type: wikipedia

text:
Ο όρος Δεκεμβριανά αναφέρεται σε μία σειρά ένοπλων συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα το Δεκέμβριο 1944 έως τον Ιανουάριο 1945, ανάμεσα στις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και τις Βρετανικές και Κυβερνητικές δυνάμεις που ανήκαν σε ένα ευρύ πολιτικό φάσμα, από την σοσιαλδημοκρατία (όπως ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου ηγέτης του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος) έως την φιλομοναρχική δεξιά και τους πρώην συνεργάτες των κατακτητών.
 Η έναρξή τους, στις 3 Δεκεμβρίου του 1944, σηματοδοτείται από τους πυροβολισμούς των Αστυνομικών δυνάμεων μπροστά στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη ενάντια στη διαδήλωση του ΕΑΜ, που είχε οργανωθεί ως απάντηση στο τελεσίγραφο της κυβέρνησης εθνικής ενότητας (1-12-1944) για τον αφοπλισμό όλων των αντάρτικων ομάδων, με αποτέλεσμα το θάνατο 33 διαδηλωτών και τον τραυματισμό άλλων 148. Παράλληλα ο στρατηγός Σκόμπυ προέβη σε διάγγελμα, ενώ άμεσες προσπάθειες για πολιτική λύση απαγορεύτηκαν από τον Τσώρτσιλ.
 Οι μάχες κράτησαν 33 μέρες και τερματίστηκαν στις 5-6 Ιανουαρίου 1945. Επισημαίνεται ότι τα Δεκεμβριανά, όπως καταγράφηκαν στη συλλογική μνήμη οι μάχες του Δεκεμβρίου 1944, ήταν η μοναδική περίπτωση κατά την οποία σημειώθηκαν πολεμικές συγκρούσεις τέτοιας έκτασης στην ελληνική πρωτεύουσα από δημιουργίας του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους (1830). Ήταν επίσης, η μόνη περίπτωση στο Β ́ Π.Π. κατά την οποία συγκρούσθηκαν μεταξύ τους συμμαχικές δυνάμεις (ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και Βρετανοί).
 Απελευθέρωση
 Η πανηγυρική ατμόσφαιρα της απελευθέρωσης δεν μπορούσε να αποκρύψει τα μεγάλα προβλήματα που παρέμεναν στη χώρα. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα ενώ τμήμα του ΕΛΑΣ την υποδέχτηκε με τιμητικό άγημα. Παράλληλα ο ΕΛΑΣ κυριαρχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής χώρας. Γερμανικές δυνάμεις παρέμεναν στην Κρήτη, στα Δωδεκάνησα και σε διάφορα άλλα νησιά του Αιγαίου. Η κατάσταση ήταν χαώδης. Η Ελλάδα είχε ερημωθεί, ο λαός πεινούσε, χρήματα δεν υπήρχαν, ενώ πολιτικά η χώρα ήταν χωρισμένη σε αντίπαλα στρατόπεδα.
 Το ξεκίνημα της κρίσης
 Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς κατακτητές, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου ανέλαβε το δύσκολο έργο της ανόρθωσης της χώρας. Στην Κυβέρνηση είχε δεχθεί να προσχωρήσει και η Αριστερά, της οποίας έξι στελέχη ανέλαβαν υπουργεία (Σβώλος, Αγγελόπουλος, Ασκούτσης από την Π.Ε.Ε.Α., Τσιριμώκος από το Ε.Α.Μ. και οι Πορφυρογένης, Ζέβγος από το Κ.Κ.Ε.). Τα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπισθούν άμεσα ήταν το πολιτειακό ζήτημα, η παραπομπή σε δίκη και τιμωρία των δοσίλογων και η συγκρότηση εθνικού στρατού και αστυνομίας, καταργουμένων των ένοπλων τμημάτων των αντιστασιακών ομάδων. Ταυτόχρονα είχε τεθεί αφενός μεν το ζήτημα της τιμωρίας των συνεργατών του κατακτητή, αφετέρου δε η μεθόδευση του αφοπλισμού των ανταρτών. Η βάση πάνω στην οποία κινούνταν η πολιτική του Παπανδρέου ήταν η Συμφωνία της Καζέρτας, η οποία υπέτασσε όλες τις ελληνικές δυνάμεις (εθνικό στρατό και ανταρτικές ομάδες) υπό συμμαχική διοίκηση και συγκεκριμένα τον στρατηγό Σκόμπυ. Για το πολιτειακό συμφωνήθηκε ότι θα λυνόταν με ελεύθερο δημοψήφισμα αμέσως μόλις το επέτρεπαν οι συνθήκες, χωρίς να καθοριστεί σαφώς ο χρόνος. Σε αυτό το πλαίσιο, ο εξόριστος μονάρχης είχε πιεσθεί ώστε να δεσμευτεί να μην επιστρέψει στη χώρα πριν ο λαός αποφασίσει ρητά για τη μορφή του πολιτεύματος που επιθυμούσε. Παρά τις αντιρρήσεις του, ο Γεώργιος δέχτηκε τελικά με παρότρυνση και των Βρετανών να παραχωρήσει την αντιβασιλεία στον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό. Για το ζήτημα της δίκης των δωσίλογων και συνεργατών, συμφωνήθηκε αυτή να ξεκινήσει στα μέσα Δεκεμβρίου.
 Οι πρώτες συγκρούσεις
 Σε αντίθεση με τις μαζικές αντεκδικήσεις που έγιναν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως στη Γαλλία και στην Ιταλία, εις βάρος των συνεργαζόμενων με τις κατοχικές δυνάμεις ελάχιστες ώρες μετά την Απελευθέρωση τους, στην Αθήνα ο ΕΛΑΣ Αθηνών έδωσε εντολή να μη υπάρξουν βίαια έκτροπα. Η ειρηνική διάθεση του ΕΛΑΣ επιβεβαιώνεται από κυβερνητικές και από βρετανικές πηγές που αναφέρουν ότι τις πρώτες ημέρες μετά την απελευθέρωση, στην Αθήνα επικρατούσε ησυχία. Στις 15 Οκτωβρίου 1944 οργανώθηκε διαδήλωση από τις εθνικιστικές οργανώσεις η οποία χτυπήθηκε στην περιοχή της Ομόνοιας από οπαδούς του ΕΑΜ που προπηλάκισαν και λίντσαραν μέλη των εθνικιστικών οργανώσεων. Η απάντηση δεν άργησε να έρθει όταν μέλη διαδήλωσης του ΕΑΜ πυροβολήθηκαν με αποτέλεσμα νεκρούς και τραυματίες από ένοπλους δωσιλογικών οργανώσεων που είχαν καταλύσει υπό περιορισμό στα ξενοδοχεία της περιοχής. Παρ' όλους τους νεκρούς της, η εαμική αντίδραση παρέμεινε στο πλαίσιο της καταγγελίας, χωρίς αντίποινα. Από τα πυρά σκοτώθηκαν τουλάχιστον επτά μέλη εαμικών οργανώσεων και τραυματίστηκαν 82. Στη συνέχεια υπήρξε κωλυσιεργία των αρχών για τη σύλληψη και προσαγωγή σε δίκη γνωστών συνεργατών των κατακτητών, καθώς και η πρωτοφανής απόδραση 720 έγκλειστων δωσίλογων από τις φυλακές Συγγρού ενώ πρώην χωροφύλακες από την επαρχία από διαλυμένα σώματα από τον ΕΛΑΣ συγκρότησαν το Σύνταγμα Μετεκπαιδεύσεως Χωροφυλακής και στρατωνίστηκαν στο κέντρο.
 Αρχιστράτηγος Οθωναίος
 Στις 3/11/44 ο στρατηγός Αλέξανδρος Οθωναίος, ο οποίος έτεινε περισσότερο προς το ΕΑΜ παρά προς τη δεξιά είχε διοριστεί αρχιστράτηγος των Ελληνικών δυνάμεων και επιθυμούσε για υπαρχηγό του, τον στρατηγό Σαράφη, κάτι που αρνήθηκε ο Γ. Παπανδρέου, γιατί τόσο αυτός όσο και ο Σκόμπυ επιθυμούσαν στη θέση αυτή να διοριστεί ο στρατηγός Κωνσταντίνος Βεντήρης. Όταν θα διαλύονταν οι αντάρτικοι σχηματισμοί ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ, και μέχρι την συγκρότηση του νέου στρατού, ο αρχιστράτηγος δε θα μπορούσε να διατάζει τις ένοπλες δυνάμεις οι οποίες και θα παρέμεναν στην διοίκηση του Στρατηγού Σκόμπυ. Τελικά ο Οθωναίος παραιτήθηκε στις 13/11/1944 λόγω της πρόθεσης της κυβέρνησης να μειώσει στρατιωτικά το ΕΑΜ.
 Το σημείο αιχμής
 Το σημείο που τελικά οδήγησε στην κρίση ήταν ο αφοπλισμός των αντάρτικων ομάδων, προς δημιουργία εθνικού στρατού. Το θέμα αυτό θα μπορούσε να καθορίσει αποφασιστικά την κατανομή της εξουσίας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Στις 5 Νοεμβρίου ο Παπανδρέου ανακοίνωσε, σε συμφωνία με το στρατηγό Σκόμπυ, ότι ο ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ θα αποστρατευθούν ως τις 10 Δεκεμβρίου. Η απόφαση είχε ληφθεί τέσσερις μέρες νωρίτερα, κατόπιν σύσκεψης στην οποία μετείχε και ο Σιάντος του ΚΚΕ. Με την ίδια ανακοίνωσή του, ο πρωθυπουργός γνωστοποίησε την συμφωνία για διάλυση της Εθνικής Πολιτοφυλακής του ΕΑΜ, την οποία, προσωρινά, θα αντικαταστούσε ένα σώμα Εθνοφυλάκων. Ακολούθησαν μακρές διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβερνήσεως και του ΕΑΜ. Στις 18 Νοεμβρίου συμφωνήθηκε η ίδρυση Εθνοφρουράς, η οποία θα στελεχωνόταν από τους κληρωτούς της τάξης του 1936. Στις 25 Νοεμβρίου αντικαταστάθηκε ο υφυπουργός Στρατιωτικών Λάμπρος Λαμπριανίδης καθώς είχε επαναφέρει στο στράτευμα, δίχως καν να ενημερώσει τον πρωθυπουργό (που κρατούσε μάλιστα ο ίδιος το υπουργείο Στρατιωτικών) ή να ζητήσει την άδεια του Γενικού Επιτελείου, περισσότερους από 100 αξιωματικούς των Ταγμάτων Ασφαλείας, ενώ από τους συνολικά 250 νέους Εθνοφύλακες, ουδείς προερχόταν από τον ΕΛΑΣ. Στη θέση του διορίστηκε ο στρατηγός Πτολεμαίος Σαρηγιάννης, μέλος του ΕΑΜ, κάτι που θεωρήθηκε μεγάλη παραχώρηση στο ΕΑΜ και οδήγησε τον πρέσβη Λήπερ να ζητήσει ενδεχόμενη διακοπή στις συζητήσεις μεταξύ Παπανδρέου και ΕΑΜ. Την ίδια ημέρα (25/11/1944) ο Σκόμπι μετέφερε στον Παπανδρέου την άρνηση του Τσώρτσιλ να δεχτεί διάλυση της Γ' Ορεινής Ταξιαρχίας. Στις 27 Νοεμβρίου ο Παπανδρέου ανακοίνωσε τη συμφωνία με τους εαμικούς υπουργούς Σβώλο, Τσιριμώκο, Ζεύγο για την αποστράτευση του ΕΛΑΣ. Είχε αποδεχτεί μία πρόταση του ΕΑΜ, που προέβλεπε να συγκροτηθεί ένα ενιαίο σώμα Εθνικού στρατού, με ενιαία δομή, διοίκηση και οργάνωση, που θα αποτελούσαν κατά 50% άνδρες της Γ ́ Ορεινής Ταξιαρχίας, του Ιερού Λόχου και του ΕΔΕΣ και κατά 50% πρώην μαχητές του ΕΛΑΣ. Παράλληλα, συμφωνήθηκε να παραδώσουν τα όπλα τους επίσης ο ΕΔΕΣ και η Χωροφυλακή της Μ. Ανατολής. Αντιδράσεις προκάλεσε όμως, σε όλους εντός του ΕΑΜ (παρότι έγινε προσπάθεια να παρουσιαστεί ότι υπήρχε διάσταση απόψεων εντός του), το τελεσίγραφο της κυβέρνησης την 1η Δεκεμβρίου για γενικό αφοπλισμό σύμφωνα με την πρόσφατη συμφωνία, η οποία προέβλεπε ότι θα εξαιρούνταν η Τρίτη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία και ο Ιερός Λόχος, με το σκεπτικό ότι ήταν το μόνο εν λειτουργία τμήμα του τακτικού Ελληνικού Στρατού το οποίο πολέμησε σε Βόρεια Αφρική και Ιταλία. Στη διατήρηση ή διάλυση της, όπως και του ΕΛΑΣ, θα επικεντρωθεί η κρίση που θα οδηγήσει στη δεκεμβριανή σύγκρουση. Επίσης, σε αυτές τις δυνάμεις θα προστίθεντο ένα τμήμα του ΕΔΕΣ και μια Ταξιαρχία του ΕΛΑΣ ώστε να λάμβαναν μέρος αν χρειαζόταν σε επιχειρήσεις των συμμάχων σε Κρήτη και Δωδεκάνησα, περιοχές τις οποίες ακόμα κατείχαν οι Γερμανοί. Αυτό που ήθελε η Βρετανική Κυβέρνηση ήταν «να δημιουργηθεί εθνικός στρατός με δύναμη 40.000 ανδρών, ικανός να αναλάβει καθήκοντα εσωτερικής ασφάλειας, ώστε να γίνει εφικτή η ταχύτερη αποδέσμευση των βρετανικών δυνάμεων από την Ελλάδα προς τις άλλες ζώνες επιχειρήσεων». Η τελική απόφαση για τη συγκρότηση εθνικού στρατού όριζε πως αυτόν θα αποτελούσαν αφενός η Γ ́ Ορεινή Ταξιαρχία, ο Ιερός Λόχος και τμήμα του ΕΔΕΣ και από την άλλη μια Ταξιαρχία του ΕΛΑΣ, ίσης δύναμης αλλά και βάρους οπλισμού με τους τρεις προαναφερθέντες σχηματισμούς. Η συμφωνία θα έπρεπε να επικυρωθεί στις 28 Νοεμβρίου του 1944, ωστόσο κάτι τέτοιο δε συνέβη. Προηγουμένως, το διήμερο 26-27 Νοεμβρίου, σε τρεις αλλεπάλληλες συσκέψεις υπό την προεδρία του Σκόμπι, ο Σαράφης αρνήθηκε να προσυπογράψει τη διαταγή διάλυσης του ΕΛΑΣ, αναμένοντας την έγκριση του σχεδίου της Αριστεράς από το υπουργικό συμβούλιο, κάτι που ομόφωνα πραγματοποιήθηκε, στις 28 Νοεμβρίου. Ωστόσο την επομένη ημέρα (29/11/1944) ο Παπανδρέου μετέβαλε άποψη και πρότεινε νέο σχέδιο αφοπλισμού των ενόπλων σωμάτων, με επιμέρους διοικήσεις και με τον ΕΛΑΣ να εκπροσωπείται σε ποσοστό μικρότερο του 50%. Σκληραίνοντας πλέον τη στάση του, το ΚΚΕ με πρωτοβουλία του Σάντου, διεμήνυσε στην κυβέρνηση δια στόματος του Γιάννη Ζεύγου ότι η διάλυση όλων των ενόπλων σχηματισμών θα έπρεπε να έχει οπωσδήποτε ολοκληρωθεί την 10η Δεκεμβρίου, όπως επίσης ζήτησε την άμεση παραπομπή σε δίκες για όλους τους δωσίλογους, με την ακροαματική διαδικασία να έχει τελειώσει, με την έκδοση αποφάσεων, την ίδια προκαθορισμένη ημέρα με τον αφοπλισμό. Ο Παπανδρέου όμως, απέρριψε αυτές τις απαιτήσεις.
 3 Δεκεμβρίου 1944
 Το συλλαλητήριο της 3ης Δεκεμβρίου
 Η ηγεσία του ΕΑΜ, που ζητούσε επίμονα την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας, είχε εν τω μεταξύ θέσει ως επιπλέον όρους συμφωνίας τον αφοπλισμό της Τρίτης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου. Την 1 Δεκεμβρίου ο στρατηγός Σκόμπυ με πρωτοβουλία του, εξέδωσε μια διαταγή αφοπλισμού των αντιστασιακών ομάδων, συνοδεύοντάς την από διάγγελμα στο οποίο ανέφερε ότι αν η εντολή του δεν γινόταν δεκτή, θα προέκυπταν ολέθριες συνέπειες. Αντιλαμβανόμενος το αδιέξοδο, ο Σβώλος συναντήθηκε με τον επικεφαλής της εν Ελλάδι Σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής συνταγματάρχη Ποπώφ, με πρόθεση να τον πείσει προκειμένου να αναλάβει μεσολαβητικό ρόλο προς τους ηγέτες του ΚΚΕ ώστε οι τελευταίοι να εγκαταλείψουν την αδιαλλαξία τους και να αποφευχθεί έτσι η ρήξη, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Ως αντίδραση, καθώς αντιλαμβάνονταν ότι η κατάσταση οδηγείτο στη σύρραξη, οι υπουργοί που ανήκαν στο ΕΑΜ παραιτήθηκαν στις 2 Δεκεμβρίου του 1944 (εκτός του στρατηγού Σαρηγιάννη που το έπραξε λίγες μέρες αργότερα), ενώ το ΕΑΜ ζήτησε και έλαβε άδεια για συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 3 Δεκεμβρίου 1944 στην πλατεία Συντάγματος. Την ίδια μέρα (2 Δεκεμβρίου) η ηγεσία του ΕΑΜ ανακοίνωσε την κήρυξη γενικής απεργίας, τη διαταγή προς την εαμική πολιτοφυλακή να μη παραδώσει οπλισμό στην κρατική Εθνοφυλακή και την ανασύσταση της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΛΑΣ.
 Η διαδήλωση
 Ύστερα από αυτές τις αποφάσεις η κυβέρνηση, παρά την αρχική αποδοχή, τελικά απαγόρευσε το συλλαλητήριο το βράδυ της προηγούμενης ημέρας. Μέλη του ΕΑΜ της Αθήνας την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου, αψηφώντας την κυβερνητική απαγόρευση, κατέκλυσαν ειρηνικά την πλατεία Συντάγματος. Εξάλλου ούτε επί γερμανοϊταλικής Κατοχής, το ΕΑΜ δεν σταμάτησε να διαδηλώνει. Η παρουσία μερικών ένοπλων πολιτοφυλάκων του ΕΑΜ διάσπαρτων εντός του πλήθους (ως ομάδα περιφρούρησης) του συλλαλητηρίου, δεν μπορεί να θεωρηθεί απόδειξη πως το τελευταίο δεν ήταν άοπλο.
 Η διαδήλωση, που είχε μεγάλη συμμετοχή, πνίγηκε στο αίμα όταν αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν προς το πλήθος. Ο απολογισμός της επίθεσης ήταν 33 νεκροί και περισσότεροι από 140 τραυματίες. Αν και ο βρετανός διοικητής Γουντχάους στα απομνημονεύματά του έσπειρε αμφιβολίες για το ποιος άνοιξε πρώτος πυρ, η Αστυνομία, οι Βρετανοί ή οι διαδηλωτές, δεκατέσσερα χρόνια αργότερα ο αρχηγός της Αστυνομίας Αθηνών Άγγελος Έβερτ παραδέχτηκε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Ακρόπολη πως ο ίδιος έδωσε το σήμα για τους πυροβολισμούς κατά των διαδηλωτών, βάσει διαταγών που είχε λάβει
 Οι βρετανικές δυνάμεις όταν καταλάμβαναν μια περιοχή που έλεγχε το ΕΑΜ, συλλαμβάναν ως αιχμαλώτους τα άτομα της περιοχής. Γύρω στις 12.000 αιχμάλωτοι είχαν συλληφθεί ως τις αρχές του Ιανουαρίου του 1945. Πολλοί από αυτούς φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εντός Αττικής, ενώ άλλοι στάλθηκαν στην Ελ-Ντάμπα της Αιγύπτου.
 Τα θύματα των βρετανικών βομβαρδισμών
 Υπολογίζεται ότι γύρω στους 500 άμαχους έχασαν τη ζωή τους από τους βρετανικούς βομβαρδισμούς στην περιοχή της Αθήνας.
 Η σοβιετική σιωπή
 Όσο υπήρχε ο κίνδυνος μιας χωριστής ειρήνης των ΗΠΑ και της Βρετανίας με την νικημένη Γερμανία, τα σοβιετικά στρατεύματα, που έως το καλοκαίρι του 1944, είχαν προελάσει έως τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, δεν επρόκειτο να περάσουν την ελληνοβουλγαρική μεθόριο. Η συνάντηση της Γιάλτας πλησίαζε και η Σοβιετική Ένωση δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τους Βρετανούς και έτσι να διακινδυνεύσει σπουδαία συμφέροντά της σε άλλες περιοχές Μετά τα γεγονότα ο Στάλιν τήρησε μια περίεργη σιγή· απέφυγε και να επικρίνει τους Βρετανούς αλλά και να αποθαρρύνει τον ΕΛΑΣ. Σχετικά με την στάση αυτή του Στάλιν, ο Τσώρτσιλ παρατηρεί ότι ενώ οι ΗΠΑ επέκριναν τη βρετανική παρέμβαση στην Ελλάδα, «ο Στάλιν παρέμεινε αυστηρά και πιστά προσκολλημένος στη Συμφωνία μας του Οκτωβρίου»«Συμφωνία των ποσοστών» (απόσυρση βουλγαρικών στρατευμάτων μέχρι τέλη Οκτωβρίου από τη Μακεδονία και Θράκη) και κατά τη διάρκεια των πολλών εβδομάδων του αγώνα εναντίον των κομμουνιστών στους δρόμους της Αθήνας ούτε μια λέξη μομφής δεν βγήκε από την Πράβντα ή την Ισβέστια. Ωστόσο, από τα στοιχεία που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα, προκύπτει ότι, πριν από τη ανακωχή, η ΕΣΣΔ προειδοποίησε την ηγεσία του ΚΚΕ, μέσω του Βούλγαρου κομμουνιστή ηγέτη Γκεόργκι Δημητρόφ, να μη περιμένει καμιά βοήθεια.
 Ο Στάλιν είχε τηρήσει αυστηρά τη συμφωνία των ποσοστών και στις έξι εβδομάδες που είχαν διαρκέσει οι μάχες εναντίον του ΕΛΑΣ στην Αθήνα, η Ισβέστια και η Πράβντα δεν αναφέρθηκαν στο γεγονός. Στις δύο όμως βαλκανικές χώρες της Μαύρης Θάλασσας (Βουλγαρία, Ρουμανία), ακολουθούσε αντίθετη πορεία. Αν όμως τον πίεζαν μπορεί να έλεγε: «Εγώ δεν επεμβαίνω σε ό,τι κάνετε στην Ελλάδα. Επομένως, για ποιο λόγο εσείς δε με αφήνετε να δράσω ελεύθερα στη Ρουμανία;».
 Τον Απρίλιο του 1945 ο Τσώρτσιλ, σε επιστολή του προς τον Στάλιν, αναγνωρίζει την «κατανόηση» (consideration) που έδειξε ο δεύτερος για τη στρατιωτική επέμβαση της Βρετανίας εναντίον του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Προσθέτει ότι δεν τον ενδιαφέρει αν η Ελλάδα γίνει βασίλειο ή δημοκρατία, αλλά ότι ελπίζει να γίνουν δίκαιες και ελεύθερες εκλογές στους επόμενους μήνες, και ότι σκοπεύει να καλέσει και εκπροσώπους της Σοβιετικής Ένωσης και των ΗΠΑ ως παρατηρητές.
 Η βρετανική επέμβαση
 Οι Βρετανοί αντίθετα, μετά τον αρχικό αιφνιδιασμό τους, παρουσιάστηκαν αποφασισμένοι σε μέγιστο βαθμό. Ο Τσώρτσιλ είχε ενισχύσει τη θέση του με την αγγλοσοβιετική συμφωνία της Μόσχας της 9ης Οκτωβρίου 1944, που αφορούσε τα Βαλκάνια, και περιελάμβανε την άμεση απόσυρση, μέχρι τέλος Οκτωβρίου, των βουλγαρικών στρατευμάτων από τις περιοχές της Μακεδονίας και Θράκης, ενώ το ΚΚΕ σε αντιστάθμισμα, ζήτησε από το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα την αποστολή μεγάλης ποσότητας όπλων και πυρομαχικών, για να λάβει αρνητική απάντηση στις 21 του ίδιου μήνα. Το αιτιολογικό ήταν οι κίνδυνοι διεθνών επιπλοκών αλλά και η ίδια η έλλειψη όπλων. Ο Τσώρτσιλ διέταξε την κατάπνιξη της εξέγερσης και σε σχετικό μήνυμά του προς το στρατηγό Σκόμπι ανέφερε επί λέξει: «Μη διστάσετε να ενεργήσετε ωσάν να ευρίσκεστε σε μια κατακτημένη πόλη όπου έχει ξεσπάσει μια τοπική εξέγερσις.» Τον ίδιο καιρό τηλεγράφησε στον Βρετανό πρέσβη στην Αθήνα σερ Ρέτζιναλντ Λήπερ (Sir Reginald Leeper) ότι αυτός και ο Παπανδρέου έπρεπε να ακολουθήσουν τις διαταγές του Σκόμπι για όλα τα θέματα που αφορούσαν τη δημόσια τάξη και ασφάλεια Ακόμα, στα απομνημονεύματά του σημειώνει σχετικά: «Δεν έχει νόημα να κάνεις τέτοια πράγματα με ημίμετρα.» Επιδιώκοντας δε να εισπράξει τη συμπαράσταση του Αμερικανού προέδρου Φ. Ρούζβελτ για την επέμβασή του στην Ελλάδα, ο Τσώρτσιλ δεν δίστασε να ψεύδεται εσκεμμένα σε μήνυμά του προς αυτόν, αναφέροντας απώλειες δήθεν 40.000 βρετανών στρατιωτών στην προσπάθεια υπεράσπισης της Ελλάδας κατά την προσβολή της από τις δυνάμεις του Άξονα κατά την περίοδο 1940 -41.
 Η αγόρευση του Τσώρτσιλ
 Στις 18/1/1945 ο Βρετανός πρωθυπουργός μίλησε ενώπιον της Βουλής των Κοινοτήτων και έδωσε εξηγήσεις όσον αφορά την πολιτική του σχετικά με την κατάσταση στην Ελλάδα και τα Δεκεμβριανά στην Αθήνα. Ο Τσώρτσιλ αμύνθηκε της πολιτικής του και προχώρησε σε κριτική του ΕΛΑΣ.
 Αντιδράσεις στο εσωτερικό της Βρετανίας
 Η επέμβαση των Βρετανών στα εσωτερικά ζητήματα της Ελλάδας και γενικά στην απελευθερωμένη Ευρώπη, αντίθετα με όσα προβλέπονταν περί σεβασμού της επιθυμίας των λαών στη Χάρτα του Ατλαντικού, προκάλεσε μια θυελλώδη συνεδρίαση του αγγλικού κοινοβούλιου στις 8 Δεκεμβρίου, όταν ο βουλευτής των Εργατικών Σέυμορ Κοκς έφτασε στο σημείο να παραλληλίσει τις ενέργειες του Ουίνστον Τσώρτσιλ να επιβάλει τις κυβερνήσεις της αρεσκείας του, με εκείνες του Αδόλφου Χίτλερ να διορίζει γκάουλάιτερ στις κατεχόμενες από τον Άξονα χώρες.
 Η προετοιμασία των αντίπαλων πλευρών
 Δυνάμεις και προετοιμασία της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ
 Με προσωπική του διαταγή ο Σιάντος, ως γραμματέας του ΚΚΕ, και δίχως να συγκροτηθεί κανένα συλλογικό όργανο του ΚΚΕ ή του ΕΑΜ, ανασυγκρότησε την Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ ενώ παράλληλα απαγόρευσε κάθε εμπλοκή του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ. Στην Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ τοποθετήθηκαν μη κομματικά στελέχη (σε μια προσπάθεια να μην εκτραπούν οι συγκρούσεις) με επικεφαλής τον ίδιο τον Σιάντο και τους αξιωματικούς Μάντακα και Χατζημιχάλη. Επιτελάρχης της Κεντρικής Επιτροπής διορίστηκε ο Κωνσταντίνος Λαγγουράνης, πρώην υποδιοικητής του 5/42 Συντάγματος, ενώ ήταν περαστικός από την Αθήνα. Μάλιστα, η συμμετοχή του σε αυτήν την νευραλγική θέση προκάλεσε αντιδράσεις, επειδή ο αδερφός του υπηρετούσε στην Αμερικανική Αποστολή στην Ελλάδα.
 Το Α ́ Σώμα Στρατού, είχε στα χαρτιά μία καταγεγραμμένη δύναμη που πλησίαζε τις 20.000 γυναίκες και άνδρες, διέθετε όμως μόλις 6.000 όπλα με ελάχιστα πυρομαχικά. Οι μονάδες της Στερεάς, η 2η και η 13η Μεραρχία είχαν περίπου 5.000 ενόπλους κοντά στην Αθήνα (το 2ο Σύνταγμα αφοπλίστηκε πριν την σύγκρουση). Στη διάρκεια των μαχών έφθασαν στην Αθήνα μονάδες από την Πελοπόννησο, τη Στερεά ή και τη Θεσσαλία, η Ταξιαρχία Ιππικού και το 54ο Σύνταγμα· συνολικά 6.000 έως 7.000 ένοπλοι. Το σύνολο των δυνάμεων του ΕΛΑΣ αποτελούνταν από το Α ́ Σώμα Στρατού, την 2η Μεραρχία, το 52ο Σύνταγμα Πεζικού, την 8η Ταξιαρχία, την Εθνική Πολιτοφυλακή κ.ά. μονάδες.
 Το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ
 Σε συνάντηση στις 7/12 μελών του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, ο Σιάντος έγινε αποδέκτης κριτικής του Ιωαννίδη — με την οποία συμφώνησαν τα υπόλοιπα μέλη — ότι παρασύρθηκε από τις διαθέσεις του εξαγριωμένου εαμικού πλήθους και ενέπλεξε τον ΕΛΑΣ στην σύγκρουση με τις βρετανικές δυνάμεις οδηγώντας στη διάσπαση του μετώπου του ΕΑΜ.
 Το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ
 Ο επιτελικός αξιωματικός του ΕΛΑΣ Θεόδωρος Μακρίδης είχε προβλέψει εγκαίρως ότι είναι «λίαν ενδεχομένη βρετανική ένοπλος επέμβασις» και είχε καλέσει την ηγεσία του ΚΚΕ να πάρει μέτρα για αντιπαράθεση με τους Βρετανούς. Αντίθετα το ΚΚΕ απέκοψε το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ που είχε μέλη τους οπαδούς της σύγκρουσης Στέφανο Σαράφη και Άρη Βελουχιώτη.
 Οι βρετανικές υπηρεσίες ενημέρωναν τακτικά τον αρχιστράτηγο Σκόμπι για τις κινήσεις του Βελουχιώτη σε όλη τη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Όταν ο τελευταίος προσέγγισε τη Θήβα στις 5/1/1945, το ΚΣ του ΕΛΑΣ και το ΠΓ του ΚΚΕ του απαγόρευσαν περαιτέρω εμπλοκή. Ο Σκόμπυ στις 2/12/1944 ζήτησε από την S.O.E. τη διερεύνηση της δυνατότητας χαρακτηρισμού του Βελουχιώτη ως «εγκληματία πολέμου».
 Βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις
 Ήδη από το 1943 η Βρετανική πλευρά είχε προσανατολιστεί στην αποστολή στρατευμάτων μετά την Απελευθέρωση ώστε να μην πληγούν τα συμφέροντα της Αυτοκρατορίας στην Ελλάδα. Σε σημείωμα στον Ήντεν ο Τσώρτσιλ έγραψε στις 6 Αυγούστου 1944: «Είτε θα υποστηρίξουμε τον Παπανδρέου, αν χρειαστεί και με τη βία όπως έχουμε συμφωνήσει, είτε θα πάψουμε να έχουμε τις οποιεσδήποτε βλέψεις στην Ελλάδα». Άλλωστε και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Παπανδρέου σε επιστολές προς τον Τσώρτσιλ στις 21 Αυγούστου του 1944 εξηγούσε πως «ήταν απαραίτητο να δημιουργήσει έναν Εθνικό Στρατό και Αστυνομία, και για να επιτύχει αυτόν τον στόχο θα ήταν απαραίτητη η βρετανική ένοπλη βοήθεια».
 Στην Αθήνα και στον Πειραιά, οι βρετανικές δυνάμεις αποτελούνταν από μία ελλειπή ταξιαρχία τεθωρακισμένων, την 23η με μία ίλη αρμάτων Sherman των 35 τόνων. Παράλληλα μεγάλο μέρος των μονάδων της ταξιαρχίας ήταν διάσπαρτες στην Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα. Υπήρχαν επίσης η προετοιμαζόμενη για μετάβαση στην Ιταλία 2η Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών μειωμένης σύνθεσης (δύο τάγματα αλεξιπτωτιστών με δύο λόχους το καθένα, έναντι προβλεπομένης σύνθεσης τριών λόχων ανά τάγμα) καθώς και δύο τάγματα της 139ης Ταξιαρχίας της 46ης Μεραρχίας Πεζικού τα οποία αφίχθησαν αεροπορικώς στις 3 Δεκεμβρίου για να αντικαταστήσουν τους αλεξιπτωτιστές που επρόκειτο να αναχωρήσουν. Συνολικά, οι Βρετανοί διέθεταν 5.000 άνδρες. Υπήρχε επίσης πλήθος βοηθητικών μονάδων με το προσωπικό τους, σχεδόν 10.000 άτομα. Στο διάστημα μέχρι 10 Δεκεμβρίου η 23η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία συγκέντρωσε στην Αθήνα όλες τις διάσπαρτες μονάδες της στη Νότιο Ελλάδα, η 2η Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών διετάχθη να παραμείνει στην Αθήνα και ενισχύθηκε με ένα ακόμα τάγμα, η 139η Ταξιαρχία συμπληρώθηκε σε δύναμη, ενώ παράλληλα αποβιβάστηκε στον Πειραιά η 5η Ταξιαρχία της 4ης Ινδικής Μεραρχίας. Καθοριστική για την εξέλιξη των επιχειρήσεων υπήρξε η ενίσχυση των βρετανικών δυνάμεων από την 4η Βρετανική Μεραρχία Πεζικού η οποία αναπτύχθηκε στο Φάληρο στο διάστημα από 12 έως 18 Δεκεμβρίου.
 Οι κυβερνητικές δυνάμεις περιλάμβαναν την Τρίτη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία με 2.423 άνδρες, μονάδες της Χωροφυλακής με 3.000 άνδρες, της Αστυνομίας με 2.500 άνδρες, άνδρες της «Χ», (ΕΔΕΣ, Ρ.Α.Ν, ΠΕΑΝ κ.ά.), όπως και τους περίπου 1.200 αφοπλισμένους άνδρες των διαλυθέντων Ταγμάτων Ασφαλείας τους οποίους, παρότι είχαν χαρακτηρισθεί από όλους σαν εχθρικοί σχηματισμοί, υπόλογοι για τα εγκλήματά τους κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιόδου της κατοχής (όταν αποτέλεσαν συνεργάτες των κατακτητών και έλαβαν μέρος σε επιχειρήσεις κατά των αντιστασιακών δυνάμεων) η κυβέρνηση απελευθέρωσε (πολλοί από αυτούς κρατούνταν ενόψει της δίκης τους) και επιπλέον εξόπλισε για να πολεμήσουν εναντίον του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στη μάχη της Αθήνας.
 Απόψεις για τα Δεκεμβριανά
 Ο ιστορικός και καθηγητής Πανεπιστημίου Γιώργος Μαργαρίτης προσεγγίζει το ζήτημα του λεγόμενου «Δεκεμβριανού κινήματος» αναζητώντας τα αίτιά του κυρίως στην προσπάθεια της μεταπολεμικής ελληνικής άρχουσας τάξης να μη θιγούν τα αποταμιευμένα από την Κατοχή κέρδη μίας μικρής μερίδας πολιτών που είτε συνεργάσθηκαν ευθέως με τους κατακτητές, είτε επωφελήθηκαν από την κατάσταση προκειμένου να πλουτίσουν σε βάρος της λιμοκτονούσης πλειονότητας.
 Σύμφωνα με τον Νίκο Μαραντζίδη αιτία της ήττας του ΕΛΑΣ ήταν η γενικευμένη επέμβαση των βρετανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, επέμβαση που το ΕΑΜ είχε από την αρχή υποτιμήσει, όπως και η δύναμη πυρός που διέθεταν οι Βρετανοί (αεροπορία, τανκς) σε αντίθεση με τον ισχνό οπλισμό του ΕΛΑΣ. Ο ίδιος αναφέρει ότι ήταν στρατιωτικό κίνημα, οργανωμένο κεντρικά από την ηγεσία του ΚΚΕ.
 Στην ίδια λογική, σύμφωνα με τον καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης Γιώργο Μαυρογορδάτο υπήρχε σχέδιο κατάληψης της εξουσίας από μεριάς του ΚΚΕ — το οποίο ήταν «ανόητο» — μέσω πραξικοπήματος στη βάση της εμπειρίας του Μεσοπολέμου. Άλλωστε αναφέρει, ότι υπήρχαν από το 1943 τρία σχέδια κατάληψης εξουσίας (από τον επιτελικό Μακρίδη και άλλους) και έτσι το ΚΚΕ άρχισε την επίθεση με επαρκείς δυνάμεις, αλλά χωρίς ορθή ιεράρχηση στόχων. Ο στόχος του ΚΚΕ ήταν να εξαλειφθούν οι κυβερνητικές δυνάμεις ώστε να υπάρχει τετελεσμένο γεγονός.
 Σύμφωνα με τον καθηγητή Πολιτικών Επιστημών Στάθη Καλύβα, τα Δεκεμβριανά δεν ήταν αυθόρμητη εξέγερση, αλλά η απόφαση για τη σύγκρουση είχε ληφθεί από το ΚΚΕ από την 27η Νοεμβρίου και επισημοποιήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου, οπότε και ξεκίνησαν για την Αθήνα μονάδες του ΕΛΑΣ Αττικής και Ρούμελης.
 Αντίθετα, ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης υποστηρίζει ότι, αν το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στόχευε εξ αρχής σε κατάληψη εξουσίας, αφενός θα εξαπέλυε το στρατιωτικό του κίνημα στο κενό διάστημα από 12-18 Οκτωβρίου του 1944, αφετέρου δεν θα καθυστερούσε την έναρξη επιχειρήσεων εναντίον των Βρετανών επί μια σχεδόν εβδομάδα μετά την έκρηξη της Δεκεμβριανής σύγκρουσης.
 Συμμετείχαν στη σύγκρουση των Δεκεμβριανών
 Στις τάξεις του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ
 Αθηναγόρας Αθηνέλλης, Γιάννης Αλεξάνδρου (Διαμαντής), Κώστας Αξελός, Νίκος Γόδας, Εμμανουήλ Βαζαίος, Μίκης Θεοδωράκης, Σπύρος Καλοδίκης, Δημήτριος Κασλάς, Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ
 Νίκανδρος Κεπέσης, Απόστολος Κοκμάδης, Λεωνίδας Κύρκος,Κωνσταντίνος Λαγγουράνης, Παντελής Λάσκας, Μιχάλης Κατσαρός, Ιάννης Ξενάκης, Αλέξης Πάρνης, Τίτος Πατρίκιος, Λάκης Σάντας, Σωτήρης Τσιτσιπής, Αλέκος Τσουκόπουλος, Γιώργος Χουλιάρας (Περικλής), Μανώλης Γλέζος, Βασίλης Μπαρτζιώτας, Αιμίλιος Βεάκης, Δήμος Σταρένιος, Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, Γιάννης Ζέβγος, Μέμος Μακρής, Δημήτρης Παρτσαλίδης, Χρύσα Χατζηβασιλείου, Θανάσης Χατζής, Μίμης Φωτόπουλος, Ευάγγελος Γιαννόπουλος
 Στις τάξεις των κυβερνητικών δυνάμεων
 Λεωνίδας Σπαής, Χριστόδουλος Τσιγάντες, Θύμιος Δεδούσης, Αναστάσιος Πεπονής, Θρασύβουλος Τσακαλώτος, Κωνσταντίνος Βεντήρης, Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης,
 Ζάχος Χατζηφωτίου, Στυλιανός Παττακός, Διονύσιος Παπαδόγκωνας, Αντώνης Φωστερίδης, Αντώνης Παπαπαντολέων, Γεώργιος Ράλλης, Νικόλαος Πλαστήρας, Άγγελος Έβερτ, Γεώργιος Γρίβας, Θέμης Μαρίνος, Γεώργιος Σαμουήλ, Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος
 Δείτε επίσης
 Συνέδριο του Λιβάνου
 Συμφωνία της Καζέρτας
 Συμφωνία της Βάρκιζας
 Ερυθρά τρομοκρατία
 Τάγματα Ασφαλείας
 Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών
 Λευκή τρομοκρατία
 Επιτροπή Σιτρίν
 Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949
 Το διάγγελμα Παπανδρέου στις 6 Δεκεμβρίου 1944 (Βικιθήκη).
 Όμηροι του ΕΛΑΣ
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Παραπομπές
 Βιβλιογραφία
 Εφημερίδες
 Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο
 Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
 Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949
 Μάχες του ΕΛΑΣ
 Μάχες ελληνικού στρατού
 Μάχες βρετανικού στρατού
 Ταραχές στην Αθήνα
 Μάχες του ΕΔΕΣ
 1944


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
8.7.2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 192/3
 1) Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrech- 1) Artikel 1 van verordening (EG) nr. 3295/94 van de Raad van
 telijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan 22 december 1994 tot vaststelling van maatregelen om het in
 artikel 6, leden 3 en 4, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad het vrije verkeer brengen, de uitvoer, de wederuitvoer en de
 van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke plaatsing onder een schorsingsregeling van nagemaakte of door
 habitats en de wilde flora en fauna, is de Franse Republiek de piraterij verkregen goederen te verbieden, moet aldus worden
 krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet uitgelegd, dat het van toepassing is wanneer uit een derde land
 nagekomen. ingevoerde goederen als in verordening nr. 3295/94 nader
 omschreven, bij doorvoer naar een ander derde land op verzoek
 2) Het beroep wordt voor het overige verworpen. van de in een derde land gevestigde rechthebbende vennootschap
 die zich op schending van haar rechten beroept, door de
 3) Elke partij zal haar eigen kosten dragen. douaneautoriteiten van een lidstaat in die lidstaat met een beroep
 op de verordening voorlopig in beslag worden genomen.
 (1) PB C 278 van 5.9.1998. 2) Bij onderzoek van de gestelde vragen is niet gebleken van enig
 element dat de geldigheid van verordening nr. 3295/94 kan
 aantasten.
 (1) PB C 397 van 19.12.1998.
 ARREST VAN HET HOF
 (Eerste kamer)
 ARREST VAN HET HOF
 van 6 april 2000
 (Zesde kamer)
 in zaak C-383/98 (verzoek van het Oberste Gerichtshof
 om een prejudiciële beslissing): The Polo/Lauren Compa- van 13 april 2000
 ny LP tegen PT. Dwidua Langgeng Pratama International
 Freight Forwarders (1) in zaak C-176/96 (verzoek van de Rechtbank van eerste
 aanleg te Brussel om een prejudiciële beslissing): Jyri
 (Gemeenschappelijke handelspolitiek — Verordening (EG) Lehtonen, Castors Canada Dry Namur-Braine ASBL tegen
 nr. 3295/94 — Verbod om nagemaakte of door piraterij Fédération royale belge des sociétés de basket-ball ASBL
 verkregen goederen in het vrije verkeer te brengen, uit te (FRBSB) (1)
 voeren, weder uit te voeren en onder een schorsingsregeling
 te plaatsen — Toepasbaarheid op goederen in extern doua- (Vrij verkeer van werknemers — Mededingingsregels voor
 nevervoer — Geldigheid) ondernemingen — Beroepsbasketbalspelers — Regelingen
 van sportverenigingen betreffende transfer van spelers uit
 (2000/C 192/05) andere lidstaten)
 (2000/C 192/06)
 (Procestaal: Duits)
 (Procestaal: Frans)
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
 dentie van het Hof) (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
 dentie van het Hof)
 In zaak C-383/98, betreffende een verzoek aan het Hof
 krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van In zaak C-176/96, betreffende een verzoek aan het Hof
 het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk), in het aldaar aanhangig krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van
 geding tussen The Polo/Lauren Company LP en PT. Dwidua de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (België), in het aldaar
 Langgeng Pratama International Freight Forwarders, om een aanhangig geding tussen Jyri Lehtonen, Castors Canada Dry
 prejudiciële beslissing over de uitlegging van verordening Namur-Braine ASBL en Fédération royale belge des sociétés de
 (EG) nr. 3295/94 van de Raad van 22 december 1994 tot basket-ball ASBL (FRBSB), in tegenwoordigheid van: Ligue
 vaststelling van maatregelen om het in het vrije verkeer belge — Belgische Liga ASBL, om een prejudiciële beslissing
 brengen, de uitvoer, de wederuitvoer en de plaatsing onder een over de uitlegging van de artikelen 6, 48 EG-Verdrag (thans,
 schorsingsregeling van nagemaakte of door piraterij verkregen na wijziging, artikelen 12 EG en 39 EG), 85 en 86 EG-Verdrag
 goederen te verbieden (PB L 341, blz. 8), heeft het Hof (Eerste (thans artikelen 81 EG en 82 EG), heeft het Hof (Zesde kamer),
 kamer), samengesteld als volgt: L. Sevón, kamerpresident, samengesteld als volgt: R. Schintgen, president van de Tweede
 P. Jann en M. Wathelet (rapporteur), rechters; advocaat-gene- kamer, waarnemend president van de Zesde kamer, G. Hirsch
 raal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: H. A. Rühl, hoofdad- en H. Ragnemalm (rapporteur), rechters; advocaat-generaal:
 ministrateur, op 6 april 2000 een arrest gewezen waarvan het S. Alber; griffier: L. Hewlett, administrateur, op 13 april 2000
 dictum luidt als volgt: een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:


type: contracts

text:
 28.7.2011
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 L 196/34
 DÉCISION DU COMITÉ MIXTE DE L’EEE
 No 53/2011
 du 20 mai 2011
 modifiant l’annexe XIII (Transports) de l’accord EEE
 LE COMITÉ MIXTE DE L’EEE,
 vu l’accord sur l’Espace économique européen, modifié par le protocole portant adaptation de cet accord, ci-après dénommé «l’accord», et notamment son article 98,
 considérant ce qui suit:
 (1)
 L’annexe XIII de l’accord a été modifiée par la décision du Comité mixte de l’EEE no 38/2011 du 1er avril 2011 (1).
 (2)
 La décision 2006/861/CE de la Commission du 28 juillet 2006 relative à la spécification technique d’interopérabilité concernant le sous-système «Matériel roulant – wagons pour le fret» du système ferroviaire transeuropéen conventionnel (2) doit être intégrée dans l’accord,
 DÉCIDE:
 Article premier
 Le point suivant est inséré après le point 37k (décision 2006/920/CE de la Commission) de l’annexe XIII de l’accord:
 «37l.
 32006 D 0861: décision 2006/861/CE de la Commission du 28 juillet 2006 relative à la spécification technique d’interopérabilité concernant le sous-système «Matériel roulant – wagons pour le fret» du système ferroviaire transeuropéen conventionnel (JO L 344 du 8.12.2006, p. 1).»
 Article 2
 Les textes de la décision 2006/861/CE en langues islandaise et norvégienne, à publier dans le supplément EEE du Journal officiel de l’Union européenne, font foi.
 Article 3
 La présente décision entre en vigueur le 21 mai 2011, pour autant que toutes les notifications prévues à l’article 103, paragraphe 1, de l’accord aient été faites au Comité mixte de l’EEE (3).
 Article 4
 La présente décision est publiée dans la partie EEE et dans le supplément EEE du Journal officiel de l’Union européenne.
 Fait à Bruxelles, le 20 mai 2011.
 Par le Comité mixte de l’EEE
 Le président faisant fonction
 Gianluca GRIPPA
 (1) JO L 171 du 30.6.2011, p. 39.
 (2) JO L 344 du 8.12.2006, p. 1.
 (3) Pas d’obligations constitutionnelles signalées.


text:
 10.3.2005
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 64/55
 SKLEP SKUPNEGA ODBORA EGP
 št. 129/2004
 z dne 24. septembra 2004
 o spremembi Priloge XIII (Prevoz) k Sporazumu EGP
 SKUPNI ODBOR EGP JE —
 ob upoštevanju Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, kakor je bil spremenjen s Protokolom o prilagoditvi Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, v nadaljnjem besedilu „Sporazum“, in zlasti člena 98 Sporazuma,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Priloga XIII k Sporazumu je bila spremenjena s Sklepom Skupnega odbora EGP št. 109/2004 z dne 9. julija 2004 (1).
 (2)
 Direktivo Komisije 2003/127/ES z dne 23. decembra 2003 o spremembi Direktive Sveta 1999/37/ES o dokumentih za registracijo vozil (2) je treba vključiti v Sporazum —
 SKLENIL:
 Člen 1
 V točki 24c (Direktiva Sveta 1999/37/ES) Priloge XIII k Sporazumu se doda naslednja alinea:
 „—
 32003 L 0127: Direktiva Komisije 2003/127/ES z dne 23. decembra 2003 (UL L 10, 16.1.2004, str. 29)“.
 Člen 2
 Besedilo Direktive 2003/127/ES v islandskem in norveškem jeziku, ki se objavi v Dopolnilu EGP k Uradnemu listu Evropske unije, je verodostojno.
 Člen 3
 Ta sklep začne veljati 25. septembra 2004, pod pogojem, da so bila podana vsa uradna obvestila Skupnemu odboru EGP v skladu s členom 103(1) Sporazuma (3).
 Člen 4
 Ta sklep se objavi v oddelku EGP v Uradnem listu Evropske unije in v Dopolnilu EGP k njemu.
 V Bruslju, 24. septembra 2004
 Za Skupni odbor EGP
 Predsednik
 Kjartan JÓHANNSSON
 (1) UL L 376, 23.12.2004, str. 43.
 (2) UL L 10, 16.1.2004, str. 29.
 (3) Navedena ni nobena ustavna zahteva.


type: legislation

text:
 EUROPOS KOMISIJA
 Briuselis, 2016 09 14
 COM(2016) 604 final
 2016/0283(APP)
 Pasiūlymas
 TARYBOS REGLAMENTAS
 kuriuo iš dalies keičiamas Reglamentas (ES, Euratomas) Nr. 1311/2013, kuriuo nustatoma 2014–2020 m. daugiametė finansinė programa
 AIŠKINAMASIS MEMORANDUMAS
 1.PASIŪLYMO APLINKYBĖS
 Pirmaisiais 2014–2020 m. laikotarpio daugiametės finansinės programos (DFP) įgyvendinimo metais Sąjunga susidūrė su beprecedenčio masto nenumatytais iššūkiais: saugumo grėsmėmis ir masiniais migracijos srautais, kilusiais dėl nestabilumo kaimyninėse šalyse.
 Komunikate „2014–2020 m. daugiametės finansinės programos laikotarpio vidurio peržiūra (tikslinimas). Į rezultatus orientuotas ES biudžetas“
 1
 Komisija įvertino specialių priemonių veikimą ir naudojimą per pirmuosius dvejus ar trejus DFP įgyvendinimo metus.
 Siekiant mobilizuoti papildomų finansinių išteklių priemonėms, skirtoms pirmiau minėtiems iššūkiams įveikti, plačiai naudotasi visomis biudžeto galimybėmis, įskaitant perkėlimus, maržas ir specialias priemones, ir, laikantis DFP nustatytų apribojimų, papildomam finansavimui gauti sukurta naujų priemonių, tokių kaip Europos Sąjungos patikos fondai ir Pabėgėlių Turkijoje rėmimo priemonė. Palyginti su ankstesniu laikotarpiu, specialiomis priemonėmis, nustatytomis Reglamente Nr. 1311/2013
 2
 (toliau – DFP reglamentas), smarkiai padidintas DFP lankstumas, todėl Sąjunga gali imtis ryžtingų veiksmų. Tačiau kadangi šie iššūkiai dar neįveikti, kyla grėsmė tolesniam Sąjungos pajėgumui greitai reaguoti į ekstremalias situacijas.
 Šiomis aplinkybėmis Europos Parlamentas paragino imtis ryžtingų veiksmų, kad būtų padidintas Sąjungos biudžeto lankstumas
 3
 , o per neoficialias Tarybos diskusijas taip pat pabrėžta, kad būtina gerinti dabartinės DFP gebėjimą reaguoti į nenumatytus įvykius
 4
 .
 2.TEISINIS PAGRINDAS IR PASIŪLYMO TURINYS
 Šis pasiūlymas pagrįstas DFP reglamento 2 straipsniu, kuriame nustatyta, kad kartu su DFP laikotarpio vidurio peržiūra, kiek tinkama, pateikiamas pasiūlymas dėl teisėkūros procedūra priimamo akto, kuriuo patikslinamas šis reglamentas. Nedarant poveikio sanglaudos politikos paketų patikslinimui pagal DFP reglamento 7 straipsnį
 5
 , tokiu patikslinimu nemažinami iš anksto paskirti nacionaliniai paketai.
 Atsižvelgdama į specialių priemonių naudojimą nuo DFP laikotarpio pradžios ir į naujus iššūkius, su kuriais susidūrė ir toliau susiduria Sąjunga, Komisija siūlo iš dalies pakeisti DFP reglamentą: padidinti neatidėliotinos pagalbos rezervui (9 straipsnis) ir lankstumo priemonei (11 straipsnis) nustatytas maksimalias metines sumas ir nustatyti naują specialią priemonę dėl Europos Sąjungos krizių rezervo, finansuojamo iš panaikintų asignavimų, įsteigimo, kad Sąjunga galėtų greitai reaguoti į krizes, tokias kaip dabartinė migracijos krizė, ir didelių humanitarinių arba saugumo pasekmių turinčius įvykius. Kartu su šiuo pasiūlymu Komisija siūlo iš dalies pakeisti Tarpinstitucinį susitarimą dėl biudžetinės drausmės, bendradarbiavimo biudžeto klausimais ir patikimo finansų valdymo
 6
 , kad būtų nustatyta naujojo krizių rezervo mobilizavimo procedūra.
 Be to, siūloma panaikinti bendrosios įsipareigojimų maržos laiko ir taikymo srities apribojimus (14 straipsnis).
 Siūloma išbraukti bendrosios mokėjimų maržos 2018–2020 m. metines viršutines ribas (5 straipsnio 2 dalis), kad prireikus vėlesniais DFP įgyvendinimo metais būtų galima visiškai mobilizuoti dideles 2016 ir 2017 m. nepanaudotas mokėjimų maržas ir taip užtikrinti specialų ir maksimalų lankstumą.
 3.POVEIKIS BIUDŽETUI
 Šis pasiūlymas neturi tiesioginio poveikio biudžetui. Specialios priemonės mobilizuojamos ir asignavimai įrašomi į metinį biudžetą taikant procedūras, nustatytas DFP reglamente, atitinkamuose pagrindiniuose teisės aktuose (žr. to reglamento 3 straipsnio 2 dalį) ir Tarpinstituciniame susitarime dėl biudžetinės drausmės, bendradarbiavimo biudžeto klausimais ir patikimo finansų valdymo.
 2016/0283 (APP)
 Pasiūlymas
 TARYBOS REGLAMENTAS
 kuriuo iš dalies keičiamas Reglamentas (ES, Euratomas) Nr. 1311/2013, kuriuo nustatoma 2014–2020 m. daugiametė finansinė programa
 EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,
 atsižvelgdama į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo, ypač į jos 312 straipsnį,
 atsižvelgdama į Europos atominės energijos bendrijos steigimo sutartį, ypač į jos 106a straipsnį,
 atsižvelgdama į Europos Komisijos pasiūlymą,
 atsižvelgdama į Europos Parlamento pritarimą,
 teisėkūros procedūra priimamo akto projektą perdavus nacionaliniams parlamentams,
 laikydamasi specialios teisėkūros procedūros,
 kadangi:
 (1)specialios priemonės buvo plačiai naudojamos pirmaisiais 2014–2020 m. daugiametės finansinės programos (DFP), nustatytos Tarybos reglamentu (ES, Euratomas) Nr. 1311/2013
 7
 , įgyvendinimo metais, siekiant įveikti naujus Europos kaimyninėse šalyse kilusius iššūkius, dėl kurių Sąjungai teko skubiai imtis visapusiškų veiksmų, kad susitvarkytų su plataus masto humanitarinėmis ir saugumo pasekmėmis;
 (2)aplinkybės, dėl kurių naudotasi tomis ypatingomis priemonėmis, nepasikeitė ir poreikis imtis tolesnių veiksmų išlieka, kaip matyti iš kartotinio 2017 m. biudžeto projekte numatytų maržų ir specialių priemonių naudojimo, dėl kurio sumažėja biudžeto galimybių reaguoti į tokias situacijas likusiu DFP laikotarpiu;
 (3)siekiant užtikrinti specialų ir didžiausią galimą lankstumą ir pakankamas mokėjimų viršutines ribas, kad Sąjunga galėtų įvykdyti savo įsipareigojimus pagal Sutarties 323 straipsnį, būtina panaikinti 2018–2020 m. mokėjimų viršutinių ribų tikslinimo apribojimus;
 (4)būtina sustiprinti neatidėliotinos pagalbos rezervą ir lankstumo priemonę ir panaikinti bendrosios įsipareigojimų maržos ir bendrosios mokėjimų maržos apribojimus, kad Sąjunga ir toliau būtų pakankamai pajėgi reaguoti į nenumatytas aplinkybes;
 (5)būtina nustatyti naują specialią priemonę, kuria įsteigiamas iš panaikintų asignavimų finansuojamas Europos Sąjungos krizių rezervas, kad Sąjunga galėtų greitai reaguoti į krizes, tokias kaip dabartinė migracijos krizė, ir didelių humanitarinių arba saugumo pasekmių turinčius įvykius;
 (6)todėl Reglamentas (ES, Euratomas) Nr. 1311/2013 turėtų būti atitinkamai iš dalies pakeistas,
 PRIĖMĖ ŠĮ REGLAMENTĄ:
 1 straipsnis
 Reglamentas (ES, Euratomas) Nr. 1311/2013 iš dalies keičiamas taip:
 (1)3 straipsnio 2 dalis pakeičiama taip:
 (2)„2.
 9–15 straipsniuose numatytos specialios priemonės užtikrina DFP lankstumą ir yra nustatomos siekiant sudaryti sąlygas sklandžiam biudžeto procedūros vykdymui. Įsipareigojimų asignavimai gali būti įtraukti į biudžetą viršijant DFP nustatytas atitinkamų išlaidų kategorijų viršutines ribas, kai reikia panaudoti neatidėliotinos pagalbos rezervo, Europos Sąjungos solidarumo fondo, lankstumo priemonės, Europos prisitaikymo prie globalizacijos padarinių fondo, nenumatytų atvejų rezervo, Europos Sąjungos krizių rezervo, specialios lankstumo priemonės siekiant spręsti jaunimo nedarbo problemą ir stiprinti mokslinius tyrimus ir bendrosios įsipareigojimų maržos išteklius pagal Tarybos reglamentą (EB) Nr. 2012/2002
 8
 , Europos Parlamento ir Tarybos reglamentą (EB) Nr. 1309/2013
 9
 ir Tarpinstitucinį susitarimą dėl biudžetinės drausmės, bendradarbiavimo biudžeto klausimais ir patikimo finansų valdymo
 10
 .“.
 (3)5 straipsnio 2 dalis išbraukiama.
 (4)6 straipsnio 1 dalis papildoma f punktu:
 „f)apskaičiuoja panaikintus n-2 metų įsipareigojimų asignavimus, skirtinus Europos Sąjungos krizių rezervui, numatytam 13a straipsnyje.“.
 (5)9 straipsnio 2 dalis pakeičiama taip:
 „2.
 Šiam rezervui skirta metinė suma yra 500 mln. EUR (2011 m. kainomis) ir ji gali būti naudojama iki n+1 metų, vadovaujantis Finansiniu reglamentu. Rezervas įtraukiamas į Sąjungos bendrąjį biudžetą kaip atidėjinys. Pirmiausia naudojama iš praėjusių metų perkelta metinės sumos dalis. Ta n metų metinės sumos dalis, nepanaudota n+1 metais, panaikinama.“.
 (6)11 straipsnio 1 dalis pakeičiama taip:
 „1.
 Lankstumo priemonės paskirtis – užtikrinti galimybę atitinkamais finansiniais metais finansuoti aiškiai nurodytas išlaidas, kurių nebūtų galima finansuoti laikantis vienai arba kelioms kitoms išlaidų kategorijoms nustatytų viršutinių ribų. Lankstumo priemonei skirtos metinės sumos viršutinė riba yra 1000 mln. EUR (2011 m. kainomis).“.
 (7)Įterpiamas 13a straipsnis:
 „13a straipsnis
 Europos Sąjungos krizių rezervas
 1.
 Europos Sąjungos krizių rezervo paskirtis – užtikrinti galimybę Sąjungai greitai reaguoti į krizes ir didelių humanitarinių arba saugumo pasekmių turinčius įvykius.
 2.
 Nedarant poveikio Finansinio reglamento [178] straipsniui, panaikinti n-2 metų įsipareigojimų asignavimai bus skiriami Europos Sąjungos krizių rezervui vykdant n metų biudžeto procedūrą. Rezervas įtraukiamas į Sąjungos bendrąjį biudžetą kaip atidėjinys. Skirta metinė suma naudojama iki n+1 metų, vadovaujantis Finansiniu reglamentu. Pirmiausia naudojama iš n metų perkelta metinės sumos dalis. Ta n metų metinės sumos dalis, nepanaudota n+1 metais, panaikinama.“.
 (8)14 straipsnis pakeičiamas taip:
 „14 straipsnis
 Bendroji įsipareigojimų marža
 1.Žemiau DFP viršutinių įsipareigojimų asignavimų ribų likusios maržos sudaro bendrąją DFP įsipareigojimų maržą, kurią galima panaudoti viršijant DFP nurodytas 2016–2020 m. viršutines ribas.
 2.Kiekvienais metais, atlikdama 6 straipsnyje numatytą techninį patikslinimą, Komisija apskaičiuoja turimą sumą. Bendrąją DFP maržą arba jos dalį gali mobilizuoti Europos Parlamentas ir Taryba, vykdydami biudžeto procedūrą pagal SESV 314 straipsnį.“.
 2 straipsnis
 Šis reglamentas įsigalioja dvidešimtą dieną po jo paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
 Šis reglamentas privalomas visas ir tiesiogiai taikomas visose valstybėse narėse.
 Priimta Briuselyje
 Tarybos vardu
 Pirmininkas
 (1)
 COM(2016) 603, 2016 09 14.
 (2)
 2013 m gruodžio 2 d. Tarybos reglamentas (ES, Euratomas) Nr. 1311/2013, kuriuo nustatoma 2014–2020 m. daugiametė finansinė programa (OL L 347, 2013 12 20, p. 884).
 (3)
 2016 m. liepos 6 d. Europos Parlamento rezoliucija dėl pasirengimo porinkiminei 2014–2020 m. DFP peržiūrai: Parlamento indėlis prieš Komisijai pateikiant pasiūlymą (2015/2353(INI)), P8_TA-PROV(2016)0309.
 (4)
 ES Tarybai pirmininkaujančių Nyderlandų ataskaita „Towards a forward-looking and flexible Multiannual Financial Framework“, 2016 m. gegužės 30 d. (
 https://www.rijksoverheid.nl/binaries/rijksoverheid/documenten/kamerstukken/2016/05/30/voorzitterschapsverslag-over-mfk/voorzitterschapsverslag-over-mfk.pdf
 ).
 (5)
 Dėl to patikslinimo žr. komunikatą „2017 m. finansinės programos techninis patikslinimas pagal BNP pokyčius ir sanglaudos politikos paketų patikslinimas“, COM(2016) 311 final, 2016 m. birželio 30 d.
 (6)
 2013 m. gruodžio 2 d. Europos Parlamento, Tarybos ir Komisijos tarpinstitucinis susitarimas dėl biudžetinės drausmės, bendradarbiavimo biudžeto klausimais ir patikimo finansų valdymo (OL C 373, 2013 12 20, p. 1).
 (7)
 2013 m gruodžio 2 d. Tarybos reglamentas (ES, Euratomas) Nr. 1311/2013, kuriuo nustatoma 2014–2020 m. daugiametė finansinė programa (OL L 347, 2013 12 20, p. 884).
 (8)
 2002 m. lapkričio 11 d. Tarybos reglamentas (EB) Nr. 2012/2002, įsteigiantis Europos Sąjungos solidarumo fondą (OL L 311, 2002 11 14, p. 3).
 (9)
 2013 m. gruodžio 17 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamentas (ES) Nr. 1309/2013 dėl Europos prisitaikymo prie globalizacijos padarinių fondo (2014–2020 m.), kuriuo panaikinamas Reglamentas (EB) Nr. 1927/2006 (OL L 347, 2013 12 20, p. 855).
 (10)
 2013 m. gruodžio 2 d. Europos Parlamento, Tarybos ir Komisijos tarpinstitucinis susitarimas dėl biudžetinės drausmės, bendradarbiavimo biudžeto klausimais ir patikimo finansų valdymo (OL C 373, 2013 12 20, p. 1).


text:
Il Rumpler C.X, sigla aziendale Rumpler 8C14, fu un aereo da ricognizione biposto d'alta quota, monomotore e biplano, sviluppato dall'azienda aeronautica tedesco imperiale Rumpler Flugzeugwerke GmbH negli anni dieci del XX secolo e rimasto allo stadio di prototipo.
 Sviluppo del precedente Rumpler 8C13, anch'esso rimasto allo stadio prototipale, e destinato ai reparti della Luftstreitkräfte, la componente aerea del Deutsches Heer (l'esercito imperiale tedesco) durante le fasi finali della prima guerra mondiale, fu un modello tecnicamente efficace.
 Il prototipo, che adottava una velatura similare a quella del Rumpler C.VII ed era equipaggiato con un potente motore, inizialmente il deludente Mercedes D.IVa da sostituito in seguito dal Maybach Mb.IVa da , risultò essere il più veloce e quello a raggiungere la più alta quota di tutti i modelli C-Typ sviluppati fino a quel momento. Le prestazioni assicurarono all'azienda un contratto di fornitura nell'agosto 1918, tuttavia al termine delle ostilità furono pochissimi gli esemplari realizzati e testati dall'azienda.
 Utilizzatori
 Luftstreitkräfte (previsto)
 Note
 Bibliografia
 Pubblicazioni
 Altri progetti
 Collegamenti esterni
 Aerei militari della prima guerra mondiale
 Aerei militari dalle origini al 1918
 Aerei militari tedeschi


text:
 14.12.2013
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 367/19
 Hotărârea Curții (Camera a zecea) din 24 octombrie 2013 (cerere de decizie preliminară formulată de Înalta Curte de Casație și Justiție — România) — Agenția Națională de Administrare Fiscală/SC Rafinăria Steaua Română SA
 (Cauza C-431/12) (1)
 (Fiscalitate - Taxă pe valoarea adăugată - Rambursarea excedentului de TVA prin compensare - Anularea notelor de compensare - Obligația de a plăti dobânzi de întârziere persoanei impozabile)
 2013/C 367/32
 Limba de procedură: româna
 Instanța de trimitere
 Înalta Curte de Casație și Justiție
 Părțile din procedura principală
 Reclamantă: Agenția Națională de Administrare Fiscală
 Pârâtă: SC Rafinăria Steaua Română SA
 Obiectul
 Cerere de decizie preliminară — Înalta Curte de Casație și Justiție — Interpretarea articolului 183 din Directiva 2006/112/CE a Consiliului din 28 noiembrie 2006 privind sistemul comun al taxei pe valoarea adăugată (JO L 347, p. 1, Ediție specială, 09/vol. 3, p. 7) — Restituirea excedentului de TVA prin compensare — Obligația autorităților fiscale de a plăti dobânzile de întârziere în cazul anulării de către o instanță a deciziilor de impunere
 Dispozitivul
 Articolul 183 din Directiva 2006/112/CE a Consiliului din 28 noiembrie 2006 privind sistemul comun al taxei pe valoarea adăugată trebuie interpretat în sensul că se opune ca o persoană impozabilă care a solicitat rambursarea excedentului de taxă pe valoarea adăugată achitată în amonte din taxa pe valoarea adăugată pe care o datorează să nu poată obține din partea administrației fiscale a unui stat membru dobânzi de întârziere aferente rambursării efectuate tardiv de această administrație pentru o perioadă în care erau în vigoare acte administrative care excludeau rambursarea și care au fost anulate ulterior printr-o decizie judecătorească.
 (1) JO C 399, 22.12.2012.


text:
 2.5.2016
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 156/4
 Presuda Suda (deveto vijeće) od 17. ožujka 2016. (zahtjev za prethodnu odluku koji je uputio First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Ujedinjena Kraljevina) – Portmeirion Group UK Ltd protiv Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
 (Predmet C-232/14) (1)
 ((Zahtjev za prethodnu odluku - Damping - Provedbena uredba (EU) br. 412/2013 - Valjanost - Uvoz keramičkih stolnih i kuhinjskih proizvoda podrijetlom iz Narodne Republike Kine - Predmetni proizvod - Proizvod koji se razmatra - Obveza obrazlaganja))
 (2016/C 156/04)
 Jezik postupka: engleski
 Sud koji je uputio zahtjev
 First-tier Tribunal (Tax Chamber)
 Stranke glavnog postupka
 Tužitelj: Portmeirion Group UK Ltd
 Tuženik: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
 Izreka
 Ispitivanjem prethodnog pitanja nije otkriven nijedan element koji bi mogao utjecati na valjanost Provedbene uredbe Vijeća (EU) br. 412/2013 od 13. svibnja 2013. o uvođenju konačne antidampinške pristojbe i konačnoj naplati privremene pristojbe uvedene na uvoz keramičkih stolnih i kuhinjskih proizvoda podrijetlom iz Narodne Republike Kine.
 (1) SL C 235, 21. 7. 2014.


text:
 23.7.2005
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 182/23
 Europos Bendrijų Komisijos 2005 m. balandžio 26 d. pareikštas ieškinys Italijos Respublikai
 (Byla C-185/05)
 (2005/C 182/43)
 Proceso kalba: italų
 2005 m. balandžio 26 d. Europos Bendrijų Teisingumo Teisme buvo pareikštas Europos Bendrijų Komisijos, atstovaujamos Komisijos Teisės tarnybos narių B. Schima ir F. Amato, ieškinys Italijos Respublikai.
 Europos Bendrijų Komisija Teisingumo Teismo prašo:
 1.
 pripažinti, kad:
 nepanaikindama 1999 m. Įstatyminio dekreto Nr. 344 9 straipsnio 3 ir 4 dalyse įtvirtintų nuostatų, pagal kurias veiklos vykdytojas, kurio objekte yra pavojingų medžiagų, gali pradėti veiklą nepaisant to, kad valdžios institucija, turinti priimti sprendimą dėl saugos ataskaitos, aiškiai nepateikė veiklos vykdytojui savo išvadų,
 nepanaikindama 1999 m. Įstatyminio dekreto Nr. 344 21 straipsnio 3 dalyje įtvirtintos nuostatos, pagal kurią kai veiklos vykdytojo taikomos stambių avarijų prevencijos ar švelninimo priemonės yra visiškai nepakankamos, kompetentingos valdžios institucijos nėra įpareigotos uždrausti pradėti veiklos,
 nepriimdama įpareigojančios nuostatos, numatančios, jog tikrinimų turi pakakti planingam ir sistemingam objekte naudojamų techninių, organizacinių ar valdymo sistemų patikrinimui, kad būtų galima užtikrinti, jog veiklos vykdytojas gali įrodyti, kad vykdydamas objekte įvairią veiklą, ėmėsi tinkamų priemonių stambioms avarijoms išvengti, ir jog veiklos vykdytojas gali įrodyti, kad numatė atitinkamas priemones objekto teritorijoje ir už jo ribų stambių avarijų padariniams apriboti,
 nepriimdama nuostatos, numatančios, kad tikrinimai užtikrina, jog pateiktoje saugos ar kitoje ataskaitoje esantys duomenys ir informacija tinkamai atspindi objekte esančias sąlygas,
 Italijos Respublika neįvykdė savo įsipareigojimų pagal Direktyvos 96/82 (1) 9 straipsnio 4 dalį, 17 straipsnio 1 dalį ir 18 straipsnio 1 dalies pirmą, antrą ir trečią įtraukas;
 2.
 priteisti iš Italijos Respublikos bylinėjimosi išlaidas.
 Ieškinio pagrindai ir pagrindiniai argumentai
 1996 m. gruodžio 9 d. Tarybos direktyva 96/82/EB dėl didelių, su pavojingomis medžiagomis susijusių avarijų pavojaus kontrolės numato, kad veiklos vykdytojas, kurio objekte yra pavojingų medžiagų, turi pateikti kompetentingai valdžios institucijai saugos ataskaitą. Italijos Respublika direktyvą įgyvendino 1999 m. rugpjūčio 17 d. Įstatyminiu dekretu Nr. 334.
 Pirmiausia Komisija teigia, kad pagal direktyvos 9 straipsnio 4 dalį veiklos vykdytojas negali pradėti vykdyti veiklos, negavęs kompetentingos valdžios institucijų aiškaus leidimo.
 Tačiau įstatyminis dekretas leidžia veiklos vykdytojui pradėti veiklą nepaisant to, kad valdžios institucija, turinti priimti sprendimą dėl saugos ataskaitos, aiškiai nepateikė veiklos vykdytojui savo išvadų.
 Kaip matyti iš direktyvos 17 straipsnio 1 dalies, kompetentinga valdžios institucija privalo uždrausti veiklą, kai veiklos vykdytojo taikomos stambių avarijų prevencijos ar švelninimo priemonės yra visiškai nepakankamos.
 Tačiau įstatyminis dekretas, atrodo, atleidžia kompetentingas valdžios institucijas nuo šios pareigos.
 Galiausiai pagal direktyvos 18 straipsnio 1 dalį valstybės narės turi priimti įpareigojančias nuostatas, numatančias, kad tikrinimų turi pakakti planingam ir sistemingam objekte naudojamų techninių, organizacinių ar valdymo sistemų patikrinimui, kad būtų galima užtikrinti, jog veiklos vykdytojas gali įrodyti, kad vykdydamas objekte įvairią veiklą, ėmėsi tinkamų priemonių stambioms avarijoms išvengti, ir jog veiklos vykdytojas gali įrodyti, kad numatė atitinkamas priemones objekto teritorijoje ir už jo ribų stambių avarijų padariniams apriboti. Be to, pagal direktyvos 18 straipsnio 1 dalį valstybės narės turi priimti teisės aktus, numatančius, kad tikrinimai užtikrina, jog pateiktoje saugos ar kitoje ataskaitoje esantys duomenys ir informacija tinkamai atspindi objekte esančias sąlygas.
 Tačiau įstatyminis dekretas neįtvirtino šių nuostatų, bet tik pateikė nuorodą į vėlesnį įgyvendinimo dekretą, kuris iki šiol dar nepriimtas.
 Todėl, atsižvelgiant į tai, kas nurodyta, Komisija teigia, kad Italijos Respublika neįvykdė savo įsipareigojimų pagal direktyvos 9 straipsnio 4 dalį, 17 straipsnio 1 dalį ir 18 straipsnio 1 dalies pirmą, antrą ir trečią įtraukas.
 (1) OL L 10, 1997 1 14, p. 13.


text:
 10.2.2011
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 L 36/1
 DÉCISION DU CONSEIL
 du 18 janvier 2011
 relative à la signature, au nom de l’Union européenne, et à l’application provisoire du protocole étendant aux mesures douanières de sécurité l’accord sous forme d’échange de lettres entre la Communauté économique européenne et la Principauté d’Andorre
 (2011/90/UE)
 LE CONSEIL DE L’UNION EUROPÉENNE,
 vu le traité sur le fonctionnement de l’Union européenne, et notamment son article 207, paragraphe 4, premier alinéa, en liaison avec l’article 218, paragraphe 5,
 vu la proposition de la Commission européenne,
 considérant ce qui suit:
 (1)
 Le 16 février 2009, le Conseil a autorisé la Commission à ouvrir des négociations avec la Principauté d’Andorre sur le protocole étendant aux mesures douanières de sécurité l’accord sous forme d’échange de lettres entre la Communauté économique européenne et la Principauté d’Andorre (ci-après dénommé «protocole»). L’accord a été conclu le 28 juin 1990.
 (2)
 La Commission et la Principauté d’Andorre ont conclu les négociations par le paraphe du protocole.
 (3)
 Il convient de signer le protocole.
 (4)
 Dans l’attente de l’accomplissement des procédures nécessaires à sa conclusion, il convient d’appliquer le protocole à titre provisoire à compter du 1er janvier 2011, date qui constitue la dernière étape de la mise en application des mesures douanières de sécurité introduites en 2005 et 2006 respectivement par les modifications du règlement (CEE) no 2913/92 du Conseil du 12 octobre 1992 établissant le code des douanes communautaires (1) et du règlement (CEE) no 2454/93 de la Commission du 2 juillet 1993 fixant certaines dispositions d’application du règlement (CEE) no 2913/92 du Conseil établissant le code des douanes communautaire (2).
 (5)
 Afin de garantir l’application à titre provisoire du protocole, il convient d’appliquer la présente décision à partir du 1er janvier 2011,
 A ADOPTÉ LA PRÉSENTE DÉCISION:
 Article premier
 La signature du protocole étendant aux mesures douanières de sécurité l’accord sous forme d’échange de lettres entre la Communauté économique européenne et la principauté d’Andorre (ci-après dénommé «protocole») est approuvée au nom de l’Union, sous réserve de la conclusion dudit accord.
 Le texte du protocole est joint à la présente décision.
 Article 2
 Le président du Conseil est autorisé à désigner la ou les personnes habilitées à signer le protocole au nom de l’Union, sous réserve de sa conclusion.
 Article 3
 Le protocole est appliqué à titre provisoire à compter du 1er janvier 2011, ou à partir d’une date ultérieure convenue entre l’Union et la Principauté d’Andorre, conformément à son article 3, paragraphe 3.
 La Commission est autorisée à convenir, au nom de l’Union, de ladite date ultérieure pour l’application provisoire du protocole.
 Article 4
 Lorsqu’elle porte sur des questions relatives au titre II bis de l’accord sous forme d’échange de lettres entre la Communauté économique européenne et la Principauté d’Andorre (3) (ci-après dénommé «accord»), la position à prendre par l’Union au sein du comité mixte est adoptée par le Conseil statuant à la majorité qualifiée sur proposition de la Commission.
 Article 5
 En vue d’assurer l’application efficace de l’article 12 decies, paragraphe 1, de l’accord, la Commission notifie à la Principauté d’Andorre l’adoption de la nouvelle législation de l’Union qui constitue un développement du droit de l’Union dans le domaine des mesures douanières de sécurité visées à l’article 12 ter de l’accord.
 La Commission est autorisée à prendre les mesures nécessaires prévues à l’article 12 duodecies de l’accord afin d’assurer l’équivalence des mesures douanières de sécurité de l’Union et de la Principauté d’Andorre.
 Si, à la date de mise en application de la législation pertinente de l’Union visée au paragraphe 1, la Principauté d’Andorre n’a pas adopté les nouvelles dispositions et si l’application provisoire de celles-ci n’est pas possible, l’application du titre II bis de l’accord est suspendue conformément à l’article 12 duodecies, paragraphe 2. La Commission notifie à la Principauté d’Andorre ladite suspension.
 Article 6
 La présente décision entre en vigueur le jour de son adoption.
 Elle s’applique à partir du 1er janvier 2011.
 Fait à Bruxelles, le 18 janvier 2011.
 Par le Conseil
 Le président
 MATOLCSY Gy.
 (1) JO L 302 du 19.10.1992, p. 1.
 (2) JO L 253 du 11.10.1993, p. 1.
 (3) JO L 374 du 31.12.1990, p. 14.
 ---documentbreak---
 10.2.2011
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 L 36/3
 PROTOCOLE
 étendant aux mesures douanières de sécurité l’Accord sous forme d’échange de lettres entre la Communauté économique européenne et la Principauté d’Andorre
 L’UNION EUROPÉENNE,
 d’une part, et
 LA PRINCIPAUTÉ D’ANDORRE,
 d’autre part,
 ci-après dénommées respectivement «l’Union» et «la Principauté d’Andorre» et, ensemble, «les parties contractantes»,
 VU l’accord sous forme d’échange de lettres entre la Communauté économique européenne et la Principauté d’Andorre, signé à Luxembourg le 28 juin 1990 (ci-après dénommé «l’accord»);
 CONSIDÉRANT la nécessité de maintenir le niveau existant de facilitation des contrôles et des formalités lors du passage des marchandises aux frontières entre l’Union et la Principauté d’Andorre et de garantir ainsi la fluidité des échanges commerciaux entre les deux parties;
 CONSIDÉRANT que les parties contractantes s’engagent à garantir un niveau de sécurité équivalent sur leur territoire respectif, au moyen de mesures fondées sur la législation en vigueur dans l’Union;
 CONSIDÉRANT qu’il est souhaitable que l’Andorre soit consultée sur le développement des règles de l’Union relatives aux mesures douanières de sécurité, participe aux travaux du comité du code des douanes en la matière et soit informée quant à la mise en œuvre de ces règles;
 CONSIDÉRANT que les parties contractantes sont déterminées à améliorer la sécurité dans les échanges de marchandises entrant ou sortant de leur territoire sans entraver la fluidité de ces échanges;
 CONSIDÉRANT qu’il y a lieu d’instaurer, dans l’intérêt des parties contractantes, des mesures douanières de sécurité équivalentes lors du transport des marchandises en provenance ou à destination des pays tiers;
 CONSIDÉRANT que, à la différence de l’accord lui-même, le champ d’application territorial de ces mesures douanières de sécurité doit être défini par référence aux territoires douaniers respectifs des parties contractantes;
 CONSIDÉRANT que ces mesures douanières de sécurité doivent également s’appliquer aux produits agricoles (chapitres 1 à 24 du système harmonisé) qui sont exclus de l’union douanière établie entre les parties contractantes;
 CONSIDÉRANT que ces mesures douanières de sécurité concernent la déclaration des données de sécurité afférentes aux marchandises préalablement à leur entrée et à leur sortie, la gestion des risques en matière de sécurité et les contrôles douaniers y relatifs ainsi que l’attribution d’un statut d’opérateur économique agréé en matière de sécurité mutuellement reconnu;
 CONSIDÉRANT que la Principauté d’Andorre dispose d’un niveau de protection des données à caractère personnel adéquat (1);
 CONSIDÉRANT que s’agissant des mesures douanières de sécurité, il convient de prévoir des mesures de rééquilibrage appropriées, y compris la suspension des dispositions concernées, pour les cas où l’équivalence des mesures douanières de sécurité ne serait plus assurée,
 CONVIENNENT DES DISPOSITIONS QUI SUIVENT:
 Article 1
 Aux fins d’étendre aux mesures douanières de sécurité le champ d’application de l’accord, le titre suivant est inséré dans l’accord:
 «TITRE II BIS
 ARRANGEMENT RELATIF AUX MESURES DOUANIÈRES DE SÉCURITÉ
 CHAPITRE I
 Mesures douanières de sécurité et suivi de leur mise en application
 Article 12 bis
 Territoires visés
 Le présent titre s’applique, d’une part, au territoire douanier de la Communauté et, d’autre part, au territoire douanier de la Principauté d’Andorre.
 Article 12 ter
 Adoption de l’acquis communautaire
 1. La Principauté d’Andorre adopte les mesures douanières de sécurité appliquées par l’Union. Par “mesures douanières de sécurité”, on entend les dispositions relatives à la déclaration des marchandises préalablement à leur introduction dans le territoire douanier ou à leur sortie de ce territoire douanier, aux opérateurs économiques agréés ainsi qu’aux contrôles douaniers de sécurité et à la gestion des risques en matière de sécurité, applicables en vertu de la législation douanière pertinente en vigueur à tout moment dans l’Union. La liste détaillée des dispositions concernées est déterminée par le comité mixte prévu à l’article 17.
 2. Nonobstant leur exclusion de l’union douanière entre l’Union et la Principauté d’Andorre en vertu de l’article 2, les mesures douanières de sécurité s’appliquent également aux produits agricoles relevant des chapitres 1 à 24 du système harmonisé.
 Article 12 quater
 Principes généraux
 1. Les parties contractantes s’engagent à appliquer aux transports de marchandises en provenance ou à destination des pays tiers les mesures douanières de sécurité visées à l’article 12 ter, paragraphe 1, et à garantir ainsi un niveau de sécurité équivalent à leurs frontières externes.
 2. Les parties contractantes renoncent à appliquer les mesures douanières de sécurité visées à l’article 12 ter, paragraphe 1, lors du transport des marchandises entre leurs territoires douaniers.
 3. Les parties contractantes se concertent préalablement à la conclusion de tout accord avec un pays tiers dans le domaine des mesures douanières de sécurité, afin d’en garantir la cohérence avec le présent arrangement, en particulier si l’accord envisagé comporte des dispositions dérogeant aux mesures douanières de sécurité définies au présent titre.
 Article 12 quinquies
 Lieu du dépôt de la déclaration préalable à l’introduction ou à la sortie des marchandises
 1. La déclaration préalable à l’introduction des marchandises est déposée auprès de l’autorité compétente de la partie contractante sur le territoire douanier de laquelle les marchandises sont introduites en provenance des pays tiers. Cette autorité procède à l’analyse des risques à partir des données reprises dans cette déclaration et aux contrôles douaniers jugés nécessaires en matière de sécurité, y compris lorsque ces marchandises sont destinées à l’autre partie contractante.
 2. La déclaration préalable à la sortie des marchandises est déposée auprès de l’autorité compétente de la partie contractante sur le territoire douanier de laquelle sont effectuées les formalités d’exportation ou, à défaut, de sortie à destination des pays tiers. L’autorité compétente procède à l’analyse des risques à partir des données reprises dans cette déclaration et aux contrôles douaniers jugés nécessaires en matière de sécurité.
 3. Lorsque des marchandises quittent le territoire douanier d’une partie contractante à destination d’un pays tiers en traversant le territoire douanier de l’autre partie contractante, la déclaration préalable à la sortie des marchandises est déposée exclusivement auprès de l’autorité compétente de cette seconde partie.
 Article 12 sexies
 Contrôles douaniers de sécurité et gestion des risques en matière de sécurité
 1. Aux fins des contrôles douaniers de sécurité, chaque partie contractante définit un cadre de gestion des risques, des critères de risques ainsi que les domaines de contrôle douanier prioritaires en matière de sécurité.
 2. Les parties contractantes reconnaissent l’équivalence de leurs systèmes de gestion des risques en matière de sécurité.
 3. Les parties contractantes coopèrent en vue:
 —
 d’échanger des informations permettant d’améliorer et de renforcer leur analyse des risques et l’efficacité des contrôles douaniers en matière de sécurité, et
 —
 de définir, dans des délais appropriés, un cadre commun de gestion des risques, des critères de risques communs ainsi que des domaines de contrôle prioritaires communs et de mettre en place un système électronique pour la mise en œuvre de cette gestion commune des risques.
 4. Le comité mixte adopte toute disposition nécessaire à l’application du présent article.
 Article 12 septies
 Suivi de la mise en œuvre des mesures douanières de sécurité
 1. Le comité mixte définit les modalités selon lesquelles les parties contractantes entendent assurer le suivi de la mise en œuvre du présent titre et vérifier le respect des mesures douanières de sécurité.
 2. Ce suivi peut notamment être assuré par:
 —
 une évaluation périodique de la mise en œuvre du présent titre, en particulier de l’équivalence des mesures douanières de sécurité,
 —
 un examen en vue d’en améliorer l’application ou d’en modifier les dispositions afin de mieux remplir ses objectifs,
 —
 l’organisation de réunions thématiques entre experts des deux parties et d’audits des procédures administratives, y compris par le biais de visites sur place.
 3. Le comité mixte veille à ce que les mesures prises en application du présent article respectent les droits des opérateurs économiques concernés.
 Article 12 octies
 Échange d’information concernant les opérateurs économiques agréés
 La Commission européenne et l’autorité compétente andorrane s’échangent régulièrement l’identité de leurs opérateurs économiques agréés en matière de sécurité en incluant les informations suivantes:
 a)
 le numéro d’identification de l’opérateur (TIN – Trader Identification Number dans un format compatible avec la législation EORI – Economic Operator Registration and Identification);
 b)
 le nom et l’adresse de l’opérateur économique agréé;
 c)
 le numéro du document par lequel le statut d’opérateur économique agréé a été octroyé;
 d)
 le statut actuel (en cours, suspendu, retiré);
 e)
 les périodes de modification du statut;
 f)
 la date à partir de laquelle le certificat entre en vigueur;
 g)
 l’autorité qui a délivré le certificat.
 Article 12 nonies
 Protection du secret professionnel et des données personnelles
 Les informations échangées par les parties contractantes dans le cadre des mesures instaurées au présent titre bénéficient de la protection du secret professionnel et des données personnelles telle que définie par les lois applicables en la matière sur le territoire de la partie contractante qui les reçoit.
 En particulier, ces informations ne peuvent pas être transférées à d’autres personnes que les organes compétents dans la partie contractante concernée ni être utilisées par des organes de celle-ci à d’autres fins que celles prévues par le présent accord.
 CHAPITRE II
 Gestion de l’arrangement
 Article 12 decies
 Développement du droit
 1. Dès que l’Union élabore une nouvelle législation dans le domaine des mesures douanières de sécurité, elle sollicite de manière informelle l’avis d’experts andorrans.
 2. L’Union assure aux experts andorrans la participation, en qualité d’observateur et pour les points qui les concernent, aux réunions du comité du code des douanes qui assiste la Commission européenne dans l’exercice de ses compétences d’exécution dans les matières couvertes par le titre II bis. Les dispositions prévues aux articles 66 à 68 de la décision no 1/2003 du comité mixte CE-Andorre (2) s’appliquent mutatis mutandis.
 3. Lorsque la Commission européenne transmet sa proposition d’acte au Parlement européen et/ou au Conseil de l’Union européenne ou son projet de mesures d’exécution aux États membres, elle en adresse copie à la Principauté d’Andorre.
 À la demande de l’une des parties contractantes, un échange de vues préliminaire a lieu au sein du comité mixte.
 4. Les parties contractantes se consultent à nouveau, à la demande de l’une d’entre elles, au sein du comité mixte pendant la phase précédant l’adoption de la nouvelle législation de l’Union, dans un processus continu d’information et de consultation.
 5. Les parties contractantes coopèrent au cours de la phase d’information et de consultation afin de faciliter, à la fin du processus, l’application simultanée par les parties contractantes de la nouvelle législation visée au paragraphe 1.
 Article 12 undecies
 Accords avec des pays tiers
 Les parties contractantes conviennent que les accords conclus par l’une d’elles avec un pays tiers dans un domaine couvert par le titre II bis ne peuvent pas créer d'obligations pour l’autre partie, sauf décision contraire du comité mixte.
 Article 12 duodecies
 Mesures de rééquilibrage
 1. Une partie contractante peut, après consultation au sein du comité mixte, prendre des mesures de rééquilibrage appropriées, y compris la suspension de l’application de dispositions du titre II bis lorsqu’elle constate que l’autre partie n’en respecte pas les conditions ou lorsque l’équivalence des mesures douanières de sécurité des parties contractantes n’est plus assurée.
 Lorsque tout retard risque de mettre en péril l’efficacité des mesures douanières de sécurité, des mesures conservatoires provisoires peuvent être arrêtées sans consultation préalable, à condition que des consultations soient engagées immédiatement après la prise desdites mesures.
 2. Si l’équivalence des mesures douanières de sécurité des parties contractantes n’est plus assurée parce que la nouvelle législation visée à l’article 12 decies n’est pas adoptée par la Principauté d’Andorre, l’Union peut suspendre l’application de dispositions du titre II bis, sauf si le comité mixte, après avoir examiné les moyens de maintenir son application, en décide autrement.
 3. La portée et la durée des mesures susmentionnées devront être limitées à ce qui est nécessaire pour régler la situation et assurer un juste équilibre entre les droits et les obligations découlant du présent titre. Une partie contractante pourra demander au comité mixte de procéder à des consultations quant à la proportionnalité de ces mesures. Si le comité mixte ne parvient pas à régler le différend, il peut, le cas échéant, décider de faire appel à la procédure d’arbitrage prévue à l’article 18, paragraphe 2. Aucune question d’interprétation des dispositions concernées du droit de l’Union ne pourra être réglée dans ce cadre.
 CHAPITRE III
 Dispositions diverses concernant l’arrangement relatif aux mesures douanières de sécurité
 Article 12 terdecies
 Révision
 Si une partie contractante désire une révision de l’arrangement, elle soumet une proposition à cet effet à l’autre partie. La révision entrera en vigueur après l’accomplissement des procédures internes respectives des parties.
 Article 2
 Le présent protocole fait partie intégrante de l’accord.
 Article 3
 1. Le présent protocole est approuvé par les parties contractantes selon les procédures qui leur sont propres. Il entre en vigueur le 1er janvier 2011, sous réserve que les parties contractantes se soient notifié l’accomplissement des procédures nécessaires à cet effet avant cette date.
 2. Si le présent protocole n’entre pas en vigueur le 1er janvier 2011, il entrera en vigueur le jour suivant la date à laquelle les parties contractantes se sont notifié l’accomplissement des procédures nécessaires à cet effet.
 3. Dans l’attente de l’accomplissement des procédures mentionnées aux paragraphes 1 et 2, les parties contractantes appliquent provisoirement le présent protocole à partir du 1er janvier 2011 ou d’une date ultérieure convenue entre les parties contractantes.
 Article 4
 Langues
 Le présent protocole est établi en double exemplaire en langues allemande, anglaise, bulgare, danoise, espagnole, estonienne, finnoise, française, grecque, hongroise, italienne, lettone, lituanienne, maltaise, néerlandaise, polonaise, portugaise, roumaine, slovaque, slovène, suédoise, tchèque et catalane, tous les textes faisant également foi.
 За Европейския съюз
 Por la Unión Europea
 Za Evropskou unii
 For Den Europæiske Union
 Für die Europäische Union
 Euroopa Liidu nimel
 Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
 For the European Union
 Pour l'Union européenne
 Eiropas Savienības vārdā –
 Europos Sajungos vardu
 Az Európai Unió részéről
 Għall-Unjoni Ewropea
 Voor de Europese Unie
 W imieniu Unii Europejskiej
 Pela União Europeia
 Pentru Uniunea Europeană
 Za Európsku úniu
 Za Evropsko unijo
 Euroopan unionin puolesta
 För Europeiska unionen
 Per l'Unione europea
 За Княжество Андора
 Por el Principado de Andorra
 Za Andorrské knížectví
 For Fyrstendømmet Andorra
 Für das Fürstentum Andorra
 Andorra Vürstiriigi nimel
 Για το Πριγκιπάτο της Ανδόρας
 For the Principality of Andorra
 Pour la Principauté d'Andorre
 Per il Principato di Andorra
 Andoras Firstistes vārdā –
 Andoros Kunigaikštystės vardu
 Az Andorrai Hercegség részéről
 Għall-Prinċipat ta' Andorra
 Voor het Vorstendom Andorra
 W imieniu Księstwa Andory
 Pelo Principado de Andorra
 Pentru Principatul Andorra
 Za Andorrské kniežatstvo
 Za Kneževino Andoro
 Andorran ruhtinaskunnan puolesta
 För Furstendömet Andorra
 Pel Principat d'Andorra
 (1) Décision 2010/625/UE de la Commission du 19 octobre 2010 constatant, conformément à la directive 95/46/CE du Parlement européen et du Conseil, le niveau de protection adéquat des données à caractère personnel assuré en Andorre (JO L 277 du 21.10.2010, p. 27).
 (2) JO L 253 du 7.10.2003, p. 3.»


text:
 10.3.2005
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 64/51
 AZ EGT-VEGYESBIZOTTSÁG 127/2004 HATÁROZATA
 (2004. szeptember 24.)
 az EGT-megállapodás II. mellékletének (Műszaki előírások, szabványok, vizsgálatok és tanúsítások) módosításáról
 AZ EGT-VEGYESBIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Gazdasági Térségről szóló, az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodás kiigazításáról szóló jegyzőkönyvvel módosított megállapodásra (a továbbiakban: a „Megállapodás”) és különösen annak 98. cikkére,
 mivel:
 (1)
 A Megállapodás II. mellékletét a 2004. március 19-i 27/2004 EGT-vegyesbizottsági határozat (1) módosította.
 (2)
 Az építési termékek tűzzel szembeni viselkedés alapján történő osztályzása tekintetében a 89/106/EGK tanácsi irányelv végrehajtásáról szóló, a HL L 85., 2001.3.24., 43. o. által helyesbített, 2000. február 8-i 2000/147/EK bizottsági határozatot (2) be kell építeni a Megállapodásba,
 A KÖVETKEZŐKÉPPEN HATÁROZOTT:
 1. cikk
 A Megállapodás II. melléklete XXI. fejezetének 1. pontja (89/106/EGK tanácsi irányelv) a következő francia bekezdéssel egészül ki:
 „—
 32000 D 0147: A 2000. február 8-i 2000/147/EK bizottsági határozat (HL L 50., 2000.2.23., 14. o.), a HL L 85., 2001.3.24., 43. o. által helyesbítve.”
 2. cikk
 A HL L 85., 2001.3.24., 43. o. által helyesbített 2000/147/EK határozat izlandi és norvég nyelvű szövegei, amelyeket az Európai Unió Hivatalos Lapjának EGT-kiegészítésében közzé kell tenni, hitelesek.
 3. cikk
 Ez a határozat 2004. szeptember 25-én lép hatályba, amennyiben a Megállapodás 103. cikkének (1) bekezdése szerinti valamennyi értesítést eljuttatták az EGT-vegyesbizottságnak (3).
 4. cikk
 Ezt a határozatot az Európai Unió Hivatalos Lapjának EGT-re vonatkozó részében, illetve EGT-kiegészítésében közzé kell tenni.
 Kelt Brüsszelben, 2004. szeptember 24-én.
 az EGT-Vegyesbizottság részéről
 az elnök
 Kjartan JÓHANNSSON
 (1) HL L 127., 2004.4.29., 134. o.
 (2) HL L 50., 2000.2.23., 14. o.
 (3) Alkotmányos követelmények felmerülését nem jelezték.