text:
 30.4.2011
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 111/9
 REGULAMENTUL DE PUNERE ÎN APLICARE (UE) NR. 422/2011 AL COMISIEI
 din 29 aprilie 2011
 de stabilire a taxelor la import în sectorul cerealelor aplicabile de la 1 mai 2011
 COMISIA EUROPEANĂ,
 având în vedere Tratatul privind funcționarea Uniunii Europene,
 având în vedere Regulamentul (CE) nr. 1234/2007 al Consiliului din 22 octombrie 2007 de instituire a unei organizări comune a piețelor agricole și privind dispoziții specifice referitoare la anumite produse agricole (Regulamentul unic OCP) (1),
 având în vedere Regulamentul (UE) nr. 642/2010 al Comisiei din 20 iulie 2010 de stabilirea a normelor de aplicare a Regulamentului (CE) nr. 1234/2007 al Consiliului în ceea ce privește drepturile de import în sectorul cerealelor (2), în special articolul 2 alineatul (1),
 întrucât:
 (1)
 Articolul 136 alineatul (1) din Regulamentul (CE) nr. 1234/2007 prevede că taxa la import pentru produsele care se încadrează la codurile NC 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (grâu comun de calitate superioară), 1002, ex 1005, cu excepția hibrizilor pentru sămânță și ex 1007, cu excepția hibrizilor destinați însămânțării, este egală cu prețul de intervenție valabil pentru aceste produse la data importării, majorat cu 55 %, din care se deduce prețul la import CIF aplicabil lotului în cauză. Cu toate acestea, taxa respectivă nu poate depăși nivelul taxelor din Tariful Vamal Comun.
 (2)
 Articolul 136 alineatul (2) din Regulamentul (CE) nr. 1234/2007 prevede că, pentru calcularea taxei la import menționate la alineatul (1) din articolul de mai sus, se stabilesc periodic, pentru produsele în cauză, prețuri CIF reprezentative la import.
 (3)
 În temeiul articolului 2 alineatul (2) din Regulamentul (UE) nr. 642/2010, prețul care trebuie utilizat pentru calcularea taxei la import pentru produsele care se încadrează la codurile NC 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (grâu comun de calitate superioară), 1002 00, 1005 10 90, 1005 90 00 și 1007 00 90 este prețul CIF reprezentativ la import, stabilit zilnic în conformitate cu metoda prevăzută la articolul 5 din regulamentul menționat anterior.
 (4)
 Este necesar să se stabilească taxele la import pentru perioada începând cu 1 mai 2011, aplicabile până la stabilirea și intrarea în vigoare a unei noi taxe,
 ADOPTĂ PREZENTUL REGULAMENT:
 Articolul 1
 Începând de la 1 mai 2011, taxele la import în sectorul cerealelor menționate la articolul 136 alineatul (1) din Regulamentul (CE) nr. 1234/2007 sunt stabilite în anexa I la prezentul regulament, pe baza elementelor menționate în anexa II.
 Articolul 2
 Prezentul regulament intră în vigoare la 1 mai 2011.
 Prezentul regulament este obligatoriu în toate elementele sale și se aplică direct în toate statele membre.
 Adoptat la Bruxelles, 29 aprilie 2011.
 Pentru Comisie, pentru președinte
 José Manuel SILVA RODRÍGUEZ
 Director general pentru agricultură și dezvoltare rurală
 (1) JO L 299, 16.11.2007, p. 1.
 (2) JO L 187, 21.7.2010, p. 5.
 ANEXA I
 Taxe la import pentru produsele menționate la articolul 136 alineatul (1) din Regulamentul (CE) nr. 1234/2007 aplicabile de la 1 mai 2011
 Cod NC
 Descrierea mărfurilor
 Taxa la import (1)
 (în EUR/t)
 1001 10 00
 GRÂU dur de calitate superioară
 0,00
 de calitate medie
 0,00
 de calitate inferioară
 0,00
 1001 90 91
 GRÂU comun, pentru sămânță
 0,00
 ex 1001 90 99
 GRÂU comun de calitate superioară, altul decât pentru sămânță
 0,00
 1002 00 00
 SECARĂ
 0,00
 1005 10 90
 PORUMB pentru sămânță, altul decât hibrid
 0,00
 1005 90 00
 PORUMB, altul decât pentru sămânță (2)
 0,00
 1007 00 90
 SORG cu boabe, altul decât hibrid, destinat însămânțării
 0,00
 (1) Pentru mărfurile care intră în Uniune prin Oceanul Atlantic sau prin Canalul de Suez, importatorul poate beneficia, în aplicarea articolului 2 alineatul (4) din Regulamentul (UE) nr. 642/2010 al Comisiei, de o reducere a taxelor, în valoare de:
 —
 3 EUR/t, dacă portul de descărcare a mărfurilor se află la Marea Mediterană sau la Marea Neagră,
 —
 2 EUR/t, dacă portul de descărcare se află în Danemarca, Estonia, Irlanda, Letonia, Lituania, Polonia, Finlanda, Suedia, Regatul Unit sau pe coasta atlantică a Peninsulei Iberice.
 (2) Importatorul poate beneficia de o reducere forfetară de 24 EUR/t atunci când sunt îndeplinite condițiile stabilite la articolul 3 din Regulamentul (UE) nr. 642/2010 al Comisiei.
 ANEXA II
 Elemente pentru calcularea taxelor prevăzute în anexa I
 15.4.2011-28.4.2011
 1.
 Valori medii pentru perioada de referință menționată la articolul 2 alineatul (2) din Regulamentul (UE) nr. 642/2010:
 (EUR/t)
 Grâu comun (1)
 Porumb
 Grâu dur de calitate superioară
 Grâu dur de calitate medie (2)
 Grâu dur de calitate inferioară (3)
 Orz
 Bursa
 Minnéapolis
 Chicago
 —
 —
 —
 —
 Cotația
 251,20
 203,16
 —
 —
 —
 —
 Prețul FOB USA
 —
 —
 245,25
 235,25
 215,25
 166,16
 Primă pentru Golf
 —
 15,22
 —
 —
 —
 —
 Primă pentru Marile Lacuri
 72,40
 —
 —
 —
 —
 —
 2.
 Valori medii pentru perioada de referință menționată la articolul 2 alineatul (2) din Regulamentul (UE) nr. 642/2010:
 Taxă de navlu: Golful Mexic–Rotterdam:
 16,72 EUR/t
 Taxă de navlu: Marile Lacuri–Rotterdam:
 48,90 EUR/t
 (1) Primă pozitivă încorporată de 14 EUR/t [articolul 5 alineatul (3) din Regulamentul (UE) nr. 642/2010].
 (2) Primă negativă de 10 EUR/t [articolul 5 alineatul (3) din Regulamentul (UE) nr. 642/2010].
 (3) Primă negativă de 30 EUR/t [articolul 5 alineatul (3) din Regulamentul (UE) nr. 642/2010].


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 31981R3536
 Verordening (EEG) nr. 3536/81 van de Raad van 3 december 1981 betreffende de opening, de verdeling en de wijze van beheer van een communautair tariefcontingent voor likeurwijn van post ex 22.05 C van het gemeenschappelijk douanetarief, van oorsprong uit Cyprus (1982)
 Publicatieblad Nr. L 360 van 15/12/1981 blz. 0005 - 0008
 ++++VERORDENING ( EEG ) NR . 3536/81 VAN DE RAAD VAN 3 DECEMBER 1981 BETREFFENDE DE OPENING , DE VERDELING EN DE WIJZE VAN BEHEER VAN EEN COMMUNAUTAIR TARIEFCONTINGENT VOOR LIKEURWIJN VAN POST EX 22.05 C VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK DOUANETARIEF , VAN OORSPRONG UIT CYPRUS ( 1982 ) DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN , GELET OP HET VERDRAG TOT OPRICHTING VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP , INZONDERHEID OP ARTIKEL 113 , GEZIEN HET VOORSTEL VAN DE COMMISSIE , OVERWEGENDE DAT IN ARTIKEL 1 VAN HET PROTOCOL INZAKE DE IN 1981 TOE TE PASSEN REGELING IN HET KADER VAN HET DOOR DE ASSOCIATIERAAD OP 24 NOVEMBER 1980 GENOMEN BESLUIT AANGAANDE HET PROCES VAN OVERGANG NAAR DE TWEEDE ETAPPE VAN DE ASSOCIATIEOVEREENKOMST TUSSEN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP EN DE REPUBLIEK CYPRUS ( 1 ) , AANGEVULD DOOR HET PROTOCOL BIJ DE OVEREENKOMST WAARBIJ EEN ASSOCIATIE TOT STAND WORDT GEBRACHT TUSSEN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP EN DE REPUBLIEK CYPRUS , IN VERBAND MET DE TOETREDING VAN DE HELLEENSE REPUBLIEK TOT DE GEMEENSCHAP ( 2 ) , HIERNA " AANPASSINGSPROTOCOL " GENOEMD , ENERZIJDS VOORGESCHREVEN WORDT DAT DE BEPALINGEN VAN HET COMPLEMENTAIR PROTOCOL BIJ DE OVEREENKOMST WAARBIJ EEN ASSOCIATIE TOT STAND WORDT GEBRACHT TUSSEN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP EN DE REPUBLIEK CYPRUS ( 3 ) , VAN TOEPASSING ZIJN VOOR HET JAAR 1981 EN ANDERZIJDS DAT DE OVEREENKOMSTSLUITENDE PARTIJEN BEGIN 1981 ONDERHANDELINGEN INLEIDEN TEN EINDE DE IN 1982 EN 1983 GELDENDE REGELING VAN HET HANDELSVERKEER VAST TE STELLEN ; OVERWEGENDE DAT HET , IN AFWACHTING VAN DE VASTSTELLING VAN EEN DERGELIJKE REGELING , GEWENST VOORKOMT , VOORLOPIG VOOR 1982 DE REGELING VAN HET HANDELSVERKEER DIE IN 1981 VAN TOEPASSING IS TE VERLENGEN ; OVERWEGENDE DAT HET BOVENGENOEMDE COMPLEMENTAIR PROTOCOL VOORZIET IN DE OPENING VAN EEN JAARLIJKS COMMUNAUTAIR TARIEFCONTINGENT VAN 250 000 HECTOLITER LIKEURWIJN , VAN OORSPRONG UIT CYPRUS , VAN POST EX 22.05 C VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK DOUANETARIEF , TEGEN EEN INVOERRECHT DAT GELIJK IS AAN 30 % VAN HET RECHT VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK DOUANETARIEF ; DAT HET DIENSTIG IS DIT TARIEFCONTINGENT TE OPENEN VOOR HET TIJDVAK VAN 1 JANUARI TOT EN MET 31 DECEMBER 1982 ; OVERWEGENDE DAT IN HET KADER VAN DIT COMMUNAUTAIRE TARIEFCONTINGENT UITSLUITEND MAG WORDEN INGEVOERD OP VOORWAARDE DAT DEZE WIJNEN IN HET IN VERORDENING ( EEG ) NR . 2115/76 ( 4 ) BEDOELDE DOCUMENT V.I.1 WORDEN OMSCHREVEN ALS " LIKEURWIJNEN " ; OVERWEGENDE DAT VOOR DE BETROKKEN WIJNEN DE REFERENTIEPRIJZEN FRANCO GRENS IN ACHT GENOMEN MOETEN WORDEN ; DAT DEZE WIJNEN ALLEEN VOOR DIT TARIEFCONTINGENT IN AANMERKING KUNNEN KOMEN ONDER DE VOORWAARDE DAT ARTIKEL 18 VAN VERORDENING ( EEG ) NR . 337/79 ( 5 ) , LAATSTELIJK GEWIJZIGD BIJ VERORDENING ( EEG ) NR . 3456/80 ( 6 ) WORDT NAGELEEFD ; OVERWEGENDE DAT MET NAME DIENT TE WORDEN GEWAARBORGD DAT ALLE IMPORTEURS VAN DE GEMEENSCHAP TE ALLEN TIJDE EN IN GELIJKE MATE GEBRUIK KUNNEN MAKEN VAN DE DOOR HET BEDOELDE CONTINGENT GEBODEN MOGELIJKHEDEN EN DAT DE DAARAAN VERBONDEN RECHTEN IN ALLE LID-STATEN ZONDER ONDERBREKING WORDEN TOEGEPAST OP ALLE INVOER VAN DE BETROKKEN PRODUKTEN TOT OP HET TIJDSTIP WAAROP HET CONTINGENT GEHEEL IS UITGEPUT ; DAT EEN REGELING VOOR HET BEHEER VAN HET COMMUNAUTAIRE TARIEFCONTINGENT , GEBASEERD OP EEN VERDELING OVER DE LID-STATEN , IN OVEREENSTEMMING LIJKT TE ZIJN MET HET COMMUNAUTAIRE KARAKTER VAN DIT CONTINGENT IN HET LICHT VAN DE HIERBOVEN UITEENGEZETTE BEGINSELEN ; DAT DIE VERDELING , OM ZO GOED MOGELIJK DE WERKELIJKE ONTWIKKELING OP DE MARKT VAN DE BEDOELDE PRODUKTEN WEER TE GEVEN , MOET GESCHIEDEN NAAR VERHOUDING VAN DE BEHOEFTEN VAN DE LID-STATEN , BEREKEND ENERZIJDS OP GROND VAN DE STATISTISCHE GEGEVENS BETREFFENDE DE INVOER VAN DE BETROKKEN PRODUKTEN UIT CYPRUS OVER EEN REPRESENTATIEVE REFERENTIEPERIODE , EN ANDERZIJDS OP GROND VAN DE ECONOMISCHE VOORUITZICHTEN VOOR DE BETROKKEN CONTINGENTSPERIODE ; OVERWEGENDE DAT EVENWEL IN HET ONDERHAVIGE GEVAL ZOWEL COMMUNAUTAIRE ALS NATIONALE STATISTISCHE GEGEVENS VAN DE BETROKKEN WIJNEN ONTBREKEN , EN DAT GEEN ENKELE DEUGDELIJKE PROGNOSE BETREFFENDE DE INVOER KAN WORDEN GEMAAKT ; DAT HET ONDER DEZE OMSTANDIGHEDEN WENSELIJK LIJKT HET CONTINGENT ZODANIG IN AANVANKELIJKE QUOTA TE VERDELEN DAT REKENING WORDT GEHOUDEN MET DE AFNAMEMOGELIJKHEDEN VOOR DE GENOEMDE WIJNEN OP DE MARKTEN VAN DE VERSCHILLENDE LID-STATEN ; OVERWEGENDE DAT HET , TEN EINDE REKENING TE HOUDEN MET DE ONTWIKKELING VAN DE INVOER VAN DE BETROKKEN PRODUKTEN IN DE VERSCHILLENDE LID-STATEN , DIENSTIG IS HET CONTINGENT IN TWEE GEDEELTEN TE SPLITSEN , WAARVAN HET EERSTE GEDEELTE OVER DE LID-STATEN WORDT VERDEELD , TERWIJL HET TWEEDE GEDEELTE EEN RESERVE VORMT TER VOORZIENING IN DE VERDERE BEHOEFTEN VAN DE LID-STATEN DIE HUN AANVANKELIJKE QUOTUM HEBBEN OPGEBRUIKT ; DAT HET , TEN EINDE AAN DE IMPORTEURS VAN ELKE LID-STAAT ENIGE ZEKERHEID TE VERSCHAFFEN DIENSTIG IS HET EERSTE GEDEELTE VAN HET COMMUNAUTAIRE CONTINGENT VAST TE STELLEN OP EEN NIVEAU DAT IN HET ONDERHAVIGE GEVAL ONGEVEER 85 % VAN HET VOLUME VAN HET CONTINGENT ZOU KUNNEN BEDRAGEN ; OVERWEGENDE DAT DE AANVANKELIJKE QUOTA VAN DE LID-STATEN MEER OF MINDER SPOEDIG KUNNEN ZIJN OPGEBRUIKT ; DAT HET , TEN EINDE DAARMEE REKENING TE HOUDEN EN ELKE ONDERBREKING TE VOORKOMEN , VAN BELANG IS DAT IEDERE LID-STAAT DIE ZIJN AANVANKELIJKE QUOTUM NAGENOEG GEHEEL HEEFT OPGEBRUIKT , OVERGAAT TOT OPNEMING VAN EEN EXTRA QUOTUM UIT DE RESERVE ; DAT DERGELIJKE OPNEMINGEN DOOR ELKE LID-STAAT MOETEN WORDEN VERRICHT WANNEER ELK VAN ZIJN EXTRA QUOTA VRIJWEL GEHEEL IS AANGEWEND , EN WEL ZO VAAK ALS DE RESERVE DIT TOELAAT ; DAT DE AANVANKELIJKE EN DE EXTRA QUOTA MOETEN GELDEN TOT AAN HET EINDE VAN DE CONTINGENTSPERIODE ; DAT DEZE WIJZE VAN BEHEER EEN NAUWE SAMENWERKING VEREIST TUSSEN DE LID-STATEN EN DE COMMISSIE , DIE MET NAME DE BENUTTINGSGRAAD VAN HET CONTINGENT MOET KUNNEN VOLGEN EN DE LID-STATEN DAAROVER MOET KUNNEN INLICHTEN ; OVERWEGENDE DAT HET NOODZAKELIJK IS DAT EEN LID-STAAT DIE OP EEN BEPAALD TIJDSTIP VAN DE GELDIGHEIDSDUUR VAN HET CONTINGENT EEN AANZIENLIJK OVERSCHOT HEEFT , DAARVAN EEN AANMERKELIJK PERCENTAGE TERUGSTORT IN DE RESERVE , TEN EINDE TE VOORKOMEN DAT IN EEN LID-STAAT EEN GEDEELTE VAN HET COMMUNAUTAIRE TARIEFCONTINGENT ONBENUT BLIJFT , TERWIJL ANDERE LID-STATEN ER GEBRUIK VAN ZOUDEN KUNNEN MAKEN ; OVERWEGENDE DAT , AANGEZIEN HET KONINKRIJK BELGIE , HET KONINKRIJK DER NEDERLANDEN EN HET GROOTHERTOGDOM LUXEMBURG VERENIGD ZIJN IN EN VERTEGENWOORDIGD WORDEN DOOR DE BENELUX ECONOMISCHE UNIE , ELKE HANDELING MET BETREKKING TOT HET BEHEER VAN DE AAN DE GENOEMDE ECONOMISCHE UNIE TOEGEWEZEN QUOTA KAN WORDEN VERRICHT DOOR EEN VAN HAAR LEDEN , HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD : ARTIKEL 1 1 . VAN 1 JANUARI TOT EN MET 31 DECEMBER 1982 WORDEN DE RECHTEN VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK DOUANETARIEF VOOR DE HIERNA OMSCHREVEN PRODUKTEN , VAN OORSPRONG UIT CYPRUS , GESCHORST TOT DE HIERONDER AANGEGEVEN NIVEAUS , IN HET KADER VAN EEN COMMUNAUTAIR TARIEFCONTINGENT VAN 250 000 HECTOLITER . NR . VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK DOUANETARIEF*OMSCHRIJVING*RECHTEN* 22.05*WIJN VAN VERSE DRUIVEN ; DRUIVEMOST , WAARVAN DE GISTING DOOR TOEVOEGEN VAN ALCOHOL IS GESTUIT ( MISTELLA DAARONDER BEGREPEN ) : ** *C . ANDERE : ** *II . MET EEN EFFECTIEF ALCOHOL-VOLUMEGEHALTE VAN MEER DAN 13 % VOL , DOCH NIET MEER DAN 15 % VOL , IN VERPAKKINGEN INHOUDENDE : ** *EX A ) TWEE LITER OF MINDER : ** * - LIKEURWIJN MET EEN EFFECTIEF ALCOHOL-VOLUMEGEHALTE VAN 15 % VOL*5,0 ECU/HL* *EX B ) MEER DAN TWEE LITER : ** * - LIKEURWIJN MET EEN EFFECTIEF ALCOHOL-VOLUMEGEHALTE VAN 15 % VOL*3,9 ECU/HL* *III . MET EEN EFFECTIEF ALCOHOL-VOLUMEGEHALTE VAN MEER DAN 15 % VOL , DOCH NIET MEER DAN 18 % VOL , IN VERPAKKINGEN INHOUDENDE : ** *A ) TWEE LITER OF MINDER : ** *EX 2 . ANDERE : ** * - LIKEURWIJN*6,1 ECU/HL* *B ) MEER DAN TWEE LITER : ** *EX 3 . ANDERE : ** * - LIKEURWIJN*5,0 ECU/HL* NR . VAN HET GEMEENSCHAPPELIJK DOUANETARIEF*OMSCHRIJVING*RECHTEN* 22.05 ( VERVOLG ) *C IV . MET EEN EFFECTIEF ALCOHOL-VOLUMEGEHALTE VAN MEER DAN 18 % VOL , DOCH NIET MEER DAN 22 % VOL , IN VERPAKKINGEN INHOUDENDE : ** *A ) TWEE LITER OF MINDER : ** *EX 2 . ANDERE : ** * - LIKEURWIJN*6,9 ECU/HL* *B ) MEER DAN TWEE LITER : ** *EX 3 . ANDERE : ** * - LIKEURWIJN*6,9 ECU/HL* BINNEN DE GRENZEN VAN DIT TARIEFCONTINGENT PAST GRIEKENLAND INVOERRECHTEN TOE DIE BEREKEND WORDEN OVEREENKOMSTIG DE BEPALINGEN TER ZAKE IN DE TOETREDINGSAKTE VAN 1979 EN HET AANPASSINGSPROTOCOL . 2 . INVOER VAN DEZE WIJNEN IN HET KADER VAN HET TARIEFCONTINGENT WORDT AFHANKELIJK GESTELD VAN DE VOORWAARDE DAT DEZE WIJNEN IN HET IN VERORDENING ( EEG ) NR . 2115/76 BEDOELDE DOCUMENT V.I.1 WORDEN OMSCHREVEN ALS " LIKEURWIJNEN " . 3 . VOOR DE BETROKKEN WIJNEN MOETEN DE REFERENTIEPRIJZEN FRANCOS GRENS IN ACHT WORDEN GENOMEN . DEZE WIJNEN KUINNEN ALLEN VOOR DIT TARIEFCONTINGENT IN AANMERKING KOMEN ONDER DE VOORWAARDE DAT ARTIKEL 18 VAN VERORDENING ( EEG ) NR . 337/79 WORDT NAGELEEFD . ARTIKEL 2 1 . HET IN ARTIKEL 1 BEDOELDE TARIEFCONTINGENT WORDT IN TWEE GEDEELTEN GESPLITST . 2 . EEN EERSTE GEDEELTE VAN 212 060 HECTOLITER WORDT OVER DE LID-STATEN VERDEELD ; DE QUOTA DIE , BEHOUDENDS ARTIKEL 5 , TOT EN MET 31 DECEMBER 1982 GELDEN , BEDRAGEN DE VOLGENDE HOEVEELHEDEN : * ( IN HL ) * BENELUX*2 000* DENEMARKEN*2 000* DUITSLAND*4 000* GRIEKENLAND*20* FRANKRIJK*20* IERLAND*2 000* ITALIE*20* VERENIGD KONINKRIJK*202 000 . * 3 . HET TWEEDE GEDEELTE , DAT 37 940 HECTOLITER BELOOPT , VORMT DE RESERVE . ARTIKEL 3 1 . INDIEN HET AANVANKELIJKE QUOTUM VAN EEN LID-STAAT , ZOALS VASTGESTELD IN ARTIKEL 2 , LID 2 , DAN WEL DAT ZELFDE QUOTUM VERMINDERD MET HET BIJ TOEPASSING VAN ARTIKEL 5 IN DE RESERVE TERUGGESTORTE GEDEELTE , VOOR 90 % OF MEER IS BENUT , GAAT DEZE LID-STAAT , DOOR MIDDEL VAN EEN KENNISGEVING AAN DE COMMISSIE , ONVERWIJLD OVER TOT OPNEMING , VOOR ZOVER IN DE RESERVE NOG EEN VOLDOENDE HOEVEELHEID AANWEZIG IS , VAN EEN TWEEDE QUOTUM , GELIJK AAN 15 % VAN ZIJN AANVANKELIJKE QUOTUM , EVENTUEEL OP DE VOLGENDE EENHEID NAAR BOVEN AFGEROND . 2 . INDIEN EEN LID-STAAT , NA VOLLEDIGE BENUTTING VAN ZIJN AANVANKELIJKE QUOTUM , HET DOOR HEM OPGENOMEN TWEEDE QUOTUM VOOR 90 % OF MEER HEEFT AANGEWEND , GAAT HIJ , OP DE WIJZE ALS BEPAALD IN LID 1 , OVER TOT OPNEMING VAN EEN DERDE QUOTUM , GELIJK AAN 7,5 % VAN ZIJN AANVANKELIJKE QUOTUM , EVENTUEEL OP DE VOLGENDE EENHEID NAAR BOVEN AFGEROND . 3 . INDIEN EEN LID-STAAT , NA VOLLEDIGE BENUTTING VAN ZIJN TWEEDE QUOTUM , HET DOOR HEM OPGENOMEN DERDE QUOTUM VOOR 90 % OF MEER HEEFT AANGEWEND , GAAT HIJ OP DEZELFDE WIJZE OVER TOT OPNEMING VAN EEN VIERDE QUOTUM , DAT GELIJK IS AAN HET DERDE . DEZE PROCEDURE WORDT TOEGEPAST TOTDAT DE RESERVE IS UITGEPUT . 4 . IN AFWIJKING VAN HET BEPAALDE IN DE LEDEN 1 TOT EN MET 3 KUNNEN DE LID-STATEN OVERGAAN TOT OPNEMING VAN GERINGERE HOEVEELHEDEN DAN DE IN DIE LEDEN VASTGESTELDE QUOTA , WANNEER ER AANLEIDING IS OM AAN TE NEMEN DAT DIE QUOTA WELLICHT NIET GEHEEL ZULLEN WORDEN BENUT . ZIJ DELEN AAN DE COMMISSIE DE REDENEN MEE DIE TOT TOEPASSING VAN HET ONDERHAVIGE LID HEBBEN GELEID . ARTIKEL 4 DE OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 3 OPGENOMEN EXTRA QUOTA GELDEN TOT EN MET 31 DECEMBER 1982 . ARTIKEL 5 DE LID-STATEN STORTEN UITERLIJK OP 1 OKTOBER 1982 VAN HET NIET BENUTTE GEDEELTE VAN HUN AANVANKELIJKE QUOTUM IN DE RESERVE TERUG , HET DEEL DAT OP 15 SEPTEMBER 1982 20 % VAN HET AANVANKELIJKE QUOTUM TE BOVEN GAAT . ZIJ KUNNEN EEN GROTERE HOEVEELHEID TERUGSTORTEN , WANNEER ER AANLEIDING IS OM AAN TE NEMEN DAT DEZE WELLICHT ONBENUT ZAL BLIJVEN . DE LID-STATEN GEVEN UITERLIJK OP 1 OKTOBER 1982 AAN DE COMMISSIE KENNIS VAN DE TOTALE INVOER VAN DE BETROKKEN PRODUKTEN DIE TOT EN MET 15 SEPTEMBER 1982 HEEFT PLAATSGEVONDEN EN OP HET COMMUNAUTAIRE CONTINGENT IS AFGEBOEKT , ALSMEDE EVENTUEEL VAN HET GEDEELTE VAN HUN AANVANKELIJKE QUOTUM DAT ZIJ IN DE RESERVE TERUGSTORTEN . ARTIKEL 6 DE COMMISSIE HOUDT BOEK VAN DE DOOR DE LID-STATEN OVEREENKOMSTIG DE ARTIKELEN 2 EN 3 GEOPENDE QUOTA EN BRENGT , ZODRA DE OPGAVEN HAAR BEREIKEN , ELKE LID-STAAT OP DE HOOGTE VAN DE IN DE RESERVE NOG AANWEZIGE HOEVEELHEDEN . ZIJ STELT DE LID-STATEN UITERLIJK OP 5 OKTOBER 1982 IN KENNIS VAN DE STAND DER RESERVE NA DE OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 5 VERRICHTE TERUGSTORTINGEN . ZIJ ZIET EROP TOE DAT DE OPNEMING WAARDOOR DE RESERVE VOLLEDIG WORDT UITGEPUT , TOT DE NOG BESCHIKBARE HOEVEELHEID BEPERKT BLIJFT EN DEELT DAARTOE AAN DE LID-STAAT DIE DEZE LAATSTE OPNEMING VERRICHT MEDE , HOEVEEL HET SALDO BEDRAAGT . ARTIKEL 7 1 . DE LID-STATEN NEMEN ALLE DIENSTIGE MAATREGELEN OPDAT BIJ OPENING VAN DE MET TOEPASSING VAN ARTIKEL 3 DOOR HEN OPGENOMEN EXTRA QUOTA , DE DOOR HEN INGEVOERDE HOEVEELHEDEN ZONDER ONDERBREKING KUNNEN WORDEN AFGEBOEKT OP HUN GECUMULEERDE AANDEEL IN HET COMMUNAUTAIRE CONTINGENT . 2 . DE LID-STATEN WAARBORGEN DE OP HUN GRONDGEBIED GEVESTIGDE IMPORTEURS VAN DE BETROKKEN PRODUKTEN VRIJE TOEGANG TOT DE HUN TOEGEWEZEN QUOTA . 3 . DE UITPUTTINGSGRAAD VAN DE QUOTA VAN DE LID-STATEN WORDT VASTGESTELD OP GROND VAN DE INGEVOERDE HOEVEELHEDEN VAN DE BETROKKEN PRODUKTEN DIE BIJ DE DOUANE TEN INVOER IN HET VRIJE VERKEER WORDEN AANGEGEVEN . ARTIKEL 8 OP VERZOEK VAN DE COMMISSIE STELLEN DE LID-STATEN DE COMMISSIE OP DE HOOGTE VAN DE INVOER VAN DE BETROKKEN PRODUKTEN , DIE DAADWERKELIJK OP HUN QUOTA IS AFGEBOEKT . ARTIKEL 9 DE LID-STATEN EN DE COMMISSIE WERKEN NAUW SAMEN OM TE BEREIKEN DAT DEZE VERORDENING WORDT NAGEKOMEN . ARTIKEL 10 DEZE VERORDENING TREEDT IN WERKING OP 1 JANUARI 1982 . DEZE VERORDENING IS VERBINDEND IN AL HAAR ONDERDELEN EN IS RECHTSTREEKS TOEPASSELIJK IN ELKE LID-STAAT . GEDAAN TE BRUSSEL , 3 DECEMBER 1981 . VOOR DE RAAD DE VOORZITTER T . KING ( 1 ) PB NR . L 174 VAN 30 . 6 . 1981 , BLZ . 28 . ( 2 ) PB NR . L 174 VAN 30 . 6 . 1981 , BLZ . 2 . ( 3 ) PB NR . L 172 VAN 28 . 6 . 1978 , BLZ . 2 . ( 4 ) PB NR . L 237 VAN 28 . 8 . 1976 , BLZ . 1 . ( 5 ) PB NR . L 54 VAN 5 . 3 . 1979 , BLZ . 1 . ( 6 ) PB NR . L 360 VAN 22 . 12 . 1980 , BLZ . 18 .


type: contracts

text:
 28.1.2009
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 24/30
 AFGØRELSE Nr. 1/2008 TRUFFET AF DEN BLANDEDE KOMITÉ EF-FÆRØERNE
 den 17. juni 2008
 om ændring af afgørelse nr. 1/2001 om gennemførelsesbestemmelser til tillægsprotokollen om veterinærspørgsmål til aftalen mellem Det Europæiske Fællesskab på den ene side og Danmarks regering og Færøernes landsstyre på den anden side
 (2009/74/EF)
 DEN BLANDEDE KOMITÉ EF-FÆRØERNE HAR —
 under henvisning til aftalen i form af en brevveksling mellem Det Europæiske Fællesskab på den ene side og Danmarks regering og Færøernes landsstyre på den anden side (1),
 under henvisning til tillægsprotokollen om veterinærspørgsmål til aftalen (2), særlig artikel 2, første punktum, og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 Den veterinære undergruppe under Den Blandede Komité EF-Færøerne drøftede på sit møde den 26. september 2005 i Bruxelles to anmodninger fra Færøerne. Den første gik ud på at tillade indførsel af registrerede enhovede dyr direkte fra Island i stedet for via et grænsekontrolsted, der er godkendt til dette formål i en medlemsstat i overensstemmelse med artikel 6 i Rådets direktiv 91/496/EØF af 15. juli 1991 om fastsættelse af principperne for tilrettelæggelse af veterinærkontrollen for dyr, der føres ind i Fællesskabet fra tredjelande (3). Den anden gik ud på at tillade registrerede enhovede dyrs bevægelser mellem Færøerne og medlemsstaterne i overensstemmelse med reglerne om bevægelser inden for Fællesskabet.
 (2)
 I overensstemmelse med artikel 9 i Rådets direktiv 90/426/EØF af 26. juni 1990 om dyresundhedsmæssige betingelser for enhovede dyrs bevægelser og indførsel af enhovede dyr fra tredjelande (4) skal reglerne i Rådets direktiv 90/425/EØF af 26. juni 1990 om veterinærkontrol og zooteknisk kontrol i samhandelen med visse levende dyr og produkter inden for Fællesskabet med henblik på gennemførelse af det indre marked (5) finde anvendelse.
 (3)
 Færøerne forpligtede sig til at gennemføre og anvende de fællesskabsbestemmelser, der er fastsat i bilaget til denne afgørelse, og ved det godkendte grænsekontrolsted i Thorshavn at oprette et kontrolcenter, der er egnet til håndtering af registrerede enhovede dyr, der indføres direkte fra Island, i overensstemmelse med de krav til bygninger og dyrevelfærd, der er fastsat i bilag A til direktiv 91/496/EØF, før datoen for vedtagelse af denne afgørelse.
 (4)
 Kommissionens repræsentanter og medlemsstaternes eksperter var enige om, at dyresundhedssituationen på Færøerne ikke var til hinder for den foreslåede ændring af afgørelse nr. 1/2001 truffet af Den Blandede Komité EF-Færøerne (6).
 (5)
 I artikel 27 i Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 882/2004 af 29. april 2004 om offentlig kontrol med henblik på verifikation af, at foderstof- og fødevarelovgivningen samt dyresundheds- og dyrevelfærdsbestemmelserne overholdes (7) er der fastsat nye principper for opkrævning af gebyrer eller afgifter for at dække omkostninger i forbindelse med offentlig kontrol.
 Følgelig synes det at være hensigtsmæssigt at ajourføre henvisningerne til de pågældende gebyrer i Fællesskabet i afgørelse nr. 1/2001.
 (6)
 En ny ordning for anmeldelse af indførsel af levende dyr og animalske produkter i EU og for anmeldelse af levende dyrs bevægelser inden for Fællesskabet, som kaldes Traces, er blevet indført som erstatning for Animo. Traces muliggør elektronisk udveksling af data vedrørende indførsel og samhandel inden for Fællesskabet med levende dyr og animalske produkter mellem de kompetente myndigheder med ansvar for kontrol af dyresundheden og folkesundheden.
 Følgelig synes det at være hensigtsmæssigt at ajourføre henvisningerne til informationssystemer i afgørelse nr. 1/2001.
 (7)
 Den veterinære undergruppe anbefalede derfor, at afgørelse nr. 1/2001 ændres i overensstemmelse hermed —
 TRUFFET FØLGENDE AFGØRELSE:
 Artikel 1
 Afgørelse nr. 1/2001 ændres således:
 1)
 Artikel 3 affattes således:
 »Artikel 3
 Kontrol af levende dyr fra tredjelande
 1. Kontrollen af levende dyr, der kommer fra tredjelande og er bestemt for Færøerne, foretages på grænsekontrolstederne i medlemsstaterne af disses veterinærtjenester i de færøske myndigheders navn og på deres vegne.
 2. Det integrerede veterinærinformationssystem (Traces) anvendes i forbindelse med alle relevante anmeldelser.
 3. Al indførsel af levende dyr til Færøerne skal underkastes veterinærkontrol, jf. Rådets direktiv 91/496/EØF (8) og de regler for anvendelse heraf, der er fastsat i de relevante kommissionsbeslutninger.
 Hvis resultaterne af den i stk. 1 omhandlede kontrol er tilfredsstillende, udsteder veterinærtjenesterne et fælles veterinærdokument til brug ved import for hver enkelt sending.
 Toldmyndighederne sikrer, at de nødvendige sundhedsgebyrer, jf. Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 882/2004 (9), er blevet betalt, før forsendelsesprocedurerne begynder.
 2)
 Artikel 5 affattes således:
 »Artikel 5
 Finansiering af kontrol
 Færøerne forpligter sig til at anvende artikel 27 i forordning (EF) nr. 882/2004 for så vidt angår gebyrer på følgende områder:
 —
 i bilag IV, kapitel V, for fiskerivarer, der er omfattet af Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 853/2004 (10)
 —
 i bilag IV, kapitel V, for at sikre gennemførelse af kontrollen af akvakulturdyr i henhold til Rådets direktiv 96/23/EF (11)
 —
 i bilag V, kapitel I (kød), II (fisk) og III (andre animalske produkter), for animalske produkter indført fra tredjelande
 —
 i bilag V, kapitel V, for levende dyr indført fra tredjelande
 —
 i bilag VI med henblik på kontrollen af akvakulturdyr, animalske produkter og levende registrerede enhovede dyr, der er omfattet af direktiv 90/425/EØF.
 3)
 Artikel 7 affattes således:
 »Artikel 7
 Informationssystemer
 1. Færøerne anvender det integrerede veterinærinformationssystem (Traces) til at give medlemsstaterne meddelelse om flytning af og handel med levende dyr eller animalske produkter, hvis dette kræves i henhold til fællesskabsbestemmelserne.
 Repræsentanter for Kommissionen og Færøerne fastlægger, hvordan Færøernes deltagelse skal tilrettelægges.
 2. Færøerne gennemfører Rådets direktiv 82/894/EØF (12) og deltager i edb-systemet til anmeldelse af dyresygdomme (ADNS).
 Repræsentanter for Kommissionen og Færøerne fastlægger, hvordan Færøernes deltagelse skal tilrettelægges.
 4)
 Følgende artikel indsættes:
 »Artikel 12a
 Indførsel og flytning af registrerede enhovede dyr
 1. Færøerne forpligter sig til at oprette et kontrolcenter, der er egnet til håndtering af registrerede enhovede dyr, der indføres direkte fra Island, ved det godkendte grænsekontrolsted i Thorshavn. Anlægget ved kontrolcentret skal være i overensstemmelse med de krav til bygninger og dyrevelfærd, der er fastsat i bilag A til direktiv 91/496/EØF.
 Før etableringen af anlægget sender Færøernes kompetente myndigheder et udkast til tegningerne af centret til Europa-Kommissionen, som denne kan fremsætte bemærkninger til.
 Når det vedtagne anlæg er blevet etableret, underretter Færøerne Kommissionen herom.
 2. Som undtagelse fra artikel 3, stk. 1, gennemfører de færøske veterinærtjenester ved det i stk. 1 omhandlede kontrolcenter kontrollen af registrerede enhovede dyr, der indføres direkte fra Island, i overensstemmelse med direktiv 91/496/EØF og de regler for anvendelse heraf, der er fastsat i Kommissionens beslutning 97/794/EF (13).
 3. Flytning af registrerede enhovede dyr mellem Færøerne og medlemsstaterne gennemføres på grundlag af de regler, der er fastsat i kapitel II i Rådets direktiv 90/426/EØF (14), og efter gennemførelse af den kontrol, som direktiv 90/425/EØF indeholder bestemmelser om.
 5)
 I artikel 15 tilføjes følgende stykke:
 »4. Færøerne anvender de fællesskabsbestemmelser, der er fastsat i bilaget til denne afgørelse, før den 17. juni 2008.
 Senest den 11. februar 2009 meddeler Færøerne Kommissionen, at der er blevet truffet de foranstaltninger, der er nødvendige for gennemførelsen af disse bestemmelser.«
 6)
 Teksten i bilaget til nærværende afgørelse indsættes som bilag.
 Artikel 2
 Ikrafttræden
 Denne afgørelse træder i kraft på dagen for vedtagelsen.
 Udfærdiget i Tórshavn, den 17. juni 2008.
 På Den Blandede Komités vegne
 Herluf SIGVALDSSON
 Formand
 (1) EFT L 305 af 30.11.1999, s. 25.
 (2) EFT L 305 af 30.11.1999, s. 26.
 (3) EFT L 268 af 24.9.1991, s. 56.
 (4) EFT L 224 af 18.8.1990, s. 42.
 (5) EFT L 224 af 18.8.1990, s. 29.
 (6) EFT L 46 af 16.2.2001, s. 24.
 (7) EUT L 165 af 30.4.2004, s. 1. Berigtiget i EUT L 191 af 28.5.2004, s. 1.
 (8) EFT L 268 af 24.9.1991, s. 56.
 (9) EFT L 165 af 30.4.2004, s. 1. Berigtiget i EUT L 191 af 28.5.2004, s. 1.«
 (10) EUT L 139 af 30.4.2004, s. 55. Berigtiget i EUT L 226 af 25.6.2004, s. 22.
 (11) EFT L 125 af 23.5.1996, s. 10.«
 (12) EFT L 378 af 31.12.1982, s. 58.«
 (13) EFT L 323 af 26.11.1997, s. 31.
 (14) EFT L 224 af 18.8.1990, s. 42.«
 BILAG
 »BILAG
 De i artikel 15, stk. 4, omhandlede fællesskabsbestemmelser:
 1)
 Rådets direktiv 90/425/EØF af 26. juni 1990 om veterinærkontrol og zooteknisk kontrol i samhandelen med visse levende dyr og produkter inden for Fællesskabet med henblik på gennemførelse af det indre marked (EFT L 224 af 18.8.1990, s. 29).
 2)
 Rådets direktiv 90/426/EØF af 26. juni 1990 om dyresundhedsmæssige betingelser for enhovede dyrs bevægelser og indførsel af enhovede dyr fra tredjelande (EFT L 224 af 18.8.1990, s. 42).
 3)
 Rådets direktiv 90/427/EØF af 26. juni 1990 om zootekniske og genealogiske betingelser for samhandelen inden for Fællesskabet med enhovede dyr (EFT L 224 af 18.8.1990, s. 55).
 4)
 Kommissionens beslutning 92/260/EØF af 10. april 1992 om dyresundhedsmæssige betingelser og udstedelse af sundhedscertifikat for midlertidig indførsel af registrerede heste (EFT L 130 af 15.5.1992, s. 67).
 5)
 Kommissionens beslutning 93/195/EØF af 2. februar 1993 om dyresundhedsmæssige betingelser og udstedelse af sundhedscertifikat ved genindførsel af heste, der er registreret med henblik på væddeløb, konkurrencer og kulturelle arrangementer, efter midlertidig udførsel (EFT L 86 af 6.4.1993, s. 1).
 6)
 Kommissionens beslutning 93/196/EØF af 5. februar 1993 om dyresundhedsmæssige betingelser og udstedelse af sundhedscertifikat ved indførsel af hovdyr til slagtning (EFT L 86 af 6.4.1993, s. 7).
 7)
 Kommissionens beslutning 93/197/EØF af 5. februar 1993 om dyresundhedsmæssige betingelser og udstedelse af sundhedscertifikat ved indførsel af registrerede hovdyr og hovdyr til opdræt og som brugsdyr (EFT L 86 af 6.4.1993, s. 16).
 8)
 Kommissionens beslutning 93/623/EØF af 20. oktober 1993 om et identifikationsdokument (pas), der skal ledsage registrerede hovdyr (EFT L 298 af 3.12.1993, s. 45).
 9)
 Kommissionens beslutning 2000/68/EF af 22. december 1999 om ændring af beslutning 93/623/EØF og om identifikation af hovdyr til opdræt og som brugsdyr (EFT L 23 af 28.1.2000, s. 72).
 10)
 Kommissionens beslutning 2004/211/EF af 6. januar 2004 om listen over tredjelande og dele af tredjelande, hvorfra medlemsstaterne tillader import af levende dyr af hestefamilien samt sæd, æg og embryoner fra dyr af hestefamilien, og om ændring af beslutning 93/195/EØF og 94/63/EF (EUT L 73 af 11.3.2004, s. 1).
 11)
 Rådets forordning (EF) nr. 1/2005 af 22. december 2004 om beskyttelse af dyr under transport og dermed forbundne aktiviteter og om ændring af direktiv 64/432/EØF og 93/119/EF og forordning (EF) nr. 1255/97 (EUT L 3 af 5.1.2005, s. 1).«


type: other

text:
Appell ippreżentat fil-21 ta’ Diċembru 2018 minn Deza, a.s. mis-sentenza mogħtija mill-Qorti Ġenerali (It-Tieni Awla) fl-24 ta’ Ottubru 2018 fil-Kawża T-400/17, Deza vs Il-Kummissjoni
 (Kawża C-813/18 P)
 Appellanti: Deza, a.s. (rappreżentant: P. Dejl, advokát)
 Partijiet oħra fil-proċedura: Il-Kummissjoni Ewropea, ir-Repubblika tal-Finlandja, ir-Renju tal-Isvezja, Aġenzija Ewropea għas-Sustanzi Kimiċi
 tannulla s-sentenza tal-Qorti Ġenerali tal-24 ta’ Ottubru 2017 fil-Kawża T-400/17 ;
 tannulla parzjlament ir-Regolament tal-Kummissjoni (UE) 2017/776 1 tal-4 ta’ Mejju 2017 li jemenda r-Regolament (KE) Nru 1272/2008 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill, tas-16 ta’ Diċembru 2008, safejn dan jikkonċerna il-klassifikazzjoni u l-ittikettar tas-sustanza antrakinon ;
 tikkundanna lill-Kummissjoni għall-ispejjeż sostnuti mill-appellanti fil-kuntest tal-proċedura quddiem il-Qorti tal-Ġustizzja b’rabta mal-appell odjhern, kif ukoll fil-kuntest tal-proċedura preċedenti quddiem il-Qorti Ġenerali.
 Insostenn tal-apell tagħha l-appellanti tinvoka erba’ aggravji.
 Il-Qorti Ġenerali interpretat u applikat b’mod żbaljat ir-Regolament CLP 2 , u b’mod partikolari il-prinċipji bażiċi tiegħu: (i) is-sustanza studjata u kklassifikata għandha titpoġġa fis-suq tal-UE; (ii) ir-rabta kawżali bejn is-sustanza u l-effetti karċinoġenti fost l-annimali tal-laboratorju għandha tintwera permezz ta’ provi suffiċjenti; (iii) il-provi suffiċjenti għandhom jinkisbu permezz ta’ studji xjentifiċi affidabbli u aċċettabbli; u (iv) il-klassifkazzjoni tas-sustanza għandha tieħu inkunsiderazzjoni l-informazzjoni xjentifika ġdida u t-tekniki u l-progress tekniku iu xjentifiku.
 Il-Qorti Ġenerali eżaminat il-klassifikazzjoni tal-antrakinon u b’mod iktar speċifiku il-parti kkontestata tar-regolament tal-Kummissjoni mingħajr ma osservat ir-rekwiżiti ta’ stħarriġ ġudizzjarju tad-deċiżjonijiet tal-istituzzjonjiet u l-organi tal-UE, u żnaturat il-fatti u l-provi.
 Il-Qorti Ġenerali interpretat u applikat b’mod żbaljat il-prinċipju ta’ ċertezza legali.
 Billi wetqet l-iżbalji suesposti, il-Qorti Ġenerali kisret id-drittijiet tar-rikorrenti u l-prinċipji sanċiti fil-Konvenzjoni Ewropea għall-Protezzjoni tad-Drittijiet tal-Bniedem u tal-Libertajiet Fundamentali u fil-Karta tad-Drittijiet Fundamentali tal-Unjoni Ewropea, u b’mod partikolari id-dritt għal smigħ xieraq, id-dritt għal godiment tal-beni u l-prinċipju ta’ ċertezza legali.
 1 ĠU 2017, L 116, p. 1.
 2 Regolament (KE) Nru 1272/2008 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill tas-16 ta’ Diċembru 2008 dwar il-klassifikazzjoni, l-ittikkettar u l-imballaġġ tas-sustanzi u t-taħlitiet, li jemenda u jħassar id-Direttivi 67/548/KEE u 1999/45/KE, u li jemenda r-Regolament (KE) Nru 1907/2006 (JO 2008, L 353, p. 1).


text:
Η αναζήτηση της βιολογικής ταυτότητας de lege lata και de lege ferenda*
 Χριστίνα Σταμπέλου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Αστικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών
 Περίληψη: Η βιολογική καταγωγή ως θεμέλιο της συγγένειας και η αυτοτελής αξία της γνώσης της καταγωγής. Στόχος η συμπόρευση νομικού και βιολογικού δεσμού στο παραδοσιακό δίκαιο της συγγένειας.Υποχώρηση της βιολογικής αλήθειας στη ρύθμιση για την ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή [Ν 3089/2002, Ν 3305/2005]. - Κριτική της ΑΚ 1469 αρ. 5 και της ΑΠ Ολ 18/2009. - Νομοθετικές προτάσεις: 1. Προσβολή της πατρότητας από το φυσικό πατέρα σε κάθε περίπτωση [τροποπ. ΑΚ 1469 αρ. 5]. 2. Προσβολή της εκούσιας αναγνώρισης από τον πραγματικό πατέρα [τροποπ. ΑΚ 1477]. 3. Δυνατότητα προσβολής της πατρότητας και σε περίπτωση συγκατάθεσης σε τεχνητή γονιμοποίηση, αν το τέκνο δεν προέρχεται απ’ αυτήν [τροποπ. ΑΚ 1471 παρ. 2 αρ. 2]. 4. Αντίστοιχα και στην εκούσια αναγνώριση [τροποπ. ΑΚ 1478 παρ. 2]. 5. Απρόθεσμη η θεμελίωση και η ανατροπή της συγγένειας. 6. Δυνατότητα γνώσης των δοτών του γεννητικού υλικού [αντικατ. ΑΚ 1460]. 7. Δικαίωμα του τρίτου δότη για δικαστική αναγνώριση της πατρότητας επί ανυπαρξίας άλλης νομικής πατρότητας [αντικατ. ΑΚ 1479 παρ. 2]. 8. Αναθεώρηση των όρων για τη δικαστική αναγνώριση της πατρότητας κατά την ΑΚ 1479 παρ. 1 - ακατάλληλο κριτήριο η σαρκική συνάφεια κατ’ ΑΚ 1481 - ορθή η θεμελίωση της πατρότητας όχι αποκλειστικά σε βιολογικά, αλλά και σε βουλητικά στοιχεία.
 H βιολογική ταυτότητα, ως ταυτότητα, αποτελεί μέρος της προσωπικότητας του ατόμου. Ανάλογα με τις νομοθετικές επιλογές, μπορεί να καθορίζει τη νομική και την κοινωνική θέση του προσώπου, πάντως σε κάθε περίπτωση έχει αυτοτελή αξία, ηθική και ιατρική αξία.
 Θα εξετάσουμε τη βιολογική καταγωγή ως στοιχείο θεμελιωτικό της συγγένειας de lege lata και de lege ferenda και παράλληλα θα ασχοληθούμε με την αυτοτελή αξία της γνώσης της καταγωγής.
 I. Η βιολογική προέλευση υπήρξε παραδοσιακά, κατά τις περισσότερες νομοθεσίες [1] και κατά τη δική μας, το βασικό κριτήριο θεμελίωσης της συγγένειας. Συστατικό στοιχείο της νομικής πατρότητας, που κατά κύριο λόγο αναζητείτο - δεδομένου ότι ζητήματα θεμελίωσης της μητρότητας ανέκυψαν κυρίως με την καθιέρωση της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής - υπήρξε ο φυσικός δεσμός του αίματος, στον οποίο προστίθετο το βουλητικό στοιχείο της δημιουργίας νομικής, κοινωνικής και συναισθηματικής σχέσης γονέα και τέκνου. Το βουλητικό αυτό στοιχείο ενσωματώνεται στις πράξεις του γάμου ή της αναγνώρισης, εκούσιας ή δικαστικής.
 Προσεκτική εξέταση του «κλασικού» (παραδοσιακού) δικαίου της συγγένειας δείχνει ότι ο νομοθέτης επιδιώκει, όσο είναι δυνατόν, τη συμπόρευση της νομικής με τη βιολογική καταγωγή. Η συνείδηση του δεσμού αίματος συνιστά γι’ αυτόν εχέγγυο αγάπης και προστασίας του τέκνου. Με την αποκάλυψη της βιολογικής καταγωγής αποτρέπεται η σύγχυση των συγγενικών σχέσεων και η αιμομιξία. Εξάλλου η αρχή της ενότητας, της σύμπτωσης δηλαδή στο ίδιο πρόσωπο των προσόντων και της βούλησης και του βιολογικού δεσμού, προφανώς πλεονεκτεί. Ωστόσο, η αρχή αυτή, παρά την αξία της, δεν παραμένει απόλυτη, όταν συγκρούεται με άλλες αξίες, όπως η οικογενειακή και η κοινωνική ειρήνη.
 Η καταγωγή από γάμο στηρίζεται σε ένα τεκμήριο, που ανταποκρίνεται στη μεγάλη πιθανότητα, πατέρας του παιδιού να είναι ο σύζυγος της μητέρας. Παρότι όμως ο κανόνας αυτός δεν επαληθεύεται πάντα, το τεκμήριο καταγωγής από γάμο και ισχύει αυτόματα με τη γέννηση του τέκνου και δύσκολα ανατρέπεται. Έχουν θεσπισθεί σοβαροί περιορισμοί για την κατάρριψή του, έτσι ώστε η αντιστοιχία βιολογικού και νομικού δεσμού δεν εξασφαλίζεται. Οι περιορισμοί αυτοί έχουν τεθεί για να μη διαταράσσεται η γαλήνη της συζυγικής οικογένειας και αφορούν τα πρόσωπα που δικαιούνται να προσβάλουν την πατρότητα από γάμο (ΑΚ 1469), τα χρονικά περιθώρια, μέσα στα οποία επιτρέπεται να γίνει η προσβολή (ΑΚ 1470), καθώς και ορισμένους άλλους λόγους αποκλεισμού της (ΑΚ 1471) [2] . Έτσι όμως η βιολογική αλήθεια σχετικοποιείται.
 Με το N 1329/1983 διευρύνθηκε ο κύκλος των προσώπων που δικαιούνται να προσβάλουν την πατρότητα. Παρέμενε όμως εκτός ο φυσικός πατέρας του τέκνου, που, όπως είχαμε καταδείξει [3] , ήταν αναγκαίο να έχει αυτή τη δυνατότητα, δεδομένου μάλιστα ότι όλα τα άλλα νομιμοποιούμενα πρόσωπα μπορεί να παρέμεναν αδρανή, για λόγους σκοπιμότητας - ή αδυναμίας και άγνοιας, προκειμένου για το παιδί. Με το N 2521/1997 προστέθηκε η περ. 5 στο άρθρο 1469 ΑΚ, δίνοντας το δικαίωμα και στο βιολογικό πατέρα του τέκνου, να προσβάλει την πατρότητα, πάλι όμως υπό περιοριστικούς όρους.
 Η μόνιμη σχέση της μητέρας με σαρκική συνάφεια με τον «τρίτο» άνδρα κατά τη διάρκεια διάστασης με το σύζυγό της και η χρονική επικέντρωση των προϋποθέσεων αυτών κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης περιορίζουν τη διαπίστωση της αληθινής καταγωγής. Έτσι, όχι μόνον δεν εξασφαλίζεται ότι αυτός που ασκεί την αγωγή για την προσβολή της πατρότητας είναι ο βιολογικός πατέρας του τέκνου, αλλά, επιπλέον, με την αυτόματη δικαστική αναγνώριση της πατρότητάς του κατά το άρθρο 1472 παρ. 2 ΑΚ, αποκλείεται η θεμελίωση της πατρότητας από μέρους του ενδεχομένως άλλου πραγματικού πατέρα του τέκνου [4] .
 Η διστακτική και άστοχη αυτή νομοθετική πρόβλεψη επέτρεψε δυστυχώς και άλλες στρεβλώσεις από τη νομολογία. Χαρακτηριστική είναι η απόφαση της ΑΠ Ολ 18/2009 [5] , κατά την οποία ο άνδρας που είχε σαρκική συνάφεια με την άγαμη κατά τον κρίσιμο χρόνο της σύλληψης μητέρα, η οποία όμως ήταν έγγαμη κατά το χρόνο του τοκετού, δεν νομιμοποιείται ενεργητικά να προσβάλει την πατρότητα. Ευτυχώς, υπήρξε τουλάχιστον και αντίθετη μειοψηφία, που ετάχθη υπέρ της ανάλογης εφαρμογής του άρθρου 1469 περ. 5 ΑΚ ή έστω υπέρ μιας διασταλτικής ερμηνείας της διάταξης, που να καταλαμβάνει και την πιο πάνω περίπτωση.
 Πολύ πριν από την προσθήκη της περ. 5 στο άρθρο 1469 ΑΚ, είχαμε υποστηρίξει [6] de lege ferenda μία γενικότερη νομοθετική πρόταση, την οποία και επαναφέρουμε: Ο φυσικός πατέρας του τέκνου να δικαιούται να προσβάλει την πατρότητα σε κάθε περίπτωση. Η προσβολή της πλασματικής πατρότητας του συζύγου από το φυσικό πατέρα είναι η προκαταρκτική πράξη για τη δημιουργία έννομης σχέσης πατρότητας του βιολογικού πατέρα με το παιδί του. Ο φόβος, ότι το τέκνο θα μείνει χωρίς πατέρα, θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερος, όταν την πατρότητα προσβάλλει ο σύζυγος (που ήταν μάλιστα ο μόνος κατά βάση [7] δικαιούχος της προσβολής υπό το προϊσχύσαν δίκαιο, πριν από το N 1329/1983, βλ. παλαιό άρθρο 1471 ΑΚ)· γιατί από το σύζυγο είναι που αποκλείεται να κινηθεί η διαδικασία για τη θεμελίωση μιας νέας πατρότητας. Απεναντίας, ο φυσικός πατέρας που εγείρει αγωγή για την προσβολή της πατρότητας, έχει συνήθως ως σκοπό να ιδρύσει τη δική του νομική πατρότητα· και είναι ελάχιστα πιθανό να κινεί όλη αυτή τη διαδικασία από απλή κακοβουλία.
 Εξάλλου, σύμφωνα με το σύστημα που προτείναμε [8] , προϋπόθεση της νομιμοποίησής του στην άσκηση αγωγής για την προσβολή της πατρότητας είναι η ιδιότητα του ενάγοντα ως βιολογικού πατέρα. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να προηγηθεί η διαδικασία για την απόδειξη της γονικής του ιδιότητας. Με την απόδειξη όμως ότι αυτός είναι ο πραγματικός πατέρας, ταυτόχρονα αποδεικνύεται ότι πατέρας δεν είναι κανένας άλλος· άρα ούτε και ο σύζυγος. Επομένως και το αίτημα του φυσικού πατέρα δεν χρειάζεται να είναι διπλό: μπορεί να περιοριστεί στην αναγνώριση της πατρότητάς του, αφού η απόδειξή της θα συνιστά παράλληλα και απόδειξη της μη πραγματικής πατρότητας του συζύγου. Συνεπώς, θα αρκεί και μία διαπλαστική απόφαση, με την οποία θα αναγνωρίζεται η πατρότητα του φυσικού πατέρα. Η προσβολή της πατρότητας του συζύγου θα θεωρείται αυτονόητη συνέπεια της θεμελίωσης μιας νέας πατρότητας, δεδομένου ότι το παιδί μπορεί να έχει μόνο ένα (βιολογικό) πατέρα! Η νομοθετική αυτή πρόταση έχει υπέρ αυτής και το προσόν της οικονομίας δικών.
 Θα μπορούσε ακόμη να προβλεφθεί, σύμφωνα με την εύστοχη πρόταση του Κουτσουράδη [9] , ότι ο άνδρας που επιδιώκει την προσβολή της πατρότητας του τέκνου θα πρέπει να ζητήσει μέσω του άρθρου 69 περ. δ ΚΠολΔ, π.χ. με ποινή απαραδέκτου, και τη δικαστική αναγνώριση της πατρότητάς του, μετά την αμετάκλητη προσβολή της πατρότητας, έπειτα από την επιτυχή άσκηση αγωγής εκ μέρους του.
 Ανάλογη διάταξη με αυτήν που προτείνουμε αντί της περ. 5 άρθρ. 1469 ΑΚ για την προσβολή της πατρότητας από γάμο, θεωρούμε ορθό de lege ferenda, να προστεθεί και στην ΑΚ 1477 [10] , ώστε ο φυσικός πατέρας του τέκνου να νομιμοποιείται ενεργητικά να προσβάλει και την εκούσια αναγνώριση που δεν ανταποκρίνεται σε πραγματική βιολογική καταγωγή. Ώς τώρα επιχειρήθηκε πλήρωση του κενού αυτού στην ΑΚ 1477 κυρίως με ανάλογη εφαρμογή της ΑΚ 1469 αρ. 5 [11] .
 Η αναζήτηση της βιολογικής αλήθειας συσκοτίζεται περαιτέρω με τη θέσπιση στενών αποσβεστικών προθεσμιών για την προσβολή της πατρότητας, πολλές φορές χωρίς κάν την προϋπόθεση της γνώσης των περιστατικών της σύλληψης και του τοκετού (ΑΚ 1470). Το ίδιο και για την προσβολή της εκούσιας αναγνώρισης (ΑΚ 1478 παρ. 1 εδ. 2) και για τη δικαστική αναγνώριση της πατρότητας (ΑΚ 1483).
 Είναι προφανές ότι οι προθεσμίες στοχεύουν σε ασφάλεια δικαίου [12] . Η ασφάλεια δικαίου είναι επιθυμητή. Συσταθμίζοντάς την όμως με την απονομή δικαιοσύνης και με την αποκάλυψη της αλήθειας, ιδιαίτερα σε θέματα προσωπικής κατάστασης, προέχει η αλήθεια. Η αντίρρηση είναι γνωστή: θα επέλθουν ανατροπές. Ίσως. Όχι όμως ανατροπή της αλήθειας!
 Όσο και αν επιμηκύνονται [13] οι προθεσμίες για τη θεμελίωση ή για την ανατροπή της συγγένειας, μπορεί να μην είναι ποτέ αρκετές για την αποκάλυψη της αλήθειας. Γι αυτό προτείνω de lege ferenda, η θεμελίωση και η ανατροπή της συγγένειας να είναι απρόθεσμες. Η δικαστική αναγνώριση της πατρότητας είναι ήδη απρόθεσμη στο δίκαιό μας σε περίπτωση επιγενόμενου γάμου (ΑΚ 1483 παρ. 2). Το δικαίωμα δικαστικής αναγνώρισης της πατρότητας είναι απρόθεσμο κατά το γερμανικό δίκαιο και η απρόθεσμη προσβολή της πατρότητας προβλέπεται στις νομοθεσίες της Σουηδίας, της Νορβηγίας, της Ρωσίας, έχει δε προταθεί και από γερμανούς συγγραφείς [14] .
 II. Ύστερα από τις πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και έπειτα, επίσης, από τις σχετικές μεταρρυθμίσεις του οικογενειακού δικαίου με τους N 3089/2002 και 3305/2005, το κριτήριο της καταγωγής υποβαθμίζεται και προβάλλει εντονότερα ως θεμελιωτικός λόγος της συγγένειας η βούληση των ενδιαφερόμενων μερών. Σημασία έχουν όχι οι βιολογικοί, αλλά οι κοινωνικο-συναισθηματικοί δεσμοί. Νομικοί γονείς γίνονται τα πρόσωπα που συναινούν στην τεχνητή αναπαραγωγή ή που λαμβάνουν δικαστική άδεια για το σκοπό αυτό και όχι εκείνα που παρέχουν το γεννητικό υλικό ή προβαίνουν ακόμη και σε δανεισμό μήτρας. Το βιολογικό στοιχείο δεν υποχωρεί απλώς, αλλά η γνώση του δεσμού του αίματος θεωρείται επικίνδυνη για την ειρήνη της κοινωνικοσυναισθηματικής οικογένειας. Θεσπίσθηκε η ανωνυμία των δοτών του γεννητικού υλικού (άρθρο 1460 ΑΚ) και η απαγόρευση της δικαστικής αναγνώρισης της πατρότητας του τρίτου δότη (άρθρο 1479 παρ. 2 ΑΚ).
 Ωστόσο, όσο κι αν δεχθούμε τη βούληση ως τον ιδρυτικό λόγο της συγγένειας από τεχνητή αναπαραγωγή, θα πρέπει να εξετασθεί, μήπως ο παντελής αποκλεισμός της γνώσης των βιολογικών δεσμών δεν είναι συμβατός με το καθόλου Αστικό Δίκαιο, με το Σύνταγμα, αλλά και με το συμφέρον του τέκνου. Εστιάζουμε σε ορισμένες ρυθμίσεις, που αξίζει, νομίζω, να συζητηθούν:
 Σύμφωνα με το άρθρο 1471 παρ. 2 αρ. 2 ΑΚ την πατρότητα αποκλείεται να προσβάλει οποιοσδήποτε από τους δικαιούχους που αναφέρονται στο άρθρο 1469 ΑΚ, αν ο σύζυγος συγκατατέθηκε στην υποβολή της συζύγου του σε τεχνητή γονιμοποίηση.
 Αντίστοιχα αποκλείεται η προσβολή της εκούσιας αναγνώρισης, εφόσον οι συναινέσεις (άνδρα και γυναίκας) έχουν δοθεί για απόκτηση τέκνων χωρίς γάμο (ΑΚ 1478 παρ. 2).
 Παρά τη διενέργεια τεχνητής γονιμοποίησης, δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο, το τέκνο να προέρχεται από τις «φυσιολογικές» σχέσεις της μητέρας με άλλον άνδρα. Η προσβολή της πατρότητας δεν επιτρέπεται ούτε σ’ αυτή την περίπτωση ούτε στο ίδιο το παιδί, που είναι ο πρώτιστα ενδιαφερόμενος, σε αντίθεση με το δικαίωμά του από την προσωπικότητα (ΑΚ 57), το οποίο κατοχυρώνεται και συνταγματικά (άρθρα 5 παρ. 1, 2 παρ. 1 και 21 παρ. 1 Συντ.). Θα τολμούσα να πω ότι οι διατάξεις αυτές είναι αντισυνταγματικές, τουλάχιστον ως προς την ενεργητική νομιμοποίηση του τέκνου και ως προς αυτήν τουλάχιστον δεν θα πρέπει να ισχύουν.
 Για τα λοιπά νομιμοποιούμενα να προσβάλουν την πατρότητα πρόσωπα, θα πρότεινα de lege ferenda, να έχουν τη δυνατότητα να προσβάλουν την πατρότητα από γάμο ή την εκούσια αναγνώριση, εφόσον ισχυρίζονται ότι το τέκνο δεν προέρχεται από την τεχνητή αναπαραγωγή. Δεν πρόκειται για νομοθετικό κενό [15] . Είχα υποβάλει την πρόταση αυτή στο πλαίσιο των εργασιών της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής N 3089/2002, συζητήθηκε, αλλά δεν έγινε δεκτή. Παρόμοια ρύθμιση ισχύει ωστόσο στο γαλλικό δίκαιο (άρθρο 311-20 παρ. 2 CC).
 ΙΙΙ. Εκεί όμως που ο νομοθέτης του N 3089/2002 παραμέρισε εντελώς τη βιολογική αλήθεια, είναι με την καθιέρωση της ανωνυμίας του δότη του γεννητικού υλικού αφενός, του τέκνου και των γονέων που προσέφυγαν σε ιατρική υποβοήθηση αφετέρου (ΑΚ 1460).
 Το σύστημα των γνωστών δοτών, το οποίο υποστήριξα, μειοψηφώντας, κατά τις συνεδριάσεις της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής του N 3089/2002, θα ήταν προτιμότερο για τους εξής συνοπτικά λόγους [16] : Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του τέκνου, να γνωρίζει τον πατέρα και τη μητέρα από τους οποίους κατάγεται [17] . Είναι δικαίωμα που απορρέει από την προσωπικότητα (ΑΚ 57) [18] , κατοχυρώνεται από συρρέουσες συνταγματικές διατάξεις (άρθρα 5 παρ. 1, 2 παρ. 1, 4 παρ. 1, 21 παρ. 1, 25 παρ.1 Συντ.), αλλά και από Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Συμβάσεις (άρθρο 7 Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού: «Το παιδί έχει το δικαίωμα να γνωρίζει τους γεννήτορές του και να ανατρέφεται από αυτούς»· άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου). Με την αποκάλυψη της ταυτότητας των δοτών αποτρέπονται αιμομικτικοί γάμοι. Εξάλλου η γνώση του δεσμού του αίματος έχει και ιατρική αξία, για την πληροφόρηση κληρονομικών ασθενειών και άλλων δεδομένων της υγείας του δότη, χρήσιμων για την προστασία της υγείας του τέκνου. Όσον αφορά την ψυχική υγεία του τέκνου, αυτή δεν κινδυνεύει από την αποκάλυψη της βιολογικής συγγένειας με άλλα φυσικά πρόσωπα: Αναπόφευκτα το τέκνο θα πληροφορηθεί κάποτε την «ετερόλογη» καταγωγή του και θα την αναζητήσει. Και είναι η ματαίωση της αναζήτησης αυτής, με την ανωνυμία του δότη, που κινδυνεύει να το βλάψει. Σε τελευταία ανάλυση, είναι θέμα παιδείας σε μια κοινωνία, η αποδοχή της «διπλής» μητρότητας ή πατρότητας, ότι ενδέχεται δηλαδή άλλος να είναι ο νομικός και κοινωνικοσυναισθηματικός γονέας και άλλος ο βιολογικός. Υπενθυμίζεται ότι και στην υιοθεσία υπάρχουν δύο γονείς, ένας φυσικός και ένας νομικός και κοινωνικοσυναισθηματικός γονέας και σύμφωνα με το άρθρο 1559 παρ. 2 ΑΚ το θετό τέκνο, με την ενηλικίωσή του, δικαιούται να πληροφορείται πλήρως τα στοιχεία των φυσικών γονέων του [19] . Η σύγχρονη τάση διεθνώς είναι η δυνατότητα του τέκνου να ενημερώνεται για την ταυτότητα των δοτών [20] .
 Η βιολογική αλήθεια έχει ζωή, γι αυτό αναδύεται ξανά μέσα από το N 3305/2005, που έχει ως βασικό σκοπό την εξειδίκευση και τη συμπλήρωση των διατάξεων του N 3089/2002. Σημειώνονται ωστόσο και αποκλίσεις. Έτσι, εκτός από τα αρχεία απόρρητων ιατρικών στοιχείων των δοτών του γεννητικού υλικού (του άρθρου 20 παρ. 2γ’ του N 3305/2005), όπου τα δεδομένα αυτά καταχωρίζονται με κωδικό αριθμό, χωρίς ένδειξη της ταυτότητας του δότη και όπου η πρόσβαση επιτρέπεται μόνο στο τέκνο για λόγους που αφορούν την υγεία του (ΑΚ 1460 παρ. 1 εδ. 3), προβλέπονται και άκρως απόρρητα αρχεία στο άρθρο 20 παρ. 2δ’, που περιέχουν τα στοιχεία της ταυτότητας των δοτών του γεννητικού υλικού. Με τα άκρως απόρρητα αυτά αρχεία η αρχή της ανωνυμίας των δοτών σχετικοποιείται και ανοίγει ο δρόμος για τη γνώση της καταγωγής. Ο N 3305/2005 δεν ορίζει ποιοί και υπό ποιές προϋποθέσεις [21] έχουν δικαίωμα πρόσβασης στα αρχεία αυτά (του άρθρου 20 παρ. 2δ’). Θεωρούμε πάντως ότι το τέκνο έχει τη σχετική αξίωση, η οποία θεμελιώνεται στο δικαίωμα γνώσης της καταγωγής (άρθρα 57 ΑΚ, 5 παρ. 1 Συντ., 2 παρ.1 Συντ.) [22] . Το δικαίωμα αυτό του τέκνου θα πρέπει να υπερισχύει του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή του τρίτου δότη (άρθρο 9 Συντ.), εφόσον συγκρούεται μ’ αυτό.
 De lege ferenda, σε ακολουθία με όσα εκθέσαμε πιο πάνω για την αποκάλυψη της ταυτότητας των δοτών, επαναλαμβάνουμε την πρότασή μας [23] , να αναθεωρηθεί η αρχή της ανωνυμίας των δοτών του γεννητικού υλικού και το συνταγματικό δικαίωμα της γνώσης της καταγωγής να ενσωματωθεί και στο Αστικό μας Δίκαιο, με τροποποίηση του άρθρου 1460 ΑΚ. Να τροποποιηθούν αντίστοιχα οι σχετικές διατάξεις του N 3305/2005.
 ΙV. Όσον αφορά τη νομική συγγένεια, ο νομοθέτης στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή δεν επιθυμεί την ίδρυσή της με βάση αποκλειστικά τη βιολογική αλήθεια. Σε περίπτωση ετερόλογης τεχνητής γονιμοποίησης, η δικαστική αναγνώριση της πατρότητας απαγορεύεται (ΑΚ 1479 παρ. 2). Ο τρίτος δότης εκούσια μόνο μπορεί να αναγνωρίσει το φυσικό του τέκνο. Όμως, αν η μητέρα αρνηθεί να συναινέσει στην αναγνώριση, τότε άδικα του αποκλείεται η δυνατότητα δικαστικής αναγνώρισης της πατρότητας [24] . Το αποτέλεσμα αυτό είναι προπαντός άδικο για το παιδί, που έτσι μένει χωρίς πατέρα, ενώ στην περίπτωση αυτή όχι μόνον συντρέχει η βούληση του δότη, να ιδρύσει νομική και κοινωνικοσυναισθηματική σχέση μαζί του, αλλά επιπροσθέτως και το πλεονέκτημα του βιολογικού δεσμού, με τα προσόντα που αναφέρθηκαν προηγουμένως: γνώση της καταγωγής, της κληρονομικότητας, αποτροπή της αιμομιξίας. Επιπλέον, η συγγένεια δεν θα είναι διασπασμένη και θα παρέλκει και η αναζήτηση της πραγματικής καταγωγής [25] .
 Ας αναλογισθούμε ότι, στο άλλο άκρο, η δικαστική αναγνώριση της πατρότητας στο κλασικό οικογενειακό δίκαιο στηρίζεται αποκλειστικά σε βιολογικά στοιχεία, βλ. ιδίως ΑΚ 1481: «Η πατρότητα τεκμαίρεται, αν αποδειχθεί ότι αυτός, για τον οποίο προβάλλεται ισχυρισμός ότι είναι πατέρας, είχε σαρκική συνάφεια με τη μητέρα κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης». Δεν υπάρχει ίχνος βουλητικού στοιχείου και η απόδειξη της καταγωγής αιωρείται πάνω σ’ ένα τεκμήριο, έστω μαχητό (βλ. ΑΚ 1482).
 Μπορεί κανείς να επιχειρήσει να δικαιολογήσει διαφορές μεταξύ φυσιολογικής και τεχνητής αναπαραγωγής ώς ένα βαθμό, δεν θεωρώ όμως ανεκτές παρόμοιες ακραίες αντιθέσεις: άλλοτε να θεμελιώνεται η πατρότητα στην πιθανολόγηση απλώς βιολογικού δεσμού και άλλοτε να εμποδίζεται και αυτή τούτη η γνώση της καταγωγής.
 Η θεμελίωση της πατρότητας μόνο σε μία ή έστω και σε περισσότερες σαρκικές συνάφειες δεν είναι ορθή. Ο βιολογικός δεσμός θα πρέπει να συνοδεύεται και από βουλητικά στοιχεία.
 Αλλά και ο δότης σπέρματος φαίνεται ορθό (de lege ferenda), να έχει το δικαίωμα δικαστικής αναγνώρισης της πατρότητάς του, εφόσον το τέκνο δεν καλύπτεται από άλλη νομική πατρότητα [26] .
 V. Η απλή γνώση της καταγωγής μπορεί να επιτευχθεί με αναγνωριστική αγωγή για την ύπαρξη ή την ανυπαρξία σχέσης γονέα και τέκνου κατά τα άρθρα 614 επ. ΚΠολΔ [27] . Αντικείμενο αναγνωριστικής αγωγής είναι η διάγνωση έννομης σχέσης γονέα-τέκνου. Η σχέση με το βιολογικό γονέα είναι έννομη, με ηθικό περιεχόμενο. Το δικαίωμα γνώσης της καταγωγής απορρέει από το και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην προσωπικότητα και έχει ως ελάχιστη έννομη συνέπεια τη δημιουργία κωλύματος γάμου λόγω συγγένειας εξ αίματος, που, όπως ορθά έχει υποστηριχθεί [28] , ισχύει και μεταξύ φυσικών συγγενών. Η γνώση του δεσμού του αίματος έχει και βιολογική-ιατρική αξία: για την αποτροπή της αιμομιξίας και για τη γνώση της κληρονομικότητας σε ασθένειες κλπ. Η απόφαση ωστόσο, με την οποία θα αναγνωρίζεται ο φυσικός συγγενικός δεσμός, θα είναι αναγνωριστική, δεν θα διαπλάθει πλήρη έννομη συγγενική σχέση. Δεν θα παράγει δικαιώματα διατροφής και κληρονομικά δικαιώματα [29] .
 VI. Το ενδιαφέρον και η αγάπη για τη γνώση της βιολογικής αλήθειας δεν απορρέει από τη «μανία» κάποιων «βιολογιστών», αλλά από αγάπη για την αλήθεια. Η διαφάνεια και η διαύγεια των βιολογικών (και άλλων) δεσμών οδηγεί σε ειλικρινείς, υγιείς ανθρώπινες, οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις. Η αλήθεια είναι ελευθερία και η αποκάλυψή της ελευθερώνει. Η συγκάλυψη, το ψεύδος σημαίνουν φόβο και η χρήση τους είναι που θα έπρεπε να φοβίζει. Πάντως «άγει εις φως την αλήθειαν ο χρόνος».
 * Εισήγηση στην Ημερίδα της Εταιρίας Οικογενειακού Δικαίου, 21.5.2013. Προδημοσίευση από τον Τιμητικό Τόμο Ιω. Σπυριδάκη.
 [ 1 ]. Βλ. Granet-Lambrechts, Panorama europeen de droit de la filiation, Droit de la famille, 2007, etude 30· Terre, Les chemins de la verite, JCP/La Semaine Juridique 2008, I, 100, σελ. 15 επ., ιδίως σελ. 16.
 [ 2 ]. Σταμπέλου, Τα τεκμήρια της πατρότητας από γάμο κατά τον ΑΚ - θεώρηση υπό το πρίσμα της βιολογικής αλήθειας και της ισότητας, 1992, σελ. 243.
 [ 3 ]. Σταμπέλου, Τα τεκμήρια της πατρότητας, 1992, σελ. 151 επ.
 [ 4 ]. Κουτσουράδης, Μερικές κριτικές σκέψεις για το άρθρο 19 Ι του Ν 2521/1997 ή μια απροσδόκητη επέμβαση στον Αστικό Κώδικα, Αρμ 1998, 137 επ. και ιδίως 142, 144-145. Σύμφωνη και η Παπαδοπούλου-Κλαμαρή, Η Συγγένεια - Θεμελίωση - Καταχώριση - Προστασία, 2010, σελ. 197 επ.
 [ 5 ]. Βλ. ΑρχΝ 2010, 29 επ., με σχόλιο Νικολαΐδη, 30, ο οποίος τάσσεται υπέρ της άποψης της μειοψηφίας· Αρμ 2011, 429 επ., με παρατηρήσεις Βολικού/Γεωργακόπουλου, 431 επ. Ο Καρέλος, Η αλήθεια θεμέλιο της οικογενειακής ενότητας και ειρήνης (Με αφορμή την ΑΠ Ολ 18/2009), ΝοΒ 60/2012, 2281 επ., θεωρεί ότι η μη αναγνώριση από την κοινή νομοθεσία δικαιώματος προσβολής της επίπλαστης τεκμαιρόμενης πατρότητας στο βιολογικό πατέρα αντιβαίνει στο Σύνταγμα, με συνέπεια οι διατάξεις της κοινής νομοθεσίας, κατά το μέρος που αποκλείουν το βιολογικό πατέρα από την άσκηση του δικαιώματος προσβολής της πατρότητας να είναι ανεφάρμοστες. Υποστηρίζει ότι ο φυσικός πατέρας δικαιούται να προσβάλει την πατρότητα είτε με «αναλογική επέκταση» του άρθρου 1469 ΑΚ είτε με άμεση θεμελίωση του δικαιώματος αυτού στο Σύνταγμα.
 [ 6 ]. Σταμπέλου, Τα τεκμήρια της πατρότητας από γάμο, 1992, σελ. 196 επ. Υπέρ της προσβολής της πατρότητας από το φυσικό πατέρα σε κάθε περίπτωση και Καρέλος, ό.π.
 [ 7 ]. Βλ. και σχετικό δικαίωμα κληρονόμων στο παλαιό άρθρο 1474 ΑΚ.
 [ 8 ]. Σταμπέλου, Τα τεκμήρια της πατρότητας, σελ. 200.
 [ 9 ]. Κουτσουράδης, ό.π., 145.
 [ 10 ]. Πρώτος ο Κουτσουράδης επεσήμανε την παράλειψη του νομοθέτη, να τροποποιήσει αντίστοιχα με το άρθρο 1469 ΑΚ και το άρθρο 1477 ΑΚ, ώστε να μπορεί και ο φυσικός πατέρας του τέκνου να προσβάλει την εκούσια αναγνώριση που δεν ανταποκρίνεται στη βιολογική αλήθεια (βλ. Κουτσουράδη, ό.π., 138, 140, 143). Θεωρεί μάλιστα, και ορθά, ότι ο νομοθέτης θα έπρεπε να ξεκινήσει από το άρθρο 1477 ΑΚ, όπου οι συνταγματικές επιφυλάξεις δεν είναι τόσο ισχυρές. Και υποστηρίζει τη δυνατότητα προσβολής της εκούσιας αναγνώρισης από τον πραγματικό πατέρα με το επιχείρημα από το μείζον στο έλασσον. Επικαλείται επίσης λόγους ίσης μεταχείρισης των δύο πατέρων (εννοώντας προφανώς τον πατέρα που προσβάλλει την πατρότητα από γάμο και εκείνον που προσβάλλει την εκούσια αναγνώριση), καθώς και το δικαιοπολιτικό στόχο του νομοθέτη του Ν 2521/1997.
 [ 11 ]. Βλ. ΑΠ 58/2001 ΧρΙΔ Α/2001,427 επ. Πριν από την προσθήκη της περ. 5 στο άρθρο 1469 ΑΚ είχε επίσης υποστηριχθεί, ότι σε περίπτωση που η εκούσια αναγνώριση γίνεται από άλλο πρόσωπο και όχι από τον πραγματικό πατέρα του παιδιού, ο τελευταίος μπορεί να ζητήσει να διαπιστωθεί η ακυρότητα αυτής της αναγνώρισης ως καταχρηστικής (ΑΚ 281) ή ως αντίθετης στα χρηστά ήθη (ΑΚ 178). (Δεληγιάννης, Τέκνα γεννημένα χωρίς γάμο, 1983, σελ. 57· Δεληγιάννης/Κούσουλας, Οικογενειακό Δίκαιο, 1984, σελ. 65· Καράσης, σε Γεωργιάδη/Σταθόπουλου ΑΚ, άρθρο 1978, αρ. 5 επ.· Κουμάντος, Οικογενειακό Δίκαιο ΙΙ, 1989, σελ. 84· βλ. και Παπαχρίστου, Εγχειρίδιο Οικογενειακού Δικαίου3, 2005, σελ. 284).
 [ 12 ]. Βλ. Κουμάντο, Οικογενειακό Δίκαιο ΙΙ, 1989, σελ. 86· Σπυριδάκη, Οικογενειακό Δίκαιο, 2006, σελ. 467· Σταθόπουλο, Προβλήματα ως προς την προθεσμία για τη δικαστική αναγνώριση της πατρότητας κατά την ΑΚ 1483, Δ 2006, 567, 574· Σταμπέλου, Τα τεκμήρια της πατρότητας από γάμο κατά τον ΑΚ -θεώρηση υπό το πρίσμα της βιολογικής αλήθειας και της ισότητας, 1992, σελ. 202· Λέκκα, Προθεσμίες και Συγγένεια στον Αστικό Κώδικα, 2012, σελ. 234, 241, 243· τον ίδιο, Η διεύρυνση προθεσμίας άσκησης από το τέκνο αγωγής αναγνώρισης πατρότητας, Τιμητικός Τόμος Σταθόπουλου, σελ. 1390. Βλ. και Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, Οικογενειακό Δίκαιο ΙΙ5, σελ. 134· Παπαδοπούλου-Κλαμαρή, Η Συγγένεια - Θεμελίωση - Καταχώριση - Προστασία, σελ. 120. Βλ. επίσης Fehrenbach, Die Anfechtung der Kindesanerkennung durch den Vater, 1975, σελ. 54· Gebler, Le Droit Francais de la Filiation et la Verite, 1970, σελ. 372.
 [ 13 ]. Βλ. και Σταμπέλου, Τα τεκμήρια της πατρότητας, σελ. 204, 206. Υπέρ της επιμήκυνσης επίσης Σταθόπουλος, Δ 2006,567· Παπαχρίστου, Ακύρωση εκούσιας αναγνώρισης - Αναστολή αποσβεστικής προθεσμίας (γνμδ.), ΧρΙΔ 2009,85,87· ο ίδιος, Πρόλογος σε Λέκκα, Προθεσμίες και Συγγένεια στον Αστικό Κώδικα, σελ. VIII· Λέκκας, ό.π., ιδίως σελ. 244, με αναφορές και σε αποφάσεις του ΕΔΔΑ· ο ίδιος, Τιμητικός Τόμος Σταθόπουλου, σελ. 1391. Βλ. και Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, Οικογενειακό Δίκαιο ΙΙ5, σελ. 134 επ., σελ. 185, με σημ. 109, σελ. 186, με σημ. 112. Βλ. επίσης Terre/Fenouillet, Droit Civil - Les personnes - La famille - Les incapacites7, 2005, αρ. 813, σελ. 750 επ.
 [ 14 ]. Βλ. Helms, Entkoppelung von Abstammungserklarung und Vater-Kind Zuordnung; der neue § 1598a BGB, Τιμητικός Τόμος Frank, 2008, σελ. 225 επ., 237.
 [ 15 ]. Για την έννοια των κενών του νόμου, βλ. Παπανικολάου, Μεθοδολογία του ιδιωτικού δικαίου και ερμηνεία των δικαιοπραξιών, σελ. 232 επ.
 [ 16 ]. Βλ. Πρακτικά Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής Ν 3089/2002, Συνεδρίαση της 24.5.2001, σε Αγαλλοπούλου/Κουτσουράδη, Ν 3089/2002 - Προπαρασκευαστικές εργασίες - Συζήτηση στη Βουλή, σελ. 58-59· Σταμπέλου, Η ανωνυμία του δότη γεννητικού υλικού, σε Σύγχρονες τάσεις του Οικογενειακού Δικαίου, Εταιρία Δικαστικών Μελετών, 2013, σελ. 18, σημ. 6.
 [ 17 ]. Βλ. Κουτσουράδη, Περί της υποχρεώσεως της μητρός έναντι του εξωγάμου τέκνου της όπως παράσχη πληροφορίας περί της εκ πατρός καταγωγής του, Αρμ 1979,643 επ. και ειδικά 646· Καράκωστα, Το Δίκαιο της Προσωπικότητας, 2012, σελ. 115 επ.· τον ίδιο, Τα νομικά προβλήματα της τεχνητής γονιμοποίησης και οι λύσεις του Ν 3089/2002, ΔΕΕ 2/2003,132 επ. και ειδικά 135-136· Καράση, Το νέο Σχέδιο Νόμου για την «Εφαρμογή των μεθόδων της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής», Αρμ 2005,829 επ. και ειδικά 832.
 [ 18 ]. Βλ. Κουτσουράδη, ό.π.· τον ίδιο, Η ροή πληροφοριών στις αστικές έννομες σχέσεις, σελ. 392· Παπαχρίστου, Η τεχνητή αναπαραγωγή στον Αστικό Κώδικα, σελ. 45· Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, Οικογενειακό Δίκαιο ΙΙ5, σελ. 86-87· την ίδια, Τεχνητή γονιμοποίηση και Οικογενειακό Δίκαιο2, σελ. 101· Καράκωστα, ό.π.· Κοτζάμπαση, Η ανωνυμία του δότη σπέρματος στην τεχνητή γονιμοποίηση ως νομικό και ηθικό ζήτημα, Αρμ 2000,713-714· Φουντεδάκη, Η πληροφόρηση του παιδιού που γεννήθηκε με ετερόλογη τεχνητή γονιμοποίηση για την καταγωγή του, ΕΝΟΒΕ 48, σελ. 129 επ. και ειδικά σελ. 134· την ίδια, Φυσικό πρόσωπο και προσωπικότητα στον Αστικό Κώδικα, 2012, σελ. 171· Καράση, ό.π.· Βιδάλη, Ζωή χωρίς πρόσωπο, σελ. 146-147· Παντελίδου, Προσωπικά δεδομένα και υποβοήθηση στην ανθρώπινη αναπαραγωγή, ΝοΒ 2011, 892· Σταμπέλου, σε ΑΚ Γεωργιάδη/Σταθόπουλου, άρθρο 1460, αρ. 6· την ίδια, Αιματολογικές εξετάσεις και διαπίστωση της πατρότητας, ΝοΒ 1984, 1324 επ. και ειδικά 1328.
 [ 19 ]. Σταμπέλου σε ΑΚ Γεωργιάδη/Σταθόπουλου, άρθρο 1460, αρ. 11-12. Για το δικαίωμα του θετού τέκνου να πληροφορηθεί τα στοιχεία των φυσικών γονέων του μετά την ενηλικίωσή του, βλ. Φουντεδάκη, Υιοθεσία. Ο N 2447/1996, οι τροποποιήσεις και η εφαρμογή του, 2010, σελ. 305 επ.
 [ 20 ]. Βλ. Αγαλλοπούλου, Ιατρική υποβοήθηση στην ανθρώπινη αναπαραγωγή και ανωνυμία τρίτων δοτών γεννητικού υλικού, Τιμητικός Τόμος Σταθόπουλου, σελ. 1 επ. και ιδίως σελ. 4 επ.· Σταμπέλου, Η ανωνυμία του δότη γεννητικού υλικού, σε Σύγχρονες τάσεις του Οικογενειακού Δικαίου, σελ. 16 επ. και ιδίως σελ. 23 επ.
 [ 21 ]. Βλ. Σταμπέλου, ό.π., σελ. 16 επ. και ιδίως σελ. 28, με σημ. 45, όπου και απόψεις των Παντελίδου, Προσωπικά δεδομένα και υποβοήθηση στην ανθρώπινη αναπαραγωγή, ΝοΒ 2011,893, Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, Τεχνητή γονιμοποίηση και Οικογενειακό Δίκαιο2, σελ. 100 και Σκορίνη-Παπαρρηγοπούλου, Ο νέος Ν 3305/2005 για την εφαρμογή της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και η σχέση του με το Ν 3089/2002, Συνήγορος 2005, τόμ. 48, 11.
 [ 22 ]. Σταμπέλου, ό.π.
 [ 23 ]. Σταμπέλου, ό.π., σελ. 31.
 [ 24 ]. Σταμπέλου, ό.π., σελ. 30, με παραπομπές και σε Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, ΕΝΟΒΕ 48, σελ. 97-98, σημ. 16 και Κουμουτζή, ΧρΙΔ Γ/2003, 498 επ. και ειδικά 510-511.
 [ 25 ]. Σταμπέλου, ό.π., σελ. 30-31.
 [ 26 ]. Σταμπέλου, ό.π., σελ. 31.
 [ 27 ]. Βλ. Σταθόπουλο, σε ΑΚ Γεωργιάδη/Σταθόπουλου, τόμ. VII, 1991, άρθρα 1356-1360, αρ. 8· τον ίδιο, Δ 2006, 577· Σταθόπουλο/Σταμπέλου, σε ΑΚ Γεωργιάδη/Σταθόπουλου, τόμ. VII2, 2007, άρθρα 1355-1366, αρ. 8· Σταμπέλου, Αναγνωριστική αγωγή για την ύπαρξη ή μη σχέσης γονέα και τέκνου (ΚΠολΔ 614 επ.), ΚριτΕ 2000/2, 249 επ, 251, με παραπομπές· την ίδια, Τεχνητή γονιμοποίηση. Προσδιορισμός συγγένειας επί χορήγησης γεννητικού υλικού από τρίτα πρόσωπα, σε Σύγχρονα ζητήματα Αστικού Δικαίου πέρα από το σύστημα του Αστικού Κώδικα (Πρακτικά 1ου Συνεδρίου της Ένωσης Αστικολόγων, Ναύπακτος 27-28.5.1994), σελ. 263. Βλ. διαφορετικά, Παπαδοπούλου-Κλαμαρή, Η Συγγένεια - Θεμελίωση - Καταχώριση - Προστασία, σελ. 293, η οποία θεωρεί ότι σχέση γονέα-τέκνου κατά τον ΚΠολΔ είναι μόνο η νομική σχέση της συγγένειας.
 [ 28 ]. Σταθόπουλος, σε ΑΚ Γεωργιάδη/Σταθόπουλου, τόμ. VII, 1991, άρθρα 1356-1360, αρ. 8· ο ίδιος, Δ 2006, 577· Σταθόπουλος/Σταμπέλου, ό.π.. Αντίθετοι Παπαχρίστου/Παπαδοπούλου-Κλαμαρή, Ανωνυμία του δότη γεννητικού υλικού, σε «Η Διεθνής Επιτροπή Προσωπικής Καταστάσεως και ο Οικογενειακός Βίος», σελ. 73, ειδικά σελ. 79, κατά τους οποίους το κώλυμα γάμου αφορά μόνο τη νομική συγγένεια και όχι τη βιολογική.
 [ 29 ]. Βλ. Σταθόπουλο, Συναγωγή Συμπερασμάτων, Πρακτικά Συνεδρίου με θέμα «Η Διεθνής Επιτροπή Προσωπικής Καταστάσεως και ο Οικογενειακός Βίος», 2011, σελ. 133· τον ίδιο, Δ 2006, 577· Σταμπέλου, Τεχνητή γονιμοποίηση. Προσδιορισμός συγγένειας επί χορήγησης γεννητικού υλικού από τρίτα πρόσωπα, ό.π., σελ. 263-264.


type: caselaw

text:
 10.3.2007
 ES
 Diario Oficial de la Unión Europea
 C 56/5
 Sentencia del Tribunal de Justicia (Sala Primera) de 18 de enero de 2007 — Osman Ocalan, en nombre del Kurdistan Worker's Party (PKK), Serif Vanly, en nombre del Kurdistan National Congress (KNK)/Consejo de la Unión Europea, Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte, Comisión de las Comunidades Europeas
 (Asunto C-229/05 P) (1)
 (Recurso de casación - Medidas restrictivas específicas dirigidas a determinadas personas y entidades con el fin de luchar contra el terrorismo - Recurso de anulación - Admisibilidad)
 (2007/C 56/08)
 Lengua de procedimiento: inglés
 Partes
 Recurrentes: Osman Ocalan, en nombre del Kurdistan Worker's Party (PKK), Serif Vanly, en nombre del Kurdistan National Congress (KNK) (representantes: M. Muller QC, E. Grieves y P. Moser, Barristers, J.G. Peirce, Solicitor)
 Otras partes en el procedimiento: Consejo de la Unión Europea (representantes: E. Finnegan y M. Bishop, agentes), Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte (representante: R. Caudwell, agente), Comisión de las Comunidades Europeas
 Objeto
 Recurso de casación contra el auto del Tribunal de Primera Instancia (Sala Segunda), de 15 de febrero de 2005, PKK y KNK/Consejo (T-229/02), por el que el Tribunal de Primera Instancia declaró la inadmisibilidad del recurso en el que se solicita la anulación de la Decisión 2002/334/CE del Consejo, de 2 de mayo de 2002, relativa a la aplicación del apartado 3 del artículo 2 del Reglamento (CE) no 2580/2001 sobre medidas restrictivas específicas dirigidas a determinadas personas y entidades con el fin de luchar contra el terrorismo y por la que se deroga la Decisión 2001/927/CE (DO L 116, p. 33) — Capacidad jurídica y legitimación activa
 Fallo
 1)
 Anular el auto del Tribunal de Primera Instancia de las Comunidades Europeas de 15 de febrero de 2005, PKK y KNK/Consejo (T-229/02), en la medida en que desestima el recurso del Sr. Osman Ocalan en nombre del Kurdistan Workers' Party (PKK).
 2)
 Desestimar el recurso de casación en todo lo demás.
 3)
 Condenar al Sr. Serif Vanly, en nombre del Kurdistan National Congress (KNK), a cargar con las costas del recurso de casación interpuesto por él.
 4)
 Declarar la inadmisibilidad del recurso del Sr. Osman Ocalan en nombre del PKK en la medida en que se dirige contra la Decisión 2002/334/CE del Consejo, de 2 de mayo de 2002, relativa a la aplicación del apartado 3 del artículo 2 del Reglamento (CE) no 2580/2001 sobre medidas restrictivas específicas dirigidas a determinadas personas y entidades con el fin de luchar contra el terrorismo y por la que se deroga la Decisión 2001/927/CE.
 5)
 Declarar la admisibilidad del Recurso del Sr. Osman Ocalan en nombre del PKK en la medida en que se dirige contra la Decisión 2002/460/CE del Consejo, de 17 de junio de 2002, relativa a la aplicación del apartado 3 del artículo 2 del Reglamento no 2580/2001 sobre medidas restrictivas específicas dirigidas a determinadas personas y entidades con el fin de luchar contra el terrorismo y por la que se deroga la Decisión 2002/334. Devolver el asunto al Tribunal de Primera Instancia de las Comunidades Europeas para que éste se pronuncie en cuanto al fondo.
 6)
 Reservar la decisión sobre las costas del Sr. Osman Ocalan en nombre del PKK.
 (1) DO C 86, de 8.4.2006.


text:
 21.2.2009
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 44/22
 Yhteisöjen tuomioistuimen tuomio (kuudes jaosto) 22.12.2008 — Euroopan yhteisöjen komissio v. Suomen tasavalta
 (Asia C-328/08) (1)
 (Jäsenyysvelvoitteiden noudattamatta jättäminen - Direktiivi 2004/35/EY - Ympäristövastuu - Direktiivin määräajassa tapahtuvan täytäntöönpanon laiminlyönti)
 (2009/C 44/37)
 Oikeudenkäyntikieli: suomi
 Asianosaiset
 Kantaja: Euroopan yhteisöjen komissio (asiamiehet: U. Wölker ja I. Koskinen)
 Vastaaja: Suomen tasavalta (asiamies: A. Guimaraes-Purokoski)
 Oikeudenkäynnin kohde
 Jäsenyysvelvoitteiden noudattamatta jättäminen — Ympäristövastuusta ympäristövahinkojen ehkäisemisen ja korjaamisen osalta 21.4.2004 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2004/35/EY (EUVL L 143, s. 56) noudattamisen edellyttämiä toimenpiteitä ei ole toteutettu määräajassa
 Tuomiolauselma
 1)
 Suomen tasavalta ei ole noudattanut ympäristövastuusta ympäristövahinkojen ehkäisemisen ja korjaamisen osalta 21.4.2004 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2004/35/EY mukaisia velvoitteitaan, koska se ei ole antanut kyseisen direktiivin noudattamisen edellyttämiä lakeja, asetuksia ja hallinnollisia määräyksiä.
 2)
 Suomen tasavalta velvoitetaan korvaamaan oikeudenkäyntikulut.
 (1) EUVL C 236, 13.9.2008.


text:
 |
 52014PC0673
 Priekšlikums PADOMES ĪSTENOŠANAS LĒMUMS, ar ko atbilstīgi Direktīvas 2003/96/EK 19. pantam Horvātijai atļauj piemērot atbrīvojumu no nodokļa gāzeļļai, kas izmantota humānās atmīnēšanas mašīnās /* COM/2014/0673 final - 2014/0312 (NLE) */
 PASKAIDROJUMA RAKSTS
 1. PRIEKŠLIKUMA KONTEKSTS
 Nodokļu uzlikšanu energoproduktiem un
 elektroenerģijai Savienībā reglamentē Padomes
 Direktīva 2003/96/EK([1])
 (turpmāk — "Enerģijas nodokļu direktīva" vai
 "direktīva").
 Saskaņā ar minētās
 direktīvas 19. panta 1. punktu un papildus 5., 15. un 17. pantā
 paredzētajiem noteikumiem Padome pēc Komisijas priekšlikuma ar
 vienprātīgu lēmumu var atļaut jebkurai dalībvalstij
 ieviest turpmākus atbrīvojumus no nodokļa vai nodokļa
 samazinājumus īpašu politikas apsvērumu dēļ.
 Šā priekšlikuma mērķis ir
 atļaut Horvātijai piemērot atbrīvojumu no nodokļa
 gāzeļļai, kas izmantota specializēto humānās
 atmīnēšanas mašīnu apkalpošanai. Šis atbrīvojums ir
 paredzēts, lai samazinātu izmaksas juridiskajām personām,
 kuras reģistrētas atmīnēšanas darbību veikšanai, un
 tādējādi paātrināt minētās darbības un
 veicināt humānās atmīnēšanas politikas īstenošanu
 Horvātijā.
 Nodokļu samazinājuma noteikšana
 paātrinās atmīnēšanas darbību veikšanu, kas notiek
 saskaņā ar starptautisko Konvenciju par kājnieku mīnu
 izmantošanas, uzglabāšanas, ražošanas un nodošanas aizliegumu un to
 iznīcināšanu (1998. gada Otavas līgums), starptautisko
 Konvenciju par kasešu munīciju, kuru parakstīja Oslo
 2008. gadā un kura aizliedz uzglabātās kasešu
 munīcijas izmantošanu, nodošanu, glabāšanu un iznīcināšanu
 astoņu gadu ilgā laikposmā, un Horvātijas Republikas 2005.
 gada Likumu par humāno atmīnēšanu.
 Pasākuma, kuru plāno piemērot
 Horvātija, mērķis ir radīt stimulu ātrākai
 iespējamo mīnu lauku atmīnēšanai un lauksaimniecības zemes
 un mežu attīrīšanai, tādējādi padarot tos atkal
 izmantojamus saimnieciskajām darbībām. Paredzams arī, ka
 pasākumam būs tieša pozitīva ietekme uz cilvēku dzīvi
 un veselību teritorijās, kuras piesārņotas ar
 mīnām un nesprāgušu munīciju.
 Pasākuma nepiemērošanas
 gadījumā atmīnēšanas tehnikas operatoriem, kuri ir
 saņēmuši atļauju veikt atmīnēšanas operācijas
 Horvātijas teritorijā, par gāzeļļu, ko izmanto par
 degvielu, būs jāmaksā saskaņā ar valsts akcīzes
 nodokļa likmi, kas ir HRK 2860 (aptuveni EUR 375,54) ([2]) – tādu pašu likmi
 piemēro arī gāzeļļai, ko izmanto par degvielu, kā
 arī stacionāros dzinējos, smagajā tehnikā un
 transportlīdzekļos, kuri nav paredzēti izmantošanai koplietošanas
 ceļos (Enerģijas nodokļu direktīvas 8. panta 2. punkta b),
 c) un d) apakšpunkts). Pagaidu atbrīvojums no nodokļa sniegtu
 operatoriem iespēju ierobežotā laikposmā samazināt
 atmīnēšanas darbību izmaksas un palielināt savu
 peļņu, tādējādi radot stimulu intensificēt darbu
 pasākuma piemērošanas laikā. Tas paātrinās
 atmīnēšanas procesu.
 Lūgums un tā
 vispārīgais konteksts
 Horvātijas iestādes 2014. gada 8.
 aprīļa vēstulē lūdza atbilstīgi Direktīvas
 2003/96/EK 19. pantam pieņemt lēmumu par atļauju Horvātijai
 piemērot atbrīvojumu no nodokļa gāzeļļai, kas
 izmantota humānās atmīnēšanas mašīnās. Papildu
 informāciju un precizējumus Horvātijas iestādes sniedza
 2014. gada 15. jūlijā.
 Horvātijas iestāžu mērķis
 ir piemērot atbrīvojumu no nodokļa gāzeļļai, kas
 izmantota humānās atmīnēšanas mašīnās.
 Pasākums tiks īstenots, piemērojot samaksāto akcīzes
 nodokļu atmaksāšanas sistēmu, lai paātrinātu atlikušo
 piesārņoto teritoriju atmīnēšanu. Mašīnas, kurās
 izmantos gāzeļļu, kam piemērots atbrīvojums no
 akcīzes nodokļa, klasificēs atbilstīgi to
 mērķiem, darba instrumentiem un to darbības veidam.
 Saskaņā ar Horvātijas
 iestāžu sniegto informāciju 2014. gada 1. janvārī
 kopējā platība, ko veidoja iespējamās
 mīnētās teritorijas un teritorijas, kuras piesārņotas
 tikai ar nesprāgušu munīciju, Horvātijā bija 613,6 km2.
 Saskaņā ar Horvātijas aplēsēm mīnēto meža
 platību neizmantotais ražošanas potenciāls atbilst aptuveni 30
 miljonu euro lieliem zaudējumiem gadā. 55 % no
 piesārņotajām lauksaimniecības platībām ir
 aramzemes, bet pārējās ir pļavas un ganības. Tiek
 lēsts, ka 900 000 cilvēku (aptuveni 20 %
 iedzīvotāju) joprojām dzīvo iespējamo mīnēto
 teritoriju tiešā tuvumā. Laikā no 1991. līdz
 2013. gadam ir notikuši 1353 negadījumi saistībā ar
 mīnām un mīnētās teritorijās, kuri skāruši
 1976 cilvēku un bijuši par iemeslu 510 nāves gadījumiem.
 Horvātija ir lūgusi piešķirt
 atļauju piemērot atbrīvojumu sešu gadu laikposmam, kas ir
 direktīvas 19. panta 2. punktā minētais
 maksimālais laikposms.
 Darbības joma
 Pasākuma atbalsta saņēmēji
 būs juridiskas personas, kurām Horvātijas Atmīnēšanas
 centrs piešķīris atļauju un kuras būs reģistrētas
 atbilstīgi Likumam par humāno atmīnēšanu([3]), Noteikumiem par
 humānās atmīnēšanas darbību veikšanu([4]) un Noteikumiem par
 tehniskajām prasībām humānajā
 atmīnēšanā izmantotās tehnikas atbilstības
 noteikšanai([5]).
 Atbalsta saņēmēji veiks atmīnēšanu un zemes
 attīrīšanu, izmantojot atmīnēšanas tehniku, un radīs
 nepieciešamos apstākļus, lai pirotehniķi varētu
 deaktivēt nesprāgušas mīnas. Akreditētās mašīnas
 tiks definētas pēc to veida, mērķa un degvielas
 patēriņa, kas savukārt būs atkarīgi no
 attīrīšanas dziļuma, mašīnas darba ātruma,
 attīrīšanas blīvuma un no mašīnas efektivitātes
 sablīvētā augsnē. Šo pasākumu īstenos,
 atmaksājot akcīzes nodokli atbilstīgi savāktajiem
 apmaksātajiem rēķiniem par šādu izmantojumu. Tie ietvers
 ziņas par pircēju, mašīnas sērijas numuru, mašīnas
 ekspluatācijas stundu skaitu, nopirktās gāzeļļas
 daudzumu un iegādes dienu.
 Saskaņā ar Horvātijas
 iestāžu sniegtajiem datiem Horvātijā ir
 36 reģistrētas juridiskas personas, kurām ir 47
 humānajai atmīnēšanai izmantotas mašīnas. Tomēr
 pasākumu nav paredzēts piemērot tikai šiem akreditētajiem
 operatoriem — nākotnē to piemēros ikvienam jaunam
 akreditētam operatoram un atmīnēšanas tehnikai, ko var izmantot
 šajā nolūkā. Horvātijas Atmīnēšanas centrs veic
 akreditēšanu un glabā datus par visām jaunajām
 atmīnēšanas mašīnām, kas paredzētas izmantošanai
 humānajā atmīnēšanā.
 Saskaņā
 ar Horvātijas iestāžu sniegto informāciju pasākuma
 radītās priekšrocības uz vienu saņēmēju būs
 atkarīgas no atmīnējamās teritorijas platības,
 kurā tiks izmantota atmīnēšanas tehnika, un no kopējā
 gāzeļļas patēriņa, kura izmantota tehnikas
 darbībai, atmīnējot šādu teritoriju. Saskaņā ar
 Horvātijas aplēsēm no nodokļa samazinājuma
 izrietošā atbalsta summa, kas aprēķināta, pamatojoties uz
 vidējā degvielas patēriņa datiem attiecībā uz
 visiem operatoriem, kuri 2013. gadā bijuši iesaistīti
 atmīnēšanā, ir aptuveni HRK 2 907 038 (aptuveni
 EUR 381 736,50), kas nozīmē, ka vidējā
 aplēstā summa uz vienu mašīnu ir HRK 61 859,15 jeb
 EUR 8 123,01 gadā. Horvātijas iestādes, balstoties uz
 paredzamo vidējo patēriņu, prognozē, ka sešu gadu
 laikā, kamēr tiks piemērots pasākums, gada budžeta izdevumi
 pieaugs un būs šādi: HRK 2 965 179 (aptuveni
 EUR 389 371,23) 2015. gadā, HRK 3 024 482
 (aptuveni EUR 397 158,66) 2016. gadā,
 HRK 3 084 971 (aptuveni EUR 405 101,83) 2017.
 gadā, HRK 3 146 671 (aptuveni EUR 413 203,87)
 2018. gadā, HRK 3 209 604 (aptuveni
 EUR 421 467,94) 2019. gadā, HRK 3 273 796
 (aptuveni EUR 429 897,30) 2020. gadā, un kopējā summa
 būs: HRK 18 704 706 (aptuveni
 EUR 2 456 200,83).
 Pasākuma darbība
 Kompetentais Horvātijas
 Atmīnēšanas centrs (HCR) pārraudzīs un uzglabās
 datus par tehnikas ekspluatāciju. Datus glabās pa projektiem
 (tīmekļa vietnē). Katrai mašīnai būs īpaša
 veidlapa, kurā katru dienu tiks reģistrētas ekspluatācijas
 laiks, darba rezultāti un degvielas patēriņš.
 Beidzoties projektam, atmīnēšanas
 operators iesniegs akcīzes nodokļa deklarācijas veidlapu par
 savu objektā izmantoto tehniku, pievienojot darba datu
 reģistrācijas veidlapu par katru mašīnu. Veidlapas apstiprinās
 objekta pārvaldītājs un pārbaudīs par projekta
 uzraudzību atbildīgā HCR amatpersona, kas
 pastāvīgi atradīsies atmīnējamajā objektā,
 lai veiktu pārbaudes uz vietas.
 Atbilstīgi savam vispārējam
 pienākumam uzraudzīt akcīzes nodokļa jomā
 pieņemto tiesību aktu īstenošanu Finanšu ministrijas
 Nodokļu administrācija, pamatojoties uz informāciju par objektu,
 kurā notiek atmīnēšanas darbības, papildus citu
 uzraudzības pienākumu veikšanai sistemātiski pārbaudīs
 atmīnēšanas tehnikai izmantotās degvielas patēriņu.
 Atbrīvojumu no nodokļa piešķirs, atmaksājot samaksāto
 akcīzes nodokli.
 Horvātijas iestāžu argumenti
 attiecībā uz pasākuma ietekmi uz iekšējo tirgu
 Šis pasākums
 neradīs priekšrocības noteiktiem uzņēmumiem
 salīdzinājumā ar citiem, jo tas attieksies uz visiem
 uzņēmumiem, kas iesaistīti humānajā
 atmīnēšanā, tādējādi nevienam iesaistītajam
 uzņēmumam netiks sniegtas ekonomiskas priekšrocības.
 Līdzīgi, Horvātija pieņem, ka pasākums neietekmēs
 ES iekšējo tirdzniecību, ņemot vērā tā īpašo
 raksturu un to, ka tas attiecas vienīgi uz mīnētām
 teritorijām Horvātijas Republikā.
 Spēkā esošie noteikumi
 priekšlikuma jomā
 Padomes 2003. gada 27. oktobra Direktīva
 2003/96/EK, kas pārkārto Kopienas noteikumus par nodokļu
 uzlikšanu energoproduktiem un elektroenerģijai, un jo īpaši tās
 8. panta 1. punkts un 8. panta 2. punkta c) un d) apakšpunkts.
 Pasākuma novērtējums
 saskaņā ar Direktīvas 2003/96/EK 19. pantu
 Īpaši politikas apsvērumi
 Direktīvas 19. panta 1. punkta
 pirmajā daļā teikts:
 "Papildus
 iepriekšējos pantos, jo īpaši 5., 15. un 17. pantā noteiktajiem
 noteikumiem, Padome pēc Komisijas priekšlikuma ar vienprātīgu
 lēmumu var atļaut jebkurai dalībvalstij ieviest turpmākus
 atbrīvojumus vai samazinājumus īpašu politikas apsvērumu
 interesēs."
 Piemērojot šo atbrīvojumu no
 nodokļa, Horvātijas iestāžu mērķis ir
 paātrināt atlikušo piesārņoto teritoriju
 atmīnēšanu dažādos Horvātijas reģionos. Bez šā
 pasākuma gāzeļļai, ko izmanto humānās
 atmīnēšanas mašīnās, piemērojamā nodokļa
 likme būtu HRK 2860 (aptuveni EUR 375,54) par 1000 l.
 Jāatzīmē, ka Horvātija piemēro tādu pašu
 nodokļa likmi gāzeļļai, ko izmanto par degvielu un
 Direktīvas 2003/96/EK 8. panta 2. punkta c) un d) apakšpunktā
 izklāstītajiem mērķiem. Pieprasītā
 atbrīvojuma no nodokļa piemērošana uz ierobežotu laiku
 radītu arī stimulu humānās atmīnēšanas
 darbībās iesaistītajiem ekonomikas dalībniekiem savu darbu
 pabeigt, pirms beidzas pasākuma sešu gadu periods, un tādējādi
 palīdzētu panākt noteikto politikas mērķi —
 paātrināt atlikušo piesārņoto teritoriju
 atmīnēšanu. Izņemot iecerēto pasākumu,
 Horvātijā netiek piešķirtas citas subsīdijas, kas attiektos
 uz ekonomikas dalībniekiem, kuri iesaistīti humānajā
 atmīnēšanā mīnētās teritorijās.
 Horvātija ir uzsvērusi, ka
 pasākuma piemērošanai būtu tieša pozitīva ietekme uz
 cilvēku dzīvi un veselību teritorijās, kuras
 piesārņotas ar mīnām un nesprāgušu munīciju.
 Ņemot vērā iepriekš minēto, Komisija atzīmē, ka
 saskaņā ar Horvātijas iestāžu sniegto informāciju
 laikposmā no 1991. līdz 2013. gadam Horvātijā 1976
 cilvēki ir guvuši ar mīnām saistītus ievainojumus un 510 no
 tiem ir gājuši bojā. Komisija arī norāda, ka
 ieņēmumu zaudējumi no tā, ka netiek apstrādātas
 ar mīnām piesārņotās lauksaimniecības zemes,
 varētu sasniegt 50 miljonus euro.
 No minētā var secināt, ka
 nodoms piemērot nodokļa atbrīvojumu gāzeļļai, ko
 izmanto humānās atmīnēšanas tehnikā dažādos
 Horvātijas reģionos, ir balstīts uz konkrētiem politiskiem
 apsvērumiem, jo īpaši sociālās, drošības,
 veselības aizsardzības un reģionālās politikas
 jomās.
 Atbilstība pārējiem ES
 mērķiem un politikas virzieniem
 Pieprasītais pasākums attiecas
 galvenokārt uz ES veselības, reģionālo un vides politiku
 tiktāl, cik tas daļēji palīdzēs ātrāk
 samazināt mīnētās teritorijas Horvātijas
 Republikā, kas rada draudus cilvēku dzīvībai un
 veselībai, mājdzīvniekiem un savvaļas dzīvniekiem.
 Jāatzīmē, ka saskaņā ar aplēsēm 900 000
 cilvēku Horvātijā joprojām dzīvo iespējamo
 mīnēto teritoriju tiešā tuvumā, kas apdraud viņu
 veselību un drošību.
 Komisija norāda, ka pasākums attiecas
 tikai uz gāzeļļu, ko izmanto akreditētās
 specializētās mašīnās, kuras īpaši projektētas un
 būvētas mīnētu teritoriju atmīnēšanai, un tikai
 uz mīnētām teritorijām Horvātijas Republikā.
 Jāatzīmē arī, ka šīs mašīnas nevar izmantot
 nekāda veida pārvadājumiem pa koplietošanas ceļiem.
 Tādējādi var secināt, ka
 pasākums ir saderīgs ar Savienības veselības, vides,
 enerģētikas un transporta politiku.
 Minētajā situācijā
 pasākums nav pretrunā iekšējā tirgus pienācīgai
 darbībai un nepieciešamībai nodrošināt godīgu konkurenci.
 Jo īpaši, tā kā tas neradīs priekšrocības noteiktiem
 uzņēmumiem salīdzinājumā ar citiem, tas attieksies uz
 visiem uzņēmumiem, kas iesaistīti humānajā
 atmīnēšanā Horvātijā. Līdzīgi, pasākums
 neietekmēs ES iekšējo tirdzniecību, ņemot vērā
 tā īpašo raksturu un to, ka tas attiecas vienīgi uz
 mīnētām teritorijām Horvātijas Republikā.
 Pasākuma piemērošanas periods
 Komisija ierosina apstiprināt
 maksimālo Direktīvā 2003/96/EK atļauto, t. i., sešu
 gadu piemērošanas periodu. Šāds periods ir piemērots, lai Horvātijas
 iestādēm būtu iespēja apkopot informāciju, kura
 vajadzīga pasākuma rezultātu novērtēšanai, un lai
 nodrošinātu ekonomikas dalībniekiem, kas gūst labumu no
 pasākuma, pietiekamu noteiktību un pietiekami daudz laika, lai
 pabeigtu atmīnēšanu piesārņotajās teritorijās.
 Noteikumi par valsts atbalstu
 Horvātijas iestādes ir
 plānojušas piemērot atbrīvojumu no nodokļa
 gāzeļļai, ko izmanto humānās atmīnēšanas
 tehnikā, atmaksājot visu akcīzes nodokli. Pasākums ir
 valsts atbalsts, un par to būtu jāpaziņo Komisijai
 atbilstīgi LESD 108. panta 3. punktam.
 2. APSPRIEŠANĀS AR
 IEINTERESĒTAJĀM PERSONĀM UN IETEKMES NOVĒRTĒJUMU
 REZULTĀTI
 Apspriešanās
 ar ieinteresētajām personām
 Šā priekšlikuma pamatā ir
 Horvātijas lūgums, un tas attiecas vienīgi uz šo
 dalībvalsti.
 Ekspertu
 atzinumu pieprasīšana un izmantošana
 Neatkarīgu ekspertu atzinums nebija
 vajadzīgs.
 Ietekmes
 novērtējums
 Šis priekšlikums attiecas uz atļaujas
 piešķiršanu atsevišķai dalībvalstij pēc tās
 lūguma.
 3. PRIEKŠLIKUMA JURIDISKIE
 ASPEKTI
 Subsidiaritātes princips
 Netiešo nodokļu uzlikšana, uz ko attiecas
 LESD 113. pants, pati par sevi nav ekskluzīvā Eiropas Savienības
 kompetencē LESD 3. panta nozīmē.
 Tomēr dalībvalstu kompetences
 īstenošanu šajā jomā stingri nosaka un ierobežo esošie ES
 tiesību akti. Saskaņā ar Direktīvas 2003/96/EK 19. pantu
 vienīgi Padome ir tiesīga atļaut dalībvalstij ieviest
 turpmākus atbrīvojumus vai samazinājumus minētā
 noteikuma nozīmē. Dalībvalstis nevar šajā ziņā
 aizstāt Padomi.
 Tādējādi šajā
 priekšlikumā ir ievērots subsidiaritātes princips.
 Proporcionalitātes
 princips
 Šajā priekšlikumā ir ievērots
 proporcionalitātes princips. Atbrīvojums no nodokļa
 nepārsniedz konkrētā mērķa sasniegšanai vajadzīgo
 (skat. iepriekš apsvērumus par iekšējo tirgu un godīgu
 konkurenci).
 Juridisko
 instrumentu izvēle
 Ierosinātais juridiskais instruments:
 Padomes lēmums.
 Direktīvas 2003/96 19. pants paredz tikai
 šāda veida pasākumu.
 4. IETEKME UZ BUDŽETU
 Minētais pasākums Savienībai
 nerada finansiālu vai administratīvu slogu. Tādējādi
 priekšlikums neietekmē Savienības budžetu.
 2014/0312 (NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES ĪSTENOŠANAS LĒMUMS,
 ar ko atbilstīgi Direktīvas
 2003/96/EK 19. pantam Horvātijai atļauj piemērot
 atbrīvojumu no nodokļa gāzeļļai, kas izmantota
 humānās atmīnēšanas mašīnās
 EIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,
 ņemot vērā Līgumu par
 Eiropas Savienības darbību,
 ņemot vērā Padomes
 Direktīvu 2003/96/EK (2003. gada 27. oktobris), ar ko
 pārkārto Kopienas energoproduktu un elektroenerģijas
 nodokļu sistēmu([6]),
 un jo īpaši tās 19. pantu,
 ņemot vērā Eiropas Komisijas
 priekšlikumu,
 tā kā:
 (1) Horvātijas iestādes
 2014. gada 8. aprīļa vēstulē lūdza atbilstīgi
 Direktīvas 2003/96/EK 19. pantam pieņemt lēmumu par atļauju
 Horvātijai piemērot atbrīvojumu no nodokļa gāzeļļai,
 kas izmantota humānās atmīnēšanas mašīnās.
 (2) Mērķis, ko Horvātija
 plāno sasniegt, piemērojot šo atbrīvojumu no nodokļa, ir
 paātrināt atlikušo mīnēto teritoriju atmīnēšanu
 dažādos reģionos. Tādējādi pasākumam būs
 tieša pozitīva ietekme uz cilvēku dzīvi un veselību šajos
 reģionos.
 (3) Pasākums attiecas tikai
 uz akreditētām speciālām mašīnām, kas īpaši
 projektētas un būvētas mīnētu teritoriju
 atmīnēšanai.
 (4) Pasākums attiecas tikai
 uz mīnētām teritorijām Horvātijā.
 (5) Pasākums attieksies uz
 visiem operatoriem, kuri iesaistīti humānajā
 atmīnēšanā Horvātijā, tādējādi nevienam
 konkrētam iesaistītajam operatoram netiks sniegtas ekonomiskas
 priekšrocības.
 (6) Tāpēc pasākums
 nav pretrunā iekšējā tirgus pienācīgai darbībai
 un nepieciešamībai nodrošināt godīgu konkurenci, kā
 arī tas ir saderīgs ar Eiropas Savienības veselības, vides,
 enerģētikas un transporta politiku.
 (7) No
 Direktīvas 2003/96/EK 19. panta 2. punkta izriet, ka katrai
 saskaņā ar minēto pantu piešķirtajai atļaujai ir
 jābūt stingri ierobežotai laikā. Lai attiecīgajiem
 ekonomikas dalībniekiem nodrošinātu pietiekamu noteiktību un
 pietiekami daudz laika, lai nobeigtu piesārņoto teritoriju
 atmīnēšanas procesu, atļauju piešķir uz sešiem gadiem.
 (8) Šis lēmums neskar
 Savienības noteikumu par valsts atbalstu piemērošanu,
 IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU.
 1. pants
 Ar šo Horvātijai ir atļauts
 atbrīvot no nodokļa gāzeļļu, kas izmantota
 specializētās humānās atmīnēšanas
 mašīnās tās teritorijā. Pasākums attiecas tikai uz
 akreditētām speciālām mašīnām, kas īpaši
 projektētas un būvētas mīnētu teritoriju
 atmīnēšanai.
 2. pants
 Šis lēmums stājas spēkā
 tā paziņošanas dienā. Lēmums zaudē spēku sešu
 gadus pēc spēkā stāšanās.
 3. pants
 Šis lēmums
 ir adresēts Horvātijas Republikai.
 Briselē,
 Padomes
 vārdā —
 priekšsēdētājs
 ([1]) Padomes
 2003. gada 27. oktobra Direktīva 2003/96/EK, kas pārkārto Kopienas
 noteikumus par nodokļu uzlikšanu energoproduktiem un elektroenerģijai
 (OV L 283, 31.10.2003., 51. lpp.).
 ([2]) Visi
 aprēķini ir balstīti uz 2013. gada 1. oktobra maiņas kursu,
 proti, HRK 7,6153 par EUR 1. Skat. OV C 286, 2.10.2013.
 ([3]) Horvātijas
 Republikas Oficiālais Vēstnesis - NN Nr. 153/2005, Nr. 63/2007 un Nr.
 152/2008.
 ([4]) Horvātijas
 Republikas Oficiālais Vēstnesis - NN Nr. 53/2007, Nr. 111/2007 un Nr.
 141/2011.
 ([5]) Horvātijas
 Republikas Oficiālais Vēstnesis - NN Nr. 53/2007, Nr. 39/2011 un Nr. 57/2013.
 ([6]) OV
 L 283, 31.10.2003., 51. lpp.