text:
Deel 9 Puttense moordzaak - Blik op de Wereld
 Deel 9 Puttense moordzaak
 LJN: AE8351, Gerechtshof Leeuwarden , 24-001716-02/89
 Datum uitspraak: 04-10-2002
 Datum publicatie: 04-10-2002
 Beschikking d.d. 4 oktober 2002 van het gerechtshof te Leeuwarden, meervoudige strafkamer, op het verzoek ex artikel 89 van het Wetboek van Strafvordering van
 verschenen in persoon en bijgestaan door zijn raadsman, dr.mr. G.G.J. Knoops, advocaat te Amsterdam.
 1. Het verzoek.
 Verzoeker vraagt vergoeding ten laste van de Staat voor de schade welke hij ten gevolge van ten onrechte ondergane inverzekeringstelling en voorlopige hechtenis in een strafzaak heeft geleden ten bedrage van Euro 977.049,62, nader gespecificeerd als volgt:
 inkomstenderving Euro 20.387,48
 reiskosten verloofde Euro 7.662,14
 immateriële schade (Euro 1.000,-- per dag
 inverzekeringstelling/voorlopige hechtenis) Euro 949.000,00
 Totaal Euro 977.049,62
 Het bedrag waarvan vergoeding wordt gevraagd is bij aanvullend verzoekschrift verhoogd met Euro 7.533,--, strekkende tot herstel van een opgetreden pensioenbreuk.
 2. De behandeling in raadkamer.
 Het hof heeft in openbare raadkamer van 26 augustus 2002 gezien de stukken, waaronder het verzoekschrift en de op de strafzaak betrekking hebbende stukken.
 Het hof heeft gehoord:
 de advocaat-generaal, alsmede de verzoeker en zijn raadsman.
 3. De beoordeling van het verzoek.
 3.1 Uit het onderzoek in openbare raadkamer is -voor zover hier van belang-het hof het navolgende gebleken.
 - Tegen verzoeker is een strafzaak aanhangig geweest, behandeld achtereenvolgens door de arrondissementsrechtbank te Zutphen, het gerechtshof te Arnhem, de Hoge Raad der Nederlanden en uiteindelijk, na gegrondverklaring door de Hoge Raad van een herzieningsverzoek, door dit hof.
 - Verzoeker heeft 948 dagen (vanaf 11 februari 1994 tot en met 15 september 1996) in verzekering en in voorlopige hechtenis doorgebracht.
 - Voormelde detentie is doorgebracht overeenkomstig de daarvoor geldende wettelijke voorschriften.
 - Verzoeker is bij arrest van dit hof van 24 april 2002, met vernietiging van voormeld arrest van het gerechtshof te Arnhem -voor zover de zaak aan het oordeel van dit hof was onderworpen- vrijgesproken van de feiten, waarop voormelde detentie betrekking had.
 - Dit arrest is onherroepelijk geworden op 9 mei 2002.
 - De strafzaak tegen verzoeker is derhalve geëindigd zonder oplegging van straf of maatregel.
 - Verzoeker heeft het verzoek op de voorgeschreven wijze en tijdig ingediend.
 3.2 Het gerechtshof te Arnhem heeft verzoeker op 3 oktober 1995 wegens medeplegen van doodslag en medeplegen van verkrachting veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 10 jaren.
 Het tegen dat arrest ingestelde cassatieberoep is door de Hoge Raad op 16 september 1996 verworpen.
 3.3 De omstandigheid dat pas na herziening en nadat verzoeker gedurende 6 jaar en 8 maanden zijn straf had ondergaan, de strafzaak is geëindigd in een vrijspraak maakt naar 's hofs oordeel dat het onderhavige verzoek van bijzondere aard is. Daar komt nog bij dat dit hof heeft geconcludeerd "dat het onwaarschijnlijk is dat H.d.B. en W.V. C.A. hebben verkracht en om het leven hebben gebracht op de wijze als door het gerechtshof te Arnhem is bewezenverklaard" en tevens "dat het minst genomen niet aannemelijk is dat zij dit hebben gedaan dan wel dat zij daarbij betrokken zijn geweest op een van de andere wijzen als vervat in hun verklaringen alsmede in die van G.S. en W.B.".
 3.4. Het hof heeft te beoordelen of er, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn verzoeker een vergoeding ten laste van de Staat toe te kennen voor de materiële en immateriële schade welke hij als gevolg van de ondergane verzekering en voorlopige hechtenis heeft geleden. Het hof beantwoordt die vraag bevestigend.
 3.5 Naar 's hofs oordeel doet de gebruikelijke vergoeding van Euro 95,-- per dag in verzekering in het politiebureau en in beperking en Euro 70,-- per dag in het huis van bewaring doorgebracht, geen recht aan de door verzoeker geleden immateriële schade. Immers, verzoeker heeft de inverzekeringstelling en voorlopige hechtenis ondergaan op verdenking van bijzonder ernstige en infamerende feiten: doodslag en verkrachting. Het hof acht aannemelijk dat hij van de als gevolg daarvan aan hem klevende smetten, ook nadat hij door dit hof van die feiten is vrijgesproken, niet snel, en mogelijk nooit geheel zal zijn bevrijd. Hij heeft gedurende 6 jaar en 8 maanden, waarin begrepen de in deze beschikking bedoelde inverzekeringstelling en voorlopige hechtenis, ten onrechte de hem opgelegde straf moeten ondergaan. Voor het hof weegt zwaar dat het voor hem en zijn verloofde daardoor onmogelijk was het zo door hen gewenste gezin te stichten. Verzoeker is lange tijd verstoken geweest van normale menselijke contacten met familie en vrienden; een gemis dat zwaarder drukt naarmate de vrijheidsbeneming langer voortduurt. De voor verzoeker negatieve gevolgen van een zo lange periode van ten onrechte ondergane vrijheidsbeneming zijn slechts bij benadering aan te geven. In elk geval acht het hof deze gevolgen dermate ernstig dat zij van overheidswege ruimhartig behoren te worden gecompenseerd.
 Het hof acht, mede in het licht van hetgeen hiervoor onder 3.2 en 3.3 is overwogen, gronden van billijkheid aanwezig om de hoogte van de toe te kennen dagvergoeding voor immateriële schade te bepalen op het vijfvoudige van het als voormeld gebruikelijke tarief, derhalve op respectievelijk Euro 475,-- en Euro 350,--.
 Verzoeker heeft vanaf 11 tot en met 13 februari 1994 in verzekering doorgebracht in het politiebureau en daarna, vanaf 14 februari 1994 tot en met 15 september 1996, 945 dagen in voorlopige hechtenis in het huis van bewaring, waarvan 53 dagen in beperking.
 3.6 Op grond van artikel 89 e.v. van het Wetboek van Strafvordering zijn voorts de door verzoeker opgevoerde reiskosten van zijn verloofde voor het bezoeken van verzoeker in het Huis van Bewaring, nu het hof deze kosten aannemelijk voorkomen, voor volledige toewijzing vatbaar.
 Ook de door verzoeker aangevoerde derving van inkomsten acht het hof aannemelijk en in zijn geheel voor toewijzing vatbaar. Hetzelfde geldt voor de aangevoerde schade die is ontstaan door de door de detentie ontstane pensioenbreuk.
 4. Gelet op het vorenstaande zal het hof aan verzoeker de volgende vergoeding ten laste van de Staat toekennen voor de schade, welke hij tengevolge van voormelde detentie in voormelde strafzaak heeft geleden:
 - 56 dagen detentie à Euro 475,-- Euro 26.600,00
 - 892 dagen detentie à Euro 350,-- Euro 312.200,00
 * reiskosten verloofde Euro 7.662,14
 * inkomstenderving Euro 20.387,48
 * herstel pensioenbreuk Euro 7.533,00
 Totaal Euro 374.382,62
 kent aan verzoeker W.V. ter zake van schadevergoeding wegens ondergane inverzekeringstelling en voorlopige hechtenis toe een vergoeding ten laste van de Staat ten bedrage van Euro 374.382,62 (zegge: driehonderdvierenzeventigduizend driehonderdtweeëntachtig euro en tweeënzestig cent);
 beveelt de tenuitvoerlegging ten aanzien van dit bedrag.
 Deze beschikking is aldus gewezen door mrs. Poelman, voorzitter en Huisman en Van der Meer, in tegenwoordigheid van de heer Meester als griffier.
 LJN: AE8352, Gerechtshof Leeuwarden , 24-001716-02/481 Print uitspraak
 Beschikking d.d. 4 oktober 2002 van het gerechtshof te Leeuwarden, meervoudige strafkamer, op het verzoek ex artikel 481 van het Wetboek van Strafvordering van
 Verzoeker vraagt vergoeding ten laste van de Staat voor de schade welke hij ten gevolge van ten onrechte ondergane gevangenisstraf in een strafzaak heeft geleden ten bedrage van Euro 1.127.014,95, nader gespecificeerd als volgt:
 inkomstenderving Euro 38.422,57
 reiskosten verloofde Euro 20.592,38
 Euro 750,-- p.d. voor de eerste 1302 dagen Euro 976.500,00
 Euro 500,-- p.d. voor de laatste 183 dagen Euro 91.500,00
 Totaal Euro 1.127.014,95
 3.1 Uit het onderzoek in openbare raadkamer is -voor zover hier van belang- het hof het navolgende gebleken.
 - Verzoeker heeft 1302 dagen in gevangenschap doorgebracht en heeft daarna gedurende 183 dagen onder elektronisch toezicht gestaan.
 3.4 Het hof heeft te beoordelen of er, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn verzoeker een vergoeding ten laste van de Staat toe te kennen voor de materiële en immateriële schade welke hij als gevolg van de ondergane gevangenisstraf heeft geleden. Het hof beantwoordt die vraag bevestigend.
 3.5 Naar 's hofs oordeel doet de gebruikelijke vergoeding van Euro 70,-- per dag ondergane detentie geen recht aan de door verzoeker geleden immateriële schade. Immers, verzoeker heeft de gevangenisstraf ondergaan na een door de Hoge Raad der Nederlanden in stand gelaten veroordeling door de hoogste feitenrechter terzake van bijzonder ernstige en infamerende feiten: doodslag en verkrachting. Het hof acht aannemelijk dat hij van de als gevolg daarvan aan hem klevende smetten, ook nadat hij door dit hof van die feiten is vrijgesproken, niet snel, en mogelijk nooit geheel zal zijn bevrijd. Hij heeft gedurende 6 jaar en 8 maanden, waarin begrepen de in deze beschikking bedoelde (gevangenis)straf, ten onrechte de hem opgelegde straf moeten ondergaan.
 Voor het hof weegt zwaar dat het voor hem en zijn verloofde daardoor onmogelijk was het zo door hen gewenste gezin te stichten. Gedurende die tijd is verzoeker ook verstoken geweest van normale menselijke contacten met familie en vrienden; een gemis dat zwaarder drukt naarmate de vrijheidsbeneming langer voortduurt. De voor verzoeker negatieve gevolgen van een zo lange periode van ten onrechte ondergane vrijheidsbeneming zijn slechts bij benadering aan te geven. In elk geval acht het hof deze gevolgen zodanig ernstig, dat zij van overheidswege ruimhartig behoren te worden gecompenseerd.
 Het hof acht, mede in het licht van hetgeen hiervoor onder 3.2 en 3.3 is overwogen, gronden van billijkheid aanwezig om de hoogte van de toe te kennen dagvergoeding voor immateriële schade te bepalen op het vijfvoudige van het als voormeld gebruikelijke tarief, derhalve op Euro 350,--.
 Vanaf 16 september 1996 heeft verzoeker gedurende 1302 dagen de hem opgelegde gevangenisstraf in gevangenissen ondergaan. Daarna heeft hij vanaf 12 oktober 2000 gedurende 183 dagen onder elektronisch toezicht gestaan.
 Het hof ziet geen termen om voor die laatste periode een lagere dagvergoeding vast te stellen. Het hof overweegt dat ook die periode, waarin verzoeker onder sterk vrijheidsbeperkende omstandigheden weer een plaats in de maatschappij moest zien te vinden, hem zwaar moet zijn gevallen.
 3.6 Op grond van artikel 481 jo de artikelen 89-93 van het Wetboek van Strafvordering zijn voorts de door verzoeker opgevoerde reiskosten van zijn verloofde naar de gevangenis, nu het hof deze kosten aannemelijk voorkomen, voor volledige toewijzing vatbaar.
 Ook de door verzoeker aangevoerde derving van inkomsten acht het hof aannemelijk en in zijn geheel voor toewijzing vatbaar.
 4. Gelet op het vorenstaande zal het hof aan verzoeker de volgende vergoeding ten laste van de Staat toekennen voor de schade, welke hij tengevolge van voormelde gevangenisstraf in voormelde strafzaak heeft geleden:
 - 1485 dagen à Euro 350,-- Euro 519.750,00
 - reiskosten verloofde Euro 20.592,38
 - inkomstenderving Euro 38.422,57
 Totaal Euro 578.764,95
 kent aan verzoeker W.V. ter zake van schadevergoeding wegens onterecht ondergane gevangenisstraf toe een vergoeding ten laste van de Staat ten bedrage van Euro 578.764,95 (zegge: vijfhonderdachtenzeventigduizend zevenhonderdvierenzestig euro en vijfennegentig cent);


type: other

text:
III. ÚS 1837/17
 III.ÚS 1837/17 ze dne 18. 7. 2017
 Ústavní soud rozhodl v senátě složeném z předsedy senátu Jana Filipa a soudců Josefa Fialy (soudce zpravodaje) a Radovana Suchánka o ústavní stížnosti stěžovatele Ing. Zdeňka Jemelíka, zastoupeného JUDr. Janou Barvíkovou, advokátkou, sídlem Vítkovická 3276/2a, Ostrava, proti usnesením Nejvyššího správního soudu ze dne 20. dubna 2017 č. j. 9 As 85/2017-64 a ze dne 18. května 2017 č. j. 9 As 85/2017-72, za účasti Nejvyššího správního soudu, jako účastníka řízení, a Ministerstva spravedlnosti, sídlem Vyšehradská 427/16, Praha 2 - Nové Město, jako vedlejšího účastníka řízení, takto:
 1. Ústavní stížností podle čl. 87 odst. 1 písm. d) Ústavy České republiky (dále jen "Ústava") se stěžovatel domáhal zrušení v záhlaví uvedených rozhodnutí Nejvyššího správního soudu, a to z důvodu porušení čl. 4 a čl. 90 Ústavy a čl. 17 odst. 1 a 5, čl. 38 odst. 2 a čl. 36 Listiny základních práv a svobod (dále jen "Listina").
 2. Dne 29. 5. 2016 stěžovatel podal k vedlejšímu účastníku žádost o poskytnutí informací týkajících se jím podaného podnětu ke stížnosti pro porušení zákona ve prospěch třetí osoby (formuloval tři otázky týkající se vyřízení daného podnětu). Vedlejší účastník odpověděl přípisem ze dne 8. 6. 2016. Stěžovatel nepovažoval žádost za řádně vyřízenou (podle něj byla zodpovězena pouze jedna z otázek), proto podal dne 13. 6. 2016 k vedlejšímu účastníku stížnost na postup při vyřizování žádosti dle § 16a odst. 1 písm. c) zákona č. 106/1999 Sb., o svobodném přístupu k informacím, ve znění pozdějších předpisů (dále jen "zákon o informacích"). Písemná reakce na stížnost byla doručena stěžovateli dne 13. 7. 2016.
 3. Stěžovatel nepovažoval danou reakci za řádnou, proto podal žalobu na ochranu proti nečinnosti vedlejšího účastníka, kterou se domáhal uložení vedlejšímu účastníku povinnosti rozhodnout v soudem stanovené lhůtě o jeho stížnosti ze dne 13. 6. 2016. Městský soud v Praze (dále jen "městský soud") žalobu zamítl. Konstatoval, že stěžovatel řádně vyčerpal dostupný prostředek (stížnost) na ochranu proti nečinnosti. Žalobu však shledal nedůvodnou, neboť stěžovateli bylo podle městského soudu doručeno dne 13. 7. 2016 rozhodnutí ministra spravedlnosti o jeho stížnosti. Městský soud současně uvedl, že ochrana proti nečinnosti ve správním soudnictví se musí týkat rozhodnutí, jež má být vydáno ve věci samé, resp. upravuje hmotněprávní postavení účastníka (poukázal na rozsudek Nejvyššího správního soudu ze dne 28. 2. 2011 č. j. 2 Ans 9/2010-56).
 4. Stěžovatel podal kasační stížnost a po výzvě k zaplacení soudního poplatku požádal o osvobození od soudních poplatků. Nejvyšší správní soud usnesením ze dne 20. 4. 2017 č. j. 9 As 85/2017-64 žádost zamítl a vyzval stěžovatele k zaplacení soudního poplatku. Nejvyšší správní soud uvedl, že dobrodiní spočívající v osvobození od soudních poplatků stěžovateli nepřizná, neboť řízení zahájené stěžovatelem nesměřuje k ochraně jeho práv, nemá vztah k jeho právní nebo životní sféře; podnět k podání stížnosti pro porušení zákona ani následná žádost o poskytnutí informací ohledně daného podnětu se netýkají majetku, životních podmínek, ani jiných práv stěžovatele, neboť podstatou je spíše jeho zájem o veřejné záležitosti týkající se trestního řízení a fungování veřejných institucí (poukázal na své rozsudky ze dne 24. 3. 2010 č. j. 8 As 22/2010-91 a ze dne 26. 10. 2011 č. j. 7 As 101/2011-66). Podle Nejvyššího správního soudu má stěžovatel sice právo vést spory i tohoto charakteru, avšak nikoliv na náklady státu. Současně Nejvyšší správní soud konstatoval, že se stěžovatel žalobou na ochranu proti nečinnosti nedomáhal vydání rozhodnutí o jeho žádosti o poskytnutí informací, nýbrž brojil ve věci stížnosti, rozhodnutí o níž neřeší podstatu věci. Nejvyšší správní soud uzavřel, že je také zřejmé, že vedlejší účastník stěžovateli doručil dne 13. 7. 2016 elektronickou zprávu označenou "návrh rozhodnutí pana ministra o stížnosti" s dokumentem označeným jako "rozhodnutí", přičemž na základě námitek stěžovatele je sporné pouze to, zda dané "rozhodnutí" trpělo natolik závažnými vadami, že je za rozhodnutí ministra spravedlnosti nebylo možno považovat.
 5. Stěžovatel ve lhůtě stanovené soudní poplatek nezaplatil, proto Nejvyšší správní soud usnesením ze dne 18. 5. 2017 č. j. 9 As 85/2017-72 řízení o kasační stížnosti zastavil.
 6. Stěžovatel v ústavní stížnosti uvedl, že mu dne 13. 7. 2016 bylo k jeho stížnosti doručeno rozhodnutí ministra spravedlnosti, které však neobsahovalo datum a podpis, a dokument byl v elektronické poště označen jak "návrh na rozhodnutí ministra". Stěžovatel proto podal žalobu na ochranu proti nečinnosti, neboť považoval daný akt za nicotný, neměl jistotu, že jde skutečně o rozhodnutí ministra spravedlnosti o jeho stížnosti, a nikoliv pouze o názor některé úřední osoby vedlejšího účastníka. Vyhovění žalobě by podle něj přineslo zkvalitnění práce oddělení vedlejšího účastníka.
 7. Stěžovatel namítl, že právo na informace není omezeno toliko na informace týkající se úzce právní či životní sféry osoby. Žaloba byla projevem jeho zájmu o veřejné záležitosti týkající se trestního řízení a fungování veřejných institucí; stěžovatel se domáhal "přinucení úřadu, aby při jednání s ním se přísně držel ustanovení zákona - a to už je věc jeho životní sféry".
 8. Dle stěžovatele mu mělo být přiznáno osvobození od soudních poplatků z důvodu podání žaloby "ve veřejném zájmu" a rovněž z důvodu jeho "nedostatečných" majetkových poměrů. Nejvyšší správní soud se však jeho poměry nezabýval, přestože "jsou jedním ze zákonných důvodů pro požadování prominutí poplatků". Stěžovatel též uvedl, že "vyvíjení aktivit ve prospěch bližního lze chápat jako jednání v rámci vlastní životní sféry aktivisty".
 9. Ústavní soud posoudil splnění procesních předpokladů řízení a shledal, že ústavní stížnost byla podána včas oprávněným stěžovatelem, který byl účastníkem řízení, v němž byla vydána rozhodnutí napadená v ústavní stížnosti, a Ústavní soud je k jejímu projednání příslušný; stěžovatel je právně zastoupen v souladu s požadavky § 29 až 31 zákona č. 182/1993 Sb., o Ústavním soudu, ve znění pozdějších předpisů (dále jen "zákon o Ústavním soudu"), a ústavní stížnost je přípustná, neboť stěžovatel vyčerpal všechny zákonné procesní prostředky k ochraně svého práva (§ 75 odst. 1 zákona o Ústavním soudu a contrario).
 10. Ústavní soud připomíná, že není součástí soustavy soudů, nýbrž je soudním orgánem ochrany ústavnosti (čl. 83 a 91 odst. 1 Ústavy); není povolán k instančnímu přezkumu jejich rozhodnutí. Jeho pravomoc podle čl. 87 odst. 1 písm. d) Ústavy je založena výlučně k přezkumu toho, zda v řízení nebo rozhodnutími v nich vydanými nebyly dotčeny předpisy ústavního pořádku chráněná práva nebo svobody účastníka tohoto řízení, a zda řízení bylo vedeno v souladu s ústavními principy (zda je lze jako celek pokládat za spravedlivé). Ústavněprávním požadavkem též je, aby soudy vydaná rozhodnutí byla řádně, srozumitelně a logicky odůvodněna.
 11. Po ústavněprávním přezkumu dospěl Ústavní soud k závěru, že napadená rozhodnutí z tohoto hlediska obstojí a do základních práv stěžovatele zasaženo nebylo.
 12. Ústředním bodem ústavní stížnosti je námitka odepření přístupu k Nejvyššímu správnímu soudu, neboť stěžovatel nebyl osvobozen od soudních poplatků, a po následném nezaplacení poplatku bylo řízení o kasační stížnosti zastaveno.
 13. Podle Ústavního soudu však Nejvyšší správní soud svůj výrok (závěr) o nepřiznání osvobození od soudních poplatků podrobně a srozumitelně odůvodnil, přičemž poukázal i na další svoji judikaturu, která rovněž k věci přiléhavě pojednává o výkladu ustanovení § 36 odst. 3 zákona č. 150/2002 Sb., soudní řád správní, ve znění pozdějších předpisů (dále jen "s. ř. s."), ve světle ústavních limitů. Podle Ústavního soudu nedošlo k tomu, že by nyní ve věci stěžovatele Nejvyšší správní soud interpretoval a aplikoval ustanovení § 36 odst. 3 s. ř. s. v rozporu s čl. 36 odst. 1 a čl. 37 odst. 3 Listiny. Postup při domáhání se soudní ochrany upravují procesní řády; ve správním soudnictví je stěžejním přepisem soudní řád správní. Institut osvobození od soudních poplatků, jenž je zakotven v § 36 odst. 3 s. ř. s., má odstraňovat tvrdost poplatkové povinnosti, která by v individuálních případech mohla znamenat nerovnost v přístupu k soudní ochraně, resp. nemožnost osoby domáhat se ochrany práv, která jí náleží. Dané ustanovení upravuje možnost uvážení správního soudu o tom, zda takové osvobození přizná či nikoliv. Nepříznivé sociální poměry osoby, o nichž toto ustanovení pojednává, neznamenají "automaticky" úspěšnost žádosti o osvobození. V dané věci Nejvyšší správní soud zjevně pečlivě hodnotil všechny podstatné okolnosti případu, zejména předmět sporu (zda a nakolik může být vůbec zasaženo v daném sporu do hmotných práv stěžovatele), i vlastní postup správních orgánů (jejich úkony), v rámci něhož stěžovatel tvrdil nečinnost. Usnesení Nejvyššího správního soudu č. j. 9 As 85/2017-64 nelze podle Ústavního soudu označit za projev svévole, naopak usnesení je řádně odůvodněno a úvahy v něm prezentované jsou racionální. Proti důvodům rozhodnutí ostatně stěžovatel nevznáší v ústavní stížnosti žádné relevantní výhrady, toliko opětovně vyjadřuje nejistotu nad tím, zda jemu zaslané "rozhodnutí" ministra spravedlnosti je skutečně řádným správním rozhodnutím (samotný obsah rozhodnutí nezpochybňuje), uvádí blíže nekonkretizované tvrzení, že otázky či záležitosti týkající se jeho "bližního" spadají do "životní sféry" stěžovatele, a konečně zmiňuje i "veřejný zájem" na podání jeho žaloby (specifický případ žalobní legitimace k ochraně "veřejného zájmu" je přitom upraven v § 66 s. ř. s.). Z ústavní stížnosti není zřejmé, že by stěžovatel tvrdil skutečnou újmu na svých právech odepřením přístupu ke kasačnímu soudu; stěžovatel spíše prezentuje svůj zájem na tom, aby správní orgány konaly ve věci jeho stížnosti podané podle § 16a zákona o informacích jinak, než činily, což by stěžovatel považoval za kultivaci správních orgánů.
 14. Proti usnesení o zastavení řízení o kasační stížnosti pak stěžovatel nic konkrétního nenamítá; je zřejmé, že podstatou napadení obou usnesení Nejvyššího správního soudu je právě a jen otázka neosvobození od soudních poplatků. Nad rámec však Ústavní soud konstatuje, že usnesení č. j. 9 As 85/2017-72 bylo vydáno zjevně dle příslušných zákonných ustanovení, a to v situaci, kdy soudní poplatek skutečně nebyl ani k (opakované) výzvě Nejvyššího správního soudu zaplacen (to stěžovatel nepopírá).
 15. Na základě výše uvedeného Ústavní soud mimo ústní jednání bez přítomnosti účastníků ústavní stížnost odmítl podle § 43 odst. 2 písm. a) zákona o Ústavním soudu jako zjevně neopodstatněnou.


type: wikipedia

text:
Ellen Johnston known as "The Factory Girl" (c.1835 – April 12, 1874) was a Scottish power-loom weaver and poet. She is known because of her autobiography and later reevaluations of her working class poetry.
 Life
 She was born in Hamilton in Lanarkshire in about 1835. She and her mother were abandoned by her father who emigrated to America (and died there). Her mother remarried and when she was thirteen she joined her step father working a power loom. Her step father sexually abused her and he had started her working at age ten to cure her of her bookish pretensions.
 She could read and she enjoyed reading. She was interested particularly in the writings of the Scottish novelist Sir Walter Scott. She was not shy and she hoped one day to be an actress.
 She did not get on well with her workmates as she was over keen to please her bosses and she also gave birth to a daughter, Mary Achenvole, without being married in 1852. In 1854 she had her first poem published Lord Raglan's address to the allied armies', in the Glasgow Examiner.
 The Reverend George Gilfillan (the poet) wrote well of her work as did the Duke of Buccleuch although some might have been patronising. She continued to publish poetry in newspapers as "The Factory Girl" and at one point she gave up work due to illness but lack of money took her back. Her mother died in 1861 and she went to live with her aunt in Dundee.
 It was said that in 1863 she could not get a job in Dundee because of her unpopularity.
 In 1867 she published her autobiography, Poems and Songs of Ellen Johnston, the ‘Factory Girl.
 Death and legacy
 Johnston probably died in Glasgow in 1874 as "Helen Johnston" on 12 April in a workhouse. Johnston's poetry was considered by some as of no lasting value, but in 1991 her poem written in dialect "The Last Sart" was published in An Anthology of Scottish Women Poets. In 1998 her biography "Factory Girl: Ellen Johnston and Working-class Poetry in Victorian Scotland" was published. Johnston is studied because she represents the voice of working-class women. In 2007, her autobiography, was reprinted.
 References
 1830s births
 1874 deaths
 Weavers
 Scottish poets
 People from Lanarkshire


text:
Salaris na ontslag hoger beroep? Witlox Snijders Advocaten Amsterdam
 Recht op salaris na ontslag in hoger beroep of geen arbeid geen loon?
 Hoger beroep, salaris en ontslag in het arbeidsrecht
 Ontslag op staande voet vernietigen
 Mogelijkheden na ontslag in hoger beroep
 WWZ: ontslag in hoger beroep heeft geen terugwerkende kracht
 Doorbetaling salaris door hoger beroep
 Hoger beroep bij ontslag in arbeidszaken
 Recht op loon door hoger beroep?
 Recht op loon vanaf de dag van het ontslag op staande voet tot de nieuwe einddatum?
 Geen werkzaamheden als gevolg van zijn eigen handelwijze
 Grief tegen veroordeling tot doorbetaling loon
 Voor rekening van de werkgever
 Contact met advocaat arbeidsrecht voor hoger beroep in Amsterdam
 Onze advocaat arbeidsrecht in Amsterdam geeft juridisch advies bij ontslag en salaris (loon) in arbeidszaken in hoger beroep over ontslag op staande voet. Soms is niet duidelijk of een werkgever het salaris van een werknemer, die wordt verdacht van een strafbaar feit, mag stopzetten. In veel CAO’s is bepaald dat gedurende detentie op het politiebureau of huis van bewaring, de werknemer wordt geschorst. Meestal wordt het salaris dan ook niet doorbetaald. Dat lijkt ook logisch, omdat de gedetineerde werknemer niet in staat is om te werken, en volgens de wet geldt bij ‘geen arbeid, geen loon’. Maar wat als de werknemer weer op vrije voeten komt?
 Binnen 2 maanden na een ontslag op staande voet kan de op staande voet ontslagen werknemer de rechter vragen om het ontslag op staande voet te vernietigen. Sinds 2015 is ook hoger beroep en cassatie tegen een ontslagbeschikking van de rechtbank (kantonrechter) mogelijk. Dat kan gaan om (toegewezen of afgewezen) ontbinding van de arbeidsovereenkomst of het wel of niet vernietigen van ontslag op staande voet. Het gerechtshof kan in hoger beroep de arbeidsovereenkomst beëindigen, (door de rechter ontbonden) arbeidsovereenkomst herstellen of in plaats daarvan een billijke vergoeding opleggen aan de werkgever. Vooral als er veel tijd is verstreken tussen ontslag en de behandeling van de zaak in hoger beroep, ligt dat laatste voor de hand, bijvoorbeeld als er al na het (eerder goedgekeurde) ontslag nieuw personeel is aangenomen. Een probleem ontstaat als de kantonrechter het ontslag vernietigt, maar het hof in hoger beroep het ontslag op staande voet later toch rechtsgeldig acht. Heeft de werknemer dan met terugwerkende kracht op zijn salaris?
 Als de rechter in hoger beroep oordeelt dat het ontslag toch terecht was, zal het gerechtshof alsnog moeten bepalen op welke datum de arbeidsovereenkomst eindigt. Uit de memorie van toelichting blijkt dat dit niet met terugwerkende kracht mag gebeuren, dus het gaat om een datum in de toekomst. Ook kan er bij ernstig verwijtbaar gedrag van de werkgever een billijke vergoeding – naast de transitievergoeding – worden toegekend.
 In de memorie van toelichting van de WWZ wordt over het beëindigen van het contract door het hof in hoger beroep vermeld: “Eveneens betekent dit dat (...) indien een verzoek tot vernietiging van de opzegging wordt toegewezen, de werknemer in dienst blijft totdat in hoger beroep of cassatie anders is beslist.” en “Daarbij is het de appel- of cassatierechter niet toegestaan om een beschikking van de kantonrechter houdende een vernietiging van de opzegging te vernietigen, omdat de opzegging zelf dan zou herleven, hetgeen per saldo zou neerkomen op een (door het nieuwe stelsel niet beoogde) einddatum in het verleden.” (Kamerstukken II 2014/14, 33818, 3 p. 119-120).
 Het risico bij ontslag op staande voet is dat de kantonrechter een ontslag op staande voet als onzinnig kan beoordelen, maar in hoger beroep kan er door het gerechtshof heel anders over worden gedacht. Maar ook al wint de werkgever het hoger beroep, en oordeelt het gerechtshof achteraf dat het ontslag op staande voet terecht is gegeven, dat betekent nog niet dat er vanaf de oorspronkelijke ontslagdatum geen salaris aan de werknemer moet woren betaald. Daarvoor is het nodig dat in hoger beroep alle registers worden opengetrokken.
 Dat alles heeft te maken met de wet Wet Werk en Zekerheid die in 2015 in werking trad. Een voorbeeld van hoe het in hoger beroep mis kan gaan voor de werkgever, is een uitspraak van Gerechtshof ‘s-Hertogenbosch, dat oordeelde op 7 juli 2016 dat een ontslag op staande voet terecht was gegeven, ook al had de kantonrechter in 1e instantie het ontslag vernietigd en het verzoek van de werknemer tot doorbetaling van het loon toegewezen. De werkgever had voor alle zekerheid bij de kantonrechter wel een voorwaardelijk verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst ingedien, maar dat was gezien het bovenstaande afgewezen.
 De werkgever ging in hoger beroep en kreeg een probleem met de manier waarop hij het hoger beroep had ingekleed. Het hof oordeelde dat de rechter nu in hoger beroep moet oordelen wanneer de arbeidsovereenkomst eindigt. Die arbeidsovereenkomst was na het ontslag op staande voet immers herleefd, doordat de kantonrechter het ontslag had vernietigd. De einddatum van het arbeidscontract kan volgens het hof alleen maar in de toekomst liggen. Terugwerkende kracht zou in strijd zijn met de bedoeling van de wetgever.
 De vraag is of de werknemer na het (vernietigde) ontslag ook recht heeft op loon. Uitgangspunt is artikel 7:627 BW, waarin is bepaald dat een werknemer in beginsel geen recht heeft op loon, indien er geen arbeid wordt verricht: “Geen loon is verschuldigd voor de tijd gedurende welke de werknemer de bedongen arbeid niet heeft verricht”. Voorwaarde is wel dat (in geval van ontslag) de werknemer (voor de werkgever kenbaar) moet maken bereid te zijn geweest om de bedongen arbeid te verrichten.
 Een werknemer heeft op grond van artikel 7:628 lid 1 BW, als hij niet werkt, toch recht op loon:
 door een oorzaak die in redelijkheid voor rekening van de werkgever behoort te komen.
 Dat betekent dat de werknemer, ook al werkt hij niet, onder bepaalde omstandigheden toch aanspraak op loon heeft. Meestal zijn dit situaties die vallen onder het normale bedrijfsrisico van de werkgever. in 2003 heeft de Hoge Raad geoordeeld dat een schorsing of een op non-actiefstelling ook ‘een oorzaak is die in redelijkheid voor rekening van de werkgever behoort te komen’, óók als de werkgever hier gegronde redenen voor had.
 Over ‘een oorzaak die in redelijkheid voor rekening van de werkgever behoort te komen’ wordt in de rechtspraak verschillend gedacht. Zaken als staking, onwettig verzuim, te laat op het werk verschijnen, gevangenisstraf of voorlopige hechtenis komen meestal voor rekening van de werknemer. Volgens vaste rechtspraak komt het niet verrichten van de overeengekomen arbeid als gevolg van een vernietigd ontslag op staande voet echter op grond van art. 7:628 lid 1 BW voor risico van de werkgever. Wel zou gesteld kunnen worden dat als er overduidelijk sprak is van een dringende reden, zoals diefstal of fraude, het voor risico van de werknemer kan komen als hij als gevolg daarvan geen loon ontvangt. In een (ongepubliceerde) uitspraak van Rechtbank Amsterdam wordt die lijn gevolgd. Nu sinds de invoering van de Wet Werk en Zekerheid de arbeidsovereenkomst na een vernietigd ontslag echter doorloopt, is er in ieder geval voor de werknemer een reden om te vorderen dat het loon wordt doorbetaald.
 In een recente uitspraak van Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden is hier enige duidelijkheid in gekomen. Ook daar was het hof van oordeel dat het ontslag ten onrechte was vernietigd door de kantonrechter, waardoor volgens het systeem van de Wwz, de arbeidsovereenkomst in stand is gebleven tot een door het hof vast te stellen einddatum. Het hof oordeelde echter dat het enkele feit dat de arbeidsovereenkomst in stand is gebleven, nog niet betekent dat de werknemer zonder meer recht heeft op loon vanaf de dag van het ontslag op staande voet tot de nieuwe einddatum.
 Volgens het hof heeft de werknemer op grond van artikel 7:628 lid 1 BW alleen recht op loon indien hij de overeengekomen arbeid niet heeft verricht door een oorzaak die in redelijkheid voor rekening van de werkgever behoort te komen. Het hof is van oordeel dat de kantonrechter de werkgever ten onrechte heeft veroordeeld tot betaling van het loon c.a. De omstandigheid dat de werknemer geen werkzaamheden heeft verricht is volgens het hof een gevolg van zijn eigen handelwijze, zodat geen sprake is van een situatie waarin de werknemer de arbeid niet heeft verricht door een oorzaak die in redelijkheid voor rekening van de werkgever behoort te komen.
 In dit geval had de werkgever een verklaring voor recht in haar beroepschrift gevraagd om geen salaris te hoeven betalen. Volgens het hof zag dit verzoek ook op de betaling van wettelijke verhoging en wettelijke rente. Ook de door de werkgever verzochte veroordeling tot terugbetaling van het salaris werd toegewezen.
 De werkgever die in hoger beroep wil bereiken dat hij geen (of minder) loon verschuldigd is vanaf de datum van het ontslag op staande voet, zal hoger beroep moeten instellen tegen het oordeel van de kantonrechter dat er loon moet worden (door)betaald, dit omdat er na de vernietiging van het ontslag nog steeds een geldige arbeidsovereenkomst is. Dat betekent (voor de periode tot de beslissing in hoger beroep) niet automatisch dat er geen loon verschuldigd is vanaf de datum van het ontslag op staande voet. De werkgever moet dus in hoger ook een beroep doen op artikel 7:628 BW en/of artikel 7:680a BW:
 De rechter heeft immers op grond van art. 7:680a BW de bevoegdheid om een loonvordering te matigen:
 In een zaak die bij de Hoge Raad aanhangig is, wordt eveneens de vraag gesteld of geen loon verschuldigd is over de periode van het ontslag op staande voet tot de door het hof bepaalde einddatum van de arbeidsovereenkomst. Het OM onderscheidt hier:
 de periode na de uitspraak van de kantonrechter (wanneer ontslag is vernietigd)
 de periode na het ontslag tot de uitspraak van de kantonrechter
 In het eerste geval heeft de werknemer volgens het OM recht op loon, omdat het niet verrichten van de arbeid in deze periode is toe te rekenen aan een oorzaak die in redelijkheid voor rekening van de werkgever behoort te komen (art. 7:628 lid 1 BW). Volgen het OM zou in het tweede geval, achteraf bezien, het niet verrichten van de arbeid door de werknemer niet voor rekening van de werkgever moeten komen. Het is immers het eigen handelen van de werknemer geweest dat geleid heeft tot het – achteraf terechte – ontslag op staande voet van de werknemer.
 Omdat dit echter leidt tot 2 verschillende situaties, komt het OM tot het oordeel dat het beter is om voor beide periodes aan te nemen dat het niet kunnen verrichten van de arbeid het gevolg is van een oorzaak die in redelijkheid voor rekening van de werkgever behoort te komen. Dat is dus niet in lijn met de opvattingen van de gerechtshoven.
 Volgens het OM bestaat wel de mogelijkheid om in beide situaties, dus voor de gehele periode, een zelfde systeem van matiging aan te nemen. Dat betekent echter niet dat bij een achteraf terecht bevonden ontslag op staande voet er altijd grond zou moeten zijn voor matiging. Het is nu wachten op het oordeel van de Hoge Raad. Aangezien de Hoge Raad vaak het advies van het OM opvolgt, is de kans aanwezig dat ook dit standpunt wordt gevolgd. Zekerheidshalve zou iedere werkgever een uitdrukkelijk beroep op matiging moeten doen in de ontslagprocedure.
 Neem voor juridisch advies over ontslag in hoger beroep en doorbetaling salaris na ontslag op staande voet contact op met onze gespecialiseerde advocaat arbeidsrecht in Amsterdam mr. P.Chr. Snijders.
 ← Termination of employment in Amsterdam, The Netherlands: Dutch Dismissal Law
 Advocaat ontslag Haarlem →


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 19.12.2009
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 312/16
 Žádost o rozhodnutí o předběžné otázce podaná Arbeidshof te Brusel (Belgie) dne 25. září 2009 — Maurits Casteels v. British Airways plc
 (Věc C-379/09)
 2009/C 312/25
 Jednací jazyk: nizozemština
 Předkládající soud
 Arbeidshof te Brussel
 Účastníci původního řízení
 Žalobce: Maurits Casteels
 Žalovaná: British Airways plc
 Předběžné otázky
 1)
 Může se soukromá osoba v právním sporu se svým zaměstnavatelem ze soukromého sektoru odvolávat před vnitrostátními soudy na článek 42 Smlouvy o ES, aniž by Rada přijala opatření [stanovené tímto článkem].
 2)
 Brání článek 39 Smlouvy o ES — před vstupem směrnice 98/49 (1) ze dne 29. června 1998 v platnost — a článek 42 Smlouvy o ES každý zvlášť nebo společně tomu, aby:
 v případě zaměstnance, který je zaměstnán u téže právnické osoby jako zaměstnavatele a nebyl vyslán, [aby pracoval v jiném členském státě] a který je postupně zaměstnán v různých provozovnách tohoto zaměstnavatele v různých členských státech a podléhá vždy programu penzijního připojištění platnému pro danou provozovnu,
 —
 nebyly při určení období pro získání konečných nároků na penzijní připojištění (na základě příspěvků zaměstnavatele a zaměstnance) v určitém členském státu zohledněny ani roky zaměstnání odpracované již pro téhož zaměstnavatele v jiném členském státu ani připojení zaměstnance k systému penzijního připojištění a
 —
 přeložení zaměstnance s jeho souhlasem k provozovně téhož zaměstnavatele v jiném členském státu bylo postaveno na roveň případu dobrovolného odchodu z provozovny stanovenému v předpisech důchodového zabezpečení, čímž jsou nároky na penzijní připojištění omezeny na vlastní příspěvky zaměstnance,
 —
 pokud má tato situace znevýhodňující důsledek, že tento zaměstnanec ztrácí nároky na penzijní připojištění za své zaměstnání v tomto členském státu, což by se nestalo v případě, pokud by pro svého zaměstnavatele pracoval pouze v jednom členském státu a měl by dále účast na systému penzijního připojištění tohoto členského státu.
 (1) Směrnice Rady 98/49/ES ze dne 29. června 1998 o ochraně nároků zaměstnanců a samostatně výdělečně činných osob, kteří se pohybují ve Společenství, na penzijní připojištění (Úř. věst. L 209, s. 46;
 Zvl. vyd. 05/03, s. 323).


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 109 HRES 443 IH: Congratulating the United States Men’s National Soccer Team on qualifying for the 2006 FIFA World Cup.
 U.S. House of Representatives
 2005-09-14
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 IV
 109th CONGRESS
 1st Session
 H. RES. 443
 IN THE HOUSE OF REPRESENTATIVES
 September 14, 2005
 Mr. Walsh (for himself and Mr. Udall of Colorado) submitted the following resolution; which was referred to the Committee on Government Reform
 RESOLUTION
 Congratulating the United States Men’s National Soccer Team on qualifying for the 2006 FIFA World Cup.
 Whereas the successful qualification of the United States Men’s National Soccer Team for the 2006 FIFA World Cup Soccer Tournament marks the program’s fifth consecutive appearance in what is considered the world’s most watched sporting event;
 Whereas the team formally secured its World Cup qualification with a thrilling 2-0 victory over archrival and neighbor Mexico on September 3 in Columbus, Ohio;
 Whereas this victory marked the second time that Coach Bruce Arena has guided the Team to World Cup qualification, improving his all-time home qualifying record to an impressive 14 wins, with only one loss and 2 draws;
 Whereas this victory marks the seventh time the United States has hosted Mexico since 2000, collecting an overall record of 6 wins, one draw, and zero losses, while outscoring Mexico in these matches by a total of 11 goals to zero;
 Whereas the United States became the first national team from the North American, Central American, and Caribbean region to secure its passage to the 2006 World Cup and qualified with 3 regional qualifying matches still to be played;
 Whereas the terrific run of success enjoyed by the Team dates back to the eighth place finish in the 2002 FIFA World Cup in Korea and Japan, and has catapulted the United States to its highest ever world ranking at 6th, just behind Mexico, and ahead of such soccer powers as England, Spain, France, Italy, and Germany;
 Whereas in addition to the victory over Mexico on September 3, the recent record of the Team includes important victories over regional foes Jamaica, El Salvador, Trinidad & Tobago, Guatemala, Costa Rica, and Panama, given the United States an overall record during the cycle of 2006 World Cup qualification of 11 wins, one loss, and 3 draws, with 32 goals scored and only 8 conceded;
 Whereas the United States is one of only 8 nations expected to qualify to compete in the 5 most recent World Cups, including next year’s event in Germany;
 Whereas nearly 40 different players have directly contributed for the United States during this excellent run of qualification matches, with each athlete proudly displaying the commitment and pride that comes from putting on the game uniform of his country;
 Whereas the performance against Mexico further highlights a roster of players that successfully combines established veterans with promising, new talent, including Kasey Keller, Frankie Hejduk, Oguchi Onyewu, Gregg Berhalter, Eddie Lewis, Steve Ralston, Captain Claudio Reyna, Chris Armas, DaMarcus Beasley, Landon Donovan, Brian McBride, Santino Quaranta, Pablo Mastroeni, Jeff Cunningham, Marcus Hahnemann, Carlos Bocanegra, Jimmy Conrad, Taylor Twellman, Josh Wolff, Steve Cherundolo, Eddie Pope, John O’Brien, Bobby Convey, Clint Dempsey, Chad Marshall, Greg Vanney, and others;
 Whereas this talented blend of experience and enthusiasm indicates that the United States continues to develop world-class players, capable of inspiring young people across the country, and that the Team’s future is bright;
 Whereas the Team’s achievement reflects the continued explosive growth in popularity of soccer in the United States and symbolizes the emerging role of soccer for young Americans in sports and society; and
 Whereas the Team’s performance speaks to parents about the importance of athletic participation for building character and promoting healthy lifestyles and positive choices in their children: Now, therefore, be it
 That the House of Representatives—
 (1)congratulates the United States Men’s National Soccer Team on qualifying for the 2006 FIFA World Cup;
 (2)recognizes Team head coach Bruce Arena, his assistant coaches, trainers, and managers, and every player on the Team for their dedication to excellence; and
 (3)commends the United States Soccer Federation, Major League Soccer, the United States Soccer Foundation, and the supporters, coaches, and parents of young soccer players around the country for their role in the success of soccer in the United States.


text:
 114 HR 847 IH: Investing in Innovation for Education Act of 2015
 U.S. House of Representatives
 2015-02-10
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 I
 114th CONGRESS 1st Session
 H. R. 847
 IN THE HOUSE OF REPRESENTATIVES
 February 10, 2015
 Mr. Polis (for himself and Mr. Sablan) introduced the following bill; which was referred to the Committee on Education and the Workforce
 A BILL
 To amend the Elementary and Secondary Education Act of 1965 to invest in innovation for education.
 1.Short titleThis Act may be cited as the Investing in Innovation for Education Act of 2015. 2.Investing in innovation (a)In GeneralTitle IV of the Elementary and Secondary Education Act of 1965 (20 U.S.C. 7101 et seq.) is amended by adding at the end the following:
 DInvesting in innovation
 4401.PurposesThe purposes of this part are to— (1)fund the identification, development, evaluation, and expansion of innovative, evidence-based practices, programs, and strategies in order to significantly—
 (A)increase student academic achievement and decrease achievement gaps; (B)increase secondary school graduation rates;
 (C)increase college enrollment rates, rates of college persistence, and rates of attainment of other post-secondary credentials; (D)improve teacher and principal effectiveness or retention of highly effective teachers or principals; and
 (E)increase the identification and dissemination of innovative educational strategies in rural areas; and (2)support the rapid development, expansion, and adoption of tools and resources that improve the efficiency, effectiveness, or pace of adoption of such educational practices, programs, and strategies.
 4402.National activities
 (a)In generalSubject to subsection (b), from the amounts appropriated under section 4408, the Secretary shall reserve not more than 10 percent for each fiscal year to carry out activities of national significance, which may include— (1)technical assistance, including to applicants from rural areas;
 (2)pre-application workshops or web-based seminars for potential applicants, including applicants from rural areas; (3)the recruitment of peer reviewers, including individuals with a background in rural education and individuals with expertise in education technology, to participate in the review of applications submitted under section 4404;
 (4)dissemination of best practices, in consultation with the regional educational laboratories established under part D of the Education Sciences Reform Act of 2002 (20 U.S.C. 9561 et seq.) and comprehensive centers established under section 203 of the Educational Technical Assistance Act of 2002 (20 U.S.C. 9602), developed with grant funds provided under this part, including best practices developed with grant funds in rural areas; (5)entering into partnerships with other agencies, nonprofits, and the private sector to carry out advanced research and development activities, including research and activities in rural areas; and
 (6)carrying out prize awards, in a manner consistent with section 24 of the Stevenson-Wydler Technology Innovation Act of 1980 (15 U.S.C. 3719). (b)Reservation of funds for disseminationThe Secretary shall reserve not less than 50 percent of the funds reserved under this section to carry out the dissemination activities described in subsection (a)(4).
 4403.Program authorized; length of grants; priorities
 (a)Program AuthorizationFrom the amounts appropriated under section 4408 and not reserved under section 4402, the Secretary shall award grants, on a competitive basis, to eligible entities to carry out the activities described in section 4405. (b)Duration of GrantsThe Secretary shall award grants to eligible entities under this section for a period of not more than 3 years, and may extend such grants for an additional 2-year period if the eligible entity demonstrates to the Secretary that it is making significant progress on the program performance measures identified in section 4406.
 (c)Rural areasThe Secretary shall ensure that not less than 25 percent of the funds awarded under this section for any fiscal year are for projects that meet both of the following requirements: (1)The eligible entity is—
 (A)a local educational agency with an urban-centric district locale code of 32, 33, 41, 42, or 43, as determined by the Secretary; (B)a consortium of such local educational agencies; or
 (C)an educational service agency or a nonprofit organization with demonstrated expertise in serving students from rural areas. (2)A majority of the schools to be served by the project are designated with a school locale code of 41, 42, or 43, or a combination of such codes, as determined by the Secretary.
 (d)Support for New Practices, Strategies, or ProgramsThe Secretary shall ensure that not less than one-half of the funds awarded under this section for any fiscal year are for projects that— (1)meet an evidence standard described in paragraph (2) or (3) of subsection (f); and
 (2)do not meet the evidence standard described in paragraph (1) of subsection (f). (e)PrioritiesIn awarding grants under this section, the Secretary may give priority to an eligible entity that includes, in its application under section 4404, a plan to—
 (1)improve early learning outcomes and academic connections between early learning and elementary school; (2)support college access, persistence, and success;
 (3)support family and community engagement; (4)address the unique learning needs of students with disabilities or English language learners;
 (5)support the effective use of education technology to improve teaching and learning; (6)improve the teaching and learning of science, technology, engineering, computing, or mathematics;
 (7)serve schools in rural local educational agencies; (8)train teachers or principals to adopt and implement college and career ready standards;
 (9)develop alternative career pathways or differentiated school staffing models for effective teachers or principals to expand their impact on student learning; (10)train or support principals or teacher leaders, including teacher leaders preparing for principal roles;
 (11)support, improve, or develop any other area of school innovation, as determined by the Secretary; and (12)address the learning needs of Indian, Native American, Alaska Native, or migrant children in school.
 (f)Standards of EvidenceThe Secretary shall set standards for the quality of evidence that an eligible entity shall provide to demonstrate that the activities the eligible entity proposes to carry out with grant funds under this section are likely to succeed in improving student outcomes or outcomes on other performance measures. These standards may include any of the following: (1)Strong evidence that the activities proposed by the eligible entity will have a statistically significant effect on student academic achievement, student growth, graduation rates, or outcomes on other performance measures.
 (2)Moderate evidence that the activities proposed by the eligible entity will improve student academic achievement, student growth, graduation rates, or outcomes on other performance measures. (3)Evidence of promise or a strong theory that the activities proposed by the eligible entity will improve student academic achievement, student growth, graduation rates, or outcomes on other performance measures.
 4404.Applications
 (a)ApplicationsAn eligible entity that desires to receive a grant under section 4403 shall submit an application to the Secretary at such time, in such manner, and containing such information as the Secretary may reasonably require. (b)ContentsEach application submitted by an eligible entity under subsection (a) shall—
 (1)describe the project for which the eligible entity is seeking a grant and how the evidence supporting that project meets the standards of evidence established by the Secretary under section 4403(f); (2)describe how the eligible entity will address at least one of the areas described in section 4405(a)(1);
 (3)provide an estimate of the number of students that the eligible entity plans to serve under the proposed project, including the percentage of those students who are from low-income families, and the number of students to be served through additional expansion after the grant ends; (4)demonstrate that the eligible entity has established one or more partnerships with the private sector, which may include philanthropic organizations, and that the partner or partners will provide matching funds, except that the Secretary may waive, on a case-by-case basis, the matching funds requirement under this paragraph upon a showing of exceptional circumstances, such as the difficulty of raising matching funds for a project to serve a rural area;
 (5)describe the eligible entity’s plan for continuing the proposed project after the grant funding under section 4403 ends, including a plan for dissemination of best practices and collaboration with other local educational agencies; (6)demonstrate that the proposed project has incorporated input and feedback from educators working in the area to be served;
 (7)if the eligible entity is a local educational agency— (A)document the local educational agency’s record in—
 (i)increasing student achievement, including achievement for each subgroup described in section 1111(b)(2)(C)(v); or (ii)decreasing achievement gaps; and
 (B)demonstrate how the local educational agency has made significant improvements in other outcomes, as applicable, on the performance measures described in section 4406; (8)if the eligible entity is a nonprofit organization—
 (A)provide evidence that the nonprofit organization has helped at least one high-need school or high-need local educational agency significantly— (i)increase student achievement, including achievement for each subgroup described in section 1111(b)(2)(C)(v);
 (ii)reduce achievement gaps; or (iii)increase graduation rates; and
 (B)describe how the nonprofit organization has helped at least 1 school or local educational agency make a significant improvement, as applicable, in other outcomes on the performance measures described in section 4406; (9)if the eligible entity is an educational service agency—
 (A)provide evidence that the agency has helped at least one high-need school or high-need local educational agency significantly— (i)increase student achievement, including achievement for each subgroup described in section 1111(b)(2)(C)(v);
 (ii)reduce achievement gaps; or (iii)increase graduation rates; and
 (B)describe how the agency has helped at least 1 school or local educational agency make a significant improvement, as applicable, in other outcomes on the performance measures described in section 4406; (10)provide a description of the eligible entity’s plan for independently evaluating the effectiveness of activities carried out with funds under section 4403;
 (11)provide an assurance that the eligible entity will— (A)cooperate with cross-cutting evaluations;
 (B)make evaluation data available to third parties for validation and further study consistent with protections established by applicable Federal, State, and local privacy requirements and other on provisions on the protection of personally identifiable information; and (C)participate in communities of practice; and
 (12)if the eligible entity is a nonprofit organization that intends to make subgrants, consistent with section 4405(b), provide an assurance that the eligible entity will apply paragraphs (1) through (10), as appropriate, in the eligible entity’s selection of subgrantees and in the oversight of such subgrants. (c)Criteria for evaluating applicationsThe Secretary shall award grants under section 4403 on a competitive basis, based on the quality of the applications under this section submitted and, consistent with the standards established under section 4403(f), each eligible entity’s likelihood of achieving success in improving student outcomes or outcomes on other performance measures.
 4405.Uses of funds
 (a)Uses of fundsEach eligible entity that receives a grant under section 4403— (1)shall use the grant funds to address, at a minimum, one of the following areas of school innovations:
 (A)Improving the effectiveness and distribution of teachers or principals. (B)Strengthening the use of data to improve teaching and learning.
 (C)Providing high-quality instruction based on rigorous standards that build toward college and career readiness and measuring students' mastery using high-quality assessments aligned to those standards. (D)Turning around the lowest-performing schools.
 (E)Supporting the effective use of technology to improve teaching or principals and learning, including training teachers or principals in the innovative use of technology. (F)Any other area of school innovation, as determined by the Secretary.;
 (2)shall use those funds to develop or expand strategies to improve the performance of high-need students on the performance measures described in section 4406; and (3)may use the grant funds for an independent evaluation, as required by section 4404(b)(9), of the innovative practices carried out with the grant.
 (b)Authority to subgrantIn the case of an eligible entity receiving a grant under section 4403 that is nonprofit organization such eligible entity may use the grant funds to make subgrants to other entities to provide support to one or more high-need schools or high-need local educational agencies. Any entity receiving a subgrant under this subsection shall comply with the requirements of this part for eligible entities, as appropriate. 4406.Performance measures (a)In generalThe Secretary shall establish performance measures for the projects carried out under this part. These measures, at a minimum, shall track an eligible entity’s progress in—
 (1)improving outcomes for each subgroup described in section 1111(b)(2)(C)(v) that is served by the grantee on measures, including, as applicable, by— (A)increasing student achievement and decreasing achievement gaps;
 (B)increasing secondary school graduation rates; (C)increasing college enrollment rates and rates of college persistence;
 (D)improving teacher and principal effectiveness or the retention of highly effective teachers or principals; (E)improving school readiness; or
 (F)any other indicator as the Secretary or grantee may determine; and (2)implementing the eligible entity’s project in rural schools, as applicable.
 (b)Data collection periodFrom the amounts appropriated under section 4408, the Secretary may— (1)approve, for an eligible entity receiving a grant under section 4403, a data collection period of not more than 72 months beginning after the end of the eligible entity’s grant period; and
 (2)provide the eligible entity with funding during such period for the sole purpose of collecting, analyzing, and reporting performance information under this subsection on the project carried out during the grant period. 4407.Annual reportAn eligible entity that receives a grant under section 4403 shall submit to the Secretary, at such time and in such manner as the Secretary may require, an annual report that includes information on—
 (1)the eligible entity’s progress on the performance measures established under section 4406; and (2)the data supporting such progress.
 4408.Authorization of appropriationsThere are authorized to be appropriated to carry out this part $500,000,000 for fiscal year 2016 and such sums as may be necessary for each of the 5 succeeding fiscal years. 4409.DefinitionsIn this part:
 (1)Eligible entityThe term eligible entity means— (A)a local educational agency;
 (B)an educational service agencies; or (C)a nonprofit organization in partnership with a local educational agency or consortium of schools.
 (2)High-need local educational agencyThe term high-need local educational agency means a local educational agency— (A)that serves not fewer than 10,000 children from families with incomes below the poverty line;
 (B)for which not less than 20 percent of the children served by the agency are from families with incomes below the poverty line; or (C)that is in the highest quartile of local educational agencies in the State, based on student poverty.
 (3)High-need schoolThe term high-need school’ means— (A)an elementary school or middle school in which not less than 50 percent of the enrolled students are children eligible for free or reduced price lunch under the Richard B. Russell National School Lunch Act (42 U.S.C. 1751 et seq.); and
 (B)a high school in which not less than 40 percent of the enrolled students are children eligible for free or reduced price lunch under the Richard B. Russell National School Lunch Act (42 U.S.C. 1751 et seq.), which may be calculated using comparable data from feeder schools. (4)PrincipalThe term principal includes an assistant principal.
 (5)TeacherThe term teacher includes teacher leaders. (6)Teacher leaderThe term teacher leader means a teacher who has demonstrated effectiveness and assumes leadership responsibilities to work with other teachers to raise student achievement in multiple classrooms..
 (b)Table of contentsThe table of contents in section 2 of the Elementary and Secondary Education Act of 1965 is amended by inserting after the item relating to section 4304 the following: Part D—Investing in Innovation Sec. 4401. Purposes. Sec. 4402. National activities. Sec. 4403. Program authorized; length of grants; priorities. Sec. 4404. Applications. Sec. 4405. Uses of funds. Sec. 4406. Performance measures. Sec. 4407. Reporting; annual report. Sec. 4408. Authorization of appropriations..


type: contracts

text:
 30.6.2011
 ES
 Diario Oficial de la Unión Europea
 L 171/1
 DECISIÓN DEL COMITÉ MIXTO DEL EEE
 No 7/2011
 de 1 de abril de 2011
 por la que se modifica el anexo IV (Energía) del Acuerdo EEE
 EL COMITÉ MIXTO DEL EEE,
 Visto el Acuerdo sobre el Espacio Económico Europeo, en la redacción dada al mismo por el Protocolo por el que se adapta el Acuerdo sobre el Espacio Económico Europeo, en lo sucesivo denominado «el Acuerdo», y, en particular, su artículo 98,
 Considerando lo siguiente:
 (1)
 El anexo IV del Acuerdo fue modificado por la Decisión del Comité Mixto del EEE no 2/2011, de 11 de febrero de 2011 (1).
 (2)
 Debe incorporarse al Acuerdo el Reglamento (UE) no 774/2010 de la Comisión, de 2 de septiembre de 2010, por el que se fijan directrices relativas a la compensación entre gestores de redes de transporte y a un planteamiento normativo común de la tarificación del transporte (2).
 DECIDE:
 Artículo 1
 Después del punto 39 [Reglamento (CE) no 643/2009 de la Comisión] del anexo IV del Acuerdo se inserta el texto siguiente:
 «40.
 32010 R 0774: Reglamento (UE) no 774/2010 de la Comisión, de 2 de septiembre de 2010, por el que se fijan directrices relativas a la compensación entre gestores de redes de transporte y a un planteamiento normativo común de la tarificación del transporte (DO L 233 de 3.9.2010, p. 1).
 A efectos del presente Acuerdo, las disposiciones del Reglamento se entenderán con arreglo a las adaptaciones siguientes:
 a)
 en el artículo 3 se añade el texto siguiente:
 “En el caso de los Estados AELC, el Reglamento expirará cuando el Reglamento (UE) no 838/2010 entre en vigor en el Acuerdo EEE.”;
 b)
 en el anexo, la primera frase del punto 3 de la parte B se sustituye por el texto siguiente:
 “El valor de las tarifas de transporte medias anuales pagadas por los productores se situará entre los 0 y los 0,5 EUR/MWh, excepto en el caso de las tarifas aplicadas en Dinamarca, Suecia, Finlandia, Noruega, Rumanía, Irlanda, Gran Bretaña e Irlanda del Norte.”;
 c)
 en el anexo, la segunda frase del punto 3 de la parte B se sustituye por el texto siguiente:
 “El valor de las tarifas de transporte medias anuales pagadas por los productores en Dinamarca, Suecia, Finlandia y Noruega se situará entre los 0 y los 1,2 EUR/MWh.”».
 Artículo 2
 Los textos del Reglamento (UE) no 774/2010 en lenguas islandesa y noruega, que se publicarán en el Suplemento EEE del Diario Oficial de la Unión Europea, son auténticos.
 Artículo 3
 La presente Decisión entrará en vigor el 2 de abril de 2011, siempre que se hayan comunicado al Comité Mixto del EEE (3) todas las notificaciones previstas en el artículo 103, apartado 1, del Acuerdo.
 Artículo 4
 La presente Decisión se publicará en la sección EEE y en el Suplemento EEE del Diario Oficial de la Unión Europea.
 Hecho en Bruselas, el 1 de abril de 2011.
 Por el Comité Mixto del EEE
 El Presidente en funciones
 Gianluca GRIPPA
 (1) DO L 93 de 7.4.2011, p. 31.
 (2) DO L 233 de 3.9.2010, p. 1.
 (3) No se han indicado preceptos constitucionales.


text:
 10.12.2015
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 410/7
 Žaloba podaná dne 17. srpna 2015 Kontrolním úřadem ESVO na Lichtenštejnské knížectví
 (Věc E-22/15)
 (2015/C 410/06)
 Dne 17. srpna 2015 podal Kontrolní úřad ESVO, zastoupený zplnomocněnými zástupci Kontrolního úřadu ESVO (se sídlem na adrese 35, Rue Belliard, 1040 Brusel, Belgie) Markusem Schneiderem, Clémence Perrinovou a Íris Ísbergovou, k Soudnímu dvoru ESVO žalobu na Lichtenštejnské knížectví.
 Kontrolní úřad ESVO požaduje, aby Soudní dvůr ESVO:
 1.
 prohlásil, že nepřijetím opatření nutných k provedení aktů uvedených v bodě 15q kapitoly XIII přílohy II Dohody o Evropském hospodářském prostoru (směrnice Evropského parlamentu a Rady 2011/62/EU ze dne 8. června 2011, kterou se mění směrnice 2001/83/ES o kodexu Společenství týkajícím se humánních léčivých přípravků, pokud jde o zabránění vstupu padělaných léčivých přípravků do legálního dodavatelského řetězce, a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2012/26/EU ze dne 25. října 2012, kterou se mění směrnice 2001/83/ES, pokud jde o farmakovigilanci), které byly do Dohody o EHP začleněny protokolem 1 k této dohodě, ve stanovené lhůtě nesplnilo Lichtenštejnsko své povinnosti podle článku 2 aktů a článku 7 Dohody o EHP;
 2.
 uložil Lichtenštejnsku uhradit náklady tohoto řízení.
 Právní a skutkové okolnosti a žalobní důvody:
 —
 v žalobě se uvádí, že Lichtenštejnsko nejpozději do 11. dubna 2015 nevyhovělo odůvodněnému stanovisku Kontrolního úřadu ESVO ze dne 11. února 2015, které se zabývá skutečností, že Lichtenštejnsko do svého vnitrostátního právního řádu neprovedlo směrnici Evropského parlamentu a Rady 2011/62/EU ze dne 8. června 2011, kterou se mění směrnice 2001/83/ES o kodexu Společenství týkajícím se humánních léčivých přípravků, pokud jde o zabránění vstupu padělaných léčivých přípravků do legálního dodavatelského řetězce,
 a
 směrnici Evropského parlamentu a Rady 2012/26/EU ze dne 25. října 2012, kterou se mění směrnice 2001/83/ES, pokud jde o farmakovigilanci, uvedené v bodě 15q kapitoly XIII přílohy II Dohody o Evropském hospodářském prostoru, které byly do Dohody o EHP začleněny protokolem 1 k této dohodě („akty“),
 —
 Kontrolní úřad ESVO tvrdí, že Lichtenštejnsko ve stanovené lhůtě nepřijalo opatření nutná k provedení zmiňovaných aktů, čímž nesplnilo své povinnosti vyplývající z článku 2 aktů a z článku 7 Dohody o EHP.


text:
 Avis juridique important
 |
 11972B/PRO/05
 Actos relativos à adesão às Comunidades Europeias do Reino da Dinamarca, da Irlanda, do Reino da Noruega e do Reino Unido da Grã-Bretanha e da Irlanda do Norte, Protocolo n°. 5 respeitante ao Svalbard (Spitzberg)(**). (**) Disposições tornadas caducas por força do artigo 41°. da Decisão de adaptação.
 Jornal Oficial no L 073 de 27/03/1972 p. 0165
 Protocolo n . 5 respeitante ao Svalbard (Spitzberg)(**). (**) Disposições tornadas caducas por força do artigo 41 . da Decisão de adaptação.


text:
{{Taksokvir
 | boja = lightgreen
 | naziv = Aporocactus martianus
 | slika = Disocactus martianus 001.jpg
 | slika_širina = 200px
 | slika_opis = Disocactus martianus
 | regnum = Plantae
 | phylum = Magnoliophyta
 | classis = Magnoliopsida
 | ordo = Caryophyllales
 | familia = Cactaceae
 | subfamilia = Cactoideae
 | tribus = Hylocereeae
 | genus = Aporocactus
 | species = A. martianus
 | dvoimeno =Aporocactus martianus|dvoimeno_autorstvo= (Zucc. ex Pfeiff.) Britton & Rose
 }}Aporocactus martianus'', vrsta kaktusa iz Meksika.
 Porodica: Cactaceae
 Preporučena temperatura: Noć: 10-12°C
 Tolerancija hladnoće: držati ga iznad 10°C
 Minimalna temperatura: 13°C
 Izloženost suncu: treba biti na svjetlu
 Porijeklo: Meksiko (Oaxaca)
 Opis: naraste do 1.5 m dužine
 Potrebnost vode: povremeno mu zimi davati vodu
 Vanjske poveznice
 Hylocereeae
 Flora središnjeg Meksika
 Flora sjeveroistočnog Meksika
 Flora jugozapadnog Meksika


text:
 30.9.2014
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 284/14
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) št. 1030/2014
 z dne 29. septembra 2014
 o določitvi izvedbenih tehničnih standardov glede enotnih obrazcev in datuma za razkritje vrednosti, uporabljenih za določitev globalnih sistemsko pomembnih institucij v skladu z Uredbo (EU) št. 575/2013 Evropskega parlamenta in Sveta
 (Besedilo velja za EGP)
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe (EU) št. 575/2013 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 26. junija 2013 o bonitetnih zahtevah za kreditne institucije in investicijska podjetja ter o spremembi Uredbe (EU) št. 648/2012 (1) in zlasti tretjega pododstavka člena 441(2) Uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Da se zagotovita globalna usklajenost pri razkrivanju in preglednost postopka določitve globalnih sistemsko pomembnih institucij (GSPI), morajo navedene institucije javno razkriti vrednosti kazalnikov, ki se uporabljajo v navedenem postopku.
 (2)
 Obrazci za razkritje, ki jih institucije, opredeljene kot GSPI, uporabljajo v skladu s členom 131 Direktive 2013/36/EU Evropskega parlamenta in Sveta (2), bi morali upoštevati mednarodne standarde, zlasti tiste, ki jih uporablja Baselski odbor za bančni nadzor.
 (3)
 Da se zagotovita doslednost in primerljivost zbranih informacij, bi bilo treba referenčni datum poročanja določiti tako, da bi sovpadal z vrednostmi ob zaključku poslovnega leta institucije za prejšnje leto ali katerim drugim datumom, za katerega se institucija dogovori z zadevnim organom.
 (4)
 Da se olajša javni dostop do razkritih informacij in zaradi dejstva, da so za postopek določitve potrebni podatki vseh držav članic, bi moral Evropski bančni organ (v nadaljnjem besedilu: EBA) zbrati informacije vseh institucij in jih objaviti na svoji spletni strani.
 (5)
 Ta uredba temelji na osnutkih izvedbenih tehničnih standardov, ki jih je EBA predložila Komisiji.
 (6)
 EBA je opravila odprta javna posvetovanja o osnutkih izvedbenih tehničnih standardov, na katerih temelji ta uredba, analizirala potencialne povezane stroške in koristi ter prosila za mnenje interesno skupino za bančništvo, ustanovljeno v skladu s členom 37 Uredbe (EU) št. 1093/2010 Evropskega parlamenta in Sveta (3) –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Enotna oblika
 GSPI izpolnijo obrazec iz Priloge k tej uredbi v elektronski obliki, kot je objavljen na spletni strani Evropskega bančnega organa (EBA). GSPI z uporabo navedenega obrazca javno razkrijejo vrednosti kazalnikov, uporabljenih za določitev rezultatov institucij v skladu z metodologijo za določitev iz člena 131 Direktive 2013/36/EU.
 GSPI niso dolžne javno razkriti pomožnih podatkov in kazalnikov.
 Člen 2
 Datum razkritja
 GSPI informacije ob zaključku poslovnega leta iz člena 1 javno razkrijejo najpozneje štiri mesece po zaključku posameznega poslovnega leta.
 Zadevni organi lahko institucijam, katerih poslovno leto se zaključi 30. junija, dovolijo sporočanje vrednosti kazalnikov, ki temeljijo na njihovem stanju na dan 31. decembra. Informacije se v vsakem primeru razkrijejo najkasneje 31. julija.
 Člen 3
 Mesto razkritja
 Institucije lahko vrednosti kazalnikov, navedenih v obrazcu iz Priloge k tej uredbi, javno razkrijejo na mediju, ki ga določijo za razkrivanje informacij, zahtevanih v delu 8 Uredbe (EU) št. 575/2013, v skladu s členom 434 navedene uredbe.
 Če razkritja vrednosti kazalnikov niso vključena na medij iz prvega odstavka, GSPI navedejo neposreden sklic na dokončana razkritja na spletni strani institucije ali na medij, na katerem so razkritja na voljo.
 Zadevni organi izpolnjene obrazce takoj, ko GSPI razkrijejo navedene informacije, pošljejo EBA za potrebe centralizacije na njeni spletni strani.
 Člen 4
 Ta uredba začne veljati dvajseti dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Bruslju, 29. septembra 2014
 Za Komisijo
 Predsednik
 José Manuel BARROSO
 (1) UL L 176, 27.6.2013, str. 1.
 (2) Direktiva 2013/36/EU Evropskega parlamenta in Sveta z dne 26. junija 2013 o dostopu do dejavnosti kreditnih institucij in bonitetnem nadzoru kreditnih institucij in investicijskih podjetij, spremembi Direktive 2002/87/ES in razveljavitvi direktiv 2006/48/ES in 2006/49/ES (UL L 176, 27.6.2013, str. 338).
 (3) Uredba (EU) št. 1093/2010 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 24. novembra 2010 o ustanovitvi Evropskega nadzornega organa (Evropski bančni organ) in o spremembi Sklepa št. 716/2009/ES ter razveljavitvi Sklepa Komisije 2009/78/ES (UL L 331, 15.12.2010, str. 12).
 PRILOGA
 Podatki, potrebni za določitev GSPI
 Splošni bančni podatki
 Oddelek 1: Splošne informacije
 Odgovor
 (a)
 Splošne informacije, ki jih zagotovi nacionalni nadzornik:
 1.
 Oznaka države
 2.
 Ime banke
 3.
 Datum predložitve (llll-mm-dd)
 (b)
 Splošne informacije, ki jih zagotovi institucija, ki poroča:
 1.
 Datum poročanja (llll-mm-dd)
 2.
 Valuta poročanja
 3.
 Menjalni tečaj evra
 4.
 Enota, ki poroča
 5.
 Računovodski standard
 6.
 Mesto javnega razkritja
 Kazalnik velikosti
 Oddelek 2: Skupni znesek izpostavljenosti
 Znesek
 (a)
 Izpostavljenost do nasprotnih strank iz naslova pogodb na izvedene finančne instrumente (metoda 1)
 (b)
 Bruto vrednost poslov financiranja z vrednostnimi papirji
 (c)
 Izpostavljenost nasprotne stranke v poslih financiranja z vrednostnimi papirji
 (d)
 Druga sredstva
 1.
 Vrednostni papirji, prejeti v poslih financiranja z vrednostnimi papirji, ki so pripoznani kot sredstva
 (e)
 Vsota bilančnih postavk (vsota postavk 2(a), 2(b), 2(c) in 2(d) minus 2(d)(1))
 (f)
 Morebitna prihodnja izpostavljenost iz naslova pogodb na izvedene finančne instrumente (metoda 1)
 (g)
 Hipotetični znesek zunajbilančnih postavk z 0-odstotnim CCF
 1.
 Brezpogojno preklicne obveznosti iz naslova kreditnih kartic
 2.
 Druge brezpogojno preklicne obveznosti
 (h)
 Hipotetični znesek zunajbilančnih postavk z 20-odstotnim CCF
 (i)
 Hipotetični znesek zunajbilančnih postavk s 50-odstotnim CCF
 (j)
 Hipotetični znesek zunajbilančnih postavk s 100-odstotnim CCF
 (k)
 Vsota zunajbilančnih postavk (vsota postavk 2(f), 2(g) in 2(h) do 2(j), minus 0,9 krat vsota postavk 2(g)(1) in 2(g)(2))
 (l)
 Subjekti, konsolidirani za računovodske namene, ne pa za regulativne namene na osnovi tveganja:
 1.
 Bilančna sredstva
 2.
 Morebitne prihodnje izpostavljenosti iz naslova pogodb na izvedene finančne instrumente
 3.
 Brezpogojno preklicne obveznosti
 4.
 Druge zunajbilančne obveznosti
 5.
 Vrednost naložb v konsolidiranih subjektih
 (m)
 Regulativne prilagoditve
 (n)
 Pomožni podatki:
 1.
 Terjatve za zavarovanje z denarnimi sredstvi, dano v poslih z izvedenimi finančnimi instrumenti
 2.
 Neto hipotetični znesek kreditnih izvedenih finančnih instrumentov
 3.
 Neto hipotetični znesek kreditnih izvedenih finančnih instrumentov za subjekte iz postavke 2(l).
 4.
 Bilančne in zunajbilančne izpostavljenosti med subjekti iz postavke 2(l).
 5.
 Bilančne in zunajbilančne izpostavljenosti subjektov iz postavke 2(l) do subjektov, konsolidiranih za regulativne namene na osnovi tveganja
 6.
 Bilančne in zunajbilančne izpostavljenosti subjektov, konsolidiranih za regulativne namene na osnovi tveganja, do subjektov iz postavke 2(l).
 7.
 Skupni znesek izpostavljenosti za izračun količnika finančnega vzvoda (opredelitev iz januarja 2014)
 (o)
 Kazalnik skupnega zneska izpostavljenosti (vsota postavk 2(e), 2(k), 2(l)(1), 2(l)(2), 0,1 krat 2(l)(3), 2(l)(4), minus vsota postavk 2(l)(5) in 2(m))
 Kazalniki medsebojne povezanosti
 Oddelek 3: Sredstva znotraj finančnega sistema
 Znesek
 (a)
 Sredstva, deponirana pri drugih finančnih institucijah ali posojena drugim finančnim institucijam
 1.
 Potrdila o vlogah
 (b)
 Nečrpani odobreni krediti, dani drugim finančnim institucijam
 (c)
 Imetja vrednostnih papirjev, ki so jih izdale druge finančne institucije:
 1.
 Zavarovani dolžniški vrednostni papirji
 2.
 Prednostni nezavarovani dolžniški vrednostni papirji
 3.
 Podrejeni dolžniški vrednostni papirji
 4.
 Komercialni zapisi
 5.
 Delnice (vključno z vrednostjo in presežkom navadnih in prednostnih delnic)
 6.
 Nasprotne kratke pozicije v zvezi z imetjem posamezne delnice iz postavke 3(c)(5)
 (d)
 Neto pozitivne tekoče izpostavljenosti poslov financiranja z vrednostnimi papirji pri drugih finančnih institucijah
 (e)
 Izvedeni finančni instrumenti OTC z drugimi finančnimi institucijami, ki imajo neto pozitivno pošteno vrednost:
 1.
 Neto pozitivna poštena vrednost (vključno s prejetim zavarovanjem, kadar je vključeno v okvirno pogodbo o pobotu)
 2.
 Morebitne prihodnje izpostavljenosti
 (f)
 Kazalnik sredstev znotraj finančnega sistema (vsota postavk 3(a), 3(b) do 3(c)(5), 3(d), 3(e)9(1) in 3(e)(2) minus 3(c)(6))
 Oddelek 4: Obveznosti znotraj finančnega sistema
 Znesek
 (a)
 Vloge, ki pripadajo depotnim družbam
 (b)
 Vloge, ki pripadajo nedepozitnim finančnim institucijam
 (c)
 Nečrpani odobreni krediti, pridobljeni pri drugih finančnih institucijah
 (d)
 Neto negativne tekoče izpostavljenosti poslov financiranja z vrednostnimi papirji pri drugih finančnih institucijah
 (e)
 Izvedeni finančni instrumenti OTC pri drugih finančnih institucijah, ki imajo neto negativno pošteno vrednost:
 1.
 Neto negativna poštena vrednost (vključno z danim zavarovanjem, kadar je vključeno v okvirno pogodbo o pobotu)
 2.
 Morebitne prihodnje izpostavljenosti
 (f)
 Pomožni podatki:
 1.
 Sredstva, izposojena pri drugih finančnih institucijah
 2.
 Potrdila o vlogah iz postavk 4(a) in 4(b)
 (g)
 Kazalnik obveznosti znotraj finančnega sistema (vsota postavk 4(a) do 4(e)(2))
 Oddelek 5: Nedospeli vrednostni papirji
 Znesek
 (a)
 Zavarovani dolžniški vrednostni papirji
 (b)
 Prednostni nezavarovani dolžniški vrednostni papirji
 (c)
 Podrejeni dolžniški vrednostni papirji
 (d)
 Komercialni zapisi
 (e)
 Potrdila o vlogi
 (f)
 Navadni lastniški kapital
 (g)
 Prednostne delnice in vse druge oblike podrejenega financiranja, ki niso zajete v postavki 5(c)
 (h)
 Pomožni podatki:
 1.
 Knjigovodska vrednost lastniških instrumentov, katerih tržna cena ni na voljo
 (i)
 Kazalnik nedospelih vrednostnih papirjev (vsota postavk 5(a) do 5(g))
 Kazalniki nadomestljivosti/finančne infrastrukture institucije
 Oddelek 6: Plačila, izvedena v letu poročanja (brez plačil znotraj skupine)
 Sporočeno v
 Znesek v določeni valuti
 Znesek
 (a)
 Avstralski dolarji
 AUD
 (b)
 Brazilski reali
 BRL
 (c)
 Kanadski dolarji
 CAD
 (d)
 Švicarski franki
 CHF
 (e)
 Kitajski juani
 CNY
 (f)
 Euri
 EUR
 (g)
 Britanski funti
 GBP
 (h)
 Hongkonški dolarji
 HKD
 (i)
 Indijske rupije
 INR
 (j)
 Japonski jeni
 JPY
 (k)
 Švedske krone
 SEK
 (l)
 Ameriški dolarji
 USD
 (m)
 Pomožni podatki:
 1.
 Mehiški pesi
 MXN
 2.
 Novozelandski dolarji
 NZD
 3.
 Ruski rublji
 RUB
 (n)
 Kazalnik plačilne dejavnosti (vsota postavk 6(a) do 6(l))
 Oddelek 7: Sredstva v skrbništvu
 Znesek
 (a)
 Kazalnik sredstev v skrbništvu
 Oddelek 8: Prevzeti posli na trgih dolžniških in lastniških finančnih instrumentov
 Znesek
 (a)
 Prva prodaja lastniških finančnih instrumentov z obveznostjo odkupa
 (b)
 Prva prodaja dolžniških finančnih instrumentov z obveznostjo odkupa
 (c)
 Kazalnik prve prodaje finančnih instrumentov z obveznostjo odkupa (vsota postavk 8(a) in 8(b))
 Kazalniki kompleksnosti
 Oddelek 9: Hipotetični znesek izvedenih finančnih instrumentov OTC
 Znesek
 (a)
 Izvedeni finančni instrumenti OTC, za katere kliring izvajajo centralne nasprotne stranke
 (b)
 izvedeni finančni instrumenti OTC, ki se poravnajo dvostransko
 (c)
 Kazalnik izvedenih finančnih instrumentov OTC (vsota postavk 9(a) in 9(b))
 Oddelek 10: Vrednostni papirji, namenjeni trgovanju in razpoložljivi za prodajo
 Znesek
 (a)
 Vrednostni papirji, namenjeni trgovanju (HFT)
 (b)
 Vrednostni papirji, razpoložljivi za prodajo (AFS)
 (c)
 Vrednostni papirji, namenjeni trgovanju in razpoložljivi za prodajo, ki ustrezajo opredelitvi sredstev ravni 1
 (d)
 Vrednostni papirji, namenjeni trgovanju in razpoložljivi za prodajo, ki ustrezajo opredelitvi sredstev ravni 2, z odbitki
 (e)
 Pomožni podatki:
 1.
 Vrednostni papirji, razvrščeni med tiste, ki so v imetju do zapadlosti
 (f)
 Kazalnik vrednostnih papirjev, namenjenih trgovanju in razpoložljivih za prodajo (vsota postavk 10(a) in 10(b), minus vsota 10(c) in 10(d))
 Oddelek 11: Sredstva ravni 3
 Znesek
 (a)
 Kazalnik sredstev ravni 3
 Kazalniki mednarodne dejavnosti
 Oddelek 12: Terjatve v sodni pristojnosti druge države
 Znesek
 a.
 Tuje terjatve na podlagi končnega tveganja (brez dejavnosti z izvedenimi finančnimi instrumenti)
 b.
 Pomožni podatki:
 1.
 Tuje terjatve iz naslova izvedenih finančnih instrumentov na podlagi končnega tveganja
 c.
 Kazalnik terjatev v sodni pristojnosti druge države (postavka 12(a))
 Oddelek 13: Obveznosti v sodni pristojnosti druge države
 Znesek
 (a)
 Tuje obveznosti (brez izvedenih finančnih instrumentov in lokalnih obveznosti v lokalni valuti)
 1.
 Vse tuje obveznosti do povezanih enot iz postavke 13(a)
 (b)
 Lokalne obveznosti v lokalni valuti (brez dejavnosti z izvedenimi finančnimi instrumenti)
 (c)
 Pomožni podatki:
 1.
 Tuje obveznosti iz naslova izvedenih finančnih instrumentov na podlagi končnega tveganja
 (d)
 Kazalnik obveznosti v sodni pristojnosti druge države (vsota postavk 13(a) in 13(b) minus 13(a)(1))
 Dodatni kazalniki
 Oddelek 14: Pomožni kazalniki
 Znesek
 (a)
 Skupni znesek obveznosti
 (b)
 Financiranje na drobno
 (c)
 Količnik odvisnosti od grosističnega financiranja (razlika med postavkami 14(a) in 14(b), deljeno s 14(a))
 (d)
 Tuji neto prihodki
 (e)
 Skupni neto prihodki
 (f)
 Skupni bruto prihodki
 (g)
 Bruto vrednost posojenih denarnih sredstev in bruto poštena vrednost vrednostnih papirjev, posojenih v poslih financiranja z vrednostnimi papirji
 (h)
 Bruto vrednost izposojenih denarnih sredstev in bruto poštena vrednost vrednostnih papirjev, izposojenih v poslih financiranja z vrednostnimi papirji
 (i)
 Bruto pozitivna poštena vrednost poslov z izvedenimi finančnimi instrumenti OTC
 (j)
 Bruto negativna poštena vrednost poslov z izvedenimi finančnimi instrumenti OTC
 Znesek v posameznih enotah
 (k)
 Število jurisdikcij


text:
 4.10.2012
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 L 270/38
 DECISIONE DEL COMITATO MISTO SEE
 N. 115/2012
 del 15 giugno 2012
 che modifica l’allegato XX (Ambiente) dell’accordo SEE
 IL COMITATO MISTO SEE,
 visto l’accordo sullo Spazio economico europeo, modificato dal protocollo che adegua l’accordo sullo Spazio economico europeo, in seguito denominato «l’accordo», in particolare l’articolo 98,
 considerando quanto segue:
 (1)
 L’allegato XX dell’accordo è stato modificato dalla decisione del Comitato misto SEE n. 97/2012 del 30 aprile 2012 (1).
 (2)
 Occorre integrare nell’accordo la direttiva 2009/31/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 23 aprile 2009, relativa allo stoccaggio geologico di biossido di carbonio e recante modifica della direttiva 85/337/CEE del Consiglio, delle direttive del Parlamento europeo e del Consiglio 2000/60/CE, 2001/80/CE, 2004/35/CE, 2006/12/CE, 2008/1/CE e del regolamento (CE) n. 1013/2006 del Parlamento europeo e del Consiglio (2),
 HA ADOTTATO LA PRESENTE DECISIONE:
 Articolo 1
 L’allegato XX dell’accordo è così modificato:
 1)
 ai punti 1a (direttiva 85/337/CEE), 1i (direttiva 2004/35/CE del Parlamento europeo e del Consiglio), 13ca (direttiva 2000/60/CE del Parlamento europeo e del Consiglio), 19a (direttiva 2001/80/CE del Parlamento europeo e del Consiglio) e 32c [regolamento (CE) n. 1013/2006 del Parlamento europeo e del Consiglio] è aggiunto il seguente trattino:
 «—
 32009 L 0031: Direttiva 2009/31/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 23 aprile 2009 (GU L 140 del 5.6.2009, pag. 114).»;
 2)
 al punto 1f (direttiva 2008/1/CE del Parlamento europeo e del Consiglio) è aggiunto quanto segue:
 «, modificata da:
 —
 32009 L 0031: Direttiva 2009/31/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 23 aprile 2009 (GU L 140 del 5.6.2009, pag. 114).»;
 3)
 dopo il punto 21as [regolamento (CE) n. 748/2009 della Commissione] è aggiunto il seguente punto:
 «21at.
 32009 L 0031: Direttiva 2009/31/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 23 aprile 2009, relativa allo stoccaggio geologico di biossido di carbonio e recante modifica della direttiva 85/337/CEE del Consiglio, delle direttive del Parlamento europeo e del Consiglio 2000/60/CE, 2001/80/CE, 2004/35/CE, 2006/12/CE, 2008/1/CE e del regolamento (CE) n. 1013/2006 del Parlamento europeo e del Consiglio (GU L 140 del 5.6.2009, pag. 114).»
 Articolo 2
 I testi della direttiva 2009/31/CE nelle lingue islandese e norvegese, da pubblicare nel supplemento SEE della Gazzetta ufficiale dell’Unione europea, fanno fede.
 Articolo 3
 La presente decisione entra in vigore il 16 giugno 2012, a condizione che tutte le notifiche previste dall’articolo 103, paragrafo 1, dell’accordo siano pervenute al Comitato misto SEE (3).
 Articolo 4
 La presente decisione è pubblicata nella sezione SEE e nel supplemento SEE della Gazzetta ufficiale dell’Unione europea.
 Fatto a Bruxelles, il 15 giugno 2012
 Per il Comitato misto SEE
 Il presidente ff
 Gianluca GRIPPA
 (1) GU L 248 del 13.9.2012, pag. 35.
 (2) GU L 140 del 5.6.2009, pag. 114.
 (3) Comunicata l’esistenza di obblighi costituzionali.


text:
 9.2.2013
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 38/10
 Ordonanța Curții (Camera a șaptea) din 19 noiembrie 2012 — Luigi Marcuccio/Comisia Europeană
 (Cauza C-1/11 SA) (1)
 (cerere de autorizare a popririi și a sechestrului împotriva Uniunii Europene)
 2013/C 38/12
 Limba de procedură: italiana
 Părțile
 Reclamant: Luigi Marcuccio (reprezentant: G. Cipressa, avocat)
 Pârâtă: Comisia Europeană (reprezentanți: J. Currall și C. Berardis-Kayser, agenți, asistați de A. Dal Ferro, avocat)
 Obiectul
 Protocolul privind privilegiile și imunitățile — Cerere de autorizare a unei popriri în mâinile Comisiei asupra sumelor datorate Uniunii de Republica Italiană și, în subsidiar, a unui sechestru asupra bunurilor mobile aparținând Uniunii aflate pe teritoriul Republicii Italiene — Ridicarea imunității Comisiei — Articolul 1 din Protocolul privind privilegiile și imunitățile Uniunii Europene
 Dispozitivul
 1.
 Respinge cererea de poprire și de sechestru.
 2.
 Domnul Luigi Marcuccio și Comisia Europeană suportă propriile cheltuieli de judecată.
 (1) JO C 89, 24.3.2012.


text:
Guangdong () on Kiinan maakunta. Sitä kutsutaan joskus myös Kantonin maakunnaksi sen pääkaupungin Kantonin mukaan. Kiinalainen lyhennenimi Yue () on Guangdongissa aikoinaan eläneen etnisen ryhmän nimi. Vanha suomalainen latinalaistus on Kuangtung.
 Guangdongista ja sen naapurista Guangxista käytetään yhteisnimeä ’kaksi Guangia’ ().
 Maantiede
 Guangdongilla on 4 300 kilometriä Etelä-Kiinan meren rantaviivaa. Maakunnan lounaispäässä on Leizhou-niemimaa, jossa sijaitsee toimimattomia tulivuoria. Helmijoen suisto on kolmen joen kohtauspaikka: Bei Jiang, Dong Jiang ja Xi Jiang. Jokisuistossa sijaitsee satoja pieniä saaria. Vuoristot, joita yhdessä nimitetään Eteläiseksi vuorijonoksi (南岭), erottavat maakunnan maan pohjoisosista. Maakunnan korkein kohta on noin 1 600 metriä merenpinnasta.
 Guangdongin naapurit ovat Fujian koillisessa, Jiangxi ja Hunan pohjoisessa, Guangxi lännessä ja Hongkong ja Macao etelässä. Hainanin maakunta on saari lähellä Leizhoun niemimaata.
 Historia
 Qin Shi Huangdi perusti vuonna 214 Nanhai-alueen (南海郡), jonka pääkaupunki oli Pan-alue (番禺) (nykyinen Guangzhou). Han-dynastian aikana siitä tehtiin Jiao-prefektuuri (交州). Tang-dynastia puolestaan teki siitä ja Guangxista Lingnan-piirin (嶺南道).
 Guangdong nimettiin Song-dynastian aikana vuonna 971 uudelleen Guangnandong-alueeksi (廣南東路). Yuan-dynastian aikana alue kuului Jiangxihin. Nykyisen nimensä maakunta sai Qing-dynastian aikana vuonna 997. Tuolloin Guangdong ja sen länsipuolelle jäävä Guangxi erotettiin toisistaan. Maakuntanimi on yhdistelmä sanoista guǎng ’laaja, suunnaton’ ja dōng ’itä’. Guangdong merkitsee siis ’itäiset laajuudet, suuret itäiset alueet’.
 Guangdongissa vuonna 1279 käyty Yamenin taistelu päätti Song-dynastian. Eurooppalaiset saapuivat Kiinaan 1500-luvulla, ja heidän toimintansa keskittyi varsinkin alkuaikoina Guangdongin maakuntaan. Portugalilaiset perustivat sinne Macaon siirtokunnan, ja myöhemmin britit oopiumisotien seurauksena Hongkongin.
 Kun Kiinasta lähti suuri joukko työläisiä ulkomaille, varsinkin 1800-luvulla rakentamaan rautateitä Pohjois-Amerikkaan, suurin osa heistä oli peräisin Guangdongista, minkä vuoksi ulkomaisten kiinalaiskaupunkien väestö onkin ollut pitkälti guangdongilaisia.
 Aloittaessaan 1920-luvulla valtaannousuaan Guomindang-puolue otti lähtöpaikakseen Guangdongin ja perusti sinne useampaan otteeseen separatistihallituksen.
 1980-luvulla irrotettiin Hainan Guangdongista omaksi maakunnakseen.
 Talousuudistusten alettua Guangdongin talous on kasvanut erittäin nopeasti, osittain vieressä olevan Hongkongin ansiosta.
 Vuonna 2003 liikkeelle lähtenyt SARS-epidemia sai ilmeisesti alkunsa Guangdongista.
 Talous
 Guangdongin talous oli retuperällä Kansantasavallan perustamisen jälkeen ennen Deng Xiaopingin aloittamia talousuudistuksia 1978. Talouspolitiikka ajoi tuolloin teollisuuskehitystä sisämaan maakunnissa, ja Maon alueellisen omavaraisuuden politiikka teki Guangdongin rannikkoasemasta merkityksettömän.
 Kun talous sitten avautui, maakunnan talous muuttui nopeasti, koska sieltä oli pääsy valtamerelle, Hongkong oli aivan vieressä ja ulkomailla asuvilla kiinalaisilla oli historiallinen yhteys maakuntaan. Lisäksi maakunta hyötyi pienestä veroprosentista aiempien talousvaikeuksiensa vuoksi, kunnes verojärjestelmää uudistettiin 1990-luvulla.
 Nykyään Guangdong on Kiinan rikkain maakunta. Siellä on kolme erityistalousaluetta: Shenzhen, Shantou ja Zhuhai. Maakunta tuottaa noin kolmanneksen Kiinan viennistä ja siellä on paljon siirtotyöläisiä. Vaikka tehtaiden työoloissa ja -ehdoissa on todettu edistysaskelia, selvitysten mukaan parantamisen varaa on vielä paljon. Epäkohtia on todettu esimerkiksi työntekijöiden järjestäytymisoikeuksissa, työturvallisuudessa sekä palkkatasossa.
 Vuonna 2013 Guangdongin maakunnan osuus Kiinan bruttokansantuotteesta oli 9,9 prosenttia (6 216,4 miljardia yuania eli noin 744,7 miljardia euroa). Suuri BKT-osuus tarkoittaa, että taloudellisesti Guangdong on Kiinan merkittävin maakuntatason alueyksikkö. Kutakin maakunnan asukasta kohden kansantuotetta kertyi 58 540 yuania eli 7 013 euroa. Taso on 140 prosenttia Kiinan keskiarvosta.
 Väestö
 Maakunnan väestö koostuu pääosin han-kiinalaista. Maakunnan pohjoisosassa on pieni yao-vähemmistö, joiden lisäksi maakunnassa asuu miaoja, litä ja zhuangeja.
 Vaikka virallinen kieli on mandariinikiina, maakunnan yleisimmin puhuttu kieli on kantoninkiina. Lisäksi siellä puhutaan minnan-kiinaa ja hakka-kiinaa. Koska kouluissa opetetaan mandariinia, suurin osa väestöstä osaa sitäkin sujuvasti.
 Koska Guangdongin talous on menestynyt viime aikoina hyvin, siellä on nykyisin paljon ”kelluvaa väestöä” pohjoisemmista maakunnista. Suuren väestötiheytensä ja eläinten läheisyydessä asumisen vuoksi Guangdongista on lähtenyt useita hengitysteiden sairauksia, kuten SARS.
 Hallinto
 Guangdong on jaettu 19 prefektuuritasoiseen kaupunkiin ja kahteen suoraan maakunnan hallinnon alaiseen kaupunkiin (Kanton ja Shenzhen). Nämä jakautuvat edelleen piirikuntiin, kaupunkipiireihin ja piirikuntatasoisiin kaupunkeihin. Guangdongin prefektuuritason yksiköt ovat (numerointi kuten oheisessa kuvassa):
 1. Qingyuan
 2. Shaoguan
 3. Heyuan
 4. Meizhou
 5. Chaozhou
 6. Zhaoqing
 7. Yunfu
 8. Foshan
 9. Kanton (pääkaupunki)
 10. Dongguan
 11. Huizhou
 12. Shanwei
 13. Jieyang
 14. Shantou
 15. Zhanjiang
 16. Maoming
 17. Yangjiang
 18. Jiangmen
 19. Zhongshan
 20. Zhuhai
 21. Shenzhen
 Koulutus
 Guangdongissa on ainakin kuusi kansallista yliopistoa ja kymmeniä maakunnallisia yliopistoja tai korkeakouluja. Kansallisia yliopistoja ovat Sun Yat-sen -yliopisto (on kuulunut maansa kärkikymmenikköön), Etelä-Kiinan tekninen yliopisto, Jinan yliopisto, Etelä-Kiinan maatalousyliopisto, Guangdongin ulkomaanopintojen yliopisto ja Guangzhoun kiinalaisen lääketieteen yliopisto.
 Kulttuuri
 Kantonilainen ruokakulttuuri
 Kantonin ooppera
 Lähteet
 Aiheesta muualla