text:
 Avviż Legali Importanti
 |
 21999D0513(03)
 Official Journal L 123 , 13/05/1999 P. 0062 - 0063
 Id-Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEENru 67/98ta' l-4 ta' Lulju 1998li temenda l-Anness VI (Sigurtà soċjali) għall-Ftehim taż-ŻEEIL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE,Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, kif aġġustat bil-Protokoll li jaġġusta l-Ftehim għaż-Żona Ekonomika Ewropea, minn hawn iżjed 'il quddiem issir referenza għalih bħala l-Ftehim, u b'mod partikolari l-Artikolu 98 tiegħu,Billi l-Anness VI għall-Ftehim ġie emendat bid-Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEE Nru 24/98 tas-27 ta' Marzu 1998 [1];Billi r-Regolament tal-Kunsill (KE) Nru 1390/97 tas-27 ta' Ġunju 1997 li jemenda r-Regolament (KEE) Nru 1408/71 dwar l-applikazzjoni ta' l-iskemi tas-sigurtà soċjali għal persuni impjegati, għal persuni li jaħdmu għal rashom u għal membri tal-familji tagħhom li jimxu fi ħdan il-Komunità, ir-Regolament (KEE) Nru 574/72 li jistabbilixxi l-proċedura għall-implimentazzjoni tar-Regolament (KEE) Nru 1408/71 [2] għandu jiġi inkorporat fil-Ftehim;Billi għandhom jiġu aġġornati bosta addattamenti għar-Regolament tal-Kunsill (KEE) Nru 574/72,IDDEĊIEDA KIF ĠEJ:Artikolu 1Fil-punt 1 (ir-Regolament tal-Kunsill (KEE) Nru 1408/71) fl-Anness VI għall-Ftehim, għandu jiġi miżjud dan li ġej qabel l-addattamenti:"u sussegwentament emendata bi:- 397 R 1290: Ir-Regolament tal-Kunsill (KE) Nru 1290/97 tas-27 ta' Ġunju 1997 (ĠU L 176, ta' l-4.7.1997, p. 1)."Artikolu 2Il-punt 2 (ir-Regolament tal-Kunsill (KEE) Nru 574/72) fl-Anness VI għall-Ftehim għandu jiġi emendat kif ġej:1. Li ġej għandu jiġi miżjud qabel l-addattamenti:"u sussegwentament emendata bi:- 397 R 1290: Ir-Regolament tal-Kunsill (KE) Nru 1290/97 tas-27 ta' Ġunju 1997 (ĠU L 176, ta' l-4.7.1997, p. 1)."2. It-test ta' l-addattament (g), intestatura""153. NORVEĠJA-RENJU UNIT", għandu jiġi mibdul b'li ġej:""L-iskambju ta' ittri ta' l-20 ta' Marzu 1997 u tat-3 ta' April 1997 dwar l-Artikoli 36(3) u 63 (3) tar-Regolament (rimbors u r-rinunzja ta' rimbors ta' l-ispejjeż ta' benefiċċji mhux fi flus), u l-Artikolu 105 tar-Regolament ta' implimentazzjoni (rinunzja ta' l-ispejjeż ta' kontrolli amministrattivi u eżaminazzjonijiet mediċi)."3. It-test ta' l-addattament (m), intestatura"P. ISLANDA", għandu jiġi mibdul b'li ġej:"1. Għall-għan li jiġu applikati l-Artikoli 13(2)(d), 14(1)(a), 14(2)(b), 14a(1)(a), 14a(2), 14a(4), 14b(1), 14b(2), 14b(4) u 14ċ(a) tar-Regolament u l-Artikoli 11, 11a, 12a(2)(a), 12a(5)(ċ) u 12a(7)(a) tar-Regolament ta' implimentazzjoni:AlÞjóðadeild Tryggingastofnunar ríkisins (l-Istitut tas-Sigurtà Soċjali tat-Taqsima Internazzjonali), Reykjavik2. Għall-għan li jiġi applikat l-Artikolu 17 tar-Regolament:Heilbrigðis- og tryggingamálaráðuneytið (il-Ministeru tas-Saħħa u tas-Sigurtà Soċjali), Reykjavik3. Għall-għanijiet li jiġu applikati l-Kapitoli 1, 2, 3, 4, 5 u 8 tat-Titolu III tar-Regolament u d-dispożizzjonijiet marbutin ma' dawn id-dispożizzjonijiet fir-Regolament implimentattiv:Tryggingastofnun ríkisins (l-Istitut tas-Sigurtà Soċjali ta' l-Istat), Reykjavik.4. Għall-għan li jiġi applikat il-Kapitolu 6 tat-Titolu III tar-Regolament u d-dispożizzjonijiet marbutin ma' dawn id-dispożizzjonijiet fir-Regolament implimentattiv:Atvinnuleysistryggingasjoður, vinnumálaskrifstofan (il-Fond ta' l-Assigurazzjoni kontra l-Qgħad), Reykjavik5. Għall-għan li jiġi applikat il-Kapitolu 7 tat-Titolu III tar-Regolament u d-dispożizzjonijiet marbutin ma' dawn id-dispożizzjonijiet fir-Regolament implimentattiv:Ríkisskattstjóri (id-Direttorat tad-Dħul Intern), Reykjavik."Artikolu 3It-testi tar-Regolament tal-Kunsill (KE) Nru 1290/97 fil-lingwa Islandiża u f'dik Norveġiża, li huma annessi għall-verżjonijiet rispettivi tal-lingwa għal din id-Deċiżjoni, huma awtentiċi.Artikolu 4Din id-Deċiżjoni għandha tidħol fis-seħħ nhar il-5 ta' Lulju 1998, sakemm ikunu saru n-notifiki kollha taħt l-Artikolu 103(1) tal-Ftehim lill-Kumitat Konġunt taż-ŻEE.Artikolu 5Din id-Deċiżjoni għandha tiġi ppubblikata fit-Taqsima taż-ŻEE ta', u fis-Suppliment taż-ŻEE għall-Ġurnal Uffiċjali tal-Komunitajiet Ewropej.Magħmula fi Brussel, fl-4 ta' Lulju 1998.Għall-Kumitat Konġunt taż-ŻEEIl-PresidentF. Barbaso[1] ĠU L 310, tat-19.11.1998, p. 4.[2] ĠU L 176, ta' l-4.7.1997, p. 1.--------------------------------------------------


type: wikipedia

text:
OP Ryhmä on Suomen suurin finanssiryhmä. OP:lla on Suomessa yli neljä miljoonaa asiakasta, joista vuonna 2016 noin 1,7 miljoonaa on samalla Osuuspankkien omistaja-asiakkaita. OP-ryhmän perustana ovat paikalliset osuuspankit, jotka omistavat ryhmän keskusyhteisön OP Osuuskunnan.
 OP Ryhmän palveluksessa on yli 12 000 henkilöä. Ryhmän tase vuoden 2016 lopussa oli 133,7 miljardia euroa. Vuoden 2016 lopussa ryhmällä oli yhteensä 442 toimipaikkaa. Näistä 339 tarjoaa sekä pankki- että vahinkovakuutuspalveluja. Toimipaikkaverkkoa täydentää OP Vakuutuksen asiamiesverkosto. OP-Kiinteistökeskukset ovat osuuspankkien tytäryhtiöitä. Niillä on yhteensä 160 toimipistettä.
 OP:n markkinaosuus kotitalouksien asuntolainoissa on 40 prosenttia.
 Historia
 Ryhmä toimi aiemmin nimellä OP-Pohjola. Lokakuussa 2014 OP-Pohjola ilmoitti uudistavansa brändiään vuoden 2015 alusta alkaen, jolloin ryhmän nimeksi lyhentyi OP. Pohjola-tuotemerkistä ei kuitenkaan ole tarkoitus luopua. 2018 OP kertoi aikeistaan nimetä vakuutusyhtiönsä Pohjola Vakuutukseksi ja samalla päivittää terveysliiketoiminnan nimeksi Pohjola Sairaala, luopuessaan pienempien paikkakuntien lääkäriasematoiminnoista.
 Vuonna 2017 OP-Pohjola oli liikevaihdolla mitattuna Suomen 12. suurin yritys.
 Pääjohtaja Reijo Karhinen jäi eläkkeelle tammikuussa 2018, minkä jälkeen hänen seuraajanaan aloitti Timo Ritakallio maaliskuussa 2018.
 OP myi Helsingin Vallilassa sijaitsevan pääkonttorikiinteistönsä alkuvuodesta 2020 480 miljoonalla eurolla.
 Liiketoiminta
 OP:n liiketoiminta on jaettu kolmeen alueeseen, jotka ovat pankkitoiminta, vahinkovakuutus ja varallisuudenhoito. OP on määrittänyt tavoitteekseen "muuttua puhtaasta finanssitoimijasta digitaalisen ajan monialaiseksi palveluyritykseksi ja laajentaa toimintaa asteittain uusille alueille, kuten terveys- ja hyvinvointipalveluihin sekä asumiseen ja liikkumiseen".
 Markkinaosuudella mitattuna OP-ryhmä on Suomen suurin pankki tai pankkiryhmä. Sen osuus Suomen talletuksista oli 38 % ja lainoista 35 % vuonna 2016.
 OP ilmoitti vuonna 2014 perustavansa yksityissairaalayhtiön Pohjola Terveys Oy. Ensimmäinen Pohjola Sairaala perustettiin Helsinkiin jo vuonna 2013 Omasairaala-nimellä. Nimi vaihtui Pohjola Sairaalaksi elokuussa 2016, kun Tampereen sairaala avasi ovensa. Toukokuussa 2017 Pohjola Sairaala avattiin Ouluun ja elokuussa 2017 Kuopioon . Vuonna 2018 avataan Pohjola Sairaala myös Turkuun. Pohjola Sairaala tarjoaa erikoislääkäripalveluita, kuvantamista ja kuntoutusta. Tarjoomaan kuuluvat myös työterveyspalvelut.
 Vakuutusalalla kilpaileva If epäili vuonna 2015, että OP väärinkäyttää määräävää markkina-asemaa.
 Vuonna 2019 OP myi Pohjola Terveyden työterveyspalvelut Mehiläiselle. Työterveyspalveluliiketoiminta oli laajuudeltaan 800 asiakasyritystä ja se tuotti työterveyspalveluita niiden lähes 19 000 työntekijälle.
 Pohjola Terveys Oy:n nimeksi muutettiin Pohjola Sairaala Oy vuonna 2019. OP-ryhmä myi Pohjola Sairaalan vuonna 2022 Pihlajalinnalle.
 Osuuspankit
 Osuuspankit ovat alueellista vähittäispankkitoimintaa harjoittavia talletuspankkeja. Aiempi nimitys ennen vuotta 1970 oli Osuuskassa. Osuuspankissa harjoitetaan osuuskuntamuotoista luottolaitostoimintaa. Sen päätöksenteon perusarvoihin kuuluu ”jäsen ja ääni” -periaate. Osuuspankin omistajajäseneksi voi liittyä maksamalla osuusmaksun. Jäsenkunta, joka muodostuu valtaosin yksityishenkilöistä, valitsee keskuudestaan oman pankkinsa edustajistojen/hallintoneuvostojen ja hallitusten jäsenet.
 Pääkaupunkiseudulla toiminut Suur-Helsingin Osuuspankki muutettiin 1990-luvulla liikepankiksi, joka toimi OP:n tytäryhtiönä. Liikepankkina sen nimi oli aluksi Okopankki Oyj, myöhemmin Helsingin OP Pankki Oy. Vuonna 2016 se muutettiin takaisin osuuspankiksi, jolloin se sai nykyisen nimensä, Helsingin Seudun Osuuspankki.
 Suomi jakaantuu alueellisesti 16 OP-liittoon, jotka ovat Osuuspankkien maakunnallisia yhteistoimintaelimiä. Ne nimeävät alueensa ehdokkaat OP:n hallintoneuvostoon. Osuuspankkeja oli vuonna 2017 noin 168. Lukumäärä on ollut osuuspankkifuusioiden vuoksi voimakkaassa laskussa. Vielä vuonna 2010 Osuuspankkeja oli 213.
 OP Osuuskunta
 OP Osuuskunta (ent. OP-Pohjola osk, OP-Keskus) toimii koko pankkiryhmän kehittämis- ja palvelukeskuksena, strategisena omistusyhteisönä ja ryhmäohjauksesta ja valvonnasta vastaavana keskusyhteisönä. Osuuskunnan omistajina ovat vain OP:n osuuspankit. Perustehtävänä on luoda edellytykset ryhmän yhteisten strategisten tavoitteiden toteutumiselle. Päämääränä on olla toimialan osaavin ja tehokkain kehittämis- ja palvelukeskus.
 OP:n tytäryhtiöt:
 OP Yrityspankki Oyj (v:een 2008 OKO Pankki Oyj, kevääseen 2016 Pohjola Pankki Oyj) on liikepankki, joka toimii OP-ryhmän keskuspankkina ja vastaa ryhmän maksuvalmiudesta sekä hoitaa ryhmän kansainvälisen liiketoiminnan.
 OP-Palvelut Oy tuottaa, kehittää ja ylläpitää OP-ryhmään kuuluvien yritysten tarvitsemia palveluja.
 OP-Henkivakuutus Oy:öön on keskitetty ryhmän henki- ja eläkevakuutusliiketoiminta ja sen kehittäminen. Yhtiön tuotevalikoimaan kuuluvat henki-, eläke-, sijoitus- ja riskivakuutuspalvelut.
 OP-Rahastoyhtiö Oy hallinnoi OP-ryhmän sijoitusrahastoja. Yhtiö käyttää rahasto-osuuksien myynnissä osuuspankkien palveluverkostoa sekä OP:n verkkopalveluita.
 OP-Asuntoluottopankki Oyj myöntää osuuspankkien kautta pitkäaikaisia asuntoluottoja turvaavia vakuuksia vastaan. Asuntoluottopankki vastaa OP-ryhmän kiinteistövakuudellisesta varainhankinnasta laskemalla liikkeeseen kiinteistövakuudellisia joukkovelkakirjalainoja.
 OP Vähittäisasiakkaat Oyj (toukokuuhun 2021 asti OP-Korttiyhtiö Oyj) keskittyy vakuudettomien kulutusluottojen myyntiin ja hallinnointiin. Pankin keskeisiä tuotteita ovat OP-ryhmän kortteihin liitettävät luotot.
 OP-Eläkekassa ja OP-Eläkesäätiö toimivat OP-ryhmän työeläkkeen ja etuusperäisen lisäeläketurvan eläkelaitoksina.
 Katso myös
 OP Ryhmän Taidesäätiö
 Luettelo Osuuspankeista
 Luettelo Osuuspankeista 1997
 Lähteet
 Kirjallisuutta
 Y. Blomstedt: Kyläkassasta osuuspankkiin. Osuuspankkihistoriaa 75 vuoden ajalta 1902–1977. Helsinki 1978.
 Päivi Härkönen: Ahkerampaa rahaa. OPR:n historia 1974–2002. OKO pankki 2006. ISBN 9789518630299.
 V. Hyvönen: Suomen Osuuskassajärjestö vv. 1903–1953. Helsinki 1953.
 Jatkuvan kasvun voima. Osuuspankkien Keskusliitto ry 50 vuotta. 1979.
 Antti Kuusterä: Lähellä ihmistä – osuuspankkitoiminta 100 vuotta. Otava 2002. ISBN 9789511179924.
 Heikki Valkama: Mallioppilas. Maakiinteistöpankista OKO-Investointiluottopankiksi 1917–2000. Edita 2003. ISBN 9789513739515.
 J. Vänttinen: Maa- ja Teollisuuskiinteistöpankki Oy 1931–61. Helsinki 1961.
 Aiheesta muualla
 OP-ryhmä
 OP:n Hippo-verkkopalvelu lapsille
 Seulonnan keskeiset artikkelit


type: other

text:
Galios diskursas ir kritiškai mąstančio intelektualo pozicija: Michel Foucault (II) | Aplinkkeliai.lt
 pagal Sofistas | 2012 01 29
 I I d a l i s
 Nepriklausomo intelektualo pozicija
 Politinė intelektualo funkcija
 Intelektualo funkcijai apibrėžti Foucault nėra parašęs konkretaus veikalo, bet ji gana aiškiai, nors ir glaustai, dėstoma įvairiuose straipsniuose apie politiką, pokalbiuose su kitais filosofais. Diskusijoje su Gilles‘iu Deleuze‘u, pavadintoje „Intelektualai ir valdžia“, Foucault teigia, kad užsiėmimai politika intelektualui tradiciškai būdavo priskiriami dėl dviejų priežasčių. Pirmiausiai dėl padėties buržuazinėje visuomenėje, nes ji yra sąlygota kapitalistinės gamybos sistemos primetamos ideologijos; kartais tokioje visuomenėje intelektualas išnaudojamas, priverstas gyventi skurde, atstumiamas, kaltinamas anti-valstybiniais veiksmais. Antra, dėl paties intelektualo diskurso, kada jis aptinka politinius santykius ten, kur jie anksčiau nebuvo pastebėti. Kartais šie abu politizacijos tipai sutapdavo, kartais būdavo skyrium. Foucault rašo, jog seniau intelektualų funkcija būdavusi tokia: jie kalbėdavo, atskleisdavo, parodydavo tiesą tiems, kas jos dar nepamatė, išsakydavo tiesą vardu tų, kurie negalėjo jos pasakyti. Iš esmės, kalbėjo už kitus. Intelektualas buvo savotiškas ruporas, kalbėjęs engiamųjų vardu, sąžiningumo etalonas.
 Šiuose santykiuose įvyko slinktis, ir dabar intelektualai privalo suprasti, kad masėms jų, kaip žinojimo nešėjų, nebereikia; masės puikiausiai viską žino ir supranta pačios, dar daugiau, jos gali išsireikšti net geriau už pačius intelektualus. Bet egzistuoja galios sistema, kuri šį žinojimą draudžia, skelbia neteisingu – tai ne tik valdžios cenzūra; draudimas įsiskverbęs kur kas giliau – į visuomeninius santykius. Ir labai svarbu suvokti, kad patys intelektualai yra tos sistemos dalis, yra jos veikiami, jais gali būti manipuliuojama. Net pati idėja, jog jie atstovauja diskurso „sąžinę“ ar „sąmonę“, taip pat gali būti sistemos primesta nuomonė (Фуко 2002: 67). Taigi intelektualo funkcija keičiasi: vietoj to, kad kitiems ar už kitus sakytų tiesą, jis privalo kovoti prieš visų tipų galios apraiškas; o ypatingai ten, kur jis pats yra ir objektas, ir ginklas – pačiame žinojimo diskurso viduje. Tai gali būti artikuliuota ir teorijos bei praktikos santykio permąstymu. Kaip sako Deleuze‘as, anksčiau praktika buvo suprantama kaip teorijos taikymas, kaip jos ištaka; arba kaip užduodamas tonas būsimai teorijai. Bet kuriuo atveju abiejų ryšys buvo suprantamas kaip tam tikro tipo totalizacija. Bet Deleuze‘as atkreipia dėmesį, kad teorijos ir praktikos sąryšis turėtų būti traktuojamas veikiau fragmentišku. Juk, viena vertus, teorija visada lokali, taikytina tam tikrai siaurai sričiai, nors ir gali būti pritaikoma kitoje sferoje. Ir kai tik teorija įsigilina į kažkokią sritį, ji susiduria su kliūtimis ir transformuojasi į kitokio tipo diskursą, kuris ir taikomas kitose srityse. Taigi praktika yra savotiški perėjimas nuo vieno teorijos punkto link kito, o teorija – perėjimas nuo vienos praktikos prie kitos. Jokia teorija negali vystytis be kliūčių, o joms įveikti reikalinga praktika. Šiame kontekste intelektualas, kaip teorijų kūrėjas, nustoja būti subjektu, kažkieno sąžinės atstovu ar sąmonės atspindžiu. Tiems, kurie veikia, kurie kovoja, jau nebereikia atstovauti. Atstovybės nebereikalingos, nes lieka tik veiksmas – teorinis, praktinis, esantis tam tikrame perėjimo ar susijungimo taške. Taigi ten, kur teorija nustoja aiškinti praktiką, ji pati tampa praktika. Bet tai yra lokali, regioninė praktika, praktika tam tikrame taške – ne totalizuojanti. Tai kova prieš galią, nuolatiniai bandymai ją atpažinti ir ardyti kaip tik tose vietose, kuri ji labiausiai linkusi slėptis, kur ji yra klastingiausia. Kova ne už tai, kad užvaldyti kažkieno sąmonę, o už tai, kad pakirsti, užgrobti valdžią. Kaip nurodo Foucault, čia ir yra intelektualo vieta – pačiame kovos sūkuryje, o ne per atstumą nutolusioje stebėtojo pozicijoje. Teorija yra tarsi instrumentų dėžė, teigia Deleuze‘as, ir yra svarbu, kad ji veiktų ne dėl savęs pačios. Jei ji neveikia, vadinasi, arba ji nieko verta, arba jos laikas dar neatėjo. Iš teorijos daromos kitos teorijos, jos neturi absoliutinti, jų funkcija – skaidytis ir skaidyti. Juk teorija nukreipta prieš galią, o galios funkcija ir yra viską totalizuoti, praryti, paaiškinti.
 Vienas iš leitmotyvų, skambantis Foucault darbuose, yra teiginys, kad didžiausia intelektualo nuodėmė yra kalbėti už kitus. Ir būtent tik taip suprasta teorija – skaidanti, dauginanti – reikalauja, kad kiekvienas, ėmęsis kažką keisti, imtų kalbėti už save. Juk kai žmonės ima kalbėti savo vardu, jie nepriešpriešina vienos galios kitai. Deleuze‘as pateikia pavyzdį, jog tie, kurie daro reformas, paprastai įsivaizduoja esą kažkokių individų ar jų grupių atstovai, galintys kalbėti už kitus. Tokiu atveju reforma tėra valdžios įrankis, galios perskirstymas bei slopinimas. Jeigu reformų reikalauja individai, susiję su dalyku tiesiogiai, ji jau tampa revoliucija, turi aiškų, konkretų tikslą ir drebina valdžios sistemos pamatus.
 Taigi intelektualas nebeturi moralinės teisės būti tiesos ir teisingumo skleidėju. Anksčiau jo klausė kaip to, kuris mato visuotinybę, bet visuotinybė tapo nuvainikuota, ji jau nėra atsakymas į visus klausimus. Dar daugiau, teisės į visuotinybę neturi ne tik pavienis intelektualas kaip individas, tokios teisės neturi ir atskiros grupės, vadinkime jas valdančiąja klase, proletariatu ar dar kitaip. Intelektualai pradėjo veikti ne vardan visuotinio gėrio, visiems teisingo ir pavyzdinio. Dabar jie veikia tam tikrose srityse, konkrečiuose taškuose, tai yra ten, kur gyvena, dirba; tokios vietos – butas, ligoninė, laboratorija, universitetas, šeima (Фуко 2002: 200). Ir būtent šie taškai turi duoti pradžią kovai ne kaip visaapimančiai, neva patenkinančiai visų engiamųjų poreikius, ji turi nubrėžti skirtingų krypčių, skirtingų kovų vektorius. Lokalizuotas kovas atlieka toks savotiškas intelektualas-specialistas, atsiradęs ne taip seniai, o jam kaip priešingybė pastatomas universalus intelektualas. Skirtingų diskursų neįmanoma sukišti po viena vėliava; vyksta skirtingos kovos, bet kaip tik šis naujo tipo intelektualas-specialistas tam tikra prasme sugeba apjungti šiaip jau gana skirtingų polių kategorijas. Jo priešybė universalus intelektualas – toks savotiškas rašytojas, sako Foucault, jis stodavo prieš valstybinio lygio specialistus ar kapitalo turėtojus. Bet rašymas nustojo teikti sakralią funkciją, pastebi mąstytojas, nes dabar atramos tašku tapo konkreti konkretaus individo veikla. „Susiformavo sąlygos plėstis horizontaliems ryšiams nuo žinojimo link žinojimo, nuo vieno politizacijos taško prie kito; tokiu būdu valstybiniai tarnautojai ir psichiatrai, gydytojai ir socialiniai darbuotojai, laborantai ir sociologai – kiekvienas savoje vietoje, keisdamiesi, palaikydami, sugebėjo prisidėti prie bendro intelektualų politizavimo“ (Фуко 2002: 201-202). Kiekvienas iš jų tampa savotišku mainų punktu, informacijos perdavimo vienetu. Todėl universitetas tampa politiškai labai jautria sritimi, rašo Foucault, bet šią situaciją reikia suprasti pozityviai – ši institucija ne tik veikiama išorinių galių, ji pati gali paveikti; jau nekalbant apie tai, kad kaip tik per universitetus pereina bene visi intelektualai. Autorius nurodo, kad toks intelektualo kaip specialisto tipas atsiranda po Antro pasaulinio karo. Galimas daiktas, tęsia jis, kad tai buvo atominės fizikos specialistas, jis turėjo tiesioginį ir lokalizuotą ryšį tarp išsilavinimo ir mokslinių žinių; jis kalbėjo kaip atominės fizikos specialistas, bet kadangi atominė grėsmė buvo iškilusi visai žmonių giminei, jo svarstymai tapo aktualūs visiems. Anot Foucault, kaip tik tuo metu intelektualui iškilo pavojus ne dėl bendrų pasvarstymų, o dėl konkrečių žinių, nes kaip tik čia jis ėmė kelti politinę grėsmę. O universalus intelektualas atsirado tada, kai pasirodė tokia politinė figūra kaip juristas, sako filosofas. Jis galią, despotiją, piktnaudžiavimą, turtingųjų savivaliavimą priešpriešina teisėsaugos ir idealaus teisingo įstatymo viešpatijai. Juk XVIII amžiuje didžiausios politinės batalijos kaip tik ir sukosi apie įstatymus, teisę, konstituciją, apie tai, kas yra teisinga, kas turi visuotinę vertę. O šiandieninis intelektualas, savo žinias naudojantis kovai prieš galios apraiškas, kilo iš tų, kurie kovojo už teisingą įstatymą visiems, kartais net eidami prieš esamą teisėsaugą.
 Šiuolaikinėje visuomenėje intelektualas-specialistas įgavo tam tikrą svorį, o su kokias pavojais jis susiduria? Visų pirma, kyla grėsmė apsiriboti konjunktūriniais kovos būdais ir vien tik jam naudingais reikalavimais. Kyla pavojus tapti profsąjungų, politinių partijų (tai yra tų, kurie vadovauja lokalioms kovoms) manipuliacijos įrankiu. Taip pat svarbu turėti strategiją ir išorinę pagalbą tam, kad būtų galima vystyti kovą. Gali atsitikti ir taip, kad nebus palaikančiųjų, arba jų bus nepakankamai.
 Svarbus pažymėti, kad tiesa nėra nei už galios ribų, nei jos ribose. Tiesa – šio pasaulio „produktas“, ji atsiranda dėl daugybės taisyklių ir apribojimų, kiekviena visuomenė turi savąjį tiesos režimą, savąją bendrą tiesos politiką. Tai yra tam tikro tipo kalbėjimas, traktuojamas kaip teisingas; tai mechanizmai, atskiriantys blogą pasakymą nuo gero; teisingos procedūros tiesai išgauti; kalbančiųjų tiesą statusas. Foucault rašo, kad mūsų visuomenėje tiesos kilmę galima apibūdinti keliais būdais: moksliniame samprotavime sutelkta tiesa, kurią produkuoja institutai; tiesa, nuolat veikiama ekonominių ir politinių veiksnių; tiesa kaip pastovus vartojimo ir sklaidos objektas; gaminama ir perduodama tiesa per sritis, kurias kontroliuoja galią turinčios ekonominės-politinės institucijos; ir galiausiai tiesa kaip bet kokio politinio ginčo, visuotinio pasipriešinimo koziris.
 Foucault konstatuoja, kad intelektualas dabar yra ne asmuo, teikiantis visuotines vertybes, o asmuo, užimantis ypatingą padėtį, turint omenyje, kad ši padėtis siejasi su mūsų visuomenėje esamomis bendromis tiesos aparato funkcijomis. Kitaip sakant, intelektualą galima apibūdinti remiantis šiais kriterijais: pagal ypatingą užimamą padėtį visuomenėje; pagal gyvenimo ir darbo aplinkybes, kuriose jis ir reiškiasi kaip individas, atliekantis ypatingą politinį tiesos vaidmenį. Paskutiniuoju atveju jis ir gali kažką nuveikti, čia ir yra ta konkreti, lokali kova, kurią jis kovoja, be to, turinti ne vien siauras pasekmes profesijos srityje. Jis kovoja visuotiniame galios režimų veikimo lauke, kuris yra toks svarbus struktūroms ir jų funkcionavimui mūsų visuomenėje. Svarbu atskirti, kada kova vyksta dėl teisybės, o kada tai viso labo kova dėl tiesos statuso, dėl jos politinio ar ekonominio vaidmens. Svarbiausia intelektualo politinė užduotis – nustatyti politikos ir tiesos santykį, išsiaiškinti, ar įmanoma kitokia, nauja tiesos politika. Reikia keisti ne žmonių sąmonę, o politinę-ekonominę institucijų sandarą, kuri gamina tiesą. Foucault sako, kad tiesą išvaduoti nuo galios sistemų yra neįmanoma, nes pati tiesa yra galia; svarbu atskirti jos galią nuo kitų viešpatavimo formų, kurių viduje ji veikia iki šiol.
 Labai svarbu išsiaiškinti ir kas yra galia bei kaip ji mus veikia. Juk „(...)tikrovė neateina iki mūsų per politiką, tradiciškai suprantamą kaip konkurenciją dėl valdžios ir jos paskirstymą, kuria užsiima vadinamosios „atstovaujamosios“ organizacijos (...) Mums tikrovė yra tai, kas vyksta gamykloje, mokykloje, kareivinėse, kalėjime, policijos nuovadoje“ (Фуко 2002: 74). Kaip pastebi Foucault, tai ne toks jau lengvas klausimas, turint omenyje, kad tik XIX amžiuje buvo aiškiai artikuliuota eksploatacijos sąvoka. Galia yra labai paslaptingas dėmuo; ji vienu metu ir matoma, ir nematoma, ir pasirodanti, ir besislepianti; iš esmės galios santykiai reguliuoja viską. Bet kas ją vykdo? Ir kur ji vykdoma? Juk tai ne vien tik politinis diskursas, galia nėra sutelkta kažkokiame viename taške, pavyzdžiui, vyriausybėje. Svarbu sužinoti, kur yra jos ribos, kokie mechanizmai, kontrolės ir priežiūros būdai, draudimai ir prievarta veikia galios vardu. Filosofas sako, jog pati galia niekam nepriklauso, bet nepaisant to, ji reiškiasi tam tikra kryptimi, vieniems esant vienoje pusėje, kitiems – kitoje, ir mes žinom, kas ją turi tuo konkrečiu momentu. Galų gale kyla klausimas apie galią, jos rūšių nelygybę ir tarpusavio kovą. Kova vyksta tam tikruose galios „epicentruose“, kurių yra daugybė – jai gali atstovauti smulkus valdininkėlis, biurokratas, kalėjimo viršininkas, teisėjas, profsąjungos atstovas, žurnalo redaktorius. Ir pirmasyk galios nuvertimas vyksta tuomet, kai juos atpažįstame bei įvardijame. Foucault rašo, kad jeigu kalinių ar kalėjimo gydytojų diskursas yra kova, tai todėl, kad jie bent akimirkai perėmė galią kalbėti apie kalėjimą, kuriame galia priklauso administracijai ar kalėjimų reformatoriams. Galiausiai kovos diskursas savęs nepriešpriešina pasąmonei, jis stoja prieš slaptumą. Svarbu kalbėti apie tai, kas nutylima, paslėpta, išstumta, – juk tai turi būti kovos, o ne psichoanalizės objektai, sako mąstytojas. Kaip pastebi Deleuze‘as, egzistuoja tam tikros geismo investicijos, sukuriančios ir platinančios galios paveikslą, taip ji tampa visų trokštama. Kur yra galia, ar ministro rankose, ar slapto agento rankose, esminio skirtumo nėra. Iš principo tai yra sudėtinga koreliacija tarp geismo, galios ir naudos siekimo. Nebūtinai tie, kurie nori galios, jos sieks dėl naudos sau. Pati galia gali būti trokštamu objektu. Atsitinka ir taip, kad galia savanoriškai atiduodama į kitų grupių rankas. Čia svarbu turėti omenyje visus galimus variantus, stengtis juos atpažinti.
 Taigi intelektualui galios atpažinimas yra tikrai sudėtingas uždavinys, bet jam gali pagelbėti lokalios teorijos taikymas, šios konkrečios situacijos supratimas. Foucault rašo: „Moterys, kaliniai, kareiviai, ligoniai, homoseksualai stojo į konkrečią kovą prieš galią, priespaudą, kontrolę. Šios kovos – tai revoliucijos dalis, jos turi būti radikalios, bekompromisės ir apvalytos nuo reformizmo, būtina suvokti, jog neužtenka vien pakeisti vadą“ (Фуко 2002: 79). Kova su galia taip pat gali tapti ir pačios galios įrankiu, kaip toje pasakoje apie nugalėtą drakoną: karys, nukovęs drakoną, pats palaipsniui juo virsta, ir drakonas iš esmės tampa nenugalimas. Svarbiausia suprasti, kad kiekvienas individas, kovojantis prieš sistemą, gali būti sistemos įrankiu pats to nesuvokdamas. Pats intelektualas turi suvokti, kad egzistuoja galios kovų lauke ir gali būti jų įkaitas.
 Disciplinarinės valdžios samprata
 Foucault savo valdžios sampratą priešpastato tam, ką pats vadina juridiniu valdžios modeliu, besitapatinančiu su įstatymais, kai valdžia yra tiesiog laisvės ribotoja. Toks supratimas neapima tų nepastebimų, subtilių santykių, kurie persmelkia visą šiuolaikinį pasaulį. Juk jų vaidmuo yra ne riboti kažkokias laisvės apraiškas; šie santykiai gimdo veiksmus ir komunikacijas, lemdami socialinio visuomenės gyvenimo reikšmingą. Galios santykiai nėra vien valstybės ar vyriausybės prerogatyva. Jie apima ir auklėjimą, santykius šeimoje, visuomenės pažinimą. Anot Foucault, XVIII amžiaus pradžioje gimsta tokia valdžios sistema, kuri reiškiasi ne tik per teisinį aparatą, bet turi tam tikrą valdžios techniką. Ši technika įstatymus keičia normomis, bausmes kontrole, ji reiškiasi tokiuose lygiuose ir tokiomis formomis, kurios išeina už įprastų valstybės aparato ribų. Mąstytojas tęsia: dabar valdžia apima daugiareikšmius galios santykius, šie santykiai yra įvairiose srityse, tuo pat metu jie šias sritis kuria; vyksta gudrus žaidimas, kovos, konfrontacijos ir galios transformuojasi, pereina, stiprėja. Galia yra visur, ji veikia nuolat, vis skirtingose vietose, skirtinguose visuomeniniuose santykiuose. Ji visur esanti ne todėl, kad apima viską, o atvirkščiai, todėl, kad ji iš visur trykšta, sako Foucault. Galia – ne institutas, ne struktūra, ne pavienių individų įtaka. Filosofas galia vadina sudėtingą strateginę situaciją mūsų visuomenėje. Taigi galia veikia daugybėje taškų ir santykių, ji nėra išorinis veiksnys ekonominiams, pažinimo, politiniams santykiams, ji juos perskrodžia, juose veikia. Galia realizuojasi ne kurdama ilgalaikes strategijas ir iš anksto numatytus tikslus; ji priima konkrečius, atskirus sprendimus. Jie dauginasi, seka ir remiasi vienas kitu, taip plisdami sudaro kažkokį darinį, kuriame galima rasti konkrečius tikslus, bet nerasime konkrečių asmenų, kurie tų tikslų siektų. Iš esmės tie didžiuliai tikslai yra anonimiški.
 Galią visuomet lydi pasipriešinimas, bet jis nėra išorinis. Kaip pažymi Foucault, galios santykiuose iš viso nėra visiškai išorinių dalykų. Galia nenutrūkstamais ryšiais susijusi su daugybe pasipriešinimo taškų, tuo pat metu jais remdamasi. Nėra jokio konkretaus konfrontacijos taško ar pasipriešinimo institucijos, sako mąstytojas. Pasipriešinimas yra kitame galios santykių gale, bet tuo pat metu jis kyla iš jų. Rezistencija, panašiai kaip ir galia, sudaro tankų tinklą, apipindami ir pereidami daugelį visuomenės gyvenimo sričių. Valdžios mechanizmus reikia tyrinėti būtent tokiame sudėtingų galios santykių kontekste, tvirtina Foucault.
 Taigi filosofo siūloma šiuolaikinės visuomenės perspektyva aiški: jame galios santykiai yra visur esantys ir produktyvūs. Galia produktyvi ta prasme, kad negali būti suvesti į vieną konkrečią valdžios instanciją. Ji persmelkia visus diskursus, esančius visuomenėje, tuo pat metu juos formuodama ir sąlygodama. Valdžios, kaip draudžiančios, trukdančios bei ribojančios, vaizdavimas yra labai ribotas, teigia Foucault. Valdžios koncepcija, kurią autorius aprašo savo „Seksualumo istorijos“ pirmoje knygoje „Valia žinoti“, o taip pat nagrinėja veikale „Disciplinuoti ir bausti“, yra labai rafinuota. „Seksualumo istorijoje“ Foucault nagrinėja, kaip per seksualumo fenomeną buvo ir yra veikiama visuomenė, bei kaip žinios apie šį fenomeną buvo įdiegtos. Autoriaus metodas bei prieiga labai neįprasta, nes čia pažinimo objektas ir galios objektas yra tas pats, todėl šį principą galima taikyti tik tiems dalykams, kurie yra susiję su žmonėmis; Foucault nesiūlo universalaus, bendro metodo, kurį galima būtų taikyti viskam be išimties.
 Nors galia yra anonimiška, perpinta daugybe santykių, kurie lyg čiuptuvai išsibarstę po visą visuomenės kūną, tuo pat metu apie galią galima kalbėti ir kaip apie labiau apčiuopiamą objektą. Galios sampratą papildo valdžios struktūrų ar valdančių institucijų dėmenys. Foucault teigia, kad XVII amžiaus pabaigoje Europoje formuojasi naujo tipo valdžia, kuri skiriasi nuo prieš tai buvusio feodalinio valdymo. Šią naują valdžią apibūdina kaip įstatymo valdžią, kur vyrauja visų lygybės prieš įstatymą principas. Bet Foucault įžvelgia kitą jos esmę – tai iš esmės yra disciplinarinė valdžia. Tuo metu vyksta perėjimas nuo ryškių simbolinių galios patvirtinimo faktų prie metodiško, sisteminio, kruopštaus darbo su pavaldinių kūnais, būtent jie tampa valdžios interesų objektu. Reikia padaryti taip, kad kūnai taptų paklusnūs; čia omenyje turimas ne paprastas paklusnumas, bet kūnų bei jo veiklos rezultatų pavertimas instrumentiniais kompleksais; reikalaujama, jog jie funkcionuotų efektyviai ir kryptingai. Iš esmės tai yra valdžios funkcijų kaita – dabar stengiamasi pavaldinių kūnus išnaudoti maksimaliai tam, kad jie pateiktų maksimalų rezultatą. Taigi valdžia stengiasi pagaminti sau paklusnius kūnus, pasitelkdama technikas ir metodus. Anot Foucault, šioms metodikoms pavyzdžiu tampa vienuolių savęs tobulinimo praktikos, Apšvietos epochoje tapusios ramsčiu žmonių kūnų pajungimui bei išnaudojimui. Šis procesas palaipsniui buvo vykdomas įvairiose srityse: armijoje, mokykloje, ligoninėje, gamyboje. Tokiems procesams buvo pasitelktos tam tikros uždaros erdvės, kuriuose buvo galima įvesti savo taisykles. Pavyzdžiui, mokymo įstaigoms prototipu tarnauja vienuolyno modelis; internatas laikomas efektyviausia lavinimo bei ugdymo forma. Foucault pateikia kitą pavyzdį: panašiai tuo metu atsiranda ir kareivinės, kuriose įvedama griežta tvarka; manufaktūros palaipsniui taip pat ima virsti gamyklomis, kuriose vyrauja kietas režimas. Autorius rašo, jog gamykla darosi panaši į vienuolyną ar tvirtovę: sargybiniai atidaro vartus tik po to, kai suskamba varpas. Šie veiksmai reikalingi pakelti našumui bei neutralizuoti neigiamas didelių žmonių sankaupų pasekmes (vagystes, atsisakymą dirbti, nepaklusimą). Toks uždarų erdvių konstravimo principas nebuvo vienintelė naujovė naujo tipo visuomenės formavimui. Buvo dar ir atskyrimo principas – disciplinarinis valdžios aparatas trokšta visuomenę suskirstyti į elementariąsias dalis – į individus. O taip pat kiekvienam individui griežtai nurodyti jo vietą. Kiekvienas asmuo turi būti savo vietoje tam, kad jį būtų galima lengvai rasti, kontroliuoti ir išnaudoti. Disciplinarinis valdžios aparatas nemėgsta žmonių sambūrių, nes jie gali būti pavojingi, taip pat nemėgsta, kai individai yra tose vietose, kur jų būti neturėtų. Bet koks judėjimas privalo būti pateisintas.
 Ši skaidymo tendencija labai ryški ir dabartiniame pasaulyje. Vytautas Rubavičius knygoje „Postmodernusis kapitalizmas“ persako Karlo Marxo mintį, kad „(...)kapitalizmo sistema yra nukreipta į vartojimą, o vartojimas palaiko kapitalizmo raidą“ (Rubavičius 2010: 97). Suprekinama net kultūra, tai siejasi ne tik su tuo, kad kultūra tampa nebe elitine, o masine – į kultūrą prasiskverbia rinkodaros principai. Zygmuntas Baumanas knygoje „Globalizacija“ sako, kad fiktyvi laisvė kyla neoliberalizmo ir jo propaguojamos rinkodaros sąlygomis, kai individas tampa pelno šaltiniu, laisvė imama tapatinti su vartotojiška laisve rinktis. Rinkoje vyksta segmentacija, dirbtinai įvedami tapatybių skirtumai, galima sakyti, vyksta mažumų „dauginimas”, kuris tampa labai patogus plėsti rinką ir didinti pasiūlą – atsiranda daug naujų verslo nišų.
 Iš principo visa žmonių užimama erdvė organizuojama pagal tris principus: galimybė nuolat kontroliuoti, užkirsti kelią pavojingiems individų sambūriams ir kurti naudingą erdvę. Taigi kontrolės visuomenėje kiekvienam individui paskirta konkreti vieta, kurią galima apibūdinti ir kaip rangą, ir kaip klasifikaciją; pavyzdžiui, nusikaltėlius paskirsto pagal jų nusikaltimo pobūdį; ligonius – pagal tai, kokiu negalavimu jie skundžiasi; mokinius – pagal elgesį bei mokymosi rezultatus. Disciplina – tai paskirstymo ir klasifikavimo technika, rašo Foucault, ji individualizuoja kūnus, nustato jiems vietas, jie palaipsniui įsijungia į santykius visuomenėje; taip formuojama sudėtinga disciplininė erdvė, kurią galima apibūdinti kaip architektūrinę, funkcionalią bei hierarchinę.
 Tokiai visuomenės kontrolei įprastas išdėliojimas į lentynas. Pasitelkus moksle naudojamus metodus, bandoma sukurti didelę schematinę lentelę ir pritaikyti ją visuomenės formavimui. Foucault sako, jog XVIII amžiuje buvo mėginama viską sudėti į lenteles: botanikos bei zoologijos sodai virto gyvų sutvėrimų klasifikacijos erdvėmis; ekonomika vadovavosi stebėjimu, kontrole ir piniginių bei prekinių mainų reguliavimu; ligoninės atspindėjo ligų klasifikaciją. Lentelės buvo ir galios technika, ir pažinimo procedūra.
 Kitas kontrolės objektas – individų laikas; kaip pavyzdys gali būti pamokų grafikas mokyklose arba jau minėtas darbo laiko nustatymas gamyklose. Kuo labiau buvo skaidomas laikas, tuo labiau buvo detalizuojami judesiai, kurie turi būti įvykdyti per jį. Foucault pateikia XVIII amžiaus rekomendaciją pradinėms klasėms apie tai, kokia turi būt mokinio poza jam rašant: laikysena, dešinės ir kairės kojų padėtys, kur turi būti laikomos rankos ir t. t. Į mokytojo pareigas įeina ir nuolatinis mokinių sėdėsenos taisymas. Taip kontrolė darbo, mokslo įstaigoje tampa nuolatine. Disciplina nustato griežtą kūno bei jo judesių koreliaciją, bet koks individualus nukrypimas yra nepageidautinas; judesiai privalo būti našūs ir naudingi. Kūnas tampa muštro bei treniruočių objektu, o prie to pridėjus dar ir laiko nustatymą tam tikroms užduotims atlikti, gaunama didesnė galimybė kontroliuoti bei įvertinti rezultatus. Šią taktiką galima pritaikyti ir individų grupėms, tam buvo sugalvotos signalų bei komandų sistemos. Panašūs reiškiniai akivaizdžiai matomi kariuomenėje, be to, tai gali būti įdiegta mokyklose.
 Disciplinarinė valdžia užsiima kūnu dresavimu, o vienu reikšmingiausių instrumentų tampa hierarchinė kontrolė. Tai yra, stebėti kontroliuojamą kūną bei likti nepastebėtam pačiam. Formuojasi savita tokiam tikslui tarnaujanti architektūra. Kalėjimui nebeužtenka storų sienų tam, kad kalinys būtų izoliuotas; dabar pastoviam, į akis nekrintančiam stebėjimui tarnauja perėjimai, koridoriai, langeliai bei akutės. Siekiant užtikrinti gerą pacientų priežiūrą, panašus principas taikomas ir ligoninėse. Bet kokios institucijos – mokyklos, kalėjimo, gamyklos, kareivinių – pastatas tampa įrankiu elgesio priežiūrai kontroliuoti. Architektūrinis ir organizacinis uždavinys yra galimybė iš vieno taško viską aprėpti vienu žvilgsniu. Foucault sako, kad tokia hierarchinė, tolydi ir funkcinė priežiūra jau seniai buvo sugalvota, bet XVIII amžiuje jos pritaikymo galimybės labai išsiplėtė, tapo gerokai reikšmingesnės ir buvo įdiegtos daugelyje naujų sričių. Nauja technika paremta valdžia iškyla kaip daugiareikšmė, automatinė bei anoniminė. Disciplinarinė valdžia tampa nuolat būdraujančia, kontroliuojančia ir prasiskverbusia į visas sritis; ją prižiūri individai, taigi ji funkcionuoja iš apačios į viršų bei į šonus. Šis tinklas sukabina visumą, eina kiaurai bei stiprina valdžios efektus; prižiūrėtojai taip pat yra prižiūrimi1. Foucault rašo, kad disciplina „užveda“ santykių valdžios mechanizmą, o toliau jis pats apsirūpina vidiniais ištekliais.
 Filosofas įdomiai traktuoja egzaminą: čia suderinamos prižiūrinčios hierarchijos ir normalizuojančios sankcijos technikos, leidžiančios klasifikuoti, kvalifikuoti ir bausti. Egzamino metu pagal rezultatus individus galima diferencijuoti. Todėl visuose disciplinos mechanizmuose egzaminas yra smarkiai ritualizuotas, rašo autorius. Egzaminas išryškina valdžios ir žinojimo santykių ryšį, išskleidžia valdžios santykius, kurie leidžia išplėsti ir konstituoti žinojimą2. Egzaminavimas mokykloje ima dubliuoti mokymo programą, ir dabar mokiniai nemėgina jėgų varžydamiesi, o pradedami lyginti su kitais, tai leidžia juos išmatuoti ir sankcionuoti. Egzaminai skirti ne tik įvertinti mokymosi rezultatus, bet įtvirtinti ritualizuotą valdžios procesą.
 Tradiciškai valdžia buvo tai, kas matoma, demonstruojama, tuo pat metu pavaldiniai buvo paliekami šone; įvykus slinkčiai, disciplinarinė valdžia lieka nematoma, privalo būti matomi tie, kas jai tarnauja. Foucault sako, kad disciplina subjektus daro matomus visų žvilgsniams; disciplinuojamasis, papuolęs į valdžios gniaužtus, nuolat matomas ir negali to išvengti. O egzaminas yra būdas, kuriuo valdžia, užuot tiesiogiai parodžiusi galios ženklus, juos įtraukia į objektyvumo erdvę. Iš esmės ši valdžia galią demonstruoja tvarkydama objektus, o egzaminas yra šios objektyvacijos ceremonija. Foucault atkreipia dėmesį ir į kitą egzamino funkciją: jis dokumentuoja individualybes. Vedami archyvai, fiksuojami asmenys, dienos, skaičiai. Vyksta visuotinė dokumentacija, disciplinai į pagalbą ateina „raštijos valdžia“. Tai daroma tam, kad individualumas būtų formalizuojamas. Tam, kad individualūs duomenys taptų aprašyti, sugrupuoti, sukaupti, kad juos būtų galima lengvai rasti bendro profilio registre. Tam, kad be priežiūros neliktų nė vienas visuomenės sraigtas. Taigi individas konstatuojamas kaip aprašomas, analizuojamas objektas, kartu imami domėn jo saviti bruožai, įgūdžiai, sugebėjimai. Taip pat sudaroma visuotinė lyginimo sistema, visuotinis surašymas, aprašomos grupės, apibūdinami kolektyviniai veiksmai; įvertinus individų skirtumus, jie paskirstomi tam tikrose erdvėse[ref]„Visa ši dokumentavimo technika kiekvieną egzaminuojamą individą paverčia „atveju“: atveju, kuris tampa ir pažinimo objektu, ir valdžios laimikiu“ (Foucault 1998: 228)[/efn_note]. Kitaip sakant, disciplinarinei valdžiai reikalingas įvertintas, išmatuotas, palygintas individas, toks, kurį reikia muštruoti, koreguoti, klasifikuoti ir galiausiai normalizuoti arba atmesti. Disciplinarinės procedūros individualybės aprašymu naudojasi kaip kontrolės priemone, kaip dokumentu galimam panaudojimui. Kiekvieno individo padėtį apibrėžia jo individualybė, o padėtis lemia vienus ar kitus individui priskiriamus bruožus. Egzaminas užima centrinę vietą tarp procedūrų, kurios individą paverčia valdžios bei žinojimo objektu; egzaminas paskirsto ir klasifikuoja, iš esmės vykdydamas „celiškos, organiškos, genetiškos ir kombinacinės individualybės gamybą.“ Disciplinarinei valdžiai reikalingi individualūs skirtumai, todėl ir eskaluojamas individualumo principas. Bet ne dėl laisvos individualybės įtvirtinimo, o dėl dar didesnės kontrolės. Vyksta individualizmo politikos ašies apvertimas; feodalinėje santvarkoje individualizuojamas asmuo, turintis galių, buvo toks: kuo jis labiau privelegijuotas, tuo labiau akcentuojamas jo individualumas. Foucault teigia, kad disciplinarinės valdžios sąlygomis individualizacija regresuoja, nes kuo anonimiškesnė ir funkcionalesnė valdžia, tuo labiau individualizuojami pavaldiniai, pasitelkiant priežiūrą. Mūsų civilizacijoje visi individualizuojantys mechanizmai orientuoti į tam tikras „pradžias“: panorus individualizuoti suaugusį, sveiką, normalų ir įstatymus gerbiantį žmogų, tyrinėjama, kiek jame liko vaikiškumo, kokia slapta manija jį valdo, apie kokį sunkų nusikaltimą jis svajoja; visi mokslai, analizės ir praktikos metodai, kurių pavadinimas prasideda „psicho“, atsiranda būtent šioje istorinėje individualizavimo procedūrų pervartoje (Foucault 1998: 230 – 231).
 Individą dabar gamina specifinė disciplinarinė valdžios technologija, suteikusi jam koreliuojančius valdžios ir žinojimo elementus. Foucault rašo: „Reikia kada nors liautis aprašinėjus valdžios efektus negatyviais terminais: esą ji „atmeta“, „tramdo“, „slopina“, „cenzūruoja“, „abstrahuoja“, „maskuoja“, „slepia“. Iš tikrųjų valdžia produkuoja; ji kuria realybę; kuria objektų sritis ir tiesos ritualus. Kaip tik produkavimo metu atsiranda individas ir žinios apie jį“ (Foucault 1998: 231).
 Panoptikumas ir visuomenės kontrolė
 Disciplinuotos visuomenės vizija – valdyti žmones, kontroliuoti jų ryšius, išskaidyti galimai pavojingus individų sambūrius pasitelkus hierarchiją, sekimą, dokumentaciją. Utopijas apie laimingas, darnias visuomenes pakeičia tobulo valdymo schema. Bet ar ne pernelyg daug galios priskiriama šioms disciplinos gudrybėms? Kaip jos tampa tokios efektyvios, klausia Foucault? Jis aprašo Jeremy‘io Benthamo įsivaizduojamą tobulą kalėjimą, pavadintą panoptikumu. Kaip tik čia realizuojasi visi valdžios izoliacijos, stebėjimo, atviros erdvės ir valdžios anonimiškumo siekiai. Panoptikumas tampa savotiška architektūrine šių siekių išraiška. Tai žiedo formos pastatas su bokštu centre; jo langai žiūri į vidinę žiedo pusę; pats žiedinis pastatas padalintas į vienutes su dviem langais: vienas žiūri į vidinio bokšto langus, kitas į išorę; taip vienutė tampa permatoma kiaurai. Centriniame bokšte budi prižiūrėtojas, o į vienutes galima susodinti po beprotį, ligonį, nusikaltėlį, darbininką ar mokinį3.
 Toks atvirumas tampa spąstais, be to, nėra žmonių masės, visi ir izoliuoti, ir matomi. Kiekvienas individas matomas, bet pats nemato ir su niekuo nekomunikuoja. Jei tai kalėjimas – nėra sąmokslų pavojaus; jei tai vaikai – nebus nusirašinėjama, triukšmaujama. Foucault sako, kad minią pakeičia suskaičiuojama ir kontroliuojama daugybė. Vienutėje esantis žmogus žino, kad yra nuolat stebimas, ir valdžia ima funkcionuoti automatiškai. Viskas tobulai subalansuota, architektūrinis mechanizmas kuria ir palaiko valdžios santykius, net jei kažkuriuo metu stebėjimas nutrūksta. Autorius atkreipia dėmesį, kad patys kaliniai tampa valdžios šaltiniu bei sako: viską lemia įkalintųjų suvokimas, kad jie yra sekami; jie neturi žinoti, kokiu metu juos stebi, bet privalo būti užtikrinti, kad tai gali atsitikti bet kurią akimirką. Šis mechanizmas automatizuoja ir deindividualizuoja valdžią. Valdžia imama grįsti kūnų, erdvės, žvilgsnių (pajungtų tam tikram tikslui) paskirstymu. Tam, kad įtvirtinti, pademonstruoti galią, nebereikia ceremonijų, ritualų, ženklų, kuriais senieji valdovai rodydavo valdžios perteklių. Nebesvarbu, kas valdo, nes bet kuris individas gali paleisti mašiną į darbą. Nebereikia griebtis prievartos, kad priverstum kalinį gerai elgtis, beprotį – nusiraminti, ar mokinį – mokytis. Foucault sako, kad „[p]atekęs į matymo lauką ir tai žinodamas, individas pats imasi prievartinių valdžios funkcijų; jis spontaniškai leidžiasi jų valdomas; jis savyje įrėžia valdžios santykį, kuriame vienu metu atlieka du vaidmenis; jis tampa savo paties pavergimo principu“ (Foucault 1998: 240). Savo paties pavergimo principu! Štai kur yra didžiausias pavojus – pačiam savanoriškai atsiduoti į valdžios rankas, maršo žingsniu pačiam užkariauti savo dar likusį suverenumą ir atiduoti jį sunaikinimui. Nes mainais bus pasiūlytas kitoks laimės receptas, o tobulai disciplinai pajungtas kūnas tiesiog nepajėgs nepaklusti, išdresiruotas protas nesugebės suabejoti. Valdžia gali nusimesti sunkų fizinį apvalkalą; ji siekia tapti nekūniška, sako Foucault, ir kuo arčiau šis tikslas, tuo pastovesnis jos poveikis.
 Panoptikumo modelis gali būti pritaikytas ne tik kalėjimui, tai aišku iš karto. Jis yra savotiška disciplinarinės valdžios aukščiausių, gryniausių galių išraiška. Tai ir laboratorija, nes panoptikumą galima panaudoti kaip patirties įgijimo, elgsenos modeliavimo, individų muštravimo mechanizmą. Galima taikyti įvairias bausmes ir atrasti efektyviausią; mąstytojas vardija: skirtingai apmokyti darbininkus ir rasti geriausią metodą; leistis į pedagoginius eksperimentus ir lavinti vaikus skirtingais metodais. Panoptikumas – tai efektyviausia vieta ne tik eksperimentams su žmonėmis, jis gali būti pritaikytas ir jo paties mechanizmo stebėjimui. Iš centrinio bokšto galima sekti visus pavaldinius, nuolat juos vertinti, modifikuoti jų elgesį. Panoptikumas funkcionuoja kaip valdžios laboratorija, daro išvadą Foucault; stebėjimo mechanizmai skverbiasi į žmogaus elgesį, paskui valdžią seka žinojimas, didėjantis su kiekvienu žingsniu, atrandantis vis naujus pažinimo objektus ten, kur panaudojama valdžia. Tai yra idealų pavidalą įgavęs valdžios mechanizmas; nėra jokių kliūčių, pasipriešinimo, trukdymų. Tai politinės technologijos karkasas. Šis panoptinis mechanizmas gali būti užsuktas įvairios krypties veikloms: perauklėti kalinius, slaugyti ligonius, saugoti bepročius, mokyti mokinius, prižiūrėti darbininkus. Tai būdas įkurdinti kūnus erdvėje, išskirstyti individus, sukurti hierarchinę organizaciją, išdėstyti valdžios centrus ir kanalus, apibrėžti intervencijos metodus, rašo filosofas. Valdymas tobulinamas, nes tokia schema mažina valdžią turinčių ir didina valdomųjų skaičių. Be to, ji leidžia įsikišti bet kurią akimirką, jau nekalbant apie tai, kad nuolatinis spaudimas kartais veikia ir iki tol, kol padaromas nusižengimas. Panoptinė schema gali būti susieta su bet kuria funkcija: švietimo, gydymo, baudimo; ji geba glaudžiai sukibti su ja ir sudaryti mišrų mechanizmą, kur valdžios ir žinojimo santykiai bus suderinti su kontroliuojamais procesais. Veikimo principas gana subtilus, neakivaizdus, sunkiai aptinkamas. Be to, į centrinį stebėtojo bokštą be vargo gali patekti tiek inspekcija, tiek visuomenė. Kiekvienas visuomenės narys gali ateiti ir pamatyti kaip veikia mokyklos, ligoninės, kalėjimai – taip išnyksta tironijos pavojus4. Iš esmės panoptinė sistema tiesiog permanentiškai įsigali visuomenės kūne ir palaipsniui bando tapti visuotine to kūno funkcija. Kai didinamas valdžios naudingumas taupant valdovo galią, – apibrėžiamas naujas visuomenės ir valdžios santykis. Tikslu tampa disciplinariniai santykiai. Šis panoptikumo principas lengvai pritaikomas įvairiose srityse, mechanizmų tinklas yra nuolat budrus, aprėpiantis visą visuomenę, kad ši funkcionuotų kaip elementarus ir lengvai pakeičiamas mechanizmas. Šis aparatas valdžią daro greitesnę, veiksmingesnę, subtilesnę. Foucault rašo, jog XVII-XVIII amžiais disciplinos mechanizmai plėtė įtakos sferą, sklido po visą visuomenės kūną ir formavo disciplinarinę visuomenę.
 Lygindamas Naujuosius laikus su Antika, Foucault pažymi, jog pastaroji buvo reginio civilizacija; šventovių, teatrų ir cirkų architektai sprendė problemą, kaip padaryti, kad daugybė žmonių galėtų matyti nedaug objektų. Naujieji laikai iškelia uždavinį, kaip nedaugeliui aprėpti kuo didesnę žmonių masę. Esminiais elementais tampa ne bendruomenė ir gyvenimo viešumas, o privatūs individai ir valstybė. Santykių modelis keičiasi, nes valdžiai, vis giliau skverbiantis į visuomenės kūną, socialinio gyvenimo santykius, reikia stiprinti ir tobulinti tokio gyvenimo garantijas, statyti ir paskirstyti po šalį pastatus, skirtus prižiūrėti daug žmonių vienu metu (Foucault 1998: 255). Reginio visuomenę keičia priežiūros visuomenė5.
 Disciplinarinės visuomenės formavimasis sietinas su istoriniais-ekonominiais, teisiniais-politiniais ir moksliniais procesais, sako Foucault. Iš esmės disciplina – tai technika, padedanti suvaldyti žmogiškąsias daugybes; valdžios taktika čia apibrėžiama trim kriterijais: „(...)kuo pigesnis valdymas (ekonomine prasme – kuo mažiau išlaidų; politine prasme – diskretiškas, neviešas, santykinai nematomas, nežadinantis atkaklaus pasipriešinimo); maksimalus socialinės valdžios poveikio intensyvumas ir paplitimas, be nesėkmių ir spragų; šio valdžios „ekonomiškumo“ siejimas su ją realizuojančių (pedagoginių, karinių, gamybinių arba medicininių) mechanizmų našumu, trumpai tariant, visų sistemos elementų paklusnumo ir naudingumo didinimas“ (Foucault 1998: 257). Tokį valdžios susidarymo poreikį sąlygojo keletas istorinių aplinkybių: vis daugėjo klajojančių gyventojų; taip pat plėtėsi ir sudėtingėjo gamybos aparatas, o disciplinarinių metodų plėtra atitiko šių procesų reikalavimus, juos suderino. Disciplinoms plėtojantis atsiranda kita valdymo technika; dabar valdžios mechanizmai ima veikti ne iš šalies, o integruojasi į gamybos aparatus, skatina jų efektyvumą ir produkcijos augimą. Taip žmonių gausėjimas suderinamas su gamybos aparatų gausėjimu. Disciplina stengiasi sumažinti žmonių masės neefektyvumą, silpnina jų atsparumą manipuliavimui; todėl ir yra fiksuojami, reglamentuojami judesiai, skaidomos bei paskirstomos žmonių sankaupos. Ji nori sau pajungti visas jėgas. Be to, turi užkirsti kelią galimiems bruzdėjimams prieš valdžią, kurie gali kilti, kai krūva žmonių sudaro tam tikrą vienetą. Todėl naudojamas atitvėrimas, užmetami hierarchiškumo santykiai. Taip pat svarbu didinti kiekvieno atskiro elemento naudingumą kuo greičiau ir pigiau; tam pritaikomi dienotvarkė, kolektyvinis muštras, priežiūra. Foucault teigia, kad prieš tai be saiko demonstruotą valdžią keičia valdžia, klastingai objektyvuojanti savo valdinius, formuodama žinių archyvus apie juos. Tikslas – supaprastinti daugybių valdymą ir padidinti naudingumo koeficientą, kuris kyla tik kontroliuojant.
 Anot Foucault, panoptinė valdžios sistema besąlygiškai nepaklūsta juridinėms-politinėms struktūroms. Nors ir nėra visiškai nepriklausoma. Filosofas rašo, kad XVIII amžiaus buržuazijos tapsmą politiškai dominuojančia klase maskavo formaliai egalitarinės teisinės tvarkos kūrimasis, pasitelkęs parlamentinio ir atstovaujamo pobūdžio santvarkos formas. Bet šalia jų buvo ir disciplinarinių mechanizmų plėtra6. Foucault sako, kad jeigu atstovaujamoje santvarkoje liaudies valia yra pamatinė suverenumo instancija, tai po ja slypi disciplinos, garantuojančios jėgų ir kūnų paklusnumą; Apšvietos epocha atrado ne tik laisves, bet ir disciplinas.
 Pirmas įspūdis, kurį sudaro disciplina – ji yra ne kas kita, kaip žemesnės pakopos teisė. Tik daug smulkmeniškesnė ir atlaidesnė. Bet filosofas teigia, kad disciplina veikiau yra tam tikros rūšies anti-teisė. Jos tikrasis vaidmuo yra įvesti neįveikiamas asimetrijas ir atmesti abipusės priklausomybės santykius. Disciplina primeta taisykles, yra vienakryptė subordinacija, kai visada tai pačiai pusei tenka valdžios prieaugis. Juridinėse sistemose, remiantis universaliomis normomis, kvalifikuojami teisės objektai; o disciplinos juos apibūdina, klasifikuoja, specializuoja. Nors juridinė visuomenė nubrėžia valdžios ribas, panoptizmas, nepaisydamas teisės normų, gausina valdžių asimetrijas ir eliminuoja pastangas išlaikyti nustatytas ribas. Galia bausti tampa disciplinarine galia prižiūrėti; įstatymuose numatytas bausmes imama taikyti tiems patiems individams, teisės subjekto rekvalifikavimas tampa naudingu muštru. Foucault konstatuoja, kad galią bausti palaiko ne įstatymas, kuriam paklūsta kiekvienas teisės subjektas, o tankus panoptinių procedūrų tinklas.
 Tos procedūros yra ne kažkoks Naujųjų amžių išradimas, jos buvo žinomos seniai, bet XVIII amžiuje jos plečiasi, jungiasi ir pasiekia tokį lygį, kai žinojimo formavimasis ir valdžios didėjimas reguliariai stiprina vienas kitą. Disciplinos tampa daugiau nei technologija, daugiau nei vien tvarkos įvedėjos; įsigalint disciplinoms, atsiranda aparatai pavergti individams, o kiekvienas valdžios stiprėjimas panaudojamas įgyti žinioms. Valdžia plečia įtaką formuojant ir kaupiant žinias. Disciplinarinių metodų plitimas susijęs su technologijos plėtra agronomijoje, gamyboje, ekonomikoje, sako mąstytojas. Jis tęsia, kad disciplinarinius metodus galima lyginti su inkvizicija. Viduramžiais išrasta kvota, kurią taikė bažnytiniai, o vėliau ir pasaulietiniai teismai, siekė faktinės ir paliudytos tiesos. Foucault sako, kad kvota – tai suvereni valdžia, pasisavinusi teisę nustatyti tiesą tam tikrais metodais. Kvotimas – tai pamatinis empirinių mokslų elementas, teikęs teisinį ir politinį pagrindą eksperimentais įgytam žinojimui7. Filosofas pažymi: tai, ką politinė-teisinė, administracinė ir kriminalinė, religinė ir pasaulietinė kvota davė gamtos mokslams, mokslai apie žmogų gavo iš disciplinarinės analizės; kvota, apginklavusi empirinius mokslus, nutraukė ryšį su inkvizicija, o štai egzaminas liko artimas jį suformavusiai disciplinarinei valdžiai, jis vis dar disciplinos elementas. Autorius sako, jog egzaminą lyg ir išgrynino jį naudojantys mokslai – psichiatrija, psichologija. Testai, pasikalbėjimai, apklausos, konsultacijos turėtų sušvelninti disciplinos mechanizmų veikimą; pavyzdžiui, mokyklinei psichologijai pavesta švelninti griežtą mokyklos tvarką; bet Foucault mus sergsti, jog tai tik kaukė, nes šios technikos nukreipia individus nuo vienos disciplinarinės instancijos prie kitos ir atkuria valdžios-žinojimo schemą. Filosofas vėl kartoja, kad kvota, pagimdžiusi gamtos mokslus, nutraukė ryšius su savo politiniu-teisiniu modeliu. O egzaminas vis dar yra disciplinarinės technologijos dalis.
 Baudžiamosios sistemos taikiniu tapo nebe nusikaltėlio kūnas, sukilęs prieš karalių, taip pat ne teisės subjektas. Juo tampa disciplinuojamas individas. Individas, kurį reikia pataisyti, užsiimti jo terapija, normalizuoti, transformuoti. Šiuolaikinės baudžiamosios sistemos idealas – neribota disciplina; tai begalinė apklausa, atidžiai ir analitiškai stebinti objektą bei fiksuojanti bet kokį krustelėjimą bet kuria kryptimi. Stebėjimas pratęsia teisingumo sistemą, kuri persmelkta disciplinos ir egzaminavimo procedūrų. Todėl Foucault sako: „Nieko nuostabaus, kad vienučių kalėjimas, reguliari jo laiko tėkmė, privalomas darbas, priežiūros ir registravimo instancijos, normalumo ekspertai, perimantys ir išplečiantys teisėjų funkcijas, tampa moderniu baudžiamosios sistemos įrankiu. Nieko nuostabaus, kad kalėjimas panašus į gamyklas, mokyklas, kareivines, ligonines, o jie visi panašūs į kalėjimus“ (Foucault 1998: 267).
 Visos šios įžvalgos padarė milžinišką įtaką tolesnei minties raidai įvairiose humanistikos srityse. Pavyzdžiui, suteikė stiprų postūmį švietimui. Vargu ar šiandien yra tokių autorių, kurie rašytų apie švietimo tendencijas, apeidami Foucault8.
 Tikras intelektualas žino, kad galios santykiai yra neišvengiami, nes galia yra įsismelkusi į visas visuomenės kūno kerteles. Bet taip pat teigia, kad ten, kur yra galia, visuomet išlieka galimybė pasipriešinti. Ši pasipriešinimo galimybė nėra kažkas, kas kyla už galių santykių ribos; rezistencija galima pačių galios santykių sūkūryje. Galia veikia subjektą, bando jį formuoti bei kontroliuoti, bet individas, traukydamas po vieną galios saitus, gali juos ardyti lokaliai. Tikrasis intelektualas suvokia, kad nuolatinė abejonė visuotinybės duotimis, hierarchinių ryšių ardymas bei rezistencija yra vienintelis kelias į laisvę.
 Gyvenimo apologija: Nietzsche‘ės teorinės interpretacijos. Sud.A. Andrijauskas: V.: Versus Aureus, 2007.
 Pirma straipsnio dalis:
 „Foucault filosofija kaip nonkonformistinio intelektualo veiklos kelrodis“
 „Hierarchizuotos disciplinų priežiūros valdžia nėra daiktas, kuris kam nors priklauso, nėra nuosavybė, kurią galima kam nors perduoti; ji funkcionuoja kaip mašinerija. Piramidinę jos sandarą prižiūri „šefas“, tačiau valdžią produkuoja ir išskirsto individus po šį permanentinį, tolydų lauką visas aparatas“ (Foucault 1998: 213)
 „Politinių investicijų susilaukia ne sąmonės, vaizdinių arba to, ką manomės žiną, o to, kas įgalina sukurti žinojimą, lygmuo“ (Foucault 1998: 222)
 „Kiekviena kamera – teatras, kur vaidina vienas, tobulai individualizuotas ir nuolatos matomas aktorius. Panoptiniame mechanizme atsirandantys erdvės vienetai leidžia nuolatos matyti ir tučtuojau atpažinti“ (Foucault 1998: 237)
 „Disciplinarinis mechanizmas demokratiškai kontroliuojamas „didžiojo pasaulio teismo“ (Foucault 1998: 245)
 „Mes esame ne amfiteatre ir ne scenoje, o panoptinėje mašinoje, persmelkti valdžios, kurios efektus patys sukeliame, nes esame vienas iš jos dantračių“ (Foucault 1998: 256)
 „Visuotinę teisinę formą, garantavusią iš principo egalitarinių teisių sistemą, palaikė būtent šie smulkmeniški, kasdieniai ir fiziški mechanizmai, tos mikrovaldžios sistemos, iš esmės antiegalitarinės ir asimetriškos, kurias diegė disciplina“ (Foucault 1998:261)
 „Didžiulis empirinių žinių korpusas, aprėpęs visus pasaulio dalykus ir surikiavęs juos begaliniame diskurse, stebinčiame, aprašančiame ir nustatančiame „faktus“ (...) pavyzdžiu, be abejonės laikė inkviziciją“ (Foucault 1998: 265)
 Pastebimi poslinkiai mokyklos organizavime, ji liberalizuojama ir marketizuojama; L. Duoblienė savo straipsnyje „Foucault idėjų sklaida švietime: disciplinuojančios mokyklos demaskavimas“ rašo, jog čia pagrindiniu principu tampa pasirinkimas, kuris suvokiamas kaip demokratinis principas ir kaip panacėja vaduojantis nuo autoritarinės mokyklos tvarkos. Bet čia galima įžvelgti galių žaidimą, tęsia ji; neoliberali tradicija pasirinkimą traktuoja kaip individualios galios didinimą, kita vertus, pasirinkimas daromas ne tik racionaliuoju „aš“. Šis „aš“ yra veikiamas socialinės terpės ir asmeninių emocinių parametrų, taigi yra šališkas, be to, švietime kuriamas ribotas pasirinkimų skaičius, apgalvotas švietimo politikų. Taigi bet koks tikėjimas nauja individo laisvės galimybe tėra iliuzija. Straipsnyje aprašomos kelios mokyklos funkcijos, permąstytos Foucault idėjų šviesoje. Pagrindinis mokyklos tikslas turėtų būti mokyti galios santykių, besireiškiančių per įvairias veiklas, atpažinimas; pastarasis žada atitrūkimą nuo ritualizuoto gyvenimo; mokykla turėtų mokyti vaiką kritiškai mąstyti, o ne paklusti, kartoti ir bijoti. Mokytojas čia suvokiamas kaip socialinis ir moralinis agentas, jis supranta, kad ideologija švietime neišvengiama, bet visgi siekia ją atpažinti. Kitas siūlomas metodas yra labai neįprastas, rašo L. Duobienė. Kaip radikali mokytojo veikla siūlomas juokas, nes jis padeda pamiršti hierarchiją, tradicijas. J. Derrida taip pat siūlė juoką, nes jis padeda pamiršti klasikinį argumentavimą
 Tema: Filosofijos istorija Žymos:Foucault, mintis, Nietzsche, postmodernizmas
 ← Filosofinė vaizdinio refleksija kinematografijoje (1) Palaikant Glucksmanną →
 Atgalinis pranešimas: Deleuze’o seminarai: Foucault | Aplinkkeliai.lt


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 26.11.2015
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 L 311/28
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉNS BESLUT
 nr 275/2014
 av den 12 december 2014
 om ändring av bilaga II (Tekniska föreskrifter, standarder, provning och certifiering) till EES-avtalet [2015/2142]
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉN HAR ANTAGIT DETTA BESLUT
 med beaktande av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet (nedan kallat EES-avtalet), särskilt artikel 98, och
 av följande skäl:
 (1)
 Kommissionens genomförandebeslut 2014/61/EU av den 5 februari 2014 om förlängning av giltighetstiden för beslut 2006/502/EG om en förpliktelse för medlemsstaterna att förbjuda att icke barnsäkra eller leksaksliknande tändare släpps ut på marknaden (1) bör införlivas med EES-avtalet.
 (2)
 Bilaga II till EES-avtalet bör därför ändras i enlighet med detta.
 HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.
 Artikel 1
 Följande strecksats ska läggas till i kapitel XIX punkt 3k (kommissionens beslut 2006/502/EG) i bilaga II till EES-avtalet:
 ”—
 32014 D 0061: Kommissionens genomförandebeslut 2014/61/EU av den 5 februari 2014 (EUT L 38, 7.2.2014, s. 43)”.
 Artikel 2
 Texten till genomförandebeslut 2014/61/EU på isländska och norska, som ska offentliggöras i EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning, ska vara giltig.
 Artikel 3
 Detta beslut träder i kraft den 13 december 2014 under förutsättning att alla anmälningar enligt artikel 103.1 i EES-avtalet har gjorts (2).
 Artikel 4
 Detta beslut ska offentliggöras i EES-delen av och EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning.
 Utfärdat i Bryssel den 12 december 2014.
 På gemensamma EES-kommitténs vägnar
 Kurt JÄGER
 Ordförande
 (1) EUT L 38, 7.2.2014, s. 43.
 (2) Inga konstitutionella krav angivna.


type: legislation

text:
 ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
 Βρυξέλλες, 11.10.2019
 COM(2019) 457 final
 2019/0217(NLE)
 Πρόταση
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
 για τη θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης στο πλαίσιο της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ που έχει συσταθεί βάσει της συνολικής οικονομικής και εμπορικής συμφωνίας (ΣΟΕΣ) μεταξύ του Καναδά, αφενός, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφετέρου, όσον αφορά την έκδοση απόφασης για τον καθορισμό των διοικητικών και οργανωτικών θεμάτων που αφορούν τη λειτουργία του εφετείου
 ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
 1.Αντικείμενο της πρότασης
 Η παρούσα πρόταση αφορά την απόφαση για τον καθορισμό της θέσης που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης στο πλαίσιο της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ που έχει συσταθεί βάσει της συνολικής οικονομικής και εμπορικής συμφωνίας (ΣΟΕΣ) μεταξύ του Καναδά, αφενός, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφετέρου, όσον αφορά την προβλεπόμενη έκδοση απόφασης για τον καθορισμό των διοικητικών και οργανωτικών θεμάτων που αφορούν τη λειτουργία του εφετείου.
 2.Πλαίσιο της πρότασης
 2.1.Η συνολική οικονομική και εμπορική συμφωνία (ΣΟΕΣ ή CETA) μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφενός, και του Καναδά, αφετέρου
 Η συνολική οικονομική και εμπορική συμφωνία (ΣΟΕΣ) μεταξύ του Καναδά, αφενός, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφετέρου («η συμφωνία»), αποσκοπεί στην απελευθέρωση και τη διευκόλυνση του εμπορίου και των επενδύσεων, καθώς και στην προώθηση στενότερων οικονομικών σχέσεων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Καναδά («τα Μέρη»). Η συμφωνία υπογράφηκε στις 30 Οκτωβρίου 2016 και εφαρμόζεται προσωρινά από τις 21 Σεπτεμβρίου 2017.
 2.2.Η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ
 Η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ έχει συσταθεί βάσει του άρθρου 26.1 της συμφωνίας, το οποίο προβλέπει ότι η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ αποτελείται από εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εκπροσώπους του Καναδά και προεδρεύεται από κοινού από τον υπουργό Διεθνούς Εμπορίου του Καναδά και το αρμόδιο για το εμπόριο μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή τους αντίστοιχους εκπροσώπους τους. Η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ συνέρχεται μία φορά τον χρόνο ή κατόπιν αιτήματος ενός Μέρους και συμφωνεί σχετικά με το χρονοδιάγραμμα και την ημερήσια διάταξή των συνεδριάσεών της. Η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ είναι αρμόδια για όλα τα θέματα που αφορούν το εμπόριο και τις επενδύσεις μεταξύ των Μερών, καθώς και την εφαρμογή και εκτέλεση της εν λόγω συμφωνίας. Ένα Μέρος μπορεί να παραπέμπει στη μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ κάθε ζήτημα που συνδέεται με την εφαρμογή και την ερμηνεία της εν λόγω συμφωνίας ή κάθε άλλο ζήτημα που αφορά το εμπόριο και τις επενδύσεις μεταξύ των Μερών.
 Σύμφωνα με το άρθρο 26.3 της συμφωνίας, η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ έχει την εξουσία να λαμβάνει αποφάσεις, με αμοιβαία συναίνεση, για οποιοδήποτε θέμα, όταν αυτό προβλέπεται από τη συμφωνία. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τη μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ είναι δεσμευτικές για τα Μέρη, με την επιφύλαξη της εκπλήρωσης τυχόν αναγκαίων εσωτερικών απαιτήσεων και διαδικασιών, και πρέπει να υλοποιούνται από αυτά.
 Σύμφωνα με το άρθρο 26.2 παράγραφος 4 της συμφωνίας, οι ειδικές επιτροπές, συμπεριλαμβανομένης της επιτροπής υπηρεσιών και επενδύσεων, μπορούν να προτείνουν σχέδια αποφάσεων για έγκριση από τη μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ.
 Σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 2 του εσωτερικού κανονισμού της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ και των ειδικών επιτροπών
 1
 , κατά το διάστημα μεταξύ των συνεδριάσεων η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ μπορεί, αν συναινέσουν τα Μέρη της συμφωνίας με αμοιβαία συμφωνία, να εκδίδει αποφάσεις ή συστάσεις με γραπτή διαδικασία. Για τον σκοπό αυτόν, το κείμενο της πρότασης διαβιβάζεται γραπτώς με αλληλογραφία από τους συμπροέδρους προς τα μέλη της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ σύμφωνα με τον κανόνα 7, με προθεσμία εντός της οποίας τα μέλη οφείλουν να γνωστοποιήσουν ενδεχόμενες επιφυλάξεις ή τροποποιήσεις που επιθυμούν να προτείνουν. Οι εγκριθείσες προτάσεις κοινοποιούνται σύμφωνα με τον κανόνα 7 μόλις παρέλθει η προθεσμία και καταχωρίζονται στα πρακτικά της επόμενης συνεδρίασης.
 2.3.Προβλεπόμενη πράξη της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ
 Η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ πρέπει να εκδώσει απόφαση στην οποία θα καθοριστούν τα διοικητικά και οργανωτικά θέματα που αφορούν τη λειτουργία του εφετείου, σύμφωνα με το άρθρο 8.28 παράγραφος 7 της συμφωνίας («η προβλεπόμενη πράξη»).
 Ως εκ τούτου, σκοπός της προβλεπόμενης πράξης είναι η εφαρμογή του άρθρου 8.28 παράγραφος 7 της συμφωνίας.
 Η προβλεπόμενη πράξη θα καταστεί δεσμευτική για τα Μέρη. Το άρθρο 26.3 παράγραφος 2 της συμφωνίας προβλέπει τα εξής: «Οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τη μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ είναι δεσμευτικές για τα μέρη, με την επιφύλαξη της εκπλήρωσης τυχόν αναγκαίων εσωτερικών απαιτήσεων και διαδικασιών, και υλοποιούνται από αυτά».
 3.Θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης
 Όπως προβλέπεται στο σημείο 6 στοιχείο στ) της κοινής ερμηνευτικής πράξης για τη συμφωνία, η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη μέλη της και ο Καναδάς συμφώνησαν να αρχίσουν αμέσως περαιτέρω εργασίες για την εφαρμογή των διατάξεων της συμφωνίας που αφορούν την επίλυση επενδυτικών διαφορών, δηλ. για το αποκαλούμενο «σύστημα επενδυτικών δικαστηρίων»
 2
 .
 Σύμφωνα με το άρθρο 8.28 παράγραφος 7 της συμφωνίας, «Η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ λαμβάνει αμέσως απόφαση με την οποία καθορίζονται τα ακόλουθα διοικητικά και οργανωτικά θέματα που αφορούν τη λειτουργία του εφετείου: α) διοικητική υποστήριξη· β) διαδικασίες για την άσκηση και την εξέταση εφέσεων, καθώς και για την αναπομπή ζητημάτων στο δικαστήριο για τροποποίηση της διαιτητικής απόφασης, ανάλογα με την περίπτωση· γ) διαδικασίες για την πλήρωση κενής θέσης στο εφετείο και σε τμήμα του εφετείου που έχει συσταθεί για να εξετάσει μια υπόθεση· δ) αμοιβή των μελών του εφετείου· ε) διατάξεις σχετικά με το κόστος των εφέσεων· στ) αριθμός των μελών του εφετείου· και ζ) τυχόν άλλα στοιχεία που κρίνει αναγκαία για την αποτελεσματική λειτουργία του εφετείου».
 Το σημείο 6 στοιχείο ζ) της κοινής ερμηνευτικής πράξης για τη συμφωνία προβλέπει τα εξής: «Η CETA είναι η πρώτη συμφωνία που περιλαμβάνει μηχανισμό προσφυγής που θα επιτρέπει τη διόρθωση των σφαλμάτων και θα διασφαλίζει τη συνέπεια των αποφάσεων του πρωτοδικείου». Επιπλέον, η δήλωση αριθ. 36 της Επιτροπής και του Συμβουλίου, που καταχωρίστηκε στα πρακτικά του Συμβουλίου με την ευκαιρία της έγκρισης από το Συμβούλιο της απόφασης με την οποία δόθηκε η εξουσιοδότηση για την υπογραφή της ΣΟΕΣ εξ ονόματος της Ένωσης, προβλέπει τα εξής: «Ο δευτεροβάθμιος μηχανισμός που προβλέπεται στο άρθρο 8.28 της CETA θα οργανωθεί και θα βελτιωθεί ώστε να είναι απολύτως σε θέση να διασφαλίζει τη συνοχή των αποφάσεων που εκδίδονται σε πρώτο βαθμό και να συμβάλλει με τον τρόπο αυτό στην ασφάλεια δικαίου. Αυτό προϋποθέτει κυρίως τα ακόλουθα: Η σύνθεση του εφετείου θα οργανωθεί κατά τρόπο που να διασφαλίζει τη μεγαλύτερη δυνατή μονιμότητα. Θα προβλέπεται ότι κάθε μέλος του εφετείου θα έχει την υποχρέωση να ενημερώνεται για τις αποφάσεις των τμημάτων του εφετείου στα οποία δεν ανήκει. Το εφετείο θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να συνεδριάζει σε «μείζονα σύνθεση» σε υποθέσεις που αφορούν σοβαρά ζητήματα αρχής ή για τα οποία διαπιστώνεται διάσταση απόψεων μεταξύ τμημάτων του»
 3
 .
 Η προβλεπόμενη πράξη υλοποιεί τις δεσμεύσεις αυτές με την πρόβλεψη λεπτομερών κανόνων σχετικά με τη σύνθεση του εφετείου και τις διοικητικές ρυθμίσεις (άρθρο 2 της προβλεπόμενης πράξης)· και τη διεκπεραίωση των εφέσεων (άρθρο 3). Η προβλεπόμενη πράξη θα αρχίσει να ισχύει την ημερομηνία έναρξης ισχύος της συμφωνίας (άρθρο 4).
 Η παρούσα πρόταση εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο με άλλες πρωτοβουλίες για την εφαρμογή του συστήματος επενδυτικών δικαστηρίων της CETA. Ειδικότερα, από τον Ιούνιο του 2018, η Επιτροπή συνεργάζεται με τα κράτη μέλη στο πλαίσιο της «επιτροπής εμπορικής πολιτικής για θέματα υπηρεσιών και επενδύσεων» του Συμβουλίου και με τον Καναδά σχετικά με δέσμη τεσσάρων σχεδίων αποφάσεων που αφορούν:
 –κανόνες για διοικητικά και οργανωτικά θέματα σχετικά με τη λειτουργία του εφετείου, σύμφωνα με το άρθρο 8.28 παράγραφος 7 της συμφωνίας·
 –κώδικα δεοντολογίας για τα μέλη του δικαστηρίου και του εφετείου και για τους διαμεσολαβητές, σύμφωνα με το άρθρο 8.44 παράγραφος 2 της συμφωνίας·
 –κανόνες διαμεσολάβησης προς χρήση από τα διάδικα μέρη σύμφωνα με το άρθρο 8.44 παράγραφος 3 στοιχείο γ) της συμφωνίας· και
 –κανόνες για τη διαδικασία έγκρισης ερμηνειών σύμφωνα με το άρθρο 8.31 παράγραφος 3 και το άρθρο 8.44 παράγραφος 3 στοιχείο α) της συμφωνίας.
 Συνεχίζεται η πραγματοποίηση περαιτέρω εργασιών για άλλους τομείς εφαρμογής του συστήματος επενδυτικών δικαστηρίων, μεταξύ άλλων για την επιλογή, τον διορισμό και την αμοιβή των μελών του δικαστηρίου και του εφετείου. Μολονότι το ποσό των αμοιβών των μελών του δικαστηρίου και του εφετείου αποτελεί αντικείμενο συζητήσεων με τα κράτη μέλη και τον Καναδά, η Επιτροπή προέβη κατά το παρελθόν στην εκτίμηση ότι το ετήσιο πάγιο κόστος του συστήματος επενδυτικών δικαστηρίων της ΣΟΕΣ θα ανέλθει σε 800,000 EUR περίπου, ποσό που θα κατανεμηθεί εξίσου μεταξύ του Καναδά και της ΕΕ
 4
 . Ως εκ τούτου, ο αντίκτυπος αυτών των πάγιων εξόδων στον προϋπολογισμό της ΕΕ θα είναι περίπου 400,000 EUR ετησίως. Οι δαπάνες αυτές θα ληφθούν υπόψη στον προϋπολογισμό της ΕΕ για το 2021.
 Ως εκ τούτου, είναι σκόπιμο να καθοριστεί η θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης στο πλαίσιο της μεικτής επιτροπής της ΣΟΕΣ για την προβλεπόμενη πράξη, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματική εφαρμογή της συμφωνίας,
 4.Νομική βάση
 4.1.Διαδικαστική νομική βάση
 4.1.1.Αρχές
 Το άρθρο 218 παράγραφος 9 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) προβλέπει την έκδοση αποφάσεων για τον καθορισμό «των θέσεων που θα πρέπει να ληφθούν, εξ ονόματος της Ένωσης, σε όργανο που συνιστάται από δεδομένη συμφωνία, όταν το εν λόγω όργανο καλείται να θεσπίσει πράξεις που παράγουν έννομα αποτελέσματα, με εξαίρεση τις πράξεις που συμπληρώνουν ή τροποποιούν το θεσμικό πλαίσιο της συμφωνίας.».
 Η έννοια των «πράξεων που παράγουν έννομα αποτελέσματα» περιλαμβάνει πράξεις που παράγουν έννομα αποτελέσματα δυνάμει των κανόνων του διεθνούς δικαίου που διέπουν το εκάστοτε όργανο. Περιλαμβάνει, επίσης, πράξεις που δεν έχουν δεσμευτική ισχύ βάσει του διεθνούς δικαίου, αλλά «επηρεάζουν με καθοριστικό τρόπο το περιεχόμενο των ρυθμίσεων που θεσπίζει ο νομοθέτης της Ένωσης»
 5
 .
 4.1.2.Εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση
 Η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ είναι όργανο που έχει συσταθεί με βάση συμφωνία, και συγκεκριμένα τη συνολική οικονομική και εμπορική συμφωνία (ΣΟΕΣ) μεταξύ του Καναδά, αφενός, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφετέρου («η συμφωνία»).
 Η πράξη την οποία καλείται να θεσπίσει η μεικτή επιτροπή είναι πράξη που παράγει έννομα αποτελέσματα. Η προβλεπόμενη πράξη θα είναι δεσμευτική για τα Μέρη βάσει του διεθνούς δικαίου σύμφωνα με το άρθρο 26.3 παράγραφος 2 της Συμφωνίας.
 Η προβλεπόμενη πράξη δεν συμπληρώνει ούτε τροποποιεί το θεσμικό πλαίσιο της συμφωνίας.
 Συνεπώς, η διαδικαστική νομική βάση για την προτεινόμενη απόφαση είναι το άρθρο 218 παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ.
 4.2.Ουσιαστική νομική βάση
 4.2.1.Αρχές
 Η ουσιαστική νομική βάση για την έκδοση απόφασης βάσει του άρθρου 218 παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ εξαρτάται πρωτίστως από τον στόχο και το περιεχόμενο της προβλεπόμενης πράξης για την οποία λαμβάνεται θέση εξ ονόματος της Ένωσης. Αν η προβλεπόμενη πράξη επιδιώκει διττό σκοπό ή έχει δύο συνιστώσες και αν ένας από τους σκοπούς ή μία από τις συνιστώσες μπορεί να χαρακτηριστεί ο/η κύριος/-α, ενώ ο/η άλλος/-η έχει απλώς παρεπόμενο χαρακτήρα, η απόφαση δυνάμει του άρθρου 218 παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ πρέπει να στηρίζεται σε μία και μόνη ουσιαστική νομική βάση, ήτοι εκείνη που επιβάλλει ο/η κύριος/-α ή πρωτεύων/-ουσα σκοπός ή συνιστώσα.
 4.2.2.Εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση
 Ο κύριος στόχος και το περιεχόμενο της προβλεπόμενης πράξης αφορούν την κοινή εμπορική πολιτική.
 Επομένως, η ουσιαστική νομική βάση για την προτεινόμενη απόφαση είναι το άρθρο 207 παράγραφος 3 και το άρθρο 207 παράγραφος 4 πρώτο εδάφιο της ΣΛΕΕ.
 4.3.Συμπέρασμα
 Οι νομικές βάσεις της προτεινόμενης απόφασης θα πρέπει να είναι το άρθρο 207 παράγραφος 3 και το άρθρο 207 παράγραφος 4 πρώτο εδάφιο, σε συνδυασμό με το άρθρο 218 παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ.
 5.Αυθεντικές γλώσσες και δημοσίευση της προβλεπόμενης πράξης
 Δεδομένου ότι η πράξη της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ θα εφαρμόσει τη συμφωνία όσον αφορά την επίλυση επενδυτικών διαφορών μεταξύ επενδυτών και κρατών, είναι σκόπιμο να εκδοθεί σε όλες τις αυθεντικές γλώσσες της συμφωνίας
 6
 και να δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά την έκδοσή της.
 2019/0217 (NLE)
 Πρόταση
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
 για τη θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης στο πλαίσιο της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ που έχει συσταθεί βάσει της συνολικής οικονομικής και εμπορικής συμφωνίας (ΣΟΕΣ) μεταξύ του Καναδά, αφενός, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφετέρου, όσον αφορά την έκδοση απόφασης για τον καθορισμό των διοικητικών και οργανωτικών θεμάτων που αφορούν τη λειτουργία του εφετείου
 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
 Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 207 παράγραφος 3 και το άρθρο 207 παράγραφος 4 πρώτο εδάφιο, σε συνδυασμό με το άρθρο 218 παράγραφος 9,
 Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
 Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
 (1)Η απόφαση (ΕΕ) 2017/37 του Συμβουλίου
 7
 προβλέπει την υπογραφή, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της συνολικής οικονομικής και εμπορικής συμφωνίας (ΣΟΕΣ) μεταξύ του Καναδά, αφενός, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφετέρου («η συμφωνία»). Η συμφωνία υπογράφηκε στις 30 Οκτωβρίου 2016.
 (2)Η απόφαση (ΕΕ) 2017/38 του Συμβουλίου
 8
 προβλέπει την προσωρινή εφαρμογή μερών της συμφωνίας, συμπεριλαμβανομένης της σύστασης της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ. Η συμφωνία εφαρμόζεται προσωρινά από τις 21 Σεπτεμβρίου 2017.
 (3)Σύμφωνα με το άρθρο 26.3 παράγραφος 1 της συμφωνίας, για την επίτευξη των στόχων της εν λόγω συμφωνίας, η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ έχει τη δυνατότητα να λαμβάνει αποφάσεις για οποιοδήποτε θέμα, όταν αυτό προβλέπεται από τη συμφωνία.
 (4)Σύμφωνα με το άρθρο 26.3 παράγραφος 2 της συμφωνίας, οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τη μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ είναι δεσμευτικές για τα Μέρη, με την επιφύλαξη της εκπλήρωσης τυχόν αναγκαίων εσωτερικών απαιτήσεων και διαδικασιών, και υλοποιούνται από αυτά.
 (5)Σύμφωνα με το άρθρο 8.28 παράγραφος 7 της συμφωνίας, η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ πρέπει να λάβει απόφαση για τον καθορισμό των διοικητικών και οργανωτικών θεμάτων που αφορούν τη λειτουργία του εφετείου.
 (6)Ως εκ τούτου, είναι σκόπιμο να καθοριστεί η θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης στο πλαίσιο της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ, με βάση το συνημμένο σχέδιο απόφασης της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ σχετικά με το εφετείο, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματική εφαρμογή της συμφωνίας,
 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
 Άρθρο 1
 Η θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ όσον αφορά την έκδοση απόφασης για τον καθορισμό των διοικητικών και οργανωτικών θεμάτων που αφορούν τη λειτουργία του εφετείου βασίζεται στο σχέδιο απόφασης της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ που επισυνάπτεται στην παρούσα απόφαση του Συμβουλίου.
 Άρθρο 2
 1.Η απόφαση της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ εκδίδεται σε όλες τις αυθεντικές γλώσσες της συμφωνίας.
 2.Η απόφαση της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Βρυξέλλες,
 Για το Συμβούλιο
 Ο Πρόεδρος
 (1)
 Απόφαση 001/2018 της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ, της 26ης Σεπτεμβρίου 2018, για τη θέσπιση του εσωτερικού κανονισμού της ιδίας και των ειδικών επιτροπών (ΕΕ L 190 της 27.7.2018, σ. 13 ), η οποία διατίθεται στον ιστότοπο της ΓΔ TRADE στη διεύθυνση
 http://trade.ec.europa.eu/doclib/docs/2019/february/tradoc_157677.pdf
 .
 (2)
 Κοινή ερμηνευτική πράξη για τη συνολική οικονομική και εμπορική συμφωνία (CETA) μεταξύ του Καναδά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της (ΕΕ L 11 της 14.1.2017, σ. 3).
 (3)
 Δηλώσεις προς καταχώριση στα πρακτικά του Συμβουλίου (ΕΕ L 11 της 14.1.2017, σ. 9).
 (4)
 Πρόκειται για τις εκτιμήσεις του πάγιου ετήσιου κόστους του συστήματος επενδυτικών δικαστηρίων της ΣΟΕΣ (όταν δεν υπάρχουν διαφορές), δηλαδή των βασικών αμοιβών των μελών του δικαστηρίου και του εφετείου.
 (5)
 Απόφαση του Δικαστηρίου, της 7ης Οκτωβρίου 2014, Γερμανία κατά Συμβουλίου, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, σκέψεις 61 έως 64.
 (6)
 Σύμφωνα με το άρθρο 30.11 (Αυθεντικά κείμενα) της συμφωνίας, η συμφωνία συντάσσεται σε δύο αντίτυπα στην αγγλική, τη βουλγαρική, τη γαλλική, τη γερμανική, τη δανική, την ελληνική, την εσθονική, την ισπανική, την ιταλική, την κροατική, τη λετονική, τη λιθουανική, τη μαλτεζική, την ολλανδική, την ουγγρική, την πολωνική, την πορτογαλική, τη ρουμανική, τη σλοβακική, τη σλοβενική, τη σουηδική, την τσεχική και τη φινλανδική γλώσσα, και όλα τα κείμενα είναι εξίσου αυθεντικά.
 (7)
 Απόφαση (ΕΕ) 2017/37 του Συμβουλίου, της 28ης Οκτωβρίου 2016, για την υπογραφή, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της συνολικής οικονομικής και εμπορικής συμφωνίας (ΣΟΕΣ) μεταξύ του Καναδά, αφενός, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφετέρου (ΕΕ L 11 της 14.1.2017, σ. 1).
 (8)
 Απόφαση (ΕΕ) 2017/38 του Συμβουλίου, της 28ης Οκτωβρίου 2016, για την προσωρινή εφαρμογή της συνολικής οικονομικής και εμπορικής συμφωνίας (ΣΟΕΣ) μεταξύ του Καναδά, αφενός, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφετέρου (ΕΕ L 11 της 14.1.2017, σ. 1080).
 ---documentbreak---
 ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
 Βρυξέλλες, 11.10.2019
 COM(2019) 457 final
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
 της
 πρότασης απόφασης του Συμβουλίου
 για τη θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης στο πλαίσιο της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ που έχει συσταθεί βάσει της συνολικής οικονομικής και εμπορικής συμφωνίας (ΣΟΕΣ) μεταξύ του Καναδά, αφενός, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφετέρου, όσον αφορά την έκδοση απόφασης για τον καθορισμό των διοικητικών και οργανωτικών θεμάτων που αφορούν τη λειτουργία του εφετείου
 ΠΡΟΣΑΡΤΗΜΑ
 ΣΧΕΔΙΟ
 ΑΠΟΦΑΣΗ αριθ. [.../2019] ΤΗΣ ΜΕΙΚΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΟΕΣ
 της...
 για τον καθορισμό των διοικητικών και οργανωτικών θεμάτων που αφορούν τη λειτουργία του εφετείου
 Η ΜΕΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΟΕΣ,
 Έχοντας υπόψη το άρθρο 26.1 της συνολικής οικονομικής και εμπορικής συμφωνίας μεταξύ του Καναδά, αφενός, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, αφετέρου («η συμφωνία»),
 Εκτιμώντας ότι το άρθρο 8.28 παράγραφος 7 της συμφωνίας προβλέπει ότι η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ θα εκδώσει απόφαση για τον καθορισμό των διοικητικών και οργανωτικών θεμάτων που αφορούν τη λειτουργία του εφετείου,
 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
 Άρθρο 1
 Ορισμοί
 Για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
 α)οι ορισμοί του άρθρου 1.1 (Ορισμοί γενικής εφαρμογής) του κεφαλαίου ένα (Γενικοί ορισμοί και αρχικές διατάξεις) της συμφωνίας·
 β)οι ορισμοί του άρθρου 8.1 (Ορισμοί) του κεφαλαίου οκτώ (Επενδύσεις) της συμφωνίας· και
 γ)«μέλος»: μέλος του εφετείου που έχει συσταθεί σύμφωνα με το τμήμα ΣΤ (Επίλυση επενδυτικών διαφορών μεταξύ επενδυτών και κρατών) του κεφαλαίου οκτώ (Επενδύσεις) της συμφωνίας.
 Άρθρο 2
 Σύνθεση και διοικητικές ρυθμίσεις
 1.Το εφετείο αποτελείται από έξι μέλη, που διορίζονται από τη μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ με γνώμονα τις αρχές της πολυμορφίας και της ισότητας των φύλων. Για τους σκοπούς του εν λόγω διορισμού:
 α)δύο μέλη επιλέγονται από υποψηφίους που προτείνει ο Καναδάς·
 β)δύο μέλη επιλέγονται από υποψηφίους που προτείνει η Ευρωπαϊκή Ένωση· και
 γ)δύο μέλη επιλέγονται από υποψηφίους που προτείνονται από τον Καναδά ή την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά δεν είναι υπήκοοι του Καναδά ή οποιουδήποτε κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 2.Η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ μπορεί να αποφασίσει να αυξήσει τον αριθμό των μελών κατά πολλαπλάσια των τριών. Οι πρόσθετοι διορισμοί πραγματοποιούνται στην ίδια βάση με τα οριζόμενα στην παράγραφο 1.
 3.Τα μέλη διορίζονται για μη ανανεώσιμη θητεία εννέα ετών. Ωστόσο, η θητεία τριών από τα πρώτα έξι πρόσωπα που διορίζονται σύμφωνα με το άρθρο 8.28 παράγραφος 3 της συμφωνίας περιορίζεται σε έξι έτη. Τα τρία αυτά πρόσωπα προσδιορίζονται με κλήρωση, επιλέγεται δε ένα μέλος από κάθε ομάδα μελών που διορίζονται σύμφωνα με την παράγραφο 1 στοιχεία α ), β) και γ). Καταρχήν, μέλος που υπηρετεί σε τμήμα του εφετείου μπορεί, όταν λήξει η θητεία του, να εξακολουθήσει να ασκεί καθήκοντα στο τμήμα έως την περάτωση της διαδικασίας του εν λόγω τμήματος, εκτός αν ο πρόεδρος του εφετείου, αφού ζητήσει τη γνώμη των άλλων μελών του τμήματος, αποφασίσει διαφορετικά, και, μόνο προς τον σκοπό αυτόν, θεωρείται ότι εξακολουθεί να είναι μέλος. Οι κενές θέσεις στο εφετείο πληρούνται όταν κενώνονται.
 4.Το εφετείο έχει πρόεδρο και αντιπρόεδρο αρμόδιο για οργανωτικά ζητήματα, οι οποίοι επιλέγονται με κλήρωση από τον πρόεδρο της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ για διετή θητεία μεταξύ των μελών που είναι υπήκοοι τρίτων χωρών. Η άσκηση των σχετικών καθηκόντων τους γίνεται εκ περιτροπής. Ο αντιπρόεδρος αντικαθιστά τον πρόεδρο όταν ο τελευταίος δεν είναι διαθέσιμος.
 5.Το τμήμα του εφετείου που συγκροτείται για την εκδίκαση κάθε υπόθεσης βάσει του άρθρου 8.28 παράγραφος 5 της συμφωνίας αποτελείται από τρία μέλη, εκ των οποίων ένα μέλος έχει διοριστεί σύμφωνα με την παράγραφο 1 στοιχείο α), ένα μέλος έχει διοριστεί σύμφωνα με την παράγραφο 1 στοιχείο β) και ένα μέλος έχει διοριστεί σύμφωνα με την παράγραφο 1 στοιχείο γ). Το τμήμα προεδρεύεται από το μέλος που έχει διοριστεί σύμφωνα με την παράγραφο 1 στοιχείο γ).
 6.Η σύνθεση του τμήματος του εφετείου που εκδικάζει κάθε έφεση καθορίζεται σε κάθε υπόθεση από τον πρόεδρο του εφετείου εκ περιτροπής, κατά τρόπο που να διασφαλίζει ότι η σύνθεση των τμημάτων είναι τυχαία και απρόβλεπτη και να παρέχει παράλληλα ίσες ευκαιρίες σε όλα τα μέλη του εφετείου για να ασκήσουν καθήκοντα.
 7.Το εφετείο μπορεί να συνεδριάζει σε τμήμα εξαμελούς σύνθεσης, όταν υπόθεση που εκκρεμεί ενώπιον τμήματος εγείρει σοβαρό ζήτημα που επηρεάζει την ερμηνεία ή την εφαρμογή του κεφαλαίου οκτώ της συμφωνίας. Το εφετείο συνεδριάζει σε τμήμα εξαμελούς σύνθεσης όταν το ζητούν και τα δύο διάδικα μέρη ή όταν η πλειοψηφία των μελών το κρίνει επιθυμητό. Ο πρόεδρος του εφετείου προεδρεύει του τμήματος εξαμελούς σύνθεσης.
 8.Το εφετείο μπορεί να καταρτίζει τον εσωτερικό κανονισμό του.
 9.Τα μέλη διασφαλίζουν ότι είναι διαθέσιμα και ικανά να εκτελούν τα καθήκοντα που ορίζονται στην παρούσα απόφαση και στο τμήμα ΣΤ (Επίλυση επενδυτικών διαφορών μεταξύ επενδυτών και κρατών) του κεφαλαίου οκτώ (Επενδύσεις) της συμφωνίας.
 10.Για να εξασφαλίζεται η διαθεσιμότητά τους, τα μέλη λαμβάνουν πάγια μηνιαία αμοιβή, η οποία καθορίζεται με απόφαση της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ.
 11.Οι αμοιβές που αναφέρονται στην παράγραφο 10 καταβάλλονται εξίσου και από τα δύο μέρη σε λογαριασμό που διαχειρίζεται η Γραμματεία του ICSID. Σε περίπτωση αδυναμίας ενός Μέρους να καταβάλει την πάγια αμοιβή, το άλλο Μέρος μπορεί να επιλέξει να την καταβάλει. Τυχόν καθυστερούμενες οφειλές εξακολουθούν να είναι καταβλητέες, με τον αντίστοιχο τόκο.
 12.Οι αμοιβές και τα έξοδα των μελών τμήματος που συγκροτείται για την εκδίκαση προσφυγής, εκτός από τα τέλη που αναφέρονται στην παράγραφο 10, καθορίζονται από τη μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ και κατανέμονται μεταξύ των διάδικων μερών στην ίδια βάση μ’ αυτήν του άρθρου 8.39 παράγραφος 5 της συμφωνίας.
 13.Με απόφαση της μεικτής επιτροπής ΣΟΕΣ, η πάγια μηνιαία αμοιβή και οι αμοιβές για δεδουλευμένες ημέρες μπορούν να μετατραπούν σε τακτικό μισθό. Σε μια τέτοια περίπτωση, τα μέλη εργάζονται με καθεστώς πλήρους απασχόλησης και η μεικτή επιτροπή ΣΟΕΣ ορίζει την αμοιβή τους και τα συναφή οργανωτικά ζητήματα. Στην περίπτωση αυτή, τα μέλη δεν επιτρέπεται να αναλαμβάνουν καμία άλλη απασχόληση, αμειβόμενη ή μη, εκτός αν, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ο πρόεδρος του εφετείου επιτρέψει εξαίρεση από τον κανόνα αυτόν.
 14.Η Γραμματεία του ICSID ενεργεί ως γραμματεία του εφετείου και του παρέχει την κατάλληλη υποστήριξη. Τα έξοδα για την υποστήριξη αυτή καλύπτονται εξίσου από τα Μέρη.
 Άρθρο 3
 Εκδίκαση των εφέσεων
 1.Κάθε διάδικο μέρος μπορεί να εφεσιβάλει στο εφετείο απόφαση που εκδόθηκε από το δικαστήριο σύμφωνα με το τμήμα ΣΤ (Επίλυση επενδυτικών διαφορών μεταξύ επενδυτών και κρατών) του κεφαλαίου οκτώ (Επενδύσεις) εντός της προθεσμίας που ορίζεται από το άρθρο 8.28 παράγραφος 9 στοιχείο α) της συμφωνίας και για τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 8.28 παράγραφος 2 της συμφωνίας.
 2.Αν το εφετείο δεχτεί την έφεση εν όλω ή εν μέρει, τροποποιεί ή ανατρέπει τις νομικές αξιολογήσεις και τα συμπεράσματα του δικαστηρίου εν όλω ή εν μέρει. Το εφετείο εξηγεί επακριβώς τον τρόπο με τον οποίο έχει τροποποιήσει ή ανατρέψει τις σχετικές αξιολογήσεις και τα συμπεράσματα του δικαστηρίου.
 3.Αν το επιτρέπουν τα πραγματικά περιστατικά που διαπιστώθηκαν από το δικαστήριο, το εφετείο εφαρμόζει τις δικές του νομικές αξιολογήσεις και συμπεράσματα στα εν λόγω πραγματικά περιστατικά και εκδίδει οριστική απόφαση. Αν αυτό δεν είναι εφικτό, εκδίδει απόφαση που αναπέμπει το θέμα στο δικαστήριο για την έκδοση απόφασης σύμφωνα με τις αξιολογήσεις και τα συμπεράσματα του εφετείου. Ει δυνατόν, το εφετείο αναπέμπει το θέμα στο ίδιο τμήμα του δικαστηρίου που είχε προηγουμένως συσταθεί για να αποφανθεί επί του θέματος.
 4.Το εφετείο απορρίπτει την έφεση αν την κρίνει αβάσιμη. Μπορεί επίσης να απορρίψει την έφεση με συνοπτική διαδικασία, όταν είναι σαφές ότι η έφεση είναι προδήλως αβάσιμη. Αν το εφετείο απορρίψει την έφεση, η απόφαση που εκδόθηκε από το δικαστήριο καθίσταται οριστική.
 5.Κατά γενικό κανόνα, η διαδικασία έφεσης δεν υπερβαίνει τις 180 ημέρες από την ημερομηνία κατά την οποία διάδικο μέρος ανακοινώνει επίσημα την απόφασή του να ασκήσει έφεση έως την ημερομηνία κατά την οποία το εφετείο εκδίδει την απόφασή του. Αν το εφετείο θεωρεί ότι δεν μπορεί να εκδώσει την απόφασή του εντός 180 ημερών, ενημερώνει εγγράφως τα διάδικα μέρη σχετικά με τους λόγους της καθυστέρησης, αναφέροντας το διάστημα εντός του οποίου εκτιμά ότι θα εκδώσει την απόφασή του. Θα πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε η διαδικασία της έφεσης να μην υπερβαίνει τις 270 ημέρες.
 6.Διάδικο μέρος που ασκεί έφεση καταθέτει εγγύηση για τα έξοδα της έφεσης, το ύψος της οποίας ορίζεται από το τμήμα του εφετείου που έχει συγκροτηθεί για την εκδίκαση της υπόθεσης. Το διάδικο μέρος παρέχει επίσης οποιαδήποτε άλλη εγγύηση που μπορεί να διατάξει το εφετείο.
 7.Οι διατάξεις των άρθρων 8.20 (Διαμεσολάβηση), 8.24 (Διαδικασίες βάσει άλλης διεθνούς συμφωνίας), 8.26 (Χρηματοδότηση από τρίτο μέρος), 8.31 (Εφαρμοστέο δίκαιο και ερμηνεία), 8.34 (Προσωρινά μέτρα προστασίας), 8.35 (Ματαίωση), 8.36 (Διαφάνεια των διαδικασιών)
 1
 , 8.38 (Μη διάδικο Μέρος), 8.39 (Οριστική απόφαση) και 8.40 (Αποζημίωση ή άλλη μορφή αποκατάστασης) της συμφωνίας εφαρμόζονται αναλογικά όσον αφορά τη διαδικασία έφεσης.
 Άρθρο 4
 Έναρξη ισχύος
 Η παρούσα απόφαση δημοσιεύεται και αρχίζει να ισχύει από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του τμήματος ΣΤ (Επίλυση επενδυτικών διαφορών μεταξύ επενδυτών και κρατών) του κεφαλαίου οκτώ (Επενδύσεις) της συμφωνίας, με την επιφύλαξη της ανταλλαγής γραπτών κοινοποιήσεων μεταξύ των Μερών διά της διπλωματικής οδού, με τις οποίες θα πιστοποιείται ότι έχουν ολοκληρώσει τις απαραίτητες εσωτερικές απαιτήσεις και διαδικασίες.
 ... (τόπος), ... (ημερομηνία)
 (1)
 Προς αποφυγή τυχόν αμφιβολιών, διευκρινίζεται ότι το δικόγραφο της έφεσης, η δήλωση πρόθεσης για αμφισβήτηση μέλους και η απόφαση όσον αφορά την αμφισβήτηση μέλους περιλαμβάνονται στον κατάλογο των εγγράφων που πρέπει να τίθενται στη διάθεση του κοινού σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 1 των κανόνων της UNCITRAL περί διαφάνειας.


text:
Latvijas kara flote (līdz 1938. gadam Jūras krasta apsardzes eskadra) bija Latvijas Bruņoto spēku jūras spēku daļas laikā no 1918. līdz 1940. gadam. Kara flotes galvenie uzdevumi bija aizsargāt valsts piekrasti ar mīnām, kustīgu piekrastes artilēriju, zemūdenēm, lidmašīnām, torpēdām un ar viegliem ātršāvēju lielgabaliem bruņotiem nelieliem ātrgaitas kara kuģiem. 1940. gadā Flotes komandieris bija admirālis Teodors Spāde, štāba priekšnieks — jūras kapteinis Fricis Lipstons.
 Flotes tapšana
 Jūras vienību izveidošana Latvijas Bruņotajos spēkos tika paredzēta jau 1919. gada martā (25. marta pavēlē noteiktas 4 jūras spēku dienesta pakāpes: admirālis, jūras kapteinis, jūras virsleitnants un jūras leitnants). Par pirmo Latvijas Republikas jūras spēku vienību var uzskatīt 1919. gada 16. jūnijā izveidotās Vidzemes divīzijas 5. Cēsu kājnieku pulka sastāvā esošo jūrnieku rotu. 1919. gada 1. augustā tika rekvizēti 4 privātīpašumā esoši tvaikoņi, no kuriem izveidoja Mīnu izzvejošanas partiju. Par Kara flotes dibināšanas datumu uzskata 1919. gada 10. augustu, kad pie Latvijas Bruņoto spēku Virspavēlnieka ģenerāļa D. Sīmansona štāba tika nodibināta Jūras nodaļa, kurā iekļāva jūrnieku rotu un Mīnu izzvejošanas partiju (nodaļas komandieris M. Zalcmanis).
 Šajā laikā LR bruņotajiem spēkiem brīvprātīgi pievienojās Mārtiņa Reinholda Bernharda komandētā bijusī Padomju Latvijas kara flotes 1. nodaļa — mīnu traleris "Sarkanā Latvija" un vēl 13 mazāku, neapbruņotu nelielu tvaikoņu, ko lielinieki martā bija konfiscējuši to īpašniekiem (lieliniekiem 22. maijā atstājot Rīgu, Padomju Latvijas flotes 1. nodaļas kuģi padevās Vācijas armijai). 1919. gada 12. novembrī jūras virsleitnants E. V. Puķītis organizēja Lubānas kara flotili cīņai pret lieliniekiem Aiviekstē un Lubāna ezerā (šīs flotiles rīcībā bija vairākas ar ložmetējiem un mīnmetējiem bruņotas motorlaivas).
 1919. gada 17. novembrī Jūras nodaļu pārdēvēja par Jūras daļu ar 2 apakšvienībām:
 Krastu aizsardzības nodaļa (komandieris M. Vītoliņš)
 Mīnu iznīcināšanas flotile.
 Vēl Apsardzības ministrijas pakļautībā bija tvaikoņi "Saratov" un "Vera", kas veica transporta uzdevumus, taču nebija kara flotes sastāvā.
 Jūras daļa deva ievērojamu ieguldījumu Bermontiādes apspiešanā (komandieris E. V. Puķītis uz flagkuģa "Pavel") kontrolēja Daugavu un desantēja 9. Rēzeknes kājnieku pulku upes kreisajā krastā Daugavgrīvas cietokšņa apkaimē (Jūras daļas 1919. gada 16. oktobra pavēlē minēts 21 kuģis, atsevišķā pavēlē īpaši pieminēts velkonis "Hamburg"). Piedalās kaujās pie Voleru muižas, Vārnukroga, Šmita cementa rūpnīcas, Jelgavas ieņemšanā, realizēja diversantu vienības izsēdināšanu pie Ragaciema.
 1920. gada februārī konfiscētos kuģus atdeva to īpašniekiem.
 Flote miera laikā
 Saskaņā ar Tautu Savienības 1920. gada oktobra nosacījumiem Latvijai tika atļauts izveidot un uzturēt Kara floti. Tomēr valsts finansiālais stāvoklis neļāva turpināt Kara flotes veidošanu. Jūras pārvaldi likvidējot, pie galvenā štāba priekšnieka tika saglabāts viens sevišķu uzdevumu virsnieks jūras lietās. Šajā amatā iecēla jūras kapteini grāfu Arčibaldu Keizerlingu (admirālis kopš 1927. gada). 1924. gadā ar Valsts prezidenta pavēli atsevišķās flotes vienības tika pārdēvētas par Jūras krastu aizsardzības eskadru, par kuras komandieri iecēla jūras kapteini A. Keizerlingu. 1931. gadā admirāli A. Keizerlingu atvaļināja un par komandieri iecēla jūras kapteini Teodoru Spādi.
 1938. gadā Jūras krastu aizsardzības eskadru pārdēvēja par Latvijas Kara floti un 15. jūlijā Kara ministrs ģenerālis J. Balodis tai pasniedza flotes karogu ar devīzi ”Mūs vieno Latvijas svētais vārds”.
 Karakuģi
 flagkuģis "Virsaitis"
 bāzes kuģis "Varonis"
 motorlaiva "Brīnums"
 mērķu laiva "Granāta"
 Mīnu divizions: (komandieris 1940. gadā — jūras kapteinis E. Barotājs)
 mīnu aizžogotājtraleris "Imanta"
 mīnu aizžogotājtraleris "Viesturs"
 Zemūdeņu divizions: (komandieris 1940. gadā — jūras kapt. A. Kalns)
 zemūdene "Ronis"
 zemūdene "Spīdola"
 8. jūras aviācijas eskadriļa — 6 lidmašīnas un palīglaiva "Līdaka".
 Flotē ietilpa arī jūras novērošanas dienests, admirāļa jahta "Komēta" un buru jahta "Auseklis".
 Flotes pārvaldē Zemūdeņu un Mīnu divizionā 1939. gada 1. septembrī bija 38 virsnieki, 298 instruktori un matroži, 18 uz brīva līguma pamata iestājušies. Pavisam bija ap 650 jūrnieku (no tiem 60 virsnieki). Jūras kara ostas bija Rīga, Liepāja un Ventspils. Flotes 6 vienībās kopā bija 10 ložmetēji, 50 jūras mīnas, 12 torpēdaparāti, 8 lielgabali.
 Latvijas Kara flote tika likvidēta 1940. gadā pēc PSRS īstenotās okupācijas.
 Atsauces un paskaidrojumi
 Ārējās saites
 Latvijas Kara flotes vēsture