text:
 25.5.2018
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 129/49
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/763
 z dnia 9 kwietnia 2018 r.
 ustanawiające praktyczne zasady wydawania jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa przedsiębiorstwom kolejowym na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 653/2007
 (Tekst mający znaczenie dla EOG)
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei (1), w szczególności jej art. 10 ust. 10,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Przepisy harmonizujące podejście do kwestii certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa na szczeblu unijnym i wzmacniające współpracę pomiędzy wszystkimi stronami zaangażowanymi w proces oceny bezpieczeństwa są konieczne w celu zmniejszenia złożoności, czasu trwania i kosztów procedury certyfikacji.
 (2)
 Biorąc pod uwagę doświadczenia zdobyte podczas przygotowywania porozumień o współpracy, o których mowa w art. 11 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/798, wczesny kontakt z wnioskodawcą w formie koordynacji („wstępne zaangażowanie”) jest uznawany za dobrą praktykę ułatwiającą rozwój relacji między stronami zaangażowanymi w proces oceny bezpieczeństwa. Takie wstępne zaangażowanie należy proponować przed złożeniem wniosku dotyczącego jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa, w celu umożliwienia jednostce certyfikującej zaznajomienia się z systemem zarządzania bezpieczeństwem wnioskodawcy, przedstawienia sposobu prowadzenia procesu oceny bezpieczeństwa i podejmowania decyzji oraz sprawdzenia, czy wnioskodawca otrzymał wystarczające informacje, aby wiedzieć, czego oczekiwać w trakcie procedury. Wyjaśnienia udzielone w kontekście wstępnego zaangażowania nie powinny mieć wpływu na wynik oceny.
 (3)
 Agencja powinna monitorować daty ważności wszystkich ważnych jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa dla obszaru działalności obejmującego więcej niż jedno państwo członkowskie i dzielić się informacjami z właściwymi krajowymi organami ds. bezpieczeństwa w celu ułatwiania planowania ich odpowiednich działań w zakresie oceny bezpieczeństwa.
 (4)
 Agencja powinna bezpłatnie publikować i aktualizować instrukcję składania wniosków opisującą i, w razie konieczności, wyjaśniającą wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu. W celu zharmonizowania podejścia do wymiany i rejestracji informacji za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi instrukcja składania wniosków powinna również zawierać wzory formularzy opracowanych przez Agencję we współpracy z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa.
 (5)
 Agencja wraz z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa powinna wdrożyć wewnętrzne zasady lub procedury w celu zapewnienia spełnienia wymogów oceny bezpieczeństwa.
 (6)
 Aby uniknąć dublowania ocen oraz zmniejszyć obciążenia administracyjne i koszty ponoszone przez wnioskodawcę, Agencja wraz z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa powinna, w stosownych przypadkach, uwzględniać porozumienia o współpracy i umowy wielostronne zawarte na podstawie art. 11 dyrektywy (UE) 2016/798.
 (7)
 W przypadku gdy planowany obszar działalności ogranicza się do jednego państwa członkowskiego, a wnioskodawca zamierza obsługiwać trasę do co najmniej jednej stacji położonej w pobliżu granicy w sąsiednich państwach członkowskich o podobnej charakterystyce sieci i podobnych zasadach działania, powinien on mieć możliwość prowadzenia takiej działalności bez rozszerzenia swojego obszaru działalności na takie sąsiednie państwa członkowskie. Składając wniosek dotyczący jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa, wnioskodawca powinien wybrać organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa zgodnie z art. 10 ust. 5 i 8 dyrektywy (UE) 2016/798. W przypadku gdy Agencja pełni funkcję organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, powinna się konsultować z właściwymi krajowymi organami ds. bezpieczeństwa i uwzględniać odpowiednie umowy transgraniczne.
 (8)
 W przypadku gdy Agencja pełni funkcję organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, wnioskodawca powinien mieć prawo do przedłożenia Agencji wniosku w jednym z języków urzędowych Unii bez obowiązku jego tłumaczenia. Zasada ta ma zastosowanie bez uszczerbku dla możliwości określenia przez krajowy organ ds. bezpieczeństwa zasad stosowania języka odnośnie do części wniosku, o której mowa w art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy (UE) 2016/798. W trakcie oceny krajowy organ ds. bezpieczeństwa powinien mieć prawo do przedkładania Agencji dokumentów dotyczących oceny w języku swojego państwa członkowskiego bez obowiązku ich tłumaczenia.
 (9)
 Certyfikacja powinna opierać się na ocenie zdolności wnioskodawcy do spełnienia wymogów dotyczących systemu zarządzania bezpieczeństwem mających zastosowanie do przedsiębiorstw kolejowych, w tym respektowania odpowiednich przepisów krajowych i wymogów obowiązującej technicznej specyfikacji interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu „Ruch kolejowy” oraz do spójnego ich stosowania. Po otrzymaniu jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa wnioskodawca powinien nadal stosować system zarządzania bezpieczeństwem, o którym mowa w art. 9 dyrektywy (UE) 2016/798.
 (10)
 Agencja oraz krajowe organy ds. bezpieczeństwa powinny rejestrować wszystkie istotne informacje i wynik oceny w punkcie kompleksowej obsługi w celu wsparcia i uzasadnienia decyzji na każdym etapie procesu oceny bezpieczeństwa. Jeżeli Agencja i krajowe organy ds. bezpieczeństwa posiadają własne systemy zarządzania informacjami na potrzeby oceny bezpieczeństwa, powinny one zapewnić, aby wszystkie istotne informacje były przekazywane do punktu kompleksowej obsługi z tych samych powodów.
 (11)
 Agencja i krajowe organy ds. bezpieczeństwa powinny opracować wewnętrzne zasady lub procedury na potrzeby zarządzania wydawaniem jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa w celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych i kosztów ponoszonych przez wnioskodawcę. W tym względzie wnioskodawca powinien mieć możliwość przedkładania kopii dokumentów w dokumentacji dotyczącej wniosku. Oryginały dokumentów powinny być dostępne do weryfikacji przez Agencję oraz organy krajowe ds. bezpieczeństwa po wydaniu jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.
 (12)
 Konieczne jest zharmonizowanie kategorii spraw w procesie oceny w celu zapewnienia zrozumienia przez wnioskodawcę wagi kwestii podnoszonych przez Agencję lub krajowy organ ds. bezpieczeństwa. Podział na kategorie jest szczególnie istotny w przypadku, gdy w procesie bierze udział kilka krajowych organów ds. bezpieczeństwa.
 (13)
 Aby zapewnić skuteczne przeprowadzanie ocen przez Agencję i krajowe organy ds. bezpieczeństwa oraz zwiększyć ich wzajemne zaufanie, Agencja i krajowe organy ds. bezpieczeństwa powinny zapewnić, aby personel uczestniczący w ocenach posiadał niezbędne kompetencje. W tym celu kompetencje te należy określić.
 (14)
 Zgodnie z art. 31 ust. 3 dyrektywy (UE) 2016/798 nowy system certyfikacji bezpieczeństwa zacznie działać od dnia 16 czerwca 2019 r. Państwa członkowskie mają jednak możliwość powiadomienia Agencji i Komisji zgodnie z art. 33 ust. 2 wspomnianej dyrektywy, że przedłużyły okres transpozycji i mogą w związku z tym nadal wydawać certyfikaty zgodnie z dyrektywą 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) do dnia 16 czerwca 2020 r. Zatem należy wyjaśnić, jak nowy system powinien być stosowany dodatkowo w stosunku do starego systemu, w przypadku gdy planowany obszar działalności obejmuje jedno lub więcej z tych państw członkowskich.
 (15)
 W przypadku gdy krajowy organ ds. bezpieczeństwa uznaje, że nie będzie w stanie wydać certyfikatu bezpieczeństwa zgodnie z przepisami dyrektywy 2004/49/WE przed dniem 16 czerwca 2019 r., albo 16 czerwca 2020 r. w odniesieniu do tych państw członkowskich, które powiadomiły Agencję i Komisję zgodnie z art. 33 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/798, Agencja, pełniąc funkcję organu ds. certyfikacji, powinna uwzględnić wyniki oceny krajowego organu ds. bezpieczeństwa dotyczącej odpowiednich elementów określonych w art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/49/WE, aby uniknąć powielania ocen.
 (16)
 Jednolity certyfikat bezpieczeństwa wydany przez Agencję powinien być uznawany za równoważny z częścią certyfikatu bezpieczeństwa, o której mowa w art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/49/WE. Taka certyfikacja jest ważna w całej Unii dla równoważnych operacji transportu kolejowego. Zatem państwa członkowskie, które powiadomiły Agencję i Komisję zgodnie z art. 33 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/798, powinny akceptować jednolity certyfikat bezpieczeństwa wydany przez Agencję, jako równoważny z częścią wydaną zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/49/WE.
 (17)
 Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego w art. 21 dyrektywy Rady 96/48/WE (3),
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Przedmiot i zakres
 W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się praktyczne zasady, które mają być stosowane przez przedsiębiorstwa kolejowe składające wnioski dotyczące jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa lub ich przedłużenia bądź aktualizacji za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/796 (4) („punkt kompleksowej obsługi”).
 Określono w nim również praktyczne zasady, które mają być stosowane przez organy ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa przy ocenie wniosków dotyczących jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa lub ich przedłużenia bądź aktualizacji, jak również na potrzeby koordynacji z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa, których dotyczy dany planowany obszar działalności.
 Artykuł 2
 Definicje
 Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
 1)
 „organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa” oznacza organ odpowiedzialny za wydawanie jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa, czyli Agencję albo krajowy organ ds. bezpieczeństwa;
 2)
 „data otrzymania wniosku” oznacza:
 a)
 w przypadku gdy Agencja pełni funkcję organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, pierwszy dzień roboczy zarówno dla Agencji, jak i krajowych organów ds. bezpieczeństwa właściwych dla planowanego obszaru działalności, następujący po potwierdzeniu otrzymania dokumentacji dotyczącej wniosku;
 b)
 w przypadku gdy krajowy organ ds. bezpieczeństwa pełni funkcję organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, pierwszy dzień roboczy w odpowiednim państwie członkowskim po potwierdzeniu otrzymania dokumentacji dotyczącej wniosku;
 3)
 „wstępne zaangażowanie” oznacza etap procedury poprzedzający złożenie wniosku, w trakcie którego wnioskodawca może wystąpić do organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa lub do krajowego organu ds. bezpieczeństwa właściwego dla planowanego obszaru działalności o dodatkowe informacje dotyczące następnych etapów procesu oceny bezpieczeństwa;
 4)
 „niewielkie zastrzeżenie” oznacza niewielki problem stwierdzony w trakcie oceny wniosku dotyczącego jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa, który nie stanowi przeszkody dla jego wydania i może być odłożony do rozpatrzenia w trakcie późniejszego nadzoru;
 5)
 „odpowiednia data” oznacza dzień 16 czerwca 2019 r., z wyjątkiem tych państw członkowskich, które powiadomiły Agencję i Komisję zgodnie z art. 33 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/798, że przedłużyły okres transpozycji tej dyrektywy, w którym to przypadku odpowiednią datą jest dzień 16 czerwca 2020 r.
 Artykuł 3
 Obowiązki Agencji i krajowych organów ds. bezpieczeństwa
 1. Oprócz wydawania jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa jest odpowiedzialny za następujące zadania:
 a)
 planowanie, wdrażanie i monitorowanie wykonywanych działań w zakresie oceny;
 b)
 ustanawianie mechanizmów koordynacji między odpowiednimi stronami.
 2. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa oraz krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności akceptują wstępne zaangażowanie na żądanie wnioskodawcy i udzielają wszelkich wyjaśnień, o które wystąpił wnioskodawca w kontekście wstępnego zaangażowania.
 3. Na potrzeby wydawania jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności gromadzą we własnym zakresie następujące informacje:
 a)
 wszystkie istotne informacje dotyczące różnych etapów oceny, z uwzględnieniem powodów podjęcia decyzji w trakcie oceny oraz ustalenia wszelkich ograniczeń lub warunków użytkowania, które należy określić w jednolitym certyfikacie bezpieczeństwa;
 b)
 wynik oceny, w tym podsumowanie wniosków oraz, w stosownych przypadkach, opinia dotycząca wydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.
 4. W przypadku gdy Agencja pełni funkcje organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, gromadzi ona informacje, o których mowa w ust. 3 lit. b), w ostatecznym wyniku oceny.
 5. Agencja monitoruje terminy ważności wszystkich ważnych jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa dla obszaru działalności obejmującego więcej niż jedno państwo członkowskie i dzieli się informacjami z właściwymi krajowymi organami ds. bezpieczeństwa.
 6. Krajowe organy ds. bezpieczeństwa dzielą się z Agencją oraz pozostałymi krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności wszystkimi istotnymi informacjami, które mogą mieć wpływ na proces oceny bezpieczeństwa.
 7. Agencja bezpłatnie publikuje we wszystkich językach urzędowych Unii i aktualizuje instrukcję składania wniosków opisującą i, w razie konieczności, wyjaśniającą wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu. Instrukcja składania wniosków musi również zawierać formularze opracowane przez Agencję we współpracy z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa.
 8. Krajowe organy ds. bezpieczeństwa bezpłatnie publikują i aktualizują instrukcje składania wniosków opisujące i, w stosownych przypadkach, wyjaśniające przepisy krajowe, które mają zastosowanie do planowanego obszaru działalności, a także stosowne krajowe przepisy proceduralne.
 9. Agencja i krajowy organ ds. bezpieczeństwa ustanawiają wewnętrzne zasady lub procedury na potrzeby zarządzania procesem oceny bezpieczeństwa. Takie zasady lub procedury muszą uwzględniać porozumienia, o których mowa w art. 11 dyrektywy (UE) 2016/798.
 10. Każdy jednolity certyfikat bezpieczeństwa otrzymuje niepowtarzalny europejski numer identyfikacyjny (EIN). Agencja określa strukturę i zawartość EIN oraz udostępnia je na swojej stronie internetowej.
 11. W przypadku gdy wnioskodawca wskazuje we wniosku, że zamierza obsługiwać trasę do stacji w sąsiednich państwach członkowskich o podobnej charakterystyce sieci i podobnych zasadach działania, gdy stacje te są położone w pobliżu granicy, jednolity certyfikat bezpieczeństwa pozostaje ważny do tych stacji bez konieczności ubiegania się o rozszerzenie obszaru działalności, po konsultacji organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa sąsiednich państw członkowskich. Krajowe organy ds. bezpieczeństwa danych państw członkowskich potwierdzają organowi ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, że odpowiednie zgłoszone przepisy i wymogi krajowe dotyczące odpowiednich umów transgranicznych są spełnione, zanim organ ten wyda jednolity certyfikat bezpieczeństwa.
 12. Do celów oceny wniosków organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa akceptuje zezwolenia, świadectwa uznania lub certyfikaty produktów lub usług świadczonych przez przedsiębiorstwa kolejowe lub ich wykonawców, partnerów lub dostawców, przyznane zgodnie ze stosownymi przepisami unijnymi, jako dowód zdolności przedsiębiorstwa kolejowego do spełnienia odpowiednich wymogów określonych w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2018/762 (5).
 Artykuł 4
 Obowiązki wnioskodawców
 1. Bez uszczerbku dla ram czasowych przewidzianych dla oceny określonych w art. 6, wnioskodawca składa wniosek dotyczący jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa lub jego aktualizacji bądź przedłużenia za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi, przed upływem, odpowiednio, następujących terminów:
 a)
 planowana data rozpoczęcia każdej nowej operacji transportu kolejowego;
 b)
 planowana data rozpoczęcia operacji transportu kolejowego na warunkach innych niż te ustanowione w obecnym jednolitym certyfikacie bezpieczeństwa w następstwie istotnych zmian typu, zakresu lub obszaru działalności;
 c)
 data wygaśnięcia obecnego jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.
 2. Składając wniosek dotyczący nowego jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa, wnioskodawca przedstawia informacje wymienione w załączniku I.
 3. Składając wniosek dotyczący aktualizacji lub przedłużenia jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa, wnioskodawca przedstawia informacje wymienione w załączniku I i opisuje zmiany, które nastąpiły od czasu wydania obecnego certyfikatu.
 W przypadku stwierdzenia w trakcie działań w ramach nadzoru od czasu poprzedniej oceny poważnych niezgodności, które mogą mieć wpływ na wyniki w zakresie bezpieczeństwa lub stwarzać poważne zagrożenia bezpieczeństwa, lub wszelkich innych obszarów problemowych, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności podejmują decyzję w sprawie konieczności ponownej oceny całej dokumentacji wniosku.
 4. Wybór organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa dokonany przez wnioskodawcę jest wiążący do czasu zakończenia lub przerwania procesu oceny bezpieczeństwa.
 5. W przypadku gdy wnioskodawca występuje o wstępne zaangażowanie, przedstawia informacje wymienione w pkt 1–6 w załączniku I za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi.
 6. W przypadku gdy przedstawiona dokumentacja zawiera kopie dokumentów wydanych przez podmioty inne niż organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, wnioskodawca musi przechowywać oryginały tych dokumentów przez okres co najmniej 5 lat po zakończeniu okresu ważności jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa. W przypadku przedłużenia ważności lub aktualizacji, wnioskodawca przechowuje oryginały dokumentów złożonych w związku z danym wnioskiem i wydanych przez podmioty inne niż organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa przez okres co najmniej 5 lat po zakończeniu okresu ważności przedłużonego lub zaktualizowanego jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa. Wnioskodawca udostępnia wspomniane oryginały dokumentów na żądanie Agencji lub krajowych organów ds. bezpieczeństwa.
 Artykuł 5
 Język
 1. W przypadku gdy Agencja pełni funkcję organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, na potrzeby wniosku należy używać następującego języka:
 a)
 w odniesieniu do części dokumentacji wniosku, o której mowa w art. 10 ust. 3 lit. a) dyrektywy (UE) 2016/798, jednego z języków urzędowych Unii wybranego przez wnioskodawcę;
 b)
 w odniesieniu do części dokumentacji wniosku, o których mowa w art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy (UE) 2016/798, oraz w odniesieniu do części dokumentacji wniosku, o których mowa w pkt 8.1 załącznika I, języka określonego przez właściwe państwo członkowskie i wskazanego w instrukcji składania wniosków, o której mowa w art. 3 ust. 8 niniejszego rozporządzenia.
 2. Każda decyzja Agencji dotycząca wydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa, w tym uzasadnienie decyzji w ostatecznym wyniku oceny oraz, w stosownych przypadkach, w jednolitym certyfikacie bezpieczeństwa, musi być sporządzona w języku, o którym mowa w ust. 1 lit. a).
 Artykuł 6
 Etapy i ramy czasowe procedury
 1. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa oraz krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności stosują proces określony w załączniku II.
 2. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności oceniają, we własnym zakresie, czy dokumentacja wniosku zawiera wymagane dokumenty wymienione w załączniku I. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa powiadamia wnioskodawcę bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie najpóźniej w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku, czy wniosek jest kompletny.
 3. Decyzję o wydaniu jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa podejmuje się najpóźniej w terminie czterech miesięcy od dniu powiadomienia wnioskodawcy o kompletności wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5–7.
 4. Jeżeli wnioskodawca został powiadomiony, że dokumentacja jest niekompletna, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa w porozumieniu z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności zwraca się z prośbą o bezzwłoczne przekazanie niezbędnych informacji uzupełniających, z uwzględnieniem uzasadnienia i terminu odpowiedzi wnioskodawcy.
 Termin przekazania informacji uzupełniających musi być uzasadniony, proporcjonalny w stosunku do trudności z przekazaniem żądanych informacji i uzgodniony z wnioskodawcą jak najszybciej po jego zawiadomieniu o niekompletności dokumentacji. W przypadku gdy wnioskodawca nie przekaże żądanych informacji w uzgodnionym terminie, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa może podjąć decyzję o przedłużeniu terminu odpowiedzi wnioskodawcy lub o zawiadomieniu wnioskodawcy o odrzuceniu wniosku.
 Decyzję o wydaniu jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa podejmuje się najpóźniej w terminie czterech miesięcy od dnia, w którym żądane informacje uzupełniające zostały przekazane przez wnioskodawcę.
 5. Nawet jeżeli dokumentacja wniosku jest kompletna, Agencja lub krajowy organ ds. bezpieczeństwa właściwy dla planowanego obszaru działalności może zwrócić się z prośbą o dodatkowe informacje w dowolnym momencie przed podjęciem decyzji i wyznacza uzasadniony termin ich przekazania. Taka prośba powoduje przedłużenie terminu określonego w ust. 3 niniejszego artykułu na warunkach określonych w załączniku II.
 6. Termin, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, może zostać przedłużony przez Agencję na następujące okresy, o których mowa w art. 10 ust. 7 dyrektywy (UE) 2016/798:
 a)
 okres współpracy służący uzgodnieniu wzajemnie akceptowalnej oceny;
 b)
 okres, w którym sprawa jest skierowana do arbitrażu w Radzie Odwoławczej.
 7. Termin może zostać również przedłużony na czas potrzebny wnioskodawcy do zorganizowania wizyty lub inspekcji w swoich obiektach lub audytu swojej organizacji.
 8. Jednolity certyfikat bezpieczeństwa zawiera informacje wymienione w załączniku III.
 Artykuł 7
 Komunikacja
 1. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności oraz wnioskodawca komunikują się za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi w zakresie każdej kwestii, o której mowa w art. 12.
 2. Status wszystkich etapów procesu oceny bezpieczeństwa, wynik oceny i decyzję w sprawie wniosku przekazuje się wnioskodawcy za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi.
 3. Nie naruszając przepisów ust. 1, instrukcje składania wniosków Agencji oraz krajowych organów ds. bezpieczeństwa wskazują zasady komunikowania się między nimi oraz z wnioskodawcą.
 4. Punkt kompleksowej obsługi potwierdza przyjęcie wniosku dotyczącego jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.
 Artykuł 8
 Okres ważności jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa
 Okres ważności jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa wynosi pięć lat.
 Jednak w przypadku gdy konieczny jest krótszy okres w celu zapewnienia efektywnej kontroli zagrożeń dotyczących bezpieczeństwa operacji kolejowych, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa może zdecydować, w porozumieniu z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności, o przyznaniu jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa na okres krótszy niż pięć lat. W takim przypadku organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa podaje uzasadnienie swojej decyzji w wyniku oceny rejestrowanym zgodnie z art. 9.
 Artykuł 9
 Zarządzanie informacjami
 Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa oraz krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności rejestrują w punkcie kompleksowej obsługi wszystkie istotne informacje dotyczące oceny oraz jej wynik, o których mowa w art. 3 ust. 3. Agencja rejestruje również w punkcie kompleksowej obsługi ostateczny wynik oceny, o którym mowa w art. 3 ust. 4.
 W przypadku gdy krajowe organy ds. bezpieczeństwa korzystają z systemu zarządzania informacjami do celów rozpatrywania wniosków, które są do nich kierowane, przekazują wszystkie istotne informacje do punktu kompleksowej obsługi.
 Artykuł 10
 Zasady dotyczące wizyt i inspekcji w obiektach przedsiębiorstw kolejowych oraz audyty
 1. Podczas wizyt i inspekcji w obiektach wnioskodawców oraz audytów, o których mowa w art. 10 ust. 5 dyrektywy (UE) 2016/798, cele i zakres tych wizyt i inspekcji w obiektach wnioskodawców oraz audytów, a także rolę przydzielaną każdemu z organów, uzgadnia się między Agencją a krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności.
 2. Podczas wizyt i inspekcji w obiektach wnioskodawców oraz audytów, o których mowa w art. 10 ust. 5 i 8 dyrektywy (UE) 2016/798, organ odpowiedzialny za przeprowadzenie wizyty, inspekcji lub audytu sporządza sprawozdanie, w którym uwzględnia kwestie zidentyfikowane w trakcie oceny, i określa, czy można je uznać za zamknięte na podstawie dowodów przedstawionych w trakcie wizyty, inspekcji lub audytu, a jeśli tak, to w jaki sposób. W sprawozdaniu można również uwzględnić dodatkowe kwestie, o których mowa w art. 12, które mają zostać rozwiązane przez wnioskodawcę w uzgodnionym terminie.
 3. W przypadku wizyt i inspekcji w obiektach wnioskodawcy oraz audytów, o których mowa w art. 10 ust. 5 i 8 dyrektywy (UE) 2016/798, wnioskodawca podaje szczegółowe dane dotyczące swojego przedstawiciela i przepisów oraz procedur bezpieczeństwa obowiązujących w danym obiekcie, których musi przestrzegać organ odpowiedzialny za przeprowadzenie wizyty, inspekcji lub audytu. Terminy wizyt, inspekcji i audytów, w tym przekazania informacji, o których mowa powyżej, uzgadniają właściwe organy oraz wnioskodawca.
 Artykuł 11
 Koordynacja pomiędzy Agencją i krajowymi organami ds. bezpieczeństwa
 1. Pełniąc funkcję organu ds. certyfikacji, Agencja współpracuje z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności na różnych etapach procesu oceny bezpieczeństwa. Agencja i krajowe organy ds. bezpieczeństwa omawiają wszelkie kwestie dotyczące procesu oceny bezpieczeństwa, w tym wszelkich usterek i próśb o informacje uzupełniające, które mają wpływ na termin oceny lub mogą mieć wpływ na pracę innych krajowych organów ds. bezpieczeństwa właściwych dla planowanego obszaru działalności.
 2. Nie naruszając przepisów ust. 1, każdy organ uczestniczący w procesie oceny bezpieczeństwa może kontaktować się bezpośrednio z wnioskodawcą w odniesieniu do kwestii związanych z jego częścią oceny.
 3. Przed podjęciem decyzji o wydaniu jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa Agencja i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności podejmują następujące kroki:
 a)
 omówienie wyniku ich indywidualnych ocen;
 b)
 uzgodnienie ewentualnych niewielkich zastrzeżeń odłożonych do rozpatrzenia w trakcie późniejszego nadzoru;
 c)
 uzgodnienie wszelkich ograniczeń lub warunków użytkowania, które należy uwzględnić w jednolitym certyfikacie bezpieczeństwa.
 4. Jeżeli wnioskodawca ustanowi plan działania dotyczący niewielkich zastrzeżeń, o których mowa w ust. 3 lit. b), krajowe organy ds. bezpieczeństwa uzgadniają, który z nich ma kontynuować jego realizację. W tym celu krajowe organy ds. bezpieczeństwa, w stosownych przypadkach, współpracują zgodnie z ustaleniami, o których mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/761 (6), i powiadamiają Agencję o swoich uzgodnieniach i wyniku swoich powiązanych działań w zakresie nadzoru.
 Agencja bierze pod uwagę informacje na temat wyników działań nadzorczych prowadzonych przez krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności dotyczące działań następczych w odniesieniu do niewielkich zastrzeżeń, aby zdecydować, czy kwestie te mogą zostać zamknięte podczas oceny wniosków o przedłużenie lub aktualizację.
 5. Agencja prowadzi dokumentację działań koordynacyjnych i rejestruje je w punkcie kompleksowej obsługi zgodnie z art. 9.
 Artykuł 12
 Klasyfikacja kwestii
 1. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności określają kategorie kwestii zidentyfikowanych w trakcie oceny dokumentacji wniosku w następujący sposób:
 a)
 „typ 1”: kwestie wymagające odpowiedzi ze strony wnioskodawcy w celu zrozumienia dokumentacji wniosku;
 b)
 „typ 2”: kwestie które mogą powodować zmianę dokumentacji wniosku lub niewielkie działania ze strony wnioskodawcy; działanie, które należy podjąć, pozostawia się w gestii wnioskodawcy i nie uniemożliwia ono wydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa;
 c)
 „typ 3”: kwestie wymagające konkretnego działania ze strony wnioskodawcy; którego realizacja może zostać odłożona do czasu po przyznaniu jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa; działanie mające na celu rozwiązanie kwestii jest przez wnioskodawcę odroczone i zostanie uzgodnione ze stroną, która zidentyfikowała tę kwestię;
 d)
 „typ 4”: kwestie wymagające zmiany dokumentacji wniosku lub konkretnego działania ze strony wnioskodawcy; nie można przyznać jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa, o ile dana kwestia nie zostanie rozwiązana lub w certyfikacie nie zostaną wskazane ograniczenia bądź warunki użytkowania na potrzeby jej rozwiązania; wnioskodawca proponuje działanie mające na celu rozwiązanie danej kwestii i uzgadnia je ze stroną, która zidentyfikowała tę kwestię.
 2. W następstwie odpowiedzi lub działania podjętego przez wnioskodawcę w zależności od kwestii organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa lub krajowy organ ds. bezpieczeństwa właściwy dla planowanego obszaru działalności dokonuje ponownej oceny zidentyfikowanych przez niego kwestii, w odpowiednich przypadkach zmienia ich klasyfikację i nadaje każdej zidentyfikowanej kwestii jeden z następujących statusów:
 a)
 „kwestia otwarta”, jeżeli dokumentacja przedstawiona przez wnioskodawcę nie jest zadowalająca i potrzebne są nadal dodatkowe informacje;
 b)
 „niewielkie zastrzeżenie wymagające nadzoru”, jeżeli niewielkie zastrzeżenie wciąż występuje;
 c)
 „kwestia zamknięta”, jeżeli wnioskodawca udzielił odpowiedniej odpowiedzi i nie występują żadne niewielkie zastrzeżenia.
 Artykuł 13
 Kompetencje personelu uczestniczącego w ocenach
 1. Agencja i krajowe organy ds. bezpieczeństwa zapewniają, aby personel uczestniczący w ocenach posiadał niezbędne kompetencje:
 a)
 znajomość odpowiednich ram regulacyjnych mających zastosowanie do oceny;
 b)
 znajomość funkcjonowania systemu kolejowego;
 c)
 właściwy poziom analizy krytycznej;
 d)
 doświadczenie w dziedzinie oceny systemu bezpieczeństwa lub podobnego systemu zarządzania w sektorze kolejowym, bądź systemu zarządzania bezpieczeństwem w sektorze o podobnych wyzwaniach operacyjnych i technicznych;
 e)
 umiejętność rozwiązywania problemów, komunikowania się i pracy zespołowej;
 f)
 wszelkie inne kompetencje wymagane w przypadku konkretnej oceny.
 W przypadku pracy zespołowej kompetencje mogą być dzielone między członkami zespołu.
 Członkowie personelu przeprowadzający wizyty, inspekcje i audyty, o których mowa w art. 10, muszą wykazać się również wiedzą, umiejętnościami i doświadczeniem w zakresie prowadzenia rozmów.
 2. W celu zapewnienia właściwego stosowania ust. 1 Agencja i krajowe organy ds. bezpieczeństwa wprowadzają system zarządzania kompetencjami, który obejmuje:
 a)
 tworzenie profili kompetencji w odniesieniu do każdego miejsca pracy, stanowiska lub funkcji;
 b)
 zatrudnianie personelu zgodnie z ustanowionymi profilami kompetencji;
 c)
 utrzymanie, rozwój i ocenę kompetencji personelu zgodnie z ustanowionymi profilami kompetencji.
 Artykuł 14
 Przegląd na podstawie art. 10 ust. 12 dyrektywy (UE) 2016/798
 1. W przypadku gdy organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa wyda decyzję negatywną, która obejmuje odmowę wydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa, wyłączenie części sieci zgodnie z negatywną oceną, o której mowa w art. 10 ust. 7 dyrektywy (UE) 2016/798, oraz określenie ograniczeń lub warunków użytkowania innych niż te, które określono we wniosku, wnioskodawca może zażądać przeglądu decyzji.
 2. Wnioskodawca składa wniosek o przegląd za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi i zawiera w nim wykaz wszelkich kwestii, które, jego zdaniem, nie zostały prawidłowo uwzględnione w trakcie procesu oceny bezpieczeństwa.
 3. Wszelkie informacje uzupełniające przekazane po podjęciu decyzji o wydaniu lub odmowie wydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa nie są dopuszczalne jako materiał dowodowy.
 4. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa w porozumieniu z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności zapewniają bezstronność procesu przeglądu.
 5. Proces przeglądu jest ukierunkowany na kwestie uzasadniające wydanie przez organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa decyzji sprzecznej z wnioskiem wnioskodawcy.
 6. W przypadku gdy Agencja pełni funkcję organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, przegląd przeprowadza się w porozumieniu z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności.
 7. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa podaje swoją decyzję dotyczącą potwierdzenia lub zmiany decyzji pierwotnej do wiadomości wszystkim stronom zaangażowanym w ocenę, w tym wnioskodawcy, za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi.
 Artykuł 15
 Przepisy przejściowe
 1. W przypadku gdy krajowy organ ds. bezpieczeństwa uznaje, że nie będzie w stanie wydać certyfikatu bezpieczeństwa zgodnie z przepisami dyrektywy 2004/49/WE przed odpowiednią datą w danym państwie członkowskim, bezzwłocznie powiadamia o tym wnioskodawcę i Agencję.
 2. W przypadku, o którym mowa w art. 10 ust. 8 dyrektywy (UE) 2016/798, wnioskodawca decyduje, czy wniosek powinien w dalszym ciągu być oceniany przez krajowy organ ds. bezpieczeństwa czy przeniesiony do Agencji. Wnioskodawca informuje oba te podmioty oraz stosuje się następujące zasady:
 a)
 w przypadkach gdy wnioskodawca zdecydował się skorzystać z Agencji jako organu certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, krajowy organ ds. bezpieczeństwa przekazuje Agencji dokumentację wniosku i wyniki oceny, których dotyczy art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/49/WE. Agencja i krajowy organ ds. bezpieczeństwa współpracują ze sobą i wspierają wnioskodawcę w uzupełnieniu wniosku w celu spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 9 dyrektywy (UE) 2016/798;
 b)
 w przypadku gdy wnioskodawca zdecydował się skorzystać z krajowego organu ds. bezpieczeństwa jako organu certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, krajowy organ ds. bezpieczeństwa kontynuuje ocenę wniosku i podejmuje decyzję w sprawie wydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa zgodnie z art. 10 dyrektywy (UE) 2016/798 oraz niniejszym rozporządzeniem. Organ ten wspiera wnioskodawcę w uzupełnieniu wniosku w celu spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 9 dyrektywy (UE) 2016/798.
 3. W przypadku wnioskodawcy zamierzającego prowadzić działalność w więcej niż jednym państwie członkowskim organem ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa jest Agencja oraz stosuje się procedurę określoną w ust. 2 lit. a).
 4. We wszystkich przypadkach wnioskodawca przedkłada zmieniony wniosek po odnośnej dacie w danym państwie członkowskim za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa wspiera wnioskodawcę w realizacji tego zadania.
 5. Po upływie odpowiedniego terminu przedsiębiorstwo kolejowe mające siedzibę w danym państwie członkowskim, w odniesieniu do którego konieczne są przedłużenie lub aktualizacja certyfikatu bezpieczeństwa wydanego zgodnie z dyrektywą 2004/49/WE, wynikające ze zmiany rodzaju, zakresu i obszaru działalności, składa nowy wniosek dotyczący jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
 6. W przypadku gdy obszar planowanej działalności nie ogranicza się do jednego państwa członkowskiego, jednolity certyfikat bezpieczeństwa wydany przez Agencję w okresie od dnia 16 czerwca 2019 r. do dnia 16 czerwca 2020 r. nie obejmuje sieci w żadnym z państw członkowskich, które powiadomiły Agencję i Komisję zgodnie z art. 33 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/798 i które nie dokonały jeszcze transpozycji tej dyrektywy i nie wprowadziły w życie swoich krajowych środków transpozycji. Krajowe organy ds. bezpieczeństwa państw członkowskich, które dokonały powyższego powiadomienia:
 a)
 traktują jednolity certyfikat bezpieczeństwa wydany przez Agencję jako równoważny z częścią certyfikatu bezpieczeństwa wydanego zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/49/WE;
 b)
 od dnia 16 czerwca 2019 r. wydają certyfikaty bezpieczeństwa zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/49/WE z okresem ważności nie dłuższym niż okres ważności jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.
 7. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 lit. a) i w ust. 6 niniejszego artykułu, krajowy organ ds. bezpieczeństwa współpracuje i koordynuje działania z Agencją w celu przeprowadzenia oceny elementów określonych w art. 10 ust. 3 lit. a) dyrektywy (UE) 2016/798. W tym celu Agencja akceptuje ocenę, o której mowa w art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/49/WE, przeprowadzoną przez krajowy organ ds. bezpieczeństwa.
 Artykuł 16
 Uchylenie
 Rozporządzenie (WE) nr 653/2007 traci moc ze skutkiem od dnia 16 czerwca 2019 r. Jednak będzie ono nadal stosowane do dnia 15 czerwca 2020 r. w odniesieniu do tych państw członkowskich, które powiadomiły Agencję i Komisję zgodnie z art. 33 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/798 o przedłużeniu okresu transpozycji wspomnianej dyrektywy.
 Artykuł 17
 Wejście w życie i stosowanie
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 16 czerwca 2019 r. w państwach członkowskich, które nie powiadomiły Agencji i Komisji zgodnie z art. 33 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/798. Niniejsze rozporządzenie stosuje się we wszystkich państwach członkowskich od dnia 16 czerwca 2020 r. Jednak art. 15 ust. 1, 2, 3 i 7 stosuje się od dnia 16 lutego 2019 r., natomiast art. 15 ust. 6 stosuje się od dnia 16 czerwca 2019 r. we wszystkich państwach członkowskich.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 9 kwietnia 2018 r.
 W imieniu Komisji
 Jean-Claude JUNCKER
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 102.
 (2) Dyrektywa 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei) (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 44).
 (3) Dyrektywa Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości (Dz.U. L 235 z 17.9.1996, s. 6).
 (4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/796 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Kolejowej Unii Europejskiej i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 881/2004 (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 1).
 (5) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/762 z dnia 8 marca 2018 r. ustanawiające wspólne metody oceny bezpieczeństwa w odniesieniu do wymogów dotyczących systemu zarządzania bezpieczeństwem na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 oraz uchylające rozporządzenia Komisji (UE) nr 1158/2010 i (UE) nr 1169/2010 (zob. s. 26 niniejszego Dziennika Urzędowego).
 (6) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/761 z dnia 16 lutego 2018 r. ustanawiające wspólne metody oceny bezpieczeństwa w odniesieniu do nadzoru sprawowanego przez krajowe organy ds. bezpieczeństwa po wydaniu jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa lub autoryzacji w zakresie bezpieczeństwa na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 i uchylające rozporządzenie Komisji (UE) nr 1077/2012 (zob. s. 16 niniejszego Dziennika Urzędowego).
 ZAŁĄCZNIK I
 Treść wniosku dotyczącego jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa
 Uwaga: wszystkie informacje są obowiązkowe, w tym dokumenty dołączane do wniosku, z wyjątkiem pozycji zaznaczonych literą „F” (fakultatywne). W przypadku gdy przedsiębiorstwo kolejowe musi ustanowić plan działań naprawczych, o którym mowa w pkt 9, informacje dotyczące takiego planu są obowiązkowe.
 1. Rodzaj wniosku:
 1.1. Nowy certyfikat
 1.2. Przedłużenie certyfikatu
 1.3. Aktualizacja certyfikatu
 1.4. EIN poprzedniego certyfikatu (wyłącznie w przypadku wniosku dotyczącego przedłużenia lub aktualizacji)
 2. Rodzaj wnioskowanej działalności (wybrać jeden lub więcej) (1)
 :
 2.1. Transport pasażerski obejmujący przewozy kolejami dużych prędkości
 2.2. Transport pasażerski bez przewozów kolejami dużych prędkości
 2.3. Przewozy towarowe obejmujące przewozy ładunków niebezpiecznych (2)
 2.4. Przewozy towarowe bez przewozów ładunków niebezpiecznych
 2.5. Tylko manewry
 2.6. Inne (wyszczególnić)
 3. Działalność w zakresie operacji transportu kolejowego:
 3.1. Przewidywana data rozpoczęcia przewozów/działalności (F)
 3.2. Państwa członkowskie właściwe dla planowanego obszaru działalności
 3.3. Określenie planowanego obszaru działalności (dla właściwych sieci) (3)
 3.4. Stacje w sąsiednich państwach członkowskich (w przypadkach, o których mowa w art. 3 ust. 11 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/763 i art. 10 ust. 8 dyrektywy (UE) 2016/798)
 4. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa:
 4.1. Agencja
 4.2. Krajowy organ ds. bezpieczeństwa (w przypadkach, o których mowa w art. 10 ust. 8 dyrektywy (UE) 2016/798)
 5. Informacje o wnioskodawcy:
 5.1. Nazwa prawna
 5.2. Nazwa skrócona (O)
 5.3. Pełny adres pocztowy
 5.4. Telefon
 5.5. Faks (O)
 5.6. E-mail
 5.7. Strona internetowa (O)
 5.8. Krajowy numer ewidencyjny
 5.9. Numer VAT (O)
 5.10. Inne istotne informacje (O)
 6. Informacje o osobie odpowiedzialnej za kontakty:
 6.1. Imię
 6.2. Nazwisko
 6.3. Tytuł lub funkcja
 6.4. Pełny adres pocztowy
 6.5. Telefon
 6.6. Faks (O)
 6.7. E-mail
 6.8. Znane języki
 Dokumenty dołączane do wniosku
 7. Dokumenty składane w odniesieniu do części wniosku dotyczącej systemu zarządzania bezpieczeństwem:
 7.1. Opis systemu zarządzania bezpieczeństwem i inne dokumenty potwierdzające zgodność z wymogami określonymi w art. 10 ust. 3 lit. a) dyrektywy (UE) 2016/798 i wskazujące, w jaki sposób wymogi te zostały spełnione.
 7.2. Informacje tworzące powiązania pomiędzy systemem zarządzania bezpieczeństwem (zob. pkt 7.1) a załącznikiem I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/762, w tym wskazanie, gdzie w dokumentacji systemu zarządzania bezpieczeństwem znajduje się potwierdzenie spełnienia odpowiednich wymogów obowiązującej technicznej specyfikacji interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu „Ruch kolejowy”.
 8. Dokumenty składane w odniesieniu do części krajowej (dla każdego państwa członkowskiego objętego planowanym obszarem działalności) oceny:
 8.1. Opis lub wykazanie, w jaki sposób mechanizmy zarządzania bezpieczeństwem odnoszą się do odpowiednich przepisów krajowych zgłoszonych zgodnie z art. 8 dyrektywy (UE) 2016/798.
 8.2. Informacje tworzące powiązania pomiędzy systemem zarządzania bezpieczeństwem (zob. pkt 7.1) a wymogami określonymi w odnośnych przepisach krajowych (zob. pkt 8.1).
 9. Plan(-y) działań naprawczych
 9.1. Obecny status planu lub planów działań ustanowionych przez przedsiębiorstwo kolejowe w celu usunięcia poważnych niezgodności i wszelkich innych obszarów problemowych zidentyfikowanych w trakcie działań w ramach nadzoru od czasu poprzedniej oceny.
 9.2. Obecny status planu lub planów działań ustanowionych przez przedsiębiorstwo kolejowe w celu usunięcia niewielkich zastrzeżeń z poprzedniej oceny.
 (1) Dla każdego państwa członkowskiego właściwego dla planowanego obszaru działalności.
 (2) „Towary niebezpieczne” oznaczają substancje i artykuły, których przewóz jest dopuszczalny jedynie na warunkach określonych w dyrektywie 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 13).
 (3) Dla każdego państwa członkowskiego właściwego dla planowanego obszaru działalności.
 ZAŁĄCZNIK II
 Proces oceny bezpieczeństwa
 1. PRZEPISY OGÓLNE
 1.1. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności opracowują zorganizowany i mogący podlegać audytowi proces dla całej działalności, który uwzględnia elementy określone w niniejszym załączniku. Proces oceny bezpieczeństwa jest wieloetapowy, co ukazano na schemacie zamieszczonym poniżej (zob. rysunek 1 w dodatku), tj. organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności są uprawnione do występowania z uzasadnionymi wnioskami o udzielenie dodatkowych informacji lub ponowne złożenie wniosku zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
 2. OTRZYMANIE WNIOSKU
 2.1. Po otrzymaniu wniosku o jednolity certyfikat bezpieczeństwa organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa niezwłocznie i formalnie potwierdza jego otrzymanie.
 2.2. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa oraz krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności przydzielają wykwalifikowanych pracowników do przeprowadzenia procesu oceny.
 3. WSTĘPNA WERYFIKACJA
 3.1. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, w porozumieniu z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności, niezwłocznie po otrzymaniu wniosku przeprowadza wstępną weryfikację, aby sprawdzić następujące elementy:
 a)
 czy wnioskodawca przekazał podstawowe informacje wymagane w przepisach lub niezbędne do skutecznego rozpatrzenia wniosku;
 b)
 czy dokumentacja wniosku zawiera wystarczające dowody, jest ustrukturyzowana i zawiera wewnętrznie odniesienia umożliwiające jej właściwą ocenę pod kątem wymogów dotyczących systemu zarządzania bezpieczeństwem i odpowiednich zgłoszonych przepisów krajowych. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, w porozumieniu z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności, przeprowadza wstępny przegląd faktycznej treści dowodów zawartych we wniosku, aby dokonać wstępnego osądu na temat jakości, wystarczalności i adekwatności systemu zarządzania bezpieczeństwem;
 c)
 w stosownych przypadkach załącza się obecny status planu lub planów działań ustanowionych przez przedsiębiorstwo kolejowe w celu usunięcia poważnych niezgodności i wszelkich innych obszarów problemowych zidentyfikowanych w trakcie działań w ramach nadzoru od czasu poprzedniej oceny;
 d)
 w stosownych przypadkach załącza się obecny status planu lub planów działań ustanowionych przez przedsiębiorstwo kolejowe w celu usunięcia niewielkich zastrzeżeń z poprzedniej oceny.
 3.2. Krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności sprawdzają również, czy jasno określono dowody dotyczące rodzaju, zakresu i planowanego obszaru działalności.
 3.3. Po przeprowadzeniu kontroli, o których mowa w pkt 3.1 i 3.2, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności decydują, czy istnieją obszary, w których, w odniesieniu do poszczególnych części, niezbędne są dodatkowe informacje. W przypadku gdy niezbędne są dodatkowe informacje, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności mogą niezwłocznie zwrócić się o przekazanie tych informacji, w zakresie, w jakim uznają je za zasadnie konieczne dla wsparcia oceny.
 3.4. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa oraz krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności zapoznają się z wystarczającą próbką wniosku, każdy we własnym zakresie, aby sprawdzić, czy jego treść jest zrozumiała. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności decydują, każdy we własnym zakresie, czy należy go zwrócić, prosząc o poprawioną wersję.
 4. OCENA SZCZEGÓŁOWA
 4.1. Po zakończeniu etapu wstępnej weryfikacji organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności przystępują, każdy we własnym zakresie, do szczegółowej oceny dokumentacji wniosku (zob. rysunek 2 w załączniku), stosując wymogi dotyczące systemu zarządzania bezpieczeństwem i odpowiednie zgłoszone przepisy krajowe.
 4.2. Przy dokonywaniu szczegółowej oceny, o której mowa w pkt 4.1, zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/798 organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności kierują się profesjonalnym osądem, zasadami bezstronności i proporcjonalności oraz przedstawiają udokumentowane uzasadnienie wyciągniętych wniosków.
 4.3. W ocenie ustala się, czy spełniono wymogi dotyczące systemu zarządzania bezpieczeństwem i odpowiednie zgłoszone przepisy krajowe, czy też należy zażądać dodatkowych informacji. W trakcie oceny organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności poszukują również dowodów na to, że spełniono wymogi dotyczące systemu zarządzania bezpieczeństwem i odpowiednie zgłoszone przepisy krajowe na podstawie wyników procesów systemu zarządzania bezpieczeństwem, przy użyciu, w stosownych przypadkach, metod doboru próby, aby upewnić się, że wnioskodawca zrozumiał i jest w stanie spełnić wymogi zgodnie z rodzajem i zakresem przewozów kolejowych oraz planowanym obszarem działalności w celu zapewnienia bezpiecznej eksploatacji kolei.
 4.4. Każdą kwestię typu 4 rozstrzyga się w sposób zadowalający organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i w stosownych przypadkach prowadzi ona do zmiany dokumentacji wniosku przed umożliwieniem wydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.
 4.5. Niewielkie zastrzeżenia można odłożyć do rozpatrzenia w trakcie nadzoru lub można uzgodnić z wnioskodawcą działania w oparciu o jego propozycję dotyczącą aktualizacji dokumentacji wniosku, lub zastosować oba te rozwiązania. W takim przypadku formalne rozwiązanie danej kwestii następuje po wydaniu jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.
 4.6. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa oraz krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności muszą być przejrzyste w ocenie wagi każdej zidentyfikowanej kwestii, o której mowa w art. 12 ust. 1.
 4.7. Przy określaniu kwestii, o której mowa w art. 12 ust. 1, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności są konkretne i pomagają wnioskodawcy zrozumieć poziom szczegółowości oczekiwanej odpowiedzi. W tym celu organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności podejmują następujące kroki:
 a)
 precyzyjnie wskazują odpowiednie wymogi dotyczące systemu zarządzania bezpieczeństwem i zgłoszone przepisy krajowe oraz pomagają wnioskodawcy zrozumieć zidentyfikowane kwestie;
 b)
 wskazują odnośną część odpowiednich przepisów i zasad;
 c)
 wyjaśniają, dlaczego nie spełniono danego wymogu dotyczącego systemu zarządzania bezpieczeństwem lub zgłoszonego przepisu krajowego, z uwzględnieniem wszelkich przepisów powiązanych;
 d)
 uzgadniają z wnioskodawcą dalsze zobowiązania, dokumenty i wszelkie informacje dodatkowe, które należy przedstawić, odpowiednio do poziomu szczegółowości wymogu dotyczącego systemu zarządzania bezpieczeństwem lub zgłoszonego przepisu krajowego;
 e)
 określają i uzgadniają z wnioskodawcą ramy czasowe zapewnienia zgodności, uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do trudności z przekazaniem żądanych informacji.
 4.8. W przypadku gdy wnioskodawca znacznie opóźnia przekazanie żądanych informacji, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa może podjąć decyzję o przedłużeniu terminu odpowiedzi wnioskodawcy lub o odrzuceniu wniosku po zawiadomieniu.
 4.9. Termin podjęcia decyzji w sprawie wydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa może zostać przedłużony do czasu przedstawienia wymaganych informacji jedynie na mocy decyzji organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, w porozumieniu z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności oraz za zgodą wnioskodawcy w jednym z następujących przypadków:
 a)
 kwestie typu 1, o których mowa w art. 12 ust. 1, które, rozpatrywane osobno lub łącznie, uniemożliwiają kontynuację całości lub części oceny;
 b)
 kwestie typu 4 lub wiele kwestii typu 3, o których mowa w art. 12 ust. 1, które, rozpatrywane łącznie, mogą podnieść kategorię do kwestii typu 4, uniemożliwiając wydanie jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.
 4.10. Za zadowalające uznaje się pisemne odpowiedzi wnioskodawcy wystarczające, aby rozwiać wyrażone obawy i wykazać, że proponowane rozwiązania będą spełniać odpowiednie kryteria lub zgłoszone przepisy krajowe.
 4.11. Jeżeli odpowiedź uznaje się za niezadowalającą, należy dokładnie wyjaśnić dlaczego, określając dodatkowe informacje lub dowody, jakie wnioskodawca musi przedstawić, aby można było ją uznać za zadowalającą.
 4.12. Jeżeli pojawią się obawy, że wniosek może zostać odrzucony lub że podjęcie decyzji zajmie więcej czasu niż wynika z terminu przewidzianego dla oceny, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa może rozważyć ewentualne środki zaradcze.
 4.13. Jeżeli stwierdza się, że wniosek spełnia wszystkie wymogi lub że jest mało prawdopodobne, aby dalsze postępy zapewniły zadowalające odpowiedzi na sprawy nierozstrzygnięte, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności, każdy we własnym zakresie, kończą przeprowadzanie oceny w następujących etapach:
 a)
 stwierdzenie, czy wszystkie kryteria zostały spełnione czy też nadal istnieją sprawy nierozstrzygnięte;
 b)
 określenie wszelkich niewielkich zastrzeżeń;
 c)
 określenie wszelkich ograniczeń lub warunków użytkowania, które należy uwzględnić w jednolitym certyfikacie bezpieczeństwa;
 d)
 złożenie sprawozdania na temat działań następczych dotyczących poważnych niezgodności stwierdzonych w trakcie wykonywania działań nadzorczych, o których mowa w art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/761, w stosownych przypadkach;
 e)
 zapewnienie prawidłowego stosowania procesu oceny bezpieczeństwa;
 f)
 zestawienie wyniku oceny, obejmującego podsumowanie wniosków oraz, w stosownych przypadkach, opinię dotyczącą wydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.
 4.14. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności rejestrują i uzasadniają na piśmie wszystkie ustalenia i osądy w celu ułatwienia procesu poświadczania i procesu decyzyjnego, jak również udzielenia pomocy w odwoływaniu się od decyzji w sprawie wydania lub niewydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.
 5. PODEJMOWANIE DECYZJI
 5.1. W oparciu o wnioski z przeprowadzonej oceny podejmuje się decyzję o wydaniu jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa lub o odrzuceniu wniosku. W przypadku gdy ma być wydany jednolity certyfikat bezpieczeństwa, można określić pewne niewielkie zastrzeżenia. Nie wydaje się jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa, jeżeli w trakcie oceny stwierdzono kwestię typu 4, o której mowa w art. 12 ust. 1, i nie rozwiązano jej w trakcie oceny.
 5.2. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa może podjąć decyzję o ograniczeniu zakresu jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa poprzez określenie ograniczeń lub warunków użytkowania, jeśli stwierdzono w porozumieniu z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności, że takie ograniczenia lub warunki użytkowania rozwiązują wszelkie kwestie typu 4, które uniemożliwiałyby wydanie jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa. Jednolity certyfikat bezpieczeństwa jest aktualizowany na żądanie wnioskodawcy po uwzględnieniu wszystkich niewielkich zastrzeżeń w dokumentacji wniosku.
 5.3. Wnioskodawca jest informowany o decyzji organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, w tym o wyniku oceny, i w stosownych przypadkach wydaje się jednolity certyfikat bezpieczeństwa.
 5.4. W przypadku odmowy wydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa lub jeżeli jednolity certyfikat bezpieczeństwa zawiera ograniczenia lub warunki użytkowania inne niż określone we wniosku, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa powiadamia o tym wnioskodawcę, podając powody decyzji oraz powiadamia go o procedurze wystąpienia o ponowne rozpatrzenie lub odwołania się od decyzji.
 6. ZAMKNIĘCIE OCENY
 6.1. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa dokonuje administracyjnego zamknięcia, upewniając się, że wszystkie dokumenty i zapisy zostały zweryfikowane, uporządkowane i zarchiwizowane. W celu ciągłej poprawy procesu organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa określa informacje historyczne i wyciągnięte z nich wnioski do wykorzystania przy dokonywaniu przyszłych ocen.
 7. SZCZEGÓŁOWE PRZEPISY DOTYCZĄCE PRZEDŁUŻENIA JEDNOLITEGO CERTYFIKATU BEZPIECZEŃSTWA
 7.1. Jednolity certyfikat bezpieczeństwa może zostać przedłużony na żądanie wnioskodawcy przed upływem okresu ważności certyfikatu w celu zapewnienia ciągłości certyfikacji.
 7.2. W przypadku wniosku o przedłużenie organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności sprawdzają szczegółowe dane dotyczące zmian w odniesieniu do dowodów przedstawionych w poprzednim wniosku i uwzględniają wyniki wcześniejszych działań nadzorczych, o których mowa w art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/761, aby uszeregować według ważności lub ukierunkować odpowiednie wymogi dotyczące systemu zarządzania bezpieczeństwem i zgłoszone przepisy krajowe, na podstawie których dokonuje się oceny wniosku o przedłużenie.
 7.3. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa oraz krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności podchodzą w sposób proporcjonalny do ponownej oceny, uwzględniając proponowany stopień zmian.
 8. SZCZEGÓŁOWE PRZEPISY DOTYCZĄCE AKTUALIZACJI JEDNOLITEGO CERTYFIKATU BEZPIECZEŃSTWA
 8.1. Jednolity certyfikat bezpieczeństwa jest aktualizowany za każdym razem, gdy proponuje się istotną zmianę rodzaju lub zakresu działalności, zgodnie z art. 10 ust. 13 dyrektywy (UE) 2016/798, lub, w przypadku rozszerzenia obszaru działalności, zgodnie z art. 10 ust. 14 wspomnianej dyrektywy.
 8.2. Jeżeli organ zamierza wprowadzić zmianę, o której mowa w pkt 8.1, przedsiębiorstwo kolejowe posiadające jednolity certyfikat bezpieczeństwa powiadamia o tym niezwłocznie organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa.
 8.3. W następstwie powiadomienia przez przedsiębiorstwo kolejowe, o którym mowa w pkt 8.2, organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa:
 a)
 sprawdza, czy jasno opisano zmianę dotyczącą dowolnego potencjalnego zastosowania i czy oceniono potencjalne zagrożenia dla bezpieczeństwa;
 b)
 omawia z przedsiębiorstwem kolejowym i krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności potrzebę aktualizacji jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.
 8.4. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, w porozumieniu z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności, może prowadzić dalsze postępowania wyjaśniające z udziałem wnioskodawcy. Jeżeli organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa zgadza się, że proponowana zmiana nie jest istotna, informuje wnioskodawcę na piśmie, że aktualizacja nie jest wymagana, zapisując tę decyzję w zarejestrowanej dokumentacji.
 8.5. W przypadku wniosku dotyczącego aktualizacji organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności:
 a)
 sprawdzają szczegółowe dane dotyczące zmian w odniesieniu do dowodów przedstawionych w poprzednim wniosku, na podstawie których wydano aktualny certyfikat;
 b)
 uwzględniają wyniki wcześniejszych działań nadzorczych, o których mowa w art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/761, a w szczególności kwestie dotyczące zdolności wnioskodawcy do skutecznego wdrażania i monitorowania procesu zarządzania zmianami;
 c)
 uszeregowują według ważności lub ukierunkowują odpowiednie wymogi dotyczące systemu zarządzania bezpieczeństwem i zgłoszone przepisy krajowe, aby ocenić wniosek o aktualizację.
 8.6. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa oraz krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności podchodzą w sposób proporcjonalny do ponownej oceny, uwzględniając proponowany stopień zmian.
 8.7. Wniosek do organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa o aktualizację jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa nie może prowadzić do przedłużenia okresu jego ważności.
 8.8. Na żądanie wnioskodawcy organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa podejmuje decyzję, czy konieczna jest aktualizacja jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa w przypadku, gdy mają zostać zmienione warunki, na podstawie których został wydany jednolity certyfikat bezpieczeństwa, bez żadnego wpływu na rodzaj, zakres czy obszar działalności.
 Dodatek
 Proces oceny bezpieczeństwa
 Rysunek 1: Proces oceny bezpieczeństwa
 Rejestr/ Baza danych
 Wniose o ponown rozpatrzenie / odwołanie (w stosownych przypadkach)
 Powiadomienie zainteresowanych stron
 Podjęcie decyzji
 Odrzucenie wniosku?
 Wstępna weryfikacja
 Złożenie dokumentacji wniosku
 System zarządzania bezpieczeństwem
 Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności
 Odbiór decyzji
 Koniec oceny
 Zamknięcie oceny
 Tak
 Kompletny? Odpowiedni? Spójny?
 Zażądanie informacji uzupełniających
 Dostarczenie informacji uzupełniających
 Potwierdzenie odbioru wniosku
 Rejestracja dokumentacji
 Odbiór wniosku
 Wnioskodawca
 Nie
 Nie
 Tak
 Ocena szczegółowa
 Potwierdzenie kompletności
 Szczegółowy proces oceny
 Rysunek 2: Szczegółowy proces oceny
 Przesłanie odpowiedzi i aktualizacja dokumentacji wniosku (stosownie do przypadku)
 Określenie planu(-ów) działania (stosownie do przypadku)
 Uzgodnienie planu(-ów) działania i ram czasowych zapewnienia zgodności (w stosownych przypadkach)
 Niewielki zastrzeżenia (w stosownych przypadkach)
 Zakończenie oceny
 Odbiór pisemnych odpowiedzi wnioskodawcy i zarządzanie nimi
 Zidentyfikowanie kwestii i określenie ich kategorii
 Istotne informacje dotyczące wcześniejszych ocen
 Kwestie?
 Rozpoczęcie oceny
 Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności
 Wnioskodawca
 Nie
 Tak
 ZAŁĄCZNIK III
 Treść jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa
 Jednolity certyfikat bezpieczeństwa potwierdzający akceptację przyjętego przez przedsiębiorstwo kolejowe systemu zarządzania bezpieczeństwem, w tym regulacji przyjętych przez przedsiębiorstwo kolejowe w celu spełnienia konkretnych wymagań w zakresie bezpiecznego wykonywania przewozów na danej sieci zgodnie z dyrektywą (UE) 2016/798 oraz obowiązującymi przepisami prawa krajowego, musi zawierać następujące informacje:
 1. Europejski numer identyfikacyjny (EIN) jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa
 2. Identyfikacja przedsiębiorstwa kolejowego
 2.1. Nazwa prawna
 2.2. Krajowy numer ewidencyjny
 2.3. Numer VAT
 3. Identyfikacja organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa:
 3.1. Organizacja:
 3.2. Państwo członkowskie (w stosownych przypadkach)
 4. Informacje o certyfikacie
 4.1. Nowy certyfikat
 4.2. Przedłużenie certyfikatu
 4.3. Aktualizacja certyfikatu
 4.4. EIN poprzedniego certyfikatu (wyłącznie w przypadku wniosku dotyczącego przedłużenia lub aktualizacji)
 4.5. Daty początku i końca ważności
 4.6. Rodzaj działalności (1)
 4.6.1. Transport pasażerski obejmujący przewozy kolejami dużych prędkości
 4.6.2. Transport pasażerski bez przewozów kolejami dużych prędkości
 4.6.3. Przewozy towarowe obejmujące przewozy ładunków niebezpiecznych
 4.6.4. Przewozy towarowe bez przewozów ładunków niebezpiecznych
 4.6.5. Tylko manewry
 4.6.6. Inna działalność (1)
 5. Obowiązujące przepisy prawa krajowego (1)
 6. Obszar działalności (1)
 7. Ograniczenia i warunki użytkowania
 8. Informacje dodatkowe
 9. Data wydania i podpis osoby upoważnionej/stempel organu wydającego
 (1) Dla każdego państwa członkowskiego właściwego dla planowanego obszaru działalności.


type: other

text:
Højesteretsdom – ansvar for tungt løft | Bjørst
 Højesteretsdom – ansvar for tungt løft
 Ny Højesteretsdom vedrørende ansvar og årsagssammenhæng i arbejdsskadesager
 Højesteret har den 24. februar 2012 afsagt dom i en sag vedrørende en arbejdsulykke.
 Sagen vedrørte en ansat på en betonelementfabrik, der, sammen med en kollega, skulle løfte en jernbjælke, der efter den ansattes opfattelse vejede 75 kilo. Arbejdsgiveren anførte, at den maksimalt kunne have vejet knapt 59 kg.
 Kollegaen mistede grebet, og den skadelidte holdt herefter fast i bjælken, for ikke at få den over fødderne. Han pådrog sig herved et smæld i nakke- skulderåget.
 Efter ulykken var den skadelidte sygemeldt i nogle uger, hvorefter han forsøgte at genoptage arbejdet. Det gik imidlertid ikke, og da arbejdsgiveren valgte at afskedige ham, blev han sygemeldt på ny. Han var herefter sygemeldt frem til han ca. 11⁄2 år senere overgik til førtidspension.
 Der blev rejst krav om tabt arbejdsfortjeneste og godtgørelse for svie og smerte frem til pensionsdatoen, idet den skadelidte kunne erkende, at sygeforløbet efter pensionsdatoen i det væsentlige skyldtes andre lidelser. Yderligere blev der rejst krav om differenceerstatning svarende til et erhvervsevnetab på 25 %. Arbejdsskadestyrelsen have truffet afgørelse efter arbejdsskadesikringsloven om, at ulykken havde medført et erhvervsevnetab på 25 % ud af det samlede konstaterede erhvervsevnetab på 75 %.
 Den skadelidte havde flere tidligere arbejdsulykker, herunder særligt en, som Arbejdsskadestyrelsen vurderede havde givet både varigt mén og erhvervsevnetab. Herudover havde den skadelidte flere konkurrerende lidelser.
 Arbejdsgiveren bestred både ansvarsgrundlaget og årsagssammenhængen, og at der i øvrigt var ført bevis for, at ulykken havde medført et varigt tab af erhvervsevne.
 Arbejdstilsynet havde givet virksomheden den bedst mulige niveau-placering, og der var ingen beviser for, at den manuelle håndtering var blevet påtalt overfor arbejdsgiveren af Arbejdstilsynet eller de ansatte, som udførte opgaven.
 Den skadelidte tabte sagen i første instans ved Vestre Landsret, idet hans egen forklaring om arbejdsforholdene ikke var tilstrækkelig til at tilsidesætte virksomhedens direktørs forklaring om forsvarlige arbejdsprocedurer og skriftlig instruktion, herunder særligt instruktion om, at arbejdet burde have været udført ved hjælp af kran.
 Landsretten tog således aldrig stilling til spørgsmålet om årsagssammenhæng og erstatningskravets størrelse.
 For Højesteret skete der yderligere bevisførelse i form af vidneforklaringer fra 3 kollegaer, der i det væsentlige støttede den skadelidtes forklaring.
 Højesteret dømte arbejdsgiveren og lagde til grund, at den pågældende jernbjælke var af en sådan vægt, at den i henhold til Arbejdstilsynets vejledning vedrørende løft, træk og skub, ikke kunne løftes af 2 mand uden risiko for sundhedsskade. Højesteret lagde i den forbindelse arbejdsgiverens egen oplysning om vægten af jernbjælken til grund.
 Højesteret fandt yderligere, at arbejdsgiveren måtte have været bekendt med, at løft blev foretaget af 2 mand, idet arbejdet sædvanligvis blev overvåget af en værkfører, og idet der i henhold til fremlagte sikkerhedsmødereferater var instrueret om, at tunge løft skulle foretages af 2 mand.
 Højesteret tillagde det ikke betydning, at Arbejdstilsynet havde givet den bedst mulige niveau-placering.
 Med hensyn til årsagssammenhængen fandt Højesteret ikke grundlag for at tilsidesætte Arbejdsskadestyrelsen afgørelse i relation til størrelsen af erhvervsevnetabet, hvorfor diffencekravet uden videre blev erstattet.
 Med hensyn til tabt arbejdsfortjeneste og godtgørelse for svie og smerte, lagde Højesteret til grund, at skaden havde været den udløsende årsag til sygemeldingen og senere en medvirkende årsag til den skadelidtes fortsatte sygemelding i erstatningsperioden, hvorfor også dette krav kunne erstattesi fuldt omfang.
 Advokatfirmaet Bjørst bemærker:
 Det er flere år siden Højesteret sidst har tage stilling til ansvarsgrundlaget i en arbejdsskadesag. Der har i retspraksis muligvis været tendenser, der kunne tyde på en lempelse af arbejdsgiveransvaret. Det er derfor af stor betydning, at Højesteret fastholder, at der et skærpet ansvar for arbejdsgiveren i arbejdsskadesager. Det er værd at bemærke, at Højesteret fortager en fortolkning af Arbejdstilsynets vejledning vedrørende løft, træk og skub, og lader denne være culpanormerende.
 Endelig er det væsentligt, at Højesteret ikke tillægger det nogen betydning, at virksomheden havde den bedst mulige niveau-placering hos Arbejdstilsynet, og ikke havde modtaget klager over arbejdsforholdene hverken fra Arbejdstilsynet eller medarbejderne.
 Det var tilstrækkeligt, at værkføreren ved sin tilstedeværelse måtte have været bekendt med, hvordan arbejdet blev udført i praksis.
 Rent processuelt er det vigtigt at bemærke, at bevisførelsen for Højesteret kan ændre resultatet, selvom der alene er tale om subsidiære afhøringer.
 I relation til spørgsmålet om årsagssammenhæng fastholder dommen princippet om, at der skal være et sikkert grundlag til at tilsidesætte en vurdering fra Arbejdsskadestyrelsen, selvom denne er baseret på en afgørelse efter arbejdsskadesikringsloven. Bevisbyrden påhviler den, der bestrider afgørelsens rigtighed.
 Herudover stadfæster dommen princippet om, at det i relation til godtgørelse for svie og smerte og erstatning for tabt arbejdsfortjeneste er tilstrækkeligt for at kræve fuld erstatning, at den aktuelle skade var udløsende for sygemeldingen og derefter alene har været en medvirkende årsag til sygemeldingen.
 Årsagssammenhæng mellem strømstød og nervegener i ansigt og hoved. Ankestyrelsens afgørelse om erhvervsevnetab ikke tilsidesat Ikke tilstrækkeligt bevis for årsagssammenhæng til tennisalbue Retslægerådets vurdering af sagens lægefaglige spørgsmål er (stadig) ikke det eneste relevante bevis ved bedømmelse af den juridiske årsagssammenhæng i sager om ret til erstatning for personskade
 Arbejdstilsynets vejledningarbejdsulykkeårsagssammenhængerhvervsevnetabmedvirkende årsagtunge løftudløsende årsag


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 25.2.2021
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 65/47
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) 2021/331
 z dne 24. februarja 2021
 o prijavi zlorab, ki jih storijo komercialni posredniki, ki opravljajo storitve vložitve prošenj za potovalno odobritev v skladu z Uredbo (EU) 2018/1240 Evropskega parlamenta in Sveta
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe (EU) 2018/1240 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 12. septembra 2018 o vzpostavitvi Evropskega sistema za potovalne informacije in odobritve (ETIAS) ter spremembi uredb (EU) št. 1077/2011, (EU) št. 515/2014, (EU) 2016/399, (EU) 2016/1624 in (EU) 2017/2226 (1) ter zlasti členov 15(5) in 16(10) Uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Uredba (EU) 2018/1240 vzpostavlja Evropski sistem za potovalne informacije in odobritve (ETIAS) za državljane tretjih držav, ki so izvzeti iz zahteve po vizumu za vstop na ozemlje držav članic in bivanje na njem.
 (2)
 Prošnjo za potovalno odobritev mora vložiti prosilec, tretja oseba ali komercialni posrednik, ki ga prosilec pooblasti za vložitev prošnje v njegovem imenu.
 (3)
 V primerljivih sistemih za potovalne odobritve je bilo ugotovljeno, da komercialni posredniki izvajajo zlorabe. Zlorabe imajo lahko različne oblike, ki vključujejo: poskus zavajanja prosilcev, da verjamejo, da je spletna stran komercialnega posrednika namensko uradno javno spletno mesto ali aplikacija za mobilne naprave za vložitev prošnje, s čimer se daje napačen vtis, da je znesek, ki ga zaračuna komercialni posrednik, obvezen del postopka vložitve prošnje in ne plačilo za prostovoljno uporabo komercialne storitve; zlorabo osebnih ali finančnih podatkov, ki jih je predložil prosilec; zaračunavanje nerazumno visoke cene za storitev ali nevložitev prošnje v imenu prosilca v predpisanem roku, obliki in kakovosti.
 (4)
 Da bi odkrili zlorabe in preprečili njihovo ponovitev, bi moral biti spletni obrazec za prijavo zlorab, ki jih storijo komercialni posredniki, dostopen prek namenskega javnega spletnega mesta in aplikacije za mobilne naprave. Da bi spodbudili ozaveščenost o možnosti prijave zlorabe in olajšali takšno prijavo, bi morale biti informacije o postopku, ki ga je treba upoštevati, vidno prikazane na javnem spletnem mestu in v aplikaciji za mobilne naprave. Obrazec bi moral vsebovati standardizirana polja in od uporabnikov zahtevati, da vnesejo podrobnosti o zlorabi.
 (5)
 Za zagotovitev, da so prosilci ustrezno obveščeni o naravi in namenu sistema za prijave, bi moralo biti v obrazcu pojasnjeno, da je sistem za prijave namenjen spremljanju, da ne zbira osebnih podatkov ter da ni kanal za pritožbe zoper odločitve o prošnjah niti nadomestilo za uveljavljanje pravnih sredstev na podlagi upravnega, civilnega ali kazenskega prava.
 (6)
 Take prijave bi morala prejeti in oceniti centralna enota ETIAS ter pri tem upoštevati podobnosti in ponovitve prijavljenih zlorab. Centralna enota ETIAS bi morala Komisiji po potrebi redno poročati o prijavljenih zlorabah in opravljenih ocenah. Komisija bi morala te ocene upoštevati pri pripravi kampanj obveščanja iz člena 72 Uredbe (EU) 2018/1240. Centralna enota ETIAS bi morala na podlagi ocen po potrebi spremeniti informacije za širšo javnost iz člena 71 Uredbe (EU) 2018/1240, zlasti za prosilce.
 (7)
 V skladu s členoma 1 in 2 Protokola št. 22 o stališču Danske, ki je priložen Pogodbi o Evropski uniji (PEU) in Pogodbi o delovanju Evropske unije (PDEU), Danska ni sodelovala pri sprejetju Uredbe (EU) 2018/1240, ki zato zanjo ni zavezujoča in se v njej ne uporablja. Ker pa Uredba (EU) 2018/1240 nadgrajuje schengenski pravni red, je Danska v skladu s členom 4 navedenega protokola 21. decembra 2018 uradno sporočila svojo odločitev o prenosu Uredbe (EU) 2018/1240 v svoje nacionalno pravo.
 (8)
 Ta uredba predstavlja razvoj določb schengenskega pravnega reda, pri katerih Irska v skladu s Sklepom Sveta 2002/192/ES (2) ne sodeluje; Irska torej ne sodeluje pri sprejetju te uredbe, ki zato zanjo ni zavezujoča in se v njej ne uporablja.
 (9)
 Ta uredba za Islandijo in Norveško predstavlja razvoj določb schengenskega pravnega reda v smislu Sporazuma med Svetom Evropske unije in Republiko Islandijo ter Kraljevino Norveško o pridružitvi obeh k izvajanju, uporabi in razvoju schengenskega pravnega reda (3), ki spadajo na področje iz točke A člena 1 Sklepa Sveta 1999/437/ES (4).
 (10)
 Ta uredba za Švico predstavlja razvoj določb schengenskega pravnega reda v smislu Sporazuma med Evropsko unijo, Evropsko skupnostjo in Švicarsko konfederacijo o pridružitvi Švicarske konfederacije k izvajanju, uporabi in razvoju schengenskega pravnega reda (5), ki spadajo na področje iz točke A člena 1 Sklepa 1999/437/ES v povezavi s členom 3 Sklepa Sveta 2008/146/ES (6).
 (11)
 Ta uredba za Lihtenštajn predstavlja razvoj določb schengenskega pravnega reda v smislu Protokola med Evropsko unijo, Evropsko skupnostjo, Švicarsko konfederacijo in Kneževino Lihtenštajn o pristopu Kneževine Lihtenštajn k Sporazumu med Evropsko unijo, Evropsko skupnostjo in Švicarsko konfederacijo o pridružitvi Švicarske konfederacije k izvajanju, uporabi in razvoju schengenskega pravnega reda (7), ki spadajo na področje iz točke A člena 1 Sklepa 1999/437/ES v povezavi s členom 3 Sklepa Sveta 2011/350/EU (8).
 (12)
 Ta uredba za Ciper, Bolgarijo in Romunijo ter Hrvaško predstavlja akt, ki temelji na schengenskem pravnem redu oziroma je z njim kako drugače povezan v smislu člena 3(1) Akta o pristopu iz leta 2003, člena 4(1) Akta o pristopu iz leta 2005 ter člena 4(1) Akta o pristopu iz leta 2011.
 (13)
 V skladu s členom 42(1) Uredbe (EU) 2018/1725 Evropskega parlamenta in Sveta (9) je bilo opravljeno posvetovanje z Evropskim nadzornikom za varstvo podatkov, ki je mnenje podal 4. septembra 2020.
 (14)
 Ukrepi iz te uredbe so v skladu z mnenjem Odbora za pametne meje (ETIAS) –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Obrazec za prijavo zlorabe
 1. Zloraba s strani komercialnega posrednika se prijavi na obrazcu, ki vsebuje informacije in izpolnjuje tehnične zahteve iz točk 1 do 7 Priloge.
 2. Obrazec se lahko izpolni v katerem koli uradnem jeziku Unije.
 3. Pred predložitvijo obrazca se od prosilcev v skladu s točko 7 Priloge zahteva, da potrdijo, da razumejo splošne pogoje, ki se uporabljajo za vložitev prijave zlorabe, vključno s tem, da prijava ne sme vsebovati nobenih osebnih podatkov, in namene, za katere se bodo predložene informacije uporabile, ter z njimi soglašajo.
 4. Obrazec se po predložitvi samodejno pošlje centralni enoti ETIAS.
 Člen 2
 Dodatna dokumentacija
 Omejitve števila in velikosti dodatnih datotek, ki se lahko naložijo, se določijo v tehničnih specifikacijah iz člena 73(3) Uredbe (EU) 2018/1240.
 Člen 3
 Obvestilo prosilcem
 1. Obvestilo o prejemu prijave zlorabe se samodejno pojavi na zaslonu prosilca. Prosilcu se omogoči, da potrdilo o prejemu lokalno shrani ali natisne.
 2. Obvestila vključujejo vsaj naslednje:
 (a)
 potrdilo o prejemu prijave ter potrditev datuma in časa predložitve obrazca;
 (b)
 obvestilo o vseh ustreznih informacijah v zvezi z vložitvijo prošnje za potovalno odobritev iz člena 71 Uredbe (EU) 2018/1240;
 (c)
 informacijo, da se bo prijava zlorabe uporabila za spremljanje in izboljšanje Evropskega sistema za potovalne informacije in odobritve. Mehanizem za prijave ni namenjen zagotavljanju pravnih sredstev v posameznih primerih in ne nadomešča uveljavljanja kakršnih koli zahtevkov v upravnem, civilnem ali kazenskem pravu, ki so lahko predvideni v veljavnem nacionalnem pravu.
 Člen 4
 Vloge centralne enote ETIAS
 1. Centralna enota ETIAS:
 (a)
 spremlja, obdeluje in analizira vse prijave zlorab;
 (b)
 na namenskem javnem spletnem mestu in v aplikaciji za mobilne naprave objavi ustrezne informacije, da se preprečijo zlorabe.
 2. Centralna enota ETIAS enkrat letno Komisiji predloži poročilo, ki vključuje vsaj:
 (a)
 anonimiziran opis prijavljenih primerov zlorabe, vključno s podobnostmi med primeri, ponovitvami, trendi in značilnostmi;
 (b)
 pregled ukrepov, sprejetih za prilagoditev informacij širši javnosti in prosilcem.
 Člen 5
 Posebni varnostni ukrepi
 Obrazec za prijavo zlorabe je zasnovan in izveden tako, da v skladu s Sklepom Komisije (EU, Euratom) 2017/46 (10) zagotavlja zaupnost, celovitost, razpoložljivost, varstvo osebnih podatkov in nezatajljivost transakcij. Njegova tehnična in organizacijska izvedba je v skladu z zahtevami varnostnega načrta Evropskega sistema za potovalne informacije in odobritve iz člena 59(3) Uredbe (EU) 2018/1240 ter pravili o varstvu in varnosti podatkov, ki se uporabljajo za javno spletno mesto in aplikacijo za mobilne naprave, iz člena 16(10) Uredbe (EU) 2018/1240.
 Člen 6
 Začetek veljavnosti
 Ta uredba začne veljati dvajseti dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v državah članicah v skladu s Pogodbama.
 V Bruslju, 24. februarja 2021
 Za Komisijo
 Predsednica
 Ursula VON DER LEYEN
 (1) UL L 236, 19.9.2018, str. 1.
 (2) Sklep Sveta 2002/192/ES z dne 28. februarja 2002 o prošnji Irske, da sodeluje pri izvajanju nekaterih določb schengenskega pravnega reda (UL L 64, 7.3.2002, str. 20).
 (3) UL L 176, 10.7.1999, str. 36.
 (4) Sklep Sveta 1999/437/ES z dne 17. maja 1999 o nekaterih izvedbenih predpisih za uporabo Sporazuma, sklenjenega med Svetom Evropske unije in Republiko Islandijo ter Kraljevino Norveško, v zvezi s pridružitvijo teh dveh držav k izvajanju, uporabi in razvoju schengenskega pravnega reda (UL L 176, 10.7.1999, str. 31).
 (5) UL L 53, 27.2.2008, str. 52.
 (6) Sklep Sveta 2008/146/ES z dne 28. januarja 2008 o sklenitvi Sporazuma med Evropsko unijo, Evropsko skupnostjo in Švicarsko konfederacijo o pridružitvi Švicarske konfederacije k izvajanju, uporabi in razvoju schengenskega pravnega reda v imenu Evropske skupnosti (UL L 53, 27.2.2008, str. 1).
 (7) UL L 160, 18.6.2011, str. 21.
 (8) Sklep Sveta 2011/350/EU z dne 7. marca 2011 o sklenitvi Protokola med Evropsko unijo, Evropsko skupnostjo, Švicarsko konfederacijo in Kneževino Lihtenštajn o pristopu Kneževine Lihtenštajn k Sporazumu med Evropsko unijo, Evropsko skupnostjo in Švicarsko konfederacijo o pridružitvi Švicarske konfederacije k izvajanju, uporabi in razvoju schengenskega pravnega reda, v zvezi z odpravo kontrol na notranjih mejah in prostim gibanjem oseb, v imenu Evropske unije (UL L 160, 18.6.2011, str. 19).
 (9) Uredba (EU) 2018/1725 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 23. oktobra 2018 o varstvu posameznikov pri obdelavi osebnih podatkov v institucijah, organih, uradih in agencijah Unije in o prostem pretoku takih podatkov ter o razveljavitvi Uredbe (ES) št. 45/2001 in Sklepa št. 1247/2002/ES (UL L 295, 21.11.2018, str. 39).
 (10) Sklep Komisije (EU, Euratom) 2017/46 z dne 10. januarja 2017 o varnosti komunikacijskih in informacijskih sistemov v Evropski komisiji (UL L 6, 11.1.2017, str. 40).
 PRILOGA
 OBRAZEC ZA PRIJAVO ZLORABE, KI JO STORIJO KOMERCIALNI POSREDNIKI, KI V IMENU PROSILCA VLOŽIJO PROŠNJO ZA POTOVALNO ODOBRITEV
 1. Uvod
 (a)
 Obrazec za prijavo zlorabe, ki jo storijo komercialni posredniki, ima naslednji naslov:
 „Obrazec za prijavo zlorabe, ki jo storijo komercialni posredniki, ki v imenu prosilca vložijo prošnjo za potovalno odobritev.“
 (b)
 Na začetku tega obrazca se pojavi naslednje uvodno obvestilo:
 „S tem obrazcem prijavite zlorabo, ki jo je storil komercialni posrednik, ki je v vašem imenu vložil prošnjo za potovalno odobritev.
 Upoštevajte, da se bodo predložene informacije uporabile za spremljanje in izboljšanje sistema ETIAS.
 V ta obrazec ne vnašajte svojih osebnih podatkov niti osebnih podatkov drugih oseb.“
 (c)
 Obrazec mora vsebovati pozivnike, s katerimi se zahteva in dovoljuje vnos podatkovnih elementov iz spodnje tabele (čeprav ne nujno v navedenem vrstnem redu) v skladu z navedenimi standardi, oblikami in zahtevami.
 2. Okoliščine zlorabe
 Okoliščine zlorabe
 Standard
 Oblika
 Zahteva
 Prosilcu je treba omogočiti, da navede, ali je njegova pritožba nastala v eni ali več od naslednjih okoliščin:
 —
 prosilec je zavestno pooblastil komercialnega posrednika za vložitev prošnje v njegovem imenu;
 —
 prosilec je prošnjo izpolnil neposredno, ne da bi vedel, da uporablja neuradno spletno mesto EU, ki ga upravlja komercialni posrednik;
 —
 drugo.
 Ni relevantno
 Okenca za označevanje
 Obvezno
 Če je odgovor na „Okoliščine zlorabe“„drugo“
 Ni relevantno
 Prosto besedilo, ki vključuje: samo znake latinice A–Z, presledke, diakritične znake, opuščaje in vezaje
 [število dovoljenih znakov: 255]
 Obvezno
 3. Informacije o potniku, ki prijavi zlorabo
 Informacija
 Standard
 Oblika
 Zahteva
 Država rojstva
 ISO 3166-1
 Izbirni seznam vseh držav, vključno z državami, ki ne obstajajo več
 Obvezno
 Kot izbirna možnost mora biti na voljo „neznana“
 Državljanstvo
 ISO 3166-1
 Izbirni seznam vseh držav, vključno z državami, ki ne obstajajo več
 Obvezno
 Kot izbirna možnost mora biti na voljo „neznano“
 Starostna skupina
 Ni relevantno
 18–25
 26–40
 41–55
 > 55
 Neobvezno
 Spol
 Okenca za označevanje: moški / ženski / drugo
 Neobvezno
 4. Podrobnosti o zlorabi
 Podrobnosti o zlorabi
 Standard
 Oblika
 Zahteva
 Datum zlorabe
 Ni relevantno
 DD
 mesec z besedo/LLLL
 Neobvezno
 Obvezno
 Opis in posledice zlorabe
 Ni relevantno
 Prosto besedilo, ki vključuje: samo znake latinice A–Z, števke, presledke, diakritične znake, opuščaje in vezaje
 [število dovoljenih znakov: še ni določeno]
 Obvezno
 Potovalna odobritev prejeta
 Ni relevantno
 Okenca za označevanje: da / ne / ne vem)
 Obvezno
 Skupna pristojbina za potovalno odobritev in zagotavljanje posredniških storitev
 Ni relevantno
 Prosto besedilo (števke in valuta)
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 Način plačila pristojbine
 Ni relevantno
 Prosto besedilo
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 5. Informacije o komercialnem posredniku
 Informacija
 Standard
 Oblika
 Zahteva
 Trgovsko ime komercialnega posrednika
 Prosto besedilo, ki vključuje: znake latinice A–Z, števke, presledke, diakritične znake, opuščaje in vezaje. Drugi posebni znaki: „!“, „@“, „#“, „$“, „&“, „*“, „?“
 Obvezno
 Glavne komercialne dejavnosti
 Ni relevantno
 Prosto besedilo, ki vključuje: znake latinice A–Z, števke, presledke, diakritične znake, opuščaje in vezaje. Drugi posebni znaki: „!“, „@“, „#“, „$“, „&“, „*“, „?“
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 Internetni naslov
 Ni relevantno
 Prosto besedilo, ki vključuje: samo znake latinice A–Z, števke, presledke, diakritične znake, poševnice in vezaje
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 E-naslov
 Ni relevantno
 lokalni-del@domena
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 Službena telefonska številka
 ITU T, E.123 in E.164 (kode držav)
 Izbirni seznam z vsemi kodami držav in prosto besedilo (samo števke)
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 Poštni naslov:
 —
 ulica
 Ni relevantno
 Prosto besedilo, ki vključuje: samo znake latinice A–Z, števke, presledke, diakritične znake, opuščaje, poševnice in vezaje
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 Poštni naslov:
 —
 hišna številka
 Ni relevantno
 Prosto besedilo, ki vključuje: samo znake latinice A–Z, števke, presledke, diakritične znake, poševnice in vezaje
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 Poštni naslov:
 —
 številka stanovanja
 Ni relevantno
 Prosto besedilo, ki vključuje: samo znake latinice A–Z, števke, presledke, diakritične znake, poševnice in vezaje
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 Poštni naslov:
 —
 druga vrsta za naslov
 Ni relevantno
 Prosto besedilo, ki vključuje: samo znake latinice A–Z, števke, presledke, diakritične znake, opuščaje, poševnice in vezaje
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 Poštni naslov:
 —
 kraj/mesto
 Ni relevantno
 Prosto besedilo, ki vključuje: samo znake latinice A–Z, števke, presledke, diakritične znake, opuščaje in vezaje
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 Poštni naslov:
 —
 poštna številka
 Ni relevantno
 Prosto besedilo, ki vključuje: samo znake latinice A–Z, števke, presledke, diakritične znake, poševnice in vezaje
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 Poštni naslov:
 —
 država
 ISO 3166-1
 Izbirni seznam držav, odvisnih ozemelj in posebnih geografskih območij
 Obvezno
 Na voljo mora biti možnost „Ni relevantno“
 6. Spremna dokumentacija
 Spremna dokumentacija
 Standard
 Oblika
 Zahteva
 Prosilcu je treba omogočiti, da k prijavi naloži spremne dokumente (če so na voljo).
 Prosilec mora potrditi, da dokumenti, ki jih bo naložil, ne vsebujejo osebnih podatkov oziroma da je pred naložitvijo dokumentov zakril osebne podatke.
 Ni relevantno
 Okence za naložitev
 Okence za označevanje
 Velikost in število dodatnih datotek, ki se lahko naložijo
 Dovoljene oblike: PDF (Portable Document Format), JPEG (Joint Photographic Experts Group), PNG (Portable Network Graphics)
 7. Obvestilo in soglasje
 Obvestilo in soglasje
 Standard
 Oblika
 Zahteva
 Pred predložitvijo obrazca je treba prosilcu omogočiti, da potrdi naslednje:
 (i)
 prosilec je seznanjen s tem, da se bodo predložene informacije uporabile za spremljanje in izboljšanje sistema ETIAS;
 (ii)
 prosilec je seznanjen s tem, da mehanizem za prijave ni pritožbeni postopek zoper odločitev o zavrnitvi, razveljavitvi ali preklicu potovalne odobritve, ki jo je mogoče pripisati ravnanju komercialnega posrednika. Mehanizem za prijave prav tako ni namenjen zagotavljanju pravnih sredstev v posameznih primerih in ne nadomešča uveljavljanja kakršnih koli zahtevkov v civilnem ali kazenskem pravu, ki so lahko predvideni v veljavnem nacionalnem pravu;
 (iii)
 prosilec je seznanjen s tem, da prijava ne sme vsebovati osebnih podatkov; če jih vseeno vsebuje, prosilec soglaša z njihovim zakritjem.
 Ni relevantno
 Okence za označevanje
 Obvezno


type: caselaw

text:
 25.7.2016
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 C 270/33
 Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Verenigd Koninkrijk) ingediend op 30 mei 2016 — American Express Co./The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury
 (Zaak C-304/16)
 (2016/C 270/37)
 Procestaal: Engels
 Verwijzende rechter
 High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)
 Partijen in het hoofdgeding
 Verzoekende partij: American Express Co.
 Verwerende partij: The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury, Diners Club International Limited, MasterCard Europe S.A.
 Prejudiciële vragen
 1.
 Is de bepaling in de artikelen 1, lid 5, en 2, punt 18, van verordening (EU) 2015/751 (1) (hierna: „verordening”) dat een driepartijenbetaalkaartschema dat samen met een co-branding partner of via een agent op kaarten gebaseerde betaalinstrumenten uitgeeft als een vierpartijenbetaalkaartschema wordt beschouwd, alleen van toepassing voor zover de co-brandingspartner of de agent optreedt als de „uitgever” in de zin van artikel 2, punt 2, en overweging 29 van de verordening (namelijk ingeval die partner of agent een contractuele relatie onderhoudt met de betaler, op grond waarvan hij zich ertoe verbindt aan de betaler een betaalinstrument te verschaffen om de op kaarten gebaseerde betalingstransacties van de betaler te initiëren en te verwerken?
 2.
 Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt, zijn de artikelen 1, lid 5, en 2, punt 18, van de verordening ongeldig voor zover zij bepalen dat dergelijke regelingen als vierpartijenbetaalkaartschema’s worden beschouwd, op grond van
 (a)
 schending van de motiveringsplicht overeenkomstig artikel 296 VWEU;
 (b)
 een kennelijke beoordelingsfout, en/of
 (c)
 schending van het evenredigheidsbeginsel?
 (1) Verordening (EU) 2015/751 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2015 betreffende afwikkelingsvergoedingen voor op kaarten gebaseerde betalingstransacties (PB L 123, blz. 1).