text:
System monistyczny organów w spółce akcyjnej – Kancelaria
 System monistyczny organów w spółce akcyjnej
 5/07/2013 – Marcin Wierzbicki
 Henry Hansmann oraz Reiner Kraakman w głośnym artykule pod tytułem „The End of History for Corporate Law”, który ukazał się w 2000 roku, wieścili rychłą unifikację prawa spółek na wzór modelu amerykańskiego. W przedmiotowym artykule argumentowali, iż bez względu na różnice kulturowe, strukturę właścicielską, organizację rynków kapitałowych czy też kulturę rynkową, podstawowe zasady prawa spółek w najbliższej przyszłości ulegną ujednoliceniu. Trzynaście lat po ukazaniu się przedmiotowego artykułu można z pewnością stwierdzić, że ujednolicanie zasad ładu korporacyjnego we współczesnych ekonomiach rynkowych nie nastąpiła tak szybko, jak tego spodziewali się autorzy artykułu, a różnice w modelach ładu korporacyjnego ciągle są spore.
 W świetle ostatniego spowolnienia gospodarczego dotykającego światową gospodarkę, pozyskanie kapitału na lokalnym rynku jest coraz trudniejsze, a przedsiębiorcy zmuszeni są do poszukiwania możliwości pozyskania finansowania na szerszych, międzynarodowych rynkach.
 System monistyczny organów spółki jest szeroko rozpowszechniony w krajach anoglosaskich (UK, USA), jak też w krajach romańskich (Francja, Włochy). W wielu krajach europejskich istnieje możliwość wyboru pomiędzy systemem monistycznym a dualistycznym organów spółki (np. Włochy, Portugalia, Hiszpania, Holandia). Tylko w kilku krajach, pozostających pod wpływami germańskiej kultury prawnej (Niemcy, Austria, Węgry, Polska, Estonia) system dualistyczny jest systemem obligatoryjnym.
 W monistycznym systemie zarządzania spółką akcyjną występuje jeden organ administrujący, do którego kompetencji należy zarówno zarządzanie i reprezentacja spółki, jak i nadzór nad prowadzeniem jej spraw. Choć wspomniane kompetencje są skoncentrowane w jednym organie („radzie dyrektorów” w modelu brytyjskim, „razie administrującej” w modelu francuskim, szwajcarskim i hiszpańskim), nie są one wykonywane przez te same osoby, lecz następuje funkcjonalny podział zadań stricte zarządczych oraz nadzorczych pomiędzy członków organu administrującego spółką. Regulacje ustawowe tych państw oraz opracowane w nich kodeksy dobrych praktyk (tzw. kodeksy corporate governance, stosowane na zasadzie „wyjaśnij albo dostosuj”) uznają konieczność jasnego dokonania takiego funkcjonalnego podziału zadań, nie wykluczając także ich delegacji na osoby spoza rady (tzw. outside officers). Na przykład The UK Corporate Governance Code z 2010 r., stanowiący załącznik do urzędowego regulaminu notowań w Wielkiej Brytanii (UK Listed Rules), przewiduje w pkt B.1.2, że rada dyrektorów (board of directors) powinna składać się co najmniej w połowie z niezależnych dyrektorów niezarządzających (independent non-executive directors), których głównym zadaniem jest nadzorowanie dyrektorów zarządzających w interesie akcjonariuszy.
 Istotną cechą systemu monistycznego jest to, że najważniejsze decyzje dotyczące spółki powinny być podejmowane przez cały organ administrujący, a ich wykonanie stanowi zadanie węższej grupy menedżerów. Dzięki temu członkowie organu administrującego mają lepszy wgląd w sprawy spółki i mogą wpływać na nie ex ante, już na etapie decyzyjnym, co nie zawsze ma miejsce w przypadku modelu dualistycznego, w którym rada nadzorcza dokonuje zasadniczo kontroli ex post. Podkreślenia wymaga również, że system monistyczny umożliwia elastyczne ukształtowanie zasad zarządu i nadzoru w konkretnej spółce. Tak np. organ administrujący może powierzyć prowadzenie bieżących spraw spółki dyrektorom wykonawczym (zarządzającym), spośród których część lub nawet wszyscy nie są członkami tego organu. W ten sposób możliwe jest nadanie systemowi monistycznemu pewnych cech modelu dualistycznego. Pozycja organu administrującego w zakresie wpływania na sprawy spółki będzie jednak zawsze silniejsza niż pozycja rady nadzorczej w systemie dualistycznym. Możliwe jest również ukształtowanie modelu monistycznego w sposób silnie skoncentrowany na osobie określonego menedżera, który będzie członkiem organu administrującego i jego przewodniczącym oraz zwierzchnikiem dyrektorów zarządzających („generalnym dyrektorem zarządzającym” – ang. chief executive officer, CEO). W praktyce obserwuje się swoistą konwergencję obydwu systemów zarządzania spółką akcyjną. W modelu dualistycznym za dobrą praktykę nadzoru korporacyjnego uznaje się włączanie rady nadzorczej w proces decyzyjny dotyczący najważniejszych spraw spółki, co umożliwia radzie sprawowanie nadzoru ex ante. Z kolei w modelu monistycznym coraz większy nacisk kładzie się na wyraźne rozdzielenie sfer zarządzania spółką i nadzoru, co następuje w rezultacie powoływania w ramach organu administrującego mniejszych, wyspecjalizowanych gremiów, tzw. komitetów (w szczególności komitetu audytu).
 System monistyczny w polskim systemie prawnym w zakresie Spółki Europejskiej, funkcjonuje od wejścia wżycie ustawy z dnia 4 marca 2005 roku o Europejskim Zgrupowaniu Interesów Gospodarczych i spółce europejskich. Niemniej jednak, ze względu na niską popularność spółki europejskiej, w Polsce nikt nie zdecydował się na wybór systemu monistycznego. W Polsce zarejestrowane są dwie spółki Europejskie AmRest oraz MCCA – obie dokonały wyboru dualistycznego organów.
 Adaptacja systemu monistycznego organów spółki akcyjnej, jako alternatywnego do obecnie istniejącego systemu dualistycznego, byłaby szczególnie pożądana z punktu widzenia polskich spółek:
 planujących pozyskać kapitał na zagranicznych rykach (np. oferując swoje instrumenty finansowe na zagranicznych giełdach),
 obecnych na zagranicznych rynkach, w celu umożliwienia dostosowania się do wymogów ładu korporacyjnego (praktyk giełdowych) obowiązujących na giełdach w krajach anglosaskich i romańskich,
 ponadto system monistyczny byłby pomocny dla spółek notowanych wyłącznie na warszawskiej giełdzie, które:
 chciałyby umocnić swoje relacje z inwestorami zagranicznymi, lub
 w których organach zasiadają obcokrajowcy, dla których system dualistyczny jest obcy,
 System dualistyczny często kojarzony jest z niemiecką doktryną współdecydowania pracowniczego. System współdecydowania jest negatywnie postrzegany zwłaszcza wśród inwestorów z krajów anglosaskich.
 W szerszej perspektywie, ciągle udoskonalanie systemu prawa spółek i tworzenie rozwiązań coraz bardziej przyjaznych inwestorom wpisuje się w konkurencję regulacyjną systemów prawnych. Konkurencję regulacyjną można zdefiniować jako proces, w ramach którego poszczególni krajowi pracodawcy decydują się w sposób świadomy tworzyć coraz bardziej konkurencyjne środowisko regulacyjne tak, aby wzmocnić konkurencyjność krajowych podmiotów gospodarczych i zniechęcić je do prób ewentualnego poszukiwania innego porządku prawnego, względnie też by przyciągać do danego państwa podmioty z innych krajów. Takie zachowania prawodawcy mają na celu przyciągnięcie czynników produkcji do danego kraju i polepszenie stosunków gospodarczych.
 Zanim przejdziemy do omówienia Polskiej regulacji systemu monistycznego w spółce europejskiej, kilka słów na temat systemu organów spółki w innych krajach.
 – w każdej spółce akcyjnej muszą występować dwa organy – zarząd i rada nadzorcza,
 – podobnie jak w polskiej spółce akcyjnej, nie jest dopuszczalne łączenie funkcji członka zarządu i członka rady nadzorczej,
 – podstawową funkcją rady nadzorczej jest powoływanie i odwoływanie z funkcji członków zarządu spółki,
 – rada nadzorcza reprezentuje spółkę w stosunkach z zarządem spółki, w szczególności w postępowaniach sądowych mających za przedmiot dochodzenie roszczeń spółki przeciwko członkom zarządu,
 – rada nadzorcza zatwierdza roczne sprawozdania zarządu spółki z działalności podmiotu,
 – zarząd nie jest związany poleceniami rady nadzorczej ani akcjonariuszy,
 – nowelizacja kodeksu, judykatura: rada nadzorcza powinna regularnie doradzać i nadzorować zarząd w prowadzeniu spraw spółki oraz rada musi być włączona w podejmowanie spraw o podstawowym znaczeniu dla spółki,
 – rada administrująca (one- tier board system) zajmuje się szeroko pojętym zarządzaniem spółką,
 – rada administrująca składa się z dwóch kategorii dyrektorów: dyrektorów zarządzających i niezarządzających, rekomendowane jest by co najmniej połowa z dyrektorów była członkami niezarządzającymi,
 – dyrektorzy niezarządzający powinni brać udział w podejmowaniu strategicznych dla spółki decyzji (the Combined Code Section A.1. – non executive directors should constructively challenge and help develop proposal on strategy”
 – dyrektorzy niezarządzający powinni monitorować dyrektorów zarządzających,
 – wzrastająca funkcja dyscyplinująca dyrektorów niezarządzających,
 – bieżące zarządzanie spółką jest pozostawione managerom wyższego szczebla (senior managers), którzy zazwyczaj są także członkami rady administrującej,
 – nie ma wyraźnej linii rozgraniczającej funkcje zarządcze od nadzorczych w radzie administrującej, niemniej jednak dyrektorzy niezarządzający nigdy nie zajmują się prowadzeniem spraw spółki na co dzień,
 – W 2011 roku wprowadzono system monistyczny do holenderskiego kodeksu spółek, jako alternatywę dla systemu dualistycznego,
 – Głównym argumentem przemawiającym za tym, było ułatwienie inwestorom zagranicznym wykonywania praw korporacyjnych. Ponad 70% akcjonariatu spółek giełdowych stanowią obcokrajowcy, wiele obcokrajowców także zasiada w radach nadzorczych spółek.
 – zakres kompetencji poszczególnych członków wykonawczych i nie wykonawczych powinien być określony w statucie spółki,
 – rozdział funkcji przewodniczącego rady nadzorczej i CEO,
 – specjalne wymagania co do kompetencji członków (doświadczenie, wiedza)
 – od 1966 roku możliwy wybór pomiędzy systemem monistycznym i dualistycznym.
 – system dualistyczny wybiera około 2-3% wszystkich spółek akcyjnych, ale na system dualistyczny zdecydowało się 20% spośród największych 40 spółek paryskiej giełdy,
 – w systemie monistycznym silna pozycja dyrektora generalnego, który jest jednocześnie przewodniczącym rady administrującej,
 – w 2001 r. reforma – trzecia struktura, która jest obecnie regułą domyślną i dwie pozostałe mogą zostać wybrane przez odpowiednie postanowienie statutu – rozdział funkcjonalny dyrektora generalnego i przewodniczącego rady administrującej,
 – dyrektorzy zarządzający, w przeciwieństwie do modelu brytyjskiego, nie są uprawnieni do nieograniczonej reprezentacji spółki na zewnątrz, nie mogą zaciągać w jej imieniu zobowiązań,
 – spotkania komitetu audytu rady z niezależnym (zewnętrznym) audytorem bez obecności dyrektorów wykonawczych,
 De lege lata, w polskim porządku prawnym funkcjonuje, przynajmniej w teorii, system monistyczny. Spółki europejskie mające siedzibę w Polsce są uprawnione do wyboru systemu monistycznego. W takim przypadku, spółki europejskie będą podlegać przepisom:
 regulacjom rozporządzenia Rady nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 roku w sprawie statutu spółki europejskiej, (przepisy dotyczące wyłącznie tego systemu, art. 43–45 SE-R, przepisy wspólne dla obydwu systemów, art. 46–51 SE-R),
 ustawy z dnia 4 marca 2005 roku o europejskim zgrupowaniu interesów gospodarczych i spółce europejskiej, (art. 27–47) oraz
 subsydiarnie na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy u europejskim zgrupowaniu interesów gospodarczych i spółce europejskiej – przepisom polskiego KSH, stosowanym odpowiednio, z wyłączeniem przepisów określonych w art. 29 ust. 2 ww. ustawy,
 Rozporządzenie poświęca systemowi monistycznemu jedynie trzy artykuły. W myśl art. 43 ust. 1 SE-R organ administrujący prowadzi sprawy spółki. Państwo członkowskie może jednak przewidzieć, że jeden lub kilku dyrektorów zarządzających prowadzi bieżące sprawy związane z zarządzaniem na własną odpowiedzialność na takich samych zasadach, jakie są przewidziane dla spółek akcyjnych mających statutową siedzibę na terytorium danego państwa członkowskiego. Adresatem tego upoważnienia nie są jednak państwa członkowskie, których prawo wewnętrzne w ogóle nie reguluje systemu monistycznego, jak to jest w przypadku prawa polskiego, lecz państwa, których prawo zawiera taką regulację i dopuszcza jednocześnie ustanowienie dyrektorów zarządzających odpowiedzialnych za bieżące prowadzenie spraw spółki.
 Członków organu administrującego powołuje walne zgromadzenie. Pierwsi członkowie mogą zostać powołani w statucie. Prawo wyboru części składu organu administrującego może przysługiwać również pracownikom na podstawie porozumienia zawartego w wyniku negocjacji z przedstawicielami pracowników na etapie zakładania SE.
 Członkowie organu administrującego wybierają spośród siebie przewodniczącego. Może nim być wyłącznie przedstawiciel akcjonariuszy, jeżeli połowa członków tego organu powołana jest przez pracowników.
 Organ administrujący powinien odbywać posiedzenia z częstotliwością określoną w statucie, nie rzadziej jednak niż raz na 3 miesiące, w celu omówienia spraw SE i ich przewidywanego rozwoju (art. 44 ust. 1 SE-R). Każdy z członków ma prawo zapoznać się z wszelkimi informacjami przekazanymi organowi administrującemu (art. 44 ust. 2 SE-R).
 Ustawa o europejskim zgrupowaniu interesów gospodarczych
 Regulacja zawarta w Ustawie ma charakter oryginalny, choć w pewnym zakresie wzorowana jest na rozwiązaniach szwajcarskich, amerykańskich i francuskich. Do zasadniczych cech polskiej wersji systemu monistycznego, które odróżniają go od modelu dualistycznego uregulowanego w KSH, należy:
 1) skoncentrowanie kompetencji zarządczych i nadzorczych oraz kompetencji z zakresie reprezentowania spółki w jednym organie – radzie administrującej; nazwa ta stanowi polskie tłumaczenie nazwy organu monistycznego, występującego m.in. w prawie szwajcarskim (Verwaltungsrat) i francuskim (conseil d’administration);
 2) możliwość powierzenia kompetencji w zakresie prowadzenia spraw spółki dyrektorom wykonawczym, którymi mogą być zarówno członkowie rady, jak i osoby spoza 3) możliwość wydawania dyrektorom przez radę wiążących poleceń dotyczących prowadzenia spraw SE;
 3) możliwość przekazania określonych kompetencji (niekoniecznie z zakresu prowadzenia spraw spółki) na rzecz komitetu lub komitetów, w skład których mogą wchodzić zarówno członkowie rady, jak i osoby spoza niej (z wyjątkiem komitetu, do którego zadań należy wykonywanie nadzoru).
 1) Rada administrująca prowadzi sprawy SE i reprezentuje ją w obrocie oraz sprawuje stały nadzór nad jej działalnością (art. 28 ust. 1 SpEurU). Do jej kompetencji należą również wszystkie sprawy niezastrzeżone przez inne ustawy lub statut do kompetencji walnego zgromadzenia (art. 28 ust. 2 SpEurU).
 2) Rada administrująca wykonuje swoje zadania w sposób samodzielny i niezależny od walnego zgromadzenia. Zasadę tę wyraża art. 37 ust. 2 SpEurU, który wyklucza możliwość wydawania radzie przez walne zgromadzenie wiążących poleceń dotyczących prowadzenia spraw SE. Jednakże wobec SE członkowie rady podlegają ograniczeniom ustanowionym w ustawie, statucie, regulaminie rady oraz w uchwałach walnego zgromadzenia (art. 37 ust. 1 SE-R).
 3) Wkomponowaniu modelu monistycznego do systemu polskiego prawa, który w całości zorientowany jest na dualistyczną strukturę spółki akcyjnej, służy art. 29 SpEurU. Zgodnie z zasadą przewidzianą w jego ust. 1, w zakresie nieunormowanym w tej ustawie należy odpowiednio stosować do rady administrującej i jej członków przepisy KSH oraz odrębnych ustaw o zarządzie i radzie nadzorczej oraz o ich członkach, z zastrzeżeniem pierwszeństwa stosowania przepisów o zarządzie i jego członkach w razie wątpliwości. W art. 29 ust. 2 SpEurU określono natomiast przepisy KSH, które nie znajdą zastosowania w odniesieniu do „monistycznej” SE, przede wszystkim z uwagi na to, że kwestie, których one dotyczą, uregulowane są w sposób autonomiczny w rozporządzeniu lub w SpEurU.
 4) Rada administrująca składa się co najmniej z 3, a w spółce publicznej co najmniej z 5 członków (art. 33 ust. 1 SpEurU). Regulacja ta jest zbieżna z art. 385 § 1 KSH i służy zapewnieniu kolegialnego charakteru rady administrującej oraz umożliwieniu dokonania wyboru jej członków w głosowaniu grupami (art. 385 § 3–8 KSH w zw. z art. 29 ust. 1 SpEurU). Ponieważ właściwość walnego zgromadzenia do powołania członków rady wynika już z art. 43 ust. 3 SE-R, SpEurU ogranicza się do ustanowienia jego właściwości także w odniesieniu do ich odwoływania, z zastrzeżeniem odmiennych postanowień statutu (art. 33 ust. 2 SpEurU). Statut może bowiem przyznać uprawnienie do powołania lub odwołania pewnej liczby członków rady administrującej określonej grupie akcjonariuszy lub też indywidualnie określonym akcjonariuszom (art. 354 § 1 KSH).
 5) Rada administrująca wykonuje swoje kompetencje kolegialnie, chyba że statut stanowi inaczej (art. 32 ust. 1 SpEurU). W zakresie prowadzenia spraw spółki przez radę odpowiednie zastosowanie znajdzie art. 371 § 1 KSH, który przewiduje zasadę wspólnego prowadzenia spraw spółki, z zastrzeżeniem odmiennych postanowień statutu. W szczególności statut może określać komitety, którym mogą zostać przekazane ustalone kompetencje rady, lub dokonać podziału zadań z zakresu prowadzenia spraw spółki między jej członków (np. pod względem sektorowym, geograficznym, przedmiotowym).
 6) Posiedzenia rady administrującej powinny odbywać się w odstępach czasu określonych w statucie, jednak nie rzadziej niż raz na 3 miesiące (art. 44 ust. 1 SE-R). Zwołania posiedzenia rady może żądać każdy jej członek lub dyrektor wykonawczy, przedstawiając proponowany porządek obrad. Posiedzenie zwołuje przewodniczący rady administrującej w terminie 2 tygodni od dnia otrzymania wezwania, a po bezskutecznym upływie tego terminu – sam wnioskodawca, podając datę, miejsce i proponowany porządek obrad (art. 34 ust. 2 i 3 SpEurU). Ponadto do zwołania rady obowiązany jest także dyrektor wykonawczy odpowiedzialny za sprawy finansowe SE w razie zajścia okoliczności określonej w art. 397 KSH, tzn. w przypadku stwierdzenia straty przewyższającej sumę kapitałów zapasowych i rezerwowych oraz 1/3 kapitału zakładowego. Rada jest następnie obowiązana do zwołania walnego zgromadzenia, zgodnie z art. 397 KSH.
 7) Rada administrująca podejmuje uchwały, jeżeli wszyscy jej członkowie zostali prawidłowo zawiadomieni o posiedzeniu. Rada może również podejmować uchwały w trybie określonym w art. 388 § 2 i 3 KSH (głosowanie na piśmie za pośrednictwem innego członka rady, w trybie pisemnym lub przy wykorzystaniu środka bezpośredniego porozumiewania się na odległość), z wyjątkiem uchwał w sprawie wyboru przewodniczącego i wiceprzewodniczącego rady oraz powołania i odwołania dyrektora wykonawczego.
 Delegacja kompetencji a przekazanie kompetencji
 Rada administrująca może powierzyć swoje kompetencje w zakresie prowadzenia spraw spółki jednemu lub kilku dyrektorom wykonawczym. Dla oznaczenia tego powierzenia ustawa posługuje się pojęciem „delegacja kompetencji”. Delegacja ta może nastąpić wyłącznie na rzecz dyrektora wykonawczego i dotyczyć jedynie prowadzenia spraw spółki oraz jej reprezentowania (art. 30 ust. 1 SpEurU). Delegacja kompetencji nie uszczupla kompetencji rady administrującej w zakresie prowadzenia spraw spółki ani też jej reprezentacji. Od uznania rady zależy zmiana albo cofnięcie kompetencji, co podobnie jak sama delegacja, wymaga uchwały całej rady (art. 30 ust. 2 SpEurU). Jednakże sprawy o kluczowym znaczeniu dla spółki, określone w art. 31 ust. 1 SpEurU, należą do wyłącznej kompetencji rady i nie mogą być przedmiotem delegacji. Sprawy te cała rada musi rozstrzygać kolegialnie, działając jako organ SE. Statut może poszerzyć katalog zawarty w tym przepisie, określając dodatkowe sprawy, które muszą być rozstrzygane przez całą radę. Statut może również w sposób generalny wykluczyć możliwość delegacji jakichkolwiek spraw na rzecz dyrektorów, choć rozwiązanie takie nie wydaje się zasadne, gdyż utrudniałoby to podział kompetencji zarządzających i nadzorczych w radzie.
 Przekazanie kompetencji następuje nie na rzecz indywidualnych osób, lecz na rzecz komitetu lub komitetów, które tworzone są z (co najmniej dwóch) członków rady administrującej (art. 32 ust. 3 SpEurU). Przedmiotem przekazania mogą być również kompetencje wykraczające poza zakres prowadzenia spraw spółki, w tym w szczególności kompetencje w zakresie nadzoru i kontroli. Przekazanie kompetencji uszczupli odpowiednio kompetencje rady, co oznacza, iż do rozstrzygania spraw objętych tym przekazaniem nie jest właściwa cała rada, lecz komitet, na rzecz którego nastąpiło przekazanie. Komitet może podejmować decyzje w formie uchwał (na zasadach określonych w regulaminie rady lub w regulaminie komitetu), które zastępują uchwały całej rady. Przekazanie kompetencji prowadzi do ograniczenia uprawnień rady oraz odstępstwa od zasady kolegialności, wyrażonej w art. 32 ust. 1 SpEurU. Musi ono dlatego znajdować wyraźną podstawę w upoważnieniu statutowym, które może mieć charakter generalny (ogólne upoważnienie do przekazania kompetencji komitetom, które określa regulamin rady) lub szczególny, precyzujący komitety i kompetencje, które mogą im zostać przekazane, lub sprawy, co do których wyłączona jest możliwość przekazania kompetencji. Ponadto przedmiotem przekazania nie mogą być kompetencje w sprawach określonych w art. 31 ust. 1 SpEurU, które może rozstrzygać jedynie rada w drodze uchwały.
 W skład komitetów mogą wchodzić członkowie rady zarówno będący, jak i niebędący dyrektorami wykonawczymi. Przykładowo można tu wymienić komitet zarządzający, składający się z członków rady będących dyrektorami wykonawczymi, któremu rada może przekazać kompetencje w zakresie prowadzenia spraw spółki, oraz komitet do spraw wynagrodzeń, do którego zadań będzie należeć ustalanie wynagrodzenia wyższego personelu spółki. Natomiast w skład komitetu, na rzecz którego nastąpi przekazanie (wszystkich bądź tylko niektórych) kompetencji nadzorczych rady, wchodzić mogą wyłącznie jej członkowie niebędący jednocześnie dyrektorami wykonawczymi (art. 32 ust. 3 zd. 2 SpEurU)4823.
 Szczególny charakter mają komitety, w skład których wchodzą dyrektorzy wykonawczy niebędący członkami rady administrującej. Mogą być one powołane ad hoc, tzn. bez konieczności statutowego lub regulaminowego określenia. Jednakże z uwagi na uczestnictwo w nich osób niebędących członkami rady administrującej komitetom tym nie mogą zostać przekazane jej jakiekolwiek samodzielne kompetencje (tj. kompetencje do samodzielnego rozstrzygania określonych spraw). Do ich zadań należeć może wyłącznie przygotowywanie lub wykonywanie jej uchwał. Komitety te mogą więc mieć tylko charakter pomocniczy lub wykonawczy w stosunku do samej rady.
 Zgodnie za art. 40 ust. 1 SpEurU rada administrująca może powołać jednego albo większą liczbę dyrektorów wykonawczych, spełniających przesłanki z art. 18 KSH. Liczbę dyrektorów wykonawczych i ich kompetencje określa uchwała rady, chyba że statut SE stanowi inaczej (art. 40 ust. 2 SpEurU). Statut może samodzielnie określać liczbę dyrektorów oraz rodzaje spraw, których prowadzenie rada może na nich delegować. Może też przewidywać, że kwestie te zostaną uregulowane w regulaminie rady uchwalonym przez walne zgromadzenie. Dyrektorem wykonawczym może być członek rady administrującej lub osoba spoza jej składu. Rada powinna składać się jednak co najmniej w połowie z członków niebędących dyrektorami wykonawczymi, chyba że statut przewiduje surowsze wymogi w tym zakresie.
 Dyrektorzy wykonawczy nie są ani jednostkowo, ani kolegialnie organem spółki. Nie są oni również jej przedstawicielami ustawowymi. Należy ich postrzegać jako sui generis funkcjonariuszy korporacyjnych, właściwych dla systemu monistycznego, podległych organizacyjnie radzie administrującej. Pozycja prawna dyrektora wykonawczego jest zbliżona do pozycji prokurenta. Normatywnym wyrazem niesamodzielnej pozycji dyrektorów
 3) możliwość wydawania dyrektorom przez radę wiążących poleceń dotyczących prowadzenia spraw SE (art. 42 ust. 3 SpEurU); wobec spółki dyrektorzy podlegają ograniczeniom ustanowionym w ustawie, w uchwalonym przez radę regulaminie określającym ich organizację i sposób wykonywania czynności, a także w uchwałach rady (art. 42 ust. 1 i 2 SpEurU).
 Dyrektor wykonawczy, który nie jest członkiem rady, może reprezentować SE w czynnościach sądowych i pozasądowych związanych z zakresem spraw powierzonych mu do prowadzenia; statut może ograniczyć te uprawnienia ze skutkiem prawnym wobec osób trzecich (art. 43 ust. 1 SpEurU), pod warunkiem ujawnienia tego ograniczenia w KRS. Ochronie obrotu służy wymóg wpisania do rejestru przedsiębiorców dyrektorów wykonawczych, niebędących członkami rady, uprawnionych do reprezentowania spółki, z oznaczeniem sposobu i zakresu reprezentacji (art. 43 ust. 3 SpEurU, art. 39 pkt 6 lit. b KRSU). Wymóg ten nie odnosi się do dyrektorów będących członkami rady, którzy są już wpisani w rejestrze jako członkowie tego organu (art. 39 pkt 6 lit. a KRSU). Przysługuje im ustawowe uprawnienie do reprezentowania spółki, niepodlegające ograniczeniu, a sposób reprezentowania SE przez członków rady (niezależnie od tego, czy są oni jednocześnie dyrektorami wykonawczymi, czy nie) również podlega ujawnieniu w rejestrze. Jakiekolwiek ograniczenia w zakresie reprezentowania SE mogą się więc odnosić wyłącznie do dyrektorów spoza rady.
 Odnośnie do sposobu reprezentowania SE przez dyrektorów wykonawczych art. 43 SpEurU odsyła do art. 373 KSH. W umowie zawieranej między SE a dyrektorem wykonawczym, jak również w sporze z nim spółkę reprezentuje członek rady niebędący dyrektorem (art. 45 SpEurU).
 Zalety i wady różnych modeli systemów organów spółek
 System dualistyczny:
 – rozdział zarządzania i kontroli jako podstawowa zaleta dualistycznego systemu,
 – wada systemu dualistycznego – członek rady nadzorczej nie podejmuje strategicznych decyzji dla spółki, za wyjątkiem czynności wymagających zatwierdzenia przez radę. Członkowie rady nie są włączani w podejmowanie decyzji, rolą radny nadzorczej jest ocena środkowi podjętych przez spółkę i uzyskanych wyników, ich funkcją jest reakcja na już podjęte i wykonane decyzje, a nie podejmowanie akcji mających na celu kształtowanie przyszłości spółki
 – rada nadzorcza, w reakcji na podejmowane błędnie decyzje, jedynie może pozbyć się nieudolnego członka zarządu, by nie popełnić po raz drugi tego samego błędu,
 – gdyby rada nadzorcza brała udział w podejmowaniu decyzji ex ante, to być może wpłynęła by na zarząd i znalazła właściwe rozwiązanie problemu,
 – asymetria informacji. Zarząd przedstawia radzie nadzorczej przefiltrowane przez siebie informacje. Rada nadzorcza polega na informacjach i raportach dostarczonych przez zarząd, może dojść do sytuacji.
 – rada nadzorcza spotka się nieregularnie, na krótki okres czasu, rada administrująca spotyka się często, a informacje trafiają do wszystkich członków rady
 – ustalanie strategii spółki oraz monitorowanie postępu skupione w jednym organie,
 – wszyscy członkowie rady mają jednakowy dostęp do informacji,
 – brak problemów z przepływem informacji,
 – częstsze spotkania rady
 – brak rozdziału funkcji kontrolnych i wykonawczych
 – rola dyrektorów niezależnych – bardzo istotna
 – dylemat koleżeństwa –monitor-college dillema – gdy dyrektorzy niezarządzający wydają polecenia i oceniają dyrektorów zarządzających, zasiadających w tym samym organie – może być rozwiązany poprzez jasny podział funkcji wśród członków rady administrującej -rola przewodniczącego rady
 – problem słabości strukturalnej. Jakoś rady zależy od personaliów, charakterów członków rady i jej przewodniczącego. Przewodniczący nie powinien być dyrektorem generalnym i powinien być niezależnym członkiem rady


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 13.12.2012
 EN
 Official Journal of the European Union
 L 341/24
 DECISION OF THE EEA JOINT COMMITTEE
 No 172/2012
 of 28 September 2012
 amending Annex XI (Electronic communication, audiovisual services and information society) to the EEA Agreement
 THE EEA JOINT COMMITTEE,
 Having regard to the Agreement on the European Economic Area (‘the EEA Agreement’), and in particular Article 98 thereof,
 Whereas:
 (1)
 Commission Implementing Decision 2011/485/EU of 29 July 2011 amending Decision 2005/50/EC on the harmonisation of the 24 GHz range radio spectrum band for the time-limited use by automotive short-range radar equipment in the Community (1) is to be incorporated into the EEA Agreement.
 (2)
 Annex XI to the EEA Agreement should therefore be amended accordingly,
 HAS ADOPTED THIS DECISION:
 Article 1
 The following shall be added in point 5cr (Commission Decision 2005/50/EC) of Annex XI to the EEA Agreement:
 ‘, as amended by:
 —
 32011 D 0485: Commission Implementing Decision 2011/485/EU of 29 July 2011 (OJ L 198, 30.7.2011, p. 71).’
 Article 2
 The text of Implementing Decision 2011/485/EU in the Icelandic and Norwegian languages, to be published in the EEA Supplement to the Official Journal of the European Union, shall be authentic.
 Article 3
 This Decision shall enter into force on 29 September 2012, provided that all the notifications under Article 103(1) of the EEA Agreement have been made to the EEA Joint Committee (2).
 Article 4
 This Decision shall be published in the EEA Section of, and in the EEA Supplement to, the Official Journal of the European Union.
 Done at Brussels, 28 September 2012.
 For the EEA Joint Committee
 The President
 Atle LEIKVOLL
 (1) OJ L 198, 30.7.2011, p. 71.
 (2) No constitutional requirements indicated.


type: caselaw

text:
 26.5.2012
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 151/8
 Rozsudok Súdneho dvora (šiesta komora) z 29. marca 2012 — Európska komisia/Švédske kráľovstvo
 (Vec C-607/10) (1)
 (Nesplnenie povinnosti členským štátom - Životné prostredie - Smernica 2008/1/ES - Integrovaná prevencia a kontrola znečisťovania životného prostredia - Požiadavky na vydávanie povolení pre existujúce prevádzky - Povinnosť zabezpečiť, že tieto prevádzky budú prevádzkované v súlade s požiadavkami stanovenými v smernici)
 2012/C 151/14
 Jazyk konania: švédčina
 Účastníci konania
 Žalobkyňa: Európska komisia (v zastúpení: A. Alcover San Pedro a K. Simonsson, splnomocnení zástupcovia)
 Žalovaný: Švédske kráľovstvo (v zastúpení: A. Falk, splnomocnený zástupca)
 Predmet veci
 Nesplnenie povinnosti členským štátom — Porušenie článku 5 ods. 1 smernice Európskeho parlamentu a Rady 2008/1/ES z 15. januára 2008 o integrovanej prevencii a kontrole znečisťovania životného prostredia (Ú. v. EÚ L 24, s. 8) — Požiadavky na vydávanie povolení pre existujúce prevádzky — Povinnosť zabezpečiť, že uvedené prevádzky budú prevádzkované v súlade s požiadavkami stanovenými v smernici
 Výrok rozsudku
 1.
 Švédske kráľovstvo si tým, že neprijalo opatrenia potrebné na to, aby príslušné orgány dohliadali prostredníctvom vydávania povolení v súlade s článkami 6 a 8 smernice Európskeho parlamentu a Rady 2008/1/ES z 15. januára 2008 o integrovanej prevencii a kontrole znečisťovania životného prostredia alebo, vo vhodnej forme, prostredníctvom prehodnotenia, a ak je to potrebné, aktualizáciou podmienok, aby existujúce prevádzky boli prevádzkované v súlade s požiadavkami článkov 3, 7, 9, 10 a 13, článku 14 písm. a) a b) a článku 15 ods. 2 tejto smernice, nesplnilo povinnosti, ktoré mu vyplývajú z článku 5 ods. 1 tejto smernice.
 2.
 Švédske kráľovstvo je povinné nahradiť trovy konania.
 (1) Ú. v. EÚ C 89, 19.3.2011.


text:
 Важна правна забележка
 |
 22001D0048
 Официален вестник n° L 158 , 14/06/2001 стр. 0063 - 0064 специално чешко издание глава 11 том 06 стр. 193 - 194 специално испанско издание глава 11 том 06 стр. 193 - 194 специално унгарско издание глава 11 том 06 стр. 193 - 194 специално литвийско издание глава 11 том 06 стр. 193 - 194 LV.ES глава 11 том 06 стр. 193 - 194 MT.ES глава 11 том 06 стр. 193 - 194 PL.ES глава 11 том 06 стр. 193 - 194 SK.ES глава 11 том 06 стр. 193 - 194 специално словенско издание глава 11 том 06 стр. 193 - 194
 Решение на Съвместния комитет на ЕИПNo 48/2001от 30 март 2001 годиназа изменение на приложение XI (Телекомуникационни услуги) към Споразумението за ЕИПСЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство, изменено с Протокол за адаптиране на Споразумението за Европейското икономическо пространство, по-нататък наричано "Споразумението", и по-специално член 98 от него,като има предвид, че:(1) Приложение XI към споразумението беше изменено с Решение No 17/2001 на Съвместния комитет на ЕИП от 28 февруари 2001 г. [1].(2) Решение 2000/709/ЕО на Комисията от 6 ноември 2000 г. относно минималните критерии, които се отчитат от държавите-членки при определяне на органите в съответствие с член 3, параграф 4 от Директива 1999/93/ЕО на Европейския парламент и на Съвета за рамката на Общността за електронните подписи [2], следва да стане част от споразумението,РЕШИ:Член 1След точка 5ж (Директива 1999/93/ЕО на Европейския парламент и на Съвета) от приложение XI към споразумението се добавя следната точка:"5жа. 32000 D 0709: Решение 2000/709/ЕО на Комисията от 6 ноември 2000 г. относно минималните критерии, които следва да се отчитат от държавите-членки при определяне на органите в съответствие с член 3, параграф 4 от Директива 1999/93/ЕО на Европейския парламент и на Съвета за рамката на Общността за електронни подписи (ОВ L 289, 16.11.2000 г., стр. 42)."Член 2Текстовете на Решение 2000/709/ЕО на Комисията на исландски и норвежки език, които предстои да бъдат публикувани в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейските общности, са автентични.Член 3Настоящото решение влиза в сила на 31 март 2001 г., при условие че всички нотификации до Съвместния комитет на ЕИП [***] съгласно член 103, параграф 1 от споразумението са направени.Член 4Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейските общности.Съставено в Брюксел на 30 март 2001 година.За Съвместния комитет на ЕИППредседателP. Westerlund[1] ОВ L 117, 26.4.2001 г., стр. 21.[2] ОВ L 289, 16.11.2000 г., стр. 42.[***] Не са посочени конституционни изисквания.--------------------------------------------------


text:
 16.1.2010
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 11/35
 Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 września 2009 r. w sprawie F-9/08, Rosenbaum przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 listopada 2009 r. przez Eckeharda Rosenbauma
 (Sprawa T-452/09 P)
 2010/C 11/65
 Język postępowania: niemiecki
 Strony
 Wnoszący odwołanie: Eckehard Rosenbaum (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.-J. Rüber)
 Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich i Rada Unii Europejskiej
 Żądania wnoszącego odwołanie
 —
 uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 września 2009 r. w sprawie Rosenbaum przeciwko Komisji;
 —
 stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej w pierwszej instancji z dnia 13 lutego 2007 r. w przedmiocie zaszeregowania służbowego;
 —
 nakazanie stronie pozwanej w pierwszej instancji dokonania zaszeregowania służbowego wnoszącego odwołanie w sposób pozbawiony dyskryminacji i odpowiadający jego doświadczeniu zawodowemu oraz podjęcia dalszych niezbędnych środków wynikających z wyroku;
 —
 obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji całością kosztów postępowania.
 Zarzuty i główne argumenty
 Odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 września 2009 r. w sprawie F-9/08 Rosenbaum przeciwko Komisji, w drodze którego skarga wnoszącego odwołanie została oddalona.
 Wnoszący odwołanie podnosi, w celu jego uzasadnienia, w pierwszej kolejności okoliczność, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie przeprowadził pełnej analizy pierwszego zarzutu skargi. Dalej podnosi on, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo odrzucając trzy pozostałe zarzuty skargi, ponieważ w przeciwieństwie do przekonania Sądu mogły one doprowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego środka. Wreszcie wnoszący odwołanie twierdzi, że brak konkursów na wyższe stanowiska ma znaczenie dla kwestii zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i zatem nieuwzględnienie przedstawionych w tym względzie dowodów jest niezgodne z prawem.