type: wikipedia

text:
AutoCAD je zelo razširjen programski paket za računalniško podprto konstruiranje (CAD - computer assisted design). Obsega 2D in 3D risanje, z mnogimi dodatki pa je uporaben na različnih tehniških področjih: strojništvo, lesarstvo, gradbeništvo, arhitektura, geodezija in elektrotehnika.
 Razširjeni dodatki (nadgradnje) AutoCADa so Autodesk Inventor, Architectural Desktop, Autodesk Map 3D, Mechanical Desktop, Genius 2D in 3D. Omogočajo strojniško konstruiranje, ki vključuje tudi za modeliranje delov in sestavov v 3D.
 AutoCAD razvija podjetje Autodesk, teče pa na operacijskem sistemu Microsoft Windows in MacOS. Prva različica je bila predstavljena leta 1982, trenutna različica pa je AutoCAD 2020.
 Datotečna zapisa DWG in DXF, ki jih je uvedel AutoCAD sta postala neformalni standard za CAD programje.
 Zunanje povezave
 Autodeskova spletna stran
 AutoCAD History
 Strojništvo
 CAD
 Grafični programi
 Programska oprema leta 1982


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 KOMISE EVROPSKÝCH SPOLEČENSTVÍ
 V Bruselu dne 26.4.2007
 KOM(2007) 219 v konečném znění
 2007/0074 (CNS)
 Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY
 o podpisu a prozatímním uplatňování Dohody mezi Evropským společenstvím
 a Jordánským hášimovským královstvím o některých aspektech leteckých služeb
 Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY
 o uzavření Dohody mezi Evropským společenstvím a Jordánským hášimovským
 královstvím o některých aspektech leteckých služeb
 (předložené Komisí)
 CS CS
 ---pagebreak--- DŮVODOVÁ ZPRÁVA
 1) SOUVISLOSTI NÁVRHU
 •
 110
 Odůvodnění a cíle návrhu
 Na základě rozsudků Soudního dvora ve věcech tzv. „Otevřeného nebe“ pověřila Rada
 dne 5. června 2003 Komisi, aby zahájila jednání se třetími zeměmi o nahrazení
 některých ustanovení stávajících dohod dohodou Společenství1 („horizontální
 mandát“). Cílem takových dohod je umožnit všem leteckým dopravcům EU
 nediskriminační přístup na trasy mezi Společenstvím a třetími zeměmi a uvést
 dvoustranné dohody mezi členskými státy a třetími zeměmi o leteckých službách do
 souladu s právními předpisy Společenství.
 •
 120
 Obecné souvislosti
 Mezinárodní vztahy mezi členskými státy a třetími zeměmi v oblasti letectví jsou
 obvykle upraveny dvoustrannými dohodami mezi členskými státy a třetími zeměmi
 o leteckých službách, jejich přílohami a jinými souvisejícími dvoustrannými či
 vícestrannými ujednáními.
 Tradičními doložkami o určení ve dvoustranných dohodách členských států o
 leteckých službách se porušují právní předpisy Společenství. Tyto doložky umožňují
 třetí zemi zamítnout, zrušit nebo pozastavit povolení nebo schválení leteckého
 dopravce, který byl určen členským státem, není však významným dílem ve vlastnictví
 tohoto členského státu či jeho státních příslušníků a ani nepodléhá jejich faktické
 kontrole. Tato skutečnost byla shledána jako diskriminační vůči dopravcům
 Společenství, kteří jsou usazeni na území některého členského státu, avšak které vlastní
 a kontrolují státní příslušníci jiných členských států. To odporuje článku 43 Smlouvy,
 který státním příslušníkům členských států, kteří uplatnili svou svobodu usazování,
 zaručuje, že s nimi bude v jiném členském státě zacházeno stejným způsobem jako se
 státními příslušníky tohoto členského státu.
 Existují další oblasti, například zdanění leteckých pohonných hmot či tarify zavedené
 leteckými dopravci ze třetích zemí na trasách uvnitř Společenství, u kterých by měl být
 zajištěn soulad s právními předpisy Společenství prostřednictvím změny či doplnění
 stávajících ustanovení dvoustranných dohod mezi členskými státy a třetími zeměmi
 o leteckých službách.
 •
 130
 Platná ustanovení v oblasti návrhu
 Ustanovení dohody nahrazují nebo doplňují stávající ustanovení 21 dvoustranných
 dohod mezi členskými státy a Jordánským hášimovským královstvím o leteckých
 službách.
 1
 Rozhodnutí Rady 11323/03 ze dne 5. června 2003 (vyhrazený dokument).
 CS 2 CS
 ---pagebreak--- •
 140
 Soulad s ostatními politikami a cíli Unie
 Dohoda podpoří základní cíl vnější politiky Společenství v oblasti letectví uvedením
 stávajících dvoustranných dohod o leteckých službách do souladu s právními předpisy
 Společenství.
 2) KONZULTACE ZÚČASTNĚNÝCH STRAN A POSOUZENÍ DOPADŮ
 • Konzultace zúčastněných stran
 211
 Metody konzultací, hlavní cílová odvětví a obecný profil respondentů
 Během jednání probíhala konzultace s členskými státy i zástupci odvětví.
 212
 Shrnutí odpovědí a způsob, jakým byly vzaty v úvahu
 Připomínky vznesené členskými státy i zástupci odvětví byly vzaty v úvahu.
 3) PRÁVNÍ STRÁNKA NÁVRHU
 •
 305
 Shrnutí navrhovaných opatření
 V souladu s postupy a směrnicemi v příloze „horizontálního mandátu“ vyjednala
 Komise dohodu s Jordánskem, která nahrazuje některá ustanovení stávajících
 dvoustranných dohod mezi členskými státy a Jordánským hášimovským královstvím
 o leteckých službách. Článek 2 dohody nahrazuje tradiční doložky o určení doložkou
 Společenství o určení, která všem dopravcům Společenství umožňuje užívat výhod
 plynoucích z práva usazování. Články 4 a 5 dohody se zabývají dvěma typy doložek
 týkajících se záležitostí v pravomoci Společenství. Článek 4 se zabývá zdaněním
 leteckých pohonných hmot, záležitostí, která byla harmonizována směrnicí Rady
 2003/96/ES, kterou se mění struktura rámcových předpisů Společenství o zdanění
 energetických produktů a elektřiny, zejména čl. 14 odst. 2 uvedené směrnice. Článek 5
 (Tvorba cen) řeší rozpory mezi stávajícími dvoustrannými dohodami o leteckých
 službách a nařízením Rady č. 2409/92 o tarifech a sazbách za letecké služby, které
 zakazuje dopravcům ze třetích zemí, aby měli rozhodující úlohu při určování ceny
 leteckých služeb za dopravu uskutečňovanou výhradně ve Společenství. Článek 6 řeší
 případné rozpory s pravidly ES v oblasti hospodářské soutěže.
 •
 310
 Právní základ
 Ustanovení čl. 80 odst. 2 a čl. 300 odst. 2 Smlouvy o ES
 •
 329
 Zásada subsidiarity
 Návrh je založen výhradně na „horizontálním mandátu“ uděleném Radou s ohledem na
 problematiku obsaženou v právních předpisech Společenství a dvoustranných
 dohodách o leteckých službách.
 CS 3 CS
 ---pagebreak--- • Zásada proporcionality
 Dohoda pozmění či doplní ustanovení dvoustranných dohod o leteckých službách
 pouze v rozsahu nezbytném k zajištění souladu s právními předpisy Společenství.
 • Volba nástrojů
 342
 Dohoda mezi Společenstvím a Jordánským hášimovským královstvím je nejúčinnějším
 nástrojem pro uvedení všech stávajících dvoustranných dohod mezi členskými státy
 a Jordánským hášimovským královstvím o leteckých službách do souladu s právními
 předpisy Společenství.
 4) ROZPOČTOVÉ DŮSLEDKY
 409
 Návrh nemá žádné důsledky pro rozpočet Společenství.
 5) DALŠÍ INFORMACE
 •
 510
 Zjednodušení
 511
 Návrh umožňuje zjednodušení právních předpisů.
 512
 Příslušná ustanovení dvoustranných dohod mezi členskými státy a Jordánským
 hášimovským královstvím o leteckých službách budou nahrazena či doplněna
 ustanoveními jedné dohody Společenství.
 •
 570
 Podrobné vysvětlení návrhu
 V souladu s obvyklým postupem při podpisu a uzavírání mezinárodních dohod se Rada
 žádá, aby schválila rozhodnutí o podpisu a uzavření Dohody mezi Evropským
 společenstvím a Jordánským hášimovským královstvím o některých aspektech
 leteckých služeb a aby jmenovala osoby zmocněné podepsat dohodu jménem
 Společenství.
 CS 4 CS
 ---pagebreak--- Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY
 o podpisu a prozatímním uplatňování Dohody mezi Evropským společenstvím
 a Jordánským hášimovským královstvím o některých aspektech leteckých služeb
 RADA EVROPSKÉ UNIE,
 s ohledem na Smlouvu o založení Evropského společenství, a zejména na čl. 80 odst. 2 ve
 spojení s čl. 300 odst. 2 prvním pododstavcem první větou této smlouvy,
 s ohledem na návrh Komise2,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1) Rada dne 5. června 2003 pověřila Komisi, aby zahájila jednání se třetími zeměmi o
 nahrazení některých ustanovení stávajících dvoustranných dohod dohodou
 Společenství.
 (2) Komise jménem Společenství sjednala dohodu s Jordánským hášimovským
 královstvím o některých aspektech leteckých služeb v souladu s postupy a směrnicemi
 uvedenými v příloze rozhodnutí Rady, kterým se Komise pověřuje, aby zahájila
 jednání se třetími zeměmi o nahrazení některých ustanovení stávajících dvoustranných
 dohod dohodou Společenství.
 (3) S výhradou možného uzavření dohody k pozdějšímu datu je třeba dohodu, kterou
 Komise sjednala, podepsat a prozatímně uplatňovat,
 ROZHODLA TAKTO:
 Jediný článek
 1. S výhradou uzavření k pozdějšímu datu je předseda Rady oprávněn jmenovat osobu
 nebo osoby zmocněné podepsat jménem Společenství Dohodu mezi Evropským
 společenstvím a Jordánským hášimovským královstvím o některých aspektech
 leteckých služeb.
 2. Než dohoda vstoupí v platnost, je třeba ji prozatímně uplatňovat, a to od prvního dne
 prvního měsíce po dni, kdy si strany vzájemně oznámí dokončení postupů
 potřebných pro tento účel. Předseda Rady je oprávněn učinit oznámení stanovené
 v čl. 9 odst. 2 dohody.
 2
 Úř. věst. C [...], [...], s. [...].
 CS 5 CS
 ---pagebreak--- 3. Znění dohody je připojeno k tomuto rozhodnutí.
 V Bruselu dne [...].
 Za Radu
 předseda/předsedkyně
 [...]
 CS 6 CS
 ---pagebreak--- 2007/0074 (CNS)
 Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY
 o uzavření Dohody mezi Evropským společenstvím a Jordánským hášimovským
 královstvím o některých aspektech leteckých služeb
 RADA EVROPSKÉ UNIE,
 s ohledem na Smlouvu o založení Evropského společenství, a zejména na čl. 80 odst. 2 ve
 spojení s čl. 300 odst. 2 prvním pododstavcem první větou a čl. 300 odst. 3 prvním
 pododstavcem této smlouvy,
 s ohledem na návrh Komise3,
 s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu4,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1) Rada dne 5. června 2003 pověřila Komisi, aby zahájila jednání se třetími zeměmi o
 nahrazení některých ustanovení stávajících dvoustranných dohod dohodou
 Společenství.
 (2) Komise jménem Společenství sjednala dohodu s Jordánským hášimovským
 královstvím o některých aspektech leteckých služeb v souladu s postupy a směrnicemi
 uvedenými v příloze rozhodnutí Rady, kterým se Komise pověřuje, aby zahájila
 jednání se třetími zeměmi o nahrazení některých ustanovení stávajících dvoustranných
 dohod dohodou Společenství.
 (3) Tato dohoda byla jménem Společenství podepsána dne [...] s výhradou jejího
 možného uzavření k pozdějšímu datu, v souladu s rozhodnutím Rady .../.../ES ze dne
 [...]5.
 (4) Tato dohoda by měla být schválena,
 3
 Úř. věst. C [...], [...], s. [...].
 4
 Úř. věst. C [...], [...], s. [...].
 5
 Úř. věst. C [...], [...], s. [...].
 CS 7 CS
 ---pagebreak--- ROZHODLA TAKTO:
 Článek 1
 1. Dohoda mezi Evropským společenstvím a Jordánským hášimovským královstvím o
 některých aspektech leteckých služeb se schvaluje jménem Společenství.
 2. Znění dohody se připojuje k tomuto rozhodnutí.
 Článek 2
 Předseda Rady je oprávněn jmenovat osobu zmocněnou učinit oznámení stanovené v čl. 9
 odst. 1 dohody.
 V Bruselu dne [...].
 Za Radu
 předseda/předsedkyně
 [...]
 CS 8 CS
 ---pagebreak--- PŘÍLOHA
 DOHODA
 mezi Evropským společenstvím a Jordánským hášimovským královstvím
 o některých aspektech leteckých služeb
 EVROPSKÉ SPOLEČENSTVÍ
 na jedné straně a
 JORDÁNSKÉ HÁŠIMOVSKÉ KRÁLOVSTVÍ
 na straně druhé
 (dále jen „strany“)
 ZAZNAMENÁVAJÍCE, že mezi několika členskými státy Evropského společenství
 a Jordánským hášimovským královstvím byly podepsány dvoustranné dohody o leteckých
 službách, které obsahují ustanovení, jež jsou v rozporu s právem Společenství,
 ZAZNAMENÁVAJÍCE, že Evropské společenství má výlučnou pravomoc ohledně řady
 aspektů, které mohou být obsaženy ve dvoustranných dohodách o leteckých službách
 uzavřených mezi členskými státy Evropského společenství a třetími zeměmi,
 ZAZNAMENÁVAJÍCE, že podle práva Evropského společenství mají letečtí dopravci
 Společenství usazení v členském státě právo na nediskriminační přístup na letecké trasy mezi
 členskými státy Evropského společenství a třetími zeměmi,
 S OHLEDEM na dohody mezi Evropským společenstvím a některými třetími zeměmi, podle
 nichž mají státní příslušníci těchto třetích zemí možnost získat vlastnictví v leteckých
 dopravcích, kterým byla udělena licence v souladu s právem Evropského společenství,
 UZNÁVAJÍCE, že ustanovení dvoustranných dohod o leteckých službách uzavřených mezi
 členskými státy Evropského společenství a Jordánským hášimovským královstvím, která jsou
 v rozporu s právem Evropského společenství, musí být uvedena do plného souladu s tímto
 právem, aby se vytvořil řádný právní základ pro letecké služby mezi Evropským
 společenstvím a Jordánským hášimovským královstvím a aby se zachovala návaznost těchto
 leteckých služeb,
 ZAZNAMENÁVAJÍCE, že podle práva Evropského společenství nesmějí letečtí dopravci
 v zásadě uzavírat dohody, které by mohly ovlivnit obchod mezi členskými státy Evropského
 společenství a jejichž cílem nebo výsledkem je vyloučení, omezení nebo narušení
 hospodářské soutěže,
 CS 9 CS
 ---pagebreak--- UZNÁVAJÍCE, že ustanovení ve dvoustranných dohodách o leteckých službách uzavřených
 mezi členskými státy Evropského společenství a Jordánským hášimovským královstvím, která
 i) požadují nebo upřednostňují přijetí dohod mezi podniky, rozhodnutí sdružení podniků nebo
 jednání ve vzájemné shodě, které brání hospodářské soutěži mezi leteckými dopravci
 na příslušných trasách nebo ji narušují či omezují; nebo ii) zesilují účinek všech takových
 dohod, rozhodnutí či jednání ve vzájemné shodě; nebo iii) přenášejí na letecké dopravce nebo
 jiné soukromé hospodářské subjekty odpovědnost za přijetí opatření, která brání hospodářské
 soutěži mezi leteckými dopravci na příslušných trasách nebo ji narušují či omezují, mohou
 rušit účinnost pravidel o hospodářské soutěži platných pro podniky,
 ZAZNAMENÁVAJÍCE, že záměrem Evropského společenství v rámci těchto jednání není
 zvýšit celkový objem letecké dopravy mezi Evropským společenstvím a Jordánským
 hášimovským královstvím, ovlivnit rovnováhu mezi leteckými dopravci Společenství a
 leteckými dopravci Jordánským hášimovským královstvím, ani vyjednávat o změnách
 ustanovení stávajících dvoustranných dohod o leteckých službách, které se týkají provozních
 práv,
 SE DOHODLY TAKTO:
 ČLÁNEK 1
 Obecná ustanovení
 1. Pro účely této dohody se „členskými státy“ rozumějí členské státy Evropského
 společenství.
 2. Odkazy ve všech dohodách uvedených v příloze 1 na státní příslušníky členského
 státu, který je stranou dané dohody, se chápou jako odkazy na státní příslušníky
 členských států Evropského společenství.
 3. Odkazy ve všech dohodách uvedených v příloze 1 na letecké dopravce nebo letecké
 společnosti členského státu, který je stranou dané dohody, se chápou jako odkazy na
 letecké dopravce nebo letecké společnosti určené daným členským státem.
 4. Provozní práva se nadále udělují prostřednictvím dvoustranných ujednání mezi
 Jordánským hášimovským královstvím a členskými státy.
 ČLÁNEK 2
 Určení členským státem
 1. Ustanovení odstavců 2 a 3 tohoto článku nahrazují v tomto pořadí odpovídající
 ustanovení článků uvedených v příloze 2 bodu a) a b) ohledně určení leteckého
 dopravce dotčeným členským státem, jeho schválení a povolení udělených
 Jordánským hášimovským královstvím a odmítnutí, zrušení, pozastavení nebo
 omezení schválení nebo povolení udělených leteckému dopravci.
 CS 10 CS
 ---pagebreak--- 2. Po obdržení určení provedeného členským státem udělí Jordánské hášimovské
 království příslušná schválení a povolení s minimálním procedurálním zpožděním za
 předpokladu, že:
 i. letecký dopravce je podle Smlouvy o založení Evropského společenství usazen
 na území členského státu, který provedl určení, a má platnou provozní licenci
 v souladu s právem Evropského společenství;
 ii. členský stát odpovědný za vydání osvědčení provozovatele letecké dopravy
 (AOC) leteckému dopravci nad ním vykonává a udržuje faktickou regulační
 kontrolu a v určení je zřetelně označen příslušný letecký úřad a že
 iii. letecký dopravce je vlastněn přímo nebo prostřednictvím většinového
 vlastnického podílu a účinně kontrolován přímo nebo členskými státy a/nebo
 státními příslušníky členských států nebo jinými státy uvedenými v příloze 3
 a/nebo státními příslušníky těchto jiných států.
 3. Jordánské hášimovské království může odmítnout, zrušit, pozastavit nebo omezit
 schválení nebo povolení leteckého dopravce určeného členským státem, pokud:
 i. letecký dopravce není podle Smlouvy o založení Evropského společenství
 usazen na území členského státu, který provedl určení, nebo nemá platnou
 provozní licenci v souladu s právem Evropského společenství, nebo
 ii. členský stát odpovědný za vydání osvědčení provozovatele letecké dopravy
 (AOC) leteckému dopravci nad ním nevykonává ani neudržuje faktickou
 regulační kontrolu nebo v určení není zřetelně označen příslušný letecký úřad,
 nebo
 iii. letecký dopravce není vlastněn a účinně kontrolován přímo nebo
 prostřednictvím většinového vlastnického podílu členskými státy a/nebo
 státními příslušníky členských států a/nebo jinými státy uvedenými v příloze 3
 a/nebo státními příslušníky těchto jiných států, nebo
 iv. letecký dopravce již má schválení k provozu podle dvoustranné dohody
 uzavřené mezi Jordánským hášimovským královstvím a jiným členským
 státem a vykonáváním provozních práv podle této dohody na trase zahrnující
 místo v tomto jiném členském státě by obcházel omezení provozních práv
 vyplývající z dvoustranné dohody mezi Jordánským hášimovským královstvím
 a tímto jiným členským státem, nebo
 v. určený letecký dopravce je držitelem osvědčení provozovatele letecké dopravy
 (AOC) vydaného členským státem a neexistuje žádná dvoustranná dohoda
 mezi Jordánským hášimovským královstvím a tímto členským státem o
 leteckých službách a leteckému dopravci určenému Jordánským hášimovským
 královstvím tento členský stát upřel provozní práva.
 Při výkonu svého práva podle tohoto odstavce nediskriminuje Jordánské hášimovské
 království letecké dopravce Společenství z důvodu státní příslušnosti.
 CS 11 CS
 ---pagebreak--- ČLÁNEK 3
 Práva v souvislosti s regulační kontrolou
 1. Ustanoveními odstavce 2 tohoto článku se doplňují články uvedené v příloze 2 bodu
 c).
 2. Pokud členský stát určil leteckého dopravce, nad nímž regulační kontrolu vykonává
 a udržuje jiný členský stát, potom práva Jordánského hášimovského království podle
 bezpečnostních ustanovení dohody mezi členským státem, který určil leteckého
 dopravce, a Jordánským hášimovským královstvím platí stejným způsobem, pokud
 jde o přijímání, vykonávání nebo udržování bezpečnostních standardů tímto jiným
 členským státem a pokud jde o provozní schválení tohoto leteckého dopravce.
 ČLÁNEK 4
 Zdanění leteckých pohonných hmot
 1. Ustanoveními odstavce 2 tohoto článku se doplňují odpovídající ustanovení článků
 uvedených v příloze 2 bodu d).
 2. Bez ohledu na jakákoli jiná ustanovení, která jsou s tímto v rozporu, nebrání nic, co
 je stanoveno v dohodách uvedených v příloze 2 písm. d), členskému státu v uložení
 daní, dávek, cel či různých poplatků na pohonné hmoty dodávané na jeho území
 k použití v letadle jmenovaného leteckého dopravce Jordánského hášimovského
 království, který poskytuje služby mezi místem na území tohoto členského státu
 a jiným místem na území tohoto členského státu nebo na území jiného členského
 státu.
 ČLÁNEK 5
 Tarify za dopravu uvnitř Evropského společenství
 1. Ustanoveními odstavce 2 tohoto článku se doplňují články uvedené v příloze 2 písm.
 e).
 2. Tarify za přepravu uskutečněnou zcela v rámci Evropského společenství, které budou
 podle některé z dohod uvedených v příloze 1 a obsahujících ustanovení uvedené
 v příloze 2 bodu e) účtovány leteckým dopravcem (leteckými dopravci) určeným
 (určenými) Jordánským hášimovským královstvím, podléhají právu Evropského
 společenství.
 CS 12 CS
 ---pagebreak--- ČLÁNEK 6
 Slučitelnost s pravidly o hospodářské soutěži
 1. Bez ohledu na jakákoli jiná ustanovení, která jsou s tímto v rozporu, žádné
 ustanovení dohod uvedených v příloze 1: i) neupřednostňuje přijetí dohod mezi
 podniky, rozhodnutí sdružení podniků nebo jednání ve vzájemné shodě, které brání
 hospodářské soutěži nebo ji narušují, ii) nezesiluje účinek žádné takové dohody,
 rozhodnutí či jednání ve vzájemné shodě, ani iii) nepřenáší na soukromé hospodářské
 subjekty odpovědnost za přijetí opatření, která brání hospodářské soutěži nebo ji
 narušují či omezují.
 2. Ustanovení obsažená v dohodách uvedených v příloze 1, která nejsou slučitelná
 s odstavcem 1 tohoto článku, se nepoužijí.
 ČLÁNEK 7
 Přílohy dohody
 Přílohy této dohody tvoří její nedílnou součást.
 ČLÁNEK 8
 Revize nebo změna
 Strany mohou po vzájemné dohodě tuto dohodu kdykoli revidovat nebo změnit.
 ČLÁNEK 9
 Vstup v platnost a prozatímní uplatňování
 1. Tato dohoda vstupuje v platnost, jakmile si strany vzájemně písemně oznámí, že byly
 dokončeny jejich příslušné vnitřní postupy nezbytné pro vstup dohody v platnost.
 2. Bez ohledu na odstavec 1 se smluvní strany dohodly, že budou tuto dohodu
 prozatímně uplatňovat od prvního dne měsíce následujícího po dni, kdy si smluvní
 strany vzájemně oznámí dokončení postupů nezbytných pro tento účel.
 3. Dohody a jiná ujednání mezi členskými státy a Jordánským hášimovským
 královstvím, které k datu podpisu této dohody ještě nevstoupily v platnost a které
 nejsou prozatímně uplatňovány, jsou uvedeny v příloze 1 bodu b). Všechny tyto
 dohody a ujednání podléhají od svého vstupu v platnost nebo prozatímního
 uplatňování této dohodě.
 CS 13 CS
 ---pagebreak--- ČLÁNEK 10
 Ukončení platnosti
 1. V případě, že dojde k ukončení platnosti některé z dohod uvedených v příloze 1,
 skončí současně platnost všech ustanovení této dohody, která se týkají příslušné
 dohody uvedené v příloze 1.
 2. V případě, že dojde k ukončení platnosti všech dohod uvedených v příloze 1, skončí
 současně platnost této dohody.
 NA DŮKAZ ČEHOŽ připojili níže podepsaní řádně zplnomocnění zástupci k této dohodě své
 podpisy.
 V [....] ve dvou prvopisech dne [... ... ...] v jazyce anglickém, bulharském, českém,
 dánském, estonském, finském, francouzském, italském, litevském, lotyšském, maďarském,
 maltském, německém, nizozemském, polském, portugalském, rumunském, řeckém,
 slovenském, slovinském, španělském, švédském a arabském.
 ZA EVROPSKÉ SPOLEČENSTVÍ: ZA JORDÁNSKÉ HÁŠIMOVSKÉ KRÁLOVSTVÍ:
 CS 14 CS
 ---pagebreak--- Příloha 1
 Seznam dohod, na které se odkazuje v článku 1 této dohody
 a) Dohody o leteckých službách uzavřené mezi Jordánským hášimovským
 královstvím a členskými státy Evropského společenství, které byly ke dni
 podpisu této dohody uzavřeny, podepsány a/nebo jsou prozatímně uplatňovány
 – Dohoda mezi spolkovou vládou Rakouska a vládou Jordánského
 hášimovského království o letecké dopravě, podepsaná ve Vídni dne
 16. června 1976, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko – Rakousko“;
 ve znění výměny nót ze dne 23. května a 8. července 1993;
 doplněná důvěrným memorandem o porozumění uzavřeným v Ammánu dne 29. října
 1997.
 – Dohoda mezi vládou Belgického království a vládou Jordánského
 hášimovského království o zřízení pravidelných leteckých služeb mezi
 územími těchto států i mimo tato území, podepsaná v Ammánu dne 19. října
 1960, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko – Belgie“);
 doplněná důvěrným memorandem o porozumění uzavřeným v Ammánu dne 15. září
 1994.
 – Dohoda mezi vládou Bulharské republiky a vládou Jordánského
 hášimovského království o leteckých službách mezi územími těchto států i
 mimo tato území, podepsaná v Sofii dne 25. srpna 2001, v příloze 2 jen
 „dohoda Jordánsko – Bulharsko“);
 – Dohoda mezi Kyperskou republikou a Jordánským hášimovským
 královstvím o komerční pravidelné letecké dopravě, podepsaná v Ammánu
 dne 23. dubna 1967, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko – Kypr“;
 – Dohoda mezi vládou České republiky a vládou Jordánského hášimovského
 království týkající se leteckých služeb, podepsaná v Ammánu dne 20. září
 1997, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko – Česká republika“;
 – Dohoda mezi vládou Dánského království a vládou Jordánského
 hášimovského království o zřízení pravidelných leteckých služeb mezi
 územími těchto států i mimo tato území, podepsaná v Ammánu dne
 7. prosince 1961, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko – Dánsko“);
 – Dohoda mezi vládou Finské republiky a vládou Jordánského
 hášimovského království o leteckých službách mezi územími těchto států,
 podepsaná v Helsinkách dne 11. dubna 1978, v příloze 2 jen „dohoda
 Jordánsko – Finsko“;
 CS 15 CS
 ---pagebreak--- – Dohoda mezi Francouzskou republikou a Jordánským hášimovským
 královstvím o leteckých službách, podepsaná v Ammánu dne 30. dubna
 1966, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko – Francie“;
 doplněná memorandem o porozumění uzavřeným v Paříži dne 16. listopadu 2000.
 – Dohoda mezi Spolkovou republikou Německo a Jordánským
 hášimovským královstvím o letecké dopravě, podepsaná v Bonnu dne
 29. ledna 1970, ve znění pozdějších předpisů, v příloze 2 jen „dohoda
 Jordánsko – Německo“;
 – Dohoda mezi vládou Řeckého království a vládou Jordánského
 hášimovského království o komerčních pravidelných leteckých službách,
 podepsaná v Athénách dne 17. dubna 1967, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko
 – Řecko“;
 – Dohoda mezi vládou Irska a vládou Jordánského hášimovského království
 o letecké dopravě, parafovaná dne 19. března 1998, v příloze 2 jen „dohoda
 Jordánsko – Irsko“;
 – Dohoda mezi vládou Italské republiky a vládou Jordánského
 hášimovského království o zřízení a provozování pravidelných leteckých
 služeb, podepsaná v Římě dne 28. března 1980, v příloze 2 jen „dohoda
 Jordánsko – Itálie“);
 ve spojení s důvěrným memorandem o porozumění ze dne 25. června 1978;
 ve znění výměny nót ze dne 12. července a 11. září 1996.
 – Dohoda mezi vládou Lucemburského velkovévodství a vládou
 Jordánského hášimovského království o zřízení a provozování
 pravidelných leteckých služeb mezi územími těchto států i mimo tato
 území, podepsaná v Ammánu dne 9. dubna 1962, v příloze 2 jen „dohoda
 Jordánsko – Lucembursko“);
 – Předloha dohody mezi vládou Malty a vládou Jordánského hášimovského
 království o leteckých službách mezi územími těchto států i mimo tato
 území, parafovaná a připojená ve formě přílohy C k memorandu o porozumění
 uzavřenému v Ammánu dne 28. září 1999, v příloze 2 jen „předloha dohody
 Jordánsko – Malta“;
 – Dohoda mezi vládou Nizozemského království a vládou Jordánského
 hášimovského království o zřízení a provozování pravidelných leteckých
 služeb mezi územími těchto států i mimo tato území, podepsaná v Ammánu
 dne 24. srpna 1961, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko – Nizozemsko“);
 – Dohoda mezi vládou Polské republiky a vládou Jordánského
 hášimovského království týkající se leteckých služeb, podepsaná v Ammánu
 dne 22. listopadu 1993, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko – Polsko“;
 – Dohoda mezi vládou Portugalska a vládou Jordánského hášimovského
 království o letecké dopravě, parafovaná a připojená k memorandu o
 CS 16 CS
 ---pagebreak--- porozumění podepsanému v Lisabonu dne 29. ledna 1982, v příloze 2 jen
 „předloha dohody Jordánsko – Portugalsko“;
 – Dohoda mezi vládou Rumunské socialistické republiky a vládou
 Jordánského hášimovského království týkající se civilní letecké dopravy,
 podepsaná v Bukurešti dne 17. září 1975, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko –
 Rumunsko“;
 – Dohoda mezi vládou Španělského království a vládou Jordánského
 hášimovského království o letecké dopravě, podepsaná v Madridu dne
 18. května 1977, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko – Španělsko“;
 – Dohoda mezi vládou Švédského království a vládou Jordánského
 hášimovského království o zřízení pravidelných leteckých služeb mezi
 územími těchto států i mimo tato území, podepsaná v Ammánu dne 9. ledna
 1961, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko – Švédsko“);
 – Dohoda mezi vládou Spojeného království Velké Británie a Severního
 Irska a vládou Jordánského hášimovského království o leteckých službách
 mezi územími těchto států i mimo tato území, podepsaná v Ammánu dne
 9. srpna 1969, v příloze 2 jen „dohoda Jordánsko – Spojené království“;
 – Předloha dohody mezi vládou Spojeného království Velké Británie a
 Severního Irska a vládou Jordánského hášimovského království o
 leteckých službách, parafovaná a připojená ve formě přílohy B k memorandu
 o porozumění uzavřenému v Ammánu dne 13. července 1995, v příloze 2 jen
 „předloha revidované dohody Jordánsko – Spojené království“;
 b) Dohody o leteckých službách a jiná ujednání parafovaná nebo podepsaná mezi
 Jordánskem a členskými státy Evropského společenství, které ke dni podpisu
 této dohody ještě nevstoupily v platnost a nejsou prozatímně uplatňovány
 [záměrně ponecháno prázdné]
 CS 17 CS
 ---pagebreak--- Příloha 2
 Seznam článků dohod uvedených v příloze 1, na které se odkazuje v článcích 2 až 5 této
 dohody
 a) Určení členským státem:
 – článek 3 dohody Jordánsko – Rakousko;
 – článek 2 dohody Jordánsko – Belgie;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Bulharsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Kypr;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Česká republika;
 – článek 2 dohody Jordánsko – Dánsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Finsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Německo;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Řecko;
 – článek 3 předlohy dohody Jordánsko – Irsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Itálie;
 – článek 3 předlohy dohody Jordánsko – Malta;
 – článek 2 dohody Jordánsko – Nizozemsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Polsko;
 – článek 3 předlohy dohody Jordánsko – Portugalsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Rumunsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Španělsko;
 – článek 2 dohody Jordánsko – Švédsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Spojené království;
 – článek 4 předlohy revidované dohody Jordánsko – Spojené království.
 b) Odmítnutí, zrušení, pozastavení nebo omezení schválení nebo povolení:
 – článek 4 dohody Jordánsko – Rakousko;
 – článek 5 dohody Jordánsko – Belgie;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Bulharsko;
 – článek 6 dohody Jordánsko – Kypr;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Česká republika;
 CS 18 CS
 ---pagebreak--- – článek 3 dohody Jordánsko – Dánsko;
 – články 3 a 4 dohody Jordánsko – Finsko;
 – článek 6 dohody Jordánsko – Francie;
 – článek 4 dohody Jordánsko – Německo;
 – článek 6 dohody Jordánsko – Řecko;
 – článek 3 předlohy dohody Jordánsko – Irsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Itálie;
 – článek 5 dohody Jordánsko – Lucembursko;
 – článek 4 předlohy dohody Jordánsko – Malta;
 – článek 5 dohody Jordánsko – Nizozemsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Polsko;
 – články 3 a 4 předlohy dohody Jordánsko – Portugalsko;
 – článek 4 dohody Jordánsko – Rumunsko;
 – článek 4 dohody Jordánsko – Španělsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Švédsko;
 – článek 4 dohody Jordánsko – Spojené království;
 – článek 5 předlohy revidované dohody Jordánsko – Spojené království.
 c) Regulační kontrola:
 – článek 10a dohody Jordánsko – Německo;
 – článek 7 předlohy dohody Jordánsko – Malta.
 d) Zdanění leteckých pohonných hmot:
 – článek 8 dohody Jordánsko – Rakousko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Belgie;
 – článek 9 dohody Jordánsko – Bulharsko;
 – článek 7 dohody Jordánsko – Kypr;
 – článek 8 dohody Jordánsko – Česká republika;
 – článek 4 dohody Jordánsko – Dánsko;
 – článek 5 dohody Jordánsko – Finsko;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Francie;
 – článek 6 dohody Jordánsko – Německo;
 – článek 7 dohody Jordánsko – Řecko;
 CS 19 CS
 ---pagebreak--- – článek 13 předlohy dohody Jordánsko – Irsko;
 – článek 5 dohody Jordánsko – Itálie;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Lucembursko;
 – článek 5 předlohy dohody Jordánsko – Malta;
 – článek 3 dohody Jordánsko – Nizozemsko;
 – článek 8 dohody Jordánsko – Polsko;
 – článek 6 předlohy dohody Jordánsko – Portugalsko;
 – článek 8 dohody Jordánsko – Rumunsko;
 – článek 5 dohody Jordánsko – Španělsko;
 – článek 4 dohody Jordánsko – Švédsko;
 – článek 5 dohody Jordánsko – Spojené království;
 – článek 8 předlohy revidované dohody Jordánsko – Spojené království.
 e) Tarify za dopravu uvnitř Evropského společenství:
 – článek 10 dohody Jordánsko – Rakousko;
 – článek 6 dohody Jordánsko – Belgie;
 – článek 11 dohody Jordánsko – Bulharsko;
 – článek 10 dohody Jordánsko – Kypr;
 – článek 10 dohody Jordánsko – Česká republika;
 – článek 7 dohody Jordánsko – Dánsko;
 – článek 8 dohody Jordánsko – Finsko;
 – článek 16 dohody Jordánsko – Francie;
 – článek 9 dohody Jordánsko – Německo;
 – článek 9 dohody Jordánsko – Řecko;
 – článek 7 předlohy dohody Jordánsko – Irsko;
 – článek 8 dohody Jordánsko – Itálie;
 – článek 6 dohody Jordánsko – Lucembursko;
 – článek 10 předlohy dohody Jordánsko – Malta;
 – článek 6 dohody Jordánsko – Nizozemsko;
 – článek 10 dohody Jordánsko – Polsko;
 – článek 9 předlohy dohody Jordánsko – Portugalsko;
 – článek 7 dohody Jordánsko – Rumunsko;
 CS 20 CS
 ---pagebreak--- – článek 11 dohody Jordánsko – Španělsko;
 – článek 7 dohody Jordánsko – Švédsko;
 – článek 8 dohody Jordánsko – Spojené království;
 – článek 7 předlohy revidované dohody Jordánsko – Spojené království.
 CS 21 CS
 ---pagebreak--- Příloha 3
 Seznam jiných států, na které se odkazuje v článku 2 této dohody
 a) Islandská republika (v rámci Dohody o Evropském hospodářském prostoru);
 b) Lichtenštejnské knížectví (v rámci Dohody o Evropském hospodářském prostoru);
 c) Norské království (v rámci Dohody o Evropském hospodářském prostoru);
 d) Švýcarská konfederace (v rámci dohody mezi Evropským společenstvím a
 Švýcarskou konfederací o letecké dopravě).
 CS 22 CS
 ---pagebreak--- Příloha B
 Otázky, které je třeba zahrnout do možných budoucích komplexních jednání o
 Evropsko-středomořských dohodách mezi EU a Jordánskem
 Hlavní cíle:
 – Hospodářská liberalizace
 – Spolupráce v oblasti právních předpisů
 – Technická pomoc
 • Přístup na trh
 Liberalizace přístupu na trh; zrušení omezení frekvence nebo kapacity; použitelné na
 pravidelnou a nepravidelnou osobní a nákladní dopravu.
 • Vlastnictví a kontrola
 Možnost vzájemných investičních příležitostí.
 • Tvorba cen
 Ceny volně stanovené trhem podléhající pravidlům hospodářské soutěže a omezením
 výsadního postavení v oblasti tvorby cen.
 • Hospodářská soutěž
 Uplatňování pravidel hospodářské soutěže, předcházení narušení hospodářské soutěže (vládní
 dotace).
 • Obchodní příležitosti
 Svoboda usazování, pozemní odbavení, atd.
 • Bezpečnost letectví
 Přísné normy bezpečnosti letectví a úzká spolupráce.
 • Ochrana letectví před protiprávními činy
 Přísné normy ochrany letectví před protiprávními činy a úzká spolupráce.
 • Řízení letového provozu
 Účast v iniciativě jednotné evropské nebe.
 • Ochrana životního prostředí
 Přísné normy ochrany životního prostředí.
 • Ochrana spotřebitele
 • Počítačový rezervační systém
 • Technická pomoc
 CS 23 CS


type: caselaw

text:
28.4.2014
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 C 129/3
 Domstolens dom (Tredje Afdeling) af 6. marts 2014 — Backaldrin Österreich The Kornspitz Company GmbH mod Pfahnl Backmittel GmbH (anmodning om præjudiciel afgørelse fra Oberster Patent- und Markensenat e — Østrig)
 (Sag C-409/12) (1)
 ((Varemærker - direktiv 2008/95/EF - artikel 12, stk. 2, litra a) - fortabelse - varemærke, der som følge af indehaverens virksomhed eller passivitet er blevet til en almindelig betegnelse inden for handelen for en vare eller tjenesteydelse, for hvilken mærket er registreret - dels sælgernes, dels de endelige brugeres opfattelse af ordtegnet »KORNSPITZ« - det fornødne særpræg forsvundet alene fra de endelige brugeres synspunkt))
 2014/C 129/03
 Processprog: tysk
 Den forelæggende ret
 Oberster Patent- und Markensenat
 Parter i hovedsagen
 Sagsøger: Backaldrin Österreich The Kornspitz Company GmbH
 Sagsøgt: Pfahnl Backmittel GmbH
 Sagens genstand
 Anmodning om præjudiciel afgørelse — Oberster Patent- und Markensenat — fortolkning af artikel 12, stk. 2, litra a), i Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 2008/95/EF af 22. oktober 2008 om indbyrdes tilnærmelse af medlemsstaternes lovgivning om varemærker (EUT L 299, s. 25) — fortabelsesgrunde — registreret ordmærke, der for forbrugerne er blevet den almindelige betegnelse for den omhandlede vare på grund af mellemhandlernes manglende oplysning om at varemærket findes — alternative betegnelser til at beskrive den omhandlede vare findes ikke — varemærkeindehaverens passivitet
 Konklusion
 1)
 Artikel 12, stk. 2, litra a), i Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 2008/95/EF af 22. oktober 2008 om indbyrdes tilnærmelse af medlemsstaternes lovgivning om varemærker skal fortolkes således, at indehaveren af et varemærke i en situation som den i hovedsagen omhandlede kan fortabe de rettigheder, der er knyttet til dette varemærke, i forhold til en vare, som det er registreret for, når det nævnte varemærke, på grund af denne indehavers virksomhed eller passivitet, er blevet til den almindelige betegnelse for denne vare fra alene de endelige brugeres synspunkt.
 2)
 Artikel 12, stk. 2, litra a), i direktiv 2008/95 skal fortolkes således, at den omstændighed, at indehaveren af et varemærke afholder sig fra at tilskynde sælgerne til i højere grad at bruge dette varemærke til markedsføringen af en vare, som det nævnte varemærke er registreret for, kan kvalificeres som »passivitet« i denne bestemmelses forstand.
 3)
 Artikel 12, stk. 2, litra a), i direktiv 2008/95 skal fortolkes således, at fortabelsen af de rettigheder, der er tillagt indehaveren af et varemærke, ikke forudsætter, at det fastlægges, om der findes andre betegnelser for den vare, med hensyn til hvilken varemærket er blevet den almindelige betegnelse inden for handelen.
 (1) EUT C 399 af 22.12.2012.


type: other

text:
07 | November | 2012 | Law, Religion & Politics
 Artikel in Liberaal Reveil (II)
 Posted on November 7, 2012 by H.M.T.D. ten Napel
 Op de dag waarop de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen bekend werd, is het toepasselijk om het tweede deel te plaatsen van mijn artikel ‘Rel rond fastfoodketen Chick-fil-A laat zien: scheiding van kerk en staat niet langer grootste zorg in Amerika’ uit Liberaal Reveil. De thematiek van de verhouding tussen kerk en staat zal tijdens de tweede termijn van Obama naar verwachting op de agenda blijven.
 Een link naar de inhoudsopgave van het totale nummer, alsmede bestelinformatie, treft u aan in de vorige blogpost. De illustratie van Uncle Sam is ontleend aan de omslag van het betreffende nummer van Liberaal Reveil, dat mede gewijd is aan de Amerikaanse presidentsverkiezingen. ‘The Prof. mr. B.M. Teldersstichting (Telders Foundation) is the Dutch liberal think tank, affiliated to the political party VVD. (...) The quarterly journal of the Telders Foundation is Liberaal Reveil, which is edited by Camilia Bruil.’
 4. Rechterlijke verdeeldheid
 Gegeven deze gepolariseerde maatschappelijke constellatie, is het weinig verwonderlijk dat het Amerikaanse Hooggerechtshof er de afgelopen decennia een harde dobber aan heeft gehad om heldere lijnen uit te zetten op het terrein van de (onderlinge verhouding van de) ‘essentiële rechten en vrijheden’ van godsdienst. Op het traditioneel zo sterk in het oog springende onderwijsgebied is dat misschien overigens nog relatief het beste gelukt. In elk geval heeft het Hof daar in zijn meest recente jurisprudentie enerzijds vastgehouden aan een relatief strikte interpretatie van de scheiding van kerk en staat gedurende schooltijd. Anderzijds heeft het voor, tussen en na lesuren juist ruimte gecreëerd voor vrijwillige godsdienstige activiteiten door zowel scholieren als hun ouders en andere betrokkenen, inclusief in voorkomende gevallen de financiering daarvan, met een beroep op het principe van religieuze gelijkheid.12
 Ten aanzien van bijvoorbeeld religieuze symbolen in het publieke domein, is het beeld dat de jurisprudentie laat zien diffuser. Zo kreeg het Hooggerechtshof in de zaak Stone t. Graham (1980) een wet uit Kentucky voorgelegd die van openbare scholen vereiste dat zij de Tien Geboden zouden tonen in de klaslokalen. Net als de Italiaanse regering in de zaak-Lautsi over kruisbeelden in klaslokalen van openbare scholen, trachtte Kentucky ter rechtvaardiging hiervan een ‘secular legislative purpose’ aan te tonen door te stellen dat scholen ertoe verplicht waren om onder de afbeelding in kleine letters te schrijven: ‘The secular application of the Ten Commandments is clearly seen in its adoption as the fundamental legal code of Western Civilization and the Common Law of the United States.’ Het Hooggerechtshof liet zich hierdoor niet overtuigen en bepaalde met vijf stemmen tegen vier dat de maatregel neerkwam op het door de regering ondersteunen van religie en daarmee inconstitutioneel was. Volgens het Hooggerechtshof schond de wet het verbod een religie te vestigen uit het Eerste Amendement. Een van de ‘dissenters’, toenmalig opperrechter Rehnquist, waarschuwde evenwel dat ‘[t]he Establishment Clause does not require that the public sector be insulated from all things which may have a religious significance or origin’.13) Vier jaar later bepaalde het Hof bovendien in Lynch t. Donnelly (1984) dat een kerststal die de stad Pawtucket, R.I. had geplaatst op een gemeentelijk plein constitutioneel door de beugel kon. Het Hof stelde dat de stal slechts de historische oorsprong tot uitdrukking bracht van de feestdag, die overigens zowel een seculiere als een religieuze betekenis kende. Onder deze omstandigheden viel het plaatsen van de stal in redelijkheid niet te beschouwen als een poging door de staat om het Christendom voor te trekken.14)
 Sinds deze twee beslissingen uit de jaren tachtig heeft het Amerikaanse Hooggerechtshof nog diverse andere deels conflicterende en inconsistente uitspraken gedaan. Telkens kende het daarbij het nodige gewicht toe aan de specifieke geschiedenis en context van het betreffende symbool. Het hieruit resulterende gebrek aan duidelijke richtlijnen weerspiegelt de diepe verdeeldheid binnen het Hooggerechtshof terzake.15)
 Nu bestaat deze verdeeldheid op zichzelf ook binnen andere rechterlijke colleges, waaronder het Europese Hof voor de Rechten van de Mens, maar toch zegt het wel iets dat bijvoorbeeld de voormalige Canadese opperrechter Dickson van mening was dat de Amerikaanse jurisprudentie inzake godsdienstvrijheid in zijn land niet dan met de nodige terughoudendheid moest worden toegepast. Met name het verbod een religie te vestigen uit het Eerste Amendement achtte hij ‘a principle which can only further obfuscate an already difficult area of the law’.16) Eveneens een teken aan de wand is dat in het eerderbedoelde handboek de internationale normen en jurisprudentie ten aanzien van de godsdienstvrijheid inmiddels ten voorbeeld worden gesteld aan de Verenigde Staten.17)
 5. Tot besluit
 Meer in het algemeen lijken de Verenigde Staten, evenals tal van andere Westerse landen waaronder Nederland, voor de keuze te staan tussen twee benaderingen van pluralisme die onder anderen de Britse filosoof John Gray binnen het liberalisme heeft geschetst: ‘In one, toleration is justified as a means to truth. In this view, toleration is an instrument of rational consensus, and a diversity of ways of life is endured in the faith that it is destined to disappear. In the other, toleration is valued as a condition of peace, and divergent ways of living are welcomed as marks of diversity in the good life. The first conception supports an ideal of ultimate convergence on values, the latter an ideal of modus vivendi.’18) Gray zelf voegde daar direct aan toe: ‘Liberalism’s future lies in turning its face away from the ideal of rational consensus and looking instead to modus vivendi.’19)
 Voor een dergelijk door het ideaal van modus vivendi gedreven liberalisme vormt in de Verenigde Staten niet langer de waarborging van de scheiding van kerk en staat de grootste bron van zorg, maar het bereiken van een nieuw evenwicht tussen het samenstel van zogeheten ‘essentiële rechten en vrijheden’ van godsdienst, waaronder de godsdienstvrijheid zelf. Onder meer de recente rel rond fastfoodketen Chick-fil-A laat zien dat Amerika zover nog niet is.
 Toch heeft het land tenminste een ding voor op bijvoorbeeld Nederland. Een absolute constante door de Amerikaanse geschiedenis is tot op heden gevormd door de erkenning dat de godsdienstige rechten en vrijheden een dermate eigen karakter kennen, dat zij afzonderlijke constitutionele en andere bescherming behoeven. In Nederland is dit inzicht inmiddels aan duidelijke erosie onderhevig.20) In de Verenigde Staten leeft het besef nog sterk dat het Eerste Amendement ook daadwerkelijk het Eerste en dus belangrijkste Amendement is. Pas recentelijk ontstaat ook in de Verenigde Staten enige discussie over de vraag of de godsdienstige rechten en vrijheden niet gevat kunnen worden onder de meer algemene vrijheden van meningsuiting en vereniging.21)
 Het eventuele doorzetten van deze tendens zou een historisch gezien zeer wezenlijk bestanddeel van het Amerikaanse constitutionele experiment in de waagschaal stellen, met vooralsnog onbekende gevolgen voor onder meer de niet onaanzienlijke invloed van het land op het terrein van de godsdienstvrijheid buiten de eigen landsgrenzen. De ontwikkeling valt evenmin bezwaarlijk als liberaal te kwalificeren, aangezien voor wie oprecht gelooft in vrijheid van eenieder, het recht van eenieder om volgens zijn oprecht religieus of ander geloof in vrijheid te leven daar een onlosmakelijk onderdeel van vormt. Wie de godsdienstvrijheid wil afschaffen of beperken, ondermijnt daarmee niet alleen het religieuze pluralisme en de religieuze gelijkheid, maar zet tevens de bijl in het fundament van de open samenleving in Nederland dan wel de Verenigde Staten.22)
 12) Witte Jr. & Nichols, Religion and the American Constitutional Experiment, hoofdstuk 8.
 13) Stone t. Graham, 449 U.S. 39, aldaar 45-46 (1980).
 14) Lynch t. Donnelly 465 U.S. 668 (1984).
 15) Vgl. Hans-Martien ten Napel, ‘Beyond Lautsi: An Alternative Approach to Limiting the Government’s Ability to Display Religious Symbols in the Public Workplace’, in: Katayoun Alidadi, Marie-Claire Foblets en Jogchum Vrielink (red.), A Test of Faith? Religious Diversity and Accommodation in the European Workplace (Farnham, Surrey: Ashgate, 2012) 87-99, aldaar 93-95.
 16) Iain T. Benson, ‘The Freedom of Conscience and Religion in Canada: Challenges and Opportunities’, Emory International Law Review 21 (2007) 111-166, aldaar 126.
 17) Witte Jr. & Nichols, Religion and the American Constitutional Experiment, hoofdstuk 12.
 18) John Gray, Two Faces of Liberalism (New York, NY: The New Press, 2000) 105. Vgl. ook Iain T. Benson, ‘The Case for Religious Inclusivism and the Judicial Recognition of Religious Associational Rights: A Response to Lenta’, 1 (2008) Constitutional Court Review, 297-312, aldaar 298-304.
 19) Gray, Two Faces of Liberalism, 105.
 20) Zie bijvoorbeeld Paul de Beer, ‘De paradox van de godsdienstvrijheid’, in: H.M.A.E. van Ooijen et al. (eds.), Godsdienstvrijheid, afschaffen of beschermen? (Leiden: Stichting NJCM-Boekerij, 2008) 5-10.
 21) Witte Jr. & Nichols, Religion and the American Constitutional Experiment, xv.
 22) Vgl. Florian H. Karim Theissen & Hans-Martien ten Napel.‘Oprecht geloven in vrijheid. Bloemlezing van een grondrecht onder vuur’, 61 (2012) Ars Aequi, 182-187.
 Posted in Law and Religion | Tagged Amerikaanse Hooggerechtshof, Amerikaanse presidentsverkiezingen, John Gray, liberalisme, Obama, open samenleving, religieuze symbolen in het publieke domein
 "#EersteKamer twijfelt over #rechtsstaat in #Grondwet https://t.co/TF4Ov939ys"
 "The #royal #preacher: when #BillyGraham met the #Queen https://t.co/227MmdW2XJ"
 "#BillyGraham , 99, Dies; Pastor Filled Stadiums and Counseled Presidents via @nytimes https://t.co/tOWWz1ggNZ"
 Comparative Constitutional Law (103)
 Dutch Politics (102)
 Law and Religion (133)
 Religion and Politics (132)
 Whither Europe? (86)
 New post at Leiden Law Blog: No More Promised Land Waiting at the End of the Road for EU? - 17,087 views
 Conference ‘The Changing Faces of Religion and Secularity’ - 4,792 views
 Discussiebijdrage over rechtsvinding rond ritueel slachten (II) - 4,307 views
 Discussiebijdrage over rechtsvinding rond ritueel slachten (I) - 4,189 views
 Guest Post: Recent Case-Law of the European Court of Human Rights and the U.S. Supreme Court on Church Autonomy - 3,054 views
 Paper-presentation ‘Imaginations From the Other Side. Assessing the Juncture between Law, History and Sociology in the Study of State-Religion Interlocutions’ - 2,717 views
 International Conference on “The Rule of Law with Chinese Characteristics in Transition” - 2,486 views
 Guest Post: Kamerbrief pilot vrijheid van godsdienst en levensovertuiging - 2,366 views
 Canon van de Christendemocratie (I): het kabinet-Kuyper - 2,269 views
 Canon van de Christendemocratie (II): de Pacificatie van 1917 - 2,261 views
 Paper-presentation during conference on ‘Religion and Civil Society’, Harvard Law School - 2,243 views
 Paper presentation ‘Creed or Structure? Christian Democratic Vision and Attitudes towards Liberal Democracy’ - 2,224 views
 Oprecht geloven in vrijheid (III): casus islam in het gedoogakkoord - 2,135 views
 Oprecht geloven in vrijheid (I): Inleiding - 1,961 views
 Verdediging proefschrift ‘Een eenzaam staatsman. Dirk de Geer, 1870 – 1960’ op 31 mei 2012 - 1,876 views
 Hoe confessioneel was De Geer eigenlijk? - 1,843 views
 A Test of Faith? Religious Diversity and Accommodation in the European Workplace - 1,840 views
 Oprecht geloven in vrijheid (IV): casus boerka-verbod - 1,798 views
 Oprecht geloven in vrijheid (V): casus SGP en weigerambtenaren - 1,737 views
 Can the Citizens’ Initiative Revitalize Representative Democacy? - 1,700 views
 Publication of report ‘Legislative processes in transition; a comparative study of the legislative processes in Finland, Slovenia and the United Kingdom as a source of inspiration for enhancing the ... - 1,656 views
 Lemma on the Pacification (1917) - 1,656 views
 Opinieartikel ‘Burgerinitiatief nuttige aanvulling op representatieve democratie’ - 1,592 views
 Deelname aan expertmeeting over evaluatie Burgerinitiatief (zoals Uit Vrije Wil) - 1,573 views
 NWO to finance research project ‘Religion Renegotiated: Faith-Based Organizations and the State in the Netherlands since the 1960s’ - 1,566 views
 #EersteKamer twijfelt over #rechtsstaat in #Grondwet shar.es/1LXpcU
 The #royal #preacher: when #BillyGraham met the #Queen theguardian.com/world/2018/fe...
 #BillyGraham , 99, Dies; Pastor Filled Stadiums and Counseled Presidents via @nytimes nyti.ms/2CdFLdC
 #BillyGraham Special Issue | Christianity Today christianitytoday.com/ct/2018...
 #Intellectual #Diversity and #Academic #Professionalism jamesgmartin.center/2018/02/i... via @AcademicRenewal


text:
Prokuratura wniosła akt oskarżenia przeciwko prezesowi NIK - WPROST.pl
 Prokuratura wniosła akt oskarżenia przeciwko Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli
 Dodano: 8 września 2017, 09:27 1
 Najwyższa Izba Kontroli / Źródło: Newspix.pl / JACEK HEROK
 Prokuratura wniosła akt oskarżenia przeciwko prezesowi Najwyższej Izby Kontroli Krzysztofowi Kwiatkowskiemu, byłemu posłowi na Sejm – Janowi B. i Pawłowi A. – kontrolerowi w rzeszowskiej delegaturze NIK – poinformowała w piątek PAP w komunikacie Prokuratura Krajowa. Zakończone śledztwo dotyczy przestępstw nadużycia władzy i podżegania do nich, których oskarżeni dopuścili się w okresie od lipca do grudnia 2013 r. w Warszawie i innych miejscowościach.
 Zarzuty w akcie oskarżenia wobec Krzysztof Kwiatkowskiego
 Prokurator w akcie oskarżenia zarzucił Krzysztofowi Kwiatkowskiemu popełnienie czterech przestępstw nadużycia władzy w związku z postępowaniami konkursowymi na stanowiska Dyrektora Delegatury NIK w Łodzi, Wicedyrektora Delegatury NIK w Rzeszowie i Wicedyrektora Departamentu Środowiska NIK, a także podżeganie do popełnienia przestępstwa nadużycia władzy przez ówczesnego Wiceprezesa NIK – Mariana Cichosza w związku z postępowaniem konkursowym na stanowisko Dyrektora Delegatury NIK w Rzeszowie. Tego ostatniego czynu oskarżony dopuścił się jeszcze przed objęciem funkcji Prezesa NIK.
 Z ustaleń śledztwa wynika, że działania oskarżonego w zakresie wspomnianych postępowań konkursowych na stanowiska dyrektorskie w NIK polegały w szczególności na przekazywaniu przed posiedzeniem komisji konkursowej pytań i zagadnień, o jakie zapyta kandydata jako przewodniczący tej komisji i przekazywaniu m.in. za pośrednictwem Jana B. informacji Pawłowi A. dotyczących konkursu na stanowisko Dyrektora Delegatury NIK w Rzeszowie, a także dyskredytowaniu w czasie komisji pozostałych kandydatów (art. 18 par. 2 kodeksu karnego w związku z art. 231 par. 1 kodeksu karnego i art. 231 par. 1 kodeksu karnego).
 Zarzuty wobec byłego Posła na Sejm RP Jana B.
 Byłemu posłowi Janowi B. prokurator zarzuca podżeganie do popełnienia przestępstw nadużycia władzy w związku z postępowaniami konkursowymi na stanowisko Dyrektora Delegatury NIK w Rzeszowie i Wicedyrektora Delegatury NIK w Rzeszowie, a także podżegania do przekroczenia uprawnień przez ówczesnego Wiceprezesa NIK – Mariana Cichosza poprzez wywieranie wpływu na pozytywne rozstrzygnięcie zastrzeżeń wniesionych do wystąpienia pokontrolnego NIK (art. 18 par. 2 kodeksu karnego w związku z art. 231 par. 1 kodeksu karnego).
 Zarzuty wobec kontrolera NIK w rzeszowskiej delegaturze
 Natomiast Pawłowi A. – kontrolerowi w rzeszowskiej delegaturze NIK w akcie oskarżenia zarzucono przekazywanie Janowi B. informacji oraz materiałów, które uzyskiwał w związku z wykonywaniem czynności kontrolnych objętych tajemnicą kontrolerską NIK (art. 231 par. 1 kodeksu karnego).
 Działali na szkodę interesu publicznego i prywatnego
 W ocenie prokuratury zarzucane podejrzanym czyny cechują się wysokim stopniem społecznej szkodliwości. Spowodowały one rzeczywistą szkodę w interesie publicznym i prywatnym. Poprzez swoje bezprawne działania oskarżeni naruszyli prawidłowość przeprowadzania postępowań konkursowych i prawidłowość funkcjonowania Najwyższej Izby Kontroli. Oskarżeni Krzysztof Kwiatkowski i Jan B. swoimi bezprawnymi zabiegami uniemożliwiali dokonanie obiektywnej oceny wszystkich uczestników postępowań konkursowych i tym samym uniemożliwili wybranie ich na stanowisko, na które aplikowali i tym samym wyrządzili szkodę w interesie prywatnym tych osób. Dokonując swoich czynów kierowali się naganną motywacją i partykularnymi interesami. Naruszyli przy tym autorytet i niezależność Najwyższej Izby Kontroli – naczelnego organu kontroli państwowej.
 Oskarżeni nie przyznają się zarzucanych im czynów. Oskarżony Krzysztof Kwiatkowski nie przyznał się do zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia w formie oświadczenia, które objęło wszystkie z przedstawionych mu zarzutów. Oskarżeni Jan B. i Paweł A. również nie przyznali się do zarzucanych im czynów i skorzystali z prawa do odmowy wyjaśnień i odpowiedzi na zadawane pytania.
 Akt oskarżenia w tej sprawie został skierowany 31 sierpnia 2017 r. do Sądu Rejonowego dla Miasta Stołecznego Warszawy w Warszawie Wydział III Karny.
 Oskarżonym grozi kara do 3 lat pozbawienia wolności.
 wydarzenia kraj biznes gospodarka krzysztof kwiatkowski nik najwyższa izba kontroli prezes nik paweł a jan b zarzuty prokuratura krajowa
 Bol Kościuszko 8 września 2017, 11:26
 bedzie nowe koryto dal pis dowatych


type: contracts

text:
 10.1.2019
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 L 8/34
 ELi-JORDAANIA ASSOTSIATSIOONINÕUKOGU OTSUS nr 1/2018,
 12. detsember 2018,
 millega lepitakse kokku pikendada ELi ja Jordaania partnerluse prioriteetide kehtivust kahe aasta võrra [2019/30]
 EUROOPA LIIDU – JORDAANIA ASSOTSIATSIOONINÕUKOGU,
 võttes arvesse Euroopa – Vahemere piirkonna lepingut, millega luuakse assotsiatsioon ühelt poolt Euroopa ühenduste ja nende liikmesriikide ning teiselt poolt Jordaania vahel (edaspidi „leping“),
 ning arvestades järgmist:
 (1)
 Euroopa – Vahemere piirkonna leping, millega luuakse assotsiatsioon ühelt poolt Euroopa ühenduste ja nende liikmesriikide ja teiselt poolt Jordaania vahel, kirjutati alla 24. novembril 1997 ja see jõustus 1. mail 2002.
 (2)
 Lepingu artikli 91 kohaselt on assotsiatsiooninõukogul õigus teha asjakohaseid otsuseid, mida ta peab lepingu eesmärkide saavutamiseks vajalikuks.
 (3)
 Lepingu artikli 101 kohaselt võtavad lepinguosalised kõik üld- või erimeetmed, mida on vaja lepingust tulenevate kohustuste täitmiseks, ja tagavad lepingus sätestatud eesmärkide saavutamise.
 (4)
 19. detsembri 2016. aasta otsusega nr 1/2016 leppis assotsiatsiooninõukogu kokku ELi ja Jordaania partnerluse prioriteetides aastateks 2016–2018, et tugevdada omavahelist partnerlust eesmärgiga toetada ja tugevdada Jordaania vastupanuvõimet ja stabiilsust, püüdes samal ajal toime tulla pikaleveninud Süüria konflikti mõjuga.
 (5)
 ELi ja Jordaania partnerluse prioriteetide läbivaatamise tulemusena leppisid lepinguosalised kokku, et 2016. aastal kokku lepitud partnerluse prioriteetide kehtivust pikendatakse kuni 2020. aasta lõpuni ning ajavahemikus 2019–2020 on asjakohane partnerluse prioriteedid ning neile lisatud ELi ja Jordaania kokkulepe läbi vaadata.
 (6)
 Assotsiatsiooninõukogu töökorra artiklis 10 on sätestatud võimalus võtta mõlema lepinguosalise nõusolekul koosolekute vahel kirjaliku menetluse teel vastu otsuseid,
 ON TEINUD JÄRGMISE OTSUSE:
 Artikkel 1
 Kirjaliku menetluse teel tegutsev assotsiatsiooninõukogu otsustab, et assotsiatsiooninõukogu 19. detsembri 2016. aasta otsusele nr 1/2016 lisatud ELi ja Jordaania partnerluse prioriteetide kehtivust pikendatakse kuni 31. detsembrini 2020.
 Artikkel 2
 Käesolev otsus jõustub selle vastuvõtmise päeval.
 Brüssel, 12. detsember 2018
 Assotsiatsiooninõukogu nimel
 eesistuja
 F. MOGHERINI


text:
Katrin Welter (* 21. Juni 1990 in Ludwigshafen am Rhein; geborene Katrin Schneider) ist eine deutsche Handballtrainerin und ehemalige Handballspielerin.
 Karriere
 Die 1,75 m große Rückraumspielerin spielte in ihrer Jugend bei der TSG Friesenheim und wechselte 2006 in die Bundesliga zu DJK/MJC Trier. Ihren ersten internationalen Einsatz hatte sie am 6. Januar 2007 im EHF-Pokal im Spiel der Trierer beim spanischen Club Elda Prestigio. Nach der Saison 2010/11 wechselte sie zur SG BBM Bietigheim in die zweite Bundesliga. Zwei Jahre später kam sie wieder zurück nach Trier, wo die „Miezen“ sportlich gerade in die zweite Liga abgestiegen waren, durch den Rückzug des Frankfurter HC jedoch in der ersten Liga verblieben.
 In der Saison 2013/14 wurde sie mit 239 Treffern, davon 102 per Siebenmeter, gemeinsam mit Shenia Minevskaja (239/100) Bundesliga-Torschützenkönigin.
 Ab dem Sommer 2015 lief Welter für die TSG Ketsch auf, mit der sie 2016 in die 2. Bundesliga aufstieg. In der Saison 2016/17 war sie bei der TSG Ketsch als Spielertrainerin tätig. Anschließend beendete Welter aus gesundheitlichen Gründen ihre Spielerkarriere und übte nur noch das Traineramt in Ketsch aus. Unter ihrer Leitung stieg Ketsch 2019 in die 1. Handball-Bundesliga der Frauen auf. Bis Februar 2020 war sie bei der TSG Ketsch tätig.
 In der Saison 2020/21 trainierte sie die A-Jugend und die 3. Damen-Mannschaft bei Frisch Auf Göppingen. Ab dem 1. April 2021 war sie beim Bundesligisten SV Union Halle-Neustadt als Co-Trainerin tätig; zur Saison 2021/22 übernahm sie dort das Traineramt.
 Seit 2022 hat sie die A-Trainerinnen-Lizenz.
 Privates
 Katrin Welter ist mit der Handballspielerin Tina Welter verheiratet.
 Weblinks
 Einzelnachweise
 Handballtrainer (Frisch Auf Göppingen)
 Handballtrainer (SV Union Halle-Neustadt)
 Handballspieler (TSG Friesenheim)
 Handballspieler (SG BBM Bietigheim)
 Handballspieler (DJK/MJC Trier)
 Deutscher
 Rückraumspieler
 Geboren 1990
 Frau


text:
 3.6.2006
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 131/47
 Prasība, kas celta 2006. gada 10. aprīlī — Fjord Seafood Norway un citi pret Padomi
 (Lieta T-113/06)
 (2006/C 131/87)
 Tiesvedības valoda — angļu
 Lietas dalībnieki
 Prasītāji: Fjord Seafood Norway AS (Oslo, Norvēģija), Fjord Seafood Scotland Farming Ltd (Isle of Lewis, Apvienotā Karaliste), Alsaker Fjordbruk AS (Onarheim, Norvēģija) (pārstāvji — J. Juuhl-Langseth un P. Dyrberg, juristi)
 Atbildētāja: Eiropas Savienības Padome
 Prasītāju prasījumi:
 —
 atcelt Padomes Regulu Nr. 85/2006 tiktāl, ciktāl tā attiecas uz Fjord Seafood Norway AS;
 —
 piespriest Padomei atlīdzināt tiesāšanās izdevumus.
 Pamati un galvenie argumenti
 Prasītāji vai nu izved saimniecībās izaudzētos lašus no Norvēģijas uz Kopienu vai arī ražo tos Kopienā. Apstrīdētā regula nosaka antidempinga maksājumus par saimniecībās audzētiem Norvēģijas izcelsmes lašiem.
 Sava prasības pieteikuma pamatojumam prasītāji, pirmkārt, norāda, ka apstrīdētajā regulā ir nepareizi definēts un piemērots jēdziens “Kopienas ražošanas nozare”. Prasītāji uzskata, ka apstrīdētā regula definēja Kopienas ražošanas nozares ciestos zaudējumus tādā veidā, ka tie attiecās uz mazāk par 5 % no kopējās Kopienas ražošanas, it īpaši pamatojoties uz to, ka citi Kopienas ražotāji ir Norvēģijas īpašumā vai ir ar to saistīti. Viņi uzskata, ka tādēļ apstrīdētā regula pārkāpa EEZ līgumu, it īpaši uzņēmējdarbības brīvības, kapitāla brīvas aprites un nediskriminācijas pilsonības dēļ principus, pamatregulu (1) un [EKL] 253. pantu.
 Turklāt prasītāji apstrīd, ka saskaņā ar definīciju apstrīdētajā regulā Kopienas ražošanas nozare ietver tikai saimniecībās audzētu lašu ražotājus. Viņi norāda, ka pārstrādes rūpniecība arī bija jāiekļauj definīcijā, jo minētie laši tiek arī pārstrādāti, un, nosakot maksājumus, bija jāņem vērā pārstrādes izmaksas.
 Prasītāji arī norāda, ka apstrīdētā regula nepareizi novērtēja dempingu un zaudējumus, pamatojoties uz datiem par 25 ES dalībvalstīm, lai gan lielākajā daļā izmeklēšanas laika ES sastāvēja no 15 dalībvalstīm. Norvēģijas eksportētāju tirgus rīcība desmit jauno dalībvalstu tirgos, kurām nav saimniecībās audzētu lašu ražošanas, pirms 2004. gada 1. maija nevar tikt uzskatīta par dempingu ar sekām, kas rada zaudējumus Kopienas ražošanai.
 Turklāt prasītāji arī uzskata, ka sūdzību iesniedzēju un Norvēģijas eksportētāju iesniegtie paraugi, kas tika izmantoti, nav raksturotspējīgi, ka apstrīdētā regula nepierādīja cēloņsakarības pastāvēšanu starp Norvēģijas importu un zaudējumiem un neizvērtēja, vai ASV un Kanādas importa radītie zaudējumi netika piedēvēti Norvēģijas importam. Tie arī uzskata, ka apstrīdētā regula nepareizi zaudēto Kopienas ražošanas tirgus daļu automātiski identificēja kā zaudējumu, ka nodokļu maksājumu aprēķināšanai izmantotie valūtas apmaiņas kursi bija kļūdaini, ka fileju importa cenu bāze ir kļūdaina un ka atruna šajā sakarā bija nepietiekama. Visbeidzot, tie apgalvo, tika nepareizi noteiktas prasītāja Fjord Seafood Norway ražošanas izmaksas.
 (1) Padomes 1995. gada 22. decembra Regula (EK) Nr. 384/96 par aizsardzību pret importu par dempinga cenām no valstīm, kas nav Eiropas Kopienas dalībvalstis (OV L 56, 1. lpp.)


text:
 21.3.2013
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 81/23
 DECIZIA NR. 221/2012 A COMITETULUI MIXT AL SEE
 din 7 decembrie 2012
 de modificare a anexei IV (Energia) la Acordul privind SEE
 COMITETUL MIXT AL SEE,
 Având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European („Acordul privind SEE”), în special articolul 98,
 întrucât:
 (1)
 Regulamentul (UE) nr. 228/2011 al Comisiei din 7 martie 2011 de modificare a Regulamentului (CE) nr. 1222/2009 al Parlamentului European și al Consiliului în ceea ce privește metoda de testare a aderenței pe teren umed pentru pneurile C1 (1) trebuie încorporat în Acordul privind SEE.
 (2)
 Decizia Comisiei 2010/335/UE din 10 iunie 2010 privind orientările pentru calcularea stocurilor de carbon din sol în sensul anexei V la Directiva 2009/28/CE (2) trebuie încorporată în Acordul privind SEE.
 (3)
 Directiva 2009/28/CE nu se aplică Principatului Liechtenstein și, prin urmare, nici Decizia 2010/335/UE nu se aplică Principatului Liechtenstein.
 (4)
 Prin urmare, anexa IV la Acordul privind SEE ar trebui modificată în mod corespunzător,
 ADOPTĂ PREZENTA DECIZIE:
 Articolul 1
 Anexa IV la acord se modifică după cum urmează:
 1.
 la punctul 43 [Regulamentul (CE) nr. 1222/2009 al Parlamentului European și al Consiliului] se adaugă următorul text:
 „, astfel cum a fost modificat prin:
 —
 32011 R 0228: Regulamentul (UE) nr. 228/2011 al Comisiei din 7 martie 2011 (JO L 62, 9.3.2011, p. 1).”;
 2.
 după punctul 43 [Regulamentul (CE) nr. 1222/2009 al Parlamentului European și al Consiliului] se introduce următorul punct:
 „44.
 32010 D 0335: Decizia 2010/335/UE a Comisiei din 10 iunie 2010 privind orientările pentru calcularea stocurilor de carbon din sol în sensul anexei V la Directiva 2009/28/CE (JO L 151, 17.6.2010, p. 19).
 Decizia nu se aplică Principatului Liechtenstein.”
 Articolul 2
 Textele Regulamentului (UE) nr. 228/2011 și ale Deciziei 2010/335/UE în limbile islandeză și norvegiană, care urmează să fie publicate în suplimentul SEE la Jurnalul Oficial al Uniunii Europene, sunt autentice.
 Articolul 3
 Prezenta decizie intră în vigoare la 8 decembrie 2012 cu condiția să se fi efectuat toate notificările prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din acord către Comitetul mixt al SEE (3).
 Articolul 4
 Prezenta decizie se publică în secțiunea SEE și în suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Uniunii Europene.
 Adoptată la Bruxelles, 7 decembrie 2012.
 Pentru Comitetul mixt al SEE
 Președintele
 Atle LEIKVOLL
 (1) JO L 62, 9.3.2011, p. 1.
 (2) JO L 151, 17.6.2010, p. 19.
 (3) Nu au fost semnalate obligații constituționale.


text:
Lista de mai jos cuprinde cuvinte din limba română care, se presupune, au fost moștenite din limba dacă. Întrucât informațiile pe care le avem despre limba dacilor și a tracilor sunt extrem de sărace, cuvintele din această listă pot fi considerate, în cel mai fericit caz, ca având un mare grad de probabilitate de a fi autohtone.
 În coloana Surse se face trimitere la următoarele lucrări:
 „Hașdeu”: B. P. Hașdeu, Etymologicum Magnum Romaniae;
 „Russu”: Ioan I. Russu, Limba traco-dacilor;
 „Vraciu”: A. Vraciu, Limba daco-geților.
 „Brâncuș”: Grigore Brâncuș, Vocabularul autohton al limbii române.
 "Vinereanu": Mihai Vinereanu, Etymological Dictionary of the Romanian Language
 Notația (albaneză) marchează acele cuvinte pentru care I. I. Russu a găsit un corespondent de origine indo-europeană în limba albaneză.
 Bibliografie
 B. P. Hasdeu, Etymologicum Magnum Romaniae, 1887-1895
 I. I. Russu, Limba traco-dacilor, Editura Științifică, București, 1967; Editura Dacica, București, 2009
 I. I. Russu, Elemente autohtone în limba română, Editura Academiei RSR, București, 1970
 I. I. Russu, Etnogeneza românilor, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1981
 Ariton Vraciu, Limba daco-geților, Editura Facla, Timișoara, 1980
 Grigore Brâncuș, Vocabularul autohton al limbii române, București, Editura Științifică și Enciclopedică, 1983
 C. Drăgulescu, R. Drăgulescu, Contribuții la cunoașterea limbii geto-dacice. Denumirile dacice de plante, Editura Universității Sibiu, 2000
 C. Vaczy, Nomenclatura dacică a plantelor la Dioscorides și Pseudo-Apuleius, Acta Musei Napocensis, Cluj, V/1968 p. 59-74, VI/1969 p. 115-129, VIII/1971 p. 109-133, IX/1972 p. 109-117
 Legături externe
 George Pruteanu: „Cuvinte considerate de specialiști ca aparținînd, foarte probabil, limbii dacilor”
 Genealogia limbii române. Idei extrase din bibliografia de specialitate și din lucrări conexe
 I. I. Rusu, Elemente autohtone în limba română. Substratul comun româno-albanez, Ed. Academiei RSR, București, 1970; capitolul „Istoricul cercetărilor privind raporturile etno-lingvistice româno-albaneze și substratul” , pp. 14–47
 https://limbaromana.org/en/dictionary/
 Vezi și
 Listă de denumiri geografice dacice
 Denumiri dacice de plante medicinale
 Cuvinte românești
 Cuvinte românești
 Limba dacă


text:
 7.2.2020
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 L 35/37
 Só os textos originais da UNECE fazem fé ao abrigo do direito internacional público. O estatuto e a data de entrada em vigor do presente regulamento devem ser verificados na versão mais recente do documento UNECE comprovativo do seu estatuto, TRANS/WP.29/343, disponível no seguinte endereço: http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html
 Regulamento n.o 126 da ONU — Prescrições uniformes relativas à homologação de sistemas de separação para proteger os passageiros contra a deslocação das bagagens, fornecidos enquanto equipamento não de origem para veículos [2020/176]
 Data de entrada em vigor: 9 de novembro de 2007
 ÍNDICE
 REGULAMENTO
 1. Âmbito de aplicação
 2. Definições
 3. Pedido de homologação
 4. Marcações
 5. Homologação
 6. Requisitos
 7. Conformidade da produção
 8. Sanções pela não conformidade da produção
 9. Modificação do tipo de sistema de separação
 10. Cessação definitiva da produção
 11. Instruções de utilização
 12. Designações e endereços dos serviços técnicos responsáveis pela realização dos ensaios de homologação e das entidades homologadoras
 ANEXOS
 1 Comunicação
 2 Disposições das marcas de homologação3 Método de ensaio para os dispositivos destinados a proteger os ocupantes contra a deslocação das bagagensApêndice 1 — Corredor de desaceleração do carrinho de ensaio em função do tempo
 Apêndice 2 — Posição dos blocos de ensaio de tipo 1 e 2 em relação à estrutura de ensaio
 Apêndice 3 — Posição do plano de deflexão máxima do sistema de separação
 4 Exemplo de um aparelho para ensaiar a resistência dos sistemas de separação
 1. ÂMBITO DE APLICAÇÃO
 O presente regulamento é aplicável aos dispositivos destinados a proteger os ocupantes contra os perigos resultantes da deslocação das bagagens para a zona dos lugares sentados em caso de colisão frontal dos veículos da categoria M1 (1), fornecidos como equipamentos não de origem do veículo.
 2. DEFINIÇÕES
 Para efeitos do presente regulamento, entende-se por:
 2.1. «Sistema de separação», acessórios ou dispositivos que, complementando os encostos dos bancos, se destinam a proteger os ocupantes da deslocação das bagagens;
 2.2. «Equipamento não de origem», um sistema de separação que não é fornecido pelo fabricante do veículo como equipamento de série, nem como opção para as aplicações nos veículos prescritas pelo fabricante do sistema de separação.
 2.3. «Homologação de um sistema de separação», a homologação de um tipo de sistema de separação no que diz respeito à resistência, à conceção e às características dos sistemas de separação.
 2.4. «Tipo de sistema de separação», uma categoria de sistemas de separação que não difiram entre si em aspetos essenciais como:
 2.4.1. estrutura, forma, dimensões, materiais e massa do sistema de separação, embora este possa diferir no tipo de revestimento e na cor;
 2.4.2. tipo e dimensões dos seus dispositivos de regulação, bloqueamento e fixação;
 2.4.3. aplicações específicas nos veículos prescritas pelo requerente da homologação.
 2.5. «Banco», ver os pontos 2.3 e 2.4 do Regulamento n.o 17.
 2.6. «Fixação», o sistema de fixação do sistema de separação à estrutura do veículo, incluindo as partes afetadas da estrutura do veículo;
 2.7. «Sistema de regulação», o dispositivo que permite regular o sistema de separação, ou as suas partes, de acordo com a posição adequada à instalação recomendada pelo requerente da homologação para os veículos previstos e nas posições previstas no interior desses veículos.
 2.8. «Sistema de bloqueio», um dispositivo que assegura a manutenção do sistema de separação e respetivas partes na posição de utilização;
 2.9. «Estruturas intermédias», os componentes do veículo aos quais o sistema de separação é fixado nos veículos prescritos, mas que não constituem as fixações.
 3. PEDIDO DE HOMOLOGAÇÃO
 3.1. O pedido de homologação de um tipo de sistema de separação deve ser apresentado pelo titular da marca comercial ou pelo seu representante devidamente acreditado.
 3.2. O pedido deve ser acompanhado de:
 3.2.1. uma descrição técnica do sistema de separação em que se indiquem as partes estofadas e as partes rígidas utilizadas e que inclua desenhos das partes que constituem o sistema de separação. Os desenhos devem indicar a posição destinada ao número de homologação e aos símbolos adicionais em relação ao círculo da marca de homologação.
 Essa descrição deve indicar os modelos de veículo nos quais o tipo de sistema de separação pode ser utilizado e as suas posições de fixação no interior desses veículos.
 3.2.2. um desenho ilustrando a instalação do sistema de separação nos modelos de veículos em causa e as posições de instalação respetivas, incluindo indicações suficientes sobre as dimensões para facilitar o posicionamento dos blocos de ensaio e dos pontos de fixação à estrutura do veículo, das estruturas intermédias, dos bancos e painéis de acabamento eventualmente necessários, conforme disposto no ponto 2 do anexo 3.
 3.2.3. três amostras do tipo de sistema de separação, uma das quais para efeitos de referência.
 3.2.4. amostras dos materiais utilizados nas quantidades requeridas pelo serviço técnico que efetua os ensaios de homologação.
 3.2.5. amostras dos bancos, das estruturas intermédias e dos painéis de acabamento necessários para os ensaios prescritos nos pontos 2.4 e 2.6 do anexo 3.
 3.2.6. o serviço técnico responsável pela realização dos ensaios de homologação tem direito a solicitar amostras suplementares.
 4. MARCAÇÕES
 As amostras do tipo de sistema de separação apresentadas para homologação em conformidade com as disposições do ponto 3 acima devem estar clara e indelevelmente marcadas com o nome, as iniciais ou a marca comercial do fabricante.
 5. HOMOLOGAÇÃO
 5.1. Se todas as amostras de um tipo de sistema de separação apresentadas nos termos do ponto 3 cumprirem os requisitos do ponto 6, a homologação deve ser concedida.
 5.2. A cada modelo homologado é atribuído um número de homologação. Os dois primeiros algarismos (atualmente 00 de acordo com o regulamento na sua versão original) indicam a série de alterações que incorpora as principais e mais recentes alterações técnicas ao regulamento à data de emissão da homologação. Uma mesma parte contratante não pode atribuir o mesmo número a outro tipo de sistema de separação.
 5.3. A comunicação da concessão, extensão ou recusa da homologação de um tipo de sistema de separação nos termos do presente regulamento deve ser feita às partes no Acordo de 1958 que apliquem o presente regulamento por meio de um formulário conforme com o modelo constante do anexo 1 do presente regulamento.
 5.4. Em todos os sistemas de separação conformes com um tipo homologado nos termos do presente regulamento, deve ser afixada de maneira visível, num local facilmente acessível e indicado na ficha de homologação, uma marca de homologação internacional composta por:
 5.4.1. um círculo envolvendo a letra «E», seguida do número distintivo do país que concedeu a homologação (2);
 5.4.2. o número de homologação, colocado à direita do círculo previsto no ponto 5.4.1.
 5.5. A marca de homologação deve ser claramente legível e indelével.
 5.6. A marca de homologação deve ser aposta no sistema de separação pelo fabricante.
 5.7. O anexo 2 do presente regulamento contém exemplos de disposições de marcas de homologação.
 6. REQUISITOS
 6.1. Ensaios
 Os sistemas de separação devem ser ensaiados em conformidade com os procedimentos de ensaio descritos no anexo 3.
 Os sistemas de separação que, em conformidade com o ponto 3.2.1, possam ser utilizados em mais de um veículo ou em mais de uma posição no interior de um veículo específico devem cumprir os requisitos dos ensaios prescritos no anexo 3 para todos os veículos e posições previstas.
 6.2. Especificações
 6.2.1. Quando ensaiados em conformidade com o disposto no ponto 6.1, os sistemas de separação devem poder resistir a forças suficientemente importantes para demonstrarem a sua capacidade de proteger os ocupantes contra a deslocação das bagagens em colisões frontais.
 Esse requisito considera-se cumprido se a deslocação para a frente dos blocos de ensaio de ensaio for inferior a 300 mm para lá do plano Y-Y (ilustrado no apêndice 3 do anexo 3), perpendicular ao eixo longitudinal da instalação de ensaio prevista no veículo, e formado pela superfície traseira dos encostos dos bancos, regulados em conformidade com o disposto no ponto 2.7 do anexo 3, situados imediatamente em frente do sistema de separação, exceto se o fabricante puder comprovar de forma satisfatória ao serviço técnico responsável pela realização dos ensaios que uma deslocação para a frente superior a 300 mm não aumentará o risco de ferimentos graves para os ocupantes em caso de colisão frontal.
 O sistema de separação não deve desprender-se de qualquer dos seus pontos de fixação. Após o ensaio, não deve haver quaisquer arestas vivas no sistema de separação suscetíveis de causarem lesões nos ocupantes do veículo por contacto.
 6.2.2. Uma vez instalado, o sistema de separação não deve apresentar quaisquer arestas vivas ou rugosidades perigosas que possam aumentar o risco de lesões graves nos ocupantes. Os componentes rígidos do sistema de separação ou das estruturas intermédias suscetíveis de entrar em contacto com os ocupantes em caso de colisão e constituídos por um material de dureza superior a 50 Shore A devem ter superfícies com arestas arredondadas cujo raio de curvatura não seja inferior a 3,2 mm.
 7. CONFORMIDADE DA PRODUÇÃO
 Os procedimentos relativos à conformidade da produção devem estar de acordo com os indicados no anexo 2 do acordo (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), tendo em conta o seguinte:
 7.1. Os sistemas de separação homologados nos termos do presente regulamento devem ser fabricados de modo a serem conformes com o modelo homologado, cumprindo os requisitos estabelecidos no ponto 6.
 7.2. A autoridade competente que tiver concedido a homologação pode, em qualquer altura, verificar os métodos de controlo da conformidade aplicáveis a cada unidade de produção. Essas verificações devem normalmente ser realizadas uma vez por ano. Essa autoridade pode igualmente proceder a controlos aleatórios a sistemas de separação fabricados em série para verificação do cumprimento dos requisitos do ponto 6.
 8. SANÇÕES PELA NÃO CONFORMIDADE DA PRODUÇÃO
 8.1. A homologação concedida a um tipo de sistema de separação nos termos do presente regulamento pode ser revogada se o disposto no ponto 6 não for cumprido ou se o sistema de separação em causa não for aprovado nos ensaios previstos no ponto 6.
 8.2. Se uma parte contratante no Acordo que aplique o presente regulamento revogar uma homologação que havia previamente concedido, deve notificar imediatamente desse facto as restantes partes contratantes que apliquem o regulamento, utilizando um formulário de comunicação conforme com o modelo apresentado no anexo 1 do presente regulamento.
 9. MODIFICAÇÃO DO TIPO DE SISTEMA DE SEPARAÇÃO
 9.1. Qualquer modificação do tipo de sistema de separação, dos veículos a que se destina ou das posições de instalação previstas deve ser notificada à entidade homologadora que o homologou. Essa entidade pode:
 9.1.1. considerar que as modificações introduzidas não são suscetíveis de ter efeitos adversos apreciáveis e que o sistema de separação ainda cumpre os requisitos; ou
 9.1.2. considerar que as modificações são pouco relevantes e que os resultados referidos no ponto 6. podem ser verificados com base em informações técnicas fornecidas pelo fabricante; ou
 9.1.3. exigir um novo relatório ao serviço técnico responsável pela realização dos ensaios.
 9.2. A confirmação ou recusa da homologação, com especificação das modificações, deve ser comunicada, através do procedimento previsto no ponto 5.3, às partes no Acordo que apliquem o presente regulamento.
 9.3. A autoridade competente responsável pela extensão da homologação atribui um número a essa extensão e informa do facto as restantes partes no Acordo de 1958 que apliquem o presente regulamento, por meio de um formulário de comunicação conforme ao modelo apresentado no anexo 1 do presente regulamento.
 10. CESSAÇÃO DEFINITIVA DA PRODUÇÃO
 Se o titular da homologação deixar completamente de fabricar um dispositivo homologado nos termos do presente regulamento, deve informar desse facto a entidade que concedeu a homologação. Após receber a correspondente comunicação, essa entidade deve do facto informar as outras partes no Acordo de 1958 que apliquem o presente regulamento, por meio de um formulário de comunicação conforme com o modelo que consta do anexo 1 do presente regulamento.
 11. INSTRUÇÕES DE UTILIZAÇÃO
 Todos os sistemas de separação devem ser acompanhados de instruções respeitantes aos pontos seguidamente indicados, redigidas na língua ou nas línguas do país em que se prevê que venham a ser comercializados.
 11.1. As instruções de instalação devem indicar quais os modelos de veículo em que o sistema de separação pode ser montado e os métodos corretos para a sua fixação.
 11.2. As instruções para os utilizadores devem incluir informações que lhes permitam retirar o máximo benefício do sistema de separação. Nessas instruções, é conveniente:
 a)
 assinalar a importância de utilizar o sistema de separação em todas as viagens em que se transporte bagagens;
 b)
 indicar a regulação e posição corretas do sistema de separação;
 c)
 indicar qual o procedimento a seguir para efetuar qualquer regulação e/ou utilizar o sistema de bloqueamento integrado no sistema de separação;
 d)
 indicar qual a posição recomendada para a colocação das bagagens e sua retenção no interior do compartimento de bagagens dos modelos de veículo a que o sistema de separação se destina;
 e)
 referir a necessidade de substituir os sistemas de separação danificados.
 12. DESIGNAÇÕES E ENDEREÇOS DOS SERVIÇOS TÉCNICOS RESPONSÁVEIS PELA REALIZAÇÃO DOS ENSAIOS DE HOMOLOGAÇÃO E DAS ENTIDADES HOMOLOGADORAS
 As partes contratantes no Acordo que apliquem o presente regulamento comunicam ao Secretariado das Nações Unidas as designações e os endereços dos serviços técnicos responsáveis pela realização dos ensaios de homologação e das entidades homologadoras que concedem as homologações e aos quais devem ser enviados os certificados de concessão, extensão, recusa ou revogação da homologação emitidos noutros países.
 (1) Tal como definido na Resolução consolidada sobre a construção de veículos (R.E.3), documento ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.6, ponto 2.
 (2) Os números distintivos das partes contratantes no Acordo de 1958 são reproduzidos no anexo 3 da Resolução consolidada sobre a construção de veículos (R.E.3), documento ECE/TRANS/WP.29/78/Rev. 6 — http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html
 ANEXO 1
 COMUNICAÇÃO
 [Formato máximo: A4 (210 × 297 mm)]
 (1)
 Emitido por:
 Designação da entidade administrativa:
 ...
 ...
 Referente a (2):
 Concessão da homologação
 Extensão da homologação
 Recusa da homologação
 Revogação da homologação
 Revogação da homologação Cessação definitiva da produção
 de um tipo de sistema de separação nos termos do Regulamento n.o 126
 Homologação n.o: ...
 Extensão n.o: ...
 1.
 Marca ou designação comercial do sistema de separação: ...
 2.
 Específico para os modelos de veículo: ...
 3.
 Nome e endereço do fabricante: ...
 4.
 Se aplicável, nome e endereço do representante do fabricante: ...
 5.
 Descrição do sistema de separação: ...
 6.
 Descrição dos sistemas de regulação e de bloqueamento do sistema de separação e das suas partes: ...
 7.
 Descrição da posição ou das posições do sistema de separação no interior do modelo de veículo: ...
 8.
 Descrição das fixações e materiais de fixação fornecidos com o sistema de separação: ...
 9.
 Sistema de separação apresentado para homologação em: ...
 10.
 Serviço técnico responsável pela realização dos ensaios de homologação: ...
 11.
 Data do relatório emitido por esse serviço: ...
 12.
 Número do relatório emitido por esse serviço: ...
 13.
 Observações: ...
 14.
 Concessão/extensão/recusa/revogação da homologação (2)
 15.
 Razões da extensão (se aplicável): ...
 16.
 Posição da marca de homologação no sistema de separação: ...
 17.
 Local: ...
 18.
 Data: ...
 19.
 Assinatura: ...
 20.
 Os documentos a seguir indicados, ostentando o número de homologação indicado acima, são anexados à presente comunicação:
 a)
 desenhos, diagramas e planos do sistema de separação, das suas fixações no veículo, dos sistemas de regulação e das suas partes, assim como dos seus dispositivos de bloqueamento;
 b)
 fotografias dos sistemas de separação, das suas fixações, dos sistemas de regulação e das suas partes, assim como dos seus dispositivos de bloqueamento.
 (1) Número distintivo do país que procedeu à concessão, extensão, recusa ou revogação da homologação (ver disposições relativas à homologação no regulamento).
 (2) Strike out which does not apply.
 ANEXO 2
 DISPOSIÇÕES DAS MARCAS DE HOMOLOGAÇÃO
 (ver ponto 5.4 do presente regulamento)
 a = 8 mm mín.
 A marca de homologação acima indicada afixada num sistema de separação indica que o tipo de sistema de separação em causa foi homologado, no que respeita à sua resistência, nos Países Baixos (E4), nos termos do Regulamento n.o 126, com o número de homologação 002439. Os dois primeiros algarismos do número de homologação indicam que o regulamento não foi objeto de alterações.
 Nota:
 O número de homologação e os símbolos adicionais devem obrigatoriamente ser colocados próximo do círculo, quer acima, quer abaixo, ou ainda quer à esquerda, quer à direita da letra «E». Os algarismos do número de homologação devem estar no mesmo lado da letra «E» e orientados na mesma direção. Para evitar a confusão com outros símbolos, não deve utilizar-se a numeração romana nos números de homologação.
 ANEXO 3
 MÉTODO DE ENSAIO PARA OS DISPOSITIVOS DESTINADOS A PROTEGER OS OCUPANTES CONTRA A DESLOCAÇÃO DAS BAGAGENS
 1. MASSAS DE ENSAIO
 Blocos rígidos, com o centro de inércia no centro geométrico.
 Tipo 1
 Dimensões
 :
 300 mm × 300 mm × 300 mm
 todas as arestas e cantos arredondados a 20 mm
 Massa
 :
 18 kg
 Tipo 2
 Dimensões
 :
 500 mm × 350 mm × 125 mm
 todas as arestas e cantos arredondados a 20 mm
 Massa
 :
 10 kg
 2. PREPARAÇÃO DO ENSAIO
 2.1. O sistema de separação deve estar fixado a uma estrutura rígida através dos elementos de fixação fornecidos pelo fabricante. A estrutura rígida deve integrar um plano horizontal rígido «E» (ver anexo 4) que reproduza o nível geral do piso do compartimento das bagagens. Os pontos de fixação A, B, C e D devem reproduzir a disposição geométrica dos pontos de fixação do veículo, conforme disposto no ponto 3.2.2 relativo ao pedido de homologação, medidos a partir do plano de referência «E».
 Se o requerente da homologação recomendar diferentes posições de instalação, deve ser escolhido o caso mais desfavorável, mediante acordo do serviço técnico.
 Todas as cintas de fixação, estruturas intermédias e todos componentes, etc. devem ser instalados de acordo com as instruções do requerente da homologação.
 2.2. O piso na instalação de ensaio descrita no ponto 2.1 deve reproduzir o piso real tendo em conta os pontos de fixação A, B, C e D e a relação entre os pontos de fixação nos veículos a que o sistema se destina e o piso na instalação proposta, como indicado no ponto 3.2.2 do presente regulamento.
 2.3. Devem ser colocados dois blocos de ensaio do tipo 1 sobre a superfície «E» da estrutura rígida.
 2.3.1. Para determinar a localização dos blocos de ensaio no sentido longitudinal, os mesmos devem, em primeiro lugar, ser posicionados de forma a que a sua face anterior esteja em contacto com o sistema de separação e que a sua face inferior repouse no plano horizontal «E» da estrutura rígida. Em seguida, devem ser deslocados para trás, paralelamente ao plano longitudinal médio da estrutura rígida, a uma distância horizontal de 200 mm. Nesta posição, devem ser retidos de modo a impedir qualquer deslocação para trás. Se, na instalação no veículo referida no ponto 3.2.2 do presente regulamento, não for possível deslocar os dois blocos de tipo 1 a uma distância de 200 mm, estes devem ser deslocados até à posição mais recuada possível na instalação em causa. A distância entre o plano longitudinal médio da estrutura rígida e a face interna de cada bloco de ensaio deve ser de 25 mm, para se obter uma distância de 50 mm entre ambos os blocos. Ver apêndice 2 do presente anexo.
 2.3.2. As instalações no veículo referidas no ponto 3.2.2. do presente regulamento nas quais não seja possível instalar os blocos de ensaio de tipo 1 devem ser objeto de ensaio sem esses blocos.
 2.3.3. A estrutura rígida deve estar equipada com um piso de ensaio fixo e sobrelevado tendo uma superfície de carga que permita localizar o centro de gravidade de um bloco de ensaio de tipo 2 ao meio, entre o bordo superior do encosto situado imediatamente à frente do sistema de separação (sem ter em conta os apoios de cabeça) e o bordo inferior do revestimento do tejadilho, diretamente acima deste ponto (X-X no apêndice 2 do anexo 3), conforme definido no ponto 3.2.2 do presente regulamento. Colocar um bloco de ensaio do tipo 2 sobre o piso de ensaio sobrelevado de modo que a sua maior superfície (500 mm × 350 mm) fique no centro da superfície de carga, relativamente ao eixo longitudinal da estrutura rígida, e com a superfície de 500 mm × 125 mm virada para a frente e em contacto direto com o sistema de separação. As instalações dos sistemas de separação nas quais não seja possível montar um bloco de ensaio do tipo 2 devem ser objeto de ensaio sem esse bloco. Ver apêndice 2 do presente anexo.
 2.4. Se, na posição de instalação prevista, os pontos de fixação do sistema de separação estiverem localizados numa estrutura intermédia (como o encosto dos bancos, acabamento lateral, etc.), esses componentes intermédios devem estar fixados à estrutura rígida com as peças de fixação indicadas pelo fabricante.
 2.5. Se, na instalação prevista no interior da estrutura de ensaio rígida, o sistema de separação não possuir qualquer estrutura que se prolongue até, pelo menos, 400 mm do plano rígido horizontal «E» (anexo 4), o ensaio poderá ser efetuado sem os blocos de ensaio do tipo 1.
 2.6. Se certos componentes do veículo (como partes metálicas da carroçaria, bancos, painéis de acabamento interiores, etc.) afetarem a deslocação para a frente dos sistemas de separação, esses componentes podem ser fixados à estrutura rígida referida no ponto 2.1, devendo, porém, ser fixados a essa estrutura na posição que represente o mais fielmente possível a sua posição de instalação no veículo em relação ao sistema de separação, conforme prescrito no ponto 3.2.2 do presente regulamento, a pedido do fabricante. À exceção dos bancos dos ocupantes reguláveis longitudinalmente, sempre que as suas posições sejam reguláveis no interior do veículo (como os encostos dos bancos traseiros), esses elementos devem ser colocados de modo a representar a posição de regulação suscetível de exercer a menor influência possível na deslocação para a frente do sistema de separação.
 2.7. Sempre que a deslocação para a frente do sistema de separação seja limitada por um conjunto de bancos reguláveis longitudinalmente, esses bancos, se fixados à estrutura rígida indicada no ponto 2.1, a pedido do fabricante, devem ser posicionados até um máximo de 10 mm da sua posição mais baixa e mais recuada e o encosto do banco, se regulável, deve ser regulado o mais próximo possível de um ângulo de 25°. Os apoios de cabeça, se estiverem montados, devem estar na posição mais baixa.
 3. REALIZAÇÃO DO ENSAIO
 A estrutura de ensaio e os seus componentes (referidos nos pontos 2.1, 2.2, 2.3.1, 2.3.3, 2.4, 2.6 e 2.7) devem ser fixados firmemente a um carrinho de ensaio que é desacelerado partindo de uma velocidade inicial até à sua imobilização, de modo que o carrinho e a estrutura a ele ligada sejam submetidos a uma curva de desaceleração cujos limites se situem dentro do corredor definido graficamente no anexo 3, apêndice 1.
 APÊNDICE 1
 CORREDOR DE DESACELERAÇÃO DO CARRINHO DE ENSAIO EM FUNÇÃO DO TEMPO
 (colisão frontal)
 APÊNDICE 2
 POSIÇÃO DOS BLOCOS DE ENSAIO DE TIPO 1 E 2 EM RELAÇÃO À ESTRUTURA DE ENSAIO
 Apêndice 3
 Posição do plano de deflexão máxima do sistema de separação
 ANEXO 4
 EXEMPLO DE UM APARELHO PARA ENSAIAR A RESISTÊNCIA DOS SISTEMAS DE SEPARAÇÃO


text:
 19.10.2006
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 L 289/28
 ROZHODNUTÍ SMÍŠENÉHO VÝBORU EHP
 č. 89/2006
 ze dne 7. července 2006,
 kterým se mění příloha XIII (Doprava) Dohody o EHP
 SMÍŠENÝ VÝBOR EHP,
 s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru, ve znění Protokolu o úpravě Dohody o Evropském hospodářském prostoru (dále jen „Dohoda“), a zejména na článek 98 této Dohody,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)
 Příloha XIII Dohody byla změněna rozhodnutím Smíšeného výboru EHP č. 67/2006 ze dne 2. června 2006 (1).
 (2)
 Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/52/ES ze dne 29. dubna 2004 o interoperabilitě elektronických systémů pro výběr mýtného ve Společenství (2) by měla být začleněna do Dohody,
 ROZHODL TAKTO:
 Článek 1
 Za bod 18a (směrnice Evropského parlamentu a Rady 1999/62/ES) přílohy XIII Dohody se vkládá nový bod, který zní:
 „18b.
 32004 L 0052: směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/52/ES ze dne 29. dubna 2004 o interoperabilitě elektronických systémů pro výběr mýtného ve Společenství (Úř. věst. L 166, 30.4.2004, s. 124).“
 Článek 2
 Znění směrnice 2004/52/ES v islandském a norském jazyce, která mají být zveřejněna v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie, jsou závazná.
 Článek 3
 Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem 8. července 2006, za předpokladu, že Smíšenému výboru EHP jsou učiněna oznámení podle čl. 103 odst. 1 Dohody (3).
 Článek 4
 Toto rozhodnutí bude zveřejněno v oddíle EHP a v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie.
 V Bruselu dne 7. července 2006.
 Za Smíšený výbor EHP
 předsedkyně
 Oda Helen SLETNES
 (1) Úř. věst. L 245, 7.9.2006, s. 18.
 (2) Úř. věst. L 166, 30.4.2004, s. 124.
 (3) Byly oznámeny ústavní požadavky.