text:
Treść orzeczenia II K 735/16 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych
 Liczba dokumentów w bazie: 324 534
 Ostatnia aktualizacja: 14 lutego 2020
 II K 735/16 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim z 2017-06-19
 Sygn. akt II K 735/16
 Dnia 19 czerwca 2017 roku
 Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Karny
 Przewodniczący: SSR Małgorzata Krupska-Świstak
 Protokolant: sekr. sądowy Marta Owczarek
 przy udziale Prokuratora: xxx
 po rozpoznaniu w dniach 15 maja 2017 roku i 19 czerwca 2017 roku sprawy
 M. G. (1)
 c. W. i I. z domu G.
 ur. (...)
 w P. (...)
 oskarżonej o to, że:
 1. w dniu 31 sierpnia 2016 roku w P. (...), woj. (...), dokonała przywłaszczenia powierzonego jej samochodu osobowego marki A. (...) koloru czarnego o nr rej (...) koloru czarnego czym działała na szkodę M. S.
 tj. o czyn z art. 284 § 2 kk
 2. w dniu 02 czerwca 2016 roku w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w P. (...) przedłożyła w celu użycia za autentyczny, podrobiony dokument w postaci upoważnienia do obioru Dowodu Rejestracyjnego samochodu osobowego marki A. (...) o nr rej (...) po uprzednim podrobieniu prze siebie podpisu właściciela pojazdu M. S.
 tj. o czyn z art. 270 § 1 kk
 3. w dniu 05 września 2016 roku w P. (...), woj. (...) wypełniła blankiet w postaci umowy kupna- sprzedaży samochodu osobowego marki A. (...) o nr rej. (...) opatrzony podpisem właściciela w osobie M. S. niezgodnie z wolą podpisanego
 tj. o czyn z art. 270 § 2 kk
 1. oskarżoną M. G. (1) uniewinnia od popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie 1 aktu oskarżenia;
 2. w zakresie czynu zarzucanego oskarżonej M. G. (1) w punkcie 2 aktu oskarżenia na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk w zw. z art. 1 § 2 kk umarza postępowanie karne;
 3. oskarżoną M. G. (1) uznaje za winną popełnienia czynu zarzuconego jej w punkcie 3 aktu oskarżenia, z tymi zmianami, iż eliminuje z jego opisu zwrot „właściciela w osobie” oraz przyjmuje, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi wyczerpujący dyspozycję art. 270 § 2a w zw. z § 2 kk i na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk, art. 67 § 1 kk warunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonej na okres próby 1 (jednego) roku;
 4. na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk w związku z rozstrzygnięciem zawartym w punkcie 3 wyroku orzeka wobec oskarżonej M. G. (1) świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 500 (pięćset) złotych;
 5. na podstawie art. 230 § 2 kpk nakazuje zwrócić oskarżonej M. G. (1) dowody rzeczowe szczegółowo opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/587/16/P na k. 61-62 pod poz. 6, 7, 8, 10;
 6. na podstawie art. 44 § 1 kk orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa i nakazuje pozostawić w aktach sprawy dowody rzeczowe szczegółowo opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/587/16/P na k. 61-62 pod poz. 4, 5, 9, 11;
 7. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. H. kwotę 516,60 (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) złotych tytułem zwrotu kosztów obrony udzielonej oskarżonej z urzędu;
 8. zwalnia oskarżoną od kosztów procesu, które przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.
 W dniu 30 marca 2016 r. rozwodząca się mężem M. G. (1) otrzymała od niego, w formie rozliczeń majątkowych, samochód osobowy marki A. (...), rok prod. (...), o numerze nadwozia (...). Auto, posiadające wówczas zagraniczne numery rejestracyjne, zostało zakupione na podstawie faktury vat nr (...) wystawionej na nazwisko M. G. (1) w komisie P. H. (...) w M., za cenę 8.500 zł, którą w całości uiścił były mąż oskarżonej.
 Dowód: faktura zakupu k. 32
 W tym czasie M. G. (1) borykała się z problemami finansowymi m.in. na skutek zadłużenia pozostałego po prowadzonej przez męża, a zarejestrowanej na jej nazwisko działalności gospodarczej. Pracowała jedynie dorywczo i nieoficjalnie z uwagi na ciążące na niej długi grożące egzekucją. Samodzielnie utrzymywała również kilkuletnią córkę. Dopełnienie formalności związanych z zarejestrowaniem auta kupionego jej przez męża, zwłaszcza opłacenie ubezpieczenia OC stanowiło dla niej poważny problem. Za radą mechanika, który naprawiał jej uszkodzony kluczyk pojazdu - D. W., poszukiwała osoby, która mogłaby jej pomóc rejestrując auto na siebie i wykorzystując posiadane uprawnienia do zniżki w OC. Z taką prośbą zwróciła się najpierw do znajomego W. G., ale ten odmówił.
 Dowód: zeznania W. G. k. 22v i D. W. k. 140v-141
 Wówczas o taką przysługę oskarżona poprosiła M. S., z którym spotykała się od lutego 2016 r. i który niekiedy wspierał ją materialnie drobnymi kwotami na życie. Pokrzywdzony miał wtedy własny samochód, ale zgodził się pomóc przyjaciółce. Przed upływem miesięcznego terminu do zmiany tzw. „miękkiego” dowodu rejestracyjnego, w dniu 22 kwietnia 2016 r. oskarżona i pokrzywdzony zawarli fikcyjną umowę kupna-sprzedaży, z której treści wynikało, że M. S. kupił od M. G. (1) samochód A. (...) za kwotę 6.000 zł. Tego samego dnia pokrzywdzony podpisał dla oskarżonej upoważnienie do rejestracji auta, w oparciu o które zostało ono zgłoszone we właściwym Starostwie Powiatowym. Kilka dni później M. G. (1) w Urzędzie Skarbowym osobiście złożyła deklarację PCC-3. W istocie pokrzywdzony sumy wskazanej na umowie nie przekazał oskarżonej, bowiem zgodnie z ustaleniami miała ona nadal pozostać rzeczywistą właścicielką auta i samodzielnie, w dowolny sposób z niego korzystać. Z uwagi na krótkotrwałą znajomość i brak pewności co do jej dalszych losów oskarżona zabezpieczyła swoje interesy w ten sposób, że poprosiła M. S. o podpisanie in blanco analogicznej umowy kupna-sprzedaży, na wypadek gdyby chciała sprzedać pojazd i nie miała już kontaktu z pokrzywdzonym. M. S. bez oporów podpisał taki dokument, jednak omyłkowo swój czytelny podpis złożył w miejscu kupującego zamiast w miejscu sprzedającego, czego wówczas żadne z w/w nie zauważyło. Auto, wraz z kompletem kluczyków oraz dokumentów, w tym umową in blanco przez cały czas pozostawało w wyłącznym posiadaniu oskarżonej, a M. S. nadal korzystał jedynie z własnego samochodu. Para wspólnie udała się w tym czasie do biura pośrednictwa ubezpieczeniowego prowadzonego przez znajomą pokrzywdzonego M. M. (1), gdzie na nazwisko M. S. została zawarta umowa OC dotycząca pojazdu marki A. (...).
 Dowód: umowy kupna-sprzedaży k. 34-35 i k. 36-37, wyjaśnienia oskarżonej M. G. (1) k. 103 -104v, upoważnienie k. 33
 Na przełomie maja i czerwca 2016 r. Wydział Komunikacji zawiadomił M. S., że auto zostało zarejestrowane i na odbiór oczekuje stały - tzw. „twardy” dowód rejestracyjny. Pokrzywdzony zawiadomił o tym M. G. (1), a ponieważ sam był w pracy i nie mógł odebrać dokumentu, zgodził się, by oskarżona w jego imieniu wypełniła dla siebie stosowne upoważnienie i podpisała się jego nazwiskiem. M. G. (1) w dniu 2 czerwca 2016 r. osobiście wypełniła druk upoważnienia i wskazując w nim siebie, jako osobę upoważnioną do odbioru dowodu rejestracyjnego, podpisała się pod nim nazwiskiem (...). Tak przygotowany dokument przedstawiła jako autentyczny w Starostwie Powiatowym w P. (...). i w oparciu o niego odebrała dowód rejestracyjny dla samochodu A. (...), kwitując decyzję nr (...) własnoręcznym podpisem.
 Dowód: wyjaśnienia oskarżonej M. G. (1) k. 103 -104v, upoważnienie k. 44,
 częściowo zeznania M. S. k. 14, decyzja Starosty
 (...) k. 38
 Latem 2016 r. para postanowiła wspólnie zamieszkać w wynajętym w tym celu mieszkaniu. M. S. dał M. G. (1) kwotę ok. 1.600 zł na wpłatę przewidzianej kaucji. Przed przeprowadzką oskarżona dowiedziała się jednak, że M. S. ma inną kobietę i rozgoryczona tą wiadomością zerwała z nim znajomość. Jak się dowiedziała, pokrzywdzony miał wieloletnią konkubinę – M. G. (2), matkę ich wspólnego dziecka i tylko na okres kilkumiesięcznego konfliktu z nią wyprowadził się od niej i przelotnie związał z oskarżoną. Informacje te osobiście przekazała M. G. (1) partnerka M. S., która odnalazła ją w pracy.
 Dowód: wyjaśnienia oskarżonej M. G. (1) k. 103 -104v, zeznania M.
 G. k. 106v-107
 M. S. wrócił do konkubiny i dziecka, a jednocześnie zażądał od M. G. (1) zwrotu sum, jakie wcześniej przekazywał jej na utrzymanie. Dzwonił do niej w tej sprawie, a w jednym z SMS-ów przesłał jej numer swojego konta domagając się zwrotu pieniędzy w łącznej kwocie ok. 3.000 zł. Oskarżona nie była w stanie zwrócić tej sumy jednorazowo, więc początkowo poprosiła o rozłożenie jej na raty, ale później odstąpiła od tego zamysłu, bowiem udzielone jej wsparcie finansowe nie było pożyczką, a jedynie dobrowolną pomocą ówczesnego partnera. O zwrot auta marki A. (...) pokrzywdzony nigdy nie prosił.
 Dowód: wyjaśnienia oskarżonej M. G. (1) k. 103 -104v, częściowo zeznania
 M. S. k. 105-106
 Wobec nieprzyjemnego finału znajomości oskarżona zdecydowała się uczynić użytek z umowy kupna-sprzedaży podpisanej in blanco przez M. S. i w dniu 5 września 2016 r. osobiście wypełniła w/w druk wpisując swoje dane jako kupującego pojazd, a jego cenę oznaczając na 5000 zł. To wtedy odkryła, że M. S., mający według pierwotnych uzgodnień figurować jako sprzedający pojazd, złożył swój podpis w miejscu kupującego. Oskarżona skreśliła więc wydrukowane u dołu umowy słowo „ kupujący” i powyżej, nad podpisem pokrzywdzonego odręcznie napisała słowo „ sprzedający”. O powyższym nie poinformowała jednak byłego partnera i nie uzyskała jego zgody na wypełnienie druku opatrzonego jego podpisem w taki właśnie sposób. Auta nie zdążyła jednak zarejestrować na własne nazwisko, bowiem M. S. w dniu 6 września 2016 r. złożył zawiadomienie o popełnieniu przez nią przestępstwa przywłaszczenia pojazdu. W dniu 3 listopada 2016 r. pojazd ten został mu za pokwitowaniem wydany, jednak do chwili obecnej pokrzywdzony go nie użytkuje.
 Dowód: umowa kupna -sprzedaży k. 36-37, wyjaśnienia oskarżonej M. G. (1)
 k. 103 -104v, pokwitowanie k. 59, częściowo zeznania M. S. k.
 M. G. (1) ma 30 lat, legitymuje się wykształceniem średnim, jest rozwiedzioną matką jednego dziecka w wieku 9 lat. Nie ma stałego zatrudnienia, podejmuje się prac dorywczych jako sprzątaczka i opiekunka do dzieci, pobiera świadczenia socjalne w kwocie ok. 620 zł. Dotychczas nie była karana. W miejscu zamieszkania jest widywana sporadycznie, nie jest znana dzielnicowemu, ani służbom socjalnym, jej zachowanie nigdy nie wymagało podejmowania interwencji.
 Dowód: oświadczenie oskarżonej M. G. k. 102v, dane z KRK 49,
 wywiad środowiskowy k. 116
 Oskarżona M. G. (1) konsekwentnie nie przyznawała się do przywłaszczenia pojazdu, utrzymując, że umowa jego sprzedaży zwarta z M. S. była fikcją, mającą przynieść jej korzyść w postaci zaoszczędzenia na sumie składki z tytułu OC. W toku rozprawy szczegółowo opisała okoliczności jej zawarcia i wskazując na przejawy realizowania swoich uprawnień właścicielskich wyraziła stanowisko, że zarzuty pokrzywdzonego stanowią odwet za niezwrócenie mu pieniędzy wyłożonych dobrowolnie na jej utrzymanie. Do dwóch pozostałych czynów M. G. (1) przyznała się i przedstawiła okoliczności, w jakich do nich doszło.
 Dowód: wyjaśnienia oskarżonej M. G. (1) k. 103 -104v i k. 106v, k. 54-55 i k.
 Zebrany w sprawie materiał dowodowy i jego rozsądna, odniesiona do wskazań doświadczenia życiowego analiza nie pozwoliły na przypisanie M. G. (1) przestępstwa przywłaszczenia cudzej rzeczy, a jednocześnie ponad wszelką wątpliwość dały podstawę do uznania oskarżonej za sprawczynię dwóch pozostałych zarzuconych jej czynów.
 Z dwóch konkurujących scenariuszy zdarzeń jedynie wersja zaprezentowana przez oskarżoną w pełni zasługiwała na wiarę i jednocześnie tylko ona korespondowała z niebudzącymi zastrzeżeń dowodami nieosobowymi oraz zeznaniami świadków – W. G. i D. W.. M. G. (1) przedstawiła spójną i uzasadnioną logicznie relację o okolicznościach, które skłoniły ją do zawarcia z M. S. umowy sprzedaży pojazdu oraz przekonująco wyjaśniła zasady, jakie wspólnie z pokrzywdzonym ustaliła. Rodzaj relacji osobistych, jakie w tamtym czasie łączyły ją z pokrzywdzonym oraz zła kondycja finansowa, w jakiej znalazła się po rozwodzie, wystarczająco racjonalnie tłumaczą jej decyzję o zawarciu pozornej umowy sprzedaży pojazdu, mającej skutkować zaoszczędzeniem na składce OC, a zapewne także uchronić go przed zajęciem komorniczym. Tego typu praktyka nie jest odosobniona, o czym wiadomo nie tylko z codziennych obserwacji, ale także z zeznań świadka – M. M. (1), agentki ubezpieczeniowej, która potwierdziła znane sobie przypadki formalnej rejestracji pojazdów na osoby korzystające z większych ulg i zniżek, mimo że użytkownikiem pozostaje ktoś inny. Od strony logicznej, trudno więc wersji M. G. (1) cokolwiek zarzucić. Jeśli uwzględnić ciążące na oskarżonej długi i perspektywę ich egzekucji, na co wskazywał sam M. S., decyzja oskarżonej tym bardziej wydaje się życiowo uzasadniona. Wprawdzie uprawianie tego rodzaju fikcji trudno pochwalić, ale z istnieniem takiej praktyki w społeczeństwie należy się liczyć, bowiem w konsekwencji rzutuje ona na ocenę podmiotowej strony przestępstwa z art. 284 § 2 kk i decyduje o jego bycie prawnym. Na pozorny charakter umowy sprzedaży wskazuje nadto sposób, w jaki oskarżona korzystała z pojazdu. M. G. (1) nieprzerwanie pozostawała w posiadaniu auta, osobiście dopełniała formalności związanych z jego rejestracją, samodzielnie i na własny koszt usuwała jego usterki. W przeciwieństwie do niej – sam pokrzywdzony nigdy tego nie czynił i ani przez chwilę nie korzystał z pojazdu, który jakoby kupił. W rezultacie, nawet przez osobę postronną – elektromechanika D. W. to M. G. (1) była postrzegana jako jedyna właścicielka auta. Przez cały czas to ona dysponowała kompletem dokumentów, również takich, których w przypadku użyczenia pojazdu właściciel z reguły nie przekazuje jego chwilowemu użytkownikowi. Trudno znaleźć logiczne powody, dla których M. S. miałby wraz z oddanym do czasowego korzystania pojazdem przekazać oskarżonej dokumenty związane ze sprowadzeniem auta do P., dowód uiszczenia akcyzy, decyzję administracyjną o rejestracji pojazdu, czy podpisany in blanco formularz umowy sprzedaży pojazdu. Trudno także zrozumieć, dlaczego jako właściciel A. (...) nie miał świadomości, że pojazd miał dwa oryginalne kluczyki ( a nie jeden, jak twierdził składając doniesienie o przestępstwie) i dlaczego sam nie interesował się jego stanem technicznym obarczając kobietę koniecznością usuwania bieżących awarii samochodu. Zasadnicze wątpliwości budzi również twierdzenie M. S. o uiszczeniu ceny pojazdu tj. kwoty 6.000 zł do rąk oskarżonej. Pokrzywdzony w tamtym okresie dysponował jedynie skromnie płatną posadą zarabiając ok. 1.800 zł, na koncie nie miał zgromadzonych żadnych oszczędności a wyprowadziwszy się od konkubiny musiał ponosić koszt wynajętego mieszkania, który sam oszacował na 1000 zł. Nawet jeśli ( jak twierdzi) zaniechał łożenia alimentów na dziecko i pobierał nieewidencjonowane wynagrodzenie za nadgodziny to nie zmienia to faktu, że nie był osobą na tyle zamożną, aby z dnia na dzień zapłacić za kolejny, zupełnie zbędny mu samochód kwotę 6.000 zł. Warto przypomnieć, że własnego G. pokrzywdzony kupił ze środków pochodzących z kredytu, a obecnie jeździ pojazdem konkubiny, bo dotąd nie usunął awarii silnika w/w pojazdu. Narzuca się wniosek, że naprawa ta przekracza możliwości finansowe M. S., zwłaszcza jeśli uwzględnić zaciągnięty ostatnio kredyt sięgający wraz z odsetkami 100.000 zł. Z całą pewnością natomiast pokrzywdzony dobrowolnie i sukcesywnie wykładał pewne niewielkie sumy na życie M. G. (1), bo w tym zakresie wersje w/w są ze sobą zgodne. Dziwnym trafem, po zakończeniu znajomości z oskarżoną to o ich zwrot upomniał się M. S., pomijając natomiast żądanie zwrotu pojazdu, którego jakoby był właścicielem. W świetle powyższego nie można odmówić racji M. G. (1), że zarzut przywłaszczenia pojazdu zgłoszony pod jej adresem stanowi wyłącznie odwet za nakłady finansowe na przelotną, jak się okazało, znajomość. Nie jest dziełem przypadku, że pokrzywdzony upomniał się o nie dopiero po ponownym związaniu się z M. G. (2). Logika narzuca przecież wniosek, że w takiej sytuacji, kierowane telefonicznie żądania powinny były dotyczyć w pierwszej kolejności zwrotu auta wartego 6.000 zł , a nie trzykrotnie mniejszej kaucji za wspólnie najęte mieszkanie. Znamienne, że w toku konfrontacji z M. G. (1) M. S. przyznał wprost, iż złożenie zawiadomienia o przestępstwie „ ma być karą dla M.” ( k. 14 in fine). Sąd Rejonowy staje zatem na stanowisku, że pokrzywdzony świadomie minął się z prawdą składając zawiadomienie o przestępstwie, którego oskarżona nie popełniła. W przekonaniu tym utwierdza również jego bierność i brak zainteresowania pojazdem, na który miał przecież przeznaczyć wszystkie oszczędności. Nie można przeoczyć, że podający się za właściciela A. (...) M. S. do chwili obecnej nie korzysta z tego pojazdu, nie wie czy posiada ono ważne badania techniczne, nie opłacił obowiązkowej składki OC. Nie upomniał się również o zwrot oryginalnego kluczyka pozostającego do chwili obecnej w posiadaniu D. W., sprawiając tym samym świadkowi wyraźny kłopot, zwłaszcza w kontekście toczącego się postępowania karnego. Pokrzywdzony nie był nawet zainteresowany wynikiem procesu i swój udział w rozprawie ograniczył do jednorazowej, obowiązkowej obecności.
 W tym stanie rzeczy, korzystając z samochodu jedynie formalnie zarejestrowanego na nazwisko M. S. oskarżona pozostawała w pełnym przekonaniu, że ma do tego prawo i nie można postawić jej zarzutu przywłaszczenia.
 Przywłaszczeniem w rozumieniu art. 284 § 2 kk jest bezprawne rozporządzenie powierzoną cudzą rzeczą ruchomą znajdującą się w posiadaniu sprawcy jak swoją własnością poprzez włączenie jej do swojego ( lub innej osoby ) majątku i powiększenie w ten sposób własnego ( lub innej osoby) stanu posiadania. Występek ów ma charakter umyślny i kierunkowy, a sprawca musi działać w ściśle określonym celu, którym jest przywłaszczenie cudzej rzeczy (mienia). Nie wystarcza, że sprawca godził się na możliwość przywłaszczenia. Niezbędne dla przypisania mu przywłaszczenia jest, aby tego chciał i aby to było jego celem. O zachowaniu umyślnym można mówić jedynie wtedy, gdy sprawca obejmuje swoją świadomością wszystkie istotne elementy czynu (v. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 20 lipca 1999 r. , II AKa 136/99, LexPolonica nr 344451). Dla oceny strony podmiotowej w/w przestępstwa nie jest przesądzający sam fakt odmowy wydania rzeczy powierzonej, ale powody jej niezwrócenia. Na tle tak zarysowanej istoty występku z art. 270 § 1 kk należało dojść do przekonania, że czyn zarzucony M. G. (1) w pkt I aktu oskarżenia nie wyczerpuje znamion podmiotowej strony przestępstwa przywłaszczenia, bowiem oskarżona to samą siebie uważała za właścicielkę pojazdu, w pełni świadoma fikcyjnego charakteru umowy sprzedaży z dnia 22 kwietnia 2016 r. Nie mógł tym samym towarzyszyć jej zamiar bezprawnego wyzucia pokrzywdzonego z uprawnień właścicielskich, których w jej przekonaniu M. S. nigdy nie posiadał. Samochód nigdy nie został oskarżonej „ powierzony” w rozumieniu art. 284 § 2 kk i nigdy nie stał się dla niej rzeczą „cudzą” . Przeciwnie, zachowanie obojga w/w jednoznacznie wskazuje, że taki charakter miał on wyłącznie dla nieinteresującego się nim pokrzywdzonego, którego rola polegała jedynie na zapewnieniu M. G. (1) niższych kosztów użytkowania pojazdu. Pokrzywdzony zdawał sobie sprawę, że zawiera czynność prawną dla pozoru, a zatem w myśl art. 83 § 1 kc – dotkniętą wadą oświadczenia woli skutkującą jej nieważnością. Błąd byłej partnerki wykorzystał jednak bez skrupułów, gdy znajomość w burzliwych okolicznościach dobiegła kresu. Bazując na fikcyjnym dokumencie usiłował więc zrównoważyć sobie koszty utrzymania oskarżonej, które ponosił dobrowolnie i bezwarunkowo. Przyjęte ustalenia musiały zatem prowadzić do uniewinnienia oskarżonej od zarzutu przywłaszczenia rzeczy powierzonej.
 M. G. (1) nie próbowała natomiast umniejszać swojej roli w czynach wymierzonych przeciwko wiarygodności dokumentów, przyznając wprost, że sfałszowała podpis byłego partnera na upoważnieniu do odbioru rejestracyjnego z dnia 2 czerwca 2016 r. oraz, że wypełniła bez jego wiedzy i zgody formularz podpisanej in blanco umowy. W ocenie Sądu, oba w/w czyny są logicznym następstwem przeprowadzenia w dniu 22 kwietnia 2016 r. czynności prawnej dla pozoru i konsekwencją towarzyszących temu uzgodnień pomiędzy stronami fikcyjnej umowy. Fałszując podpis na dokumencie Upoważnienia do odbioru dowodu rejestracyjnego z dnia 2 czerwca 2016 r. M. G. (1) zrealizowała formalnie znamiona art. 270 § 1 kk. Na podstawie tego przepisu penalizacji podlega zachowanie sprawcy, który bądź to nadaje dokumentowi pozory, że wynikająca z niego treść pochodzi od danego wystawcy - co nie jest prawdą (takie zachowanie jest „podrobieniem” dokumentu w rozumieniu art. 270 § 1 kk), bądź też sprawca zmienia treść autentycznego dokumentu rzeczywiście wystawionego przez uprawnionego do tego wystawcę (takie zachowanie jest „przerobieniem” dokumentu w rozumieniu art. 270 § 1 k.k.). Powyższa wykładania pojęcia fałszu materialnego jest powszechnie aprobowana w doktrynie i zgodnie wyrażana w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( ostatnio w wyroku SN z dnia 9 stycznia 2013 r. V KK 97/12, LexPolonica nr 5139650). Oskarżona podrobiła dokument i posłużyła się nim jako autentycznym przed organem administracji publicznej, jednak jej uczynek był zgodny z wolą M. S., który akceptował go dopóty, dopóki pozostawał w związku z oskarżoną. Podrobienie podpisu pokrzywdzonego nie było motywowane niczym więcej poza wolą przyśpieszenia załatwienia sprawy urzędowej i nie prowadził do powstania jakiejkolwiek szkody. W szczególności nie służył wyłudzeniu pieniędzy, ani nie spowodował chaosu w stosunkach cywilnoprawnych. W ustalonych okolicznościach faktycznych, odbiór dowodu rejestracyjnego w oparciu o opatrzone sfałszowanym podpisem upoważnienie był jedynie formalnością, która w jednakowym stopniu służyła oskarżonej i pokrzywdzonemu nie stwarzając jednocześnie żadnych problemów samemu organowi administracyjnemu. W tych okolicznościach, społeczna szkodliwość w/w czynu została oceniona jako znikoma, ze skutkiem w postaci umorzenia postępowania.
 Wypełniając blankiet umowy kupna –sprzedaży pojazdu opatrzony podpisem M. S. w dniu 5 września 2016 r. oskarżona dopuściła się występku określonego w typie podstawowym w art. 270 § 2 kk, jednak towarzyszące temu okoliczności uprawniały do potraktowania go jako wypadku mniejszej wagi. M. G. (1) realizowała w ten sposób uzgodnienia poczynione uprzednio z pokrzywdzonym i nie było jej intencją nic poza przywróceniem zgodności między stanem faktycznym i prawnym. Co prawda nie konsultując treści uzupełnianej przez siebie umowy z w/w oraz nie dysponując jego zgodą np. na wskazanie konkretnej ceny auta M. G. (1) naraziła go na szkodę, wyrażającą się konsekwencjami niedopełnienia obowiązków prawnych i fiskalnych sprzedającego, ale M. S. decydując się na fikcyjny zakup auta musiał liczyć się także z taką sytuacją. Oskarżona nie dążyła do uzyskania nieuprawnionych korzyści, nie powodowała nią wola dokuczenia pokrzywdzonemu, bowiem działała motywowana jedynie troską o sytuację swoją i pozostającego na jej utrzymaniu małoletniego dziecka. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 66 § 1 i 2 kk oraz art. 67 § 1 kk warunkowo umorzono wobec niej postępowanie karne, czemu towarzyszyło przekonanie, że mimo takiego rozstrzygnięcia oskarżona nie popełni ponownie przestępstwa. Z mocy art. 39 pkt 7 kk orzeczono o świadczeniu pieniężnym w kwocie 500 zł, aby poprzez dolegliwość materialną uzmysłowić oskarżonej naganności generowania fikcyjnych umów cywilnoprawnych i wagę obrotu prawnego opartego na tego rodzaju dokumentach. Na podstawie art. 44 § 1 kk orzeczono o przepadku dowodów rzeczowych w postaci podrobionych dokumentów jednocześnie zwracając M. G. (1) dokumenty autentyczne i zbędne dla postępowania.
 Wynagrodzenie dla obrońcy ustalono zgodnie z brzmieniem § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2015, poz. 1801).
 Uznając, że uiszczenie kosztów byłoby obecnie dla bezrobotnej i zadłużonej oskarżonej zbyt uciążliwe zwolniono ją z tego obowiązku.
 Dodano: 24 listopada 2017 , Opublikował(a): Mirosława Krzaczyńska-Motyl
 Osoba, która wytworzyła informację: Małgorzata Krupska-Świstak
 Data wytworzenia informacji: 19 czerwca 2017


type: wikipedia

text:
Lapkričio 21 yra 325-a metų diena pagal Grigaliaus kalendorių (keliamaisiais metais – 326-a). Nuo šios dienos iki metų galo lieka 40 dienų.
 Informacija
 Šventės
 Pasaulinė sveikinimosi diena;
 Pasaulinė televizijos diena.
 Vardadieniai
 Eibutas – Gomantė – Gomantas – Eibartė – Honorijus – Alberta
 Šią dieną Lietuvoje
 Įvykiai
 1893 – įvykdytos Kražių skerdynės. Rusijos valdžia brutaliai susidorojo su žmonėmis, pasipriešinusiais valdžios ketinimui uždaryti Kražių vienuolyno bažnyčią.
 1919 – prasidėjo dvi dienas trukusios Radviliškio kautynės.
 Gimimo dienos
 1822 m. – Antanas Juzumas, Lietuvos kunigas, lietuvių raštijos darbuotojas (m. 1871 m.).
 1893 m. – Pranciškus Ramanauskas, Telšių vyskupas, teologijos mokslų daktaras, profesorius, kankinys (m. 1959 m.).
 1895 m. – Kazys Sprangauskas, Lietuvos karinis veikėjas, brigados generolas (m. 1949 m.).
 1896 m.:
 Ignas Adamkavičius, vienas pirmųjų Lietuvos karo lakūnų, Lietuvos prezidento Valdo Adamkaus tėvas, Edvardo Adamkavičiaus brolis (m. 1987 m.).
 Vincas Žemaitis, Lietuvos miškininkas, etnologas, visuomenės veikėjas (m. 1983 m.).
 1910 m. – Vytautas Balčiūnas, Lietuvos kunigas, nuo 1963 m. monsinjoras, teologijos daktaras, Lietuvos katalikų mokslų akademijos (LKMA) narys (m. 2003 m.).
 1918 m. – Marija Baranauskienė, Lietuvos agronome daržininkė, biomedicinos mokslų daktarė.
 1927 m. – Irena Mikšytė, Lietuvos muzikologė (m. 2017 m.).
 1930 m. – Kazimieras Vytautas Kryževičius, tremtinys, Lietuvos politinis bei visuomenės veikėjas (m. 2004 m.).
 1933 m. – Živilė Antanina Mačionienė, Lietuvos architektė.
 1934 m. – Albertas Vytautas Baika, Lietuvos akordeonininkas, muzikologas, humanitarinių mokslų daktaras.
 1938 m.:
 Boleslovas Gurskis, Lietuvos ir Raseinių rajono politinis bei visuomenės veikėjas.
 Dalia Triponienė, Lietuvos gydytoja, kraujagyslių chirurgė (m. 2021 m.).
 1941 m.:
 Aleksandras Stasys Lukšas, Lietuvos architektas.
 Bronius Simanavičius, teisininkas, Lietuvos politinis veikėjas.
 1946 m. – Kęstutis Birieta, Lietuvos futbolininkas, vėliau – teisėjas, po 1996 m. teisėjų inspektorius, dirbo FBK Kaunas veteranų komandos treneriu (m. 2008 m.).
 1948 m. – Ramutė Adomaitytė, prozininkė.
 1950 m. – Ignas Meidus, Lietuvos dailininkas vitražistas, restauratorius.
 1951 m.:
 Arvydas Gurevičius, Lietuvos dailininkas juvelyras, skulptorius.
 Kristina Krajevska, Lietuvos ir Šalčininkų rajono savivaldybės politinė bei visuomenės veikėja.
 1952 m.:
 Eimuntas Nekrošius, lietuvių režisierius (m. 2018 m.).
 Vladas Eitmantis, Lietuvos ir Kelmės rajono politinis bei visuomenės veikėjas.
 1955 m. – Antanas Baura, agronomas, Lietuvos politinis bei visuomenės veikėjas.
 1956 m. – Egidijus Aleksandravičius, lietuvių istorikas, habilituotas humanitarinių mokslų daktaras, profesorius.
 1959 m. – Violeta Grigienė, gydytoja, Lietuvos ir Panevėžio rajono politinė bei visuomenės veikėja.
 1960 m. – Algirdas Astrauskas, ekonomistas, savivaldybių teoretikas, Lietuvos politinis veikėjas.
 1961 m. – Valdas Kiveris, Lietuvos karinis veikėjas, pulkininkas, inžinierius.
 1965 m. – Vytautas Laurinaitis, Lietuvos ir Šilutės rajono savivaldybės politinis bei visuomenės veikėjas.
 1985 m. – Vytenis Jasikevičius, Lietuvos krepšininkas, žaidžiantis Kauno „Kaunas Triobet“ ekipoje.
 Mirtys
 1609 m. – Frydrichas Barčas, SJ, kunigas, teologas, pedagogas (g. 1552 m.).
 1790 m. – Karolis Stanislovas Anupras Radvila „Pone mielasis“, Lietuvos Didžiosios Kunigaikštystės didikas, Abiejų Tautų Respublikos valstybės ir karinis veikėjas (g. 1734 m.).
 1830 m. – Jonas Sniadeckis, Lietuvos Didžiosios kunigaikštystės astronomas, matematikas, filosofas, pedagogas; Vilniaus Universiteto profesorius, 1807–1815 m. – rektorius (g. 1756 m.).
 1928 m. – Hermanas Zudermanas, vokiečių rašytojas ir dramaturgas (g. 1857 m.).
 1942 m.:
 Antanas Petruškevičius, Lietuvos kariuomenės majoras, gaisrininkas (g. 1896 m.).
 Kazys Laucius, Lietuvos teisininkas, fotografas, publicistas, skautų veikėjas (g. 1906 m.).
 1969 m. – Aleksas Mrozinskas, pianistas, pedagogas (g. 1914 m.).
 1995 m. – Antanas Dambrauskas, Lietuvos vertėjas, rašytojas (g. 1911 m.).
 1999 m. – Stasys Štikelis, Lietuvos radijo ir televizijos žurnalistas, redaktorius (g. 1930 m.).
 2006 m. – Kazys Ėringis, Lietuvos ekologas, visuomenės veikėjas, habilituotas biomedicinos mokslų daktaras (g. 1921 m.).
 2008 m. – Povilas Kemėšis, Lietuvos inžinierius elektrotechnikas, habilituotas technologijos mokslų daktaras (g. 1921 m.).
 Šią dieną pasaulyje
 Įvykiai
 1783 m. – pirmą kartą žmonės – Jean-François Pilâtre de Rozier ir François Laurent d'Arlandes skrido oro balionu.
 1871 m. – Niujorke M. F. Geilas užpatentavo žiebtuvėlį cigarams;
 1877 m. – Tomas Edisonas pakelbė, kad išrado fonografą;
 1878 m. – britų-indų pajėgos įsiveržė į Afganistaną, prasidėjo Antrasis anglų-afganų karas.
 1949 m. – Generalinė JT asamblėja balsavo už visiškos nepriklausomybės suteikimą visoms buvusioms Italijos kolonijoms. Kirenaika, Tripolitanija, Fesanas buvo sujungtos į Libijos valstybę;
 1990 m. – Stradivarijaus smuikas Londono aukcione „Christies“ parduotas už 1 572 850 dolerių. Tai buvo muzikos instrumento kainos pasaulio rekordas.
 2013 m. – Rygoje sugriuvus prekybos centrui žuvo 54 žmonės, daugybė sužeistų.
 Gimimo dienos
 1694 m. – Volteras, prancūzų rašytojas ir filosofas, vienas iškiliausių Švietimo amžiaus atstovų (m. 1778 m.).
 1854 m. – Benediktas XV, buvo Romos Katalikų bažnyčios Popiežiumi nuo 1914 m. rugsėjo 3 d. iki 1922 m. sausio 22 d.; jis pakeitė Pijų X (1903–1914) (m. 1922 m.).
 1870 m. – Aleksandras Berkmanas, Rusijos rašytojas ir aktyvistas, anarchistas (m. 1936 m.).
 1878 m. – Gustavas Radbruchas, vokiečių teisininkas, teisėtyrininkas, teisės filosofas, profesorius, Reicho teisingumo ministras (Veimaro Respublikoje 1923 m.) (m. 1949 m.).
 1884 m. – Piotras Jefimenko, ukrainiečių archeologas (m. 1969 m.).
 1898 m. – Renė Magritas, belgų dailininkas siurrealistas (m. 1967 m.).
 1902 m.:
 Isakas Baševis Zingeris, JAV žydų rašytojas, Nobelio literatūros premijos laureatas (m. 1991 m.).
 Michailas Suslovas, TSRS partinis ir valstybės veikėjas. Viena Lietuvoje labiausiai žinomų jo frazių yra pokario metais pasakytas teiginys: „Lietuva bus, bet be lietuvių“. Kai kurių istorikų laikomas „pilkuoju kardinolu“, lėmusiu tai, kad į valdžios aukštumas pateko Leonidas Brežnevas, Jurijus Andropovas, Michailas Gorbačiovas, o 1964 m. buvo nuverstas Nikita Chruščiovas. M. Suslovas buvo vienas ilgiausiai TSRS politikos aukštumose išbuvusių veikėjų – nuo pat Stalino valdymo XX a. tarpukariu iki savo mirties (m. 1982 m.).
 1924 m. – Christopher Tolkien, trečiasis ir jauniausias rašytojo J. R. R. Tolkino sūnus. Labiausiai jis žinomas dėl to, kad redagavo ir išleido nepabaigtus savo tėvo darbus. (m. 2020 m.).
 1944 m. – Richard Joseph „Dick“ Durbin, vyresnysis pagal rangą JAV senatorius iš Ilinojaus.
 1948 m. – Helena Heinrichsonė, latvių tapytoja.
 1963 m. – Nikas Perumovas, Rusijos rašytojas fantastas, kartais laikomas vienu iš rusiškosios maginės fantastikos pradininkų.
 1965 m. – Björk Guðmundsdóttir, Islandijos dainininkė-dainų kūrėja, kompozitorė, aktorė ir muzikos prodiuserė. Ji buvo nominuota 13 Grammy apdovanojimų, Academy apdovanojimui ir dviem Auksinio gaublio apdovanojimams (įskaitant vieną už vaidinimą).
 1976 m. – Cyd Gray, futbolininkas, Trinidado ir Tobago rinktinės ir San Juan Jabloteh klubo gynėjas.
 1978 m. – Judith Ansems, Nyderlandų dainininkė, pagrindinė grupės Hermes House Band vokalistė.
 1979 m. – Vincenzas Jakvinta, futbolininkas, Italijos rinktinės ir Juventus klubo puolėjas.
 1980 m. – Hank Blalock, amerikiečių beisbolo žaidėjas.
 1981 m. – Ainārs Kovals, Latvijos lengvaatletis, ieties metikas. Geriausias rezultatas – 86.64 m, pasiektas 2008 m. vasaros olimpinės žaidynėse, Pekine. Ten jis užėmė antrąją vietą.
 Mirtys
 496 m. – Šventasis Gelasijus I, Romos katalikų bažnyčios popiežius nuo 492 m. kovo 1 d. iki mirties. Šventasis, šventė – lapkričio 21 d.
 1844 m. – Ivanas Krylovas, garsus rusų poetas, pagarsėjęs savo pasakėčiomis (g. 1769 m.).
 1942 m. – James Barry Munnik Hertzog, generolas, kovojęs Anglų-būrų karuose būrų pusėje, Pietų Afrikos Sąjungos premjerministras 1924–1939 m., skatino puoselėti afrikanerių kultūrą, saugoti ją nuo britų įtakos (g. 1866 m.).
 1970 m. – Čandrasekara Venketa Ramanas, indų fizikas, 1930 m. Nobelio fizikos premijos laureatas (g. 1888 m.).
 1984 m. – Arvydas Jansonas, latvių dirigentas (g. 1914 m.).
 2009 m. – Vojtěch Cepl, čekų teisininkas, teisėtyrininkas, profesorius, teisėjas (g. 1938 m.).
 Nuorodos
 Lapkritis


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 30.10.2014
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 L 310/27
 ROZHODNUTÍ SMÍŠENÉHO VÝBORU EHP
 č. 77/2014
 ze dne 16. května 2014,
 kterým se mění příloha II (Technické předpisy, normy, zkoušení a certifikace) Dohody o EHP
 SMÍŠENÝ VÝBOR EHP,
 s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru (dále jen „Dohoda o EHP“), a zejména na článek 98 této dohody,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)
 Nařízení Komise (EU) č. 1017/2013 ze dne 23. října 2013 o neschválení určitých zdravotních tvrzení při označování potravin jiných než tvrzení o snížení rizika onemocnění a o vývoji a zdraví dětí (1) by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (2)
 Nařízení Komise (EU) č. 1018/2013 ze dne 23. října 2013, kterým se mění nařízení (EU) č. 432/2012, kterým se zřizuje seznam schválených zdravotních tvrzení při označování potravin jiných než tvrzení o snížení rizika onemocnění a o vývoji a zdraví dětí (2), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (3)
 Nařízení Komise (EU) č. 1066/2013 ze dne 30. října 2013 o neschválení určitých zdravotních tvrzení při označování potravin, jež se netýkají snížení rizika onemocnění ani vývoje a zdraví dětí (3), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (4)
 Nařízení Komise (EU) č. 1067/2013 ze dne 30. října 2013, kterým se mění nařízení (ES) č. 1881/2006, pokud jde o maximální limity kontaminujících látek, a to dioxinů, PCB s dioxinovým efektem a PCB bez dioxinového efektu v játrech suchozemských zvířat (4), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (5)
 Nařízení Komise (EU) č. 1069/2013 ze dne 30. října 2013, kterým se mění příloha II nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1333/2008, pokud jde o používání fosforečnanů sodných (E 339) u přírodních střívek pro uzeniny (5), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (6)
 Doporučení Komise 2013/165/EU ze dne 27. března 2013 ohledně přítomnosti toxinů T-2 a HT-2 v obilovinách a výrobcích z obilovin (6) by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (7)
 Toto rozhodnutí se týká právních předpisů o potravinách. Právní předpisy o potravinách se nepoužijí na Lichtenštejnsko po celou dobu, během níž je na Lichtenštejnsko rozšířena působnost Dohody mezi Evropským společenstvím a Švýcarskou konfederací o obchodu se zemědělskými produkty, jak je uvedeno v úvodu kapitoly XII přílohy II Dohody o EHP. Toto rozhodnutí se tudíž na Lichtenštejnsko nevztahuje.
 (8)
 Příloha II Dohody o EHP by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
 PŘIJAL TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 Kapitola XII přílohy II Dohody o EHP se mění takto:
 1.
 V bodě 54zzzz (nařízení Komise (ES) č. 1881/2006) se doplňuje nová odrážka, která zní:
 „—
 32013 R 1067: nařízení Komise (EU) č. 1067/2013 ze dne 30. října 2013 (Úř. věst. L 289, 31.10.2013, s. 56).“
 2.
 V bodě 54zzzzr (nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1333/2008) se doplňuje nová odrážka, která zní:
 „—
 32013 R 1069: nařízení Komise (EU) č. 1069/2013 ze dne 30. října 2013 (Úř. věst. L 289, 31.10.2013, s. 61).“
 3.
 V bodě 54zzzzzp (nařízení Komise (EU) č. 432/2012) se doplňuje nová odrážka, která zní:
 „—
 32013 R 1018: nařízení Komise (EU) č. 1018/2013 ze dne 23. října 2013 (Úř. věst. L 282, 24.10.2013, s. 43).“
 4.
 Za bod 78 (nařízení Komise (EU) č. 851/2013) se doplňují nové body, které znějí:
 „79.
 32013 R 1017: nařízení Komise (EU) č. 1017/2013 ze dne 23. října 2013 o neschválení určitých zdravotních tvrzení při označování potravin, jež se netýkají snížení rizika onemocnění a vývoje a zdraví dětí (Úř. věst. L 282, 24.10.2013, s. 39).
 80.
 32013 R 1066: nařízení Komise (EU) č. 1066/2013 ze dne 30. října 2013 o neschválení určitých zdravotních tvrzení při označování potravin, jež se netýkají snížení rizika onemocnění a vývoje a zdraví dětí (Úř. věst. L 289, 31.10.2013, s. 49).“
 5.
 V nadpise „AKTY, KTERÉ BEROU SMLUVNÍ STRANY NA VĚDOMÍ“ se za bod 14 (doporučení Komise 2012/154/EU) doplňuje nový bod, který zní:
 „15.
 32013 H 0165: doporučení Komise 2013/165/EU ze dne 27. března 2013 ohledně přítomnosti toxinů T-2 a HT-2 v obilovinách a výrobcích z obilovin (Úř. věst. L 91, 3.4.2013, s. 12).“
 Článek 2
 Znění nařízení (EU) č. 1017/2013, (EU) č. 1018/2013, (EU) č. 1066/2013, (EU) č. 1067/2013 a (EU) č. 1069/2013 a doporučení 2013/165/EU v islandském a norském jazyce, která mají být zveřejněna v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie, jsou platná.
 Článek 3
 Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem 17. května 2014 za předpokladu, že jsou učiněna veškerá oznámení podle čl. 103 odst. 1 Dohody o EHP (7).
 Článek 4
 Toto rozhodnutí bude zveřejněno v oddíle EHP a v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie.
 V Bruselu dne 16. května 2014.
 Za Smíšený výbor EHP
 předseda
 Gianluca GRIPPA
 (1) Úř. věst. L 282, 24.10.2013, s. 39.
 (2) Úř. věst. L 282, 24.10.2013, s. 43.
 (3) Úř. věst. L 289, 31.10.2013, s. 49.
 (4) Úř. věst. L 289, 31.10.2013, s. 56.
 (5) Úř. věst. L 289, 31.10.2013, s. 61.
 (6) Úř. věst. L 91, 3.4.2013, s. 12.
 (7) Nebyly oznámeny žádné ústavní požadavky.


type: other

text:
VSC sklep Cp 1034/2003
 VSC01023
 ZNP člen 31, 36, 31, 36.
 pravica do pritožbe - plačilo predujma
 Po 31. čl. ZNP se zoper sklep, izdan na prvi stopnji, smejo udeleženci pritožiti, če z zakonom ni drugače določeno. 36/II čl. ZNP mora sodišče, ko naloži stranki plačilo predujma po I. odst. tega člena, v sklepu o odreditvi predujma opozoriti predlagatelja na to posledico. Ker v tej določbi ni določeno, da zoper tak sklep ni pritožbe, to pomeni, da je ob pravilni uporabi 31. čl. ZNP zoper sklep dovoljena pritožba.
 VDS sodba Pdp 590/2004
 VDS02895
 ZDR (1990) člen 16, 16/2, 16, 16/2.
 Delodajalec ravna nezakonito, če delavcu poskusno delo podaljša v nasprotju z zakonom. V takšnem primeru je sklep o prenehanju delovnega razmerja na podlagi negativne ocene poskusnega dela v podaljšanem obdobju nezakonit.
 VSL sodba I Cpg 666/2003
 VSL05510
 ZOR člen 154, 178, 154, 178.
 vzročna zveza - odgovornost za škodo
 Ker je zavarovanec tožeče stranke pred oviro na cestišču uspel ustrezno zmanjšati hitrost svojega vozila, njegova morebitna prehodna prekoračena dovoljena hitrost vožnje sama po sebi ni v vzročni zvezi z nastalim škodnim dogodkom (teorija ratio legis vzročnosti). Tudi v razmerju do drugega zavarovanca tožene stranke se izkaže, da s strani tožene stranke očitana kršitev zavarovanca tožeče stranke ne more biti v vzročni zvezi s škodnim dogodkom. Kot rečeno iz pritožbenih trditev izhaja, da je v trenutku, ko je drugi zavarovanec tožene stranke na svojem voznem pasu zagledal ovirajoče vozilo, bilo vozilo zavarovanca tožeče stranke že pred njim na prednostnem prehitevalnem pasu. Tako se izkaže, da bi bila podana zgolj vzročna zveza med zatrjevano previsoko hitrostjo zavarovanca tožeče stranke in situacijo, v katerem sta se znašli vozili v trenutku, ko je zavarovanec tožene stranke zagledal oviro na cesti. Takšna situacija pa sama po sebi ne pomeni nujne vzročnosti z nastalim škodnim dogodkom (teorija o adekvatni vzročnosti).
 VDS sodba Pdp 1428/2004
 VDS02907
 ZDR (1990) člen 16, 16/4.
 Delavcu zaradi neuspešno opravljenega poskusnega dela delovno razmerje ne sme prenehati pred potekom poskusnega dela.
 VSL sklep II Cp 658/2004
 VSL49925
 ZTLR člen 66, 66/1, 66, 66/1, 66, 66/1. ZOR člen 437, 437/1, 444, 444/2, 437, 437/1, 444, 444/2.
 hipotekarna tožba - aktivna legitimacija - cesija terjatve - hipoteka
 Prenos s hipoteko zavarovane terjatve zaradi akcesorne narave hipoteke pomeni tudi prenos hipoteke. Vendar prenosa hipoteke ni, če je terjatev prenešena le v izterjavo, saj terjatev kljub prenosu ostane še naprej del premoženja odstopnika terjatve vse dokler tisti, ki mu je bila terjatev odstopljena v izterjavo, terjatve ne izterja. Prenos hipoteke je izključen tudi v primeru, če je temeljno razmerje zavarovano s t.i. maksimalno hipoteko.
 VSM sklep II Cp 777/2004
 VSM20182
 ZDavP člen 96, 96/2, 97, 97/4, 97/5, 96, 96/2, 97, 97/4, 97/5. ZIZ člen 15, 17, 17/2, 17/2-2, 243, 15, 17, 17/2, 17/2-2, 243. ZPP člen 165, 165-3, 355, 366, 165, 165-3, 355, 366.
 zastaranje - davek
 Ureditev instituta zastaranja davčnih in drugih obveznosti, ki jih izterjuje davčni organ, drugačna od ureditve zastaranja obveznosti, ki izhajajo iz civilnopravnih razmerji oziroma razmerij, katerih udeleženci so med seboj v položaju prirejenosti, in ne v podrejenosti in nadrejenosti kot v obravnavanem primeru. Namen takšne ureditve zastaranja po ZDavP je v varstvu šibkejšega posameznika v razmerju do države. Zato morata davčni organ, kakor tudi sodišče ves čas postopka, tudi v postopku izvršbe in zavarovanja, po uradni dolžnosti paziti, ali obveznost ni zastarala.
 VSL sodba I Cp 549/2004
 VSL50307
 ZOR člen 32, 33, 35, 32, 33, 35.
 ponudba - pogodba
 Pritrditi je treba stališču sodišča prve stopnje glede pravne opredelitve reklamnega oglasa. Gre za vabilo k dajanju ponudb pod objavljenimi pogoji. Vendar pa ima tudi takšno dejanje pravne učinke. Tako oseba, ki poda vabilo k dajanju ponudb, odškodninsko odgovarja, če v primeru sklenitve pogodbe te ne sklene pod pogoji, objavljenimi v vabilu k dajanju ponudb. Glede na povzete navedbe prvotoženke v reklamnem oglasu se je njen gost lahko utemeljeno zanesel na to, da je v plačilo aranžmaja zajeto tudi zavarovanje, in sicer tako nezgodno zavarovanje, kot tudi zavarovanje za morebitne poškodbe ali izgube stvari, in sicer glede na navedbe o dolžnem postopanju, tudi v primeru njihove kraje.
 VSL sodba II Cp 1066/2004
 VSL49911
 ZM člen 1, 16, 16/1, 16/2, 107, 108, 1, 16, 16/1, 16/2, 107, 108.
 menica - ugovor meničnega zavezanca - pravna oseba
 Menica je obligacijski posel, pravna oseba pa v pravnem prometu nastopa prek zakonitega zastopnika, ki pravno osebo v obligacijskih razmerjih zavezuje s svojim podpisom in navedbo, da je njen zakoniti zastopnik, žig pa se je v praksi uveljavil zgolj kot nadomestilo za ročni zapis firme in naslova gospodarske družbe, ne vpliva pa na veljavnost pravnega posla. Ker je menico podpisal zakoniti zastopnik tožene stranke, ob tem pa so (ročno) navedeni še podatki o firmi in naslovu tožene stranke (torej podatki, ki so sicer razvidni iz žiga), ni dvoma, da gre za podpis pravne osebe in je menica kot vrednosti papir veljavna, k plačilu pa je zavezana tožena stranka. Pri prekoračitvi meničnega pooblastila gre za ugovor iz temeljnega razmerja, zato ga je tožena stranka, ob nespornem dejstvu, da je bila bianco lastna menica indosirana, izgubila pravico uveljavljati.
 VSL sklep I Cp 800/2004
 VSL50508
 ZPP člen 392/2, 394, 394-10, 394-2, 397, 392/2, 394, 394-10, 394-2, 397.
 obnova postopka - popolna vloga - novo dejstvo
 Tožena stranka je vložila popoln predlog za obnovo postopka, saj je substancirano navedla okoliščine, na podlagi katerih zahteva obnovo, okoliščine, iz katerih izhaja, da je predlog vložen v zakonitem roku, in predlagala dokaze (zaslišanje prič), ki podpirajo njene navedbe (2. odst. 397. člena ZPP). Sodišče prve stopnje je bilo dolžno trditveno podlago tožene stranke preizkusiti s stališča vseh pravnih norm, ki bi utegnile priti v poštev. Pravna kvalifikacija zakonitega obnovitvenega razloga namreč ni obligatorna sestavina predloga za obnovo postopka, zato sodišče nanjo ni vezano.
 VSL sklep III Cp 1650/2004
 VSL48496
 ZIZ člen 23, 23. ZPP člen 431, 431.
 Samo tista zasebna listina, na kateri je overjen podpis dolžnika, je verodostojna listina v smislu 23. člena ZIZ, na podlagi katere se lahko dovoli izvršba na podlagi verodostojne listine.
 VSL sodba I Cp 1600/2004
 CIVILNO PRAVO - STVARNO PRAVO - VARSTVO LASTNINSKE
 VSL50317
 SPZ člen 92, 96, 96/1, 96/2. OZ člen 190, 198.
 uporabnina za stanovanje
 Če zahteva uporabnino za stanovanje lastnik tega stanovanja, je treba njegov zahtevek presojati po določbah 2. odst. 96. čl. Stvarnopravnega zakonika; če tožnik ni lastnik, pa lahko zahteva uporabnino po 198. čl. Obligacijskega zakonika v zvezi s 190. čl. istega zakona. Pravna podlaga: 92. čl. in 1. in 2. odst. 96. čl. Stvarnopravnega zakonika, 190. in 198. čl. Obligacijskega zakonika.
 VSL sodba II Cp 375/2004
 VSL50122
 odškodnina za negmotno škodo - huda telesna poškodba
 Presoja višine denarne odškodnine za telesne bolečine, strah in duševne bolečine zaradi zmanjšanja življenjske aktivnosti.
 VSL sodba II Cp 734/2004
 VSL49908
 SZ člen 4, 5, 7, 125, 125/3, 4, 5, 7, 125, 125/3. ZUstS člen 44, 44.
 denacionalizacija - odkup stanovanja - razveljavitev
 Novela SZ (Ur.l. RS, št. 21/04) je v 125. členu predvidela, da imajo najemniki - prejšnji imetniki stanovanjske pravice - pravico do odkupa stanovanja, ki je bilo vrnjeno denacionalizacijskemu upravičencu, po treh modelih (3., 4. in 5. odstavek 125. člena SZ). Tožeča stranka s predmetnim tožbenim zahtevkom uveljavlja varstvo domnevno kršene materialne pravice iz 5. odstavka SZ. Ustavno sodišče RS je z odločbo z dne 25.11.1999, št. U-I-268/96 (Ur.l. RS, št. 1/2000) razveljavilo 5. in 7. odstavek ter prvi stavek 8. odstavka 125. člena SZ. To ima v skladu s 44. členom Zakona o ustavnem sodišču (Ur.l. RS, št. 15/94) za posledico, da se razveljavljene določbe ne uporabljajo za razmerja, nastala pred dnem, ko je razveljavitev začela učinkovati, če do tega dne o njih še ni bilo pravnomočno odločeno.
 VSL48151
 ZZK-1 člen 200, 201, 201/2, 200, 201, 201/2.
 Če bi pomota pri vpisu lahko imela pravne posledice za določene osebe, mora zemljiškokjižno sodišče pred odločitvijo o popravi pomotnega vpisa te osebe zaslišati.
 VSL sklep I Cpg 751/2004
 VSL05220
 ZPP člen 199, 199/1, 199, 199/1.
 stranska intervencija - pravni interes
 Za intervencijo v civilnem sporu ne zadostuje ekonomski interes.
 VSL sklep, I Cpg 751/2004
 ZPP člen 199, 199/1.
 VSL sodba I Cp 390/2004
 VSL50315
 nepremoženjska škoda - čast in dobro ime
 Toženčev prispevek v časopisu G. predstavlja kritiko, kritika pa največkrat vsebuje tudi negativne vrednostne sodbe oziroma so dejansko njihov nujni sestavni del. V takšnih primerih je treba vedno iskati pravilno ravnovesje med obema navedenima pravicama. Vendar pa bi lahko bila negativna vrednostna sodba v koliziji s svobodo izražanja le v primeru, če bi se nanašala na resnična dejstva. Vprašanje omenjene kolizije bi bilo torej relevantno, če bi tožnik zares vzgajal noje. V obravnavanem primeru pa je šlo za neresničen očitek tožniku, saj se ta s tem nikoli ni ukvarjal. Tu torej ne more iti za kolizijo ustavnih pravic, ampak le za negativno vrednostno sodbo, ki je posegla v čast in dobro ime tožnika.
 VSL sklep I Cp 909/2004
 VSL50518
 ZUstS člen 44, 44. Pravilnik o štipendiranju člen 35.
 štipendijska pogodba - izvensodna poravnava - razveljavitev
 Res je, kot je navedlo sodišče prve stopnje v izpodbijani sodbi, da je, s tem ko je Ustavno sodišče RS ugotovilo, da je bil 35. člen Pravilnika o štipendiranju za šolsko leto 91/92 v neskladju z Ustavo, odpadla ena izmed podlag, na katero je tožeča stranka opirala svoj tožbeni zahtevek. Prezrlo pa je, da vračila štipendije ni navezovala le na določbe razveljavljenega pravilnika, saj je navedla tudi, da sta pravdni stranki 7.7.1998 sklenili dogovor o načinu vračila dolga oziroma izvensodno poravnavo, ker pa se ni uresničil namen, za katerega je bila štipendija dodeljena toženi stranki, naj bi njena obveznost vračila obstajala tudi na podlagi določb o neupravičeni pridobitvi.
 OZ člen 190, 198, 190, 198. SPZ člen 92, 96, 96/1, 96/2, 92, 96, 96/1, 96/2.
 VSK sklep I Cp 776/2003
 VSK01191
 odškodnina za nepremoženjsko škodo
 Škoda je posledica več vzrokov. Na to vpliva ne le poklicna bolezen, azbestoza, pač pa tudi druga bolezen, pljučni emfizem. Gre torej za deljeno vzročnost, ko prihaja do konkurence več vzrokov za nastanek škode, tistih, ki so posledica poklicne bolezni in za posledice katerih odgovarja tožena stranka, kot tistih, ki so posledica posebnih lastnosti oziroma stanj tožnika kot oškodovanca.


text:
Пъдарево е село в Югоизточна България. То се намира в Община Котел, област Сливен.
 География
 Село Пъдарево е разположено в подножието на Чаталбалкан в най-западната част на Сунгурларската долина. Климатът е умерено-континентален с прохладно лято и мека зима, изключително подходящ за развитие на лозарство, което е основен поминък на населението. Пъдарево се намира на 40 км от Сливен и през него преминава главният път за Котел и Северна България, а през Сунгурларе за Шумен и Добруджа.
 Предимство на селото е благоприятното му географско положение – на 80 км от Бургас и непосредствената му близост до възрожденските селища Жеравна, Котел, Медвен и Градец (на около 30 км).
 До селото има изградена добра пътна инфраструктура, както и директен автобусен транспорт до Сливен, Бургас, София, Шумен, Русе и др.
 История и култура
 Първите данни за село Коруджиево (старото име на с. Пъдарево) са от 1610 – 1731 г. и се съдържат в данъчните регистри. Според преданията първите жители на селото са били коруджии (пазачи) на нивите и горите на турски бей, откъдето идва и наименованието му. Най-напред Коруджиево е населено от турци, но след Руско-турската война от 1877 – 1878 г. те го напускат, а на тяхно място идват преселници, първоначално от Седларево и Каябаш (Скала), а после и от други места в района. Така селото се разраства и придобива изцяло български облик.
 През целия XX век Коруджиево се развива с бързи темпове и се модернизира. Още в началото на века е открито училище, на мястото на старите турски къщи са издигнати нови и модерни за времето си домове, а за нуждите на населението през 1966 г. е построен голям читалищен дом. От 1934 г. името на селото е променено на Пъдарево.
 Селото се слави с богатата си художествена самодейност и великолепните национални облекла. Създаденият през 1949 г. танцов ансамбъл „Вито хоро“ дълги години успешно представя страната на републикански и редица международни фолклорни фестивали: гр. Калоча (Унгария) и гр. Закопане (Полша).
 С цел да бъде запазено богатото художествено наследство от носии и тъкани на местния край през 1975 г. е открит Етнографски музеен комплекс, състоящ се от битова къща, хамбар, пещник, стопански двор и градина с лозе, датиращи от XVIII век. След настъпилите през 1989 г. в страната политически промени и реституцията музеят престава да съществува.
 От 1956 г. към читалищния дом е създаден кукерски състав – единственият останал до днес в Община Котел. Съставът представя традициите от селото на фестивали в страната и чужбина: Полша, Украйна, Литва, Латвия и др. Всяка година след празника „Трифон Зарезан“ в Пъдарево се провеждат кукерски игри. Ритуалът се играе за здраве и плодородие.
 Религия
 Населението, включително и ромското, в основната си част е християнско. Пъдарево е едно от малкото населени места в България без източноправославна църква. В селото функционира Евангелска Петдесятна Църква.
 Лозарство
 Още от най-ранни времена лозарството е познато в този регион, но населението тогава се препитава предимно с отглеждане на животни. Първите лозя са в местността Дабаалар. В годините след Първата световна война започва изкореняване на над 200 дка гори в местностите Корията и Бичка и на тяхно място се засаждат лозя. Най-често срещани сортове са „Червен мискет“, „Памид“, „Виненка“. Постепенно животновъдството и зърнените култури биват изместени от лозарството, което се налага като основен поминък на населението. С оглед на голямото производство на грозде и с финансово участие на местните жители през 1928 г. край Пъдарево е построен модерен винарски цех с капацитет 6 000 000 литра. Към 1935 г. селото заема първо място в Сунгурларската долина по брой нови лозя, средно по 20 – 30 дка на домакинство. Тук се произвежда „Пъдаревски мискет“, наложил се по-късно в цяла България като „Сунгурларски червен мискет“.
 През последните десетилетия на XX век лозарството в Пъдарево преживява сериозна криза. Въпреки неблагополучията то успява да оцелее и в последните години се наблюдава възраждане на този традиционен поминък. След реституцията на земята започва възстановяване на старите лозови масиви, засаждат се нови лозя с традиционни сортове грозде. Тече реконструкция на местния „Винпром“, като има планове за развитие на винен туризъм. Избата ще се преустрои и модернизира в шато по френски образец, където гостите ще гледат как се прави виното и ще го пробват в ресторанта.
 Възстановена е и една добра традиция: отбелязването на Деня на лозаря, което се превръща в празник за местното население.
 Редовни събития
 Ден на лозаря „Трифон Зарезан“ – 14 февруари
 Кукерски игри – последната седмица на мес. февруари
 Личности
 Стоян Андреев (1934 – 2017), български професор и генерал
 Димитър Димитров (р. 1952), историк, възпитаник на ВТУ „Св. св. Кирил и Методий“, дългогодишен директор на V СОУ „П.К.Яворов“, гр. Сливен
 Села в област Сливен
 Населени места в община Котел


type: caselaw

text:
 30.7.2011
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 C 226/10
 Преюдициално запитване, отправено от Bundesfinanzhof (Германия) на 13 април 2011 г. — Finanzamt Steglitz/Ines Zimmermann
 (Дело C-174/11)
 2011/C 226/17
 Език на производството: немски
 Запитваща юрисдикция
 Bundesfinanzhof
 Страни в главното производство
 Жалбоподател: Finanzamt Steglitz
 Ответник: Ines Zimmermann
 Преюдициални въпроси
 1.
 Допускат ли член 13, А, параграф 1, буква ж) и/или параграф 2, буква а) от Шеста директива 77/388/ЕИО на Съвета от 17 май 1977 година относно хармонизиране на законодателствата на държавите членки относно данъците върху оборота (1) възможността националният законодател да обвързва освобождаването от данъчно облагане на амбулаторните услуги, предоставени на болни или нуждаещи се от грижи лица, с условието, що се отнася до предоставилите тези услуги организации, „поне в две трети от случаите разходите за грижите, предоставени през предходната календарна година, [да] са понесени изцяло или предимно от определените от законодателството организации за социално осигуряване или подпомагане“ (член 4, точка 16, буква e) от Umsatzsteuergesetz 1993)?
 2.
 Предвид принципа на неутралитет на данъка върху добавената стойност, има ли значение за отговора на този въпрос обстоятелството, че националният законодател третира същите услуги като освободени от данъчно облагане по силата на други условия, ако услугите са предоставени от официално признати сдружения за доброволно обществено подпомагане и от организации и обединения на лица и имущество с цел доброволно обществено подпомагане, които са членове на сдружение за доброволно обществено подпомагане (член 4, точка 18 от Umsatzsteuergesetz 1993)?
 (1) ОВ L 145, стр. 1.


text:
PRAVICA DO ODBITKA VSTOPNEGA DDV IN VERIGA DOBAV BLAGA – Zavrnitev pravice do odbitka zaradi obstoja te verige – Obveznost pristojnega davčnega organa, da dokaže obstoj zlorabe (02.10.2019)
 Sodba Sodišča Evropske unije (osmi senat) v zadevi: C-273/18
 V zadevi: SIA „Kuršu zeme“
 1 Predlog za sprejetje predhodne odločbe se nanaša na razlago člena 168(a) Direktive Sveta 2006/112/ES z dne 28. novembra 2006 o skupnem sistemu davka na dodano vrednost (UL 2006, L 347, str. 1), kakor je bila spremenjena z Direktivo Sveta 2010/45/EU z dne 13. julija 2010 (UL 2010, L 189, str. 1) (v nadaljevanju: Direktiva o DDV).
 2 Ta predlog je bil vložen v sporu med SIA „Kuršu zeme“ in Valsts ienemumu dienests (davčna uprava, Latvija) (v nadaljevanju: VID), ker je ta zavrnila priznanje pravice do odbitka davka na dodano vrednost (DDV) za pridobitve blaga, ki jih je ta družba izvedla pri družbi SIA „KF Prema“, ker naj v resnici teh nakupov sploh ne bi bilo.
 3 Člen 2(1)(a) in (b)(i) Direktive o DDV določa:
 „Predmet DDV so naslednje transakcije:
 (a) dobave blaga, ki jih davčni zavezanec, ki deluje kot tak, opravi na ozemlju države članice za plačilo;
 (b) pridobitve blaga znotraj Skupnosti, ki jih za plačilo na ozemlju države članice opravi:
 (i) davčni zavezanec, ki deluje kot tak [...].“
 4 Člen 14(1) te direktive določa:
 „Dobava blaga‘ pomeni prenos pravice do razpolaganja s premoženjem v stvareh kot lastnik.“
 5 Člen 20, prvi odstavek, te direktive določa:
 „,Pridobitev blaga znotraj Skupnosti‘ pomeni pridobitev pravice do razpolaganja s premičninami kot lastnik, ki jih pridobitelju odpošlje ali pripelje prodajalec ali pridobitelj ali druga oseba za njun račun, v drugo državo članico, kot je država, v kateri se pošiljanje ali prevoz blaga začne.“
 6 Člen 23 iste direktive določa:
 „Države članice sprejmejo potrebne ukrepe, s katerimi zagotovijo, da se transakcije, ki bi bile opredeljene kot ,dobave blaga‘, če bi jih na njihovem ozemlju opravil davčni zavezanec, ki deluje kot tak, uvrstijo pod ,pridobitve blaga znotraj Skupnosti‘.“
 7 Člen 32, prvi odstavek, Direktive o DDV določa:
 „Kadar blago odpošlje ali prevaža dobavitelj, pridobitelj ali tretja oseba, se za kraj dobave šteje kraj, kjer se blago nahaja, v trenutku, ko se začne odpošiljanje ali prevoz blaga pridobitelju.“
 8 Člen 40 te direktive določa:
 „Za kraj pridobitve blaga znotraj Skupnosti se šteje kraj, kjer se blago nahaja v trenutku, ko se konča odpošiljanje ali prevoz blaga pridobitelju.“
 9 Člen 68 navedene direktive določa:
 „Obdavčljivi dogodek nastane v trenutku, ko je opravljena pridobitev blaga znotraj Skupnosti.
 Šteje se, da je pridobitev blaga znotraj Skupnosti opravljena, kadar se za dobavo podobnega blaga šteje, da je bila opravljena na ozemlju zadevne države članice.“
 10 Člen 69 te direktive določa:
 „V primeru pridobitve blaga znotraj Skupnosti nastane obveznost obračuna DDV ob izdaji računa, če pa račun ni bil izdan do navedenega datuma, nastane obveznost obračuna DDV ob izteku roka iz prvega odstavka člena 222.“
 11 Člen 138(1) Direktive o DDV določa:
 „Države članice oprostijo dobave blaga, ki ga prodajalec ali pridobitelj, ali druga oseba za njun račun odpošlje ali odpelje z ozemlja vsake od njih, vendar znotraj [Evropske unije], opravljene za drugega davčnega zavezanca ali pravno osebo, ki ni davčni zavezanec, ki deluje kot taka v državi članici, ki ni država članica, v kateri se odpošiljanje ali prevoz blaga začne.“
 12 Člen 167 navedene direktive določa, da „[p]ravica do odbitka nastane v trenutku, ko nastane obveznost za obračun odbitnega davka“.
 13 Člen 168 navedene direktive določa:
 (c) DDV, ki ga je dolžan plačati za pridobitve blaga znotraj Skupnosti v skladu s členom 2(1)(b)(i)“.
 14 Člen 193 te direktive določa:
 „DDV je dolžan plačati davčni zavezanec, ki dobavlja obdavčljivo blago ali opravlja obdavčljivo storitev [...].“
 15 Člen 200 Direktive o DDV določa:
 „DDV je dolžna plačati vsaka oseba, ki opravi obdavčljivo pridobitev blaga znotraj Skupnosti.“
 Latvijska zakonodaja
 16 Člen 1, točki 2 in 34, Likums par pievienotas vertibas nodokli (zakon o davku na dodano vrednost) z dne 9. marca 1995 (Latvijas Vestnesis, 1995, št. 49, v nadaljevanju: zakon o DDV), v različici, ki se uporablja za dejstva v postopku v glavni stvari, določa:
 „(2) dobava blaga pomeni posel, s katerim se pravica do razpolaganja s stvarjo (blagom) kot lastnik prenese na drugo osebo;
 (34) pridobitev blaga znotraj Skupnosti pomeni prejem blaga na ozemlju Latvije, ki ga je pridobitelju iz druge države članice odpremil ali pripeljal prodajalec, pridobitelj sam ali druga oseba za njun račun.“
 17 Člen 2(3) tega zakona določa:
 „Predmet [DDV] so te transakcije, ki se izvajajo na ozemlju Latvije in v okviru gospodarskih dejavnosti:
 1. dobave blaga, opravljene za plačilo, vključno z dobavo blaga, ki se uporablja za neposlovne namene;
 18 Člen 10(1), točki 1 in 7, tega zakona določa:
 „Le oseba, ki je registrirana kot davčni zavezanec pri davčni upravi, ima pravico, da v davčnem obračunu od davka, ki ga dolguje v proračun, odbije naslednje zneske vstopnega davka na dodano vrednost:
 1. zneske davka, navedene na računih, ki jih je prejela od drugih davčnih zavezancev v zvezi z blagom in storitvami tako za namene lastnih obdavčljivih transakcij kot tudi za namene transakcij, opravljenih v tujini, ki bi bile obdavčene, če bi se izvedle na ozemlju Latvije;
 7. davek, plačan za blago, pridobljeno znotraj Skupnosti, za namene lastnih obdavčljivih transakcij.“
 19 Člen 18(1) istega zakona določa:
 „Obdavčene so te transakcije znotraj Skupnosti:
 1. transakcije, omenjene v členu 2(2) tega zakona, kadar se opravljajo v okviru gospodarskih dejavnosti, in pridobitve blaga znotraj Skupnosti;
 2. prenos blaga s strani osebe iz druge države članice v Latvijo z namenom opravljanja gospodarskih dejavnosti na ozemlju Latvije, ki je izenačen s pridobitvijo blaga znotraj Skupnosti;
 20 Člen 30(1), prvi stavek, zakona o DDV določa:
 „Če davčni zavezanec prejme blago od drugega davčnega zavezanca iz druge države članice, potem obračuna in plača davek v proračun po davčni stopnji, ki velja za to transakcijo v skladu s členom 5(1) ali (3), odvisno od primera.“
 21 Kuršu zeme je družba s sedežem v Latviji, ki je od februarja do decembra 2012 obračunala transakcije pridobitve blaga od druge družbe s sedežem v Latviji, KF Prema, in ki je odbila vstopni DDV, ki ga je plačala za te transakcije.
 22 Med davčnim nadzorom je VID ugotovila, da so bile te pridobitve opravljene v verigi zaporednih transakcij med več družbami. Zadevno blago je namreč UAB „Baltfisher“, družba s sedežem v Litvi, prodala dvema družbama s sedežem v Latviji. Pozneje sta ti družbi to blago prodali drugi družbi s sedežem v Latviji, ki ga je prodala družbi KF Prema, ta pa ga je nazadnje prodala družbi Kuršu zeme, ki je sama zagotovila prevoz tega blaga iz Klaipede (Litva) do svoje tovarne v Latviji.
 23 Ker VID ni našla nobene logične razlage za to verigo transakcij, je menila, prvič, da družbe, ki so sodelovale v tej verigi, v resnici niso opravile nobenega dejanja v okviru pridobitve zadevnega blaga, in drugič, da je družba Kuršu zeme gotovo vedela za umetno naravo te verige.
 24 VID je torej menila, da je v resnici družba Kuršu zeme zadevno blago pridobila neposredno od družbe Baltfisher, zato je zadevne pridobitve opredelila kot „pridobitve znotraj Skupnosti“. VID je zato 29. aprila 2014 izdala odločbo o dodatni odmeri DDV, s katero je popravila obračune družbe Kuršu zeme in in s katero je bila vrednost spornega blaga vključena v vrednost prejetega blaga iz drugih držav članic, s čimer se je znesek DDV povečal, za isti znesek pa se je hkrati zmanjšal vstopni davek, ki ga je obračunala družba Kuršu zeme.
 25 Družba Kuršu zeme je zoper to odločbo vložila tožbo pri administrativa rajona tiesa (upravno sodišče prve stopnje, Latvija) in trdila, najprej, da so bile izpolnjene vse formalne in materialne zahteve za odbitek davka, nato, da ni imela razloga, da bi dvomila o družbi KF Prema niti o namenu uresničitve teh transakcij, in nazadnje, da v okviru transakcij, ki jih je opravila s to družbo, ni pridobila nobene davčne ugodnosti.
 26 Ker je bila njena tožba zavrnjena, je družba Kuršu zeme vložila pritožbo pri Administrativa apgabaltiesa (regionalno upravno sodišče, Latvija), ki je sodbo administrativa rajona tiesa (upravno sodišče prve stopnje) potrdilo.
 27 Družba Kuršu zeme je zato vložila kasacijsko pritožbo pri Augstaka tiesa (vrhovno sodišče, Latvija) in trdila, da čeprav so VID, administrativa rajona tiesa (upravno sodišče prve stopnje) in Administrativa apgabaltiesa (regionalno upravno sodišče) odločili, da je bila vključena v verigo transakcij, ki je bila umetno ustvarjena za pridobitev davčne ugodnosti, pa niso navedli, kakšna naj bi bila ta davčna ugodnost, ki naj bi jo ona ali druge družbe, ki so bile vključene v zadevne transakcije, pridobile. Družba Kuršu zeme meni, da naj bi celo v primeru, v katerem naj bi zadevno blago neposredno dobila od družbe Baltfisher, na podlagi člena 10(7) zakona o DDV za pridobitev tega blaga imela pravico do odbitka DDV, ker je šlo za „pridobitev znotraj Skupnosti“.
 28 Predložitveno sodišče ugotavlja, da dejstvo, da blago ni bilo prejeto neposredno od osebe, ki je izdala račun, ni nujno posledica goljufivega prikrivanja resničnega dobavitelja. Zato okoliščina, da je družba Kuršu zeme fizično dobila v posest zadevno blago v skladišču Baltfisher, ne da bi to blago dejansko dobila od izdajatelja računa za to blago, in sicer od družbe KF Prema, sama po sebi ne more utemeljiti ugotovitve, da naj družba Kuršu zeme tega blaga ne bi pridobila od navedene družbe, zato naj bi bila transakcija pridobitve med družbama Kuršu zeme in KF Prema simulirana in naj bi šlo za goljufijo na področju TVA.
 29 To sodišče se sprašuje, ali je mogoče ugotoviti obstoj zlorabe, če ni bilo ugotovljeno, kakšna je neupravičena davčna ugodnost, ki naj bi jo dobili sam davčni zavezanec ali druge osebe, ki so sodelovale v zadevni verigi transakcij.
 30 V teh okoliščinah je Augstaka tiesa (vrhovno sodišče, Latvija) prekinilo odločanje in Sodišču v predhodno odločanje predložilo to vprašanje:
 „Ali je treba člen 168(a) Direktive [o DDV] razlagati tako, da nasprotuje prepovedi odbitka [vstopnega] davka na dodano vrednost, če navedena prepoved temelji samo na zavestni vpletenosti davčnega zavezanca v zasnovo simuliranih transakcij, vendar pa ni navedeno, kako naj bi bile konkretne transakcije v škodo proračuna (zaradi neplačila davka na dodano vrednost ali v obliki neupravičene zahteve za vračilo navedenega davka), v primerjavi s položajem, v katerem bi bile transakcije zasnovane v skladu z dejanskimi okoliščinami?“
 31 Ker iz predložitvene odločbe izhaja, da se postopek v glavni stvari ne nanaša na goljufijo na področju DDV, ampak na mogočo zlorabo, je treba vprašanje predložitvenega sodišča razumeti tako, da se v bistvu nanaša na to, ali je treba člen 168(a) Direktive o DDV razlagati tako, da za zavrnitev pravice do odbitka vstopnega DDV okoliščina, da je do pridobitve blaga prišlo na koncu verige zaporednih prodaj med več osebami in da je davčni zavezanec postal posestnik zadevnega blaga v skladišču osebe, ki je člen te verige in ki ni oseba, ki je navedena na računu kot dobavitelj, sama po sebi zadostuje, da se ugotovi, da na strani davčnega zavezanca ali drugih oseb, ki sodelujejo v tej verigi, obstaja zloraba, ali pa se zahteva, da se dokaže tudi, katera je davčna ugodnost, ki naj bi jo ta zavezanec ali te druge osebe neupravičeno dobili.
 32 V skladu z ustaljeno sodno prakso Sodišča pravica davčnih zavezancev, da DDV, ki ga morajo plačati, znižajo za vstopni DDV, ki se dolguje ali plača za blago, ki so ga pridobili, in storitve, ki so bile opravljene zanje, pomeni temeljno načelo skupnega sistema DDV, ki je bilo določeno z zakonodajo Unije (sodba z dne 19. oktobra 2017, Paper Consult, C-101/16, EU:C:2017:775, točka 35 in navedena sodna praksa).
 33 Pravica do odbitka, določena v členu 167 in naslednjih Direktive o DDV, je bistven del sistema DDV in načeloma ne sme biti omejena. Zlasti se ta pravica lahko izvršuje takoj za vse davke, ki se nanašajo na vstopne transakcije (sodba z dne 19. oktobra 2017, Paper Consult, C-101/16, EU:C:2017:775, točka 36 in navedena sodna praksa).
 34 Tako je treba spomniti, da je boj proti davčnim utajam, davčnemu izogibanju in morebitnim zlorabam cilj, ki ga Direktiva o DDV priznava in spodbuja. Upravičenci se namreč z namenom goljufije ali zlorabe ne morejo sklicevati na pravo Unije. Tako morajo nacionalni organi in nacionalna sodišča pravico do odbitka zavrniti, če se na podlagi objektivnih elementov ugotovi, da se je na to pravico sklicevalo z goljufijo ali z zlorabo (sodba z dne 13. februarja 2014, Maks Pen, C-18/13, EU:C:2014:69, točka 26 in navedena sodna praksa).
 35 Sodišče je razsodilo, da se za ugotovitev zlorabe na področju DDV zahteva, da sta izpolnjena dva pogoja, in sicer, prvič, da je rezultat zadevnih transakcij pridobitev davčne ugodnosti, katere dodelitev bi nasprotovala cilju upoštevnih določb Direktive o DDV in nacionalne zakonodaje, s katero je ta direktiva prenesena, čeprav so bili pogoji, določeni s temi določbami, formalno izpolnjeni, in drugič, da je iz več objektivnih dejavnikov razvidno, da je bistven cilj zadevnih transakcij le pridobitev te davčne ugodnosti (sodba z dne 17. decembra 2015, WebMindLicenses, C-419/14, EU:C:2015:832, točka 36 in navedena sodna praksa).
 36 V teh okoliščinah je treba spomniti, da dejstvo, da blago ni bilo prejeto neposredno od izdajatelja računa, ne izvira nujno iz goljufivega prikrivanja pravega dobavitelja in ni nujno zloraba, ampak ima lahko druge razloge, kakor so med drugim obstoj dveh zaporednih prodaj, ki se nanašata na isto blago, ki se od prvega prodajalca neposredno prenese drugemu prodajalcu, tako da gre za dve zaporedni dobavi v smislu člena 14(1) Direktive o DDV in le za en dejanski prenos. Poleg tega ni nujno, da prvi pridobitelj postane lastnik zadevnega blaga v trenutku tega prenosa, saj obstoj dobave v smislu te določbe ne zahteva prenosa pravne lastnine blaga (glej v tem smislu sklep z dne 6. februarja 2014, Jagiełło, C-33/13, neobjavljen, EU:C:2014:184, točka 32 in navedena sodna praksa).
 37 V obravnavanem primeru iz predložitvene odločbe izhaja, da VID ni izkazala, katera je v postopku v glavni stvari davčna ugodnost, ki naj bi jo družba Kuršu zeme dobila, niti ni opredelila morebitnih davčnih ugodnosti, ki naj bi jih neupravičeno dobile druge družbe, ki so sodelovale v verigi zaporednih transakcij prodaje zadevnega blaga, da bi preverila, ali je bil edini resnični cilj teh transakcij le pridobitev neupravičene davčne ugodnosti. Zato je treba šteti, da le obstoj verige transakcij in dejstvo, da je družba Kuršu zeme fizično pridobila v posest zadevno blago v skladišču družbe Baltfisher, ne da bi ga dejansko dobila od družbe, ki je na računu navedena kot dobavitelj tega blaga, in sicer od družbe KF Prema, ne moreta, kakor je ugotovilo tudi predložitveno sodišče, sama po sebi upravičiti sklepanja, da naj družba Kuršu zeme tega blaga ne bi dobila od družbe KF Prema, tako da naj transakcije med tema dvema družbama ne bi bilo.
 38 Glede na te ugotovitve se v okoliščinah, kakršne so te v postopku v glavni stvari, v katerih pristojni davčni organ ni predložil nobenega dokaza za obstoj zlorabe, davčnemu zavezancu ne sme zavrniti pravica do odbitka.
 39 Dalje, glede vprašanja, ki ga predložitveno sodišče ni zastavilo, o tem, katera med temi pridobitvami iz verige iz postopka v glavni stvari je tista, ki se opredeli kot „skupen prevoz znotraj Skupnosti“ in ki mora biti edina opredeljena kot „pridobitev znotraj Skupnosti“, mora predložitveno sodišče opraviti splošno presojo vseh posebnih okoliščin tega primera in zlasti ugotoviti, kdaj je bila pravica do razpolaganja s premoženjem v stvareh kot lastnik prenesena na družbo Kuršu zeme (glej v tem smislu sodbo z dne 19. decembra 2018, AREX CZ, C-414/17, EU:C:2018:1027, točki 70 in 72). Od trenutka tega prenosa, in sicer pred prevozom znotraj Skupnosti ali po njem, sta odvisna tako opredelitev ene od pridobitev v verigi iz postopka v glavni stvari kot pridobitve znotraj Skupnosti kot obseg pravice do odbitka ali celo vračilo DDV družbi Kuršu zeme (glej v tem smislu sodbi z dne 21. februarja 2018, Kreuzmayr, C-628/16, EU:C:2018:84, točki 43 in 44, in z dne 11. aprila 2019, PORR Építési Kft., C-691/17, EU:C:2019:327, točki 30 in 42).
 40 Če je zadnja dobava v verigi zaporednih dobav, ki vključuje le en prevoz znotraj Skupnosti, dobava znotraj Skupnosti, končni kupec tako od DDV, ki ga je dolžan plačati, ne more odbiti DDV, ki je bil za blago, ki mu je bilo dobavljeno v okviru oproščene dobave znotraj Skupnosti, plačan neupravičeno, le na podlagi napačnega računa, ki ga je posredoval dobavitelj (glej v tem smislu sodbo z dne 21. februarja 2018, Kreuzmayr, C-628/16, EU:C:2018:84, točka 44).
 41 Nasprotno pa bi ta kupec lahko zahteval vračilo davka, ki je bil neupravičeno plačan dobavitelju, ki je predložil napačen račun v skladu z nacionalnim pravom (sodba z dne 21. februarja 2018, Kreuzmayr, C-628/16, EU:C:2018:84, točka 48 in navedena sodna praksa). Vendar v položaju, v katerem je zadevni dobavitelj DDV dejansko plačal v državni proračun, če vračilo DDV s strani tega dobavitelja pridobitelju postane nemogoče ali pretirano oteženo, zlasti v primeru plačilne nesposobnosti navedenega dobavitelja, načelo učinkovitosti zahteva, da lahko ta pridobitelj zahteva vračilo neposredno od davčnih organov (glej v tem smislu sodbo z dne 11. aprila 2019, PORR Építési Kft., C-691/17, EU:C:2019:327, točka 42 in navedena sodna praksa).
 42 Glede na zgornje ugotovitve je treba na zastavljeno vprašanje odgovoriti, da je treba člen 168(a) Direktive o DDV razlagati tako, da za zavrnitev pravice do odbitka vstopnega DDV okoliščina, da je do pridobitve blaga prišlo na koncu verige zaporednih prodaj med več osebami in da je davčni zavezanec postal posestnik zadevnega blaga v skladišču osebe, ki je člen te verige in ki ni oseba, ki je navedena na računu kot dobavitelj, sama po sebi ne zadostuje, da se ugotovi, da na strani davčnega zavezanca ali drugih oseb, ki sodelujejo v tej verigi, obstaja zloraba, saj mora pristojni davčni organ dokazati obstoj davčne ugodnosti, ki naj bi jo ta zavezanec ali te druge osebe neupravičeno dobili.
 43 Ker je ta postopek za stranki v postopku v glavni stvari ena od stopenj v postopku pred predložitvenim sodiščem, to odloči o stroških. Stroški za predložitev stališč Sodišču, ki niso stroški omenjenih strank, se ne povrnejo.
 Iz teh razlogov je Sodišče (osmi senat) razsodilo:
 Člen 168(a) Direktive Sveta 2006/112/ES z dne 28. novembra 2006 o skupnem sistemu davka na dodano vrednost, kakor je bila spremenjena z Direktivo Sveta 2010/45/EU z dne 13. julija 2010, je treba razlagati tako, da za zavrnitev pravice do odbitka vstopnega davka na dodano vrednost (DDV) okoliščina, da je do pridobitve blaga prišlo na koncu verige zaporednih prodaj med več osebami in da je davčni zavezanec postal posestnik zadevnega blaga v skladišču osebe, ki je člen te verige in ki ni oseba, ki je navedena na računu kot dobavitelj, sama po sebi ne zadostuje, da se ugotovi, da na strani davčnega zavezanca ali drugih oseb, ki sodelujejo v tej verigi, obstaja zloraba, saj mora pristojni davčni organ dokazati obstoj davčne ugodnosti, ki naj bi jo ta zavezanec ali te druge osebe neupravičeno dobili.


text:
Gewone rechtbanken - Finland
 Op deze pagina vindt u informatie over de organisatie van de gewone rechtbanken in Finland.
 De Finse rechtbanken kunnen worden onderverdeeld in algemene rechtbanken voor civiele en strafzaken, administratieve rechtbanken voor administratieve zaken en gespecialiseerde rechtbanken.
 Algemene rechtbanken zijn rechtbanken met een algemene jurisdictie. Anders gezegd, zij behandelen rechtsgeschillen die niet onder de verantwoordelijkheid van andere rechtbanken vallen. Het gaat om:
 districtsrechtbanken (käräjäoikeus/tingsrätt) (thans 51, terug te brengen tot 27 in 2010),
 hoven van beroep (hovioikeus, hovrätt, 6),
 hoogste gerechtshof (Korkein oikeus/Högsta domstolen).
 Tot de algemene administratieve rechtbanken behoren de administratieve rechtbanken (hallinto-oikeus/förvaltningsdomstol, 8). Op het hoogste niveau bevindt zich het hoogste administratieve gerechtshof (Korkein hallinto-oikeus/Högsta förvaltningsdomstolen).
 De lokale of districtsrechtbanken fungeren als algemene rechtbanken van eerste aanleg. Zij behandelen civiele en strafzaken alsmede pandgerelateerde zaken (eigendomsbelasting) en aangelegenheden die betrekking hebben op de eigendom van onroerende zaken (hypotheken en inschrijving van eigendomstitels). Op dit moment zijn er 51 districtsrechtbanken in Finland, die sterk in omvang variëren. De grootste telt ongeveer 80 rechters en het totale aantal personeelsleden ligt om en nabij de 250, inclusief secretarissen, deurwaarders en jonge advocaten die bij de rechtbank stage lopen. De kleinste rechtbanken beschikken over twee permanente rechters en een tiental andere ambtenaren.
 De bepalingen betreffende de werking en de administratie van deze rechtbanken zijn vervat in de Wet op de districtsrechtbanken en de bijbehorende verordening, de toepasselijke reglementen en de meer specifieke voorschriften en instructies die uit de statuten voortvloeien. Overeenkomstig de wet is de hoofdrechter van een rechtbank van eerste aanleg ook het administratieve hoofd ervan.
 In de districtsrechtbanken hebben ook leken zitting. Zij treden vooral op bij strafzaken. De leken worden gekozen door de gemeenteraden. Het ministerie van Justitie bevestigt het aantal leken dat door de gemeenteraden moet worden gekozen. Zij ontvangen een vergoeding uit de staatskas.
 Procedure in de districtsrechtbanken
 In districtsrechtbanken worden civiele zaken in twee fasen behandeld: de voorbereidende zitting en de hoofdzitting. De voorbereidende zitting begint met de schriftelijke opmerkingen van de betrokken partijen. Een aantal zaken – die welke betrekking hebben op schuldvordering – worden reeds tijdens deze fase beslecht. De voorbereidende zitting geschiedt mondeling en wordt voorgezeten door één rechter.
 Indien de zaak niet in deze fase kan worden opgelost, wordt een afzonderlijke hoofdzitting belegd. Deze zitting wordt voorgezeten door één of drie rechters, met uitzondering van geschillen die onder het familierecht vallen, waarbij slechts één rechter aanwezig is. De procedure verloopt zo continu mogelijk.
 In strafzaken varieert de samenstelling van de districtsrechtbank al naargelang het misdrijf. Overtredingen worden door één rechter behandeld, terwijl ernstige strafbare feiten behandeld worden door een kamer bestaande uit één rechter en drie leken.
 De strafrechtelijke procedure geschiedt volgens dezelfde principes als de civiele procedure. De rechtbank kan de beschuldigde verzoeken vóór de hoofdzitting verweer te voeren. Het gaat om een mondelinge procedure en de uitspraak is gebaseerd op de feitelijke omstandigheden die de partijen persoonlijk ter kennis van de rechtbank hebben gebracht. Alle bewijsmiddelen worden tijdens de hoofdzitting aangevoerd. Ook in dit geval verloopt de procedure zo continu mogelijk. De samenstelling van het rechterlijke college mag niet gewijzigd worden zolang de hoofdzitting loopt.
 Indien de rechtbank geen consensus bereikt over de uitspraak wordt tot stemming overgegaan. Elk lid van de kamer brengt een individuele stem uit. Bij staking van stemmen ligt het laatste woord bij de rechter in civiele zaken, terwijl in strafzaken het mildste alternatief prevaleert.
 De uitspraak van een districtsrechtbank bevat een beschrijving van de manier waarop de zaak is opgelost en een motivering. In de meeste gevallen wordt het vonnis onmiddellijk na de beëindiging van de hoofdzitting ten overstaan van de partijen uitgesproken. Bij uitvoerige of ingewikkelde zaken is het echter mogelijk dat het vonnis - maximaal twee weken - op zich laat wachten en via de griffie schriftelijk aan de partijen wordt toegezonden.
 Finland telt zes hoven van beroep. Het zijn hoge gerechten die beroepschriften en klachten tegen uitspraken van districtsrechtbanken behandelen. In sommige gevallen treden hoven van beroep ook op als rechtbanken van eerste aanleg, bijvoorbeeld in geval van impeachment van een rechter of hoge ambtenaar van een lagere rechtbank.
 De hoven van beroep zijn tevens verantwoordelijk voor het toezicht op de toepassing van het recht in de districtsrechtbanken en voor bepaalde zaken die betrekking hebben op de gerechtelijke administratie. Op administratief gebied is het hun taak advies uit te brengen aan het comité dat belast is met de selectie van rechters voor het ambt van rechter in een districtsrechtbank of hof van beroep. Het advies wordt verstrekt door de bevoegde commissie van het hof van beroep. De voorzitter (hoofdrechter) van het hof van beroep is verantwoordelijk voor de werking en de efficiëntie ervan.
 De hoven van beroep zijn onderverdeeld in afdelingen onder leiding van een senior rechter, die samenwerkt met andere magistraten. Gewoonlijk worden de zaken niet afgehandeld door het gehele hof van beroep maar door drie rechters.
 Procedure in de hoven van beroep
 Tot april 1998 verliep de procedure hoofdzakelijk schriftelijk. De zaken werden behandeld en opgelost op basis van een aan het hof overgelegde beschrijving met schriftelijk bewijsmateriaal. Sinds de hervorming van de juridische procedure van de hoven van beroep is het aantal mondelinge zittingen toegenomen. Tegenwoordig is het de taak van de assessoren en de senior secretarissen van het hof om de aanhangige zaken in te leiden en te presenteren. Zij treden met andere woorden op als referendarissen.
 Hoogste gerechtshof
 Het hoogste gerechtshof vormt het niveau van het hoogste beroep. Net zoals het hof van beroep is het hoogste gerechtshof onderverdeeld in afdelingen. Die moeten zijn samengesteld uit vijf leden om over wettelijke bevoegdheid te kunnen beschikken.
 Om een zaak aanhangig te maken bij het hoogste gerechtshof dient de belanghebbende of betrokken partij een verzoek tot beroep tegen de uitspraak van een rechtbank in te dienen. Na ontvangst van het verzoekschrift gaat het hoogste gerechtshof na of het beroep ontvankelijk is. De zaak wordt beoordeeld door een kamer die is samengesteld uit twee of drie personen. Beroep kan slechts worden toegestaan onder wettelijk bepaalde omstandigheden.
 Sinds 1980 schept het hoogste gerechtshof precedenten. De uitspraken van het hoogste gerechtshof stellen in alle opzichten een rechtsnorm in die door andere rechtbanken in soortgelijke zaken moet worden toegepast. Er is geen toestemming voor hoger beroep nodig voor zaken waar een hof van beroep als rechtbank van eerste aanleg heeft gefungeerd.
 De werkzaamheden van het hoogste gerechtshof worden voorgezeten door de president. De leden van dit hof worden rechters van het hoogste gerechtshof genoemd. De hoofdsecretaris en zijn adjuncten en ook de jongere en oudere gerechtssecretarissen kunnen optreden als referendarissen die de taak hebben de aanhangige zaken in te leiden en te presenteren.
 Het hoogste gerechtshof is bevoegd voor statutaire zaken en stelt rechters aan voor tijdelijke ambtstermijnen van een jaar of langer. Het brengt tevens advies uit over wetgevingsvoorstellen en de verzoeken om clementie die de president van Finland krijgt toegestuurd.
 De procedure in het hoogste gerechtshof verloopt gewoonlijk schriftelijk. Er worden echter ook mondelinge zittingen belegd indien dat nodig wordt geacht.
 Juridische website van de Finse rechtbanken
 Ja, de toegang is gratis.
 De Juridische website van de Finse rechtbanken bevat informatie over het Finse gerechtelijke apparaat. Het is een portaal dat als één loket fungeert voor wie op zoek is naar informatie over rechtbanken, openbare aanklagers, gerechtsdeurwaarders, bureaus voor rechtsbijstand en andere overheidsinstanties die deel hebben aan de rechtspraak in Finland.
 Zij bevat onder meer recente jurisprudentie van de hoven van beroep en de administratieve rechtbanken.


text:
Sandy Brinck (født 3. maj 1972) er en dansk politiker som (med mellemrum) har repræsenteret Socialdemokraterne i Folketinget fra 1998. Den 24. juni 2005 meddelte Sandy Brinck, at hun med øjeblikkelig virkning forlader dansk politik og dermed Christiansborg, på grund af uoverensstemmelser om ledelsesstilen hos Socialdemokraterne. Hun tiltrådte 1. august et job som fuldmægtig i Amtsrådsforeningens social- og psykiatrikontor. Den 23 august 2007, meddelte Sandy Brinck, at hun forlader Socialdemokratiet til fordel for Socialistisk Folkeparti. Dette skyldes bl.a. Socialdemokratiets skattepolitik.
 Biografiske oplysninger
 Født 3. maj 1972 i Vejle, datter af forstander Birtha Rasmussen og lagerchef Georg Emil Rasmussen.
 Uddannelse
 Ødsted Skole 1988
 Rebild Efterskole 1988-89
 US Grant Oklahoma City 1989-90
 HF Rosborg Gymnasium 1990-92
 Cand.scient.pol. Aarhus Universitet 1993-95 og Københavns Universitet 1995-99
 Politiske hverv
 Formand for DSU i Vejle Amt 1992-94
 Medlem af DSU’s hovedbestyrelse 1992-94
 Folketinget (midlertidigt medlem for Vejle Amtskreds) 16.-30. april 1998, 23.-29. juni 1998, 18.-26. marts 1999 og 15.-23. april 1999
 Folketingsmedlem for Vejle Amtskreds 16. september 1999-20. november 2001 og for Vestsjællands Amtskreds fra 20. nov. 2001
 Opstillet
 Til Folketinget for Socialdemokraterne i Givekredsen 1995-98 og i Kalundborgkredsen fra 1998.
 Kilde
 , Dato: 11. juni 2003
 Tidligere folketingsmedlemmer fra Socialdemokraterne
 Personer fra Vejle
 Politikere fra SF
 Politologer fra Danmark
 Danskere i 1900-tallet
 Danskere i 2000-tallet