text:
ECLI:NL:GHSHE:2019:3309 Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 20-001487-18, 9-9-2019, Strafrecht :: Jure.nl
 Uitspraak ECLI:NL:GHSHE:2019:3309
 Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 20-001487-18
 Datum uitspraak: 9-9-2019
 20-001487-18
 Het hof verwerpt het beroep op noodweer, omdat de wijze van verdedigen niet in verhouding staat tot de aanranding door het slachtoffer. Het hof is van oordeel dat de verdachte wel een geslaagd beroep op noodweerexces toekomt, omdat de aanval door het slachtoffer bij de verdachte een hevige gemoedsbeweging heeft veroorzaakt ten gevolge waarvan de verdachte het slachtoffer met een mes heeft gestoken. De verdachte is om die reden niet strafbaar en wordt ontslagen van alle rechtsvervolging. De benadeelde partij wordt niet-ontvankelijk verklaard in de vordering tot schadevergoeding.
 Eerste aanleg: ECLI:NL:RBZWB:2014:6048
 Parketnummer : 20-001487-18
 Uitspraak : 9 september 2019
 gewezen, na verwijzing van de zaak door de Hoge Raad op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Middelburg, van 1 september 2014, parketnummer 02-700059-14 in de strafzaak tegen:
 geboren te [geboorteplaats] (voormalig Zuid-Rhodesië) op [geboortedatum] ,
 De rechtbank Zeeland-West-Brabant heeft bij vonnis van 1 september 2014 de verdachte vrijgesproken van moord en ter zake van doodslag veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 9 (negen) jaren met aftrek van voorarrest. Voorts heeft de rechtbank de door de benadeelde partij ingediende vordering tot schadevergoeding toegewezen tot een bedrag van € 7.300,38, te vermeerderen met de wettelijke rente berekend vanaf 1 maart 2014 tot aan de dag der algehele voldoening en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel ex artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht. De benadeelde partij is voor het overige niet-ontvankelijk verklaard in de vordering.
 Van de zijde van de verdachte is tegen het vonnis van de rechtbank hoger beroep ingesteld.
 Het gerechtshof ’s-Hertogenbosch heeft op 2 november 2016 het vonnis van de rechtbank vernietigd. De verdachte is door het gerechtshof vrijgesproken van moord en ter zake van doodslag veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 (zes) jaren met aftrek van voorarrest. Het gerechtshof heeft de door de benadeelde partij ingediende vordering tot schadevergoeding toegewezen tot een bedrag van € 7.300,38, te vermeerderen met de wettelijke rente berekend vanaf 1 maart 2014 tot aan de dag der algehele voldoening en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel ex artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht. De benadeelde partij is voor het overige niet-ontvankelijk verklaard in de vordering.
 Zowel door de rechtbank als door het gerechtshof is het beroep van de verdediging op noodweer dan wel noodweerexces verworpen.
 Tegen het arrest van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch is van de zijde van de verdachte cassatieberoep ingesteld.
 De Hoge Raad heeft op 3 april 2018 het arrest van het gerechtshof vernietigd omdat het beroep op noodweer op ontoereikende gronden is verworpen. De Hoge Raad heeft vervolgens de zaak teruggewezen naar het gerechtshof ’s-Hertogenbosch, opdat de zaak op het bestaande hoger beroep opnieuw wordt berecht en afgedaan.
 De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis van de rechtbank zal bevestigen, met uitzondering van de opgelegde straf. De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 (zes) jaren met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht.
 De verdediging heeft bepleit dat de verdachte zal worden ontslagen van alle rechtsvervolging op grond van noodweer(exces) en dat de benadeelde partij
 – om die reden – niet-ontvankelijk wordt verklaard in de vordering tot schadevergoeding.
 primairhij op of omstreeks 1 maart 2014 te Middelburg opzettelijk en met voorbedachten rade, althans opzettelijk, [slachtoffer] van het leven heeft beroofd, immers heeft verdachte met dat opzet en na kalm beraad en rustig overleg, althans opzettelijk die [slachtoffer] met een mes gestoken/gesneden, ten gevolge waarvan voornoemde [slachtoffer] is overleden;
 subsidiairhij op of omstreeks 1 maart 2014 te Middelburg aan een persoon genaamd [slachtoffer] , opzettelijk zwaar lichamelijk letsel (steekwond/snijwond in de borstkas), heeft toegebracht, door opzettelijk die [slachtoffer] met een mes te steken/snijden, terwijl het feit de dood ten gevolge heeft gehad;
 meer subsidiairhij op of omstreeks 1 maart 2014 te Middelburg opzettelijk mishandelend een persoon (te weten [slachtoffer] ), met een mes heeft gestoken/gesneden, ten gevolge waarvan deze is overleden.
 Vrijspraak ten aanzien van moord
 Het hof acht de primair (impliciet primair) ten laste gelegde moord niet wettig en overtuigend bewezen. Het enkele feit dat de verdachte – omwille van zijn eigen gevoel van veiligheid – al enige tijd een mes bij zich droeg, impliceert niet dat de verdachte het vooropgezette plan had om het slachtoffer met dat mes van het leven te beroven. De verdachte zal daarom overeenkomstig de eis van de advocaat-generaal en het standpunt van de verdediging worden vrijgesproken van de ten laste gelegde moord.
 Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het primair (impliciet subsidiair) ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat:
 hij op 1 maart 2014 te Middelburg opzettelijk [slachtoffer] van het leven heeft beroofd, immers heeft verdachte opzettelijk die [slachtoffer] met een mes gestoken, ten gevolge waarvan voornoemde [slachtoffer] is overleden.
 Door met een mes vanaf een korte afstand te steken in het bovenlichaam van het slachtoffer, een plek waar zich vitale organen bevinden, heeft de verdachte willens en wetens de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer daardoor zou overlijden.
 Het primair bewezen verklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:
 Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdediging bepleit dat de verdachte een beroep op noodweer(exces) toekomt en dat de verdachte mitsdien van alle rechtsvervolging zal moeten worden ontslagen. De verdediging heeft naar voren gebracht dat bij de beoordeling van het beroep op noodweer(exces) de verklaring van de verdachte als uitgangspunt dient te worden genomen, omdat deze verklaring – gelet op de andere verklaringen, in het bijzonder de verklaringen die bij de raadsheer-commissaris zijn afgelegd – voldoende aannemelijk is. Uit het dossier blijkt dat de verdachte werd aangevallen en dat hij heeft getracht zich aan de situatie te onttrekken door weg te rennen. Eenmaal in het halletje van café [café] aangekomen, draaide de verdachte zich om en zag hij dat het slachtoffer toch weer voor hem stond. Onder de gegeven omstandigheden bestond voor de verdachte geen reëel alternatief om zich aan de aanranding te onttrekken en kon dat ook niet van de verdachte worden gevergd. De verdachte werd wederom door het slachtoffer geslagen en hierop heeft de verdachte zich met zijn mes verdedigd.
 De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte geen beroep
 op noodweer(exces) toekomt. Het slachtoffer is niet in het halletje van café [café] geweest en voor de verdachte bestond de tijd en de ruimte om het café binnen te gaan. Er is geen sprake geweest van een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding, zodat voor de verdachte de noodzaak om zich te verdedigen ontbrak.
 Bij de beantwoording van de vraag of de verdachte een geslaagd beroep op noodweer(exces) toekomt, gaat het hof uit van de navolgende feiten en omstandigheden.
 Verdachte heeft verklaard dat hij, als gevolg van jarenlange bedreigingen en beledigingen, voor zijn eigen gevoel van veiligheid een mes bij zich is gaan dragen. Ook op 1 maart 2014 had hij het mes bij zich; hij droeg het mes in de binnenzak van zijn jas.
 Verdachte liep die avond bij de Koningsbrug te Middelburg. Het latere slachtoffer, [slachtoffer] , en diens vrienden [getuige I] en [getuige II] , kwamen de verdachte tegemoet. Volgens getuige [getuige I] waren er al eerder confrontaties geweest tussen de verdachte en [slachtoffer] , welke bestonden uit schelden naar elkaar of waarbij [slachtoffer] de verdachte uitdaagde om te vechten.
 Die avond heeft zich bij de Koningsbrug een confrontatie voorgedaan tussen de verdachte en [slachtoffer] waarbij op enig moment de verdachte door [slachtoffer] is geslagen. Dit volgt niet alleen uit de verklaring van de verdachte zelf, maar ook uit de verklaring van getuige [getuige I] dat hij heeft gezien dat [slachtoffer] de verdachte met zijn vuisten tegen de borst heeft gestompt. Het hof heeft geen aanwijzingen dat de verdachte degene is geweest die op dat moment de confrontatie heeft opgezocht.
 Volgens getuige [getuige I] is de verdachte toen meteen weggerend, in de richting van eetcafé [café] . De verdachte heeft hierover verklaard dat hij [slachtoffer] koppelde aan een groep jongens die hem eerder had lastiggevallen en bedreigd en dat hij, na de confrontatie bij de Koningsbrug, is weggerend omdat hij zich op dat moment zeer bedreigd voelde. Daarbij speelde voor de verdachte ook een rol dat [slachtoffer] groter en sterker was dan de verdachte en dat bij [slachtoffer] meerdere jongeren waren waartegen verdachte niet was opgewassen.
 Uit het onderzoek volgt dat [slachtoffer] , [getuige I] en [getuige II] vervolgens, toen de verdachte wegrende, achter de verdachte zijn aan gegaan. De verdachte heeft hierover verklaard dat daarbij werd geschreeuwd: ‘Pak hem’. Getuige [getuige I] heeft bevestigd dat [slachtoffer] dit heeft geroepen.
 De verdachte heeft voorts verklaard dat hij, nadat hij de straat was overgestoken, wederom door [slachtoffer] is geslagen. Dit wordt niet bevestigd door getuige [getuige I] . [getuige I] heeft namelijk verklaard dat het stompen bij de Koningsbrug het enige contact is geweest tussen de verdachte en [slachtoffer] dat hij heeft gezien. Het hof kan echter ook niet uitsluiten dat de verdachte, voordat de confrontatie bij café [café] plaatsvond, nogmaals door [slachtoffer] is geslagen. De verdachte heeft dit vanaf de aanvang verklaard en is steeds bij die verklaring gebleven. Het hof gaat er dan ook van uit dat er een tweede confrontatie is geweest tussen de verdachte en [slachtoffer] waarbij [slachtoffer] de verdachte een klap heeft gegeven. De verdachte heeft verklaard dat de dreiging na deze tweede confrontatie met [slachtoffer] voor hem nog groter was geworden en dat hij toen naar café [café] is gerend.
 Volgens de verdachte heeft hij tijdens zijn vlucht het mes uit de binnenzak van zijn jas gepakt. Hij heeft hierover verklaard dat hij de situatie bedreigend vond, dat hij bang was en dat hij het mes heeft gepakt voor het geval het mis zou gaan. De verdachte is vervolgens, met het mes in zijn hand, het halletje van het café ingevlucht, heeft zich toen omgedraaid en zag vervolgens [slachtoffer] voor zich staan. Het hof gaat ervan uit dat [slachtoffer] niet in het halletje van het café is geweest, zoals de verdachte aanvankelijk heeft verklaard, maar bij de deuropening is blijven staan. De verdachte heeft deze mogelijkheid niet uitgesloten en getuige [getuige I] heeft verklaard dat hij zeker weet dat [slachtoffer] niet in het café is geweest.
 De verdachte heeft verklaard dat hij, toen hij [slachtoffer] voor zich zag staan, het mes in de richting heeft gehouden van [slachtoffer] . Uitgaande van de verklaring die de verdachte bij de politie heeft afgelegd, heeft hij toen tegen [slachtoffer] gezegd weg te gaan en heeft [slachtoffer] geprobeerd de verdachte te slaan. Het hof heeft geen aanleiding om aan deze verklaring van de verdachte te twijfelen, mede gelet op de omstandigheid dat de verdachte al eerder door [slachtoffer] was geslagen en [slachtoffer] achter de verdachte is aangerend.
 Op dat moment heeft de verdachte [slachtoffer] met het mes gestoken. De verdachte heeft hierover verklaard dat vanaf het moment dat hij zag dat het slachtoffer vlak voor hem stond ‘een knopje’ in hem om ging en dat hij het mes heeft gebruikt om de situatie, die hij als zeer ernstig en bedreigend ervoer, te doen beëindigen.
 Ten gevolge van de messteek is [slachtoffer] overleden.
 Het hof ziet zich voor de vraag gesteld of de verdachte heeft gehandeld uit noodweer dan wel of de verdachte een beroep op noodweerexces toekomt.
 Het hof stelt voorop dat voor een succesvol beroep op noodweer is vereist dat sprake is van een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding van – in dit geval – verdachtes lijf en dat de verdediging tegen die aanranding voldoet aan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit. Van een "ogenblikkelijke" aanranding is ook sprake bij een onmiddellijk dreigend gevaar voor een aanranding.
 Voor noodweerexces geldt in alle gevallen dat van een verontschuldigbare overschrijding van de grenzen van noodzakelijke verdediging slechts sprake kan zijn indien:
 de verdachte de hem verweten gedraging heeft verricht in een situatie waarin en op een tijdstip waarop voor hem de noodzaak bestond tot verdediging van (onder andere) zijn eigen lijf tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding, maar daarbij als onmiddellijk gevolg van een hevige door die aanranding veroorzaakte gemoedsbeweging verder gaat dan geboden was, dan wel indien
 op het tijdstip van de hem verweten gedraging de onder a bedoelde situatie weliswaar was beëindigd en de noodzaak tot verdediging er dus wel was geweest (maar niet meer bestond), doch zijn gedraging niettemin het onmiddellijk gevolg was van een hevige gemoedsbeweging die was veroorzaakt door de daaraan voorafgaande wederrechtelijke aanranding.
 Voorts stelt het hof voorop dat volgens vaste rechtspraak de omstandigheid dat de verdachte een mes bij zich droeg, op zich genomen niet in de weg hoeft te staan aan een geslaagd beroep op noodweer of noodweerexces.
 Het hof acht voor de beantwoording van de vraag of sprake is geweest van noodweer van belang dat de verdachte niet degene is geweest die op 1 maart 2014 de confrontatie heeft gezocht. Uit hetgeen het hof heeft vastgesteld blijkt namelijk dat de verdachte door [slachtoffer] is geslagen en dat de verdachte is weggerend. De verdachte heeft derhalve juist getracht zich aan een – verdere – confrontatie te onttrekken.
 De hierboven genoemde handelingen van [slachtoffer] jegens de verdachte, het – meermalen – slaan van de verdachte, het achtervolgen van de verdachte en – toen de verdachte in het café was, het proberen de verdachte te slaan, zijn aan te merken als een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding van het lijf van de verdachte.
 De volgende vraag die moet worden beantwoord betreft de vraag of de verdediging van de verdachte voldoet aan de eis van subsidiariteit, met andere woorden: was de verdediging noodzakelijk?
 Bij de beantwoording van deze vraag heeft het hof rekening gehouden met de volgende omstandigheden.
 De verdachte heeft op meerdere momenten getracht zich te onttrekken aan de aanranding door [slachtoffer] door weg te rennen. De verdachte is uiteindelijk het halletje van café [café] in gevlucht. Uit de beschrijving die de verdachte van het halletje heeft gegeven – een ruimte van ongeveer een vierkante meter – leidt het hof af dat het daarbij ging om een klein voorportaal van het café, derhalve een zeer kleine ruimte. Toen de verdachte zich in het kleine halletje van het café bevond en zich omdraaide, stond [slachtoffer] wederom vlak voor hem, op een zeer korte afstand van de verdachte.
 Nog daargelaten dat het de vraag is of de verdachte eenvoudig via de tussendeur het café had kunnen betreden en op die manier op afstand van het slachtoffer had kunnen blijven, kon, gelet op de korte afstand tussen de verdachte en [slachtoffer] , de zeer beperkte ruimte waarin de verdachte zich bevond, de onbekendheid van de verdachte met de situatie ter plaatse – verdachte heeft verklaard dat hij niet eerder in het café is geweest – en de voor de verdachte bedreigende situatie, van de verdachte op dat moment redelijkerwijs niet worden gevergd dat hij zich zou omdraaien (en daarmee met de rug naar [slachtoffer] zou komen te staan), de tussendeur zou openen en het café binnen zou gaan. Het hof is dan ook niet gebleken van een reële en redelijke mogelijkheid voor de verdachte om zich aan de bedreigende situatie te onttrekken. Daar komt bij dat eerdere pogingen van de verdachte om zich aan de aanranding te onttrekken (het wegrennen) ook geen effect hadden.
 Het hof is van oordeel dat is voldaan aan het subsidiariteitsvereiste. Onder de hierboven genoemde omstandigheden bestond voor de verdachte geen reële en redelijke mogelijkheid om zich aan de aanranding te onttrekken.
 Het hof ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of de verdediging door de verdachte, het steken met een mes, niet in onredelijke verhouding stond tot de ernst van de aanranding, anders gezegd: of het handelen van de verdachte voldoet aan de eis van proportionaliteit.
 Het hof acht hiervoor de volgende omstandigheden van belang.
 De verdachte is tweemaal geslagen door [slachtoffer] en toen de verdachte in het halletje van het café stond, heeft [slachtoffer] geprobeerd de verdachte te slaan. De verdachte heeft toen ter verdediging met een mes linksboven in de borstkas van [slachtoffer] gestoken. Het steekkanaal had een lengte van elf centimeter. Het hof is van oordeel dat deze wijze van verdedigen – het toebrengen van een diepe, potentieel dodelijke steekwond in de borstkas van het slachtoffer – niet in verhouding staat tot de ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding, die bestond uit het op verschillende momenten met de blote handen slaan door het slachtoffer, waarbij bovendien niet is gebleken dat ten gevolge daarvan bij de verdachte lichamelijk letsel is veroorzaakt. Aan de proportionaliteitseis is aldus niet voldaan. Het beroep op noodweer wordt mitsdien verworpen.
 Ten aanzien van het beroep op noodweerexces overweegt het hof als volgt.
 Nu naar het oordeel van het hof de verdachte de grenzen van de noodzakelijke verdediging heeft overschreden, dient te worden vastgesteld of die overschrijding het onmiddellijk gevolg is geweest van een hevige gemoedsbeweging die door de daaraan voorafgaande ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding was veroorzaakt.
 De verdachte werd op 1 maart 2014 geconfronteerd met fysiek geweld van de zijde van [slachtoffer] . Er waren al eerder confrontaties geweest tussen de verdachte en [slachtoffer] , waarbij [slachtoffer] de verdachte uitdaagde om te vechten.
 Nadat de verdachte voor de eerste keer door [slachtoffer] was geslagen, is hij weggerend omdat hij de situatie zeer bedreigend vond. Omdat [slachtoffer] , [getuige I] en [getuige II] achter de verdachte aan zijn gerend, [slachtoffer] heeft geroepen: ‘pak hem’ en de verdachte nogmaals door [slachtoffer] werd geslagen, kwam aan de door de verdachte genoemde, door hem als zeer bedreigend ervaren situatie geen einde. Integendeel, na de tweede confrontatie werd – blijkens de verklaring van de verdachte – de dreiging voor hem nog groter. Daarbij speelde voor de verdachte ook een rol dat [slachtoffer] groter en sterker was dan de verdachte en dat bij [slachtoffer] meerdere jongeren waren waartegen hij niet was opgewassen. Ook de vlucht van de verdachte naar café [café] resulteerde er niet in dat de aanval door [slachtoffer] eindigde.
 Gelet op het voorgaande is naar het oordeel van het hof aannemelijk geworden dat de aanval door [slachtoffer] en de achtervolging bij de verdachte een hevige gemoedsbeweging hebben teweeggebracht. Deze gemoedsbeweging bestond uit een grote mate van angst en vrees bij de verdachte dat hij in elkaar geslagen zou worden. Verdachte heeft verklaard dat de situatie anders was dan anders, nu het daadwerkelijk overging in fysiek geweld tegen hem en dat hij bang was voor ‘kopschoppen’. Tegelijkertijd lijkt het handelen van [slachtoffer] bij de verdachte een bepaalde mate van radeloosheid te hebben veroorzaakt. De verdachte heeft eerst – op verschillende momenten – tevergeefs getracht om zich aan de ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding door [slachtoffer] te onttrekken. In het halletje van het café werd de verdachte evenwel opnieuw geconfronteerd met de aanwezigheid van [slachtoffer] en met de dreiging van verder fysiek geweld. Uit de verklaring van de verdachte blijkt dat hij [slachtoffer] heeft gemaand weg te gaan maar dat [slachtoffer] desondanks probeerde de verdachte te slaan. Daardoor ging bij de verdachte ‘een knop om’, zoals hij zelf heeft verklaard, en heeft hij met het mes gestoken teneinde de aanval door [slachtoffer] te doen stoppen. Hij zag op dat moment geen andere mogelijkheid meer om zichzelf te redden.
 Gelet hierop is naar het oordeel van het hof voldoende aannemelijk geworden dat de door de aanval veroorzaakte hevige gemoedsbeweging bij de verdachte van doorslaggevend belang is geweest voor de omstandigheid dat de verdachte het slachtoffer met een mes heeft gestoken.
 Het hof overweegt hieromtrent nog het volgende. Indien – zoals in het onderhavige geval – in het verleden sprake is geweest van beledigingen en bedreigingen, is het voorstelbaar dat wraakgevoelens en/of gevoelens van boosheid jegens het (latere) slachtoffer bestaan en dat een hevige gemoedsbeweging in de kern is terug te voeren op die eerder bestaande emoties. Op basis van de inhoud van het dossier en hetgeen de verdachte daaromtrent heeft verklaard, is het hof echter gebleken dat de verdachte weliswaar boos was over de eerder tegen hem geuite beledigingen en bedreigingen, maar niet dat de op 1 maart 2014 door [slachtoffer] bij de verdachte veroorzaakte hevige gemoedsbeweging in essentie is terug te voeren op die eerder bestaande emoties.
 Het hof honoreert derhalve het beroep op noodweerexces. De verdachte is mitsdien niet strafbaar. Het hof zal de verdachte op die grond ontslaan van alle rechtsvervolging.
 De benadeelde partij heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding tot een bedrag van € 16.300,38 (een bedrag van € 7.300,38 ter zake van materiële schade en een bedrag van € 9.000,00 aan immateriële schade, bestaande uit shockschade) te vermeerderen met de wettelijke rente..
 Bij vonnis waarvan beroep heeft de rechtbank de door de benadeelde partij ingediende vordering tot schadevergoeding voor wat betreft de gevorderde materiële schade toegewezen. De benadeelde partij is voor het overige – de gevorderde immateriële schade – niet-ontvankelijk verklaard.
 Nu de verdachte ter zake van het ten laste gelegde zal worden ontslagen van alle rechtsvervolging, dient de benadeelde partij niet-ontvankelijk te worden verklaard in de vordering tot schadevergoeding.
 Verklaart zoals hiervoor overwogen niet bewezen dat de verdachte de primair (impliciet primair) ten laste gelegde moord heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.
 Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte de primair (impliciet subsidiair) ten laste gelegde doodslag heeft begaan.
 Verklaart het bewezen verklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld, verklaart de verdachte niet strafbaar en ontslaat de verdachte te dier zake van alle rechtsvervolging.
 Verklaart de benadeelde partij [benadeelde partij] niet-ontvankelijk in de vordering tot schadevergoeding en bepaalt dat de benadeelde partij de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.
 mr. R.C.A.M. Philippart en mr. Y.G.M. Baaijens- van Geloven, raadsheren,
 en op 9 september 2019 ter openbare terechtzitting uitgesproken.
 Mr. Philippart is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.
 Dossierpagina 32.
 Verklaring verdachte ter terechtzitting hoger beroep d.d. 26 augustus 2019.
 Dossierpagina 144.
 Dossierpagina 149.
 Proces-verbaal verhoor getuige [getuige I] d.d. 10 juli 2015, p. 3,4 en 6.
 Proces-verbaal verhoor getuige [getuige I] d.d. 10 juli 2015, p. 3.
 Dossierpagina 34 en 35.
 Proces-verbaal verhoor getuige [getuige I] d.d. 10 juli 2015, p. 3 en proces-verbaal verhoor getuige [getuige II] 11 mei 2016, p. 4.
 Proces-verbaal verhoor getuige [getuige I] d.d. 10 juli 2015, p. 4.
 Dossierpagina 34 en 37.
 Dossierpagina 48.
 Verklaring verdachte ter terechtzitting hoger beroep d.d. 26 augustus 2019 en dossierpagina 38.
 Proces-verbaal verhoor getuige [getuige I] d.d. 10 juli 2015, p. 5.
 Dossierpagina 34.


type: other

text:
Bortfald af udlejer krav på efterbetaling af ikke betalt leje
 afsagt onsdag den 12. februar 2020
 Sag BS-32625/2019-HJR
 Brdr. Jardorf Ejendomme I A/S
 Advodan Lyngby Advokataktieselskab
 (advokat Simon Hauch)
 I tidligere instanser er afsagt dom af Retten i Lyngby den 12. juli 2018 (BS-8261/2017) og af Østre Landsrets 4. afdeling den 15. april 2019 (BS-27279/2018).
 I pådømmelsen har deltaget fem dommere: Marianne Højgaard Pedersen, Jon Stokholm, Jens Peter Christensen, Michael Rekling og Kristian Korfits Nielsen.
 Appellanten, Brdr. Jardorf Ejendomme I A/S, har gentaget sine påstande.
 Indstævnte, Advodan Lyngby Advokataktieselskab, har påstået afvisning af an-ken, subsidiært at Brdr. Jardorf Ejendomme – ud over de 776.815,72 kr. med tillæg af renter og sagsomkostninger, som Brdr. Jardorf Ejendomme har betalt den 29. april 2019 – skal betale 45.467,02 kr. eller et mindre beløb med procesrente fra den 5. juni 2017, og mere subsidiært stadfæstelse af landsrettens dom.
 Brdr. Jardorf Ejendomme har påstået, at afvisningspåstanden ikke tages til følge.
 Brdr. Jardorf Ejendomme har til støtte for, at anken ikke afvises, anført navnlig, at retsplejelovens § 370, stk. 5, indebærer, at opfyldelse af en dom, selv hvor anke kunne udskyde betalingsfristen, ikke kan tolkes som et implicit ankeafkald. I denne sag var selskabet, uanset om der blev indgivet ansøgning til Procesbevillingsnævnet, og uanset om der måtte blive meddelt tredjeinstansbevilling, forpligtet til at opfylde landsrettens dom. Dette bestyrker, at der ikke foreligger noget udtrykkeligt ankeafkald, jf. retsplejelovens § 370, stk. 5.
 Brdr. Jardorf Ejendomme har herudover supplerende anført navnlig, at Advodan Lyngby ikke har bestridt, at advokataktieselskabet ikke har betalt den fjerde lejeforhøjelse, som udsprang af retsforliget indgået i 2011. Denne del af kravet på efterbetaling er hverken helt eller delvist forældet, jf. forældelseslovens § 5, stk. 1, nr. 3. Det er ikke korrekt, når landsretten anfører, at retsforliget ikke afgør eller har kunnet regulere, i hvilket omfang der er et krav på ikke betalt leje. Retsforliget fastsætter således med virkning for bestemte perioder det beløb, der skal efterbetales, og det er en af disse perioder, hvor opkrævning ikke er sket.
 Afbrydelse af forældelsen af samtlige krav på efterbetaling af lejeforhøjelser er sket den 5. maj 2017, hvor Advodan Lyngby foretog indbetaling af de opkrævede beløb. Ved betalingen blev fordringen – uanset forbeholdet om tilbagesøgning – honoreret med frigørende virkning, og der bestod herefter ikke længere nogen fordring. Det giver derfor ikke mening, at der fortsat skulle løbe en forældelsesfrist. Det giver heller ikke mening, at det afgørende for afbrydelsen skulle være, hvornår Advodan Lyngby, der har opfyldt fordringen, måtte vælge at foretage retslige skridt. Krav på lejeregulering med 2,5 %, som er yngre end tre år regnet fra den 1. juni 2017, er herefter ikke forældet.
 Det fastholdes, at der er krav på renter af de løbende for lidt betalte lejebeløb.
 Advodan Lyngby har til støtte for påstanden om afvisning anført navnlig, at Brdr. Jardorf Ejendomme den 29. april 2019 opfyldte landsrettens dom uden at tage forbehold for anke eller for at ansøge Procesbevillingsnævnet om tilladelse. I en sag som den foreliggende, hvor anke på grund af to-instansprincippet som udgangspunkt er udelukket og alene kan ske, hvis der meddeles tilladelse, må opfyldelse af dommen uden forbehold af nogen art betragtes som et ankeaf-kald, og anken skal derfor afvises.
 Advodan Lyngby har herudover supplerende anført navnlig, at Brdr. Jardorf Ejendomme ikke kan efteropkræve leje, der er forfaldet længere tilbage end tre år fra afbrydelsen af forældelsesfristen. Det gælder både for leje, der udspringer af det indgåede forlig, og for leje, der baserer sig på lejekontraktens bestemmelse om, at lejen årligt forhøjes med 2,5 %. Det fastholdes således, at retsforliget efter sit indhold ikke udgør et særligt retsgrundlag som omhandlet i forældelseslovens § 5, stk. 1, nr. 3.
 Der var på tidspunktet for indgivelse af stævning ikke sket afbrydelse af forældelsesfristen, hverken fra Advodan Lyngbys eller Brdr. Jardorf Ejendommes side. Den omstændighed, at Advodan Lyngby foretog betaling af efterbetalings-kravet den 5. maj 2017, ændrer ikke herpå og kan ikke anses for en disposition, der afbrød forældelsesfristen, eller for en anden form for anerkendelse af kravet. Betalingen skete under udtrykkelig protest, og det blev samtidig tilkendegivet, at ingen forældelsesfrist kunne anses for suspenderet. Landsrettens dom er på dette punkt i strid med forældelseslovens bestemmelser om fristafbrydelse, jf. forældelseslovens § 15 modsætningsvis, og § 16, stk. 1, og stk. 2, nr. 4. Fordringen består således fortsat, hvis betalingen er sket under protest og med krav om tilbagebetaling.
 Det bestrides, at Brdr. Jardorf Ejendomme har krav på renter af noget beløb. Man skal alene betale renter af fordringer, der er forfaldne til betaling, jf. rentelovens § 3, stk. 1. I denne sag er der aldrig foretaget en regulering, som kunne danne grundlag for en opkrævning. Det savner mening at kræve renter af ydelser, man faktisk ikke har opkrævet, og det ville i øvrigt være urimeligt, hvis man kunne. Subsidiært skal der betales renter efter rentelovens § 3, stk. 3, og mere subsidiært fra et senere tidspunkt end efter § 3, stk. 1, jf. § 3, stk. 5. Advodan Lyngby har betalt det, som Brdr. Jardorf Ejendomme løbende har opkrævet, og betaling er sket til tiden.
 Brdr. Jardorf Ejendommes rentekrav er under alle omstændigheder som ud-gangspunkt omfattet af en 3-årig forældelsesfrist.
 Forældelsesfristen blev først afbrudt ved fremsættelse af anbringendet om krav på renter som kompensation. Anbringendet blev fremsat den 20. november 2017 i Brdr. Jardorf Ejendommes svarskrift for byretten. Forældelsesfristen for rentekravet blev dermed først afbrudt denne dato, jf. forældelseslovens § 16, stk. 2, nr. 3. Subsidiært blev forældelsesfristen afbrudt ved Advodan Lyngbys indgivelse af stævning den 10. oktober 2017, jf. forældelseslovens § 16, stk. 2, nr. 4. Landsrettens dom bør derfor ændres på dette punkt, således at der ikke modregnes noget rentekrav i Brdr. Jardorf Ejendommes favør ved opgørelse af Advodan Lyngbys tilbagebetalingskrav.
 Hovedspørgsmålet i sagen er, i hvilket omfang udlejer Brdr. Jardorf Ejen-domme I A/S’ krav på efterbetaling af ikke betalt leje er bortfaldet ved forældelse eller passivitet. Det er i den forbindelse et spørgsmål, hvilken betydning det har, at Advodan Lyngby Advokataktieselskab den 5. maj 2017 betalte efterbetalingskravet under protest. Derudover er der spørgsmål om rente, og om anken til Højesteret skal afvises.
 Efter retsplejelovens § 370, stk. 5, kan en part give afkald på anke, når dommen er afsagt. Afkaldet skal være udtrykkeligt. Da Brdr. Jardorf Ejendomme opfyldte landsrettens dom, gav selskabet ikke et udtrykkeligt ankeafkald. Påstanden fra Advodan Lyngby om afvisning af anken tages herefter ikke til følge.
 Brdr. Jardorf Ejendommes efterbetalingskrav angår manglende betaling af lejeforhøjelse i henhold til et retsforlig og manglende betaling af lejeforhøjelse med 2,5 % årligt i henhold til lejekontraktens reguleringsbestemmelse. Den manglende betaling af lejeforhøjelse i henhold til retsforliget vedrører den aftalte fjerde rate, som Advodan Lyngby skulle betale i 2012 og de følgende år.
 Højesteret finder, at forliget, der må betragtes som et tillæg til lejekontrakten, ikke udgør et særligt retsgrundlag som omhandlet i forældelseslovens § 5, stk. 1, nr. 3, for Brdr. Jardorf Ejendommes krav på betaling af lejeforhøjelsen for 1. januar 2012 og frem. Højesteret tiltræder herefter, at den del af Brdr. Jardorf Ejendommes efterbetalingskrav, der vedrører forskellen mellem den faktisk be-talte leje og den lejeforhøjelse, som skulle betales efter den fjerde rate i forliget, ikke er undergivet 10 års forældelse.
 Alle dele af Brdr. Jardorf Ejendommes krav på efterbetaling af leje er således omfattet af den almindelige 3-årige forældelsesfrist i forældelseslovens § 3, stk. 1.
 Af de grunde, der er anført af landsretten, tiltræder Højesteret, at den del af Brdr. Jardorf Ejendommes efterbetalingskrav, der vedrører lejebetalinger, som ligger mere end tre år forud for opfyldelsen af kravet den 5. maj 2017, er forældet.
 Af de grunde, som landsretten har anført, tiltræder Højesteret, at den del af Brdr. Jardorf Ejendommes efterbetalingskrav, som støttes på lejekontraktens klausul om en årlig regulering på 2,5 %, og som ikke er forældet, er fortabt ved passivitet.
 Højesteret tiltræder, at Brdr. Jardorf Ejendommes krav på efterbetaling af leje i henhold til lejemålets retsgrundlag er omfattet af rentelovens § 3, stk. 1. Højesteret finder, at der ikke er grundlag for at bringe reglen i rentelovens § 3, stk. 3, i anvendelse, og der er ikke hjemmel til i medfør af rentelovens § 3, stk. 5, at bestemme, at rente skal betales fra et senere tidspunkt end efter § 3, stk. 1, jf. herved § 3, stk. 5, 2. pkt. Brdr. Jardorf Ejendommes krav på efterbetaling af den ikke forældede forhøjelse af lejen i henhold til retsforliget skal derfor forrentes fra forfaldsdatoen for de enkelte lejebetalinger, i det omfang der ikke er indtrådt særskilt forældelse af rentekravet.
 Højesteret lægger som ubestridt til grund, at Brdr. Jardorf Ejendommes krav om rente af efterbetaling af leje først blev fremsat i selskabets svarskrift af 20. november 2017 for byretten. Forældelsen af selskabets rentekrav blev dermed afbrudt denne dato, jf. forældelseslovens § 16, stk. 2, nr. 3. Som følge heraf har Brdr. Jardorf Ejendomme ikke krav på forrentning af den del af sit efterbetalingskrav, der vedrører lejebetalinger i henhold til retsforliget, som ligger mere end tre år forud for den 20. november 2017. Rentekravet kan herefter på det fo-religgende grundlag opgøres til i alt 19.582 kr.
 Da Brdr. Jardorf Ejendomme alene har et rentekrav på 19.582 kr., som skal fra-drages i Advodan Lyngbys tilbagebetalingskrav, tager Højesteret advokataktieselskabets subsidære påstand til følge med 1.515 kr. med procesrente fra den 5. juni 2017.
 Landsrettens dom stadfæstes med den ændring, at Brdr. Jardorf Ejendomme I A/S til Advodan Lyngby Advokataktieselskab skal betale yderligere 1.515 kr. med procesrente fra den 5. juni 2017, og at beløbet på 692.730,52 kr. forrentes fra den 5. juni 2017.
 I sagsomkostninger for Højesteret skal Brdr. Jardorf Ejendomme I A/S betale 50.000 kr. til Advodan Lyngby Advokataktieselskab.
 Hvad er et varemærke? Et varemærke er et forretningskendetegn, der skal opfylde betingelserne i varemærkeloven ...»
 Ophavsret Ophavsret er populært sagt en beskyttelse af et kunsværk. Den, som frembringer et litterært ...»
 Designret Et design er i henhold til designloven et produkts eller en del af et produkts udseende, som ...»


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
18.10.2003 PT Jornal Oficial da União Europeia C 251/11
 DESPACHO DO TRIBUNAL DE PRIMEIRA INSTÂNCIA Europeias (agente: S. Rating), que tem por objecto um pedido
 de anulação da decisão do consultor-auditor, de 16 de Agosto de
 de 9 de Julho de 2003 2001, que recusou à recorrente o acesso a determinados docu-
 mentos relativos ao termo do processo COMP/E-1/37.919 —
 No processo T-219/01, Commerzbank AG contra comissões bancárias na conversão das moedas na zona euro
 Comissão das Comunidades Europeias (1) proposto contra outros bancos, o Tribunal de Primeira Instância
 (Quinta Secção) composto por: R. García- Valdecasas, presidente e
 (Recurso de anulação — Pedido de acesso aos documentos — P. Lindh, J. D. Cooke, juízes; secretário: H. Jung, proferiu, em 9 de
 Decisão do consultor-auditor — Admissibilidade) Julho de 2003, um despacho cuja parte decisória é a seguinte:
 (2003/C 251/21)
 (Língua do processo: alemão) 1) É negado provimento ao recurso.
 2) A recorrente suportará as próprias despesas e as despesas
 No processo T-219/01, Commerzbank AG, estabelecido em efectuadas pela recorrida.
 Frankfurt am Main (Alemanha), representado por H. Satzky e
 B. M. Maassen, advogados, contra Comissão das Comunidades
 Europeias (agente: S. Rating), que tem por objecto a anulação
 da decisão do consultor-auditor de 17 de Agosto de 2001 (1) JO C 3 de 5.1.02.
 que recusa conceder à recorrente o acesso a determinados
 documentos sobre o encerramento do processo
 COMP/E-1/37.919 — comissões bancárias pelo câmbio de
 divisas da zona euro, intentado contra outros bancos, o
 Tribunal (Quinta Secção), composto por R. García-Valdecasas,
 presidente, e P. Lindh e J. D. Cooke, juízes; secretário: H. Jung,
 proferiu, em 9 de Julho de 2003, um despacho cuja parte DESPACHO DO PRESIDENTE TRIBUNAL DE PRIMEIRA
 decisória é a seguinte: INSTÂNCIA
 de 5 de Agosto de 2003
 1) O recurso é julgado inadmissível. no processo T-158/03 R, Industria Químicas del Vallés, SA
 contra Comissão das Comunidades Europeias
 2) A recorrente suportará as suas próprias despesas e as despesas (Processo de medidas provisórias — Pedido de suspensão da
 efectuadas pela recorrida, incluindo as atinentes ao processo de execução — Fumus boni juris — Ponderação de interesses)
 medidas provisórias no processo T-219/01 R.
 (2003/C 251/23)
 (1) JO C 369 de 22.12.01. (Língua do processo: espanhol)
 No processo T-158/03 R, Industria Químicas del Vallés, SA,
 com sede em Barcelona (Espanha), representada por
 C. Fernández Vicién, P. González-Espejo e J. Sabater Marotias,
 advogados, contra Comissão das Comunidades Europeias
 (agentes: B. Doherty e S. Pardo Quintillán), que tem por
 DESPACHO DO TRIBUNAL DE PRIMEIRA INSTÂNCIA objecto um pedido de suspensão da execução da decisão
 2003/308/CE da Comissão, de 2 de Maio de 2003, relativa à
 de 9 de Julho de 2003 não inclusão da substância activa metalaxil no anexo I da
 Directiva 91/414/CEE do Conselho e à revogação das
 no processo T-250/01, Dresdner Bank AG contra autorizações dos produtos fitofarmacêuticos que a contenham
 Comissão das Comunidades Europeias (1) (JO L 113, p. 8), o presidente do Tribunal de Primeira Instância
 proferiu, em 5 de Agosto de 2003, um despacho cuja parte
 (Recurso de anulação — Pedido de acesso aos documentos — decisória é a seguinte:
 Decisão do consultor-auditor — Admissibilidade)
 (2003/C 251/22) 1) O pedido de medidas provisórias é indeferido.
 (Língua do processo: alemão)
 2) Reserva-se para final a decisão quanto às despesas.
 No processo T-250/01, Dresdner Bank AG, com sede em
 Frankfurt am Main (Alemanha), representada pelos advogados
 W. Bosch e M. Hirsch, contra a Comissão das Comunidades


type: contracts

text:
27.11.2014
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 L 342/35
 EEE JUNGTINIO KOMITETO SPRENDIMAS
 Nr. 129/2014
 2014 m. birželio 27 d.
 kuriuo iš dalies keičiamas EEE susitarimo IX priedas (Finansinės paslaugos)
 EEE JUNGTINIS KOMITETAS,
 atsižvelgdamas į Europos ekonominės erdvės susitarimą (toliau – EEE susitarimas), ypač į jo 98 straipsnį,
 kadangi:
 (1)
 į EEE susitarimą turi būti įtrauktas 2013 m. balandžio 30 d. Komisijos deleguotasis reglamentas (ES) Nr. 759/2013, kuriuo iš dalies keičiamos Reglamento (EB) Nr. 809/2004 nuostatos dėl konvertuojamiesiems ir keičiamiesiems skolos vertybiniams popieriams taikomų informacijos atskleidimo reikalavimų (1);
 (2)
 todėl EEE susitarimo IX priedas turėtų būti atitinkamai iš dalies pakeistas,
 PRIĖMĖ ŠĮ SPRENDIMĄ:
 1 straipsnis
 EEE susitarimo IX priedo 29ba punktas (Komisijos reglamentas (EB) Nr. 809/2004) papildomas šia įtrauka:
 „—
 32013 R 0759: 2013 m. balandžio 30 d. Komisijos deleguotasis reglamentas (ES) Nr. 759/2013 (OL L 213, 2013 8 8, p. 1).“
 2 straipsnis
 Europos Sąjungos oficialiojo leidinio EEE priede skelbtinas Reglamento (ES) Nr. 759/2013 tekstas islandų ir norvegų kalbomis yra autentiškas.
 3 straipsnis
 Šis sprendimas įsigalioja 2014 m. birželio 28 d., jei pateikti visi pranešimai pagal EEE susitarimo 103 straipsnio 1 dalį (2).
 4 straipsnis
 Šis sprendimas skelbiamas Europos Sąjungos oficialiojo leidinio EEE skyriuje ir EEE priede.
 Priimta Briuselyje 2014 m. birželio 27 d.
 EEE jungtinio komiteto vardu
 Pirmininkas
 Gianluca GRIPPA
 (1) OL L 213, 2013 8 8, p. 1.
 (2) Konstitucinių reikalavimų nenurodyta.


text:
 Fógra dlíthiúil tábhachtach
 |
 12008M/PRO/31
 Leagan comhdhlúite den Chonradh ar an Aontas Eorpach - PRÓTACAIL - Prótacal (Uimh. 31) maidir le hallmhairiú isteach san Aontas Eorpach ar tháirgí peitriliam arna scagadh in Aintillí na hÍsiltíre
 Official Journal 115 , 09/05/2008 P. 0315 - 0317
 PRÓTACAL (Uimh. 31)MAIDIR LE hALLMHAIRIÚ ISTEACH SAN AONTAS EORPACH AR THÁIRGÍ PEITRILIAM ARNA SCAGADH IN AINTILLÍ NA hÍSILTÍRETÁ NA hARDPHÁIRTITHE CONARTHACHA,ÓS MIAN LEO cruinneas a bheith ag baint leis na socruithe trádála is infheidhme maidir le hallmhairiú isteach san Aontas Eorpach ar tháirgí peitriliam arna scagadh in Aintillí na hÍsiltíre,TAR ÉIS COMHAONTÚ ar na forálacha seo a leanas, a chuirfear i gceangal leis an gConradh ar an Aontas Eorpach agus leis an gConradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh:Airteagal 1Baineann an Prótacal seo leis na táirgí peitriliam faoi cheannteidil 27.10, 27.11, 27.12, ex 27.13 (pairifín, céireacha peitriliam nó scealla agus iarmhair phairifíneacha) agus 27.14 in ainmníocht na Bruiséile a allmhairítear lena gcur in úsáid sna Ballstáit.Airteagal 2Gabhann na Ballstáit orthu féin go dtabharfar do tháirgí peitriliam arna scagadh in Aintillí na hÍsiltíre na buntáistí taraife a thig dá gcomhlachú leis an Aontas, faoi na coinníollacha dá bhforáiltear sa Phrótacal seo. Beidh feidhm leis na forálacha sin, cibé rialacha i dtaobh tionscnamh earraí a chuireann na Ballstáit chun feidhme.Airteagal 31. Nuair a shonróidh an Coimisiún, ar iarratas ó Bhallstát nó uaidh féin, go bhfuil an t-allmhairiú isteach san Aontas ar tháirgí peitriliam arna scagadh in Aintillí na hÍsiltíre, faoin socrú dá bhforáiltear in Airteagal 2 thuas, ag tarraingt deacraí iarbhír ar mhargadh Ballstáit nó Ballstát cinnfidh sé go ndéanfaidh na Ballstáit lena mbaineann na dleachtanna custaim is inchurtha ar na hallmhairí sin a thabhairt isteach, a mhéadú nó a atabhairt isteach, a mhéid is gá agus don tréimhse is gá chun freagairt don chor sin. Ní fhéadfaidh rátaí na ndleachtanna custaim a thabharfar isteach, a mhéadófar nó a atabharfar isteach amhlaidh bheith níos mó ná rátaí na ndleachtanna custaim is infheidhme i leith tríú tíortha i gcás na dtáirgí céanna.2. Féadfar na forálacha atá leagtha síos sa mhír roimhe seo a chur chun feidhme i ngach cás nuair a shroichfidh a n-allmhaireofar isteach san Aontas de tháirgí peitriliam arna scagadh in Aintillí na hÍsiltíre dhá mhilliún tonna méadrach sa bhliain.3. Cuirfear i bhfios don Chomhairle na cinntí a ghlac an Coimisiún de bhua na míreanna roimhe seo, lena n-áirítear na cinntí a bhéarfadh go ndiúltófaí don iarratas ó Bhallstát. Féadfaidh an Chomhairle gníomhú ina leith ar iarratas ó gach Bhallstát agus féadfaidh sí i gcónaí iad a leasú nó iad a chúlghairm.Airteagal 41. Má mheasann Ballstát go bhfuil allmhairiú táirgí peitriliam arna scagadh in Aintillí na hÍsiltíre, go díreach nó trasna Ballstáit eile, faoin socrú dá bhforáiltear in Airteagal 2 thuas, ag tarraingt deacraí iarbhír ar a mhargadh agus gur gá gníomhú láithreach chun freagairt dóibh, féadfaidh sé a chinneadh uaidh féin ar dhleachtanna custaim a chur ar na hallmhairí sin nach mbeidh a rátaí níos mó ná rátaí na ndleachtanna custaim is infheidhme i leith tríú tíortha i gcás na dtáirgí céanna. Cuirfidh sé an cinneadh sin i bhfios don Choimisiún agus cinnfidh an Coimisiún laistigh de thréimse míosa cé acu a fhéadfar cloí leis na bearta a ghlac an Stát nó a dhlífear iad a leasú nó a chealú. Bainfidh forálacha Airteagal 3(3) le cinneadh sin an Choimisiúin.2. I gcás a n-allmhaireofar de tháirgí peitriliam arna scagadh in Aintillí na hÍsiltíre, go díreach nó trasna Ballstáit eile faoin socrú dá bhforáiltear in Airteagal 2 thuas, isteach i mBallstát amháin nó níos mó den Aontas Eorpach a dhul, i rith bliana féilire, thar na tonnáistí a thaispeántar in Iarscríbhinn a ghabhann leis an bPrótacal seo, measfar na bearta a bheadh le glacadh de bhun mhír 1 ag an mBallstát nó ag na Ballstáit sin don bhliain reatha a bheith ina mbearta bailí. Déanfaidh an Coimisiún, ar a bheith deimhin de gur sroicheadh na tonnáistí socraithe, na bearta a glacadh a thabhairt dá aire. Sa chás sin, ní chuirfidh na Ballstáit eile aon iarratas faoi bhráid na Comhairle.Airteagal 5Má chinneann an tAontas ar shrianta cainníochtúla a chur chun feidhme ar allmhairiú táirgí peitriliam ó gach áit, féadfar na srianta sin a chur i bhfeidhm chomh maith ar allmhairiú na dtáirgí sin ó Aintillí na hÍsiltíre. I gcás den sórt sin déanfar cóir fhabhrach i gcomparáid le tríú tíortha a áirithiú d'Aintillí na hÍsiltíre.Airteagal 61. Déanfaidh an Chomhairle, ag gníomhú di d'aon toil tar éis dul i gcomhairle le Parlaimint na hEorpa agus leis an gCoimisiún, na forálacha atá leagtha síos in Airteagail 2 go 5 a leasú, ar chomhshainiú tionscnaimh a ghlacadh i gcás na dtáirgí peitriliam ó thríú tíortha agus ó tíortha comhlachaithe nó ar chinntí a ghlacadh faoi chuimsiú comhbheartais tráchtála do na táirgí atá i gceist nó ar chomhbheartas fuinnimh a bhunú.2. Ach, nuair a dhéanfar leasú amhlaidh, dlífear i ngach cás buntáistí coibhéiseacha a choinneáil ar bun i leith Aintillí na hÍsiltíre i bhfoirm iomchuí agus le haghaidh cainníocht nach lú ná dhá mhilliún go leith tonna méadrach de tháirgí peitriliam.3. Féadfar oibleagáidí an Aontais maidir leis na buntáistí coibhéiseacha atá luaite i mír 2 den Airteagal seo a chionroinnt, más gá sin, idir na tíortha, agus na tonnáistí a thaispeántar san Iarscríbhinn a ghabhann leis an bPrótacal seo á gcur san áireamh.Airteagal 7Chun an Prótacal seo a chomhalladh, beidh de chúram ar an gCoimisiún faire a choimeád ar a mbeidh á n-allmhairiú isteach sna Ballstáit de tháirgí peitriliam arna scagadh in Aintillí na hÍsiltíre. Déanfaidh na Ballstáit gach faisnéis fhóinteach ina leith sin a chur in iúl don Choimisiún, a áiritheoidh go dtabharfar leathantas di, ar na modhanna riaracháin a mholann sé.--------------------------------------------------


text:
 Avviż Legali Importanti
 |
 22004A0205(01)
 Official Journal L 032 , 05/02/2004 P. 0012 - 0014
 Protokoll addizzjonalili jistabbilixxi l-arranġamenti għall-kummerċ ta' ċertu ħut u prodotti tal-ħut tal-Ftehim Ewropew li jistabbilixxi assoċċjazzjoni bejn il-Komunitajiet Ewropej u l-Istati Membri tagħhom, min-naħa l-waħda, u r-Rumanija, min-naħa l-oħraIL-KOMUNITÀ EWROPEA,minn hawn il-quddiem referuta bħala "il-Komunità",min-naħa l-waħda,uR-RUMANIJA,min-naħa l-oħra,Billi:(1) Il-Ftehim Ewropew li jistabbilixxi assoċċjazzjoni bejn il-Komunitajiet Ewropej u l-Istati Membri tagħhom, min-naħa l-waħda, u r-Rumanija, min-naħa l-oħra, minn hawn il-quddiem imsejjaħ "il-Ftehim Ewropew", kien iffirmat fi Brussel fl-1 ta' Frar 1993 u daħal fis-seħħ fl-1 ta' Frar 1995.(2) Il-Kapitolu III tal-Ftehim Ewropew jipprovdi għal negozjati sabiex jikkonkludu konċessjonijiet reċiproki tat-tariffa fis-settur tas-sajd.(3) Għal dan l-effett, in-negozjati tekniċi ibbażati fl-Artikolu 24 tal-Ftehim Ewropew kienu twettqu u ġew konklużi b'suċċess bejn il-Komunità u r-Rumanija sabiex jaqblu dwar il-konċessjonijiet reċiproki tat-tariffa fis-settur tas-sajd.(4) Il-konċessjonijiet innegozjati fis-settur tas-sajd jimmodifikaw il-konċessjonijiet bilaterali mogħtija permezz tal-Ftehim, li għandhom, għalhekk, ikunu emendati permezz ta' Protokoll li jaġġusta l-aspetti tal-kummerċ tal-Ftehim Ewropew.(5) Il-Komunità u r-Rumanija jaqblu wkoll dwar l-implementazzjoni tal-konċessjonijiet tat-tariffi kif innegozjati malli jkun possibli fuq bażi gradwali, wara li jkun iddeċidew li japplikaw konċessjonijiet mifthiema tat-tariffi bil-għan li jistabbilixxu kummerċ kompletament liberalizzat fil-ħut u l-prodotti tal-ħut,FTIEHMU KIF ĠEJ:Artikolu 1Id-dazji doganali applikati rispettivament mill-Komunià u mir-Rumanija għall-ħut u l-prodotti tal-ħut kif definiti fl-Artikolu 1 tar-Regolament tal-Kunsill (KE) Nru 104/2000 [1], li joriġinaw fir-Rumanija jew fil-Komunità, bl-eċċezzjoni tal-prodotti msemmija fl-Artikolu 2 ta' dan il-Protokoll, għandhom ikunu progressivament imnaqqsa skond it-tabella taż-żmien kif ġej:(a) mid-data tad-dħul fis-seħħ ta' dan il-Protokoll, għal 75 % tad-dazji doganali bażiċi;(b) mill-1 ta' Jannar 2005, għal 50 % tad-dazji doganali bażiċi;(ċ) mill-1 ta' Jannar 2006, għal 25 % tad-dazji doganali bażiċi;(d) mill-1 ta' Jannar 2007, għal 0 % tad-dazji doganali bażiċi.Id-dazji doganali bażiċi li dwarhom it-tnaqqis suċċessivi referuti f'dan l-Artikolu għandhom ikunu applikati, għandhom ikunu id-dazji MFM applikabbli fil-waqt tad-dħul fis-seħħ ta' dan il-Protokoll.Xi ftehim dwar l-applikazzjoni preċedenti għal kummerċ sħiħ ħieles fil-hut u l-prodotti tal-ħut, bl-eċċezzjoni ta' dawk imsemmnija fl-Artikolu 2, għandu jkun implementat, jekk reċiprokament mifthiem, bi qbil ma l-Artikolu 6 ta' dan il-Protokoll.Artikolu 2Id-dazji doganali applikati mill-Komunità u mir-Rumanija għall-prodotti li joriġinaw fir-Rumanija u fil-Komunità rispettivament, li jidħlu taħt il-kodoċi NM [2]03019300, 03021110, 03021120, 03021180, 03022300, 03026180, 03026911, 03026955, 03032110, 03032120, 03032180, 03033300, 03037180, 03037911, 03037965, 03041015, 03041017, 03041019, 03042015, 03042017, 03042019, 03054945, 03055950, 03056300, 03056990, 160412, 160413, 16041511, 16041519, 16041600 għandhom ikunu progresivament imnaqqsa skond it-tabella ta' żmien kif ġej:(a) mill-1 ta' Jannar 2007, għal 75 % tad-dazji doganali bażiċi;(b) mill-1 ta' Jannar 2008, għal 50 % tad-dazji doganali bażiċi;(ċ) mill-1 ta' Jannar 2009, għal 25 % tad-dazji doganali bażiċi;(d) mill-1 ta' Jannar 2010, għal 0 % tad-dazji doganali bażiċi.Id-dazji doganali bażiċi li dwarhom it-tnaqqis suċċessivi referuti f'dan l-Artikolu għandhom ikunu applikati, għandhom ikunu id-dazji MFM applikabbli fil-waqt tad-dħul fis-seħħ ta' dan il-Protokoll.Artikolu 3It-tnaqqis referut fl-Artikoli 1 u 2 għandu jkun ikkalkolat bl-użu tal-prinċipji matematiċi komuni billi jkun meqjus li:(a) il-figuri kollha li jkollhom anqas minn 50 (inklużi) wara il-punt deċimali, għandhom ikunu mqarrba l-isfel lejn l-eqreb numru sħiħ;(b) il-figuri kollha li jkollhom aktar minn 50 wara il-punt deċimali, għandhom ikunu mqarrba 'l fuq lejn l-eqreb numru sħiħ;(ċ) it-tariffi kollha taħt it-2 % għandhom awtomatikament ikunu stabbiliti fi 0 %.Artikolu 4Dan il-Protokoll għandu jifforma parti integrali mall-Ftehim Ewropew.Artikolu 5Dan il-Protokoll għandu jidħol fis-seħħ fl-ewwel jum tax-xahar li jsegwi d-data li fiha il-Partijiet ikunu innotifikaw lill-xulxin bit-twettieq tal-proċeduri interni għall-aċċettazzjoni.Artikolu 6Dan il-Protokoll jista jkun emendat b'deċiżjoni tal-Kunsill ta' l-Assoċċjazzjoni.Hecho en Bruselas, el quince de enero de dos mil cuatro.Udfærdiget i Bruxelles den femtende januar to tusind og fire.Geschehen zu Brüssel am fünfzehnten Januar zweitausendundvier.Έγινε στις Βρυξέλλες, στις δεκαπέντε Ιανουαρίου δύο χιλιάδες τέσσερα.Done at Brussels on the fifteenth day of January in the year two thousand and four.Fait à Bruxelles, le quinze janvier deux mille quatre.Fatto a Bruxelles, addì quindici gennaio duemilaquattro.Gedaan te Brussel, de vijftiende januari tweeduizendvier.Feito em Bruxelas, em quinze de Janeiro de dois mil e quatro.Tehty Brysselissä viidentenätoista päivänä tammikuuta vuonna kaksituhattaneljä.Som skedde i Bryssel den femtonde januari tjugohundrafyra.Încheiat la Bruxelles, în ziua de cincisprezece ianuarie, anul două mii patru.Por la Comunidad EuropeaPå Det Europæiske Fællesskabs vegneFür die Europäiche GemeinschaftΓια την Ευρωπαϊκή ΚοινότηταFor the European CommunityPour la Communauté européennePer la Comunità europeaVoor de Europese GemeenschapPela Comunidade EuropeiaEuroopan yhteisön puolestaPå Europeiska gemenskapens vägnarPentru Comunitatea europeană+++++ TIFF +++++Por RumaniaPå Rumæniens vegneFür RumänienΓια τη ΡουμανίαFor RomaniaPour la RoumaniePer la RomaniaVoor RoemeniëPela RoméniaRomanian puolestaPå Rumäniens vägnarPentru România+++++ TIFF +++++[1] ĠU L 17, tal-21.1.2000, p. 22.[2] Kif definit fir-Regolament tal-Kummissjoni (EC) Nru 1832/2002 ta' l-1 ta' Awissu 2002, li jemenda l-Anness I tar-Regolament tal-Kunsill (KEE) Nru 2658/87 dwar in-nomenklatura tat-tariffi u ta' l-istatistika u dwar it-Tariffa Komuni Doganali (ĠU L 290, tat-28.10.2002, p. 1).--------------------------------------------------


text:
 9.2.2008
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 37/17
 Žaloba podaná 30. novembra 2007 – Komisia Európskych spoločenstiev/Talianska republika
 (Vec C-540/07)
 (2008/C 37/24)
 Jazyk konania: taliančina
 Účastníci konania
 Žalobkyňa: Komisia Európskych spoločenstiev (v zastúpení: R. Lyal a A. Aresu, splnomocnení zástupcovia)
 Žalovaná: Talianska republika
 Návrhy žalobkyne
 —
 určiť, že Talianska republika si tým, že zachovala účinnosť daňového režimu, ktorý je nákladnejší pre dividendy distribuované spoločnostiam usadeným v iných členských štátoch a v štátoch ktoré uzavreli Dohovor o Európskom hospodárskom priestore v porovnaní s režimom uplatniteľným na domáce dividendy, nesplnila povinnosti, ktoré jej vyplývajú z článkov 56 ES a 40 Dohovoru o Európskom hospodárskom priestore, a to vzhľadom na slobodný pohyb kapitálu medzi členskými štátmi a štátmi, ktoré uzavreli predmetný Dohovor, ako aj povinnosti, ktoré jej vyplývajú z článku 31 uvedeného Dohovoru a to vzhľadom na slobodu usadenia sa medzi štátmi, ktoré uzavreli takýto Dohovor,
 —
 zaviazať Taliansku republiku na náhradu trov konania.
 Žalobné dôvody a hlavné tvrdenia
 Európska Komisia sa odvoláva na predmetnú účinnú taliansku právnu úpravu, ako aj na predpisy, ktoré majú zmluvný charakter ktoré upravujú distribúciu dividend spoločnostiam, ktoré nie sú talianske (t. j. dividendy na vývoz) s tým, že z daňového hľadiska zjavne nevýhodnejšie zaobchádza s týmito dividendami ako v prípade distribúcie dividend talianskym spoločnostiam (t. j. domáce dividendy).
 Po druhé podľa Európskej komisie takáto právna úprava – bez ohľadu na to že je v procese reformy, ktorú uskutočňuje talianska vláda – sa javí v rozpore so zásadou slobodného pohybu kapitálu, keďže má negatívny účinok na zisky a na investičné rozhodnutia spoločníkov, ktorí nie sú rezidentmi, talianskej spoločnosti, čím sťažuje pre tieto talianske spoločnosti získavanie kapitálu v zahraničí. Preto treba skonštatovať očividné porušenie článku 56 ES, ktorý zakazuje akékoľvek obmedzenie slobodného pohybu kapitálu medzi členskými štátmi a článku 40 Dohovoru o Európskom hospodárskom priestore (Dohovor o EHP) ktorý zakotvuje obdobne tú istú slobodu medzi štátmi, ktoré uzavreli Dohovor.
 Okrem toho podľa názoru Európskej komisie takáto právna úprava by mohla byť tiež v rozpore s právom usadiť sa, ktoré zakotvuje článok 31 Dohovoru EHP, keďže by mohla byť uplatniteľná tiež na kontrolnú účasť nad talianskymi spoločnosťami, ktorú vykonávajú spoločnosti usadené v štátoch, ktoré uzavreli ten istý Dohovor, účasť na ktoré sa neuplatňuje daňový režim harmonizovaný smernicou Spoločenstva 90/435/EHS (1).
 V priebehu konania o nesplnení povinnosti Európska komisia mala možnosť skúmať tvrdenia uvedené Talianskou republikou na svoju obranu preto, aby odôvodnila predmetnú právnu úpravu, pričom sa Komisia domnievala, že nemôže sa ňou dosiahnuť cieľ. Talianska vláda však oznámila svoj úmysel reformovať uvedenú právnu úpravu preto, aby bola v súlade s právom Spoločenstva: len nedávno podaná žaloba by mohla urýchliť takúto reformu.
 (1) Ú. v. ES L 225, s. 6; Mim. vyd. 09/001 s. 147.


jurisdiction: US

text:
 254 Md. 207 (1969)
 254 A.2d 172
 THE RIGGS NATIONAL BANK, ET AL.
 v.
 WELSH, ET AL.
 [No. 273, September Term, 1968.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided June 11, 1969.
 Motion for rehearing filed June 19, 1969.
 Denied July 8, 1969.
 The cause was argued before HAMMOND, C.J., and MARBURY, BARNES, McWILLIAMS, SINGLEY and SMITH, JJ.
 Warren K. Kaplan, with whom were Leonard S. Melrod and Ralph F. Berlow on the brief for appellants, Larsson and Lopez & Santos Concrete Contractors, Inc.
 Submitted on brief by Cary M. Euwer for appellant Riggs National Bank.
 Carlyle J. Lancaster, with whom was T. Hammond Welsh, Jr., on the brief for appellees Welsh and Lancaster, substituted trustees.
 Robert J. Elliott, with whom were George E. Monk, Hogan & Hartson, Cary M. Euwer, Robert Y. Clagett *209 and Taylor, Euwer & Clagett on the brief for appellee Riggs National Bank.
 Submitted on brief by Joseph Sitnick and Joseph B. Calandriello for appellee George Raab.
 Denied July 8, 1969. (Per Curiam filed, see p. 217, infra).
 SMITH, J., delivered the opinion of the Court.
 T. Hammond Welsh, Jr., and Carlyle J. Lancaster (Trustees) are the substituted trustees under a deed of trust from James C. Conley & Co., Inc. (Conley) to the Riggs National Bank (Riggs). Conley was building an apartment complex known as "Barnaby Run Apartments, Section 3". The deed of trust covered the land where the complex was being built. Default occurred. The trustees foreclosed. An audit was stated. Exceptions were filed to the audit by appellants Magnus Larsson (Larsson) and Lopez & Santos Concrete Contractors, Inc. (Lopez) each of whom claimed a mechanics' lien having priority over the deed of trust.
 Larsson and Lopez attack the action of the chancellor in overruling their exceptions to the auditor's report. We shall sustain the chancellor's ruling on this subject.
 Riggs filed a petition alleging that the amount of interest which had accrued from the date when the audit would have been ratified in ordinary course on February 5, 1968, to the date when the report was ratified on March 27, 1968, was $2715.57, and praying that it might be allowed this sum, the trustees having disbursed the amount audited to Riggs immediately after ratification of the audit. The chancellor denied the petition from which denial Riggs appealed. We shall reverse this action of the chancellor.
 MECHANICS' LIENS
 At the time of the execution of the deed of trust to Riggs, Conley and Riggs entered into a building loan agreement. The deed of trust was dated December 5, 1966, and recorded December 6, 1966. There is no contention that work began prior to recordation of the deed of trust. Larsson claimed a lien for labor and materials between December 20, 1966, and April 19, 1967. Lopez *210 claimed a lien for labor and materials between December 12, 1966, and July 9, 1967.
 The first advance made by Riggs under the building loan agreement was in the amount of $38,442.00 on December 29, 1966. Subsequent advances were made on January 26, February 15, March 13, April 3 and May 1, 1967. The total of these six advances was $266,679.16.
 By the terms of the deed of trust Conley was obliged to pay interest from the date of the deed of trust "on the 1st day of January, 1967, and on the 1st day of each succeeding month up to and including January 1, 1968 * * *". It is conceded that no interest was paid, although the chancellor said in his opinion:
 "First of all, we think the point regarding interest  we are not sure that it would have been too important, but it was certainly emphasized by the exceptants  didn't seem to hold too much water. They hoped to get a sum of $2200, from some evidence, and then they put on Mr. Conley as their own witness and Mr. Conley says he had a check there for $371 for interest to Riggs. That was their own witness and it was contrary to their theory of the case."
 Paragraph 15 of the building loan agreement provided in pertinent part:
 "In any of the following events, all obligations on the part of Lender to make the Loan or to make any further advances shall, if Lender so elects, cease and terminate, and the Loan shall become due and payable at the option of Lender or holder of the Note * * *.
 * * *
 "g. If the makers of the Note and Mortgage shall fail to comply with any of the covenants therein contained.
 * * *
 "m. If Borrowers fail to keep, observe or perform any of the provisions or agreements *211 contained in this Agreement or in the Note or Mortgage."
 Prior to making each advance, Riggs obtained a title report showing no recorded liens on subject property other than that of Riggs. Advances were made on the certification of a mutually acceptable individual who made physical inspections of the job site and detailed reports in writing to Riggs of the progress of the work prior to each advance.
 Paragraph six of the building loan agreement provided as follows:
 "Borrowers covenant that they will receive all advances hereunder as a trust fund to be applied first for the purpose of paying for the cost of the Project before using any part of the total of the same for any other purpose, but nothing herein shall impose upon Lender any obligation to see to the proper application of such advances by Borrowers."
 The undisputed facts of this case are that funds paid by Riggs to Conley were not paid by Conley on the cost of building the apartment complex. James C. Conley, President of Conley, was called as a witness by Larsson and Lopez at the hearing on the exceptions to the audit. He testified that officials of Riggs did not know that he was paying Section 2 bills out of the sums drawn on Section 3 until approximately forty-five days after the job had been shut down. Negotiations went on to get the job going again. Then, as he put it, "I sat with Mr. Griffin one day and cleaned my soul; I told him that I had spent the money out of Section 3 funds for Section 2."
 This testimony was corroborated by officials of Riggs. Moreover, Mr. Conley unequivocably testified that Messrs. Larsson and Lopez insisted that payments he made with money obtained from Riggs on Section 3 be applied to his prior indebtedness to Larsson and Lopez on Section 2, thereby creating a part of the diversion of funds.
 In the one instance in which Riggs received a complaint of non-payment from a supplier prior to the making *212 of the loan advance of May 1, 1967, an official of the bank conferred with that individual and Mr. Conley prior to the making of the advance. Mr. Conley advised Riggs that there were sufficient funds in the requisition to pay the supplier and the supplier was advised as to the date on which payment was made and that if he were not paid he was to call Riggs. The supplier had no recorded lien as of that time.
 After the advance of May 1, 1967, Riggs determined that there had been a diversion of funds and made no further advances.
 Larsson and Lopez rely on Code (1968 Repl. Vol.) Art. 63, § 23 and the decision of this Court in Frank M. Ewing Co. v. Krafft Co., 222 Md. 21, 158 A.2d 654 (1960). With reference to mechanics' liens § 23 of Art. 63 states:
 "Every such debt shall be a lien until after the expiration of six months after the work has been finished or the materials furnished, although no claim has been filed therefor, but no longer, unless a claim shall be filed at or before the expiration of that period."
 In Ewing, supra, this Court held that a voluntary advance by a senior lienor with actual knowledge of intervening liens ranks behind those intervening liens.
 Larsson and Lopez argue that their claims for work done and materials furnished are liens under § 23, that Riggs knew that they had furnished labor and materials, that as a consequence Riggs was on notice of their liens, that Riggs was not obliged to make any advances after January 1 because interest was not paid, and, therefore, on the strength of the holding in Ewing, the liens of Larsson and Lopez are superior to the lien of Riggs' deed of trust as to all advances made subsequent to January 1.
 In short, the position of Larsson and Lopez seems to be that although they received a very substantial part of the funds which Riggs advanced under the deed of trust knowing full well that these funds were intended to be for the bills incurred on the project the deed of trust covered, which funds were applied to other bills at the express *213 insistence of Larsson and Lopez, Larsson and Lopez should, in effect, be entitled to cause Riggs to advance the funds yet a second time to the detriment of Riggs and to the benefit of Larsson and Lopez.
 In Lamar, Trustee v. Nylen, 240 Md. 740, 215 A.2d 806 (1966) this Court discussed Ewing, supra, and added:
 "We know of no authority and have been referred to none for the proposition that a construction loan lienor, absent fraud or bad faith, may not make advances permitted by his loan instruments when there are no other liens outstanding without losing his lien to creditors of the builder who may eventually become lienors, yet this is what we are asked to hold. We see no basis for so holding even if we were judicially inclined to do so." Id. at 742. (emphasis added)
 In the view we take of this case we are not obliged to determine the applicability of Ewing, supra. 28 Am.Jur.2d Estoppel and Waiver § 59 states:
 "Estoppel is frequently based upon the acceptance and retention, by one having knowledge or notice of the facts, of benefits from a transaction, contract, instrument, regulation, or statute which he might have rejected or contested. This doctrine is obviously a branch of the rule against assuming inconsistent positions, and it has been said that such cases are referable, when no fraud either actual or constructive is involved, to the principles of election or ratification, rather than to those of equitable estoppel. The result produced, however, is clearly the same, and the distinction is not usually made. Such estoppel operates to prevent the party thus benefited from questioning the validity and effectiveness of the matter or transaction insofar as it imposes a liability or restriction upon him, or, in other words, it precludes *214 one who accepts the benefits from repudiating the accompanying or resulting obligation. And the principle of estoppel by the acceptance of benefits may operate to prevent a party from profiting by his own wrong."
 and in § 68 we find:
 "Generally speaking, a party will not be permitted to maintain inconsistent positions or to take a position in regard to a matter which is directly contrary to, or inconsistent with, one previously assumed by him, at least where he had, or was chargeable with, full knowledge of the facts, and another will be prejudiced by his action. This principle operates to preclude one who prevents a thing from being done from availing himself of the nonperformance which he has himself occasioned. Similarly, it operates to prevent a person from taking advantage of his own wrong. It has also been held to prevent one who has been wronged in a transaction from subsequently impeaching it after having recognized it as valid."
 These general statements found support in Maryland as recently as 1968. In Mascaro v. Snelling and Snelling, 250 Md. 215, 243 A.2d 1 (1968) Judge Singley said for this Court:
 "* * * [A]s was said in Holly Hill Citrus Growers' Assn. v. Holly Hill Fruit Products, Inc., 75 F.2d 13, 17 (5th Cir.1935):
 `There is a kind of evidential estoppel which, though it may not amount to a complete estoppel in pais, is raised when persons who have spoken or acted one way under one set of circumstances, and with one objective in mind, undertake under other circumstances and when their objective has changed, to testimonially *215 give a different color to what they formerly said and did.'
 "We think that principle applies here. Drossner is estopped from challenging the validity of a licensing system which he used to his own advantage when he obtained the Towson and Glen Burnie franchises, and from attempting to impose upon Mascaro limitations with respect to access to communications media which he did not assert against Towson and Glen Burnie. To permit him to do so would be to sanction the weaving of the very web of broader exclusivity which he failed to achieve by contract." Id. at 235.
 Riggs advanced funds for payment of builders' claims arising on the project covered by the deed of trust executed for its benefit. Larsson and Lopez received a part of those funds, but they insisted upon diversion of the funds from their intended purpose by crediting those funds on other obligations of Conley. The lien claims of Larsson and Lopez would not exist had no such diversion taken place. Accordingly, we hold Larsson and Lopez are foreclosed by their own acts from asserting that their lien claims, which would not have existed without the diversion, are entitled to priority over the lien of Riggs.
 CLAIM FOR INTEREST
 The sole question here is whether Riggs should be allowed interest from the date when the auditor's report would have been ratified on February 5, 1968, to the date when it was ratified on March 27, 1968, where the delay was caused by exceptors to the audit whose exceptions were overruled.
 In Aurora Fed. Sav. & Loan Assoc., 223 Md. 135, 162 A.2d 739 (1960) this Court had before it the question of the allowance of interest in a mortgage foreclosure in Anne Arundel County. That county was not one of the counties covered by the provisions of then Code (1957) Art. 66, § 8 by which, in the cases of sales of real estate *216 under the jurisdiction of certain circuit courts, where the sales proceeds are subject to the payment of a mortgage on such real estate, interest provided in the mortgage is held to be payable for a period of sixty days following the date of sale or until the audit of such sale be ratified, whichever shall first occur. Judge (later Chief Judge) Prescott there said for this Court:
 "Contracts for the payment of interest are construed by the same rules of construction as are applied to contracts generally. 30 Am. Jur., Interest, § 5. The agreement between the parties in this case is clear and unambiguous. It calls for the payment of interest by the mortgagor from the date of the mortgage `until the whole of said principal sum and interest shall be paid.' It is universally recognized that a mortgagee in this jurisdiction is not actually paid his claim upon the date of the sale of the mortgaged premises. The sale must be reported to, and ratified by, the court; and the auditor must prepare his account, which must, likewise, be ratified before the proceeds of sale may be safely distributed. With this practice so generally known and almost invariably followed, it seems to us that it would place a strained and somewhat tortured construction upon the mortgagors' and mortgagee's agreement to hold that the interest was, implicitly, stopped upon the date of the foreclosure sale. In Maryland, since early days, the tendency of the Court has been to treat interest as just compensation due. (citing authorities) We think the agreement called for the payment by the mortgagors of interest on the principal amount of the mortgage claim, plus simple interest at the rate named in the mortgage until the auditor's report, if promptly made, could be ratified; and, as the subsequent delay has been caused by no fault of the mortgagee, *217 it should be allowed interest at the rate named in the mortgage until the new auditor's account, promptly stated, can be ratified." Id. at 140-41.
 In this case the deed of trust foreclosed provides that interest shall be paid at the rate of six and one-half percentum per annum "until paid in full".
 On the strength of the opinion in Aurora, supra, interest should be allowed in this case to the date of ratification of the audit.
 Order overruling exceptions of Larsson and Lopez to the auditor's account affirmed; costs of that appeal to be paid by the appellants.
 Order denying interest to the Riggs National Bank on its deed of trust to the date of ratification of audit on March 27, 1968, reversed; costs to be paid from the fund.
 PER CURIAM:
 Larsson and Lopez have moved for reconsideration or reargument. They call our attention to certain figures said to appear in the transcript which they say show that if credit were given for all funds diverted by Larsson and Lopez the Larsson and Lopez liens would still remain unpaid.
 Maryland Rule 828 provides in pertinent part:
 "a. Appellant to Print.
 The appellant shall cause to be printed * * * extracts from the record which shall include the parts thereof provided for by section b of this Rule arranged in the order in which the same appear in the record.
 "b. Contents.
 1. What to Be Included.
 *218 The printed extract shall contain such parts of the record as may reasonably be necessary for the determination of the questions presented by the appeal, and shall include:
 * * *
 (b) So much of the evidence, pleadings or other parts of the record as is material to any question the determination of which depends upon the sufficiency of the evidence, pleadings or other matter contained in the record to sustain any action, ruling, order or judgment of the lower court."
 The record extract filed by Larsson and Lopez contains six printed pages of testimony. Riggs in its appendix pursuant to Rule 828 e printed 13 additional pages of testimony and five pages of the record relative to argument and the court's decision. The matter to which Larsson and Lopez make reference in their motion for reargument does not appear in either the record extract or appendix. In other words, from the record extract and the appendix it is impossible to determine the precise amount of the diversion.
 In Platt v. Wilson, 191 Md. 371, 62 A.2d 191 (1948) Judge (later Chief Judge) Henderson said for this Court:
 "We have indicated in several recent cases that this court will not undertake to pass upon testimony contained in the transcript, but not printed in an appendix to the brief, as contemplated by rule 39 of this court, so as to be available to each member of the court." (citing cases) Id. at 373.
 More recently in State Roads Comm. v. Sharper, 231 Md. 411, 190 A.2d 647 (1963) Judge Marbury said for this Court:
 "Maryland Rule 828 b 1 specifies that the printed extract shall contain such parts of the record reasonably necessary for the determination *219 of questions presented on appeal. It is noted that this section is a mandatory requirement." (emphasis in original) Id. at 413.
 Assuming that the record reflects that which Larsson and Lopez say it reflects, our decision would not be different. See Lamar, Trustee v. Nylen, 240 Md. 740, 215 A.2d 806 (1966) appearing in the original opinion. Relative to "quasi" or "inchoate" liens see Universal v. Congressional, 246 Md. 380, 228 A.2d 463 (1967) and U.S. v. Pioneer American Insurance Company, 374 U.S. 84, 83 S. Ct. 1651, 10 L. Ed. 2d 770 (1963). As to the Larsson and Lopez contention that Conley was in default for nonpayment of interest from December, 1966, to May, 1967, see Rupp, Trustee v. Johnston Co., 226 Md. 181, 172 A.2d 875 (1961). That case involved a contest between the holder of a construction deed of trust and the holder of a conditional sales contract. Judge (later Chief Judge) Henderson said for the Court:
 "The argument is that the deed of trust was in default, almost from the start, in the payment of interest. This was a trivial amount and under the deed of trust did not constitute an automatic default. The Bank and the trustees were clearly authorized to waive a provision that was for the benefit of the lender and not for the benefit of unsecured creditors." Id. at 189-90.
 Also see Blaustein v. Aiello, 231 Md. 375, 378, 190 A.2d 639 (1963) in which there was a specific holding where there had been a voluntary advance under a construction first deed of trust that constructive notice by the recording of a second deed of trust was not sufficient to bring the case within the scope of Frank M. Ewing Co. v. Krafft Co., 222 Md. 21.
 We reaffirm our position that Larsson and Lopez are foreclosed by their own acts from asserting that their lien claims are entitled to priority over the lien of Riggs.
 Motion denied.