. un 4. punkta noteikumiem ir lielāks juridisks spēks nekā atbilstīgajiem noteikumiem pantos, kas uzskaitīti attiecīgi II pielikuma a) un b) punktā, attiecīgi saistībā ar gaisa pārvadātāju izraudzīšanu, ko veic Korejas Republika, pilnvarām un atļaujām, ko tiem piešķir attiecīgā dalībvalsts, un gaisa pārvadātāju pilnvaru vai atļauju atteikumu, atsaukšanu, apturēšanu vai ierobežošanu.
 3.
 Saņemot šādas izraudzīšanas apstiprinājumu un izraudzītā(-o) gaisa pārvadātāja(-u) pieteikumu — formā un kārtībā, kas attiecas uz darbības pilnvarām un tehniskajām atļaujām — puses, ievērojot šā panta 4. un 5. punktu, ar mazāko iespējamo procedūras kavēšanos piešķir atbilstīgas pilnvaras un atļaujas, ja
 a)
 attiecībā uz dalībvalsts izraudzītu gaisa pārvadātāju:
 i)
 gaisa pārvadātājs saskaņā ar ES līgumiem veic uzņēmējdarbību tās dalībvalsts teritorijā, kura to izraudzījusies, un tam ir dalībvalsts izsniegta derīga darbības licence saskaņā ar Eiropas Savienības tiesību aktiem; un
 ii)
 dalībvalsts, kas ir atbildīga par gaisa kuģa ekspluatanta apliecības izdošanu, faktiski īsteno un nodrošina reglamentējošu gaisa pārvadātāja kontroli, un izraudzīšanas dokumentā ir skaidri identificēta attiecīgā aeronavigācijas iestāde; un
 iii)
 gaisa pārvadātāja galvenā darījumdarbības vieta ir tās dalībvalsts teritorijā, kas tam izdevusi derīgu darbības licenci; un
 iv)
 gaisa pārvadātājs — tieši vai ar akciju kontrolpaketes starpniecību — pieder dalībvalstīm un/vai dalībvalstu valstspiederīgajiem, un/vai citām valstīm, kas uzskaitītas III pielikumā, un/vai to valstspiederīgajiem, un šīs valstis un/vai šie valstspiederīgie to faktiski kontrolē;
 b)
 attiecībā uz Korejas Republikas izraudzītu gaisa pārvadātāju:
 i)
 Korejas Republika faktiski īsteno un nodrošina reglamentējošu gaisa pārvadātāja kontroli; un
 ii)
 attiecīgā gaisa pārvadātāja būtiska īpašumtiesību daļa un faktiskā kontrole pieder Korejas Republikai, Korejas Republikas valstspiederīgajiem vai abiem, un gaisa pārvadātājam ir derīga darbības licence, ko izdevusi Korejas Republika;
 c)
 izraudzītā aviosabiedrība atbilst tiesību aktos un noteikumos paredzētām prasībām, ko starptautiskos gaisa pārvadājumu pakalpojumos parasti piemēro tā puse, kas izskata pieteikumu vai pieteikumus.
 4.
 Ikviena puse var atteikt, atsaukt, apturēt vai ierobežot otras puses izraudzīta gaisa pārvadātāja darbības pilnvaras vai tehniskās atļaujas, ja
 a)
 attiecībā uz dalībvalsts izraudzītu gaisa pārvadātāju:
 i)
 gaisa pārvadātājs saskaņā ar ES līgumiem neveic uzņēmējdarbību tās dalībvalsts teritorijā, kura to izraudzījusies, vai tam nav dalībvalsts izsniegta derīga darbības licence saskaņā ar Eiropas Savienības tiesību aktiem; vai
 ii)
 gaisa pārvadātāja efektīvu reglamentējošu kontroli neveic vai neuztur dalībvalsts, kas atbild par gaisa kuģa ekspluatanta apliecības piešķiršanu gaisa pārvadātājam, vai izraudzīšanas dokumentā nav skaidri norādīta attiecīgā aeronavigācijas iestāde; vai
 iii)
 gaisa pārvadātāja galvenā darījumdarbības vieta nav tās dalībvalsts teritorijā, kas tam izdevusi darbības licenci; vai
 iv)
 gaisa pārvadātājs — tieši vai ar akciju kontrolpaketes starpniecību — nepieder dalībvalstīm un/vai dalībvalstu valstspiederīgajiem, un/vai citām valstīm, kas uzskaitītas III pielikumā, un/vai to valstspiederīgajiem, un šīs valstis un/vai šie valstspiederīgie to faktiski nekontrolē; vai
 v)
 gaisa pārvadātājam saskaņā ar divpusēju Korejas Republikas nolīgumu ar citu dalībvalsti jau ir atļauja darboties, un Korejas Republika var pierādīt, ka, saskaņā ar šo nolīgumu izmantojot satiksmes tiesības maršrutā, kas ietver kādu vietu šajā citā dalībvalstī, tas apietu satiksmes tiesību ierobežojumus, ko paredz otrs minētais nolīgums; vai
 vi)
 gaisa pārvadātājam ir tādas dalībvalsts izdota gaisa kuģa ekspluatanta apliecība, ar kuru Korejas Republika nav noslēgusi divpusēju gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumu, un minētā dalībvalsts ir liegusi satiksmes tiesības Korejas Republikas izraudzītajam gaisa pārvadātājam;
 b)
 attiecībā uz Korejas Republikas izraudzītu gaisa pārvadātāju:
 i)
 Korejas Republika nenodrošina faktisku reglamentējošu gaisa pārvadātāja kontroli; vai
 ii)
 attiecīgā gaisa pārvadātāja būtiska īpašumtiesību daļa un faktiskā kontrole nepieder Korejas Republikai, Korejas Republikas valstspiederīgajiem vai abiem, un gaisa pārvadātājam nav derīgas darbības licences, ko izdevusi Korejas Republika;
 c) izraudzītā aviosabiedrība neatbilst tiesību aktos un noteikumos paredzētām prasībām, ko starptautiskos gaisa pārvadājumu pakalpojumos parasti piemēro tā puse, kas piešķir minētās tiesības.
 5.
 Izmantojot savas tiesības saskaņā ar šā panta 4. punktu un neskarot 4. punkta a) apakšpunkta v) un vi) daļā paredzētās tiesības, Korejas Republika dalībvalstu gaisa pārvadātājus nediskriminē valstspiederības dēļ.
 3. PANTS
 Tiesības attiecībā uz reglamentējošu kontroli
 1.
 Šā panta 2. punkts papildina II pielikuma c) punktā uzskaitītos pantus.
 2.
 Ja dalībvalsts (pirmā dalībvalsts) ir izraudzījusies gaisa pārvadātāju, kura reglamentējošo kontroli īsteno un nodrošina otrā dalībvalsts, Korejas Republikas tiesības saskaņā ar lidojumdrošības noteikumiem nolīgumā, ko pirmā dalībvalsts, kura ir izraudzījusies gaisa pārvadātāju, ir noslēgusi ar Korejas Republiku, vienlīdz attiecas gan uz to, ka šī otrā dalībvalsts pieņem, īsteno vai uztur lidojumdrošības standartus, gan uz minētā gaisa pārvadātāja darbības atļauju.
 4. PANTS
 Nodokļa uzlikšana aviācijas degvielai
 1.
 Šā panta 2. punkts papildina atbilstīgos noteikumus pantos, kas uzskaitīti II pielikuma d) punktā.
 2.
 Neskarot citus noteikumus, kuros paredzēts pretējais, II pielikuma d) punktā uzskaitītajos nosacījumos nekas neliedz dalībvalstij nediskriminējošā veidā uzlikt nodokļus, nodevas vai citus maksājumus degvielai, kas piegādāta tās teritorijā, lai to izmantotu Korejas Republikas izraudzīta gaisa pārvadātāja gaisa kuģos, kas veic lidojumus maršrutā no viena attiecīgās dalībvalsts teritorijas punkta uz citu punktu tās pašas vai citas dalībvalsts teritorijā.
 5. PANTS
 Atbilstība konkurences noteikumiem
 1.
 Neierobežojot visus citus noteikumus par pretējo, ar I pielikumā minēto nolīgumu noteikumiem:
 a)
 neveicina līgumu noslēgšanu starp uzņēmumiem, uzņēmumu apvienību lēmumu pieņemšanu vai tādu saskaņotu darbību veikšanu, kas nepieļauj, kropļo vai ierobežo konkurenci;
 b)
 nepastiprina jebkādas šādas vienošanās, lēmuma vai saskaņotas darbības ietekmi; vai
 c)
 nedeleģē privātiem uzņēmējiem atbildību par tādu pasākumu veikšanu, ar kuriem nepieļauj, traucē vai ierobežo konkurenci.
 2.
 Nepiemēro I pielikumā uzskaitīto nolīgumu noteikumus, kuri nav saderīgi ar šā panta 1. punktu.
 6. PANTS
 Nolīguma pielikumi
 Šā nolīguma pielikumi ir tā neatņemama sastāvdaļa.
 7. PANTS
 Pārskatīšana vai grozījumi
 Līgumslēdzējas puses, savstarpēji rakstiski vienojoties, jebkurā laikā var pārskatīt vai grozīt šo nolīgumu.
 8. PANTS
 Stāšanās spēkā
 1.
 Šis nolīgums stājas spēkā, kad Līgumslēdzējas puses viena otrai ir rakstiski paziņojušas, ka ir pabeigtas to attiecīgās iekšējās procedūras, kas vajadzīgas, lai nolīgums stātos spēkā.
 2.
 Nolīgumi un citi pasākumi starp dalībvalstīm un Korejas Republiku, kas šā nolīguma parakstīšanas dienā vēl nav stājušies spēkā un ko vēl nepiemēro provizoriski, ir uzskaitīti I pielikuma b) daļā. Šo nolīgumu piemēro visiem šādiem nolīgumiem un pasākumiem, tiem stājoties spēkā vai tos piemērojot provizoriski.
 9. PANTS
 Nolīguma izbeigšana
 1.
 Ja tiek izbeigts kāds no I pielikumā uzskaitītajiem nolīgumiem, vienlaikus izbeidzas visi šā nolīguma noteikumi, kas attiecas uz atbilstīgo I pielikumā uzskaitīto nolīgumu.
 2.
 Gadījumā, ja tiek izbeigti visi I pielikumā uzskaitītie nolīgumi, šis nolīgums izbeidzas dienā, kad beidzas pēdējais no nolīgumiem.
 TO APLIECINOT, attiecīgi pilnvarotie ir parakstījuši šo nolīgumu.
 Sagatavots [....], divos eksemplāros [...] gada [...] angļu, bulgāru, čehu, dāņu, franču, grieķu, holandiešu, horvātu, igauņu, itāļu, latviešu, lietuviešu, maltiešu, poļu, portugāļu, rumāņu, slovāku, slovēņu, somu, spāņu, ungāru, vācu, zviedru un korejiešu valodā, un visi teksti ir vienlīdz autentiski.
 EIROPAS SAVIENĪBAS VĀRDĀ –
 KOREJAS REPUBLIKAS VĀRDĀ –
 I PIELIKUMS
 Šā nolīguma 1. pantā minēto nolīgumu saraksts
 a)
 Gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumi starp Korejas Republiku un Eiropas Savienības dalībvalstīm (ņemot vērā to grozījumus, izmaiņas vai papildinājumus), kuri šā nolīguma parakstīšanas dienā ir noslēgti, parakstīti un/vai tiek piemēroti provizoriski, ir šādi:
 –
 Nolīgums starp Austrijas Federālo valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa pārvadājumu pakalpojumiem starp šo valstu attiecīgām teritorijām un attiecībā uz tām, kas noslēgts Vīnē 1979. gada 15. maijā, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Austrijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Beļģijas Karalistes valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas noslēgts Briselē 1975. gada 20. oktobrī, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Beļģijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Bulgārijas Republikas valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa pārvadājumu pakalpojumiem starp šo valstu attiecīgām teritorijām un ārpus tām, kas noslēgts Sofijā 1994. gada 19. augustā, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Bulgārijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Horvātijas Republikas valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas noslēgts Zagrebā 2015. gada 30. decembrī, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Horvātijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Čehijas un Slovākijas Federatīvās Republikas valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa pārvadājumu pakalpojumiem, kas parakstīts Seulā 1990. gada 26. oktobrī un grozīts ar Nolīgumu starp Čehijas Republikas valdību un Korejas Republikas valdību, ar ko groza Seulā 1990. gada 26. oktobrī parakstīto Nolīgumu starp Čehijas un Slovākijas Federatīvās Republikas valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa pārvadājumu pakalpojumiem un kas noslēgts ar diplomātisko notu apmaiņu 2004. gada 3. decembrī un 2005. gada 14. februārī, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Čehijas Republikas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Korejas Republikas valdību un Dānijas Karalistes valdību par regulāriem gaisa pārvadājumu pakalpojumiem starp šo valstu attiecīgām teritorijām un ārpus tām, kas parafēts Seulā 1995. gada 6. septembrī, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Dānijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Somijas Republikas valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas noslēgts Seulā 1996. gada 12. novembrī, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Somijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Francijas Republikas valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas noslēgts Seulā 1974. gada 7. jūnijā, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Francijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Vācijas Federatīvo Republiku un Korejas Republiku par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas noslēgts Bonnā 1995. gada 7. martā, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Vācijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Grieķijas Republikas valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa pārvadājumu pakalpojumiem starp šo valstu attiecīgām teritorijām un ārpus tām, kas noslēgts Atēnās 1995. gada 25. janvārī, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Grieķijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Ungārijas valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas parakstīts Seulā 2014. gada 28. novembrī, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Ungārijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Luksemburgas Lielhercogistes valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa pārvadājumu pakalpojumiem starp šo valstu attiecīgām teritorijām un ārpus tām, kas noslēgts Luksemburgā 2000. gada 27. septembrī, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Luksemburgas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Korejas Republikas valdību un Maltas valdību par gaisa pārvadājumu pakalpojumiem starp šo valstu attiecīgām teritorijām un ārpus tām, kas noslēgts Valetā 1997. gada 25. martā, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Maltas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Nīderlandes Karalistes valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas noslēgts Hāgā 1970. gada 24. jūnijā, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Nīderlandes nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Polijas Republikas valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas noslēgts Seulā 1991. gada 14. oktobrī, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Polijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Rumānijas valdību un Korejas Republikas valdību par civiliem gaisa pārvadājumiem starp šo valstu attiecīgām teritorijām un ārpus tām, kas noslēgts Seulā 1994. gada 10. martā, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Rumānijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Spānijas Karalisti un Korejas Republiku par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas noslēgts Seulā 1989. gada 21. jūnijā, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Spānijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Korejas Republikas valdību un Zviedrijas Karalistes valdību par regulāriem gaisa pārvadājumu pakalpojumiem starp šo valstu attiecīgām teritorijām un ārpus tām, kas parafēts Seulā 1995. gada 6. septembrī, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Zviedrijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Lielbritānijas un Ziemeļīrijas Apvienotās Karalistes valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa pārvadājumu pakalpojumiem starp šo valstu attiecīgām teritorijām un ārpus tām, kas noslēgts Seulā 1984. gada 5. martā, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Apvienotās Karalistes nolīgums",
 b)
 Gaisa pārvadājumu pakalpojumu nolīgumi un cita veida vienošanās, kuras parafētas vai parakstītas starp Korejas Republiku un Eiropas Savienības dalībvalstīm (ņemot vērā to grozījumus, izmaiņas vai papildinājumus) un kuras šā nolīguma parakstīšanas dienā vēl nav stājušās spēkā un netiek piemērotas provizoriski:
 –
 Nolīgums starp Itālijas Republikas valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas parafēts Romā 2016. gada 24. martā, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Itālijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Latvijas Republikas valdību un Korejas Republikas valdību par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas parafēts Rīgā 2018. gada 6. aprīlī, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Latvijas nolīgums",
 –
 Nolīgums starp Portugāles Republiku un Korejas Republiku par gaisa satiksmes pakalpojumiem, kas parakstīts Seulā 2018. gada 25. maijā, turpmāk II pielikumā "Korejas Republikas un Spānijas nolīgums".
 _________________
 II PIELIKUMS
 I pielikumā uzskaitīto nolīgumu to pantu saraksts,
 kas minēti šā nolīguma 2. līdz 4. pantā
 a)
 Izraudzīšana:
 –
 Korejas Republikas un Austrijas nolīguma 3. panta 1., 2. un 3. punkts,
 –
 Korejas Republikas un Beļģijas nolīguma 3. panta 1., 2. un 3. punkts,
 –
 Korejas Republikas un Bulgārijas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Horvātijas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Čehijas Republikas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Dānijas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Somijas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Francijas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Vācijas nolīguma 3. panta 2. un 3. punkts,
 –
 Korejas Republikas un Grieķijas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Ungārijas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Itālijas nolīguma 7. pants,
 –
 Korejas Republikas un Latvijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Luksemburgas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Maltas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Nīderlandes nolīguma 3. panta 1., 2. un 3. punkts,
 –
 Korejas Republikas un Polijas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Portugāles nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Rumānijas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Spānijas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Zviedrijas nolīguma 3. pants,
 –
 Korejas Republikas un Apvienotās Karalistes nolīguma 4. pants;
 b)
 Pilnvaru vai atļauju atteikšana, atsaukšana, apturēšana vai ierobežošana:
 –
 Korejas Republikas un Austrijas nolīguma 3. panta 4. un 5. punkts,
 –
 Korejas Republikas un Beļģijas nolīguma 3. panta 4. un 5. punkts,
 –
 Korejas Republikas un Bulgārijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Horvātijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Čehijas Republikas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Dānijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Somijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Francijas nolīguma 3.a pants,
 –
 Korejas Republikas un Vācijas nolīguma 3. panta 4. un 5. punkts,
 –
 Korejas Republikas un Grieķijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Ungārijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Itālijas nolīguma 8. pants,
 –
 Korejas Republikas un Latvijas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Luksemburgas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Maltas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Nīderlandes nolīguma 3. panta 4. un 5. punkts,
 –
 Korejas Republikas un Polijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Portugāles nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Rumānijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Spānijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Zviedrijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Apvienotās Karalistes nolīguma 5. pants;
 c)
 Reglamentējošā kontrole:
 –
 Korejas Republikas un Austrijas nolīguma 7. pants,
 –
 Korejas Republikas un Beļģijas nolīguma 7. pants,
 –
 Korejas Republikas un Bulgārijas nolīguma 10. pants,
 –
 Korejas Republikas un Horvātijas nolīguma 7. pants,
 –
 Korejas Republikas un Čehijas Republikas nolīguma 8. pants,
 –
 Korejas Republikas un Dānijas nolīguma 17.A pants,
 –
 Korejas Republikas un Somijas nolīguma 9. pants,
 –
 lidojumdrošības noteikums, kas saskaņots starp Koreju un Franciju 2002. gada 23. maijā,
 –
 Korejas Republikas un Grieķijas nolīguma 8. pants,
 –
 Korejas Republikas un Ungārijas nolīguma 9. pants,
 –
 Korejas Republikas un Itālijas nolīguma 10. pants,
 –
 Korejas Republikas un Latvijas nolīguma 15. pants,
 –
 Korejas Republikas un Luksemburgas nolīguma 6. pants,
 –
 Korejas Republikas un Maltas nolīguma 7. pants,
 –
 lidojumdrošības pants, kas saskaņots starp Koreju un Nīderlandi 2002. gada 13. septembrī,
 –
 Korejas Republikas un Portugāles nolīguma 14. pants,
 –
 Korejas Republikas un Rumānijas nolīguma 8. pants,
 –
 lidojumdrošības pants, kas saskaņots starp Koreju un Spāniju 2005. gada 15. decembrī,
 –
 Korejas Republikas un Zviedrijas nolīguma 17.A pants,
 –
 lidojumdrošības pants, kas saskaņots starp Koreju un Apvienoto Karalisti 2001. gada 29. jūnijā;
 d)
 Nodokļa uzlikšana aviācijas degvielai:
 –
 Korejas Republikas un Austrijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Beļģijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Bulgārijas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Horvātijas nolīguma 10. pants,
 –
 Korejas Republikas un Čehijas Republikas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Dānijas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Somijas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Francijas nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Vācijas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Grieķijas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Ungārijas nolīguma 6. pants,
 –
 Korejas Republikas un Itālijas nolīguma 12. pants,
 –
 Korejas Republikas un Latvijas nolīguma 7. pants,
 –
 Korejas Republikas un Luksemburgas nolīguma 8. pants,
 –
 Korejas Republikas un Maltas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Nīderlandes nolīguma 4. pants,
 –
 Korejas Republikas un Polijas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Portugāles nolīguma 6. pants,
 –
 Korejas Republikas un Rumānijas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Spānijas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Zviedrijas nolīguma 5. pants,
 –
 Korejas Republikas un Apvienotās Karalistes nolīguma 6. pants.
 _________________
 III PIELIKUMS
 Šā nolīguma 2. pantā minēto citu valstu saraksts
 a)
 Islande (saskaņā ar Līgumu par Eiropas Ekonomikas zonu);
 b)
 Lihtenšteinas Firstiste (saskaņā ar Līgumu par Eiropas Ekonomikas zonu);
 c)
 Norvēģijas Karaliste (saskaņā ar Līgumu par Eiropas Ekonomikas zonu);
 d)
 Šveices Konfederācija (saskaņā ar Eiropas Kopienas un Šveices Konfederācijas nolīgumu par gaisa transportu).
 __________________


text:
Il-jedd tal-aċċessjoni hu rregolat bl-artikoli 567 sa 584 tal-Kodiċi Ċivili ta’ Malta.
 ll-frottijiet naturali, tax-xogħol, jew ċivili jmissu, b’jedd ta’ aċċessjoni, lis-sid tal-ħaġa li tagħtihom, bil-piż li jħallas l-ispejjeż li ħaddieħor ikun għamel sabiex il-ħaġa tagħti dawk il-frottijiet jew sabiex dawk il-frottijiet jiġu kkonservati.
 Il-jedd ta’ aċċessjoni dwar ħwejjeġ immobbli
 Is-sid tal-art li fuqha huwa jibni, iħawwel, jew jagħmel xogħolijiet b’materjal ta’ ħaddieħor, għandu jħallas il-valur ta’ dan il-materjal, u, fil-każ ta’ mala fidi, għandu jħallas ukoll id-danni u l-imgħaxijiet; iżda sid il-materjal m’għandux jedd jieħdu lura ħlief meta jkun jista’ jagħmel dan mingħajr ma jeqred ix-xogħol hekk mibni, jew mingħajr ma jħalli t-tħawwil imut.
 Meta xi bini, tħawwil jew xogħlijiet bħal dawn ikunu saru minn terz pussessur, b’materjal tiegħu, jgħodd dak li tgħid il-liġi dwar il-Pussess, skont jekk dan il-pussessur ikunx ippossjeda b’bona fidi jew b’mala fidi.
 Meta dan il-bini, tħawwil jew xogħlijiet ikunu saru minn terza persuna b’materjal ta’ ħaddieħor, sid dan il-materjal ma għandux jedd li jitolbu lura, iżda jista’ jitlob indenizz mingħand it-terza persuna li tkun inqdiet b’dak il-materjal, kif ukoll mingħand sid il-fond sas-somma li dan ikun fadallu jagħti.
 Jekk fit-tlugħ ta’ bini tiġi okkupata b’bona fidi biċċa mill-fond li jmiss ma’ dak il-bini, u l-ġar ikun jaf li qiegħed isir dak il-bini, u ma jagħmilx oppożizzjoni, l-art li tiġi hekk okkupata u l-bini li jsir fuqha jistgħu jiġu ddikjarati ta’ proprjetà ta’ min bena, taħt l-obbligu li jħallas lil sid l-art il-valur tal-wiċċ li jkun okkupa, u li jagħmel tajba kull ħsara li tkun saret.
 Il-jedd ta’ aċċessjoni dwar ħwejjeġ mobbli
 Il-jedd ta’ aċċessjoni dwar ħwejjeġ mobbli ta’proprjetà ta’ diversi sidien, hu rregolat mill-prinċipji tal-ekwità naturali. Dak li jgħid il-Kodiċi jiswa biex fuqu l-qorti tiddeċidi, fil-każijiet mhux ikkontemplati mil-liġi, skont ma jkunu ċ-ċirkostanzi ta’ kull każ.
 Meta żewġ ħwejjeġ ta’ diversi sidien jiġu mgħaqqdin ma’ xulxin b’mod li jagħmlu ħaġa waħda, iżda b’dan kollu jistgħu jiġu mifruda mingħajr ħsara kbira ta’ ebda waħda minnhom, kull wieħed mis-sidien jibqa’ jżomm il-proprjetà tal-ħaġa tiegħu, u għandu jedd jitlob il-firda. Iżda, jekk iż-żewġ ħwejjeġ ma jistgħux jiġu mifruda mingħajr ħsara kbira ta’ waħda minnhom, iż-żewġ ħwejjeġ hekk imgħaqqdin flimkien imissu lis-sid tal-ħaġa li hija l-parti prinċipali fosthom, bl-obbligu li jħallas lis-sid l-ieħor il-valur tal-ħaġa mgħaqqda magħha.
 Titqies parti prinċipali dik li magħha l-oħra tkun ġiet imgħaqqda biss għall-użu, għat-tiżjin, jew sabiex tagħmilha kompluta.
 Iżda, jekk il-ħaġa mgħaqqda tkun wisq iżjed prezzjuża mill-ħaġa prinċipali, u jkun sar użu minnha mingħajr il-kunsens tas-sid, dan is-sid jista’ jagħżel jew li jieħu kollox u jħallas lil sid il-ħaġa prinċipali l-valur tagħha, jew li jitlob il-firda tal-ħaġa mgħaqqda, għad li b’hekk tista’ tiġri ħsara lill-oħra.
 Jekk minn żewġ ħwejjeġ imgħaqqda flimkien biex jagħmlu ħaġa waħda, ebda waħda minnhom ma tista’ titqies bħala aċċessorja tal-oħra, dik li tiswa l-aktar, jew, fil-każ li ż-żewġ ħwejjeġ ikunu jiswew bejn wieħed u ieħor indaqs, dik li tkun l- akbar fid-daqs, titqies li hija l-prinċipali.
 Meta artiġjan jew persuna oħra jkunu nqdew b’materjal mhux tagħhom, sabiex jagħmlu xi ħaġa ta’ xorta ġdida, sid il-materjal għandu jedd, sew jekk il-materjal ikun jista’ kemm jekk ma jkunx jista’ jerġa’ jieħu s-sura ta’ qabel, għall-proprjetà tal-ħaġa li tkun ġiet magħmula bih, bl-obbligu li jħallas lill-artiġjan jew persuna oħra l-prezz tax-xogħol, jew biċċa b’materjal tiegħu u biċċa ta’ ħaddieħor.
 Jekk xi ħadd, biex jagħti forma ġdida lil ħaġa jkun inqeda b’materjali, biċċa tiegħu u biċċa ta’ ħaddieħor, b’mod li għalkemm la l-materjal l-wieħed u lanqas l-ieħor ma jkun ġie ttrasformat għalkollox, dak il-materjal ma jkunx jista’ jiġi mifrud mingħajr ħsara, il-ħaġa tibqa’ in komun bejn iż-żewġ sidien f’ishma meqjusa skont il-valur ta’ dak li kull wieħed minnhom ikun ħareġ, jiġifieri, il-wieħed skont il-valur tal-materjal li kien tiegħu, u l-ieħor skont il-valur tal-materjal li kien tiegħu u l-prezz tax-xogħol. Iżda, meta x-xogħol ikun ta’ valur tali li jkun jiswa bil-bosta iżjed milli jiswew il-materjali wżati, ix-xogħol jitqies bħala l-ħaġa prinċipali, u l-artiġjan għandu jedd iżomm il-ħaġa hekk maħduma, billi jħallas lis-sid il-prezz tal-materjal.
 Meta ħaġa tkun ġiet magħmula bit-taħlit ta’ materjal divers li jkun ta’ diversi sidien, u dan il-materjal ikun jista’ jiġi mifrud mingħajr ħsara, is-sid li ma jkunx ta l-kunsens tiegħu għat-taħlit, jista’ jitlob il-firda. Jekk il-materjal ma jkunx jista’ jiġi mifrud, jew, jekk il-firda ma tkunx tista’ ssir mingħajr ħsara, il-ħaġa magħmula bit-taħlit issir proprjetà komuni ta’ bejniethom, fil-proporzjon tal-valur tal-materjal ta’ kull wieħed minnhom. Iżda, jekk il-materjali ta’ wieħed mis-sidien jista’ jitqies bħala l-ħaġa prinċipali, jew ikun jiswa wisq iżjed mill-materjali l-oħra, u ż-żewġ materjali ma jkunux jistgħu jiġu mifruda, jew il-firda tagħhom tkun iġġib ħsara, is-sid ta’ dawk il-materjali li jitqiesu li huma l-ħaġa prinċipali, jew li huma aqwa fil-valur, għandu jedd għall-proprjetà tal-ħaġa li ssir mit-taħlit, billi jħallas lis-sid l-ieħor il-prezz tal-materjali tiegħu.
 Meta l-ħaġa l-ġdida tibqa’ in komun bejn is-sidien tad-diversi materjali li bihom il-ħaġa tkun ġid magħmula, kull wieħed mis-sidien jista’ jitlob il-bejgħ fl-irkant b’vantaġġ u bi spejjeż komuni.
 Fil-każijiet kollha li fihom is-sid tal-materjali wżati mingħajr il-kunsens tiegħu jista’ jippretendi l-proprjetà tal-ħaġa, hu jista’ jitlob, skont ma jagħżel, jew li jiġi mogħti lura lilu materjali tal-istess xorta u kwantità, inkella l-valur tiegħu.
 Dak li jkun uża materjal ta’ ħaddieħor, mingħajr il-kunsens ta’ sidu, jista’ wkoll jiġi kkundannat għall-ħlas tad-danni, bla ħsara ta’ kull azzjoni kriminali li għaliha jista’ jkun suġġett.
 Jeddijiet


type: other

text:
Rb. Almelo: Beleggingsfonds Rifodi - beleggingsfonds aangemerkt als maatschap
 Rechtbank Almelo 28 december 2005 , Ars Aequi Jurisprudentie Financieel recht 2012, p. 123-133 (Beleggingsfonds Rifodi - Daniëls q.q. - Berkenbos).
 Beleggingsfonds Rifodi (Mr Daniëls q.q. / Berkenbos)
 28 december 2005, HA ZA 05-345
 (mrs. Bordenga, Drewes en Inden)
 Noot mr. J.W.P.M. van der Velden
 1. A/b Financiën BV heeft een vordering op Witbreuk en Somhorst. A/b Financien BV cedeert deze vordering aan het fonds voor gemene rekening Rifodi. Berkenbos is beheerder van Rifodi, Lescher is bewaarder en Witbreuk is participant. Somhorst is geen participant. Hij is slechts, tezamen met Witbreuk, schuldenaar van de gecedeerde vordering. Na de cessie betalen Witbreuk en Somhorst hun rente op een bankrekening ten name van Berkenbos, onder vermelding van Rifodi. A/b Financiën failleert enige tijd later en Mr Daniëls wordt benoemd als curator. De curator stelt een vordering in tegen Berkenbos, omdat de cessie aan Rifodi nietig zou zijn. Volgens de curator is Rifodi geen rechtspersoon en kan Rifodi geen rechten en verplichtingen dragen. Bovendien zou de cessie niet zijn medegedeeld.
 2. Berkenbos stelt als verweer dat Rifodi een maatschap is, dat mededeling is gedaan en dat de vordering daarom rechtsgeldig is gecedeerd. Een maatschap is weliswaar geen rechtspersoon, maar verkrijging door een maatschap is wel mogelijk, in die zin dat dan in beginsel de gezamenlijke maten verkrijgen. De rechtbank gaat hierin mee met de volgende rechtsoverwegingen:
 Voor wat betreft de stelling van Mr Daniëls q.q. dat Rifodi geen rechtspersoonlijkheid bezit c.q. geen rechtssubject is en derhalve geen drager van rechten en plichten kan zijn, zodat er geen rechtsgeldige cessie kan hebben plaatsgevonden, overweegt de rechtbank als volgt.
 Met Berkenbos is de rechtbank van oordeel dat een fonds voor gemene rekening privaatrechtelijk gelijkgesteld dient te worden met een maatschap in de zin van artikel 7A:1655 BW. In casu is vast komen te staan dat de participanten in Rifodi samen bepaalde geldbedragen hebben ingebracht, met de bedoeling het uit de samenwerking gesproten voordeel te delen.
 De rechtbank ziet in casu geen aanleiding af te wijken van de hiervoor onder 4.1 genoemde jurisprudentie. Integendeel, uit de door Berkenbos bij conclusie van antwoord overgelegde statuten van Rifodi en hetgeen hij daartoe onbetwist heeft gesteld blijkt dat tussen de participanten in Rifodi een overeenkomst tot stand is gekomen, waarbij zij zich hebben verbonden om iets in gemeenschap te brengen, met het oogmerk om het daaruit ontstane voordeel met elkaar te delen. In het bijzonder is de rechtbank gebleken dat alle participanten een bedrag hebben ingelegd in Rifodi, zij zich uitdrukkelijk als participant hebben aangesloten bij Rifodi en zich akkoord hebben verklaard met de inhoud van de statuten, er periodieke vergaderingen plaats hebben tussen de participanten, de participanten beslissingsbevoegdheid hebben en er sinds de oprichting van Rifodi vergaderingen zijn belegd van de participanten waarin rekening en verantwoording is afgelegd.
 De stelling van Mr Daniëls q.q. dat er sprake is van eenzijdig opgestelde voorwaarden, zodat van een samenwerking van vanuit een gelijkwaardige positie geen sprake is, wordt hiermee gepasseerd.
 Ook verwerpt de rechtbank de stelling van Mr Daniëls q.q. dat de belastingontvanger er in het hiervoor onder 4.1 genoemde arrest baat bij had de desbetreffende beleggingsfondsen te beschouwen als maatschap, daar zij anders onder de verplichting belasting af te dragen zouden ontkomen en dat de uitspraak van de Hoge Raad dan ook tegen deze achtergrond dient te worden gelezen. De rechtbank heeft in het betreffende arrest geen aanknopingspunten gevonden op grond waarvan de conclusie getrokken zou moeten worden dat de Hoge Raad anders zou hebben beslist, indien het niet een fiscaalrechtelijke kwestie betrof.
 Mr Daniëls q.q. heeft verder aangevoerd dat er in casu geen sprake is van een rechtsgeldige cessie, omdat aan Witbreuk en Somhorst geen mededeling van cessie zou kunnen zijn gedaan.
 Gelet op de inhoud van de hiervoor onder i. vermelde brief van Witbreuk en Somhorst en de hiervoor onder j. vermelde brief van B, destijds feitelijk bestuurder van A/b Financiën, is naar het oordeel van de rechtbank voldoende komen vast te staan dat aan Witbreuk en Somhorst in 1999 mededeling van de cessie is gedaan.
 Het hiervoor overwogene betekent dat er naar het oordeel van de rechtbank sprake is van een rechtsgeldige cessie van de hypotheekvordering door A/b Financiën aan Rifodi. De vordering van Mr Daniëls q.q. zal dan ook worden afgewezen.
 Mr Daniëls q.q. zal als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de kosten van deze procedure.
 3. De rechtbank kwalificeert Rifodi als een maatschap. Het heeft er inderdaad veel van dat dit fonds voor gemene rekening (“FGR”) een personenvennootschap is. De participanten brengen vermogen in gemeenschap en beogen om het daaruit ontstane voordeel samen te delen. Zij hebben zeggenschap en aan hen wordt rekening en verantwoording afgelegd. Verdedigbaar is dat Rifodi niet een maatschap is, maar een vennootschap onder firma. Rifodi lijkt immers een bedrijf te hebben uitgeoefend onder gemeenschappelijke naam.
 4. De rechtbank oordeelt erg ruim – te ruim – dat een FGR een maatschap is. Overigens specificeert zij vervolgens dat Rifodi de kenmerken heeft van een maatschap en daarom als zodanig is aan te merken. Een FGR is echter niet per definitie als maatschap aan te merken. Het FGR is een fiscaalrechtelijke figuur, die civielrechtelijk op verschillende wijzen kan worden vormgegeven. Dat kan als maatschap, als vennootschap onder firma dan wel door middel van een overeenkomst van eigen aard (sui generis). In de fiscale literatuur wordt ervan uitgegaan dat een (fiscaal) FGR geen commanditaire vennootschap kan zijn, omdat voor commanditaire vennootschappen een eigen fiscaal regime geldt.
 5. Volgens art. 4:42 Wet op het financieel toezicht dient het fondsvermogen van een vergunningplichtig FGR (een beleggingsfonds) op naam van een rechtspersoon te worden gesteld. Deze rechtspersoon, de bewaarder, is eigenaar van het vermogen ten titel van beheer voor de deelnemers. In de onderhavige casus zou dat betekenen dat Lescher eigenaar zou zijn van de gecedeerde vordering, zij het dat Rifodi geen vergunning had en kennelijk op een andere wijze was georganiseerd: Lescher was geen rechtspersoon en het heeft er alles van dat Lescher ook niet rechthebbende is geworden op de vordering. Volgens de rechtbank zijn in casu de gezamenlijke maten eigenaar geworden, omdat is gehandeld ten name van Rifodi. Een andere rechtspersoon, de beheerder, voert het beheer over het vermogen. De deelnemers plegen zich in de praktijk slechts jegens de bewaarder te verbinden tot het doen van een storting. Volgens een groot deel van de literatuur ontstaat in dat geval geen onderlinge overeenkomst tussen de deelnemers, althans geen onderlinge verplichting tot inbreng. Bij gebreke daarvan is dan ook geen sprake van een personenvennootschap. De minister bevestigt deze zienswijze in de parlementaire geschiedenis van de Wet toezicht beleggingsinstellingen (Kamerstukken II 2003/04, 28 998, nr. 5).
 6. Indien de bewaarder eigenaar is van het vermogen, betekent dat normaliter dat hij ook subject is van de verplichtingen van het FGR. Dat is ook het geval als de deelnemers onderling een maatschap zouden vormen. De vraag of de verplichtingen al dan niet ten name van de bewaarder komen is een kwestie van vertegenwoordiging: namens wie handelt de beheerder als hij handelt voor het FGR? Als het de bedoeling is dat de bewaarder wordt gebonden, behoort de beheerder dat ook duidelijk te maken. In de regel gaat dat goed, maar het komt ook voor dat de beheerder handelt namens het FGR, zoals hij in casu heeft gehandeld namens Rifodi. De vraag is wie in dat geval wordt vertegenwoordigd. Het antwoord op deze vraag kan worden gevonden aan de hand van het Kribbebijter-arrest (HR 11 maart 1977, NJ 1977/521): Wat hebben partijen jegens elkaar verklaard en over en weer uit elkaars verklaringen en gedragingen afgeleid en mogen afleiden?
 7. Medio 2013 wijzigt de regelgeving voor beleggingsinstellingen naar aanleiding van richtlijn 2011/61/EU inzake beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen. FGR’s zullen dan waarschijnlijk niet meer verplicht zijn om het fondsvermogen ten name van een bewaarder te stellen. Naar het zich laat aanzien mag het fondsvermogen bijvoorbeeld ook door de gezamenlijke deelnemers worden gehouden. De term “bewaarder” krijgt een andere inhoud. Met bewaarder in de zin van de richtlijn wordt gedoeld op – kort gezegd – de bank waarbij het FGR een effectenrekening aanhoudt. Niet de bank, maar de rekeninghouder, is als het goed is de eigenaar van de effecten. Bovendien is het niet de bedoeling dat de bank de schuldenaar wordt van de verplichtingen van het FGR.
 8. Onder de richtlijn blijft het mogelijk om het fondsvermogen op naam van een daartoe bestemde rechtspersoon te stellen. Die rechtspersoon is dan eigenaar ten titel van beheer. Zij is een soort administratiekantoor. In wezen is dan sprake van certificering van het fondsvermogen: het administratiekantoor is eigenaar voor rekening van de deelnemers. Zolang de deelnemers slechts rechten en verplichtingen hebben jegens het administratiekantoor en geen onderling contract, ligt de kwalificatie als maatschap niet voor de hand. Indien echter het administratiekantoor achterwege wordt gelaten en de deelnemers hun inleg in gemeenschap brengen, zal veel eerder sprake zijn van een maatschap of vennootschap onder firma. Bij gebreke van een administratiekantoor zullen de rechten en plichten van het FGR dan ten name van deze maatschap komen. Een FGR dat zo is vormgegeven is mijns inziens niet geschikt voor beleggingsfondsen die zijn bestemd voor particuliere beleggers. Het is aan de wetgever om daarvoor een adequate regeling te treffen, maar die lijkt vooralsnog uit te blijven.
 J.W.P.M. van der Velden
 Fellow Instituut voor Financieel Recht RU Nijmegen, advocaat bij Keijser Van der Velden


text:
Francisco José de Goya y Lucientes (Špansko: [fɾanˈθisko xoˈse ðe ˈɣoʝa i luˈθjentes), španski slikar in graver, * 30. marec 1746, Fuendetodos pri Zaragozi, Španija, † 15. april 1828, Bordeaux, Francija.
 Goya je bil španski slikar in grafik, katerega lahko razvrščamo tako v obdobje romantičnega slikarstva, kot tudi okličemo za začetnika modernega slikanja.
 Življenje
 Rodil se je 30. marca 1746 v vasi Fuendetodos v španski pokrajini Aragoniji. Njegov oče José de Goya y Benito Franque je bil baskovskega porekla in se je ukvarjal z zlatenjem. Francisco je imel pet bratov in sester. Leta 1749 se je družina preselila v Zaragozo. Goya je tukaj obiskoval šolo Escuelas Pias. To pobožno šolo in letaa 1763 odšel v Madrid. Želel se je vpisati na Kraljevo akademijo lepih umetnosti San Fernado, ampak je bil dvakrat zavrnjen. Kljub vsemu je študiral slikarstvo, zlasti v ateljeju dvornega slikarja Francisca Bayeuja.
 Leta 1771 je mladi Goya odšel v Rim. Sodeloval je na tekmovanju Kraljeve akademije lepih umetnosti in osvojil drugo nagrado mesta Parma. Tako uspešen se je vrnil v Zaragozo, kje je dobil naročilo za poslikavo fresk v katedrali El Pilar.
 Leta 1773 se je vrnil v Madrid. Pri 27-ih se je poročil z Josefo, sestro slikarjev Francisca in Ramona Bayeuja, ki sta mu pomagala k prepoznavnosti. Dobil je naročilo upravnika kraljeve manufakture gobelinov Antona Mengsa za vel kartonov - predlog za gobeline. Izdelal je 42 osnutkov, nekatere izdelane tapiserije so kasneje krasile v gole kamnite stene El Escoriala in Palacio Real v Madridu. Osnutki tapiserij so naredili dober vtis, predvsem jih je navdušile slika Kristus na križu (danes je v Pradu) in končno je bil sprejet na Akademijo lepih umetnosti. Spoznal je mnoge pomembneže in dobil priznanje članov kraljeve družine. Njegov mecen je postal grof Floridablanca. Za cerkev San Francisco el Grande je naslikal oltarno sliko Sv. Bernard iz Siene pridiga v navzočnosti kralja Alfonsa III., ki jo je leta 1784 ob otvoritvi cerkve odkril sam kralj Karel III.
 Leta 1785 je bil imenovan za uradnega kraljevega slikarja. Tudi novi kralj Karel IV. ga je zdržal in mu dal precej visoko plačo. Iz tega časa so prvi kraljevi portreti in portreti njegovih družinskih članov ter drugega plemstva (med drugimi: Pedro Téllez-Girón 9. Osunski vojvoda in žena María Josefa Pimentel, 12. grofica Benavente, María del Pilar de Silva, 13. vojvodinja Alba in njen mož José María Álvarez de Toledo, 15. vojvoda Medina Sidonia, María Ana de Pontejos y Sandoval, markiza Pontejos).
 Goja je bil na vrhuncu svoje kariere.
 Leta 1792 je zbolel za hudo boleznijo (ni točno znano katero). Zdravljenje celo leto ni bil uspešno in na koncu je oglušel. Takoj ko je zmogel, je začel slikati. Znana je serija enajstih slik narejenih za Akademijo San Fernando. V času po bolezni se je Goya spoprijateljil z vojvodinjo Albo in nekaj časa živel na njenem podeželskem dvorcu.
 Leta 1795 je Goya postal ravnatelj slikarstva na Akademiji San Fernando. Leta 1798 je naredil svoje najlepše slike - serijo fresk v cerkvi San Antonio de la Florida. Freske prikazujejo življenje Antona Padovanskega. Izšle so njegove jedkanice (tudi radiranke) Los Caprichos, naslikal pa je tudi več portretov.
 Leta 1808 je kralj Karel IV. odstopil s prestola in v Španijo je vdrla francoska vojska. Prestol je zasedel Joseph Bonaparte iz Neapeljske veje Bourbonov. Leta 1810 je izdal serijo jedkanic Grozote vojne. Te so bile kasneje podlaga za nekatere monumentalne slike.
 Leta 1812 mu je umrla žena. Nekaj časa je še živel pri gospodinji, leta 1819 pa se je preselil iz Madrida. Od sveta se je precej izoliral, saj je živel sam v hiši. Ustvarjati je začel temačne slike, ena najbolj znanih je Saturn požira svojega sina in jih slikal neposredno na stene jedilnice in dnevne sobe. Ves čas pa se je bal, da bi znorel.
 Leta 1814 je ponovno zavladala španska monarhija na čelu s Ferdinandom VII., ki je Goyo spet imenoval za dvornega slikarja. Imel pa je težave z inkvizicijo, ki ga je obsodila opolzkosti zaradi slik Gola Maja in Oblečena Maja. Spet je zbolel. Začel je slikati mračne slike polne čarovnic, demonov in grotesknih ljudi. Nastale so Disparates oziroma Proverbios (Izginuli ali Pregovori) ter serija 22 jedkanic in akvatint. Obupan nad režimom je prosil kralja da sme odditi v Francijo. Šel je v Pariz, se sicer dvakrat vrnil v Madrid in nazadnje ostal v Bordeauxu. Kralj Ferdinand VII. je naročil naslikati njegov uradni portret slikarju Vincentu Lopezu.
 Umrl je od kapi 16. aprila 1828. Bil je katoliške vere in je bil pokopan v Bordeauxu, leta 1919 so njegove ostanke prenesli v kraljevo kapelo svetega Antona La Florida v Madridu.
 Dela
 Goyeva umetnost se sooča s človeško spodobnostjo, nasiljem in trpljenjem, proti koncu življenja pa s temačnostjo.
 Njegova zgodnja dela (freske in slike) so slogovno podobne poznobaročnim slikarijam. Predloge za gobeline vsebujejo žanrske prizore iz španskega življenja, mnogi portreti izvirajo iz francoske tradicije poudarjanja stanovskih značilnosti.
 Po bolezni se je Goyevo slikanje zelo spremenilo. Nastale so slike strašljivih prizorov. Tudi portreti so postali bolj realistični. Z znamenitimi "črnimi slikarijami" se je podal v območje norosti, blaznosti in domišljije. S temi slikami je nakazal novo dobo v slikarstvu - nadrealizem.
 Goyeva dela lahko delimo v tri sklope:
 portreti, nastali so na prehodu v obdobje industrializacije in rojstvo nove družbene skupnosti.
 raziskovanje individualnih odzivov na nov način življenja, pri čemer so moderni izrazi vedenja postavljeni v kontrast s stereotipnim ravnanjem.
 katastrofe vojne, pri tem pa gre za upodobitve nasilja, terorja in posledic vojne.
 Grafične serije
 1796–97: Los Caprichos (Kaprice)
 1810–14: Desastres de la Guerra (Grozote vojne)
 1815–16: Tauromaquia (bikoborski prizori)
 1816–24: Los Disparates (Neumnosti)
 Pomembne slike
 1783: Portret Maríe Terese de Borbón y Vallabriga, National Gallery of Art, Washington
 1784: Družina Infanta Don Luisa, Fondazione Magnani-Rocca, Parma
 um 1786: Portret markize de Pontejos, National Gallery of Art, Washington
 1786-1787: Riña de gatos, muzej Prado, Madrid
 1792: Slamnati možic, muzej Prado, Madrid
 1797–1800: Gola Maja (La Maja desnuda), muzej Prado, Madrid
 1800: Portret Maríe Terese de Borbón y Vallabriga, muzej Prado, Madrid
 1800–01: Družina Karla IV. (La familia de Carlos IV), muzej Prado, Madrid
 1801: Portret Maríe Luise de Borbón y Vallabriga, galerija Uffizi, Firence
 1802–05: Oblečena Maja (La Maja vestida), muzej Prado, Madrid
 1804–05: Portret Doñe Isabel de Porcel, Narodna galerija, London
 1811: Dve Maji na enem balkonu, Metropolitan Museum of Art, New York
 1812: Portret vojvode Wellingtonskega, Narodna galerija, London
 1812: Norišnica, Academia de San Fernando, Madrid
 1812–1819: Pogreb sardine (El entierro de la sardina)
 1814: Streljanje upornikov (El tres de mayo), muzej Prado, Madrid
 1820: Avtoportret z dr. Arrietom, Minneapolis Institute of Arts
 1820–1823: Pinturas negras, muzej Prado, Madrid: Saturn požira svojega sina; Pes
 um 1827: Mlekarice iz Bordeauxa, muzej Prado, Madrid
 Delo Kolos (El Coloso) (1808-1810), razstavljeno v Museo del Prado v Madridu, velja za eno njegovih del. Avtorstvo je že dolgo sporna, najnovejše ugotovitve muzeja Prado so, da bi bilo to delo Goyevega študenta Asensio Julia.
 Filmi o Goyi
 Ghosts Goya je (2006) je film, ki ga je režiral dobitnik oskarja, Miloš Forman.
 Volavérunt (1999), ki ga je režiral Bigas Luna in temelji na romanu Antonia Larreta.
 Goya v Bordeauxu (1999), španska zgodovinska drama o življenju Francisca de Goye, napisal in režiral Carlos Saura.
 Goya - Der lange Weg der Erkenntnis - (Dolga pot do priznanja) (1971) je vzhodnonemški film v režiji Konrada Wolfa.
 Gola Maja (1958), ki ga je režiral Henry Koster. Film o slikarju Franciscu Goyi in vojvodinji Alba; Anthony Franciosa je igral Goyo, Ava Gardner vojvodinjo.
 Glasba o Goyi
 Enrique Granados:
 Goyescas - Klavirski ciklus, po slikah Goye, 1911
 Goyescas - Opera, delno predelan klavirski ciklus, libreto Fernando Periquet 1915
 Mario Castelnuovo-Tedesco: 24 Caprichos de Goya op 195 za kitaro solo, 1961
 Hans Werner Henze: Los Caprichos - Fantazia za orkester, 1963
 Gian Carlo Menotti: Goya - Opera; premiera 1986
 Michael Denhoff: Desastres de la guerra - Orkestralne slike, 1983 / Los disparates - Skice za trio basov, 1988
 Maury Yeston: Goya: A Life in Song - Muzikal; premiera 1988.
 Michael Nyman: Facing Goya - Opera, 2000
 Helmut Oehring: Goya II Yo Lo Vi Memoratorium za soliste, zbor, elektroniko in orkester; premiera oktober 2008, Berlinski filharmoniki
 Sklici
 Viri
 Glej tudi
 Seznam Goyevih del
 Zunanje povezave
 Galerija del Francisca de Goya
 Goya v fundaciji Aragon: Online katalog
 Gallery of Art
 Španski grafiki
 Španski slikarji
 Ljudje, po katerih so poimenovali asteroid
 Romantični slikarji
 Francisco de Goya


text:
est un genre éteint de dinosaures théropodes de la famille également éteinte des Carcharodontosauridae. Il a vécu au Jurassique supérieur et ses restes fossiles ont été retrouvés dans la formation de Tendaguru, dans le sud-est de la Tanzanie.
 Une seule espèce est rattachée au genre : , décrite par Oliver Rauhut en 2011.
 Découverte
 Veterupristisaurus est basé sur l'holotype MB R 1938, constitué d'une vertèbre caudale. Elle a été découverte dans la formation géologique de Tendaguru, dans une strate datée entre le Kimméridgien supérieur et le tout début du Tithonien il y a environ (millions d'années). C'est le seul Carcharodontosauridae décrit dans le Jurassique.
 Deux autres vertèbres caudales, MB R 2166, retrouvées au même endroit que l'holotype et provenant probablement du même individu, ont été associées au genre. Une autre vertèbre, MB R 1940, pourrait également appartenir au genre.
 Description
 Sa taille est estimée entre et de long par son inventeur en 2011 .
 Classification
 Il est proche d'Acrocanthosaurus, avec qui Rauhut le classe dans un groupe frère dans la famille des Carcharodontosauridae, Veterupristisaurus a d'abord été associé à Ceratosaurus roechlingi par Werner Janensch.
 Notes et références
 Notes
 Références
 Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
 Dinosaure du Jurassique supérieur
 Dinosaure d'Afrique
 Théropode non avien (nom scientifique)
 Taxon fossile décrit en 2011
 Paléontologie en Tanzanie


text:
Brandsen is a partido in northeastern Buenos Aires Province, Argentina. In 2001 the city and district had a population of about 22,500 people. It covers an area of . The capital is also known as Brandsen.
 History
 Founded on November 21, 1875 it lies about from Buenos Aires. The area was named after Argentine colonel, Federico de Brandsen, who was killed in the battle of Ituzaingó in the Cisplatine War.
 Settlements
 Brandsen
 Altamirano
 Doyhenard
 El Chaja
 Gobernador Obligado
 Gómez
 Jeppener
 Las Acacias
 Las Golondrinas
 Los Bosquecitos
 Oliden
 Samborombón
 External links
 Brandsen Museum
 Partidos of Buenos Aires Province


text:
 7.7.2012
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 200/18
 Kanne 26.4.2012 — Verus v. SMHV — Maquet (LUCEA LED)
 (Asia T-186/12)
 2012/C 200/38
 Kannekirjelmän kieli: saksa
 Asianosaiset
 Kantaja: Verus Eood (Sofia, Bulgaria) (edustaja: asianajaja S. Vykydal)
 Vastaaja: sisämarkkinoiden harmonisointivirasto (tavaramerkit ja mallit) (SMHV)
 Vastapuoli valituslautakunnassa: Mauqet SAS (Ardon, Ranska)
 Vaatimukset
 Kantaja vaatii unionin yleistä tuomioistuinta
 —
 kumoamaan sisämarkkinoiden harmonisointiviraston (tavaramerkit ja mallit) neljännen valituslautakunnan 13.2.2012 asiassa R 67/2011-4 tekemän päätöksen ja palauttamaan asian valituslautakunnalle
 —
 velvoittamaan vastaajan korvaamaan tuomioistuimessa aiheutuneet oikeudenkäyntikulut ja valituslautakunnassa vireillä olleesta menettelystä aiheutuneet kulut.
 Oikeudelliset perusteet ja pääasialliset perustelut
 Yhteisön tavaramerkin hakija: Maquet SAS
 Haettu yhteisön tavaramerkki: Sanamerkki ”LUCEA LED” luokkaan 10 kuuluvia tavaroita varten
 Sen tavaramerkki- tai merkkioikeuden haltija, johon väitemenettelyssä on vedottu: kantaja
 Tavaramerkki- tai merkkioikeus, johon väitemenettelyssä on vedottu: sanamerkki ”LUCEO” luokkiin 10, 12 ja 28 kuuluvia tavaroita varten
 Väiteosaston ratkaisu: väitteen hyväksyminen
 Valituslautakunnan ratkaisu: valituksen hyväksyminen ja väitteen hylkääminen
 Kanneperusteet:
 —
 Asetuksen N:o 207/2009 8 artiklan 1 kohdan rikkominen
 —
 Asetuksen N:o 207/2009 76 artiklan 2 kohdan rikkominen
 —
 Asetuksen N:o 207/2009 75 artiklan toisen virkkeen rikkominen
 —
 Täytäntöönpanoasetuksen N:o 2868 6 säännön 4 kohdan, yhdistettynä päätökseen nro EX-05-5, rikkominen
 —
 Asetuksen N:o 207/2009 42 artiklan rikkominen