text:
C 71/26 FR Journal officiel de l’Union européenne 20.3.2004
 1) La décision de la quatrième chambre de recours de l’Office de ARRÊT DU TRIBUNAL DE PREMIÈRE INSTANCE
 l’harmonisation dans le marché intérieur (marques, dessins et
 modèles) du 12 juillet 2002 (affaire R 719/2000-4) est
 annulée. du 17 décembre 2003
 2) La partie défenderesse supportera les dépens.
 dans l’affaire T-324/02, Hans McAuley contre Conseil de
 l’Union européenne (1)
 (1) JO C 305 du 7.12.2002.
 (Exécution d’un arrêt du Tribunal — Nomination du conseil-
 ler linguistique de la division linguistique anglaise et irlan-
 daise du Conseil — Clôture de la procédure de pourvoi du
 poste au titre de l’article 29, paragraphe 1, sous a), du statut
 — Détournement de pouvoir — Recours en indemnité)
 ARRÊT DU TRIBUNAL DE PREMIÈRE INSTANCE (2004/C 71/48)
 du 11 décembre 2003 (Langue de procédure: le français)
 dans l’affaire T-323/02, Monique Breton contre Cour de
 justice des Communautés européennes (1)
 Dans l’affaire T-324/02, Hans McAuley, fonctionnaire du
 Conseil de l’Union européenne, demeurant à Bruxelles (Belgi-
 (Fonctionnaires — Promotion — Attribution de points de que), représentée par Mes J.-N. Louis et S. Orlandi, avocats,
 promotion — Recevabilité) ayant élu domicile à Luxembourg, contre Conseil de l’Union
 européenne (agent: M. F. Anton), ayant pour objet , d’une part,
 (2004/C 71/47) une demande d’annulation de la décision contenue dans la
 lettre du directeur général de la direction générale A «Personnel
 et administration» du Conseil du 30 janvier 2002, clôturant la
 (Langue de procédure: le français) procédure de pourvoi du poste de conseiller linguistique de la
 division linguistique anglaise et irlandaise au titre de l’article 29,
 paragraphe 1, sous a), du statut et décidant le passage à la
 phase suivante de la procédure, prévue par l’article 29,
 paragraphe 1, sous b), su statut, à savoir l’organisation d’un
 Dans l’affaire T-323/02, Monique Breton, fonctionnaire de la concours interne, et, d’autre part, une demande en indemnité,
 Cour de justice des Communautés européennes, demeurant à le Tribunal (quatrième chambre), composé de Mme V. Tiili,
 Howald (Luxembourg), représentée par Mes A. Coolen, président, et de MM. P. Mengozzi et M. Vilaras, juges; greffier:
 J.-N. Louis, É. Marchal et S. Orlandi, avocats, ayant élu domicile M. I. Natsinas, administrateur, a rendu le 17 décembre 2003
 à Luxembourg, contre Cour de justice des Communautés un arrêt dont le dispositif est le suivant:
 européennes (agent: M. M. Schauss), ayant pour objet une
 demande d’annulation de la décision de la Cour de justice
 concernant l’attribution à la requérante des points de promo- 1) La décision contenue dans la lettre du directeur général de la
 tion pour les années 1998, 1999 et 2000, en application de la direction A «Personnel et administration» du Conseil du
 décision de la Cour du 18 octobre 2000 relative aux promo- 30 janvier 2002, clôturant la procédure de pourvoi du poste de
 tions et de la décision du greffier de la Cour du 3 décembre conseiller linguistique de la division linguistique anglaise et
 2001 instaurant un système transitoire en matière de promo- irlandaise au titre de l’article 29, paragraphe 1, sous a), du
 tions, le Tribunal (troisième chambre), composé de M. J. Azizi, statut et décidant le passage à la phase ultérieure de la
 président, et de MM. M. Jaeger et F. Dehousse, juges; greffier: procédure, prévue à l’article 29, paragraphe 1, sous b), du
 M. J. Plingers, administrateur, a rendu le 11 décembre 2003 statut, à savoir l’organisation d’un concours interne, est annulée.
 un arrêt dont le dispositif est le suivant:
 2) La demande en indemnité formée par le requérant est rejetée.
 1) Le recours est rejeté.
 3) Le Conseil est condamné aux dépens.
 2) Chaque partie supportera ses propres dépens.
 (1) JO C 7 du 11.1.2003. (1) JO C 7 du 11.1.2003.


type: wikipedia

text:
Jørn Ole Jespersen (født 4. december 1955) er en dansk politiker som har repræsenteret Socialistisk Folkeparti i Folketinget 1987-1988 og igen fra 1994-2005.
 Biografi fra Folketingets hjemmeside
 Jørn Ole Jespersen, selvstændig konsulentvirksomhed i ledelse og organisation.
 Socialistisk Folkeparti – Midlertidigt medlem for Københavns Amtskreds 8. nov.-16. dec. 1983, 6.-31.okt. 1988 og 5.-26. okt. 1989, for Storstrøms Amtskreds 29. okt.-28. nov. 1993. Folketingsmedlem for Københavns Amtskreds 8. sept. 1987-9. maj 1988 og for Storstrøms Amtskreds fra 21. sept. 1994.
 Født 4. december 1955 i Slagelse, søn af Jens Oluf Jespersen og Ruth Vibeke Jespersen.
 Østre Skole Slagelse 1962-71, student Slagelse Gymnasium 1974, lærereksamen Blaagaard Seminarium 1982, HD i organisation og personaleudvikling, Handelshøjskolen i København 1987.
 Sekretariatsleder i Organisationen for Vedvarende Energi, (OVE), lærer ved VUC i Københavns Amt, projektleder i byggefirma, uddannelseskonsulent. Selvstændig konsulentvirksomned i ledelse og organisation fra 1994.
 Formand for SFU 1977-79, medlem af SF's hovedbestyrelse 1980-88 og 1990-94.
 Partiets kandidat i Glostrupkredsen 1981-91 og i Vordingborg-, Langebæk- og Mønkredsen fra 1992.
 Kilde
 Arkiveret CV på Folketinget.dk Dato: 18. juli 2003.
 Gammelt portrætfoto
 Tidligere folketingsmedlemmer fra SF
 Formænd for Socialistisk Folkepartis Ungdom
 Folketingsmedlemmer i 1980'erne
 Folketingsmedlemmer i 1990'erne
 Folketingsmedlemmer i 2000'erne


type: other

jurisdiction: US

text: b' U.S. Environmental Protection Agency 09-P-0185\n June 30, 2009\n Office of Inspector General\n\n\n At a Glance\n Catalyst for Improving the Environment\n\n\nWhy We Did This Review Results of Technical Network Vulnerability\nThe Office of Inspector\n Assessment: EPA\xe2\x80\x99s Great Lakes National\nGeneral contracted with Program Office\nWilliams, Adley & Company,\nLLP, to conduct the annual What Williams, Adley & Company, LLP, Found\naudit of the U.S.\nEnvironmental Protection Vulnerability testing conducted in May 2009 of EPA\xe2\x80\x99s Great Lakes National\nAgency\xe2\x80\x99s (EPA\xe2\x80\x99s) compliance Program Office network identified Internet Protocol addresses with several\nwith the Federal Information high-risk vulnerabilities associated with one device. The Great Lakes National\nSecurity Management Act Program Office took immediate action during field work to remediate the\n(FISMA). Williams, Adley & vulnerability. Williams, Adley & Company, LLP, conducted a subsequent\nCompany, LLP, conducted the network scan to confirm that the remedial action resolved the vulnerability.\nnetwork vulnerability testing Therefore, we are closing this audit report upon issuance in our audit tracking\nof the Agency\xe2\x80\x99s local area system.\nnetwork located at EPA\xe2\x80\x99s\nGreat Lakes National Program\nOffice in Chicago, Illinois. Due to the sensitive nature of the report\xe2\x80\x99s technical findings, the full report is not\n available to the public.\n\nBackground\n\nThe network vulnerability\ntesting was conducted to\nidentify any network risk\nvulnerabilities and present the\nresults to the appropriate\nEPA officials to promptly\nremediate or document\nplanned actions to resolve the\nvulnerability.\n\n\nFor further information,\ncontact our Office of\nCongressional, Public Affairs\nand Management at\n(202) 566-2391.\n\x0c'


text:
Chirurgie je pojem pocházející ze starořeckého termínu cheirourgia, vzniklého kombinací slov cheir (ruka) a ergein (pracovat) (doslova tedy „ruční práce“). Je to lékařský obor, který léčí nemoci a úrazy operativně manuálním a instrumentálním ošetřením. Profesionálové chirurgie se nazývají chirurgové.
 Chirurgie také označuje místo, kde se konají chirurgické úkony, nebo jednoduše pracovna lékaře – chirurga, zubního lékaře, nebo veterináře, zpravidla se takto označuje chirurgické pracoviště jako celek.
 Historie chirurgie
 Nejstarším prováděným chirurgickým výkonem je patrně trepanace. Nejstarší známý nález trepanované lebky z oblasti Kyjeva na Ukrajině je datován do období 7300–6220 př. n. l. V pravém slova smyslu se však chirurgie rozvinula poprvé patrně ve starém Egyptě. Nález dolní čelisti se dvěma otvory pod kořeny první stoličky, datované přibližně do roku 2750 př. n. l., ukazuje na cílenou drenáž abscedovaného zubu. Tzv. papyrus Edwina Smithe, datovaný kolem roku 1600 př. n. l., je nejstarším známým chirurgickým textem. Obsahuje také informace datovatelné zpět až do r. 3000 př. n. l. Jde o staroegyptskou učebnici chirurgie popisující do detailu diagnostiku, léčbu a prognózu u řady onemocnění.
 Susrutha (kolem 400 př. n. l.), také přepisován jako Susruta nebo Sushrutha, představuje významnou postavu v dějinách chirurgie. Žil, vyučoval a praktikoval chirurgii na březích Gangy v místech dnešního Benaresu v severozápadní Indii. Pro své četné a zásadní příspěvky k chirurgické vědě bývá také označován za otce chirurgie. Poznatky o tomto chirurgovi jsou založeny především na jeho pracích, obsažených ve svazcích zvaných souhrnně Susrutha Samhita.
 I když jsou chirurgové nyní považováni za lékaře – specialisty, profese chirurga a lékaře má různé historické kořeny. Klíč k tomuto dočasnému oddělení chirurgie od ostatní medicíny je třeba hledat již ve starověku v starořecké a římské medicíně. Např. Hippokratova přísaha varuje lékaře před praktikováním chirurgie (zvlášť chirurgie na odlehčení od ledvinových kamenů), což měli dělat specializovaní řemeslníci. V období středověku byla praktická (tj. manuální, instrumentální) medicína provozována především lazebníky
 (lázeňskými, holiči) a ranhojiči, tedy profesemi řemeslnými, a to i v době, kdy lékaři již získávali univerzitní vzdělání. Tito lékaři však byli zaměřeni pouze na snahu o diagnostikování chorob podle tehdejšího stupně poznání a předpis příslušných léků, praktickou chirurgii považovali tehdejší lékaři za práci podřadnou.
 Prvními opravdovými chirurgy se stávali ranhojiči z četných válek, které se odehrávaly v tehdejší Evropě. Mezi nimi vyčnívá jméno Ambroise Parého (1510–1590), muže který se stal jakýmsi znovuobnovitelem slávy chirurgie z dob starověku. Tento ranhojič, který se stal posléze královským ranhojičem francouzských králů Karla IX. a Jindřicha III., si získal proslulost především znovuobjevením staroegyptské metody podvazování krvácejících cév u amputovaných končetin, kterou nahradil nesmírně bolestivé vypalování rány žhavým olejem či plamenem, způsobujícího často větší bolest a šok u poraněných, než vlastní zranění. Paré rozpracoval také léčbu řady dalších poranění, o svých zkušenostech napsal několik svazků, které ve své době vzbudily pohoršení mezi lékaři, dotčených odvahou tohoto ranhojiče prezentovat své zkušenosti vědeckou metodou i v oblastech, kterou tehdejší lékaři považovali za své výsostné území.
 Určitý rozvoj válečné chirurgie znamenaly bezesporu napoleonské války, jakkoliv i v této době platilo, že hlavní metodou válečné chirurgie zůstávala amputace postižené končetiny. Určitým dokladem této fáze vývoje chirurgie z období před zavedením anestezie a aseptické chirurgie je tzv. Muzeum Starého operačního sálu v Londýně v Southwarku v podkroví kostela svatého Tomáše, kde probíhaly operace od r. 1822.
 Od poloviny 19. století dochází v chirurgii k zásadním změnám. Především je to zavedení anestezie do klinické praxe, k němuž docházelo postupně kolem roku 1846 s využitím prchavých chemických látek s tlumivým účinkem na centrální nervovou soustavu jako oxid dusný, éter a chloroform. To umožnilo provádění i rozsáhlejších operačních výkonů, trvajících delší dobu, které byly do té doby jen stěží proveditelné pro bolest nemocného při výkonu. Dalším pokrokem, který umožnil vznik chirurgie tak jak ji známe dnes, bylo zavedení opatření, zabraňujícím vzniku pooperační infekce, které dnes shrnujeme pod pojmy asepse a antisepse, spojené se jmény Ignác Fülöp Semmelweis, resp. Louis Pasteur a Joseph Lister.
 Posledním zásadním objevem, na němž dnešní chirurgie stojí, byl objev antibiotika penicilinu Alexandrem Flemingem v roce 1928. Zavedení antibiotik do klinické praxe umožnilo konečně do značné míry zamezit či léčit obávané infekční komplikace operačních výkonů s relativně minimálními vedlejšími účinky.
 Vývoj moderní chirurgie
 Ve Velké Británii a některých jiných místech, chirurgové – muži jsou odlišeni od lékařů oslovením Mister (pan). Tato tradice má svůj původ v 18. století, kdy chirurgové byli i holiči a neměli akademický titul (nebo skutečnou formální kvalifikaci), na rozdíl od lékařů, kteří měli univerzitní titul doktora. Začátkem 19. století chirurgové získali vysoké postavení, a v roce 1800 Královská akademie chirurgů (Royal College of Surgeons – RCS) v Londýně začala nabízet chirurgům formální status přes členství v akademii. Titul Mister se stal znakem hodnosti a dnes jen chirurgové, kteří mají členství v jedné z královských akademií chirurgie, mohou se nechat titulovat Mister, Miss, Mrs nebo Ms.
 Na rozdíl od Británie lékaři a chirurgové v Americe jsou vždy titulováni „Doctor.“
 Infekce a antisepse
 Zavedení anestetik zvýšilo počet chirurgických operací, avšak současně způsobilo víc pooperativních infekcí. Koncept infekce byl v té době neznámý. Do průlomové práce britského chirurga Josepha Listera v 1860-tych letech si většina mediků myslela, že infekce způsobuje "špatný vzduch" (bad air) a možnost mytí rukou nebo ran pacienta nebyla dostupná.
 Lister znal práci francouzského chemika Louise Pasteura, který dokázal, že kvašení probíhá i bez přístupu kyslíku, pokud jsou přítomné mikroorganismy. Navrhl tři metody na eliminaci patogenů způsobujících gangrénu:
 filtraci
 vystavení vysoké teplotě (provaření)
 použití (antiseptických) chemických roztoků.
 Reference
 Externí odkazy
 Lékařské obory


text:
Lo scriba è la persona che, in culture ed epoche diverse, si occupava di scrivere, tenere la contabilità e altre attività legate al mondo della scrittura e dei libri. Gli esempi storici più famosi sono quelli degli scribi mesopotamici, egiziani ed ebraici.
 Essi appartenevano ad una casta potente, ammirata e ben retribuita che si occupava dell'amministrazione del paese, formando una classe intellettuale. Come spesso accadeva nelle società antiche, il possesso della cultura equivaleva al potere e gli scribi erano un tramite tra due mondi differenti: quello dell'analfabetismo e quello della cultura.
 Lo scriba in Mesopotamia
 Gli studiosi dei giorni nostri hanno riscontrato solo minimi cambiamenti nei testi babilonesi copiati e ricopiati nell'arco di oltre mille anni. Gli scribi assumevano un ruolo di rilievo nella società delle antiche civiltà; erano infatti ricchi e potenti, erano addetti a svolgere compiti amministrativi e alla copiatura dei testi religiosi, inoltre i giovani scribi erano sollecitati secondo la tradizione alla copiatura dei testi antichi (Gilgamesh); tradussero in accadico molti poemi sumerici e compilarono dizionari bilingui. Si occupavano di scrivere, tenere la contabilità e organizzare i magazzini della città e di altri compiti legati al mondo della scrittura, nonché controllare le attività lavorative. Potevano, inoltre, specializzarsi in studi di religione per diventare medici o sacerdoti oppure potevano affrontare un tirocinio di quattro anni nel cui ambito venivano educati con la massima severità, ricorrendo a punizioni corporali.
 Il tempo per formare uno scriba era molto lungo. Lo scriba, mantenendo il segreto della sua professione, tramandava le sue conoscenze di generazione in generazione. Esistevano scuole per gli scribi presso i templi o nei palazzi, nelle quali chi frequentava imparava, oltre alla scrittura, anche il calcolo matematico. La scrittura era strettamente legata al commercio, a sostegno dell'ampia rete di scambi che avvenivano nell'ambito della civiltà mesopotamica.
 Per tenere la contabilità di palazzi e gestire l'amministrazione fu necessario elaborare un sistema di scrittura utilizzato dagli scribi: in un primo momento, come indicato, si usarono i pittogrammi; dopodiché la scrittura divenne sempre più stilizzata e nacque così la cuneiforme, un sistema di scrittura che si eseguiva con uno stilo, imprimendo sull'argilla particolari segni composti da brevi incisioni a forma piramidale e appuntita, che possono ricordare i cunei, da cui appunto la definizione di scrittura cuneiforme.
 Lo scriba nell'antico Egitto
 Gli scribi, nell'antico Egitto, appartenevano a una casta molto potente, ammirata e ben retribuita che si occupava dell'amministrazione del paese. Nel Regno Antico essi venivano scelti tra le famiglie nobili, mentre nel Nuovo Regno questa professione fu estesa a tutti.
 Il tempo per formare uno scriba era molto lungo: solo gli alunni più dotati, coloro che imparavano l'arte complicata del geroglifico monumentale, riuscivano ad arrivare a corte. Lo scriba, mantenendo il segreto della sua professione, tramandava le sue conoscenze di generazione in generazione. Agli scribi era assegnato come protettore Thot, il dio della scrittura e della saggezza, nonché mago e messaggero degli dei.
 Gli scribi assunsero un ruolo di grande importanza, formando una classe intellettuale di alto calibro nella società egizia, poiché si occupavano dell'amministrazione della vita civile. Il loro reclutamento era essenziale per lo Stato egizio e veniva svolto da scuole specializzate dette "Case della Vita". Come spesso accadeva nelle società antiche, il possesso della cultura equivaleva al potere e gli scribi erano un tramite tra due mondi differenti: quello dell'analfabetismo e quello della cultura.
 Gli scribi erano addetti a svolgere compiti amministrativi e alla copiatura dei testi religiosi. Affrontavano un tirocinio nei templi di quattro anni, durante i quali venivano addestrati con la massima severità, ricorrendo, talvolta, a punizioni corporali. Lo scriba poteva, inoltre, specializzarsi in studi religiosi per diventare sacerdote, oppure per la via della medicina. Il più delle volte gli scribi finivano per compiere studi di aritmetica, di geometria e di amministrazione, per diventare funzionari del Faraone o amministratori di un gran signore o di un ricco tempio.
 Riguardo alle operazioni contabili, gli scribi adoperavano una scrittura denominata "ieratica", più semplice e scorrevole dei pittogrammi, che venivano invece utilizzati per i testi sacri e le decorazioni monumentali.
 Per scrivere, lo scriba, oltre ai papiri e al pennello, utilizzava anche altri strumenti, come una paletta, un pestello, un mortaio, colori come il rosso ocra contenuto in un doppio calamaio, un coltello e un rullo per papiro, e infine un cubito (un righello graduato).
 Sono stati rappresentati nei bassorilievi e numerose sono le statue di scribi rinvenute nelle tombe dei funzionari. Queste statue sono facilmente riconoscibili per la posizione seduta con le gambe incrociate e con la testa inclinata in avanti come rappresentato nella statua detta "Scriba rosso".
 Lo scriba ebreo
 Esperti di scrittura, tra i quali figuravano non pochi sacerdoti colti, gli scribi ebrei erano specializzati nella trascrizione dei testi sacri, sempre in lingua ebraica, ed erano quindi dotti conoscitori di regole e dottrine culturali ed etiche. Già nel VI secolo a.C., Geremia li segnalava come diretti concorrenti dei sacerdoti.
 Lo scriba era colui che, nei primi tempi della sua affermazione come soggetto culturale, aveva innanzitutto il compito di custodire la Legge di Dio racchiusa nelle Scritture e, a partire dall'esilio, ebbe anche l'incarico di leggerla, tradurla e interpretarla per il popolo, in quanto "uomo del libro". La sua posizione si andò così consolidando, divenendo una professione ambita e stimata.
 L'ascesa degli scribi nella società ebraica fu determinata, successivamente, dall'essere continuatori dei profeti, di cui si fecero ideali eredi.
 Fu merito degli scribi aver fatto progredire la dottrina ebraica sulla vita futura, rivisitando il pensiero arcaico anche grazie al confronto con le analoghe tematiche del contesto culturale ellenistico, di cui erano a conoscenza.
 Scritti apocrifi
 Ad alcuni scribi si deve anche la vasta produzione di letteratura apocrifa, imbevuta di speculazioni escatologiche e di un messianismo politico di riscatto nazionale, antiromano.
 Grecia e Roma
 Nell'antica Grecia e nell'antica Roma vi erano impiegati pubblici che svolgevano funzioni amministrative basate sulla scrittura, ma essi non formavano una classe esclusiva e privilegiata come gli scribi egizi e mesopotamici e non avevano lo stesso elevato rango sociale. Una delle ragioni è che Grecia e Roma avevano scritture alfabetiche, quindi più facili da apprendere e utilizzare, e meno soggette a divenire patrimonio di un'élite chiusa.
 Nella Grecia classica, l'adozione e la diffusione di una scrittura alfabetica furono stimolate dallo sviluppo del commercio marittimo e delle attività politiche e amministrative. Nell'Atene democratica i cittadini partecipavano attivamente alla politica, potevano concorrere alle decisioni politiche e ricoprire cariche pubbliche, e questo rese necessario un uso più ampio della scrittura, non ristretto a un'élite appositamente istruita. Vi erano anche impiegati che svolgevano funzioni di segretario (γραμματεύς) al servizio degli organi politici, dei magistrati e dei tribunali.
 Nell'antica Roma gli scribi (scribae) erano i segretari dei magistrati e dei funzionari. Erano generalmente uomini liberi, ed erano organizzati in corporazioni. Non erano semplici scrivani, ma svolgevano funzioni amministrative come la stesura e la conservazione di documenti pubblici, registri, contabilità.
 Note
 Bibliografia
 Guy Rachet, Dizionario Larousse della civiltà egizia, Gremese Editore, ISBN 88-8440-144-5
 Edda Bresciani, Grande enciclopedia illustrata dell'antico Egitto, DeAgostini, ISBN 88-418-2005-5
 G.Andreu, P. Rigault, C. Traunecker, Piccola enciclopedia dell'antico Egitto, Rizzoli, ISBN 88-7423-071-0
 Franco Cimmino, Vita quotidiana degli Egizi, Bompiani, ISBN 88-452-9103-0
 Sergio Donadoni, L'uomo egiziano, Editori Laterza, ISBN 88-420-4856-9
 Albertine Gaur, La scrittura. Un viaggio attraverso il mondo dei segni, Edizioni Dedalo, ISBN 88-220-4539-4
 Altri progetti
 Collegamenti esterni
 Funzionari egizi
 Scrittura
 Scrittura egizia
 Talmud
 Antichi mestieri


text:
Sir Charles Wheatstone (ur. 6 lutego 1802 w Gloucester, zm. 19 października 1875 w Paryżu) – angielski wynalazca, laureat Medalu Copleya.
 W 1834 r. został mianowany profesorem filozofii eksperymentalnej w londyńskim Kolegium Królewskim. W 1868 r. nadano mu tytuł szlachecki.
 Wynalazki Wheatstone'a
 Koncertyna angielska – instrument muzyczny
 Mostek Wheatstone'a
 Stereoskop zwierciadlany
 Wczesna wersja mikrofonu
 Szyfr Playfair (od nazwiska Lyona Playfaira, który go spopularyzował)
 Pierwszy elektryczny telegraf
 Przypisy
 Bibliografia
 Angielscy wynalazcy
 Angielscy inżynierowie
 Członkowie Royal Society
 Kawalerowie Legii Honorowej
 Laureaci Medalu Copleya
 Laureaci Royal Medal
 Urodzeni w 1802
 Zmarli w 1875


text:
How many words can you make out of wristbands
 Total Number of words made out of Wristbands = 404
 Wristbands is a 10 letter long Word starting with W and ending with S. Below are Total 404 words made out of this word.
 9 letter Words made out of wristbands
 1). wristband
 7 letter Words made out of wristbands
 1). brisant 2). bandits 3). ribands 4). inwards 5). instars 6). strains 7). strands 8). disbars 9). santirs
 6 letter Words made out of wristbands
 1). sarins 2). satins 3). sistra 4). brains 5). basins 6). sitars 7). stains 8). stairs 9). bandit 10). stands 11). strain 12). strand 13). straws 14). santir 15). saints 16). diwans 17). drains 18). instar 19). dinars 20). nadirs 21). brawns 22). brants 23). ranids 24). brands 25). braids 26). rawins 27). riband 28). sabins 29). sabirs 30). sadist 31). disbar 32). swains 33). swards 34). bairns 35). trains 36). triads 37). tsadis 38). waists 39). inward 40). twains 41). wrists
 5 letter Words made out of wristbands
 1). naris 2). twins 3). rabid 4). raids 5). rains 6). rands 7). wadis 8). wands 9). ranid 10). waits 11). riant 12). wains 13). ranis 14). rants 15). waist 16). rawin 17). nards 18). wants 19). wards 20). wists 21). drain 22). drabs 23). witan 24). diwan 25). nadir 26). ditas 27). wrist 28). dirts 29). drats 30). drawn 31). wairs 32). nabis 33). isbas 34). warns 35). warts 36). wasts 37). winds 38). dribs 39). draws 40). dints 41). swain 42). tarns 43). stand 44). tarsi 45). stair 46). train 47). stain 48). staid 49). stabs 50). snits 51). tains 52). tabid 53). swabs 54). stria 55). swans 56). straw 57). sward 58). swart 59). swats 60). stirs 61). stars 62). snibs 63). snaws 64). sands 65). tsars 66). saint 67). sains 68). saids 69). twain 70). sabir 71). writs 72). sabin 73). tsadi 74). sards 75). trans 76). sitar 77). trass 78). satis 79). triad 80). satin 81). sasin 82). saris 83). sarin 84). rinds 85). dinar 86). braws 87). bairn 88). birds 89). airns 90). barns 91). brats 92). braid 93). brits 94). bints 95). darbs 96). brand 97). brads 98). brins 99). brawn 100). bands 101). bawds 102). antis 103). baits 104). bards 105). arsis 106). airts 107). brain 108). brans 109). brant 110). abris 111). dawts 112). basts 113). adits 114). bassi 115). astir 116). dawns 117). brass 118). basin 119). darns 120). basis 121). darts 122). binds
 4 letter Words made out of wristbands
 1). awns 2). arts 3). swat 4). swab 5). swan 6). bait 7). stir 8). bads 9). staw 10). sits 11). bass 12). sirs 13). sins 14). sibs 15). saws 16). sawn 17). sati 18). bats 19). snaw 20). bars 21). star 22). band 23). bans 24). bard 25). barn 26). snib 27). stab 28). sris 29). snit 30). bani 31). writ 32). warn 33). ward 34). ains 35). want 36). wans 37). wand 38). airn 39). wait 40). airs 41). airt 42). aids 43). wars 44). abri 45). wits 46). adit 47). wist 48). wiss 49). wins 50). wind 51). wats 52). wast 53). wart 54). wair 55). wain 56). tins 57). taws 58). tass 59). arbs 60). tars 61). arid 62). tarn 63). tans 64). tain 65). tads 66). twin 67). trad 68). wads 69). wadi 70). wabs 71). aits 72). twas 73). ands 74). tsar 75). anis 76). anti 77). ants 78). tabs 79). bawd 80). braw 81). bran 82). dais 83). drib 84). darb 85). rats 86). draw 87). darn 88). raws 89). rias 90). drat 91). brad 92). dart 93). drab 94). ribs 95). rids 96). raid 97). rant 98). nard 99). nibs 100). brin 101). nabs 102). nits 103). rads 104). brat 105). rain 106). bris 107). rand 108). bras 109). isba 110). rani 111). brit 112). dabs 113). rind 114). dita 115). bint 116). sain 117). sard 118). bins 119). sans 120). bind 121). dins 122). sand 123). dirt 124). diss 125). daws 126). dawt 127). bids 128). said 129). bias 130). dits 131). dawn 132). dint 133). rins 134). bits 135). bird 136). sabs 137). sari 138). dibs 139). sadi
 3 letter Words made out of wristbands
 1). its 2). ait 3). wat 4). abs 5). and 6). twa 7). ant 8). nab 9). ani 10). wad 11). dis 12). ais 13). daw 14). win 15). ain 16). was 17). war 18). ads 19). air 20). dit 21). tis 22). wis 23). ids 24). ins 25). dab 26). wan 27). wit 28). aid 29). naw 30). sad 31). raw 32). bad 33). sir 34). rat 35). awn 36). sin 37). ras 38). sib 39). rid 40). ria 41). rib 42). sri 43). bis 44). bit 45). bas 46). bar 47). sit 48). sis 49). ban 50). bra 51). sab 52). art 53). bid 54). rin 55). tas 56). rad 57). taw 58). sat 59). tin 60). nit 61). nib 62). arb 63). ran 64). ass 65). tar 66). bat 67). saw 68). tan 69). ars 70). tab 71). din 72). tad 73). bin
 2 letter Words made out of wristbands
 si ad id ai an na it ar is ta in as at aw ba ab bi ti
 Note There are 2 vowel letters and 8 consonant letters in the word wristbands. W is 23rd, R is 18th, I is 9th, S is 19th, T is 20th, B is 2nd, A is 1st, N is 14th, D is 4th, Letter of Alphabet series.
 s ds ns as bs t
 s is rs w


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
21.2.2009
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 C 44/69
 Sentenza del Tribunale della funzione pubblica (Terza Sezione) 11 dicembre 2008 — Collée/Parlamento
 (Causa F-148/06) (1)
 (Funzione pubblica - Funzionari - Promozione - Procedura di attribuzione dei punti di merito al Parlamento europeo - Scrutinio per merito comparativo)
 (2009/C 44/119)
 Lingua processuale: il francese
 Parti
 Ricorrente: Laurent Collée (Lussemburgo, Lussemburgo) (rappresentanti: avv.ti S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis ed É. Marchal)
 Convenuto: Parlamento europeo (rappresentanti: sigg. C. Burgos ed A. Lukosiute, agenti)
 Oggetto
 Da un lato, annullamento della decisione 9 gennaio 2006, recante attribuzione al ricorrente di due punti di merito per l'esercizio di promozione 2004 e, dall'altro, dichiarazione dell'illegittimità del punto I.3 delle «Istruzioni relative alla procedura di attribuzione dei punti di promozione» del Parlamento europeo 13 giugno 2002.
 Dispositivo
 1)
 È annullata la decisione del Parlamento europeo, recante attribuzione di due punti di merito al sig. Collée a titolo dell'esercizio di promozione 2004.
 2)
 Per il resto, il ricorso è respinto.
 3)
 Il Parlamento europeo è condannato alle spese.
 (1) GU C 42 del 24.2.2007, pag. 48.


text:
Dienstleistungen - 361560-2020 - TED Tenders Electronic Daily
 Dienstleistungen - 361560-2020
 2020/S 147-361560
 Kontaktstelle(n): Kamil Dzieniszewski
 Telefon: +48 857330320
 Hauptadresse: https://bialystok.wody.gov.pl/
 Die Auftragsunterlagen stehen für einen uneingeschränkten und vollständigen direkten Zugang gebührenfrei zur Verfügung unter: https://www.przetargi.wody.gov.pl
 Angebote oder Teilnahmeanträge sind einzureichen elektronisch via: https://www.przetargi.wody.gov.pl
 Utrzymanie publicznych śródlądowych wód powierzchniowych oraz urządzeń wodnych na terenie działania Zarządu Zlewni w Białymstoku – rzeka Świsłocz
 Referenznummer der Bekanntmachung: BI.ROZ.2810.49.2020.KD
 Zamówienie obejmuje wykonanie usług w zakresie utrzymania publicznych śródlądowych wód powierzchniowych oraz urządzeń wodnych na terenie działania Zarządu Zlewni w Białymstoku – rzeka Świsłocz, gm. Michałowo.
 Szczegółowy zakres zamówienia określony został w uproszczonej dokumentacji na wykonanie usług utrzymania publicznych śródlądowych wód powierzchniowych oraz urządzeń wodnych – załącznik nr 7 oraz w wytycznych wykonania i odbioru prac – załącznik 8.
 1 Świsłocz
 — konserwacja bieżąca 28+700–29+400,
 — konserwacja gruntowna 28+700–29+400.
 1. Każdy Wykonawca zobowiązany jest do wniesienia wadium w wysokości: 1 500,00 PLN (słownie: jeden tysiąc pięćset zł)
 4. Zamawiający nie przewiduje udzielenia zamówień, o których jest mowa w art. 67 ust. 1 pkt 6 Pzp
 1. Zamawiający zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy Pzp przed udzieleniem zamówienia, wezwie Wykonawcę, którego oferta wstępnie została oceniona najwyżej, do złożenia w wyznaczonym, nie krótszym niż 10 dni, terminie aktualnych na dzień złożenia oświadczeń lub dokumentów, potwierdzających okoliczności, o których mowa w art. 25 ust. 1 ustawy, tj.:
 1) informacji z Krajowego Rejestru Karnego w zakresie określonym w art. 24 ust. 1 pkt 13, 14 ustawy oraz w art. 24 ust. 1 pkt 21 ustawy, wystawionej nie wcześniej niż 6 miesięcy przed upływem terminu składania ofert;
 2. Jeżeli Wykonawca ma siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zamiast dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 – składa informację z odpowiedniego rejestru albo, w przypadku braku takiego rejestru, inny równoważny dokument wydany przez właściwy organ sądowy lub administracyjny kraju, w którym Wykonawca ma siedzibę lub miejsce zamieszkania lub miejsce zamieszkania ma osoba, której dotyczy informacja albo dokument, w zakresie określonym w art. 24 ust. 1 pkt 13, 14 oraz w art. 24 ust. 1 pkt 21.
 6. Wykonawca mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w odniesieniu do osoby mającej miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, której dotyczy dokument wskazany w ust. 1 pkt 1 składa dokument, o którym mowa w ust. 2, w zakresie określonym w art. 24 ust. 1 pkt 14 i 21. Jeżeli w kraju, w którym miejsce zamieszkania ma osoba, której dokument miał dotyczyć, nie wydaje się takich dokumentów, zastępuje się go dokumentem zawierającym oświadczenie tej osoby złożonym przed notariuszem lub przed organem sądowym, administracyjnym albo organem samorządu zawodowego lub gospodarczego właściwym ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Przepis ust. 3 stosuje się.
 Zamawiający wymaga, aby Wykonawca w okresie ostatnich 5 lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – w tym okresie wykazał się doświadczeniem polegającym na należytym zrealizowaniu zamówień odpowiadających swoim rodzajem usługom stanowiącym przedmiot zamówienia o wartości nie mniejszej niż: 35 000 PLN brutto.
 Za zamówienia odpowiadające swoim rodzajem usługom stanowiącym przedmiot zamówienia uważa się realizację zamówień w zakresie konserwacji gruntownej rzek, strug, kanałów i wałów przeciwpowodziowych, a także regulacji koryt rzek.
 1. W celu wstępnego potwierdzenia spełnienia powyższego warunku udziału w postępowaniu, Wykonawca składa odpowiednie oświadczenie w części IV sekcja α jednolitego europejskiego dokumentu zamówienia (formularz JEDZ). Zamawiający wskazuje, że Wykonawca może ograniczyć się do wypełnienia tylko sekcji α w części IV jednolitego europejskiego dokumentu zamówienia, wówczas nie musi wypełniać żadnej z pozostałych sekcji (A, B, C, D) w części IV JEDZ.
 2. Zamawiający zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy Pzp, przed udzieleniem zamówienia, w celu potwierdzenia spełniania ww. warunku, wezwie Wykonawcę, którego oferta została najwyżej oceniona do złożenia w wyznaczonym, nie krótszym niż 10 dni terminie, aktualnych na dzień złożenia, następujących oświadczeń lub dokumentów: wykaz wykonanych usług, a w przypadku świadczeń okresowych lub ciągłych również wykonywanych, w okresie ostatnich 5 lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – w tym okresie, wraz z podaniem ich wartości, przedmiotu, dat wykonania i podmiotów, na rzecz których usługi zostały wykonane, oraz załączeniem dowodów określających czy te usługi zostały wykonane lub są wykonywane należycie, przy czym dowodami, o których mowa, są referencje bądź inne dokumenty wystawione przez podmiot, na rzecz którego usługi były wykonywane, a w przypadku świadczeń okresowych lub ciągłych są wykonywane, a jeżeli z uzasadnionej przyczyny o obiektywnym charakterze Wykonawca nie jest w stanie uzyskać tych dokumentów – oświadczenie Wykonawcy; w przypadku świadczeń okresowych lub ciągłych nadal wykonywanych referencje bądź inne dokumenty potwierdzające ich należyte wykonywanie powinny być wydane nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem terminu składania ofert.
 1. Warunki realizacji umowy – zgodne ze wzorem umowy stanowiącym załącznik do SIWZ.
 2. Zakres świadczenia Wykonawcy wynikający z podpisanej umowy musi być tożsamy z jego zobowiązaniem zawartym w ofercie. Umowa podlega unieważnieniu w części wykraczającej poza określenie przedmiotu zamówienia zawartego w SIWZ z uwzględnieniem art. 144 Pzp.
 4. Wymagania zatrudnienia przez Wykonawcę lub podwykonawcę na podstawie umowy o pracę, o których mowa w art. 29 ust. 3a ustawy Pzp, osób wykonujących wskazane przez Zamawiającego czynności w zakresie realizacji zamówienia zostały określone w paragrafie 12 wzoru umowy.
 Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Białymstoku, ul. Branickiego 17A, 15-085 Białystok, POLSKA, pok. 209 A.
 1. Z postępowania o udzielenie zamówienia, Zamawiający wykluczy Wykonawcę w stosunku, do którego zachodzi którakolwiek z okoliczności, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 12–23 ustawy Pzp.
 3. Ponadto Zamawiający na mocy art. 24 ust. 1 pkt 23 ustawy wykluczy z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego Wykonawców, którzy należąc do tej samej grupy kapitałowej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 369 z późn. zm.) złożyli odrębne oferty, oferty częściowe chyba, że wykażą, że istniejące między nimi powiązania nie prowadzą do zakłócenia konkurencji w postępowaniu o udzielenie zamówienia.
 4. Wykonawcy w terminie 3 dni od dnia zamieszczenia na stronie internetowej informacji, o której mowa w art. 86 ust. 5 ustawy Pzp, przekazują Zamawiającemu oświadczenie o przynależności lub braku przynależności do tej samej grupy kapitałowej, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 23 ustawy. Wraz ze złożeniem oświadczenia, Wykonawca może przedstawić dowody, że powiązania z innym Wykonawcą nie prowadzą do zakłócenia konkurencji w postępowaniu o udzielenie zamówienia. Oświadczenie należy złożyć w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W powyższym zakresie przepisy art. 26 ust. 3 i 4 ustawy stosuje się odpowiednio. Informację, o której mowa w art. 86 ust. 5 ustawy oraz propozycję treści w/w oświadczenia Zamawiający zamieści niezwłocznie po otwarciu ofert na stronie internetowej pod adresem: https://www.przetargi.wody.gov.pl w zakładce dotyczącej przedmiotowego postępowania o zamówienie publiczne.
 5. W przypadku wspólnego ubiegania się przez Wykonawców o udzielenie zamówienia, Zamawiający musi otrzymać JEDZ każdego z Wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia publicznego. Każdy z Wykonawców występujących wspólnie sporządza JEDZ wyłącznie w postaci elektronicznej, pod rygorem nieważności oraz opatruje go kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Ponadto do oferty należy dołączyć dokument w formie oryginału ustanawiający Pełnomocnika do reprezentowania ich w postępowaniu o udzielenie zamówienia albo reprezentowania w postępowaniu i zawarcia umowy w sprawie niniejszego zamówienia publicznego.
 6. W postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, komunikacja między Zamawiającym a Wykonawcami odbywa się przy użyciu środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 344) tj.: za pośrednictwem platformy zakupowej pod adresem: https://www.przetargi.wody.gov.pl. Celem skomunikowania się z Zamawiającym Wykonawca korzysta z zakładki „Zapytaj”. Zakładka ta służy również Zamawiającemu do komunikacji z Wykonawcami.
 8. W postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego są przetwarzane dane osobowe podlegające ochronie zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych) (Dz.U. UE. L. z 2016 r. nr 119, s. 1). Szczegółowe klauzule dotyczące RODO zawarte są w sekcji 1 SIWZ.
 1. Wykonawcom, a także innym podmiotom, jeżeli mają lub mieli interes w uzyskaniu przedmiotowego zamówienia oraz ponieśli lub mogą ponieść szkodę w wyniku naruszenia przez Zamawiającego przepisów ustawy z dnia 29 stycznia, 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1843) przysługują środki ochrony prawej przewidziane w dziale VI ustawy: odwołanie i skarga do sądu. 2. Środki ochrony prawnej wobec ogłoszenia o zamówieniu oraz Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia przysługują również organizacjom wpisanym na listę, o której mowa w art. 154 pkt 5 ustawy.
 5. Odwołanie wnosi się do Prezesa Izby w formie pisemnej w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej, opatrzone odpowiednio własnoręcznym podpisem albo kwalifikowanym podpisem elektronicznym w terminie określonym w art. 182 ustawy, tj.:
 1) odwołanie wnosi się w terminie 10 dni od dnia przesłania informacji o czynności Zamawiającego stanowiącej podstawę jego wniesienia – jeżeli zostały przesłane w sposób określony w art. 180 ust. 5 ustawy Pzp zdanie drugie;


text:
Skat.dk: Lejefiksering - selskab - beskatning af lejeværdi - hjemmel
 21 Oct 2005 14:52
 18 Oct 2005 12:58
 SKM2005.418.HR
 1. afdeling, 443/2004
 Et anpartsselskab havde en erhvervsejendom, hvori der var en lejlighed.
 Højesteret fandt, at selskabet havde overladt benyttelsen af beboelsen i ejendommen vederlagsfrit til eneanpartshaverens datter i 1. halvår 1997. Herefter kunne selskabet i medfør af statsskattelovens § 4, litra b, 1. pkt., beskattes af en skønnet lejeværdi for denne periode.
 Det var ubestridt, at lejligheden i selskabets ejendom fra 1. juli 1997 stod tom.
 Højesteret fandt, at selskabet ikke havde overladt benyttelsen af beboelsen i ejendommen til eneanpartshaveren eller nogen anden nærstående person, hvorfor der ikke var hjemmel i statsskattelovens § 4, litra b, 1. pkt., til at beskatte selskabet af lejefiksering for andet halvår 1997.
 Højesteret fandt videre, at beskatning efter statsskattelovens § 4, litra b, 2. pkt., forudsatte, at der var tale om ejendom, der var personligt ejet, og at bestemmelsen derfor ikke er anvendt i den situation, hvor ejendommen er ejet af et selskab, jf. forbeholdet i selskabsskattelovens § 8, 1. pkt. Det bemærkes, at ligningslovens § 2 ikke var indført i det relevante indkomstår.
 Ligningsvejledningen 2005-2 E.K.1.3
 Poul Sørensen, Per Sørensen, Marianne Højgaard Pedersen, Thomas Rørdam og Poul Dahl Jensen.
 I tidligere instans er afsagt dom af Østre Landsrets 22. afdeling den 17. august 2004.
 Indstævnte, H1 Invest ApS, har påstået stadfæstelse.
 Parterne er enige om, at der for det tilfælde, at Højesteret finder grundlag for beskatning af lejeværdi for en del af 1997, ikke bør ske hjemvisning, men forholdsmæssig nedsættelse af selskabets skattepligtige indkomst for 1997.
 Som anført af landsretten havde H1 Invest ApS i 1993 købt ejendommen med henblik på, at selskabets datterselskab kunne drive virksomhed fra den. Dette var også ejendommens hovedanvendelse i 1997.
 As datter, BB, var indtil den 1. juli 1997 tilmeldt folkeregisteret med bopæl på ejendommen. Hun betalte ikke leje i 1997. Herefter og efter det i øvrigt oplyste finder Højesteret, at selskabet vederlagsfrit har overladt benyttelsen af beboelsen i ejendommen til As datter, således at selskabet i medfør af statsskattelovens § 4, litra b, 1. pkt., kan beskattes af en sket lejeværdi for perioden til den 1. juli 1997. Højesteret finder ikke grundlag for at tilsidesætte skattemyndighedernes skøn, hvorefter markedslejen var 2.683 kr. pr. måned.
 BB flyttede den 1. juli 1997 til en lejlighed i ..., og det er ubestridt, at lejligheden i selskabets ejendom herefter stod tom. Selskabet har således ikke for tiden efter den 1. juli 1997 overladt benyttelsen af beboelsen i ejendommen til A eller nogen anden nærstående person. Der er herefter ikke hjemmel i statsskattelovens § 4, litra b, 1. pkt., til at beskatte selskabet af en skønnet lejeværdi for andet halvår af 1997.
 Efter statsskattelovens § 4, litra b, 2. pkt., er der hjemmel til at beskatte lejeværdien af en "bolig", hvad enten den skattepligtige har gjort brug af sin "beboelsesret" eller ej. Højesteret finder, at beskatning efter denne bestemmelse forudsætter, at der er tale om en ejendom, der er personligt ejet, og at bestemmelsen derfor ikke er anvendelig i en situation som den foreliggende, hvor ejendommen ejes af et selskab, jf. herved forbeholdet i selskabsskattelovens § 8, stk. 1. Lejeværdibeskatning for andet halvår af 1997 kan herefter heller ikke ske i medfør af statsskattelovens § 4, litra b, 2. pkt.
 Som følge af det anførte skal selskabets skattepligtige indkomst for 1997 nedsættes med 16.098 kr.
 Ved fastsættelsen af sagsomkostningerne har Højesteret navnlig taget hensyn til sagens udfald i forhold til påstandene og til sagens principielle karakter.
 Skatterninisteriet skal anerkende, at H1 Invest ApS' skattepligtige indkomst for 1997 nedsættes med 16.098 kr.
 I sagsomkostninger for landsret og Højesteret skal Skatteministeriet inden 14 dage efter denne højesteretsdom afsigelse betale 40.000 kr. til H1 Invest ApS.


text:
Mali, plným názvem Republika Mali, je poloprezidentská republika, nacházející se v oblasti Sahelu a jižní Sahary. Hraničí na severu s Alžírskem, na východě s Nigerem, na jihu s Burkinou Faso a Pobřežím slonoviny, na západě s Guineí, Senegalem a Mauritánií. Žije zde 17 mil. obyvatel na ploše 1,2 mil. km2. Téměř celý sever země je poušť, jen na jihu je trochu obdělávatelné půdy. Po puči v březnu 2012 se stal prozatímním prezidentem Dioncounda Traoré. Zákonodárným sborem je Národní shromáždění, které má 147 křesel.
 Dějiny
 Mali má na rozdíl od mnoha jiných moderních afrických států dlouhou a především dobře popsanou historii jako tradiční státní útvar. Do doby 2000 – 1300 př. n. l. je datováno archeologicky doložené polokočovné osídlení u města Gao.
 Říše Ghana
 Kolem 4. století n. l. Ghanská říše zahrnovala i oblasti západního Mali. Doba vzniku říše je nejistá. První písemné (arabské) zmínky o říši Ghana jsou z konce 8. století. V roce 990 si Ghana podmanila sousední berberskou říši Awdaghust, roku 1076 bylo centrum říše Ghana dobyto muslimskými Almorávidy. O několik let později (1087) se almorávidská říše rozpadla. Ghana přežívala jako nevýznamný státeček, později začleněný do říše Mali.
 Říše Mali a Songhajská říše
 Legendární počátky muslimské říše Mali pod vládou dynastie Keïta sahají do 10. – 11. století. Roku 1224 Mali válčilo s královstvím Sósů v oblasti dnešního Bamaka. V roce 1235 došlo k bitvě u Kiriny, Sósové byli poraženi maliským panovníkem Sundžátou, říše Mali ovládla oblast dnešního Mali, Senegalu, Gambie, část Mauritánie a Guiney. Největší rozmach říše nastal ve 14. století pod vládou mansy (krále králů) Músy. V následujícím století však přišel pomalý úpadek Mali, v polovině 15. století se osamostatnila do té doby vazalská Songhajská říše, která posléze ovládla značnou část území bývalé říše Mali. Songhajské říše zažila největší rozkvět za vlády Askíji Muhammada v letech 1493 – 1528, na konci 16. století však marocký vpád přinesl její úpadek. Songhajská říše přetrvala v částečné závislosti na Maroku do počátku 19. století. Roku 1670 říše Mali zanikla jako státní útvar.
 Koloniální expanze
 Francouzská expanze podél řeky Senegal se zastavila roku 1688 u peřejí na západní hranici dnešního Mali. V 18. století území dnešního Mali zažívalo hospodářský úpadek a existovalo zde několik menších států. V první polovině 19. století se první Evropané (Mungo Park, Alexander Laing, René Caillé) dostali do bájného islámského města Timbuktu. Během 70. let 19. století si Francouzi začali podmaňovat území dnešního Mali. Hlavní překážkou byla tukulérská říše, v jejímž čele stál Ahmadu Seku a mandinská říše Samori Turého. Roku 1892 byla po správní linii vytvořena kolonie Súdán (neplést s anglo-egyptským Súdánem), roku 1895 se Francouzský Súdán stal součástí Francouzské západní Afriky. Francouzská expanze vrcholila roku 1898 zajetím Turého a obsazením celého území dnešního Mali Francouzi. Od roku 1907 bylo správním centrem kolonie Bamako, které v tomto postavení vystřídalo předchozí správní středisko Kayes. Roku 1958 vznikla v přípravách na získání nezávislosti Federace Mali zahrnující dnešní Mali a Senegal, jejím prezidentem se stal Modibo Keïta.
 Postkoloniální období Mali
 Mali získalo samostatnost v červnu 1960 v rámci Federace Mali, která však přežila pouze čtvrt roku. Další vývoj byl podobný jako v řadě jiných mladých afrických států. Nejprve to byla cesta k africkému socialismu pod vedením Modibo Keïty. Jeho politika přivedla zemi do hospodářské krize. Následoval vojenský převrat (1968), který byl bezprostřední reakcí armády na snahy Keïty vybudovat prezidentskou gardu jako protiváhu vůči armádě. Armáda deklarovala, že moc si ponechá pouze dočasně, avšak přes více než 20 let zůstal u moci režim jedné strany ovládané vojenskou juntou pod vedením Moussy Traorého, byť se později režim převlékl z uniforem do civilu. Traorého režim padl až v březnu roku 1991 po dalším vojenském převratu, který však tentokrát, na první pohled překvapivě, nasměroval zemi demokratickým směrem.
 Demokratické Mali
 Zakořeňující demokracie v Mali je vnímána trochu jako překvapení a náhodná anomálie, zvlášť protože maliské podmínky na počátku 90. let se zdály být velmi nevhodné pro demokratické uspořádání. Mali patří k nejchudším zemím nejen v celosvětovém, ale i v africkém srovnání, vládla zde již přes dvacet let vojenská junta Moussy Traorého a ani nikdy předtím v postkoloniálních dějinách zde nefungovaly demokratické principy.
 Neutěšená ekonomická situace v 80. letech iniciovala vznik řady zemědělských spolků, které patřily k prvním známkám aktivizace obyvatelstva. Inspirativní události v zemích sovětského bloku, které byly v Africe následovány také řadou politických změn, přinesly zdůraznění demokratizačních požadavků i do Mali. Traoré sám inicioval diskuse o zavedení demokratických principů uvnitř vládní strany, opoziční hnutí se však začalo stále více projevovat i mimo vládní stranu. Traoré brzy přehodnotil svůj postoj, protivládní demonstrace začaly být potlačovány silou a zahynulo několik set lidí. Krveprolití zastavil dalším krveprolitím v březnu 1991 vojenský převrat, který vedl Amadou Toumani Touré. Byla zrušena ústava, rozpuštěna vláda a zakázána vládní strana. Touré se stal dočasnou hlavou státu a do čela přechodné vlády se postavil uznávaný technokrat Soumana Sacko, vysoký úředník UNDP.
 Na rozdíl od předchozího Traorého převratu armáda splnila své prohlášení, že nemá v úmyslu zůstat u moci. Smíšená vojensko-civilní vláda zůstala u moci jen rok, během kterého probíhaly přípravy na demokratické volby. Pozoruhodné bylo přijaté prohlášení, že členové vlády ani členové dočasného pětadvacetičlenného nejvyššího zákonodárného orgánu – Prozatímního výboru pro blaho lidu (francouzsky: Comité de transition pour le salut du Peuple – CTSP) – nebudou v prvních volbách kandidovat. V létě 1991 byla svolána národní konference, na které kolem 2000 delegátů vypracovalo návrh ústavy. Maliská národní konference byla inspirována Beninskou zkušeností. Národní konference, jichž především ve frankofonní Africe proběhlo počátkem 90. let několik, byly překvapujícím projevem důvěry v institucionální řešení politických problémů, i když zdaleka ne ve všech případech byly počátkem úspěšného přechodu k demokracii.
 Maliská konference byla do značné míry specifická. Nepředstavovala, tak jako v jiných zemích, prostor pro vyřešení konfliktu mezi stávajícím režimem a opozicí, neboť Traoré byl již odstraněn a Tourého vláda byla vnímána jako dočasná. Konference nemusela usilovat o uznání své suverenity a spíše než samotným aktérem politické změny byla mechanismem pro hledání konsensu o budoucnosti Mali po svržení Traorého.
 Začátkem roku 1992 proběhlo referendum o nové ústavě a místní, dvoukolové parlamentní a dvoukolové prezidentské volby. Volební účast se však u jednotlivých voleb pohybovala pouze mezi 20 a 45 %. Jako nejsilnější strana vzešlo z voleb Spojenectví pro demokracii v Mali (francouzsky: Alliance pour la démocratie au Mali – ADEMA), hnutí, které představovalo téměř jednotnou opozici na sklonku Traorého režimu. Spíše než jednotnou stranou však ADEMA bylo nepevným koaličním uskupením řady zájmových skupin, což se později projevovalo ve značné křehkosti vládnoucích koalic. Prezidentem se stal předseda ADEMA Alpha Oumar Konaré. Řada politických stran si však stěžovala, že volební systém zvýhodňoval ADEMA. Z voleb vzešla koaliční vláda v čele s ADEMA. V dalším období došlo k řadě rekonstrukcí vlády a obměnám vládní koalice a byla odhalena spiknutí za účelem odstranění Konarého.
 Dalším volebním rokem byl rok 1997. Národní nezávislá volební komise rozhodla o odložení parlamentních voleb z organizačních důvodů, výsledky prohlásila opozice za zfalšované, ačkoliv mezinárodní pozorovatelé hlásili organizační nedostatky, avšak nikoliv falšování výsledků. Ústavní soud výsledky prvního kola voleb nakonec zrušil, a to z formálních důvodů. Volby potvrdily značnou fragmentaci politického systému v Mali. Zde se, podobně jako v jiných afrických zemích, jen zpravidla obtížně hledají výrazné programové rozdíly mezi jednotlivými stranami, které jsou profilovány regionálně nebo skrze svoji ústřední osobnost, spíše než programově. V parlamentu zasedli zástupci 10 stran, přičemž minimálně sedm jiných významných politických uskupení volby bojkotovalo.
 Tyto události ovlivnily i následné prezidentské volby, které jasně vyhrál Konaré. Radikální opozice však odmítla uznat jeho legitimitu v druhém funkčním období a vyzývala k bojkotům následných místních voleb a opakovaných parlamentních voleb. Na rozdíl od části opozice však mezinárodní pozorovatelé hodnotili všechny volby jako spravedlivé. Část radikálních politických aktivistů byla uvězněna za podněcování k násilí a Amnesty International kritizovala podmínky jejich věznění. Kvalita druhých maliských voleb tak byla jednoznačně horší než v případě prvních, zakládacích voleb maliské demokracie.
 Během druhého Konarého volebního období se vztahy s opozicí normalizovaly a volby roku 2002, kdy již Konaré nemohl dle ústavy kandidovat, proběhly v mnohem klidnějším duchu. V září 2001 požádal Amadou Toumani Touré o propuštění z maliské armády a začal připravovat svoji kandidaturu pro prezidentské volby, které se konaly následujícího roku. Přestože část obyvatel zastávala názor, že pro Tourého je nevhodné špinit se politikou a že jako voják je zárukou demokratického vývoje v zemi, s výraznou převahou porazil kandidáta ADEMA a opět stanul v čele Mali, tentokrát jako řádně zvolený prezident. Touré se nestal členem žádné politické strany a jeho prezidentskou kandidaturu podporovala široká koalice více než dvou desítek stran. Podobně široká koalice je zastoupena i ve vládě. ADEMA v parlamentních volbách těsně ztratila postavení nejsilnější parlamentní strany.
 21. března 2012 v zemi proběhl státní převrat, způsobený nespokojeností armádních špiček s omezováním výdajů na obranu. Do čela junty se postavil kapitán Amadou Sanago; vyhlásil stanné právo, slíbil uspořádání soudního procesu s dosavadním prezidentem a uspořádání voleb, po nichž předá moc do rukou civilní vlády. Nikdo v zahraničí zatím povstaleckou vládu neuznal.
 Tuarežský problém
 Mali je zemí s velkou etnickou tolerancí a snášenlivostí (na africké poměry). Jedinou podstatnější výjimkou je problém Tuaregů, který má několik rozměrů.
 Tuaregové tradičně tvořili opozici k centrální vládě a měli secesionistické snahy. Jeden z důvodů můžeme nazvat historicko-etnický. Berberští Tuaregové, obývající pouštní a polopouštní oblasti jižního okraje Sahary, ovládali karavanní obchod napříč Saharou a byli v minulosti zapojeni do obchodu s otroky směřujícího ze subsaharské Afriky do arabských zemí severní Afriky. Po vzniku samostatných států v sahelské oblasti (Mali, Niger, Čad) měli Tuaregové problémy se „smířit s tím, že by se měli stát menšinou ve státech ovládaných většinou černých obyvatel, které donedávna znali jen jako otroky,“ a o kterých tedy smýšleli z nadřazené pozice. Tento v zásadě etnický spor existoval a existuje (i v podobě občanských válek) po celé linii styku černošského a berberského či arabského obyvatelstva – mimo Mali také v Nigeru, Čadu a Súdánu. Povstání Tuaregů musela maliská armáda potlačovat hned na počátku samostatné existence Mali.
 Další důvod je ekonomický. Poušť obývaná Tuaregy je nejchudším regionem Mali a byla dlouho velmi izolovaná. Na Tuaregy těžce dopadla sucha v 70. letech 20. století, kdy velká část tradičně nomádské tuarežské společnosti odešla do okolních zemí.
 K významnému povstání Tuaregů došlo počátkem 90. let 20. století, kdy se do Mali přenesly nepokoje z Nigeru a kdy Alžírsko deportovalo zpět do Mali 25 000 tuarežských uprchlíků. Režim Moussa Traorého reagoval tvrdou represí a současně tajnými rozhovory s vůdci Tuaregů v Alžírsku. Byla podepsána tajná dohoda o příměří, ale ani jedna strana ji neplnila, a boje tak pokračovaly. Po vojenském převratu se přechodová vláda i první demokratická vláda snažily rozpory s Tuaregy urovnat za oboustranně výhodných podmínek. Mezi 25 členy CTSP byli dva zástupci Tuaregů. Problémy při urovnávání rozporu přinášela jednak nedisciplinovanost maliské armády, která při potlačování rebelie postupovala značně brutálně, a jednak rozštěpenost Tuaregů, kdy některé skupiny provozovaly prostý banditismus bez větších politických cílů.
 Jako základní mírová zásada byla přijata v dohodě roku 1992 decentralizace. Útoky povstalců však pokračovaly i v roce 1993, cílem byly především oblasti obývané Songhajci (území Tuaregů sousedí právě především s územím obývaným Songhajci). Songhajci reagovali založením Vlasteneckého maliského hnutí vlastníků půdy (francouzsky: Mouvement patriotique malien Ghanda Koy – MPGK), jehož členové kritizovali mírný postup vlády vůči Tuaregům a prováděli četné trestné výpravy, které jen přispěly k eskalaci konfliktu. K bojům docházelo i mezi jednotlivými frakcemi Tuaregů. V letech 1995 – 1996 se ale podařilo dovést mírová jednání do úspěšného konce a řada povstalců se zapojila do maliské armády a státní administrativy. Situace v severní části Mali se tak výrazně uklidnila, i když k občasným útokům kriminálního charakteru zde stále dochází.
 V červenci 2002 byl Ahmed Mohamed Ag Hamani jmenován Tourém předsedou vlády, a stal se tak prvním maliským tuarežským premiérem. To svědčí o jasném utlumení tuarežského problému. Po vojenském puči z března 2012 se však tuarežská otázka opět otevřela, když Tuaregové sdružení v MNLA obsadili téměř bez boje sever země a dne 6. dubna 2012 zde vyhlásili svůj vlastní stát Azavad. To uvrhlo celé Mali do hluboké krize a způsobilo pád junty. Krátce nato bylo MNLA poraženo islamisty z Ansar Dine, kteří s nimi již dříve spolupracovali na obsazení severu, MUJWA a AQMI, které je africkou odnoží známé terortistické sítě Al-Káida. Největší pozornost na sebe islamisté upoutali, když na přelomu června a července zničili dvě ze svatyň na Světovém kulturní dědictví UNESCO ve městě Timbuktu. Proti islamistům se neúspěšně pokusilo zakročit narychlo zformované hnutí Národní fronta pro osvobození Azawadu (FNLA). V důsledku islamistického obsazení Azavadu hrozila vojenská intervence států ECOWAS. 11. ledna 2013 Francie vyslala své letectvo, aby pomohlo maliské vládě v bojích proti islámským radikálům ovládajícím sever země. Letouny bombardovaly město Gao na východě země, a rozšířily tak intervenci hluboko na území ovládané radikály. Mali požádalo Francii o naléhavou vojenskou pomoc poté, kdy islamisté zabrali město Konna v centrální části země.
 Geografie
 Administrativní dělení
 Mali se dělí na 10 krajů (regions) a okrsek hlavního města (district). Kraje se dále dělí na 49 okruhů (cercles) a 288 okresů (arrondissements).
 Gao
 Kayes
 Kidal
 Koulikoro
 Mopti
 Ségou
 Sikasso
 Tombouctou (Timbuktu)
 Bamako
 Taoudénit
 Ménaka
 Města
 Bamako – hlavní město (1 800 000 obyvatel)
 Ségou – (100 000 obyvatel)
 Mopti – (78 000 obyvatel)
 Sikasso – (73 000 obyvatel)
 Ekonomika
 Mali patří k nejchudším zemím na světě – téměř tři čtvrtiny obyvatelstva země žijí v přepočtu za dolar a méně na den. Nejvýznamnější je pěstování bavlny a zemědělských plodin, na 3 % rozlohy státu. Významný je také chov dobytka, který však nedosahuje rozsahu v 80. letech kvůli suchům v 80. a 90. letech. Měnou je CFA frank.
 Mali má značné přírodní zdroje. Nejvyužívanější jsou zlato, uran, fosfáty, kaolín, sůl a vápenec. Mali má podle odhadu přes 17 400 tun uranu. V roce 2012 byl objeven další zdroj uranu na severu.
 Obyvatelstvo
 Populace Mali se dělí do několika kmenů, z nichž jsou nejvýznamnější Bambarové, kterých je rovná třetina, ostatních je méně nebo okolo 10 %. Vedle Bambarů žijí v zemi Mandinkové, Fulbové nebo Songhajci. Tuaregové a arabsky mluvící Maurové tvoří 10 % obyvatel. Jen třetina obyvatel je gramotná. Kolem 90 % Malijců vyznává islám. Jediným neislámským (převážně animistickým) etnikem jsou Dogoni obývající jihozápadní část země při hranicích s Burkinou Faso. Úředním jazykem je francouzština, jazykem místních trhů je bambarština, kterou ovládá většina obyvatelstva, ale v zemi se mluví i arabsky a kmenovými jazyky.
 Otroctví bylo v Mali zrušeno v roce 1960, ale v zemi stále žije až 200 000 lidí v dědičném otroctví. Otroctví je praktikováno především na severu země mezi Tuaregy. Otrocké předky má odhadem asi 800 000 Malijců.
 Národnosti
 S výjimkou tuarežského problému existuje v Mali na africké poměry etnicky velmi klidné prostředí. „Žádná etnická skupina neovládá vládu ani ozbrojené síly a politické strany nejsou založeny na etnické příslušnosti.“
 Jedním z možných vysvětlení tohoto stavu může být historický vývoj oblasti horního toku Nigeru. Místní kmeny sdílejí podobnou historii (navazující na starobylé říše Ghana, Mali a Songhaj) a blízké kulturní a náboženské tradice. Díky snadné dopravě po řece Niger i po rozsáhlých okolních savanách docházelo v minulosti k intenzivním kontaktům mezi jednotlivými etnickými skupinami, které si uvědomily prospěch ze vzájemného obchodu. Každé etnikum se totiž specializovalo v určité formě obživy. Bambarové, Malinkové a Dogoni byli rolníci, Fulbové (a také Tuaregové) byli pastevci, Bozové rybáři, Sarakolové obchodníci. Význam tradice Maliské říše pro současnou demokracii v Mali s oblibou vyzdvihuje i prezident Amadou Toumani Touré.
 Tolerantní vztahy mezi různými etniky přetrvávají i přesto, že v současné době spojení jednotlivých skupin s tradičními způsoby obživy mizí a tradiční společnosti přežívají jen ve venkovských oblastech, zatímco městské společnosti jsou podobně jako jinde v Africe odlišné.
 Sami Malijci souhlasí s tím, že tradiční obchodní vazby mezi jednotlivými etniky přispívají k mírové koexistenci jednotlivých skupin obyvatelstva. Zároveň připomínají další skutečnost, a sice že v Mali jsou poměrně běžná exogamní manželství. Přestože platí, že žena se po sňatku stává příslušnicí téhož etnika, z jakého pochází její manžel, matrilineární vazby mají také značnou váhu. Pro Malijce tak nepředstavuje problém, je-li nějaký politik Bambara či Fulub, protože po matce může být současně Bozo či Dogon. Klidná etnická situace je také často vysvětlována velkým rozšíření bambarštiny, která slouží jako lingua franca v oblasti, a také stmelující rolí islámu, k němuž se hlásí kolem 90 % populace.
 Politika
 Hlavy nezávislého státu
 20. 6. 1960 – 1965 – Modibo Keïta – šéf státu; US-RDA; 4. 4. 1959 – 20. 8. 1960 zároveň prezident Federace Mali
 1965 – 19. 11. 1968 – Modibo Keïta – prezident; US-RDA
 19. 11. 1968 – 19. 9. 1969 – Moussa Traoré – předseda Vojenského výboru národního osvobození; voj.
 19. 9. 1969 – 19. 7. 1979 – Moussa Traoré – hlava státu; voj./UDPM
 19. 7. 1979 – 26. 3. 1991 – Moussa Traoré – prezident; UDPM
 26. 3. 1991 – 31. 3. 1991 – Amadou Toumani Touré – předseda Rady národního smíření; voj.
 31. 3. 1991 – 8. 6. 1992 – Amadou Toumani Touré – předseda Přechodného výboru pro spásu lidu; voj.
 8. 6. 1992 – 8. 6. 2002 – Alpha Oumar Konaré – prezident; ADM
 8. 6. 2002 – 9. 4. 2012 – Amadou Toumani Touré – prezident; CCD/bezpartijní (od 22. 3. 2012 po puči bez faktické moci)
 22. 3. 2012 – 12. 4. 2012 – Amadou Sanogo – předseda Národního výboru pro zachování demokracie a státu; voj.
 12. 4. 2012 – 4. 9. 2013 – Dioncounda Traoré – úřadující prezident; bezpartajní
 od 4. 9. 2013 – Ibrahim Boubacar Keïta – prezident; RPM
 Odkazy
 Reference
 Literatura
 Související články
 Francouzská Západní Afrika
 Válka v Mali
 Externí odkazy
 Úřad vlády Mali
 Vnitrozemské státy
 Státy Afriky
 Státy a území vzniklé roku 1960
 Nejméně rozvinuté země


type: contracts

text:
 14.1.2009
 EN
 Official Journal of the European Union
 L 9/43
 DECISION No 1/2008 OF THE EU-MOROCCO ASSOCIATION COUNCIL
 of 26 November 2008
 setting up a customs cooperation committee and adopting the rules of procedure for the economic dialogue group, amending the rules of procedure of certain subcommittees of the Association Committee
 (2009/21/EC)
 THE ASSOCIATION COUNCIL,
 Having regard to the Euro-Mediterranean Agreement establishing an association between the European Communities and their Member States, of the one part, and the Kingdom of Morocco, of the other part (1), hereinafter referred to as the ‘Association Agreement’,
 Having regard to Decision No 1/2003 of the EU-Morocco Association Council of 24 February 2003 setting up subcommittees of the Association Committee (2), and in particular the fourth paragraph of the sole Article thereof,
 Having regard to Recommendation No 1/2005 of the EU-Morocco Association Council of 24 October 2005 on the implementation of the EU-Morocco Action Plan (3),
 Whereas:
 (1)
 The Union’s relations with Morocco, arising from the implementation of the Association Agreement and the EU-Morocco Action Plan adopted under the neighbourhood policy, are increasingly close.
 (2)
 Both Parties are determined to reinforce still more their relations and to open new perspectives for them.
 (3)
 Implementation of the partnership’s priorities and approximation of legislation should be monitored. The EU’s competences provide a framework for developing relations and cooperation with the Mediterranean countries in a manner consonant with the coherence and overall balance of the Barcelona Process.
 (4)
 Decision No 2/2005 of the EU-Morocco Association Council of 18 November 2005 amending Protocol 4 to the Euro-Mediterranean Agreement, concerning the definition of the concept of ‘originating products’ and methods of administrative cooperation (4), removed the reference to the customs cooperation committee. A new legal basis for the establishment of the customs cooperation committee must therefore be created.
 (5)
 Article 84 of the Association Agreement provides for the setting up of the working groups or bodies necessary for the implementation of the Agreement.
 (6)
 Article 44(a) of the Association Agreement established an economic dialogue between the EU and Morocco. Rules of procedure should be adopted for the economic dialogue group.
 (7)
 New areas of dialogue and cooperation have emerged since the agreement on the EU-Morocco Action Plan. Not all of these areas are covered by the subcommittees created by Decision No 1/2003 of the Association Council.
 (8)
 Steps must be taken to ensure that all the subject areas mentioned in the Association Agreement and the EU-Morocco Action Plan are monitored by the relevant subcommittees,
 HAS DECIDED AS FOLLOWS:
 Article 1
 An EU-Morocco Customs Cooperation Committee shall be set up under the Association Committee charged with scrutinising implementation of the Association Agreement and the EU-Morocco Action Plan approved under the neighbourhood policy, providing administrative cooperation in the implementation of Protocol No 4 to the Association Agreement, and carrying out any other tasks in the customs field which may be entrusted to it.
 The rules of procedure of the Customs Cooperation Committee are provided in Annex 1.
 The Customs Cooperation Committee shall work under the authority of the Association Committee, to which it shall report after each meeting. The Customs Cooperation Committee shall have no decision-making power. It may, however, make recommendations with a view to facilitating the proper implementation of the Association Agreement and submit proposals to the Association Committee. These recommendations and proposals shall be adopted by mutual consent.
 The Association Committee shall take any other action needed to ensure that the Customs Cooperation Committee operates properly and inform the Association Council accordingly.
 Article 2
 The rules of procedure of the economic dialogue group set up by Article 44(a) of the Association Agreement are provided in Annex 2 and are hereby adopted.
 The economic dialogue group shall work under the authority of the Association Committee, to which it shall report after each meeting. The group shall have no decision-making power. It may, however, submit proposals to the Association Committee.
 The Association Committee shall take any other action needed to ensure that the group operates properly and inform the Association Council accordingly.
 Article 3
 The lists of subject areas covered by subcommittees No 1 ‘Internal market’, No 2 ‘Industry, trade and services’, No 3 ‘Transport, environment and energy’, No 5 ‘Agriculture and fisheries’ and No 6 ‘Justice and security’ of the Association Council, as indicated in Annex III, point 3, of the rules of procedure of the subcommittees adopted by Decision No 1/2003 of the Association Council, shall be amended in accordance with the provisions of Annex 3 of this Decision.
 Article 4
 This Decision shall enter into force on the day of its adoption.
 Done at Brussels, 26 November 2008.
 For the Association Council
 The President
 M. NICOLAIDIS
 (1) OJ L 70, 18.3.2000, p. 2.
 (2) OJ L 79, 26.3.2003, p. 14.
 (3) OJ L 285, 28.10.2005, p. 49.
 (4) OJ L 336, 21.12.2005, p. 1.
 ANNEX I
 RULES OF PROCEDURE OF THE EU-MOROCCO CUSTOMS COOPERATION COMMITTEE
 1. Composition and chair
 The EU-Morocco Customs Cooperation Committee, hereinafter ‘the committee’, shall be composed of representatives of the European Commission, assisted by Member States’ customs experts, and of customs representatives (and/or other Government representatives) of Morocco. The committee shall be chaired alternately by a customs representative of Morocco and a representative of the European Community.
 2. Role
 The committee shall work under the authority of the Association Committee, to which it shall report after each meeting. The committee does not have decision-making power. It may, however, submit proposals to the Association Committee.
 3. Subject matter
 The committee shall discuss all customs aspects of the implementation of the Association Agreement and of the EU-Morocco Action Plan approved under the neighbourhood policy. In particular, it shall assess progress on the approximation, implementation and enforcement of laws. Where relevant, cooperation in public administration matters shall be discussed. The committee shall discuss any problems that may arise in the customs field (in particular, origin rules, general customs procedures, customs nomenclature, customs value, tariff arrangements, customs cooperation) and suggest steps that might be taken. At the Association Committee’s request, other subjects, including horizontal matters, may be discussed by the committee.
 The committee may discuss matters relating to one, several or all issues relating to customs.
 4. Secretariat
 An official of the European Commission and an official of the Government of Morocco shall act jointly as permanent secretaries of the committee.
 All communications concerning the committee shall be forwarded to the secretaries of the committee.
 5. Meetings
 The committee shall meet whenever circumstances require and at least once a year. A meeting may be convened on the basis of a request from either Party, channelled through their secretary, who will pass the request onto the other Party. Upon receipt of a request for a committee meeting, the secretary of the other Party shall reply within 15 working days.
 In cases of particular urgency, committee meetings may be convened at shorter notice subject to the agreement of both Parties. All requests to convene meetings should be in writing.
 Each meeting of the committee shall be held at a time and place agreed by both Parties.
 The meetings shall be convened by the secretary in charge in agreement with the chair. Before each meeting, the chair will be informed of the intended composition of the delegation of each Party.
 If both Parties agree, the committee may invite to its meetings other representatives of the technical departments of both Parties concerned by or involved in horizontal issues, and experts to provide specific information.
 6. Agendas for meetings
 All requests for items to be included in the committee agenda shall be forwarded to the secretaries of the committee.
 A provisional agenda will be drawn up by the chair for each meeting. It shall be forwarded by the secretary of the committee in charge to his or her counterpart not later than 10 days before the beginning of the meeting.
 The provisional agenda shall include items in respect of which the secretaries have received a request for inclusion in the provisional agenda no later than 15 days before the beginning of the meeting. Reference papers and supporting documentation must be received by both Parties at least seven days ahead of the meeting. To take account of special and/or urgent matters, later notification and supply of documentation may be allowed, provided both Parties agree.
 The agenda shall be adopted by the committee at the beginning of each meeting.
 7. Minutes
 Minutes shall be taken and agreed by both secretaries after each meeting. A copy of the minutes, including the committee’s proposals, shall be forwarded by the secretaries of the committee to the secretaries and chair of the Association Committee.
 8. Publicity
 Unless otherwise decided, the meetings of the committee shall not be public.
 ANNEX II
 RULES OF PROCEDURE OF THE EU-MOROCCO ECONOMIC DIALOGUE GROUP
 1. Composition and chair
 The economic dialogue group, hereinafter the ‘group’, shall be composed of representatives of the European Commission and representatives of the Government of Morocco, and shall be co-chaired by the two Parties. The Member States shall be informed and invited to the group meetings.
 2. Role
 The group shall be a forum for discussion, consultation and follow-up. It shall work under the authority of the Association Committee, to which it shall report after each meeting. It shall have no decision-making power. It may, however, submit proposals to the Association Committee.
 3. Subject matter
 The group shall be a forum for the discussion of macroeconomic issues. It shall also discuss the implementation of the Association Agreement and the EU-Morocco Action Plan approved under the neighbourhood policy, particularly in the sectors listed below, especially as regards progress in the approximation, implementation and enforcement of laws. Where relevant, cooperation in public administration matters shall be discussed. The group shall consider any problem that may arise in the sectors listed below and suggest what measures may be taken:
 (a)
 The macroeconomic framework;
 (b)
 Structural reforms;
 (c)
 Financial sector and capital markets (macroeconomic aspects);
 (d)
 Movement of capital and current payments;
 (e)
 Management and control of public finances;
 (f)
 Taxation;
 (g)
 Statistics.
 The above list is not exhaustive and other subjects, including horizontal matters, may be added by the Association Committee.
 The group may discuss matters relating to one, several or all of the above sectors.
 4. Secretariat
 An official of the European Commission and an official of the Government of Morocco shall act jointly as permanent secretaries of the group.
 All communications concerning the group shall be forwarded to the secretaries of the group.
 5. Meetings
 The group shall meet whenever circumstances require and at least once a year. A meeting may be convened on the basis of a request from either Party, channelled through their secretary, who will pass the request onto the other Party. Upon receipt of a request for a group meeting, the secretary of the other Party shall reply within 15 working days.
 In cases of particular urgency, meetings of the group may be convened at shorter notice subject to the agreement of both Parties. All requests to convene meetings should be in writing.
 Each meeting of the group shall be held alternately in Brussels and in Rabat on a date agreed by both Parties.
 The meetings shall be convened by the secretary in charge in agreement with the chair. Before each meeting, the chair will be informed of the intended composition of each Party’s delegation.
 If both Parties agree, the group may invite experts to its meetings to provide specific information.
 6. Agendas for meetings
 All requests for items to be included on the group’s agenda shall be forwarded to the secretaries of the committee.
 A provisional agenda will be drawn up for each meeting alternately by each co-chair. It shall be forwarded by the group’s secretary to his or her counterpart not later than 10 days before the beginning of the meeting.
 The provisional agenda shall include the items in respect of which the secretaries have received a request for inclusion in the agenda no later than 15 days before the beginning of the meeting. Supporting documentation must be received by both Parties at least seven days ahead of the meeting. To take account of special and/or urgent matters, later notification and supply of documentation may be allowed, provided both Parties agree.
 The agenda shall be adopted by the group at the beginning of each meeting.
 7. Minutes
 Minutes shall be taken and agreed by both secretaries after each meeting. A copy of the minutes, including the group’s proposals, shall be forwarded by the secretaries of the group to the secretaries and chair of the Association Committee.
 8. Publicity
 Unless otherwise decided, the meetings of the group shall not be public.
 ANNEX III
 A. RULES OF PROCEDURE OF EU-MOROCCO SUBCOMMITTEE No 1 ‘INTERNAL MARKET’
 In Annex II, point 3 ‘Subject matter’, of Decision 1/2003 of the Association Council, the list of sectors covered by the subcommittee is replaced by the following:
 ‘(a)
 Standardisation, certification, conformity assessment and market surveillance (aspects other than those relating to trade agreements in these areas);
 (b)
 Competition and State aid;
 (c)
 Intellectual, industrial and commercial property rights;
 (d)
 Public procurement;
 (e)
 Consumer protection;
 (f)
 Services (regulatory issues), including financial and postal services;
 (g)
 Company law and the right of establishment.’.
 B. RULES OF PROCEDURE OF EU-MOROCCO SUBCOMMITTEE No 2 ‘INDUSTRY, TRADE AND SERVICES’
 In Annex II, point 3 ‘Subject matter’, of Decision 1/2003 of the Council Association, the list of sectors covered by the subcommittee is replaced by the following:
 ‘(a)
 Industrial cooperation and enterprise policy;
 (b)
 Trade issues;
 (c)
 Trade in services and the right of establishment;
 (d)
 Tourism and the craft sector;
 (e)
 Preparation of trade agreements on technical regulations, standardisation, standards and conformity assessment;
 (f)
 Data protection;
 (g)
 Trade statistics.’.
 C. RULES OF PROCEDURE OF EU-MOROCCO SUBCOMMITTEE No 3 ‘TRANSPORT, ENVIRONMENT AND ENERGY’
 In Annex II, point 3 ‘Subject matter’, of Decision 1/2003 of the Association Council, the list of sectors covered by the subcommittee is replaced by the following:
 ‘(a)
 Transport: including infrastructure modernisation and development, strengthening security and safety of all modes of transport, control and management of ports and airports, and improvements to the multimodal system by integrating the interoperability issue.
 (b)
 Environment: including building capacity in institutional and legal aspects of environmental governance and for tackling the various forms of pollution; supporting the integration of the environmental dimension in the priority sectors of the Euro-Mediterranean Partnership with a view to sustainable development; the implementation of national environmental protection programmes, in particular those dealing with sewage treatment and solid waste management; stepping up regional and international cooperation, in particular in the area of climate change.
 (c)
 Energy: including infrastructure modernisation and development, security and safety of the energy infrastructure and the transport of energy, demand management, promotion of renewable energies, research and cooperation on data exchange.’.
 D. RULES OF PROCEDURE OF EU-MOROCCO SUBCOMMITTEE No 5 ‘AGRICULTURE AND FISHERIES’
 In Annex II, point 3 ‘Subject matter’, of Decision 1/2003 of the Council Association, the list of sectors covered by the subcommittee is replaced by the following:
 ‘(a)
 Agricultural and fisheries products;
 (b)
 Agricultural cooperation and rural development;
 (c)
 Processed agricultural products;
 (d)
 Veterinary and phytosanitary matters;
 (e)
 Legislation applicable to trade in these products.’.
 E. RULES OF PROCEDURE OF EU-MOROCCO SUBCOMMITTEE No 6 ‘JUSTICE AND SECURITY’
 In Annex II, point 3 ‘Subject matter’, of Decision 1/2003 of the Council Association, the list of sectors covered by the subcommittee is replaced by the following:
 ‘(a)
 Cooperation on justice;
 (b)
 Judicial cooperation in civil and criminal matters;
 (c)
 Cooperation on combating organised crime, including trafficking in human beings, drug-trafficking, terrorism, corruption and money-laundering;
 (d)
 Cooperation in police matters.’.


text:
Le Grand Prix mondial 2023 (World Grand Prix en anglais), est un tournoi de snooker professionnel comptant pour la saison 2022-2023. L'épreuve se déroule du 16 au 22 janvier 2023 à la salle The Centaur de Cheltenham, en Angleterre. Elle est organisée par la WPBSA et parrainée par le concessionnaire automobile britannique Cazoo.
 Déroulement
 Contexte avant le tournoi
 Ce tournoi se présente comme la première épreuve de la Coupe Cazoo, un ensemble de trois tournois britanniques inscrits au programme de la saison 2022-2023 de snooker. Il continuera en février 2023 avec le championnat des joueurs et se terminera en mars 2023 avec le championnat du circuit. L'ancien dirigeant de la WPBSA Barry Hearn avait décidé de mettre en place ce trio de tournois afin d'animer la fin de saison à la manière de la FedEx Cup en golf. En effet, le champ des joueurs se réduit au fur et à mesure des tournois : ils sont 32 qualifiés pour ce tournoi, puis 16 pour le championnat des joueurs et seulement 8 pour le championnat du circuit, en se basant sur le classement mondial de la saison en cours.
 Ronnie O'Sullivan est le tenant du titre, il avait remporté ce tournoi en battant Neil Robertson en finale lors de la dernière édition, sur le score de 10 manches à 8.
 Faits marquants
 Dotation
 Vainqueur :
 Finaliste :
 Demi-finalistes :
 Quart de finalistes :
 de finalistes :
 de finalistes :
 Meilleur break :
 Dotation totale :
 Liste des qualifiés
 Selon une liste spécifique établie sur la saison en cours , les 32 joueurs qualifiés sont ceux ayant obtenu le plus de points depuis le championnat de la ligue 2022 (tournoi classé) et l'Open d'Angleterre 2022.
 Tableau
 Finale
 Centuries
 Articles connexes
 Snooker
 Glossaire du billard
 Classement mondial de snooker
 Notes et références
 Notes
 Références
 2023
 Snooker en Angleterre en 2023


text:
 11.1.2014
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 9/22
 Unionin yleisen tuomioistuimen tuomio 18.11.2013 — Preparados Alimenticios v. SMHV — Rila Feinkost-Importe (Jambo Afrika)
 (Asia T-377/10) (1)
 (Yhteisön tavaramerkki - Väitemenettely - Hakemus sanamerkin Jambo Afrika rekisteröimiseksi yhteisön tavaramerkiksi - Aikaisemmat yhteisön kuviomerkit JUMBO, JUMBO CUBE, JUMBO MARINADE, JUMBO NOKKOS, JUMBO ROF, JUMBO CHORBA MOUTON-MUTTON, JUMBO Aroma All purpose seasoning Condiment - Aikaisemmat kansalliset kuviomerkit JUMBO - Aikaisempi rekisteröimätön sanamerkki JUMBO - Suhteellinen hylkäysperuste - Sekaannusvaaran puuttuminen - Asetuksen (EY) N:o 207/2009 8 artiklan 1 kohdan b alakohta)
 2014/C 9/34
 Oikeudenkäyntikieli: englanti
 Asianosaiset
 Kantaja: Preparados Alimenticios, SA (L’Hospitalet de Llobregat, Espanja) (edustaja: asianajaja D. Pellisé Urquiza)
 Vastaaja: sisämarkkinoiden harmonisointivirasto (tavaramerkit ja mallit) (SMHV) (asiamies: P. Geroulakos)
 Vastapuoli SMHV:n valituslautakunnassa ja väliintulija unionin yleisessä tuomioistuimessa: Rila Feinkost-Importe GmbH & Co. KG (Stemwede-Levern, Saksa) (edustaja: asianajaja T. Weeg)
 Oikeudenkäynnin kohde
 Kanne SMHV:n ensimmäisen valituslautakunnan 9.6.2010 tekemästä päätöksestä (asia R 1144/2009-1) joka koskee Preparados Alimenticios, SA:n ja Rila Feinkost-Importe GmbH & Co. KG:n välistä väitemenettelyä
 Tuomiolauselma
 1)
 Kanne hylätään.
 2)
 Preparados Alimenticios, SA velvoitetaan korvaamaan oikeudenkäyntikulut.
 (1) EUVL C 301, 6.11.2010.


text:
 Avis juridique important
 |
 22001A1117(01)
 Acuerdo en forma de Canje de Notas entre la Comunidad Europea y la República de Estonia por el que se termina el Protocolo n° 1 sobre el comercio de productos textiles y prendas de vestir del Acuerdo europeo por el que se crea una asociación entre las Comunidades Europeas y sus Estados miembros, por una parte, y la República de Estonia, por otra
 Diario Oficial n° L 301 de 17/11/2001 p. 0036 - 0036
 Acuerdoen forma de Canje de Notas entre la Comunidad Europea y la República de Estonia por el que se termina el Protocolo n° 1 sobre el comercio de productos textiles y prendas de vestir del Acuerdo europeo por el que se crea una asociación entre las Comunidades Europeas y sus Estados miembros, por una parte, y la República de Estonia, por otraA. Nota de la ComunidadSeñor:Tengo el honor de referirme al Protocolo n° 1 sobre el comercio de productos textiles y prendas de vestir del Acuerdo europeo por el que se crea una asociación entre las Comunidades Europeas y sus Estados miembros, por una parte, y la República de Estonia, por otra.En vista de la adhesión de la República de Estonia a la Organización Mundial del Comercio y por consiguiente al Acuerdo sobre los textiles y el vestido (ATV), la Comunidad Europea considera que procede dar por terminado el Protocolo n° 1 sobre el comercio de productos textiles y prendas de vestir, el 1 de enero de 2001.Le agradecería tuviese a bien confirmar la aceptación de su Gobierno de lo que precede.Le ruego acepte el testimonio de mi mayor consideración.Por la Comunidad EuropeaB. Por la República de EstoniaSeñor:Me complace acusar recibo de su Nota con fecha de hoy, redactada en los siguientes términos: "Tengo el honor de referirme al Protocolo n° 1 sobre el comercio de productos textiles y prendas de vestir del Acuerdo europeo por el que se crea una asociación entre las Comunidades Europeas y sus Estados miembros, por una parte, y la República de Estonia, por otra.En vista de la adhesión de la República de Estonia a la Organización Mundial del Comercio y por consiguiente al Acuerdo sobre los textiles y el vestido (ATV), la Comunidad Europea considera que procede dar por terminado el Protocolo n° 1 sobre el comercio de productos textiles y prendas de vestir, el 1 de enero de 2001.Le agradecería tuviese a bien confirmar la aceptación de su Gobierno de lo que precede.".Tengo el honor de confirmarle el acuerdo de mi Gobierno con el contenido de su Nota.Le ruego acepte el testimonio de mi mayor consideración.Por el Gobierno de la República de Estonia


text:
Alfred Flatow (3. oktoober 1869 Gdańsk – 28. detsember 1942 Theresienstadti koonduslaager) oli juudi päritolu Saksamaa võimleja, 1896. aasta suveolümpiamängude kolmekordne olümpiavõitja ja olümpiahõbe, Saksamaa esimene olümpiavõitja.
 1887 asus ta elama Berliini, kus ta samal aastal astus võimlemisühingusse Turnerschaft Korporation 1863. Alates 1888 osales ta võimlemisvõistlustel ning võitis lugematuid kordi nii kodu- kui ka välismaal. Ta oli üks parimaid Saksamaa võimlejaid enne sajandivahetust. Aastal 1890 sai temast Saksamaa noorim võimlemisõpetaja.
 9. aprillil 1896 võitis Alfred Flatow Ateena olümpial individuaalselt ja võistkondlikult rööbaspuud ning võistkondlikult kangi. Järgmisel päeval võitis ta kangil individuaalse teise koha. Toenghüpetes, toenghooglemises ja rõngastel ta esikolmikusse ei tulnud, köieronimises ta registreerus, kuid ei osalenud.
 Flatow registreerus ka kergejõustikuvõistlustele (100 m jooks, kaugushüpe, kõrgushüpe, teivashüpe ja kuulitõuge) ning mõlemale tõstmise alale, kuid ei osalenud.
 Pärast olümpiat
 Flatowil oli Berliinis väike jalgrattapood, mida ta pidas paralleelselt spordiametniku- ja ajakirjanikutegevusega.
 Aastal 1903 aitas Flatow luua juudi võimlemisorganisatsiooni Jüdische Turnerschaft. Flatow võitis Saksamaal mitu võimlemisfestivali, töötas võimlemisõpetajana ja kirjutas mitu raamatut võimlemise metoodikast.
 Kui 1933 võeti Saksa Võimlemisliidu (Deutsche Turnerschaft) määrustesse nn aariaparagrahvid, nõuti Flatowilt lahkumist liidust. Berliner Turnerschafti juht Rupert Naumann nõudis 8./9. aprillil 60 juudist ühinguliikme väljaastumist. Sama aasta 11. septembril küsis Naumann Deutsche Turnerschafti esimehelt Edmund Neuendorffilt nõu, sest Alfred Flatowi ja teiste teenekate liikmete eemaldamise katse oli ühingu sees kutsunud esile rahulolematust. 18. oktoobril 1933 nõudis Naumann jälle Flatowi ja teiste tagasiastumist. 20. oktoobriga dateeritud kirjas teatab Alfred Flatow pärast 46-aastast liikmeksolekut esimehele oma väljaastumisest: ”Teie isiklike tunnete väljendamise eest tänan ma kõige siiramalt. Oma isiklikest mõtetest ja tunnetest palun ma luba vaikida."
 Alates oktoobrist 1933 elas Flatow tagasitõmbunult Berliinis, algul Schönebergis Landshuter Straßel, hiljem Kreuzbergis Alexandrinenstraßel. Berliini olümpiamängudele 1936 kutsuti ta veel aukülaliseks. Ta ei võtnud kutset vastu, nagu mõned teisedki tema saatusekaaslased.
 Aastal 1942 kuulutati Flatow riigivaenlaseks (Reichsfeind). Kuigi mitu tuntud sporditegelast, sealhulgas Carl Schuhmann, pöördus tema kaitseks Reichssportführeri Hans von Tschammer und Osteni poole, saadeti Alfred Flatow 3. oktoobril 1942 Theresienstadti koonduslaagrisse, kus ta samal aastal suri nälga. Enne seda oli ta püüdnud põgeneda Hollandisse.
 Mälestuse jäädvustamine
 Wingate'i Instituut Iisraelis võttis Flatowi oma rahvusvahelisse juudi sportlaste kuulsuste halli. Saksa DV-s võisteldi Flatowi karikale.
 Pärast pikka vastuseisu ja survet oli Saksa Võimlemisliit (Deutscher Turner-Bund) 1986. aasta märtsis nõus Flatowite-nimelise medali loomisega (ka tema nõo Gustav Felix Flatowi mälestuseks). (Mõned allikad eitavad seda sugulust.) Seda medalit antakse sportlastele, kes on tegelenud mõnel Saksa Võimlemisliidu aladest. Kriteeriumiks on sportlikud saavutused pika aja jooksul ja eeskujulik isiksus. Medalisaajad otsustab Võimlemisliidu presiidium ja see antakse üle mõnel Saksa Võimlemispeol (Deutsches Turnfest).
 Alfred ja Gustav Flatowi auks on nimetatud keskkool Flatow-Oberschule Köpenicks ja 21. veebruarist 1997 Flatowallee Charlottenburgis. See on tänav, mis viib Berliini olümpiastaadioni juurde. Selle tänava nimi oli 1914–1936 Rennbahnstraße ning 1936–1997 Reichssportfeldstraße 'Riigispordiväljaku tänav'. Et viimane nimi oli pandud natsionaalsotsialistide poolt, siis diskuteeriti alates 1980. aastatest selle ümbernimetamise üle. Otsus tehti Charlottenburgi halduskogus (Bezirksverordnetenversammlung) hoolimata kristlike demokraatide ja vabariiklaste vastuhäältest 1994 ja pidi jõustuma 1. juunil 1995, kuid ümbernimetamise jõustumine võttis elanike protestide ja kaebuste tõttu veel 21 kuud aega. Proteste organiseerisid Kristlik-Demokraatlik Liit ja üks parempoolne kodanikuühendus. Levitati lendlehti. Viidati sellele, et nime ei seostata natsionaalsotsialismiga ja tänavanime vahetus on nagu ümberkolimine. Ümbernimetamise eestvõitleja oli Saksamaa Sotsiaaldemokraatlik Partei. Grupp "Initiative Flatowallee" asutati 1993 Gottfried Arendi ja Otto Eigeni eestvõttel. Asi läks välja ülemhalduskohtusse (Oberverwaltungsgericht).
 Berliinis Kreuzbergis spordihallis Flatow-Sporthalle on talle mälestustahvel. Ka Stuttgardis avati 16. oktoobril 1992 (Alfred-)Flatow-Sporthalle.
 Filateelia
 13. juunil 1996 anti Saksamaal välja Alfred ja Gustav Flatowi portreega postmark heategevuslikust margiseeriast "Für den Sport" 'spordi heaks' kaasaegsete olümpiamängude 100. aastapäevaks. Sportlased on võimlemisriietuses. Lisaks on margil kujutatud olümpiarõngad. Margi nimiväärtus on 200+80 penni. Margi mõõtmed on 35×35 mm. Kavandi autor on Margit Zauner. Margil on kammhammastus, hammastuse number on 13,5. Mark on trükitud fotografüürina fluorestseeruvale paberile Berliini trükikojas Bundesdruckerei GmbH.
 Vaata ka
 Riistvõimlemine 1896. aasta suveolümpiamängudel
 Välislingid
 Postmargi foto
 Alfred Flatow at Yad Vashem website
 Saksamaa riistvõimlejad
 Sündinud 1869
 Surnud 1942