text:
Advocaat | Familierechtspecialist Egmond, Bergen, Heiloo, Limmen, Castricum - Kroniek Kinderalimentatie FJR 2017/11
 Kroniek Kinderalimentatie FJR 2017/11
 FJR 2017/11
 Auteurs: Mr. C. de Bie-Koopman & mr. P. Dorhout
 Hoewel we de belangrijkste (en elkaar snel opvolgende) wijzigingen op het gebied van kinderalimentatie inmiddels gelukkig achter de rug hebben, heeft 2016 toch weer een aantal interessante uitspraken opgeleverd. De behandelde uitspraken zijn voorzien van een FJR-vindplaats (bijv. FJR 2017/11.1), waardoor de uitspraak ook online beschikbaar komt.
 1. Behoefteverhogende kosten
 In de tabelbedragen zijn alle normale kosten zoals kosten voor voeding en kleding begrepen. Bepaalde extra kosten zijn echter zo uitzonderlijk dat deze niet begrepen zijn in de standaardbedragen voor de kosten van kinderen. De tabelbedragen kunnen daarom in bepaalde gevallen worden gecorrigeerd. Correctieposten betreffen kosten die niet of onvoldoende in de gehanteerde kosten van kinderen zijn verdisconteerd en die bovendien niet te compenseren zijn met andere uitgavenposten. Voorbeelden van kosten die volgens de expertgroep in aanmerking komen voor correctie zijn de kosten van de handicap van een kind, kosten van topsport, privélessen en extra hoge schoolgelden.
 Het Gerechtshof Amsterdam ziet in zijn uitspraak van 10 mei 2016 (ECLI:NL:GHAMS:2016:1843) (FJR 2017/11.1) aanleiding het tabelbedrag te corrigeren. Het betreffende kind speelt viool op hoog niveau. Niet in geschil is dat zij in het kader daarvan ongeveer 25 uur per week besteedt aan studie, lessen, repetities en optredens. Verder volgt uit de stukken dat daarvoor aanzienlijke kosten worden gemaakt. Gelet daarop is het hof van oordeel dat sprake is van bijzondere kosten die niet in de Nibudtabel zijn verdisconteerd en bovendien niet zijn te compenseren met andere uitgavenposten.
 Ook de kosten van het stallen van een pony kunnen behoefteverhogend werken. De minderjarigen zijn na de echtscheiding ruitersport op hoog niveau gaan beoefenen en dit wordt door beide ouders ondersteund. De Rechtbank Noord-Holland merkt in haar beschikking van 18 mei 2016 de ruitersport van de minderjarigen daarom aan als een behoefteverhogende factor (ECLI:NL:RBNHO:2016:4066) (FJR 2017/11.2).
 In de zaak die werd beoordeeld door het Gerechtshof Amsterdam op 19 juli 2016 (ECLI:NL:GHAMS:2016:2922) (FJR 2017 11.3) leed de minderjarige aan klassiek autisme. De vrouw had allerlei extra kosten voor onder andere psychomotorische therapie, sport- en speltherapie en bijles, en kosten in verband met zindelijkheidsproblemen en boeken opgevoerd. Het hof gaat met de meeste kosten akkoord, en verhoogt de behoefte van het kind met € 886 per maand.
 De vader die in de zaak van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 26 juli 2016 (ECLI:NL:GHARL:2016:6917) (FJR 2017/11.4) probeerde om de door hem gemaakte reiskosten als behoefteverhogend aan te laten merken kreeg echter nul op het rekest. Het hof is van oordeel dat reiskosten in het kader van de zorgregeling niet tot de behoefte van een kind behoren. Naar het oordeel van het hof is ook overigens niet gebleken van bijzondere omstandigheden op grond waarvan het redelijk zou zijn om naast de aan de zorgregeling verbonden verblijfskosten tevens rekening te houden met een bedrag aan reiskosten. Hieruit valt op te maken dat het onder bijzondere omstandigheden mogelijk moet zijn om met dergelijke extra kosten in rekening te houden.
 2. Toepasselijkheid tabel
 In 2014 is het hoogste tabelinkomen opgetrokken naar € 6.000 of meer. Het was tot op heden gebruik dat desondanks een bovengrens van € 5.000 (tabel 2013) moest worden gehanteerd, wanneer de ouders in 2013 of daarvoor uit elkaar waren gegaan. Het Gerechtshof Den Haag denkt daar in zijn beschikking van 25 mei 2015 (ECLI:NL:GHDHA:2016:1890) (FJR 2017/11.5) anders over, en past de tabel van 2015 toe op ouders die in 2013 uit elkaar zijn gegaan. Het hof motiveert dit als volgt. Uit nader onderzoek is gebleken dat de behoefte van kinderen van ouders met een netto gezinsinkomen van meer dan € 6.000 per maand hoger is dan oorspronkelijk in de tabellen was verwerkt. Vanaf 2014 zijn die tabellen dan ook in die zin aangepast. Dit in acht genomen alsmede de omstandigheid dat het in deze zaak gaat om een eerste vaststelling van kinderalimentatie die ingaat in 2015, bepaalt het hof de behoefte van de kinderen aan de hand van de vigerende tabel 2015.
 Op 13 januari 2016 had de Rechtbank Overijssel (ECLI:NL:RBOVE:2016:767) (FJR 2017/11.6) al bepaald dat bij een hoog gezinsinkomen (in casu € 11.347 per maand) niet automatisch kan worden volstaan met de vaststelling dat in de tabelbedragen alle normale, in de desbetreffende inkomenscategorie redelijkerwijs te maken kosten van de kinderen zijn begrepen (zie ook HR 4 december 2015, ECLI:NL:HR:2015:3479). Dit geldt temeer nu bij de bepaling van de behoefte van kinderen het welvaartsniveau ten tijde van het huwelijk eveneens een rol speelt. Om die reden ligt het niet voor de hand dat de behoefte bij een netto maandinkomen van € 11.347 gelijk zou zijn aan de behoefte bij het hoogste in de tabel voorkomende netto maandinkomen van € 6.000 of meer. Met de vrouw acht de rechtbank het dan ook aannemelijk dat de kosten van de kinderen voormeld tabelbedrag van € 521 per kind per maand overstijgen. Het is echter aan de vrouw om, bij betwisting door de man, die hogere behoefte te onderbouwen en te bewijzen.
 3. Werkelijke lasten in plaats van forfaitaire
 Het hanteren van forfaitaire normen bevordert het gebruiksgemak, maar wordt veelal als onredelijk ervaren wanneer de werkelijke lasten veel lager zijn. Het Gerechtshof Den Haag 29 juni 2016 (ECLI:NL:GHDHA:2016:2310) (FJR 2017/11.7) is het daarmee eens. De Advocaat-Generaal (A-G) heeft in zijn conclusie bij de beschikking van de Hoge Raad van 24 oktober 2014 (ECLI:NL:PHR:2014:1908) de contouren aangegeven waarbinnen het forfaitair systeem kan worden gebruikt. Hij heeft daarin onder meer overwogen:
 “Over de wenselijkheid van het in aanmerking nemen van forfaitaire woonlasten bij de vaststelling van kinderalimentatie kan men verschillend denken. Enerzijds kan het tot onbegrip leiden als de alimentatie niet aansluit bij de werkelijke draagkracht zoals betrokkenen die percipiëren. Nog daargelaten dat, althans in het geval dat de werkelijke woonlasten hoger zijn dan de forfaitaire woonlasten, een beroep op de aanvaardbaarheidstoets de justitiabele soelaas zou kunnen bieden, zijn aan een forfaitaire norm als die met betrekking tot de woonlasten onmiskenbaar ook voordelen verbonden. Een dergelijke norm vergroot de voorspelbaarheid van de hoogte van kinderalimentatie (hetgeen mede van belang is indien partijen daarover buiten rechte willen overeenkomen) en maakt een eenmaal vastgestelde alimentatie minder gevoelig voor wijzigingen in de woonsituatie van de betrokken onderhoudsplichtige. Bij dit alles blijft uiteraard randvoorwaarde dat de vaststelling van de kinderalimentatie, mede op basis van forfaitaire woonlasten, aan de wettelijke maatstaven zal moeten voldoen. Naar mijn mening is het niet bij voorbaat in strijd met de wet als de alimentatierechter bij de vaststelling van kinderalimentatie redelijk te achten, forfaitaire woonlasten hanteert, ook niet voor zover die forfaitaire woonlasten de actuele, werkelijke woonlasten van de onderhoudsplichtige overstijgen.”
 Kinderalimentatie heeft maatschappelijk gezien een zeer hoge prioriteit, aldus het hof. Bij de vaststelling van kinderalimentatie dient de alimentatierechter in beginsel rekening te houden met alle feiten en omstandigheden van het geval. Dit laatste brengt niet met zich mede, zoals ook door de A-G overwogen, dat het in strijd is met het wettelijke kader indien de alimentatierechter bij de bepaling van de draagkracht rekening houdt met forfaitaire normen omdat niet iedere post met betrekking tot de draagkracht kan worden vastgesteld. Het hof geeft vervolgens aan wanneer het forfaitaire rekensysteem niet kan worden gehanteerd, te weten: indien (i) de werkelijke lasten van de alimentatieplichtige aanmerkelijk lager zijn; en (ii) uitsluitend als gevolg van deze rekenmethode niet meer in de (volledige) behoefte van het kind of de kinderen kan worden voorzien.
 Het Gerechtshof Den Haag wijkt ook in zijn uitspraak van 15 juni 2016 (ECLI:NL:GHDHA:2016:1736) (FJR 2017/11.8) af van de richtlijnen van het tremarapport, en wel met betrekking tot de zorgkorting. Het hof overweegt dat krachtens vaste rechtspraak van de Hoge Raad het tremarapport geen recht is in de zin van artikel 79 RO. In het kader van de rechtseenheid en in het kader van de voorspelbaarheid van rechterlijke uitspraken is de rechtzoekende in het algemeen gebaat indien de rechter bij de vaststelling van kinderalimentatie zijn oordeel zal formuleren conform de richtlijnen van het tremarapport. Op grond van artikel 1:404 BW zijn de ouders echter verplicht naar draagkracht te voorzien in de kosten van verzorging en opvoeding van hun minderjarige kinderen. De wetgever gaat bij de vaststelling van de draagkracht van de onderhoudsgerechtigde uit van maatwerk. In dit geschil staat de vraag centraal of de vaststelling van de kinderalimentatie op basis van het forfaitaire stelsel past binnen het wettelijke kader. De man bepleitte toepassing van een zorgkorting van 15%. Gelet op het aantal dagen dat hij de zorg voor de kinderen heeft, is dit percentage overeenkomstig de aanbeveling in het Rapport Alimentatienormen. Het hof overwoog echter dat, als een zorgkorting van 15% in aanmerking zou worden genomen, een volslagen scheve verhouding zou ontstaan in de door de ouders te betalen bijdrage, terwijl de verdeling van de zorgtaken niet substantieel is gewijzigd. Het hof heeft vastgesteld dat de draagkracht van de man in 2015 hoger is dan in 2009 en dat de draagkracht van de man in 2016 lager is dan in 2015. In absolute zin is de draagkracht van de man substantieel hoger dan die van de vrouw in 2015, 66% versus 34%. De verdeling van de kosten van verzorging en opvoeding van de twee kinderen, zonder daarbij rekening te houden met de zorgkorting, leidt ertoe dat de man in 2015 66% en de vrouw 34% bijdraagt. Indien de zorgkorting van 15% in aanmerking wordt genomen, is de verhouding in de bijdragen 51% man en 49% vrouw. Voor de periode 1 januari 2016 tot 30 april 2016 is de draagkracht 62% man en 38% vrouw, de verdeling van de kosten voor toepassing van de zorgkorting is 62% man en 38% vrouw en na toepassing van de zorgkorting 47% man en 53% vrouw. Het hof acht het dan ook redelijk om in dit specifieke geval rekening te houden met een zorgkorting van 5%, nu de man het meerdere – gelet op de gemotiveerde betwisting daarvan door de vrouw – niet heeft onderbouwd. Een percentage van 5% past meer bij de werkelijk door de man te maken kosten.
 4. Behoefte meerderjarige kinderen die bijverdienen
 Anders dan voor minderjarigen is voor de berekening van de behoefte van studerende meerderjarige kinderen in de leeftijd van achttien tot eenentwintig jaar nog geen systeem ontwikkeld. Doorgaans wordt om die reden voor deze studerende meerderjarige kinderen voor de behoeftebepaling aansluiting gezocht bij de zogenoemde WSF-norm (Wet op de studiefinanciering) waarin bedragen zijn verdisconteerd voor levensonderhoud, ziektekosten en studiekosten.
 Het Gerechtshof Amsterdam vond op 9 februari 2016 (ECLI:NL:GHAMS:2016:428) (FJR 2017/11.9) dat de jong-meerderjarige, die blijkens haar aanslag IB 2013 en aangifte IB 2014 die jaren gemiddeld respectievelijk € 247 en € 156 per maand verdiende, en ter zitting in hoger beroep meedeelde dat zij van februari 2015 tot juni 2015 een stagevergoeding had ontvangen van € 200 per maand, met deze inkomsten in vergelijking met haar behoefte substantiële bedragen had verdiend. Omdat zij nog stond ingeschreven bij een entertainmentbureau en ook nog wel dansopdrachten kreeg had de jong-meerderjarige naar het oordeel van het hof, de stelling van de man, dat ervan kan worden uitgegaan dat zij geheel of gedeeltelijk in haar behoefte kan voorzien, onvoldoende betwist. De enkele stelling dat zij in april 2014 gestopt was met verschillende baantjes omdat zij zich meer op haar studie wilde richten was hiervoor onvoldoende. Het had op haar weg gelegen om met stukken te onderbouwen dat zij sedert april 2014 (ook elders) niet meer in loondienst werkzaam was. Het hof brengt vervolgens € 150 per maand in mindering op de behoefte.
 Het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch stelt op 7 april 2016 (ECLI:NL:GHSHE:2016:1329) (FJR 2017/11.10) voorop dat op grond van artikel 1:392 BW juncto artikel 1:395a BW een verlengde onderhoudsplicht voor ouders jegens hun jong-meerderjarige kinderen van 18 tot 21 jaar geldt, ongeacht hun behoeftigheid. Alleen indien sprake is van substantiële (bij)verdiensten, wordt met deze eigen inkomsten bij de behoeftebepaling rekening gehouden. In de hierboven vermelde uitspraak van het Hof Amsterdam valt te lezen waar bij “substantieel” aan kan worden gedacht.
 De jong-meerderjarige, die eerst wel een bijbaan had, maar later niet meer, kan volgens het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in zijn uitspraak van 6 september 2016 niet worden verplicht weer een baantje te zoeken. De onderhoudsverplichting van een ouder jegens zijn (jong-meerderjarige) kind geldt onafhankelijk van de vraag of er sprake is van behoeftigheid. Een jong-meerderjarige is niet verplicht in het eigen onderhoud te voorzien (ECLI:NL:GHARL:2016:7362) (FJR 2017/11.11).
 5. Draagkracht
 In beginsel wordt voor de bepaling van de hoogte van de kinderalimentatie de bij de onderhoudsplichtige ouder aanwezige draagkracht verdeeld onder alle kinderen voor wie deze ouder een wettelijke onderhoudsverplichting heeft. De Rechtbank Noord-Holland oordeelde in haar beschikking van 20 april 2016 (ECLI:NL:RBNHO:2016:3147) (FJR 2017/11.12) dat de omstandigheden van het geval zo bijzonder waren dat van deze regel diende te worden afgeweken. De onderhoudsplichtige vader leefde sinds 2010 samen met zijn partner die zelf kinderen had van een andere vader. In dit geval stond het vast dat deze kinderen van hun eigen vader financieel noch anderszins iets te verwachten hebben, en dat het de man was die hen thans feitelijk onderhield. Onder deze omstandigheden oordeelde de rechtbank dat het redelijk was om de aanwezige draagkracht ook te verdelen onder deze kinderen voor wie de man wettelijk niet onderhoudsplichtig was.
 Op grond van het rapport van de Expertgroep Alimentatienormen dient een ouder met tenminste € 25 per kind per maand bij te dragen in de kosten van de kinderen waarvoor de ouder alimentatieplichtig is. Het Gerechtshof Den Haag oordeelt in zijn beschikking van 31 augustus 2016 (ECLI:NL:GHDHA:2016:2571) (FJR 2017/11.13) echter dat de alimentatieplichtige moeder een uitkering op grond van de Participatiewet ontvangt, hetgeen betekent dat zij niet in de kosten van haar eigen levensonderhoud kan voorzien. Gelet hierop is het hof van oordeel dat de vrouw dan ook geen draagkracht heeft om een bijdrage te leveren in de kosten van de kinderen. Het beroep van de wederpartij op het rapport van de Expertgroep Alimentatienormen kan niet baten. Immers die richtlijnen vormen geen recht in de zin van artikel 79 van de Wet op de rechterlijke organisatie, maar geven slechts aanbevelingen onder meer ter bevordering van landelijke uniformiteit. Een en ander neemt volgens het hof niet weg dat artikel 1:397, eerste lid BW bepaalt dat rekening moet worden gehouden met de draagkracht van de tot uitkering verplichte persoon. Het hof wijst daarom het verzoek om een bijdrage van € 25 per kind per maand vast te stellen af.
 6. Stiefouders
 Stiefouders zijn op grond van artikel 1:395a van het BW onderhoudsplichtig ten opzichte van de tot hun gezin behorende kinderen. In de uitspraak van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 19 juli 2016 (ECLI:NL:GHARL:2016:5819) (FJR 2017/11.14) gaat het om de vraag wanneer kinderen nog tot het gezin van de stiefouder behoren, zodat de wettelijke onderhoudsverplichting nog geldt. Het hof oordeelde dat het begrip ‘tot het gezin behoren’ in beginsel ruim dient te worden uitgelegd. Uit de parlementaire geschiedenis ten aanzien van artikel 1:395a BW volgt dat een kind dat in een andere stad studeert (of een kostschool bezoekt) nog altijd deel kan uitmaken van het gezin. De plaats waar het kind wordt opgevoed is niet doorslaggevend (Parl. Gesch. BW Boek 1 1962, p. 769, Parl. Gesch. BW Inv. Boek 1 1969, p. 1431). In het onderhavige geval is het hof van oordeel dat niet kan worden aangenomen dat het kind na zijn vertrek in juli 2013 nog langer deel is blijven uitmaken van het gezin van de moeder en de stiefvader. Het hof acht hierbij van belang dat het kind na de echtscheiding in 2003 afwisselend woonachtig is geweest bij de vader en de moeder en extern via Bureau Jeugdzorg. Sinds 2008 verbleef het kind bij de vader en is ook zijn hoofdverblijfplaats bij de vader bepaald. Het kind heeft daar vier jaar verbleven, waarna hij anderhalf jaar bij de moeder heeft gewoond. De moeder heeft het kind na een conflict in juli 2013 verteld dat hij niet langer bij haar kon wonen als hij zijn egocentrische gedrag niet zou wijzigen. Het kind heeft sindsdien verbleven bij de ouders van zijn vriendin of bij zijn tante (vaderszijde). Hij woont thans geheel zelfstandig. Het kind is steeds in contact gebleven met de vader. Met de moeder en de stiefvader heeft het kind helemaal geen contact meer gehad. Dat wil hij ook niet. Hiermee heeft zijn vertrek uit het gezin van de moeder en de stiefvader in juli 2013 een definitief karakter gekregen. Tussen de vader en de moeder gold bovendien de afspraak dat de moeder in het levensonderhoud van kind 2 zou voorzien en de vader in het levensonderhoud van het onderhavige kind. Er bestaat een financiële band tussen de vader en het kind en zij zien elkaar ook regelmatig. Gelet op al het voorgaande is het hof van oordeel dat eerder dient te worden aangenomen dat het kind nog steeds deel uitmaakt van het gezin van de vader, dan dat kan worden aangenomen dat hij deel uitmaakt van het gezin van de moeder en de stiefvader. Het hof is dan ook van oordeel dat de stiefvader geen onderhoudsplicht heeft jegens het kind.
 Een bijzondere uitspraak is die van het Gerechtshof Amsterdam van 5 juli 2016 (ECLI:NL:GHAMS:2016:2660) (FJR 2017/11.15). Hierbij oordeelde het hof dat de stiefvader geen bijdrage hoefde te leveren in de kosten van verzorging en opvoeding van het tot zijn gezin behorende stiefkind, hoewel hij door zijn huwelijk met de moeder ingevolge artikel 1:392 BW juncto artikel 1:395 BW onderhoudsplichtig was jegens dit kind. Door de rechtbank is in een andere procedure vastgesteld dat de stiefvader en de moeder van deze twee kinderen uit een eerder huwelijk gezamenlijk onvoldoende draagkracht hebben om in de kosten van deze twee kinderen van respectievelijk € 432 per maand en € 230 per maand te voorzien. De draagkracht van de stiefvader van € 337 per maand is verdeeld over die kinderen, waarbij de rechtbank ervan is uitgegaan dat de stiefvader niet gehouden is een deel van zijn draagkracht aan te wenden voor de kosten van het onderhavige kind. Het hof acht het dan ook niet redelijk om er thans vanuit te gaan dat de stiefvader een aandeel in de kosten van het kind zou moeten leveren, nu dit ten koste zou gaan van de door hem te betalen alimentatie voor zijn twee andere kinderen.
 In zijn arrest van 21 juni 2016 (ECLI:NL:GHDHA:2016:1982) (FJR 2017/11.16) moest het Gerechtshof Den Haag oordelen of gijzeling was toegestaan als dwangmiddel om kinderalimentatie te innen. Het hof hanteerde daarbij het volgende criterium: Vooropgesteld wordt dat een rechterlijke uitspraak, in dit geval strekkende tot vaststelling van kinderalimentatie, dient te worden nagekomen. Niet kan worden geduld dat de alimentatieplichtige zich daaraan ten koste van de kinderen zou kunnen onttrekken. Het executiemiddel lijfsdwang strekt ertoe druk uit te oefenen op de alimentatieplichtige, zodat deze zijn verplichtingen nakomt. Het is echter een zeer ingrijpend middel, omdat de alimentatieplichtige daarmee zijn persoonlijke vrijheid wordt ontnomen. Toepassing daarvan komt slechts aan de orde als aannemelijk is dat toepassing van een ander dwangmiddel onvoldoende uitkomst zal bieden, tenzij in casu de vader aannemelijk maakt dat hij niet in staat is om aan zijn verplichtingen te voldoen. Daarnaast moet het belang van in casu de moeder toepassing van lijfsdwang rechtvaardigen. De vader heeft onder meer gesteld dat het hem ontbreekt aan motivatie om de kinderalimentatie te betalen, omdat de vrouw het contact tussen hem en de kinderen blokkeert.
 In dit geval heeft de vader geen enkele onderbouwing van zijn financiële positie gegeven. Ook geeft hij geen deugdelijke verklaring waarom hij tot op heden nog steeds geen verzoekschrift heeft ingediend tot wijziging van de kinderalimentatie. Maatschappelijk gezien wordt aan het betalen van kinderalimentatie een zeer hoge prioriteit gegeven. Kinderen zijn voor hun levensonderhoud in beginsel afhankelijk van hun ouders. Uit de aangifte IB 2014 van de moeder volgt dat zij een inkomen heeft van slechts € 12.906. Gezien dit beperkte inkomen, heeft de moeder voor het levensonderhoud van de kinderen behoefte aan een bijdrage van de vader. Het vonnis van de voorzieningenrechter wordt bekrachtigd en de vader wordt veroordeeld in de proceskosten.
 In de beschikking van 7 juni 2016 (ECLI:NL:GHARL:2016:4745) (FJR 2017/11.17) van Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden is de vraag aan de orde of de vrouw haar recht op betaling van achterstallige kinderalimentatie over de periode van 14 oktober 2009 tot 14 oktober 2014 heeft verwerkt.
 Het hof overweegt dat van rechtsverwerking in beginsel slechts sprake kan zijn indien de schuldeiser zich heeft gedragen op een wijze die naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onverenigbaar is met het vervolgens geldend maken van het betrokken recht. Enkel tijdsverloop levert geen toereikende grond op voor het aannemen van rechtsverwerking. Vereist is de aanwezigheid van bijzondere omstandigheden als gevolg waarvan of 1) bij de wederpartij het gerechtvaardigd vertrouwen is gewekt dat de gerechtigde zijn aanspraak niet (meer) geldend zal maken; of 2) de positie van de wederpartij onredelijk benadeeld of bezwaard zou worden indien de rechthebbende zijn aanspraak alsnog geldend zou maken. Gezien de aard van de aanspraken moeten hoge eisen worden gesteld aan de stellingen waarop de schuldenaar zijn beroep op verwerking van die aanspraken grondt.
 De voorgeschiedenis van deze zaak wordt gekenmerkt door langdurige procedures over de invulling van de zorgregeling van de minderjarige, met het uiteindelijke resultaat dat de man heeft afgezien van contact met haar. In dat verband is er door de man op 17 augustus 2009 een ‘afstandsverklaring’ ondertekend met de volgende inhoud:
 “Hierbij doe ik volledig afstand van de rechten en plichten (vanaf heden 17/8/2009) omtrent mijn dochter. Het ouderlijk gezag wordt volledig bepaald door de moeder. Alle rechten en plichten vervallen per heden 17/8/2009.”
 Volgens de man is tijdens een telefoongesprek voorafgaande aan het ondertekenen van de afstandsverklaring afgesproken, en volgt uit de inhoud van deze verklaring, dat hij niet alleen zou afzien van gezag over en contact met de minderjarige, maar eveneens dat hij geen kinderalimentatie zou betalen. Gelet op de uiteenlopende visies van partijen is niet zonder meer vast te stellen in hoeverre de vrouw toen heeft aanvaard dat de man betaling van kinderalimentatie achterwege zou laten. Wel echter staat vast dat de man op enig moment, kort na de ondertekening van de afstandsverklaring, tegen de vrouw heeft gezegd dat die ook inhield dat hij geen kinderalimentatie meer hoefde te betalen. De vrouw heeft daar nadien gedurende omstreeks vijf jaar, tot de brief van 14 oktober 2014 waarin zij aanspraak is gaan maken op de achterstallige betalingen, niets tegen ingebracht. Naar het oordeel van het hof is hierdoor, in het licht van de gehele voorgeschiedenis en de afstandsverklaring, bij de man het gerechtvaardigd vertrouwen gewekt dat de vrouw haar aanspraak niet (meer) geldend zou maken. Dat een dergelijke afspraak in strijd is met het bepaalde in artikel 400 lid 2 BW kan de vrouw evenmin baten, omdat niet de rechtsgeldigheid van deze afspraak voorligt, maar uitsluitend de gestelde feiten en omstandigheden dienen te worden beoordeeld die tot de conclusie zouden kunnen leiden dat de vrouw haar rechten niet meer geldend kan maken.
 Het NIBUD heeft aangekondigd de behoeftetabellen voor kinderalimentatie te gaan herzien en heeft daartoe de Expertgroep Alimentatienormen, de Belastingdienst, de vFAS en de gemeentelijke Sociale Diensten verzocht om inbreng. Het Centraal Bureau voor de Statistiek zal weer gegevens aanleveren.
 In het wetsvoorstel van de leden Recourt en Van Oosten (Kamerstukken 34154, 8) wordt melding gemaakt van het gebrek aan eenvoud van de berekening van kinderalimentatie en wordt gepleit voor een eenvoudiger stelsel waarbij alimentatieplichtigen en alimentatiegerechtigden zelf de hoogte van de bijdrage kunnen berekenen. Wij hopen dat dit lukt, en dat de wijzigingen niet een ingewikkelder systeem zullen opleveren, zoals vaker in het verleden is gebeurd.
 Het rapport van de Staatscommissie Herijking Ouderschap (Kind en ouders in de 21e eeuw) bepleit meerouderschap, tot maximaal 4 juridische ouders. De vraag hoe dat in de praktijk moet uitpakken ten aanzien van de onderhoudsverplichting van deze ouders laat de commissie onbeantwoord. Dit onderwerp behoeft volgens de commissie nog nader onderzoek.
 P. Dorhout is advocaat/bemiddelaar te Egmond aan den Hoef, hoofdredacteur van JurisDidact en medewerker van FJR; mr. C. de Bie-Koopman is advocaat/mediator te Alkmaar en medewerker van FJR.


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 DEPARTMENT OF THE INTERIOR
 Fish and Wildlife Service
 50 CFR Part 17
 RIN 1018-AV51
 [FWS-R4-ES-2008-0058; 92210-1117-0000-FY08-B4]
 Endangered and Threatened Wildlife and Plants; Designation of Critical Habitat for the Alabama Sturgeon (Scaphirhyncus suttkusi)
 AGENCY:
 Fish and Wildlife Service, Interior.
 ACTION:
 Proposed rule; extension of comment period.
 SUMMARY:
 We, the U.S. Fish and Wildlife Service (Service), announce the extension of the public comment period on the proposed revised designation of critical habitat for the Alabama sturgeon (Scaphirhyncus suttkusi) under the Endangered Species Act of 1973, as amended (Act). We are extending the comment period to allow all interested parties an opportunity to comment simultaneously on the revised proposed rule, the associated draft economic analysis, and the amended required determinations following a public hearing that will take place January 28, 2009.
 DATES:
 Written Comments: We will consider comments received on or before February 9, 2009.
 Public Hearings: We will hold a public hearing on January 28, 2009, at the Alabama Southern Community College in Monroeville, AL (see ADDRESSES). The hearing is open to all who wish to provide formal, oral comments regarding the proposed revised critical habitat and will be held from 7 p.m. to 9 p.m., central time, with an open house from 5:30 p.m. to 6:30 p.m., central time.
 ADDRESSES:
 You may submit comments by one of the following methods:
 • Federal eRulemaking Portal: http://www.regulations.gov. Follow the instructions for submitting comments.
 • U.S. mail or hand-delivery: Public Comments Processing, Attn: FWS-R4-ES-2008-0058, Division of Policy and Directives Management, U.S. Fish and Wildlife Service, 4401 N. Fairfax Drive, Suite 222, Arlington, VA 22203.
 • Public Hearing: A public hearing will be held (see DATES) at the Nettles Auditorium at Alabama Southern Community College, 2800 South Alabama Avenue, Monroeville, AL 36460.
 We will not accept e-mail or faxes. We will post all comments on http://www.regulations.gov. This generally means that we will post any personal information you provide us.
 FOR FURTHER INFORMATION CONTACT:
 Jeff Powell, Aquatic Species Biologist, U.S. Fish and Wildlife Service, Alabama Field Office, 1208 Main Street, Daphne, AL 36526; telephone: 251-441-5858; facsimile: 251-441-6222. If you use a telecommunications device for the deaf (TDD), call the Federal Information Relay Service (FIRS) at 800-877-8339.
 SUPPLEMENTARY INFORMATION:
 Background
 We published a proposed designation of critical habitat for the Alabama sturgeon in the Federal Register on May 27, 2008 (73 FR 30361). The proposed rule opened a 60-day comment period, which closed on July 28, 2008.
 On December 30, 2008, we published a proposed revised designation of critical habitat for the Alabama sturgeon and announced the opening of a second public comment period and the scheduling of a public hearing (73 FR 79770). We also announced the availability for public comment of a draft economic analysis and an amended required determinations section of the proposal. We further sought comment on our proposal to change the first primary constituent element from its original description because we have determined that the original wording failed to indicate that the flow needs of the species are relative to the season of the year.
 The second comment period was opened for 30 days from December 30, 2008, to January 29, 2008. We are extending the comment period an additional 11 days to allow all interested parties an opportunity to comment after the January 28, 2009, public hearing. Our December 30, 2008, revised proposed rule (73 FR 79770) specifies the information that we seek from the public. If you submitted comments previously, you do not need to resubmit them because we have already incorporated them into the public record and will fully consider them in preparation of the final rule.
 Authors
 The primary authors of this notice are the staff members of the Southeast Regional Office, U.S. Fish and Wildlife Service.
 Authority
 The authority for this action is the Endangered Species Act of 1973 (16 U.S.C. 1531 et seq.).
 Dated: January 15, 2009.
 Lyle Laverty,
 Assistant Secretary for Fish and Wildlife and Parks.
 [FR Doc. E9-1455 Filed 1-27-09; 8:45 am]
 BILLING CODE 4310-55-P


jurisdiction: EU

text:
 31.10.2013
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 289/33
 VYKONÁVACIE NARIADENIE KOMISIE (EÚ) č. 1060/2013
 z 29. októbra 2013
 o povolení bentonitu ako kŕmnej doplnkovej látky pre všetky druhy zvierat
 (Text s významom pre EHP)
 EURÓPSKA KOMISIA,
 so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
 so zreteľom na nariadenie Európskeho parlamentu a Rady (ES) č. 1831/2003 z 22. septembra 2003 o doplnkových látkach určených na používanie vo výžive zvierat (1), a najmä na jeho článok 9 ods. 2,
 keďže:
 (1)
 Nariadením (ES) č. 1831/2003 sa stanovuje povoľovanie doplnkových látok určených na používanie vo výžive zvierat, ako aj dôvody a postupy udeľovania takýchto povolení. V článku 10 uvedeného nariadenia sa stanovuje opätovné preskúmanie doplnkových látok povolených podľa smernice Rady 70/524/EHS (2).
 (2)
 Smernicou Komisie 82/822/EHS (3) bol bentonit v súlade so smernicou 70/542/EHS povolený bez časového obmedzenia ako kŕmna doplnková látka na použitie u všetkých druhov zvierat a zaradený do skupiny viažucich, protispekavých a zrážacích látok. Táto doplnková látka bola následne zapísaná do Registra kŕmnych doplnkových látok ako existujúci výrobok v súlade s článkom 10 ods. 1 písm. b) nariadenia (ES) č. 1831/2003.
 (3)
 V súlade s článkom 10 ods. 2 nariadenia (ES) č. 1831/2003 v spojení s jeho článkom 7 bola predložená žiadosť o opätovné prehodnotenie bentonitu ako kŕmnej doplnkovej látky pre všetky druhy zvierat v skupine viažucich a protispekavých látok a v súlade s článkom 7 uvedeného nariadenia žiadosť o nové použitie ako látky na obmedzenie kontaminácie rádionuklidmi u všetkých druhov zvierat. Okrem toho bola v súlade s článkom 7 nariadenia (ES) č. 1831/2003 predložená žiadosť o nové povolenie bentonitu ako látky na zníženie kontaminácie krmív mykotoxínmi u všetkých druhov zvierat. K uvedeným žiadostiam, v ktorých sa vyžaduje zaradenie doplnkovej látky do kategórie „technologické doplnkové látky“, boli priložené údaje a doklady vyžadované podľa článku 7 ods. 3 nariadenia (ES) č. 1831/2003.
 (4)
 Európsky úrad pre bezpečnosť potravín (ďalej len „úrad“) dospel vo svojich stanoviskách z 2. februára 2011 (4), zo 14. júna 2011 (5) a 14. júna 2012 (6) k záveru, že za navrhovaných podmienok použitia nemá bentonit nepriaznivý účinok na zdravie zvierat, ľudí ani na životné prostredie a že má potenciál byť účinný ako viažuca a protispekavá látka a takisto ako látka na obmedzenie kontaminácie rádionuklidmi u všetkých druhov zvierat. Zároveň sa potvrdilo, že bentonit má potenciál byť účinný ako látka viažuca aflatoxín u dojníc a že tento záver možno rozšíriť na všetky prežúvavce. Úrad nepovažuje osobitné požiadavky na monitorovanie po uvedení na trh za potrebné. Úrad zároveň overil správu o metóde analýzy kŕmnej doplnkovej látky v krmive predloženú referenčným laboratóriom zriadeným nariadením (ES) č. 1831/2003.
 (5)
 Keďže vykonané štúdie in vitro spĺňajú podmienky na preukázanie účinnosti technologických doplnkových látok stanovené v nariadení Komisie (ES) č. 429/2008 (7) a zvlášť tie v bode 4 prílohy II a bode 1.4 prílohy III k danému nariadeniu a boli uznané za štúdie, ktoré jasne dokazujú schopnosť viazať aflatoxín B1 (AfB), a navyše väzobná kapacita obmedzená na aflatoxín B1 bola definovaná ako vlastnosť bentonitu, možno záver týkajúci sa jeho účinnosti ako látky na zníženie kontaminácie krmív mykotoxínmi považovať za dostačujúci na to, aby sa použitie bentonitu rozšírilo na hydinu a ošípané.
 (6)
 Z posúdenia bentonitu vyplýva, že podmienky povolenia stanovené v článku 5 nariadenia (ES) č. 1831/2003 sú splnené. Používanie uvedenej doplnkovej látky by sa preto malo povoliť podľa príloh k tomuto nariadeniu.
 (7)
 Vzhľadom na to, že okamžité uplatňovanie zmien podmienok povolenia bentonitu ako viažucej a protispekavej látky sa z bezpečnostných dôvodov nevyžaduje, je vhodné zainteresovaným stranám poskytnúť prechodné obdobie, aby sa pripravili na plnenie nových požiadaviek vyplývajúcich z povolenia.
 (8)
 Opatrenia stanovené v tomto nariadení sú v súlade so stanoviskom Stáleho výboru pre potravinový reťazec a zdravie zvierat,
 PRIJALA TOTO NARIADENIE:
 Článok 1
 Bentonit špecifikovaný v prílohách, ktorý patrí do kategórie „technologické doplnkové látky“ a funkčných skupín „látky na zníženie kontaminácie krmív mykotoxínmi“, „viažuce látky“, „protispekavé látky“ a „látky na obmedzenie kontaminácie rádionuklidmi“, sa povoľuje ako doplnková látka vo výžive zvierat na základe podmienok stanovených v uvedených prílohách.
 Článok 2
 Doplnková látka špecifikovaná v prílohe II, ktorá patrí do funkčných skupín „viažuce látky“ a „protispekavé látky“, a krmivá obsahujúce túto látku, ktoré boli vyrobené a označené pred 19. novembrom 2015 v súlade s pravidlami platnými pred 19. novembrom 2013, sa môžu naďalej uvádzať na trh a používať až do vyčerpania existujúcich zásob.
 Článok 3
 Toto nariadenie nadobúda účinnosť dvadsiatym dňom po jeho uverejnení v Úradnom vestníku Európskej únie.
 Toto nariadenie je záväzné v celom rozsahu a priamo uplatniteľné vo všetkých členských štátoch.
 V Bruseli 29. októbra 2013
 Za Komisiu
 predseda
 José Manuel BARROSO
 (1) Ú. v. EÚ L 268, 18.10.2003, s. 29.
 (2) Smernica Rady 70/524/EHS z 23. novembra 1970 o prídavných látkach do krmív (Ú. v. ES L 270, 14.12.1970, s. 1).
 (3) Štyridsiata prvá smernica Komisie 82/822/EHS z 19. novembra 1982, ktorou sa menia a dopĺňajú prílohy k smernici Rady 70/524/EHS o prídavných látkach do krmív (Ú. v. ES L 347, 7.12.1982, p. 16).
 (4) Vestník EFSA (EFSA Journal) 2011; 9(2): 2007.
 (5) Vestník EFSA (EFSA Journal) 2011; 9(6): 2276.
 (6) Vestník EFSA (EFSA Journal) 2012; 10(7): 2787.
 (7) Nariadenie Komisie (ES) č. 429/2008 z 25. apríla 2008 o podrobných pravidlách implementácie nariadenia Európskeho parlamentu a Rady (ES) č. 1831/2003, pokiaľ ide o prípravu a predkladanie žiadostí a posudzovanie a povoľovanie kŕmnych doplnkových látok (Ú. v. EÚ L 133, 22.5.2008, s. 1).
 PRÍLOHA I
 Identifikačné číslo doplnkovej látky
 Doplnková látka
 Chemické zloženie, opis, metódy analýzy
 Druh alebo kategória zvierat
 Maximálny vek
 Minimálny obsah
 Maximálny obsah
 Iné ustanovenia
 Koniec obdobia platnosti povolenia
 mg účinnej látky na kg kompletného krmiva s obsahom vlhkosti 12 %
 Kategória technologických doplnkových látok. Funkčná skupina: látky určené na zníženie kontaminácie krmiva mykotoxínmi: aflatoxín B1
 1m558
 bentonit
 Zloženie doplnkovej látky
 bentonit: ≥ 70 % smektit (dioktahedral montmorillonit).
 Charakteristika účinnej látky
 bentonit: ≥ 70 % smektit (dioktahedral montmorillonit)
 < 10 % opál a živec
 < 4 % kremeň a kalcit
 AfB1 – väzobná kapacita (VK
 AfB1
 ) nad 90 %.
 Analytická metóda
 (1)
 Na stanovenie bentonitu v kŕmnej doplnkovej látke: röntgenová difrakcia (XRD).
 Na stanovenie VK
 AfB1
 doplnkovej látky: adsorpčný test realizovaný v tlmivom roztoku pri pH 5,0 a koncentrácii 4 mg/l v prípade AfB1 a hmotnostnej koncentrácii 0,02 % v prípade doplnkovej látky.
 prežúvavce
 hydina
 ošípané
 —
 20 000
 1.
 V pokynoch na použitie uveďte:
 —
 „Zabráňte súčasnému orálnemu použitiu s makrolidmi.“,
 —
 v prípade hydiny: „Zabráňte súčasnému orálnemu použitiu s robenidínom.“
 2.
 V prípade hydiny: súčasné použitie s inými kokcidiostatikami ako s robenidínom je kontraindikované pri množstve bentonitu nad 5 000 mg/kg kompletného krmiva.
 3.
 Celkové množstvo bentonitu nesmie v kompletnom krmive prekročiť najvyššie prípustné množstvo 20 000 mg/kg kompletného krmiva.
 4.
 Doplnková látka sa môže používať v krmivách, ktoré spĺňajú predpisy Európskej únie týkajúce sa nežiaducich látok v krmivách.
 5.
 Na účely bezpečnosti: pri manipulácii použiť ochrannú dýchaciu masku, okuliare a ochranné rukavice.
 19. novembra 2023
 (1) Podrobné informácie o analytických metódach sú k dispozícii na tejto webovej stránke referenčného laboratória Európskej únie pre kŕmne doplnkové látky: http://irmm.jrc.ec.europa.eu/EURLs/EURL_feed_additives/Pages/index.aspx
 PRÍLOHA II
 Identifikačné číslo doplnkovej látky
 Doplnková látka
 Chemické zloženie, opis, metódy analýzy
 Druh alebo kategória zvierat
 Maximálny vek
 Minimálny obsah
 Maximálny obsah
 Iné ustanovenia
 Koniec obdobia platnosti povolenia
 mg účinnej látky na kg kompletného krmiva s obsahom vlhkosti 12 %
 Kategória technologických doplnkových látok. Funkčná skupina: viažuce látky
 1m558i
 bentonit
 Zloženie doplnkovej látky:
 bentonit: ≥ 50 % smektit.
 Charakteristika účinnej látky:
 bentonit: ≥ 50 % smektit.
 Analytická metóda
 (1)
 Na stanovenie bentonitu v kŕmnej doplnkovej látke: röntgenová difrakcia (XRD).
 všetky živočíšne druhy
 —
 20 000
 1.
 V pokynoch na použitie uveďte:
 —
 „Zabráňte súčasnému orálnemu použitiu s makrolidmi.“,
 —
 v prípade hydiny: „Zabráňte súčasnému orálnemu použitiu s robenidínom.“
 2.
 V prípade hydiny: súčasné použitie s inými kokcidiostatikami ako s robenidínom je kontraindikované pri množstve bentonitu nad 5 000 mg/kg kompletného krmiva.
 3.
 Celkové množstvo bentonitu nesmie v kompletnom krmive prekročiť najvyššie prípustné množstvo 20 000 mg/kg kompletného krmiva.
 4.
 Na účely bezpečnosti: pri manipulácii použiť ochrannú dýchaciu masku, okuliare a ochranné rukavice.
 19. novembra 2023
 Kategória technologických doplnkových látok. Funkčná skupina: protispekavé látky
 1m558i
 bentonit
 Zloženie doplnkovej látky:
 bentonit: ≥ 50 % smektit.
 Charakteristika účinnej látky:
 bentonit: ≥ 50 % smektit.
 Analytická metóda
 (1)
 Na stanovenie bentonitu v kŕmnej doplnkovej látke: röntgenová difrakcia (XRD).
 všetky živočíšne druhy
 —
 20 000
 1.
 V pokynoch na použitie uveďte:
 —
 „Zabráňte súčasnému orálnemu použitiu s makrolidmi.“,
 —
 v prípade hydiny: „Zabráňte súčasnému orálnemu použitiu s robenidínom.“
 2.
 V prípade hydiny: súčasné použitie s inými kokcidiostatikami ako s robenidínom je kontraindikované pri množstve bentonitu nad 5 000 mg/kg kompletného krmiva.
 3.
 Celkové množstvo bentonitu nesmie v kompletnom krmive prekročiť najvyššie prípustné množstvo 20 000 mg/kg kompletného krmiva.
 4.
 Na účely bezpečnosti: pri manipulácii použiť ochrannú dýchaciu masku, okuliare a ochranné rukavice.
 19. novembra 2023
 Kategória technologických doplnkových látok. Funkčná skupina: látky na obmedzenie kontaminácie rádionuklidmi (134/137Cs)
 1m558i
 bentonit
 Zloženie doplnkovej látky:
 bentonit: ≥ 50 % smektit.
 Charakteristika účinnej látky:
 bentonit: ≥ 50 % smektit.
 Analytická metóda
 (1)
 Na stanovenie bentonitu v kŕmnej doplnkovej látke: röntgenová difrakcia (XRD).
 všetky živočíšne druhy
 —
 —
 1.
 V pokynoch na použitie uveďte:
 —
 „Zabráňte súčasnému orálnemu použitiu s makrolidmi.“,
 —
 v prípade hydiny: „Zabráňte súčasnému orálnemu použitiu s robenidínom.“
 2.
 V prípade hydiny: súčasné použitie s inými kokcidiostatikami ako s robenidínom je kontraindikované pri množstve bentonitu nad 5 000 mg/kg kompletného krmiva.
 3.
 Zmes bentonitu z rôznych zdrojov nesmie v kompletnom krmive prekročiť najvyššie prípustné množstvo 20 000 mg/kg kompletného krmiva.
 4.
 Doplnková látka sa môže použiť v prípade, že je krmivo kontaminované rádioaktívnym céziom s cieľom obmedziť kontamináciu u zvierat a v produktoch z nich.
 5.
 Na účely bezpečnosti: pri manipulácii použiť ochrannú dýchaciu masku, okuliare a ochranné rukavice.
 19. novembra 2023
 (1) Podrobné informácie o analytických metódach sú k dispozícii na tejto webovej stránke referenčného laboratória Európskej únie pre kŕmne doplnkové látky: http://irmm.jrc.ec.europa.eu/EURLs/EURL_feed_additives/Pages/index.aspx


type: wikipedia

text:
Apaštališkasis legatas, apaštališkasis nuncijus – nuolatinis Romos popiežiaus diplomatinis atstovas valstybėse su kuriomis Šventasis sostas palaiko diplomatinius santykius. Tai aukščiausias Šventojo Sosto diplomatinio atstovo rangas atitinkantis ypatingojo ir įgaliotojo pasiuntinio statusą.
 Legatus natus – anksčiau Zalcburgo, Poznanės, Gniezno, Kelno ir Prahos arkivyskupai galėjo vadintis titulu (legatus natus) ir turėjo teisę nešioti kardinolo (purpurinę) mitrą (jei jie neturėjo kardinolo rango).
 Legatus missus – legatas pasiuntinys.
 Legatus a latere – šiam titului gauti buvo būtinas kardinolo rangas.
 Nuncijus – Diplomatinis pasiuntinys, kuriam pavesta perduoti diplomatinę notą ir oficialiai reikšti Sosto vardu Popiežiaus poziciją. Paprastai tai yra turintis arkivyskupo titulą hierarchas.
 Internuncijus – Antrasis pagal rangą Šventojo Sosto diplomatas (po Nuncijaus).
 Apaštališkasis delegatas – reprezentantas, neturintis diplomatinio teisinio statuso (pagal tarptautinę teisę).
 Diplomatinė tarnyba
 Vatikanas


text:
 20.10.2012
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 290/11
 A BIZOTTSÁG 970/2012/EU VÉGREHAJTÁSI RENDELETE
 (2012. október 19.)
 a tunéziai vámkontingens keretében 2012. október 15. és 16. között olívaolajra vonatkozó importengedély kibocsátása érdekében benyújtott kérelmekre alkalmazandó elosztási együttható rögzítéséről, valamint az importengedélyek kibocsátásának a 2012. év október havára vonatkozóan történő felfüggesztéséről
 AZ EURÓPAI BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Unió működéséről szóló szerződésre,
 tekintettel a mezőgazdasági piacok közös szervezésének létrehozásáról, valamint egyes mezőgazdasági termékekre vonatkozó egyedi rendelkezésekről szóló, 2007. október 22-i 1234/2007/EK tanácsi rendeletre (az egységes közös piacszervezésről szóló rendelet) (1),
 tekintettel az importengedélyek rendszere alá tartozó mezőgazdasági termékek behozatali vámkontingenseinek kezelésére vonatkozó közös szabályok megállapításáról szóló, 2006. augusztus 31-i 1301/2006/EK bizottsági rendeletre (2) és különösen annak 7. cikke (2) bekezdésére,
 mivel:
 (1)
 Az egyrészről az Európai Közösség és azok tagállamai, és másrészről a Tunéziai Köztársaság közötti társulás létrehozásáról szóló euromediterrán megállapodás (3) 1. jegyzőkönyve (4) 3. cikkének (1) és (2) bekezdése – éves szinten meghatározott korlátok keretei között – nulla vámtételű vámkontingenst nyit meg a teljes egészében Tunéziában előállított és Tunéziából közvetlenül az Európai Unióba szállított, az 1509 10 10 és az 1509 10 90 KN-kód alá tartozó kezeletlen olívaolaj behozatalára.
 (2)
 A Tunéziából származó olívaolaj vámkontingenseinek megnyitásáról és kezeléséről szóló, 2006. december 20-i 1918/2006/EK bizottsági rendelet (5) 2. cikkének (2) bekezdése – havonkénti bontásban – meghatározza azokat a mennyiségeket, amelyekre behozatali engedélyek bocsáthatók ki.
 (3)
 Az 1918/2006/EK rendelet 3. cikkének (1) bekezdése alapján importengedély kibocsátására vonatkozóan az illetékes hatóságokhoz benyújtott kérelmekben igényelt összmennyiség meghaladja az említett rendelet 2. cikkének (2) bekezdésében október hónapra megállapított mennyiséget.
 (4)
 Ebben a helyzetben a Bizottságnak rögzítenie kell azt az elosztási együtthatót, amely a rendelkezésre álló összmennyiség arányában lehetővé teszi az importengedélyek kibocsátását.
 (5)
 Tekintettel arra, hogy a kérelmekben igényelt összmennyiség elérte a folyó év október havára megállapított mennyiséget, erre a hónapra vonatkozóan további importengedélyek kibocsátására nincs lehetőség,
 ELFOGADTA EZT A RENDELETET:
 1. cikk
 Az 1918/2006/EK rendelet 3. cikkének (1) bekezdése alapján 2012. október 15. és 16. között importengedély kibocsátására vonatkozóan benyújtott kérelmekre 0,635338 %-os elosztási együtthatót kell alkalmazni.
 A 2012. október 22-től kezdődően igényelt mennyiségek tekintetében a 2012. év október havára vonatkozóan az importengedélyek kibocsátását a Bizottság felfüggeszti.
 2. cikk
 Ez a rendelet 2012. október 20-án lép hatályba.
 Ez a rendelet teljes egészében kötelező és közvetlenül alkalmazandó valamennyi tagállamban.
 Kelt Brüsszelben, 2012. október 19-én.
 a Bizottság részéről, az elnök nevében,
 José Manuel SILVA RODRÍGUEZ
 mezőgazdasági és vidékfejlesztési főigazgató
 (1) HL L 299., 2007.11.16., 1. o.
 (2) HL L 238., 2006.9.1., 13. o.
 (3) HL L 97., 1998.3.30., 57. o.
 (4) HL L 97., 1998.3.30., 2. o.
 (5) HL L 365., 2006.12.21., 84. o.


type: contracts

text:
 20.7.2017
 HR
 Službeni list Europske unije
 L 189/18
 ODLUKA ZAJEDNIČKOG ODBORA EGP-a
 br. 13/2016
 od 5. veljače 2016.
 o izmjeni Priloga II. (Tehnički propisi, norme, ispitivanje i potvrđivanje) Sporazumu o EGP-u [2017/1296]
 ZAJEDNIČKI ODBOR EGP-a,
 uzimajući u obzir Sporazum o Europskom gospodarskom prostoru (Sporazum o EGP-u), a posebno njegov članak 98.,
 budući da:
 (1)
 Uredba Komisije (EU) 2015/1832 оd 12. listopada 2015. o izmjeni Priloga II. Uredbi (EZ) br. 1333/2008 Europskog parlamenta i Vijeća u pogledu uporabe eritritola (E 968) kao pojačivača okusa u aromatiziranim pićima smanjene energetske vrijednosti ili bez dodanih šećera (1) treba se uključiti u Sporazum o EGP-u.
 (2)
 Ova se Odluka odnosi na zakonodavstvo o hrani. Zakonodavstvo o hrani ne primjenjuje se na Lihtenštajn sve dok je primjena Sporazuma između Europske zajednice i Švicarske Konfederacije o trgovini poljoprivrednim proizvodima proširena na Lihtenštajn, kako je navedeno u uvodnom dijelu poglavlja XII. Priloga II. Sporazumu o EGP-u. Ova se Odluka stoga ne primjenjuje na Lihtenštajn.
 (3)
 Prilog II. Sporazumu o EGP-u trebalo bi stoga na odgovarajući način izmijeniti,
 DONIO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 U točki 54.zzzzr (Uredba (EZ) br. 1333/2008 Europskog parlamenta i Vijeća) u poglavlju XII. Priloga II. Sporazumu o EGP-u dodaje se sljedeća alineja:
 „—
 32015 R 1832: Uredbom Komisije (EU) 2015/1832 od 12. listopada 2015. (SL L 266, 13.10.2015., str. 27.).”
 Članak 2.
 Vjerodostojni su tekstovi Uredbe (EU) 2015/1832 na islandskom i norveškom jeziku koji se objavljuju u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Članak 3.
 Ova Odluka stupa na snagu 6. veljače 2016. pod uvjetom da su sva priopćenja iz članka 103. stavka 1. Sporazuma o EGP-u poslana (*1).
 Članak 4.
 Ova se Odluka objavljuje u odjeljku o EGP-u Službenog lista Europske unije i u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Sastavljeno u Bruxellesu 5. veljače 2016.
 Za Zajednički odbor EGP-a
 Predsjednik
 Claude MAERTEN
 (1) SL L 266, 13.10.2015., str. 27.
 (*1) Ustavni zahtjevi nisu navedeni.


text:
 28.7.2011
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 196/25
 DET BLANDEDE EØS-UDVALGS AFGØRELSE
 Nr. 47/2011
 af 20. maj 2011
 om ændring af bilag II (Tekniske forskrifter, standarder, prøvning og certificering) til EØS-aftalen
 DET BLANDEDE EØS-UDVALG HAR —
 under henvisning til aftalen om Det Europæiske Økonomiske Samarbejdsområde, som ændret ved protokollen om tilpasning af aftalen om Det Europæiske Økonomiske Samarbejdsområde, i det følgende benævnt »aftalen«, særlig artikel 98, og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 Bilag II til aftalen blev ændret ved Det Blandede EØS-udvalgs afgørelse nr. 63/2010 af 11. juni 2010 (1).
 (2)
 Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 2009/144/EF af 30. november 2009 om visse dele og specifikationer for landbrugs- og skovbrugshjultraktorer (2) skal indarbejdes i aftalen.
 (3)
 Direktiv 2009/144/EF ophæver Rådets direktiv 89/173/EØF (3), som er indarbejdet i aftalen, og som derfor skal slettes fra aftalen —
 BESTEMT FØLGENDE:
 Artikel 1
 I bilag II til aftalen affattes kapitel II, punkt 23 (Rådets direktiv 89/173/EØF), således:
 »32009 L 0144: Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 2009/144/EF af 30. november 2009 om visse dele og specifikationer for landbrugs- og skovbrugshjultraktorer (EUT L 27 af 30.1.2010, s. 33).
 Direktivets bestemmelser gælder i forbindelse med aftalen med følgende tilpasning:
 I fodnoten til punkt 5.4.1 i bilag III A, i det andet afsnit af første led i tillæg 4 til bilag IV og i punkt 2.1.3 i bilag V indsættes følgende:
 »IS for Island, FL for Liechtenstein, 16 for Norge.« «
 Artikel 2
 Den islandske og den norske udgave af direktiv 2009/144/EF, der offentliggøres i Den Europæiske Unions Tidendes EØS-tillæg, er begge autentiske.
 Artikel 3
 Denne afgørelse træder i kraft den 21. maj 2011, forudsat at alle meddelelser er indgivet til Det Blandede EØS-udvalg, jf. aftalens artikel 103, stk. 1 (4).
 Artikel 4
 Denne afgørelse offentliggøres i Den Europæiske Unions Tidendes EØS-afsnit og EØS-tillæg.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 20. maj 2011.
 På Det Blandede EØS-udvalgs vegne
 Gianluca GRIPPA
 Fungerende formand
 (1) EUT L 244 af 16.9.2010, s. 10.
 (2) EUT L 27 af 30.1.2010, s. 33.
 (3) EFT L 67 af 10.3.1989, s. 1.
 (4) Ingen forfatningsmæssige krav angivet.


type: other

text:
ECLI:NL:RBUTR:2011:BU7279 LJN BU7279, Rechtbank Utrecht, SBR 11-774, 16-11-2011, BestuursrechtSocialezekerheidsrecht :: Jure.nl
 Uitspraak ECLI:NL:RBUTR:2011:BU7279
 LJN BU7279, Rechtbank Utrecht, SBR 11-774
 SBR 11-774
 Wmo, maatschappelijke opvang, ongewenstverklaard vreemdeling, beroep op 8 EVRM, kwetsbare personen, beroep gegrond.
 zaaknummer: SBR 11/774
 gemachtigde: mr. E.C. Cerezo-Weijsenfeld, advocaat te Utrecht,
 gemachtigde: mr. W. van Beveren.
 1.1 Bij besluit van 4 november 2010 heeft verweerder eisers verzoek om opvang op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) afgewezen. Eiser heeft hiertegen bezwaar gemaakt. Bij besluit van 22 februari 2011 heeft verweerder het bezwaar ongegrond verklaard. Eiser heeft hiertegen beroep bij deze rechtbank ingesteld.
 1.2 Het geding is behandeld ter zitting van 31 mei 2011. Eiser en verweerder hebben ter zitting bij monde van hun gemachtigden hun standpunten toegelicht.
 2.1 De rechtbank stelt vast dat de volgende omstandigheden tussen partijen niet in geschil zijn. Eiser is op 15 oktober 1983 Nederland binnengekomen en heeft nimmer over een verblijfsvergunning beschikt. Eiser is bij besluit van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) van 22 oktober 2003 ongewenst verklaard. Eiser heeft meerdere malen in vreemdelingenbewaring ter fine van uitzetting gezeten, maar deze zijn telkens opgeheven.
 2.2 Op grond van artikel 1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wmo wordt in deze wet en de daarop berustende bepalingen onder maatschappelijke opvang verstaan: het tijdelijk bieden van onderdak, begeleiding, informatie en advies aan personen die, door een of meer problemen, al dan niet gedwongen de thuissituatie hebben verlaten en niet in staat zijn zich op eigen kracht te handhaven in de samenleving.
 2.3 Artikel 8, eerste lid, van de Wmo bepaalt dat een vreemdeling voor het verlenen van een individuele voorziening slechts in aanmerking kan komen indien hij rechtmatig verblijf houdt in de zin van artikel 8, onder a tot en met e en l, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw).
 In het tweede lid van dit artikel is bepaald dat in afwijking van het eerste lid in bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te noemen gevallen, zo nodig in afwijking van artikel 10 van de Vw, bij of krachtens die maatregel aan te geven categorieën niet-rechtmatig in Nederland verblijvende vreemdelingen, geheel of gedeeltelijk in aanmerking komen voor bij die maatregel aan te geven individuele voorzieningen.
 2.4 Op grond van artikel 10, eerste lid, van de Vw kan de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft geen aanspraak maken op toekenning van verstrekkingen, voorzieningen en uitkeringen bij wege van een beschikking van een bestuursorgaan. De eerste volzin is van overeenkomstige toepassing op de bij de wet of algemene maatregel van bestuur aangewezen ontheffingen of vergunningen.
 Op grond van het tweede lid van dit artikel kan van het eerste lid worden afgeweken indien de aanspraak betrekking heeft op het onderwijs, de verlening van medisch noodzakelijke zorg, de voorkoming van inbreuken op de volksgezondheid, of de rechtsbijstand aan de vreemdeling.
 Op grond van het derde lid van dit artikel geeft de toekenning van aanspraken geen recht op rechtmatig verblijf.
 2.5 Op grond van artikel 11, eerste lid, van de Vw zijn de aanspraken van de vreemdeling die rechtmatig verblijf heeft in overeenstemming met de aard van het verblijf. Tenzij bij of krachtens het wettelijk voorschrift waarop de aanspraak is gegrond anders is bepaald, is daarbij het tweede lid van toepassing.
 Op grond van het tweede lid van dit artikel kan de vreemdeling, bedoeld in het eerste lid, aanspraken maken op voorzieningen, verstrekkingen en uitkeringen, indien hij:
 a. rechtmatig verblijf heeft, als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l;
 2.6 De rechtbank stelt vast dat de periode die thans ter beoordeling voorligt de periode betreft van de datum waarop aanvraag is gedaan tot de datum van primair besluit, derhalve de periode van 26 augustus 2010 tot en met 4 november 2010. Volgens verweerder heeft eiser in voornoemde periode in vreemdelingenbewaring gezeten. Eiser zegt dat dit niet het geval is, maar heeft hiervoor geen bewijs overgelegd. Ter zitting is door verweerder -onbetwist- naar voren gebracht dat eiser zich in de periode van 13 september 2010 tot 30 december 2010 in vreemdelingenbewaring heeft bevonden. De enkele stelling van eiser dat hij op 23 augustus 2010 nog op vrije voeten was, sluit niet uit dat hij in de periode van 26 augustus 2010 tot 13 september 2010 eveneens in vreemdelingenbewaring heeft gezeten. Als eiser in voornoemde periode in vreemdelingenbewaring heeft gezeten, vervalt de noodzaak voor opvang. In die situatie heeft eiser geen belang bij de beoordeling van het punt in geschil. Nu echter in de onderhavige procedure niet met zekerheid is komen vast te staan dat eiser zich de gehele periode in geschil in vreemdelingenbewaring heeft bevonden en er zich in het verleden perioden hebben voorgedaan en zich in de toekomst perioden kunnen voordoen in welke eiser niet in vreemdelingenbewaring verkeert, ziet de rechtbank voldoende belang bij een inhoudelijke beoordeling van het beroep.
 2.7 Verweerder heeft zich naar het oordeel van de rechtbank, gelet op eisers verblijfsrechtelijke positie, terecht op het standpunt gesteld dat eiser op grond van artikel 10, gelezen in samenhang met artikel 11, van de Vw geen recht heeft op maatschappelijke opvang, als bedoeld in artikel 1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wmo. De rechtbank merkt hierbij, onder verwijzing naar de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) van 19 april 2010 (LJN: BM0956), op dat maatschappelijke opvang als hiervoor bedoeld geen individuele voorziening betreft en dat artikel 8 van de Wmo in dit geval dan ook niet van toepassing is.
 2.8 Bij de beoordeling van eisers beroep dienen naast de nationaalrechtelijke bepalingen ook de door eiser ingeroepen bepalingen van internationaal recht te worden beoordeeld.
 2.9 Eiser heeft gesteld dat verweerder hem op grond van artikel 3 en 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) opvang moet bieden. Daarbij is aangevoerd dat eiser in nood verkeert; hij heeft geen inkomsten en leeft op straat, terwijl hij lijdt aan psychosen, depressie en ernstige pijnklachten. Behandeling van zijn psychische klachten is niet mogelijk tot is voorzien in de basisbehoeften van een veilige omgeving en genoeg te eten, aldus de psychiater. Zijn verblijfsstatus kan het recht op een menswaardig bestaan niet blokkeren.
 Eiser heeft met betrekking tot het beroep op artikel 3 van het EVRM verwezen naar verschillende arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM), te weten het arrest van 18 juni 2009, zaaknummer 45603/05 (Budina tegen Rusland) en het arrest van 21 januari 2011, zaaknummer 30696/09 (M.S.S. tegen België en Griekenland). Eiser leeft op straat zonder dat in zijn elementaire behoeften wordt voorzien. Eiser voelt zich vernederd omdat hij steeds wordt opgepakt en daarna op straat gezet. Hij heeft gevoelens van angst, depressie en minderwaardigheid. Verweerder laat hem welbewust aan zijn lot over, aldus eiser.
 Met betrekking tot het beroep op artikel 8 van het EVRM heeft eiser aangevoerd dat hierbij de mogelijkheid bestaat voor de staat om een inmenging te rechtvaardigen. Er moet dan sprake zijn van een “fair balance”. Bij deze proportionaliteitstoets is ruimte voor het meewegen van eisers verblijfsstatus, dit is één van de factoren die meeweegt met het oog op het nagestreefde doel. Aansporen tot terugkeer is echter niet aan de orde. Eiser is naar eigen zeggen Palestijn en heeft geen geboortegrond. Hoewel de IND hier anders over denkt, na langdurig en veelvuldig verblijf in vreemdelingenbewaring en bemiddeling van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) en de Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V), is van zicht op uitzetting geen sprake. Er zal duidelijkheid moeten komen over zijn toekomst. Nu hij een kwetsbaar persoon is, die in het bijzonder bescherming behoeft, mag hem niet de meest basale beschutting en veiligheid worden ontzegd. Uitsluiting van minimale hulp is niet proportioneel. Ook het openbaar belang is erbij gebaat dat hij wordt opgevangen, aldus eiser.
 2.10 Verweerder heeft zich hierover op het standpunt gesteld dat nu artikel 8 van de Wmo niet op eiser van toepassing is het toetsingskader wordt gevormd door artikel 10 en 11 van de Vw. Nu eiser geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft en ongewenst is verklaard, kan hij ingevolge artikel 10, eerste lid, van de Vw geen aanspraak maken op maatschappelijke opvang. Ten aanzien van het beroep op artikel 8 van het EVRM heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat de illegale status en ongewenstverklaring van eiser eraan in de weg staan dat aan hem een voorziening op grond van de Wmo wordt toegekend. Verweerder heeft gesteld dat de situatie in de door eiser aangehaalde uitspraak van de CRvB van 19 april 2010 afwijkt van eisers eigen situatie, nu de persoon in de zaak die heeft geleid tot voormelde uitspraak van de CRvB, in tegenstelling tot eiser, rechtmatig verblijf had.
 2.11 De rechtbank wijst er op dat de CRvB in de uitspraken van 22 december 2008 (LJN: BG8789) en 19 april 2010 heeft overwogen dat het EHRM respect voor menselijke waardigheid en menselijke vrijheid aanmerkt als “the very essence” van het EVRM. Het in artikel 8 van het EVRM besloten liggende recht op respect voor het privéleven van een persoon omvat mede de fysieke en psychische integriteit van die persoon en is er primair op gericht, zonder inmenging van buitenaf, de ontwikkeling van de persoonlijkheid van elke persoon in zijn betrekkingen tot anderen te waarborgen. Dit artikel beoogt niet alleen de staten tot onthouding van inmenging in het privéleven te dwingen, maar kan onder omstandigheden ook aan het recht op eerbiediging van het privéleven inherente positieve verplichtingen meebrengen die noodzakelijk zijn voor een effectieve waarborging ervan. Daarbij hebben kinderen en andere kwetsbare personen in het bijzonder recht op bescherming. Het EHRM heeft meerdere malen geoordeeld dat artikel 8 van het EVRM ook relevant is in zaken die betrekking hebben op de besteding van publieke middelen. Daarbij is wel van belang dat in een dergelijk geval aan de staat een extra ruime “margin of appreciation” toekomt, terwijl het EHRM bij de bepaling van de bescherming die betrokkenen genieten onder het EVRM belang toekent aan de al dan niet legale status van het verblijf van betrokkenen. De CRvB heeft in dit verband gewezen op het arrest van het EHRM van 27 mei 2008 in de zaak N. tegen het Verenigd Koninkrijk (LJN: BD6647).
 Deze overwegingen zijn ook door de voorzieningenrechter van de CRvB gebezigd in de uitspraak van 9 september 2011 (LJN: BT1738) in het geval van een ongewenst verklaarde vreemdeling.
 2.12 Wat betreft de medische situatie is het volgende gebleken. In de brief van 27 maart 2009 heeft A. van Peppel, psychiater verbonden aan Altrecht Willem Arntsz, vermeld dat eiser sinds 11 december 2007 bekend is met depressieve klachten, welke vooral situationeel bepaald worden. Daarnaast zijn er veel pijnklachten op velerlei gebied, welke moeten worden gezien als somatische expressie van uitzichtloosheid. Er zijn nauwelijks behandelopties, omdat eisers klachten sterk samen hangen met zijn huidige omstandigheden. Eiser heeft voorts medische gegevens overgelegd van PI Utrecht, locatie Nieuwegein, van 22 mei 2008 en van DBV Soesterberg van 12 januari 2010.
 2.13 Uit de medische stukken, zoals weergegeven in rechtsoverweging 2.12, komt naar voren dat eisers fysieke en psychische gezondheid substantieel wordt bedreigd wanneer hij verstoken blijft van opvang. Verweerder heeft hier geen andersluidend standpunt tegenover gesteld, bijvoorbeeld op basis van een medisch onderzoek door de GGD. Voorts worden de medische gegevens ondersteund door bevindingen van hulpverleners. De rechtbank heeft daarbij in aanmerking genomen de brief van [A], straatpastor, van 8 juli 2010 en de brief van [B] van Stil van 12 juli 2010.
 2.14 Naar het oordeel van de rechtbank behoort eiser, gelet op zijn, naar objectief medische maatstaf vastgestelde, gezondheidstoestand, dan ook tot de categorie van kwetsbare personen, die gezien artikel 8 van het EVRM in het bijzonder recht hebben op bescherming van hun privé- en gezinsleven.
 2.15 De rechtbank ziet zich vervolgens geplaatst voor de vraag of, met inachtneming van haar oordeel dat eiser behoort tot de categorie van kwetsbare personen, de weigering om eiser toe te laten tot de maatschappelijke opvang, als bedoeld in artikel 1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wmo, blijk geeft van een “fair balance” tussen de publieke belangen die betrokken zijn bij de weigering van die toegang en eisers particuliere belangen om wel te worden toegelaten.
 2.16 Uit de uitspraak van de CRvB van 29 juni 2011 (LJN: BR1061) leidt de rechtbank af dat de enkele omstandigheid dat een persoon niet rechtmatig in Nederland verblijft niet tot de conclusie leidt dat de hierboven vermelde vraag reeds daarom negatief moet worden beantwoord. De rechtbank is van oordeel dat, ondanks dat eiser ongewenst is verklaard en dus geen rechtmatig verblijf in Nederland kan hebben, de weigering om hem toe te laten tot de maatschappelijke opvang geen blijk geeft van een “fair balance” tussen de publieke belangen en eisers particuliere belangen, zolang niet vaststaat dat hij buiten zijn schuld Nederland niet kan verlaten. Thans is onvoldoende duidelijk of dat het geval is. Uit de gedingstukken blijkt thans alleen dat herhaalde pogingen tot uitzetten van eiser zijn mislukt.
 2.17 Naar het oordeel van de rechtbank vloeit uit de positieve verplichting van de staat om recht te doen aan artikel 8 van het EVRM dan ook voort dat aan eiser opvang moet worden geboden, zolang niet vaststaat dat hij Nederland daadwerkelijk kan verlaten. De rechtbank stelt vast dat het tot op heden niet is gelukt eiser uit te zetten, ondanks pogingen daartoe in de afgelopen jaren. Derhalve valt niet uit te sluiten dat eiser buiten zijn schuld Nederland niet kan verlaten. Het is aan de vreemdelingenrechter om te oordelen over eisers stellingen dienaangaande.
 2.18 Onder verwijzing naar de uitspraak van de CRvB van 19 april 2010 (LJN: BM0956) overweegt de rechtbank dat de voor eiser vereiste opvang eerst in de vorm van maatschappelijke opvang in de zin van artikel 1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wmo dient te worden verleend, indien geen sprake is van een voorliggende voorziening, als bedoeld in artikel 2 van de Wmo. In dit verband overweegt de rechtbank dat eiser op grond van artikel 4, tweede lid, van de Regeling verstrekkingen asielzoekers en andere categorieën vreemdelingen 2005 (Rva 2005) geen recht heeft op opvang in de zin van die regeling. Naar het oordeel van de rechtbank kan er in dit geval voorts niet van uitgegaan worden dat eiser, buiten de in de Rva 2005 voorziene gevallen om, in aanmerking kan komen voor opvang van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) op grond van de door de CRvB bedoelde uitleg van artikel 3, eerste en tweede lid, van de Wet COA, nu de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in zijn uitspraak van 26 november 2010 (LJN: BO6348) heeft geoordeeld dat uit de jurisprudentie van het EHRM niet kan worden afgeleid dat voor het COA een algemene verplichting bestaat om aan al dan niet rechtmatig verblijvende vreemdelingen (en hun kinderen) opvang te verlenen. Naar het oordeel van de rechtbank kan de Wet COA in dit geval dan ook niet worden aangemerkt als een voorliggende voorziening in de zin van artikel 2 van de Wmo.
 2.19 Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verweerder eiser niet de toegang tot de maatschappelijke opvang heeft mogen weigeren.
 2.20 Het beroep is dan ook gegrond en de rechtbank vernietigt het bestreden besluit voor zover verweerder daarbij eiser de toegang tot de maatschappelijke opvang heeft geweigerd. De overige beroepsgronden behoeven geen bespreking meer. De rechtbank ziet aanleiding zelf in de zaak te voorzien, in die zin dat zij zal bepalen dat aan eiser maatschappelijke opvang in de zin van artikel 1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wmo moet worden verleend. Bij de wijze van verlening van de opvang dient rekening te worden gehouden met eisers medische situatie.
 2.21 Omdat de rechtbank het beroep gegrond verklaart, bepaalt zij dat verweerder aan eiser het door hem betaalde griffierecht vergoedt.
 2.22 De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten.
 vernietigt het besluit van 22 februari 2011;
 bepaalt dat aan eiser maatschappelijke opvang in de zin van artikel 1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wmo moet worden verleend en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het besluit dat is vernietigd;
 bepaalt dat verweerder aan eiser het door hem betaalde griffierecht ten bedrage van € 41,- vergoedt;
 veroordeelt verweerder in de proceskosten van het geding ten bedrage van € 874,-, te betalen aan eiser.
 Aldus vastgesteld door mr. P.K. Nihot, als rechter, en in het openbaar uitgesproken op 16 november 2011.
 mr. K.S. Smits mr. P.K. Nihot
 Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na verzending van deze uitspraak hoger beroep instellen bij de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
 ECLI:NL:XX:2008:BD6647, 27-5-2008, NJ 2008, 585
 ECLI:NL:CRVB:2011:BR1061, 29-6-2011
 ECLI:NL:CRVB:2011:BT1738, 9-9-2011


type: caselaw

text:
 23.2.2008
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 C 51/2
 Listas que servem para a determinação da composição das formações de julgamento
 (2008/C 51/04)
 O Tribunal de Justiça, na sua reunião de 15 de Janeiro de 2008, estabeleceu a lista referida no artigo 11.o-B, n.o 2, do Regulamento de Processo, para a determinação da composição da Grande Secção do seguinte modo:
 A. Tizzano
 J.-J. Kasel
 J. N. Cunha Rodrigues
 C. Toader
 R. Silva de Lapuerta
 A. Arabadjiev
 K. Schiemann
 T. von Danwitz
 J. Makarczyk
 J.-C. Bonichot
 P. Kūris
 P. Lindh
 E. Juhász
 L. Bay Larsen
 G. Arestis
 A. Ó Caoimh
 A. E. Borg Barthet
 E. Levits
 M. Ilešič
 U. Lõhmus
 J. Malenovský
 J. Klučka
 O Tribunal de Justiça, na sua reunião de 15 de Janeiro de 2008, estabeleceu a lista referida no artigo 11.o-C, n.o 2, primeiro parágrafo, do Regulamento de Processo, para a determinação da composição da Primeira Secção do seguinte modo:
 A. Tizzano
 J.-J. Kasel
 A. E. Borg Barthet
 E. Levits
 M. Ilešič
 O Tribunal de Justiça, na sua reunião de 15 de Janeiro de 2008, estabeleceu a lista referida no artigo 11.o-C, n.o 2, segundo parágrafo, do Regulamento de Processo, para a determinação da composição da Quinta Secção do seguinte modo:
 A. E. Borg Barthet
 M. Ilešič
 E. Levits
 J.-J. Kasel


text:
 Avis juridique important
 |
 22003A1007(01)
 Acuerdo entre la Unión Europea y la República de Chipre sobre la participación de la República de Chipre en la Fuerza dirigida por la Unión Europea (FUE) en la República Democrática del Congo
 Diario Oficial n° L 253 de 07/10/2003 p. 0023 - 0025
 TRADUCCIÓNAcuerdoentre la Unión Europea y la República de Chipre sobre la participación de la República de Chipre en la Fuerza dirigida por la Unión Europea (FUE) en la República Democrática del CongoLA UNIÓN EUROPEA,por una parte, yLA REPÚBLICA DE CHIPRE,por otra,denominadas en lo sucesivo las partes,TENIENDO EN CUENTA:- la adopción por el Consejo de la Unión Europea de la Acción Común 2003/423/PESC, de 5 de junio de 2003, sobre la Operación Militar de la Unión Europea en la República Democrática del Congo(1),- la invitación cursada a la República de Chipre para que participe en la operación dirigida por la Unión Europea,- el éxito con que ha culminado el proceso de generación de la Fuerza y la recomendación del Comandante de la Operación de la Unión Europea y del Comité Militar de la Unión Europea de que se acepte la participación de fuerzas de la República de Chipre en la operación dirigida por la Unión Europea,- la Decisión RDC/2/03 del Comité Político y de Seguridad, de 11 de julio de 2003, sobre la creación del Comité de Contribuyentes para la Operación Militar de la Unión Europea en la República Democrática del Congo(2).- la Decisión RDC/3/03 del Comité Político y de Seguridad, de 31 de julio de 2003, por la que se acepta la contribución de la República de Chipre a la Operación Militar de la Unión Europea en la República Democrática del Congo(3).HAN CONVENIDO EN LO SIGUIENTE:Artículo 1Marco jurídico y definiciones1. La República de Chipre conviene en aplicar las disposiciones de la Acción Común 2003/423/PESC, de conformidad con las disposiciones del presente Acuerdo.2. A efectos del presente Acuerdo, se entenderá por:a) Operación Artemis, la Operación Militar de la Unión Europea en la República Democrática del Congo prevista en la Acción Común 2003/423/PESC;b) Fuerza de la Unión Europea (FUE), el cuartel general militar de la Unión Europea y las unidades o elementos nacionales constitutivos que contribuyan a la Operación Artemis, sus recursos y sus medios de transporte;c) Personal de la FUE, el personal civil y militar asignado a la FUE;d) Comandante de la FUE, el Comandante de la FUE en el teatro de operaciones, nombrado por el Consejo de la Unión Europea el 5 de junio de 2003;e) Comandante de la Operación de la UE, el Comandante de la Operación Artemis, nombrado por el Consejo de la Unión Europea el 5 de junio de 2003.Artículo 2Participación en la operación1. La República de Chipre velará por que sus fuerzas y personal que participen en la FUE desempeñen su misión de conformidad con las disposiciones de la Acción Común 2003/423/PESC, el Plan de la Operación y las medidas de aplicación.2. La República de Chipre informará al Comandante de la Operación de la Unión Europea de las modificaciones que se produzcan en su participación en la Operación Artemis.Artículo 3Estatuto1. El estatuto de la FUE y del personal de la FUE que participe en la Operación Artemis se regirá por el Acuerdo entre la Unión Europea y la República Democrática del Congo y por el Acuerdo entre la Unión Europea y la República Democrática de Uganda sobre el estatuto de la Fuerza dirigida por la Unión Europea y sus medidas de aplicación.2. El estatuto del personal de la FUE adscrito al cuartel general o a los elementos de mando que se hallen fuera de la República Democrática del Congo y de la República de Uganda se regirá por modalidades convenidas entre el cuartel general y los elementos de mando interesados y la República de Chipre.Artículo 4Cadena de mando1. La totalidad de las fuerzas y del personal que participen en la FUE seguirá estando enteramente a las órdenes de sus autoridades nacionales.2. Las autoridades nacionales trasladarán el control operativo (OPCON) al Comandante de la Operación de la UE. El Comandante de la Operación de la UE podrá delegar su autoridad.3. La República de Chipre tendrá, respecto de la gestión cotidiana de la Operación Artemis, los mismos derechos y obligaciones que los Estados miembros participantes.4. La República de Chipre tendrá jurisdicción sobre su personal que participe en la FUE. El Comandante de la Operación de la Unión Europea podrá pedir en cualquier momento la retirada de la contribución de la República de Chipre.5. La República de Chipre nombrará a un Alto Representante Militar (ARM) que representará a su contingente nacional en la FUE. El ARM consultará con el Comandante de la FUE todas las cuestiones relacionadas con la Operación Artemis y será el responsable de la disciplina diaria del contingente.Artículo 5Información clasificadaLa República de Chipre adoptará las medidas adecuadas para garantizar que su personal participante en la FUE que maneje información clasificada de la Unión Europea respete las normas de seguridad del Consejo de la Unión Europea establecidas en la Decisión 2001/264/CE del Consejo, de 19 de marzo de 2001(4), y las orientaciones subsiguientes que pueda formular el Comandante de la Operación de la Unión Europea.Artículo 6Aspectos financierosLa República de Chipre asumirá la totalidad de los costes ligados a su participación en la Operación Artemis, a no ser que dichos costes se financien en común, de acuerdo con lo establecido en el estado de los gastos de la operación.Artículo 7Resolución de litigiosDe no llegarse a un arreglo previo, los litigios relacionados con la interpretación o la aplicación del presente Acuerdo serán resueltos por la vía diplomática entre las Partes.Artículo 8IncumplimientoSi una de las Partes participantes incumpliere las obligaciones contraídas en virtud de los artículos precedentes, la otra Parte tendrá derecho a poner término al presente Acuerdo notificándolo con un mes de antelación.Artículo 9Entrada en vigorEl presente Acuerdo entrará en vigor en el momento de su firma.Permanecerá en vigor mientras dure la contribución de la República de Chipre a la Operación Artemis.Hecho en Bruselas, el 1 de octubre de 2003, en cuatro ejemplares en lengua inglesa.(1) DO L 143 de 11.6.2003, p. 50.(2) DO L 184 de 23.7.2003, p. 13.(3) DO L 206 de 15.8.2003, p. 32.(4) DO L 101 de 11.4.2001, p. 1.


text:
Saarijärvi on Suomen kaupunki, joka sijaitsee Saarijärven-Viitasaaren seutukunnassa, Keski-Suomen maakunnassa. Kaupungissa asuu ihmistä ja sen pinta-ala on km2, josta km2 on vesistöjä. Väestötiheys on asukasta/km2 ja se sijaitsee noin 60 kilometriä Jyväskylästä pohjoiseen.
 Saarijärven naapurikunnat ovat Kannonkoski, Karstula, Multia, Soini, Uurainen, Ähtäri ja Äänekoski.
 Pylkönmäen kunta (915 asukasta) liitettiin Saarijärveen vuoden 2009 alussa.
 Saarijärvellä sijaitsevat muun muassa Mahlun Maapallopatsas, Puuhapuisto Veijari, Ahvenlammen leirintäalue, Pyhä-Häkin kansallispuisto ja Kivikauden kylä.
 Saarijärven arvokasta kulttuuriympäristöä ovat muun muassa Kolkanlahden tila, jonka päärakennuksessa on Säätyläismuseo, ja Kolkanniemen pappila.
 24. tammikuuta 2022 Saarijärven kaupunginjohtajaksi valittiin Satu Autiosalo. Vuosina 2014–2021 kaupunginjohtajana toimi Timo Rusanen. Rusasen edeltäjä oli Janne Kinnunen, joka siirtyi Viitasaaren kaupunginjohtajaksi syksyllä 2013. Kinnunen valittiin kaupunginjohtajaksi 2008.
 Historia
 Saarijärven seudulla on jo yli 8 000 vuotta sitten ollut asututusta, josta muistoina ovat Summassaaren alueelta löytyneet arkeologiset löydöt ja Kivikauden kylä. Kirjalliset merkinnät asutuksesta alkavat 1550-luvulla, jolloin kuningas Kustaa Vaasa johti voimaperäistä asutustoimintaa. Niinpä vuonna 1628 alueelle perustettiin Rautalammin pitäjän kappeliseurakunta, joka pian vuonna 1639 muuttui itsenäiseksi seurakunnaksi. Tuolloin Saarijärvi tunnettiin vielä nimellä Palvasalmi, ja siihen kuuluivat myöhemmät Karstulan, Pylkönmäen ja Kyyjärven kunnat kokonaan sekä osia Uuraisista, Konginkankaasta ja Äänekoskesta. Vuonna 1749 Vanhan Saarijärven asukasmäärä oli 1 380 henkeä. Asukasmäärä lisääntyi vuoteen 1860 mennessä 7 440 henkilöön. Saarijärvestä tuli kaupunki vuonna 1986.
 Luonto
 Saarijärven keskustaajama sijaitsee usean järven rajaamilla niemimailla ja kannaksilla. Etelässä on Summasjärvi, lännessä Saarijärvi, idässä Pieni-Lumperoinen, Iso-Lumperoinen ja Pyhäjärvi.
 Saarijärvellä sijaitsevassa Pyhä-Häkin kansallispuistossa on yli 20 kilometriä merkittyjä polkuja. Saarijärvellä on kaikkiaan 241 järveä, joista syvin ja suurin on Pyhäjärvi.
 Liikenne
 Paikkakunnan kautta kulkee Kokkolan ja Lappeenrannan välinen valtatie 13 sekä Jyväskylä–Haapajärvi-rata, jonka kunnostamisesta on tehty periaatepäätös. Rata avattiin läpikulkevalle liikenteelle vuonna 1960. Valtionrautatiet lopetti matkustajajunat pohjoiseen (Haapajärvelle ja Ylivieskaan) vuonna 1968 ja etelään (Äänekoskelle ja Jyväskylään) vuonna 1978.
 Syksyllä 2011 rataosa Äänekoskelta Saarijärvelle peruskorjattiin ensimmäisen kerran sitten avaamisensa (v. 1954): kevyet kiskot vaihdettiin raskaisiin kierrätyskiskoihin, sora sepeliin ja osa tasoristeyksistä poistettiin. Peruskorjaus mahdollistaa tavaraliikenteen nopeuden kaksinkertaistamisen Äänekosken suuntaan.
 Linja-autojen suorilla pikavuoroilla Saarijärveltä pääsee Jyväskylän lisäksi Kokkolaan ja Lapuan kautta Vaasaan. Saarijärven lähin matkustajaliikenteen rautatieasema on Ähtärin Myllymäen seisake noin 58 kilometrin päässä, ja Jyväskylän matkakeskukselle on etäisyyttä noin 64 kilometriä. Jyväskylän lentoasemalle Tikkakoskelle on Saarijärveltä matkaa noin 47 kilometriä.
 Väestönkehitys
 Seuraavassa kuvaajassa on esitetty kaupungin väestönkehitys viiden vuoden välein vuodesta 1980 lähtien. Käytetty aluejako on 1.1.2017 tilanteen mukainen.
 Seurakunnat
 Vuoden 2018 aluejaon mukaan Saarijärvellä on seuraavat Suomen evankelis-luterilaisen kirkon seurakunnat:
 Saarijärven seurakunta
 Pylkönmäen kappeliseurakunta
 Seurakunta toimii myös Kannonkosken, Karstulan, Kivijärven ja Kyyjärven kuntien alueilla.
 Itsenäisenä helluntaiseurakuntana Saarijärvellä toimii Saarijärven helluntaiseurakunta.
 Suomen ortodoksisen kirkon seurakunnista Saarijärven alueella toimii Jyväskylän ortodoksinen seurakunta.
 Entiset seurakunnat
 Seuraavassa luettelossa on mainittu historiallisella ajalla lakkautetut seurakunnat Saarijärven kaupungin nykyisellä alueella.
 Pylkönmäen seurakunta (liitetty Saarijärven seurakuntaan 2007)
 Elinkeinot/Koulutus
 Saarijärvellä toimii muutama valtakunnallisesti tunnettu yritys: sairaalatarvikkeisiin erikoistunut Serres Oy, kiinteistöjen lämmitysjärjestelmiä valmistava Ariterm Oy, selluvillaa rakennusten eristämiseen tuottava Termex-eriste Oy, terässäiliöitä ja savupiippuja valmistava Saarijärven Säiliövalmiste Oy ja hirsitaloja ja -mökkejä valmistava Syöte-Huvilat Oy. Myös globaalilla Logstor-konsernilla on kaukolämpöputkia ja -komponentteja valmistava tuotantolaitos Saarijärvellä.
 Tunnettuja, mutta sittemmin Saarijärvellä toimintansa lopettaneita yrityksiä ovat olleet muun muassa elektroniikkatuotteitta valmistava Efore Oyj, Saarijärven Offset Oy, Soklex Oy, sekä uretaanieristykseen perustuvia talopaketteja 1980-luvulla valmistanut Makrotalo.
 Maa- ja metsätalous on aina ollut tärkeä elinkeino. Saarijärvelle valmistui vuoden 2018 lopussa HRV-Farm Oy:n 600 lypsylehmän navetta, joka on yksi Suomen suurimmista. Toinen merkittävä maatalouden yritys on Tikalan Oy, jossa yli 40 000 kanan kanalan lisäksi valmistetaan puutarhojen kasvualustoja ja lannoitteita.
 Saarijärven Häkkilässä sijaitsee Fin Forelian taimitarha, joka kasvattaa ja pakkaa metsäpuiden taimia. Taimitarha on Pohjoismaiden suurimpia. Samalla tontilla sijaitsee Siemen Forelian karistamo. Suomen vuosittaisesta siementarpeesta noin puolet tulee Häkkilän karistamosta.
 Perusopetukseen ja lukiokoulutukseen on valmistumassa Saarijärvelle uudet ja nykyaikaiset opetustilat.
 Biotalouskampuksella Tarvaalassa sijaitsevat Pohjoisen Keski-Suomen ammattiopiston luonnonvara-alan koulutusyksikkö, jossa valmistutaan pääasiassa maa- ja metsätalousalalle, mutta myös rakennus- sekä sosiaali- ja terveysalalle. Samalla kampuksella on Jyväskylän ammattikorkeakoulun (Jamk) Biotalousinstituutin koulutusyksikkö, jossa valmistutaan agrologeiksi. Biotalouskampuksella on viime vuosina rakennettu uusia opetus- ja tutkimustiloja, viimeisinpänä 2017 valmistunut ForesTori.
 Ranta-Hännilässä, muutaman kilometrin päässä Saarijärven keskustasta, luonnon keskellä, sijaitsee Suomen Joogaopisto.
 Kulttuuri
 Tapahtumia
 Kesäisin Saarijärven keskustassa sijaitsevalla urheilukentällä järjestetään Juhannuskisat, jossa on vieraillut kansainvälisiä huippu-urheilijoita. Pylkönmäen kylällä puolestaan pidetään Pentin Olympialaiset, joka on lapsille ja perheille suunnattu heinäkuinen yleisurheilutapahtuma. Kirmot ovat noin viikon kestävä musiikkifestivaali, jossa on musiikkitapahtumia monipuolisesti aina hengellisistä kirkkokonserteista tämän päivän pop-musiikkiin. Ahvenlammin leirintäalueella järjestetään suosittuja ”rompetori” -päiviä, joista suosituimmat keräävät myyjiä, kauppiaita ja asiakkaitakin ympäri Suomea.
 Kukonhiekan huvikeskus aukeaa toukokuussa ja järjestää tansseja ja konsertteja viikonloppuisin aina lokakuulle asti. Esiintyjät ovat Suomen eturivin viihdetaiteilijoita.
 Herättäjäjuhlat on järjestetty Saarijärvellä kahdesti vuosina 1970 ja 2005.
 Ruokakulttuuri
 Saarijärven pitäjäruoiksi nimettiin 1980-luvulla muikuista tehty suutarinpaisti ja perunasose eli perupuuro, lanttupuuro ja vespuolukat sekä hiilloskala.
 Kyliä
 Saarijärven kunta on jaettu 22 kylään: Häkkilä, Hännilä, Kalmari, Kekkilä, Kolkanlahti, Konttimäki, Kukko, Kuoppala, Lannevesi, Hoikankylä, Lehtola, Leuhu, Linna, Mahlu, Mulikka, Paajala, Pajupuro, Palomäki, Pyhähäkki, Pylkönmäki, Rahkola, Ranta-Hännilä ja Tarvaala. Näistä Ranta-Hännilä, Leuhu, Rahkola ja Pylkönmäki muodostavat Saarijärven keskustan.
 Saarijärven vanhat maarekisterikylät ovat: Hännilä, Kalmari, Kiimasjärvi, Kuoppala, Lannevesi, Mahlu, Pyhäjärvi, Saarijärvi ja Summasjärvi sekä Pylkönmäestä liitetyt maarekisterikylät Kukko, Kuoppala, Mahlu, Paajala ja Pääjärvi.
 Saarijärven kaupungin keskustan välittömässä läheisyydessä olevia asuinalueita, sekä kaupunginosia ovat mm. Aittokallio, Autionlahti, Heramäki, Hietalahti, Hietarinne, Husuaho, Hämeenniemi, Härkälähde, Karhilanpelto, Koiralampi, Mannila, Mansikkaniemi, Mustikkakorpi, Mäntylä, Pentinniemi, Pyyhkälä, ja Sara-Aho.
 Taajamat
 Vuoden 2017 lopussa Saarijärvellä oli 9 589 asukasta, joista 5 514 asui taajamissa, 3 962 haja-asutusalueilla ja 113:n asuinpaikat eivät olleet tiedossa. Saarijärven taajama-aste on 58,2 %. Saarijärven taajamaväestö jakautuu kolmen eri taajaman kesken:
 Kaupungin keskustaajama on lihavoitu.
 Tunnettuja saarijärveläisiä
 Samuli Heimonen, taidemaalari
 Päiviö Hetemäki, poliitikko
 Petri Honkonen, kansanedustaja
 Kaarlo Hurme, kansanedustaja
 Toivo Hyytiäinen, keihäänheiton olympiamitalisti
 Sini Häkkinen, lentopalloilija
 Esko Härkönen, kansanedustaja
 Matti Kauppinen, sanomalehtimies
 Tapani Kiminkinen, lääkäri
 Ilpo Kokkila, vuorineuvos
 Artturi Koskenkaiku, kansanedustaja
 Timo Lehtovaara, kuoronjohtaja
 Levil, rap-artisti
 Kirmo Lintinen, muusikko
 Tarmo Manni, näyttelijä
 Pekka Neittaanmäki, professori
 Toimi Nieminen, näytelmäkirjailija
 Jarkko Nikara, ralliautoilija
 Kirsti Paakkanen, yritysjohtaja
 Tiina Pyykkinen, kuvataiteilija
 Selma Rainio, lähetyslääkäri
 Väinö Rautiainen, kansanedustaja
 Joonas Rinne, juoksija
 Eija Ristanen, hiihdon olympiamitalisti
 Matti Rutanen, taiteilija
 Maija Silvennoinen, televisiokokki
 Raimo Suuronen, näytelmäkirjailija
 Marko Tapio, kirjailija
 Harri Tapper, kirjailija
 Kain Tapper, kuvanveistäjä
 Yrjö Tapper, lavastaja
 Aatos Tavaila, Maatalouskerholiiton pitkäaikainen toiminnanjohtaja, maanviljelysneuvos
 Frans Toikkanen, graafikko
 Risto Ulmala, juoksija
 Teemu Vesterinen, stand up -koomikko
 Fiktiivisiä saarijärveläisiä
 Saarijärven Paavo, kuvitteellinen talonpoika
 Ystävyyskunnat
 Kungsbacka, Ruotsi
 Gran, Norja
 Amt Trittau, Saksa
 Communauté de communes Sèvre et Loire, Ranska
 Huai’an, Kiina
 Katso myös
 Saarijärven kirkko
 Saarijärven Pullistus
 Keski-Suomen Voimailijat
 NiceBandy
 Luettelo Saarijärven julkisista taideteoksista ja muistomerkeistä
 Lähteet
 Aiheesta muualla
 Saarijärven kaupungin kotisivu
 Tilastokeskus - Saarijärven avainluvut
 Saarijärven asukkaiden verkkopalvelu
 Saarijärven kalastussivut: kosket, järvet yms.
 Seulonnan keskeiset artikkelit


text:
Højesteret Dom i Irak-sagen
 Dom i Irak-sagen
 Den 17. marts 2010
 Højesteret har i dag afsagt dom i sagen om lovligheden af den danske deltagelse i Irak-krigen. Sagen om Irak-krigen er ført mod statsministeren af en række borgere, hvoraf en del er repræsenteret af Grundlovskomitéen 2003 vedrørende Irak-krigen. Det er sagsøgernes opfattelse, at Folketingets beslutning af 21. marts 2003 om Danmarks deltagelse i den militære indsats i Irak er i strid med grundloven og folkeretten.
 Landsretten afviste at realitetsbehandle sagen.
 Højesteret fastslog – ligesom landsretten – at sagsøgerne ikke har en sådan retlig interesse i sagen, at de har søgsmålsret. Sagen skal dermed ikke hjemvises til landsretten til realitetsbehandling.
 Ved Højesterets behandling af sagen deltog 9 dommere. Dommen er enstemmig.
 Ved beslutning af 21. marts 2003 om dansk militær deltagelse i en multinational indsats i Irak gav Folketinget i henhold til grundlovens § 19, stk. 2, samtykke til, at en dansk militærstyrke blev stillet til rådighed for en multinational, amerikansk ledet indsats, der med militære magtmidler skulle gennemtvinge irakisk efterlevelse af landets nedrustningsforpligtelser som fastlagt i resolutioner vedtaget af FN’s Sikkerhedsråd.
 Sagen er indbragt for domstolene med den principale påstand, at Folketingets beslutning af 21. marts 2003 strider mod grundloven. Appellanterne har herved henvist til stk. 2 i grundlovens § 19, hvori det hedder:
 ”§ 19. Kongen handler på rigets vegne i mellemfolkelige anliggender. Uden folketingets samtykke kan han dog ikke foretage nogen handling, der forøger eller indskrænker rigets område, eller indgå nogen forpligtelse, til hvis opfyldelse folketingets medvirken er nødvendig, eller som i øvrigt er af større betydning...
 Stk. 2. Bortset fra forsvar mod væbnet angreb på riget eller danske styrker kan kongen ikke uden folketingets samtykke anvende militære magtmidler mod nogen fremmed stat...
 Stk. 3. Folketinget vælger af sin midte et udenrigspolitisk nævn, med hvilket regeringen rådfører sig forud for enhver beslutning af større udenrigspolitisk rækkevidde...”
 Det er appellanternes opfattelse, at krigen mod Irak i foråret 2003 var ulovlig efter folkeretten, da den ikke var dækket af en bemyndigelse fra FN’s Sikkerhedsråd eller på anden måde hjemlet i folkeretten, og at Folketingets beslutning af 21. marts 2003 derfor var i strid med grundlovens § 19, stk. 2. Efter appellanternes opfattelse følger det nemlig af forarbejderne til § 19, stk. 2, at bestemmelsen skal forstås på den måde, at der kun kan træffes beslutning om anvendelse af militære magtmidler mod en fremmed stat, hvis en sådan beslutning er dækket af en FN-bemyndigelse eller på andet grundlag lovlig efter folkeretten, som på dette punkt er tillagt grundlovskraft.
 Sagen er endvidere indbragt for domstolene med den subsidiære påstand, at beslutningen om at stille danske militære styrker til rådighed for en multinational indsats i Irak under USA’s centralkommando indebar en suverænitetsafgivelse i strid med grundloven, jf. herved § 20, hvori det hedder:
 ”§ 20. Beføjelser, som efter denne grundlov tilkommer rigets myndigheder, kan ved lov i nærmere bestemt omfang overlades til mellemfolkelige myndigheder, der er oprettet ved gensidig overenskomst med andre stater til fremme af mellemfolkelig retsorden og samarbejde.
 Stk. 2. Til vedtagelse af lovforslag herom kræves et flertal på fem sjettedele af folketingets medlemmer...”
 Det er appellanternes opfattelse, at der er sket en uddelegering af forsvarschefens kommando over de udsendte styrker til den udenlandske chef for den samlede operation, at dette har indebåret en suverænitetsafgivelse, og at det er sket i strid med grundloven.
 Landsretten har afvist sagen fra domstolene med henvisning til, at appellanterne ikke har fornøden retlig interesse i at få deres påstande taget under pådømmelse. For Højesteret drejer sagen sig således om, hvorvidt der er grundlag for at ophæve landsrettens dom og sende sagen tilbage til landsretten med henblik på dennes stillingtagen til påstandene om grundlovsbrud.
 Højesteret udtaler herom, at en stillingtagen til påstandene ingen betydning har for nogen appellants retsstilling i nogen henseende; der foreligger ikke nogen konkret retlig tvist, som vil blive afgjort ved at tage påstandene under pådømmelse. Det må endvidere lægges til grund, at ingen af appellanterne er særligt eller anderledes berørt af folketingsbeslutningen og udsendelsen af militære styrker til Irak i 2003 end befolkningen i almindelighed.
 Det anførte gælder også for Johan Mortensen Kirkmands vedkommende, selv om han har lidt et alvorligt personligt tab ved, at hans søn, premierløjtnant Bjarke Olsen Kirkmand, under militærtjeneste i Irak i oktober 2005 blev dræbt af en vejsidebombe. Bjarke Olsen Kirkmand blev ikke udsendt til Irak på grundlag af folketingsbeslutningen af 21. marts 2003. Han deltog fra den 1. august 2005 på grundlag af FN’s Sikkerhedsråds resolution af 8. juni 2004 og Folketingets beslutning af 31. maj 2005 i henhold til en aftale af 26. juni 2005 om frivillig militærtjeneste i Irak.
 Appellanterne opfylder således ikke dansk rets almindelige krav til søgsmålskompetence, hvorefter de skal have en retlig interesse i sagens afgørelse, som udspringer af, at der foreligger en konkret retstvist.
 Spørgsmålet er herefter, om der er grundlag for alligevel – ligesom det skete i Højesterets dom af 12. august 1996 om søgsmålskompetence vedrørende Maastricht-traktaten (UfR 1996 s. 1300) – at give appellanterne adgang til at få en realitetsprøvelse af deres påstande.
 Den særegne og alvorlige karakter af beslutninger om anvendelse af militære magtmidler efter grundlovens § 19, stk. 2, kan for så vidt tale for at anse en sådan beslutning for i sig selv at være af indgribende betydning for befolkningen i almindelighed. Heroverfor står imidlertid, at der er tale om en beslutning på det udenrigspolitiske område, hvor regeringen i grundloven er tillagt den umiddelbare kompetence til at handle på rigets vegne.
 Det foreliggende tilfælde angår en beslutning om et dansk styrkebidrag omfattende en ubåd, en korvet, et lægehold samt stabs- og forbindelsespersonel, i alt ca. 200 mand, som led i en indsats i Irak med en samlet styrke på ca. 300.000 mand. Beslutningen indebar ikke retlige pligter for danske borgere i almindelighed, og appellanterne har da heller ikke gjort gældende, at søgsmålet har til formål at blive frigjort fra sådanne pligter.
 Efter appellanternes opfattelse er den danske befolkning påvirket derved, at den danske deltagelse i den militære indsats medførte en forringelse af Danmarks internationale anseelse, en forøget terrortrussel og en aktivering af krig som skærpende omstændighed i en række straffelovsbestemmelser og som force majeure-grund på det civilretlige område. Højesteret finder, at disse forhold ikke i sig selv kan føre til, at beslutningen om at udsende danske styrker til Irak – i relation til spørgsmålet om søgsmålsret – kan anses for at være af indgribende betydning for den danske befolkning i almindelighed.
 Appellanterne har særlig gjort gældende, at det ved afgørelsen af, om der bør gives dem søgsmålsret vedrørende påstandene om grundlovsbrud, må tillægges betydning, om der foreligger en uklarhed om forståelsen og anvendelsen af grundloven, som søgsmålet kan bidrage til at afklare.
 Hertil bemærker Højesteret, at der ikke foreligger nogen særlig uklarhed om forståelsen af grundlovens § 19, stk. 2, i overensstemmelse med ordlyden som en procedureregel, der regulerer forholdet mellem regering og folketing. En forståelse som hævdet af appellanterne ville indebære, at Danmark i 1953 skulle have overladt det til FN’s Sikkerhedsråd – med vetoret for de permanente medlemmer – at afgøre, om Danmark uden for folkeretligt anerkendte situationer ville kunne anvende militære magtmidler. En sådan forståelse ville også stride mod den grundlæggende ordning i dansk ret af forholdet mellem national ret og international ret, hvorefter folkeretten ikke har grundlovskraft.
 Højesteret bemærker endvidere, at der ikke er nogen særlig uklarhed om, at der ikke foreligger overladelse af beføjelser i grundlovens forstand ved udsendelse af danske militære styrker til deltagelse i internationale operationer under ledelse af en chef fra et andet land, når sådan udsendelse sker til anvendelse i overensstemmelse med et her i landet vedtaget mandat og under dansk kommando til sikring heraf, således at det alene er den operative kontrol inden for disse rammer, der er delegeret til en udenlandsk chef, jf. herved § 12, stk. 1, i lov nr. 122 af 27. februar 2001 om forsvarets formål, opgaver og organisation mv.
 På denne baggrund – og da Den Europæiske Menneskerettighedskonventions artikel 6 om retten til en retfærdig rettergang ikke giver en part, som ikke har retlig interesse deri, krav på at få en anlagt sag afgjort i realiteten – finder Højesteret, at der ikke er grundlag for, at domstolene tager appellanternes påstande om, at der er handlet i strid med grundloven, under pådømmelse.
 Højesteret stadfæster herefter landsrettens dom om afvisning.
 Efter sagens særlige karakter finder Højesteret, at sagens omkostninger bør ophæves for landsret og for Højesteret. Vedrørende landsrettens afgørelse om at pålægge Grundlovskomitéen som mandatar at betale sagsomkostninger bemærker Højesteret, at i et tilfælde som det foreliggende, hvor alle sagsøgere/appellanter har fri proces uden begrænsninger, dækker fri proces-bevillingen også i den situation, at sagsøgerne/appellanterne indgår som mandanter i et mandatarforhold.
 Ingen af parterne skal betale sagsomkostninger for landsret eller Højesteret til nogen anden part eller statskassen.
 Sidst opdateret: 17-03-2010