type: wikipedia

text:
Brojevi su promjenjiva vrsta riječi. Njima se izriče količina onoga što je imenovano imenicama (glavni (kardinalni) brojevi) ili koje je po redu ono što je imenovano imenicama (redni brojevi).
 Glavni brojevi mogu biti jednočlani i višečlani (dvije stotine pedeset osam), a jednočlani se dijele na osnovne (pet) i izvedene (petsto).
 Osim glavnih i rednih brojeva, brojevne su riječi i: broj(ev)ne imenice (dvojica, obojica, polovina, desetina, stotinka, dvoje, oboje...), broj(ev)ni prilozi (desetak, dvadesetak, stotinjak), broj(ev)ni pridjevi (dvoji, troji, četveri/četvori).
 Za izricanje brojevnih vrijednosti koriste se i tzv. umnožni brojevi, zapravo pridjevi, koji kazuju kolikostruko je što (jednostruk, dvostruk, trostruk); priložni brojevi, zapravo prilozi, koji kazuju koliko puta ili po koji put (jedanput, dvaput, stoput) te dijelni brojevi, zapravo sintaktička veza prijedloga i glavnog broja, koji kazuju 'po koliko' (po jedan, po dva, po tri...).
 Sklonidba
 Od glavnih brojeva mijenjaju se brojevi jedan, dva, tri, četiri i složeni brojevi kojima su ovi posljednji član. Ostali se ne mijenjaju. Redni brojevi mijenjaju se kao određeni pridjevi.
 Broj jedan mijenja se kao određeni pridjev s nepostojanim a te ima sva tri roda i broja. Prvi oblik broja dva vrijedi za muški i srednji rod, a drugi za ženski. Sklonidba brojeva tri i četiri vrijedi za sva tri roda.

Sklonidba brojeva dva, tri i četiri

 N
 dva
 dvije
 tri
 četiri
 G
 dvaju
 dviju
 triju
 četiriju
 D
 dvama
 dvjema
 trima
 četirima
 A
 dva
 dvije
 tri
 četiri
 V
 dva
 dvije
 tri
 četiri
 L
 dvama
 dvjema
 trima
 četirima
 I
 dvama
 dvjema
 trima
 četirima

 Kod sklonidbe brojeva česte su pogreške tipa: "sastali se predstavnici dvije zemlje" ili "sastali se predstavnici dvaju zemalja".
 Vidi članak dvojina.
 Oblici
 U složenim rednim brojevima samo je posljednji član redni broj, a ostali članovi imaju oblik glavnog broja:
 sto pedeset drugi, petsto sedamdeset sedmi
 Složeni brojevi pišu se odvojeno, a posljednja se dva člana mogu povezati veznikom i:
 četiristo sedamdeset i dva, sedamsto dvadeset i trećiStotice:
 100 – sto – stotina
 200 – dvjesto – dvjesta – dvije stotine
 300 – tristo – trista – tri stotine
 400 – četiristo – četiri stotine
 500 – petsto – pet stotina
 600 – šeststo – šest stotina
 700 – sedamsto – sedam stotina
 800 – osamsto – osam stotina
 900 – devetsto – devet stotina
 Za oblik šeststo postojao je i oblik šesto, no zamijenjen je novim oblikom da se ne bi miješali pojmovi u situaciji poput:
 On je šestogodišnjak. (6 ili 600 godina?)
 To, međutim, ne znači da se ne smije i dalje upotrebljavati oblik šesto u značenju šest stotina.
 Za broj 1000 postoji riječ tisuća, ali i istoznačnica hiljada koja je grčkoga podrijetla. Također postoji i kajkavski dijalektizam jezero koji je hungarizam, odnosno i čakavski dijalektizam mijor, posredno izvedeno od latinskog mille (tisuća). Od istog korijena imamo u slengu milja.
 Brojevne imenice
 To su riječi koje su samo po značenju brojevi, a oblikom su imenice:
 stotina, tisuća, milijun, milijarda, bilijun... dvojica, trojica, četvorica, petorica... (samo za muški rod)
 dvoje, troje, četvero, petero... (za srednji rod i različite rodove)
 Primjeri uporabe brojevnih imenica u društvu:
 dva muškarca – Idemo nas dvojica. dvije žene – Idemo nas dvije. muškarac i žena – Idemo nas dvoje.''
 Vrste riječi


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 16.11.2013
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 336/9
 Lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu, ko 2013. gada 2. septembrī iesniedza Bayerischen Verwaltungsgerichts München (Vācija) — Andre Lawrence Shepherd/Vācijas Federatīvā Republika
 (Lieta C-472/13)
 2013/C 336/19
 Tiesvedības valoda — vācu
 Iesniedzējtiesa
 Bayerisches Verwaltungsgericht München
 Lietas dalībnieki pamata procesā
 Prasītājs: Andre Lawrence Shepherd
 Atbildētāja: Vācijas Federatīvā Republika
 Prejudiciālie jautājumi
 1)
 Vai Direktīvas 2004/83/EK (1) 9. panta 2. punkta e) apakšpunkts ir jāinterpretē tādējādi, ka ar to tiek aizsargātas tikai tādas personas, kuru konkrētie militārie pienākumi izpaužas kā tieša līdzdalība karadarbībā, tātad ieroča lietošana, t. i., kuri var dot pavēles šādu darbību veikšanai (1. alternatīva), vai arī šī regulējuma aizsardzībā ir arī citi bruņoto spēku locekļi, kuru uzdevumos ārpus faktiskās kara darbības vietas ietilpst karaspēku atbalstīt loģistikas un tehniskos jautājumos un tie tikai netieši ietekmē faktisko kara norisi (2. alternatīva)?
 2)
 Gadījumā, ja uz pirmo jautājumu tiek atbildēts otrās alternatīvas izpratnē:
 Vai Direktīvas 2004/83/EK 9. panta 2. punkta e) apakšpunkts ir jāinterpretē tādējādi, ka militārajam dienestam (starptautiskā vai iekšējā) konfliktā pārsvarā vai sistemātiski ir jāizsauc vai jāveic noziegumi vai darbības Direktīvas 2004/83/EK 12. panta 2. punkta izpratnē (1. alternatīva), vai arī tomēr pietiek ar to, ka patvēruma meklētājs pierāda, ka karaspēks, kuram viņš pieder, vietā, kurā tas atrodas, atsevišķos gadījumos Direktīvas 2004/83/EK 12. panta 2. punkta izpratnē ir izdarījis noziegumus, vai nu tādēļ, ka atsevišķas pavēles šajā sakarā ir izrādījušās esam noziedzīgas, vai arī tādēļ, ka runa ir bijusi par atsevišķu personu ekscesiem (2. alternatīva)?
 3)
 Gadījumā, ja uz otro jautājumu tiek atbildēts otrās alternatīvas izpratnē:
 Vai bēgļa statuss tiek piešķirts tikai tad, ja arī nākotnē ar ievērojamu varbūtību, bet tomēr saprātīgām šaubām ir jārēķinās ar to, ka tiks izdarīti starptautisko cilvēktiesību pārkāpumi, vai arī pietiek ar to, ka patvēruma meklētājs min faktus, saskaņā ar kuriem konkrētajā konfliktā (noteikti vai visdrīzāk) tiks izdarīts šāda veida noziegums un tādēļ nevar izslēgt iespēju, ka viņš tajā tiks iesaistīts?
 4)
 Vai kara tiesu praktizēta starptautisko cilvēktiesību pārkāpumu netolerēšana vai sankcionēšana izslēdz bēgļa statusa piešķiršanu atbilstoši Direktīvas 2004/83/EK 9. panta 2. punkta e) apakšpunktam, vai arī šim faktam nav nozīmes?
 Vai vispār būtu jānonāk līdz Starptautiskās krimināltiesas piespriestai sankcijai?
 5)
 Vai bēgļa statusa piešķiršanu izslēdz fakts, ka karaspēka iesaistīšanos, t.i., okupēšanas stāvokli sankcionē starptautiska sabiedrība vai tā ir balstīta uz ANO Drošības Padomes mandātu?
 6)
 Vai bēgļa statusa piešķiršanai atbilstoši Direktīvas 2004/83/EK 9. panta 2. punkta e) apakšpunktam ir nepieciešams, lai patvēruma meklētājs, pildot savus pienākumus, varētu tikt notiesāts saskaņā ar Starptautiskās krimināltiesas statūtiem (pirmā alternatīva), vai arī bēgļa statuss tiek piešķirts jau tad, kad šī robeža nav sasniegta, patvēruma meklētājam tātad nav jābaidās no sankcijām, bet viņš savus militārā dienesta pienākumus tai pat laikā nevar veikt atbilstoši savai sirdsapziņai (otrā alternatīva)?
 7)
 Gadījumā, ja uz sesto jautājumu tiek atbildēts otrās alternatīvas izpratnē:
 Vai bēgļa statusa piešķiršanu izslēdz tas, ka patvēruma meklētājs nav izmantojis iespēju iziet regulāru atteikšanās no militārā dienesta procedūru, lai gan viņam tāda ir bijusi saskaņā ar iepriekš minētajām tiesību normām, vai arī bēgļa statuss tiek piešķirts arī tad, ja runa ir par aktuālu, uz sirdsapziņu balstītu lēmumu?
 8)
 Vai necienīga atlaišana no armijas, brīvības atņemšana un ar to saistītā izstumšana no sabiedrības un radītais kaitējums ir vajāšanas darbība Direktīvas 2004/83/EK 9. panta 2. punkta b) apakšpunkta vai c) apakšpunkta izpratnē?
 (1) Padomes 2004. gada 29. aprīļa Direktīva 2004/83/EK par obligātajiem standartiem, lai kvalificētu trešo valstu valstspiederīgos vai bezvalstniekus kā bēgļus vai kā personas, kam citādi nepieciešama starptautiska aizsardzība, šādu personu statusu un piešķirtās aizsardzības saturu (OV L 304, 12. lpp.)


text:
Trapani (afgekort: TP) is een van de negen provincies van de Italiaanse regio Sicilië, gelegen in het uiterste westen van dit eiland. De hoofdstad is de havenstad Trapani. De provincie heeft een oppervlakte van 3041 km2 en telt 425.000 inwoners.
 De provincie Trapani is met name bekend om de zoutwinning en -industrie en om haar wijnen. De provincie produceert op zich al meer wijn dan de complete regio's Toscane en Piëmont, of dan landen als Hongarije, Oostenrijk of Chili.
 Andere belangrijke plaatsen in deze provincie zijn onder meer Segesta, Gibellina, Erice, Alcamo, Marsala, Mazara del Vallo, Castellammare del Golfo en Mozia. De nabijgelegen Egadische Eilanden en het eiland Pantelleria zijn ook bestuurlijk onderdeel van de provincie Trapani.
 In de wateren rond de provincie Trapani ligt de denkbeeldige grens van de Tyrreense Zee en de rest van de Middellandse Zee, en eveneens de denkbeeldige afscheiding van het Kanaal van Sicilië, dat Sicilië scheidt van Afrika.
 Trapani grenst aan de provincie Agrigento en de voormalige provincie Palermo.
 In 2015 is er voor een aantal provincies de Metropolitane stad als nieuwe bestuurslaag in de plaats van de provincie gekomen. Op Sicilië zijn dat naast Palermo ook Catania en Messina.
 De provincie Trapani is omgedoopt tot vrij gemeentelijk consortium ( libero consorzio comunale) en omvat de onderstaande gemeentes:
 Alcamo
 Buseto Palizzolo
 Calatafimi-Segesta
 Campobello di Mazara
 Castellammare del Golfo
 Castelvetrano
 Custonaci
 Erice
 Favignana
 Gibellina
 Mazara del Vallo
 Paceco
 Pantelleria
 Partanna
 Petrosino
 Salaparuta
 Salemi
 Santa Ninfa
 San Vito Lo Capo
 Trapani
 Valderice
 Vita


type: legislation

text:
 8.11.2011
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 289/12
 REGULAMENTUL DE PUNERE ÎN APLICARE (UE) NR. 1120/2011 AL COMISIEI
 din 31 octombrie 2011
 de înregistrare a unei denumiri în Registrul denumirilor de origine protejate și al indicațiilor geografice protejate [Carciofo Brindisino (IGP)]
 COMISIA EUROPEANĂ,
 având în vedere Tratatul privind funcționarea Uniunii Europene,
 având în vedere Regulamentul (CE) nr. 510/2006 al Consiliului din 20 martie 2006 privind protecția indicațiilor geografice și a denumirilor de origine ale produselor agricole și alimentare (1), în special articolul 7 alineatul (4) primul paragraf,
 întrucât:
 (1)
 În conformitate cu articolul 6 alineatul (2) primul paragraf din Regulamentul (CE) nr. 510/2006, cererea de înregistrare a denumirii „Carciofo Brindisino” depusă de Italia a fost publicată în Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 (2).
 (2)
 Deoarece Comisiei nu i s-a comunicat nicio declarație de opoziție în conformitate cu articolul 7 din Regulamentul (CE) nr. 510/2006, această denumire trebuie, prin urmare, înregistrată,
 ADOPTĂ PREZENTUL REGULAMENT:
 Articolul 1
 Se înregistrează denumirea care figurează în anexa la prezentul regulament.
 Articolul 2
 Prezentul regulament intră în vigoare în a douăzecea zi de la data publicării în Jurnalul Oficial al Uniunii Europene.
 Prezentul regulament este obligatoriu în toate elementele sale și se aplică direct în toate statele membre.
 Adoptat la Bruxelles, 31 octombrie 2011.
 Pentru Comisie, pentru președinte
 Dacian CIOLOȘ
 Membru al Comisiei
 (1) JO L 93, 31.3.2006, p. 12.
 (2) JO C 29, 29.1.2011, p. 27.
 ANEXĂ
 Produse agricole destinate consumului uman enumerate în anexa I la tratat:
 Clasa 1.6. Fructe, legume și cereale în stare proaspătă sau prelucrate
 ITALIA
 Carciofo Brindisino (IGP)


type: other

text:
Hof: tuchtklacht kan alleen verjaring stuiten als deze mededeling in zin van art 3:317 lid 1 BW bevat | PIV
 Hof: tuchtklacht kan alleen verjaring stuiten als deze mededeling in zin van art 3:317 lid 1 BW bevat
 Beroepsfout advocaat (geen letselzaak). Stuit tuchtklacht verjaring? Het hof overweegt dat het niet uitgesloten is dat de tuchtklacht of een andere schriftelijke uiting in de tuchtprocedure een mededeling als bedoeld in artikel 3:317 lid 1 BW bevat. Dat dit ook daadwerkelijk het geval is, heeft appellant echter niet onderbouwd. Hij heeft niet gesteld welk door hem in de tuchtprocedure ingediend stuk een dergelijke mededeling bevat; hij heeft slechts de beslissing van de Raad van Discipline overgelegd. Indien appellant meent dat het indienen van de tuchtklacht zelf, ongeacht de inhoud van de tuchtklacht, als een schriftelijke mededeling in de zin van artikel 3:317 lid 1 BW moet worden gezien, vindt deze opvatting geen steun in het recht.
 ECLI:NL:GHARL:2019:1780
 200.240.631/01
 Verjaring van vordering op advocaat vanwege beroepsfout advocaat. Het hof is, net als de rechtbank, van oordeel dat de vordering is verjaard. Stuitende werking tuchtklacht.
 zaaknummer gerechtshof 200.240.631/01
 (zaaknummer rechtbank Noord-Nederland C/19/118153 / HA ZA 17-55)
 advocaat: mr. E. Doornbos, kantoorhoudend te Badhoevedorp,
 advocaat: mr. J.G.F.M. Hoffmans, kantoorhoudend te ‘s-Gravenhage.
 Het verloop van de procedure in eerste aanleg
 Het verloop van de procedure in eerste aanleg blijkt uit de vonnissen van
 1 november 2017 en 3 januari 2018 van de rechtbank Noord-Nederland, afdeling privaatrecht, locatie Assen (hierna: de rechtbank).
 – de appeldagvaarding van 22 maart 2018;
 – de memorie van grieven;
 Vervolgens heeft [geïntimeerde] de processtukken ingediend en heeft het hof arrest bepaald.
 De vordering van [appellant] in hoger beroep strekt ertoe dat het vonnis van
 3 januari 2018 wordt vernietigd en dat de vorderingen van [appellant] alsnog worden toegewezen, met veroordeling van [geïntimeerde] in de proceskosten van beide instanties.
 De rechtbank heeft in rechtsoverweging 2 (2.1 tot en met 2.9 – welk laatste onderdeel is genummerd 2.4) van het vonnis van 3 januari 2018 de feiten vastgesteld. Tegen deze vaststelling zijn geen grieven gericht en ook overigens is niet van bezwaren gebleken. Het hof zal dan ook uitgaan van de door de rechtbank vastgestelde feiten die, voor zover in hoger beroep van belang en aangevuld met enkele andere feiten, op het volgende neerkomen.
 [appellant] is van september 1978 tot juni 2006 als belastingdeurwaarder werkzaam geweest bij de Belastingdienst [—-] .
 Bij besluit van 27 september 2006 is hem de straf van onvoorwaardelijk ontslag met ingang van 29 september 2006 opgelegd vanwege zeer ernstig plichtsverzuim.
 [appellant] heeft bezwaar ingesteld tegen het besluit. Dat bezwaar is bij besluit van
 11 juni 2007 ongegrond verklaard.
 [geïntimeerde] , die advocaat is, heeft beroep ingesteld tegen het besluit op bezwaar. Bij uitspraak van 4 juli 2008 heeft de (toenmalige) rechtbank Assen het beroep ongegrond verklaard.
 Bij brief van 21 augustus 2009 heeft een kantoorgenoot van [geïntimeerde] pro forma beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank bij de Centrale Raad van Beroep (hierna: CRvB). Nadien heeft zij de gronden van het beroep ingediend.
 In een brief van 11 december 2009 aan [geïntimeerde] Advocaten is [appellant] uitgenodigd voor de zitting van de CRvB van 21 januari 2010 om 13:15 uur. [geïntimeerde] heeft verzuimd om [appellant] van deze zitting op de hoogte te brengen. De zitting heeft plaatsgevonden zonder dat [appellant] daarbij aanwezig was. [geïntimeerde] was wel aanwezig en heeft namens [appellant] het woord gevoerd.
 De CRvB heeft bij uitspraak van 4 maart 2010 de uitspraak van de rechtbank bevestigd. Hiermee was het strafontslag definitief.
 [geïntimeerde] heeft de uitspraak van de CRvB met een brief van 11 maart 2010 “ter kennisname” naar [appellant] gestuurd.
 In een brief van 2 april 2010 heeft [appellant] onder meer het volgende geschreven aan [geïntimeerde] :
 “Hierbij dien ik een klacht in omdat u nalatig bent geweest betreffende mijn rechtszaak tegen het Ministerie van Financiën.
 U kantoor was al meer dan een jaar op de hoogte van mijn nieuwe telefoonnummer. (...)
 Ik vind het een grove nalatigheid dat ik er niet in gekend ben dat de hoorzitting van de Centrale Raad voor Beroep in januari 2010 zou plaatsvinden temeer omdat ik drie getuigen wou laten horen en om het feit dat ik van meerdere collega deurwaarders op de hoogte bengebracht dat de zitting al had plaats gevonden.
 Ook het handboek deurwaarders wat door Centrale Raad voor Beroep is opgevraagd was niet relevant omdat het Ministerie doelbewust het verkeerde boek heeft opgestuurd. Dit boek is naar aanleiding van alle fouten die er plaats vinden bij de Belastingdienst gemaakt en in april 2006 aan de deurwaarders verstrekt terwijl de juiste handleiding en het horen van de getuigen een andere wending aan de zaak hadden gegeven.”
 De Raad van Discipline in het ressort Leeuwarden heeft op 19 september 2011 een door [appellant] tegen [geïntimeerde] ingediende klacht gegrond verklaard en [geïntimeerde] een berisping opgelegd. Volgens de Raad van Discipline heeft [geïntimeerde] tuchtrechtelijk verwijtbaar gehandeld door niet tijdig de oproep voor de zitting van de CRvB door te sturen naar [appellant] .
 In een (per fax en per gewone post verzonden) brief van 7 april 2015 heeft de advocaat van [appellant] onder meer het volgende geschreven aan [geïntimeerde] :
 “Hierdoor roep ik mijn brief aan u van 23 oktober jl. in herinnering. In deze brief heb ik u reeds aangegeven dat cliënt van oordeel is dat u in de afhandeling van zijn ontslagzaak een beroepsfout heeft gemaakt. (...)
 Ik verzoek u thans nogmaals mij binnen veertien dagen na dagtekening van deze brief aan te geven of u de aansprakelijkheid voor de door cliënt geleden schade erkent.(...)”
 [appellant] heeft [geïntimeerde] gedagvaard voor de rechtbank. Hij heeft gevorderd dat voor recht wordt verklaard dat [geïntimeerde] toerekenbaar tekort is geschoten in de nakoming van zijn verplichtingen uit hoofde van de tussen partijen gesloten overeenkomst van opdracht en dat hij wordt veroordeeld tot schadevergoeding, op te maken bij staat.
 [geïntimeerde] heeft verweer gevoerd. Hij heeft zich allereerst op verjaring beroepen en vervolgens aangevoerd dat [appellant] geen schade heeft geleden door de gestelde beroepsfout.
 Nadat de rechtbank in het tussenvonnis van 1 november 2017 [appellant] in de gelegenheid had gesteld enkele producties, waarnaar [appellant] had verwezen, alsnog in het geding te brengen, heeft zij in het eindvonnis van 3 januari 2018 het beroep op verjaring gehonoreerd en de vorderingen van [appellant] afgewezen, met veroordeling van [appellant] in de proceskosten.
 De bespreking van de grief
 [appellant] komt met één grief op tegen het eindvonnis van de rechtbank. Volgens hem heeft de rechtbank het door [geïntimeerde] gedane beroep op verjaring ten onrechte gehonoreerd.
 Het hof stelt bij de bespreking van de grief voorop dat een verjaringstermijn van vijf jaar geldt op de dag nadat [appellant] zowel met de schade als met de aansprakelijke persoon bekend is geworden (artikel 3:310 lid 1 BW). De rechtbank is ervan uitgegaan dat de dag waarop [appellant] met de schade en met de aansprakelijke persoon bekend is geworden de dag is waarop hij de brief van [geïntimeerde] van 11 maart 2010, met daarbij de uitspraak van de CRvB
 (vgl. rechtsoverweging 3.9) heeft ontvangen. De grief van [appellant] richt zich niet tegen dat uitgangspunt, zodat daarvan in hoger beroep moet worden uitgegaan. Wanneer [appellant] deze brief heeft ontvangen, is niet vastgesteld. Partijen hebben zich daar ook niet over uitgelaten. Duidelijk is wel dat [appellant] enkele weken na de datering van die brief met de uitspraak van het CRvB bekend was en met het feit dat [geïntimeerde] hem niet in kennis had gesteld van de oproep voor de zitting bij de CRvB. Dat volgt uit de in rechtsoverweging 3.10 aangehaalde brief van de advocaat van [appellant] aan [geïntimeerde] van 2 april 2010. De verjaringstermijn is dan ook gaan lopen tussen 13 maart en 3 april 2010.
 De inleidende dagvaarding is uitgebracht op 17 februari 2017, ruimschoots meer dan vijf jaar na 3 april 2010. Volgens [appellant] is de verjaring gestuit door een aanmaning of mededeling in de zin van artikel 3:317 lid 1 BW. Hij voert drie stuitingshandelingen aan, te weten de tuchtprocedure, de brief van 23 oktober 2015 en de brief van 7 april 2015. Het hof gaat ervan uit dat [appellant] met de brief van 23 oktober 2015 doelt op een brief van
 23 oktober 2014, omdat in de brief van 7 april 2015 naar een brief van 23 oktober 2014 wordt verwezen en [appellant] in de opsomming van stuitingshandelingen de datum 23 oktober 2015 laat voorafgaan aan 7 april 2015. Het hof zal nagaan of door deze handelingen de verjaring (tijdig) is gestuit. Het hof stelt daarbij voorop dat stelplicht en bewijslast ten aanzien van de stuiting op [appellant] rusten (vgl. Hoge Raad 20 december 2013, ECLI:NL:HR:2013:2064).
 Uit de uitspraak van de Hoge Raad van 10 december 1993, NJ 1994, 190 volgt dat een mededeling in de zin van artikel 3:317 lid 1 BW ook besloten kan liggen in een verweerschrift. In zijn conclusie voor deze uitspraak – het betrof een alimentatiegeschil -schreef AG Vranken onder meer (nr. 26):
 “Waarom zou een verweerschrift tegen een verzoek, dat er op gericht is de rechter te laten vaststellen dat men niet langer behoeft na te komen, niet voldoende zijn om duidelijk te maken dat men nog onverkort aan nakoming vasthoudt? Een aparte brief met een daartoe strekkende aanmaning of mededeling is overbodig, want dat heeft men immers in de procedure al gezegd. Hetzelfde geldt voor een verzoek in reconventie. Dat het verweerschrift aan de rechter is gericht en niet rechtstreeks aan V., acht ik, anders dan K. in cassatie betoogt, geen bezwaar. Een verweerschrift strekt evenzeer ter kennisneming van de rechter als van de verzoeker.”
 Een mededeling in de zin van artikel 3:317 lid 1 BW kan dan ook besloten liggen in een processtuk, ook al is dat processtuk niet gericht tot de debiteur. Dan is wel noodzakelijk dat de schuldeiser zich in het processtuk ondubbelzinnig het recht op nakoming jegens de schuldenaar voorbehoudt en dat het processtuk de schuldenaar ook bereikt.
 Uit wat hiervoor is overwogen, volgt dat het niet uitgesloten is dat de tuchtklacht of een andere schriftelijke uiting van [appellant] in de tuchtprocedure een mededeling als bedoeld in artikel 3:317 lid 1 BW bevat. Dat dit ook daadwerkelijk het geval is, heeft [appellant] echter niet onderbouwd. Hij heeft niet gesteld welk door hem in de tuchtprocedure ingediend stuk een dergelijke mededeling bevat. [appellant] heeft volstaan met het geding brengen van de beslissing van de Raad van Discipline, maar de klacht zelf heeft hij niet in het geding gebracht. Indien [appellant] meent dat het indienen van de tuchtklacht zelf, ongeacht de inhoud van de tuchtklacht, als een schriftelijke mededeling in de zin van artikel 3:317 lid 1 BW moet worden gezien, vindt deze opvatting geen steun in het recht. Het wettelijk tuchtrecht voor beroepsbeoefenaren heeft in de eerste plaats tot doel in het algemeen belang een goede wijze van beroepsbeoefening te bevorderen en een tuchtrechtelijke procedure dient er niet in de eerste plaats toe de klager genoegdoening te verschaffen, ook al kan dit wel het feitelijk resultaat zijn (vgl. Hoge Raad 10 januari 2003, ECLI:NL:HR:2003:AF0690). Er kan dan ook
 niet vanuit worden gegaan dat wie een klacht indient daarmee ondubbelzinnig tot uitdrukking brengt dat hij zich het recht op nakoming voorbehoudt.
 In de in rechtsoverweging 3.12 aangehaalde brief van de advocaat van [appellant] aan [geïntimeerde] van 7 april 2015 wordt verwezen naar een brief van 23 oktober 2014. [geïntimeerde] heeft in eerste aanleg betwist dat hij deze brief heeft ontvangen. [appellant] heeft in zijn toelichting op de grief deze brief wel vermeld (hoewel hij de brief aanduidt als een brief van
 23 oktober 2015). Hij heeft verder geen informatie verstrekt over de desbetreffende brief. Hij heeft de brief niet in het geding gebracht, heeft niet aangegeven op welke wijze de brief is verstuurd en aan welk adres de brief was gericht. Onder deze omstandigheden heeft hij zijn stelling dat de verjaring is gestuit met een brief van 23 oktober 2014 onvoldoende toegelicht. Het hof gaat dan ook aan deze stelling voorbij. Bewijslevering betreffende de verzending van deze brief is, daargelaten dat [appellant] op dit punt geen bewijsaanbod heeft gedaan, dan ook niet aan de orde.
 [appellant] heeft zich vervolgens beroepen op de brief van 7 april 2015. Deze brief is meer dan 5 jaar na 2 april 2010 verzonden, toen – bij gebrek aan een andere stuitingshandeling – de verjaringstermijn al was verstreken, en heeft om die reden geen stuitende werking.
 De slotsom is dat de verjaring niet is gestuit.
 [appellant] voert verder aan dat het door [geïntimeerde] gedane beroep op verjaring “in flagrante strijd met de redelijkheid en billijkheid” is. Naar het hof aanneemt, betoogt hij dat het beroep op verjaring naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is, als bedoeld in artikel 6:2 lid 2 BW. Volgens [appellant] heef [geïntimeerde] erkend een beroepsfout te hebben gemaakt en is hij voor deze ernstige fout door de tuchtrechter veroordeeld, zodat het geen pas geeft dat hij door een beroep te doen op verjaring probeert onder aansprakelijkheid uit te komen.
 Het hof volgt [appellant] niet in dit betoog. Het enkele feit dat [geïntimeerde] een ernstige fout heeft gemaakt en dat heeft erkend, betekent nog niet dat een beroep door [geïntimeerde] op de verjaring van artikel 3:310 lid 1 BW naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. Daartoe is in elk geval noodzakelijk dat [appellant] er geen verwijt van kan worden gemaakt dat hij zijn aanspraak te laat geldend heeft gemaakt. Dat daarvan sprake is, heeft [appellant] niet gesteld, laat staan onderbouwd. Hij heeft niet toegelicht waarom hij niet eerder dan op 7 april 2015 [geïntimeerde] aansprakelijk heeft gesteld voor de door hem door de fout van [geïntimeerde] geleden schade. Uit de brief van [appellant] van 2 april 2010 volgt dat [appellant] toen al vond dat [geïntimeerde] een ernstige fout had gemaakt en dat hij daarvan nadeel had ondervonden in de procedure bij de CRvB. Vervolgens heeft [appellant] wel een tuchtprocedure tegen [geïntimeerde] aanhangig gemaakt, maar heeft hij na afloop van die procedure meer dan drieënhalf jaar gewacht voordat hij [geïntimeerde] aansprakelijk stelde. [appellant] heeft geen toereikende verklaring gegeven voor zijn stilzitten in deze periode. Dat [geïntimeerde] daadwerkelijk heeft erkend een fout te hebben gemaakt, leest het hof overigens niet in de processtukken.
 Het beroep op de zogenoemde derogerende werking van de redelijkheid en billijkheid gaat dan ook niet op. Dat betekent dat de grief faalt.
 Het appel is ongegrond. Het hof zal het bestreden vonnis bekrachtigen. [appellant] zal als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de proceskosten in hoger beroep (geliquideerd salaris van de advocaat: 1 punt, tarief II).
 veroordeelt [appellant] in de kosten van het geding in hoger beroep en bepaalt deze kosten voor zover tot nu toe aan de zijde van [geïntimeerde] gevallen op € 318,- aan verschotten en op € 1.074,- voor geliquideerd salaris van de advocaat;
 Dit arrest is gewezen door mr. H. de Hek, mr. M.W. Zandbergen en mr. M. Willemse en is in het openbaar uitgesproken op 26 februari 2019 door de rolraadsheer, in aanwezigheid van de griffier.
 folder Hof Arnhem-Leeuwarden, Stuiting, Tuchtrechtspraak, Verjaring


text:
Pagamento de Diárias do Depósito Público
 Publicado por Rejane Fontoura
 O artigo 262, caput do CTB dispõe:
 Dito artigo LIMITA e 30 dias o valor da cobrança de diárias do depósito. Muitas pessoas acabam perdendo a posse definitiva e leilão do seu veículo ou moto para pagamento das despesas com estadias e demais taxas em clara afronta a regra contida no artigo 262 do CTB, haja vista que EXIGEM PARA A LIBERAÇÃO DO VEÍCULO o pagamento de diárias que excedem os 30 dias, como condição de liberação de veículos apreendidos. Inúmeros são os obstáculos para a liberação da propriedade apreendida, confiscada, ou seja, pagamentos do IPVA em atraso, multa, reboque e diárias.
 Se os proprietários de veículos que estão com dificuldades de pagar o IPVA, a situação agrava-se com o acréscimo da multa, do reboque e de diárias altas, sem falar que ditos veículos são JOGADOS em depósitos a céu aberto que sofrem, muitas vezes, desgastes da intempérie, sem falar no roubo de peças e pneus. A dificuldade para obter os valores para quitação e liberação do veículo dos depósitos, importam em uma maior permanência nos pátios e, consequentemente maior os gastos com as diárias e, alguns, vêem seus veículos indo para leilão com o decréscimo de seu patrimônio.
 A retenção do veículo e a cobrança de diárias por mais de 30 dias ferem inúmeros direitos consagrados pela Constituição Federal e Leis infraconstitucionais, senão vejamos:
 1. O direito da propriedade;
 2. O direito ao contraditório, e;
 3. Principalmente da ampla defesa.
 O direito de propriedade encontra-se, alicerçado na Lei Maior, no título que aborda os “Direitos e Garantias Fundamentais”. Consequentemente o regime jurídico da propriedade, no Direito brasileiro, tem seu fundamento na Constituição.
 É cristalino que a propriedade é um direito fundamental. Não existindo qualquer colocação ou restrição quanto à modalidade da propriedade – bem móvel ou imóvel. O Estado defende-se, aduzindo as características do direito de propriedade, ou seja, as limitações ao direito de propriedade.
 Apesar de encontrarmos no Direito Constitucional a questão da função social da propriedade com fulcro no artigo 5o, XXIII, no entanto, essa não se confunde com as limitações da propriedade, ou seja, o pleno exercício do direito do proprietário. Como a regra, acima referida, contida no CTB não observou o principio da propriedade entre outras garantias constitucionais, cabe ressaltar que sua violação pode ser chamada de ilegal e autoritária. Não obstante todo o avanço do regramento jurídico, e o aprimoramento do verdadeiro Estado Democrático de Direito, a premência do disposto no § 2o do artigo 262 do CTB importa em autoritarismo, resquício do passado obscuro do País.
 Vejamos: “a restituição dos veículos apreendidos só ocorrerá mediante o pagamento das multas impostas, taxas e despesas com remoção e estada, além de outros encargos previstos na legislação específica”. Incontestavelmente, os veículos automotores são propriedades particulares, ou seja, o cidadão, proprietário do veículo se privado de sua propriedade, sem o devido processo legal, sofre medidas restritivas no seu direito de propriedade em clara afronta aos preceitos constitucionais, acima referidos.
 O proprietário sofre com a apreensão irregular, e ainda se vê obrigado a pagar todos os débitos relativos à arbitrariedade para que possa exercer seu direito de propriedade, em claro abuso de poder, extrapolando os limites que a Constituição protege.
 Ressalta-se, que o veículo no depósito não tem qualquer garantia de integridade, eis que inúmeros são os relatos de troca de pneus, acessórios, furto de combustível, sem contar; que o dinheiro da remoção é depositado diretamente na conta do proprietário do depósito que é uma concessão do Município. Essa prática que viola o direito de milhares de brasileiros, é um retrocesso a verdadeira essência do Estado Democrático de Direito, pois trata-se de verdadeiro CONFISCO para exigir o pagamento de dívidas estaduais e municipais.
 Dos Pátios:
 Alguns pátios são terceirizados, preços são fixados para o reboque e diárias, em valores altos que inviabilizam que o proprietário, possa, de imediato, reavê-lo, fato este que, implica, geralmente na perda do bem diante do prazo exíguo de 90 dias para Leilão.
 Assim, a administração dos pátios tornou-se uma atividade altamente lucrativa, gerando dividendos para as empresas que as administram e para o próprio Poder Público, inexistindo qualquer controle e limite de ditos abusos.
 Assim, o artigo 242, caput do CTB vai de encontro a constitucionalidade, haja vista que dita condiciona o proprietário do veículo as pagamento de diárias acima de 30 dias, guincho, tributos e multas em claro CONFISCO em detrimento da Lei.
 Do Confisco:
 A apreensão de qualquer veículo automotor que tem como fato gerador a falta de licenciamento fere mortalmente o principio do caráter não-confiscatório dos tributos.
 Dispõe o artigo 150, inciso IV:
 O princípio da vedação do confisco é previsto no sistema tributário nacional como uma das limitações constitucionais ao poder de tributar. Segundo a regra ínsita no art. 150, IV, da Constituição Federal, “Sem prejuízo de outras garantias asseguradas ao contribuinte, é vedado à União, aos Estados, ao Distrito Federal e aos Municípios utilizar tributo com efeito de confisco”. A questão mais delicada que se coloca é a de saber o limite cujo trespasse denotaria o caráter confiscatório do tributo. A doutrina entende que o sacrifício da fonte produtora das receitas tributárias seria o tal limite intransponível. Ou seja, a tributação não pode ser excessivamente onerosa, de modo a aniquilar o elemento particular tributável, já que este serve como instrumento pelo qual o Estado obtém os meios financeiros para desempenhar suas atividades, e não para tornar público o patrimônio privado, com o quê se estaria ofendendo os princípios basilares que regem a ordem econômica inserta na Constituição Federal de 1988 (arts. 170 e seguintes).
 Nesse sentido está o julgamento:
 REEXAME NECESSÁRIO No 1.043.774-0, DO FORO CENTRAL DA COMARCA DA REGIÃO METROPOLITANA DE CURITIBA 1a VARA DA FAZENDA PÚBLICA, FALÊNCIAS E RECUPERAÇÃO JUDICIAL. Autora: ANA PAULA HENRIQUE. Réu: DEPARTAMENTO DE TRÂNSITO DO ESTADO DO PARANÁ DETRAN - PR. Remetente: JUIZ DE DIREITO. Relator Conv.: EDISON MACEDO FILHO (Em substituição ao Exmo. Des. Nilson Mizuta). Revisor: LEONEL CUNHA. REEXAME NECESSÁRIO. APREENSÃO DE VEÍCULO POR INFRAÇÃO EM DECORRÊNCIA DE PENALIDADE APLICADA (ART. 262, CTB). PRAZO MÁXIMO DE 30 DIAS. COBRANÇA DE ENCARGOS RELATIVOS À ESTADIA DE VEÍCULO NO PÁTIO DO DETRANPR POR MAIS DE 30 DIAS. ILEGALIDADE. A apreensão de veículo no pátio do DETRAN- PR, com base no artigo 262 do Código de Trânsito Brasileiro, somente permite a cobrança de estadia de, no máximo, 30 dias. No caso em exame, além da ilegalidade da cobrança de estadia do veículo apreendido por mais de trinta dias, se consubstancia em verdadeiro confisco, vez que o valor do suposto débito ultrapassa, e muito, o valor do próprio bem. SENTENÇA MANTIDA. TJPR, j. 24/09/2013. AGRAVO DE INSTRUMENTO. AÇÃO CAUTELAR INOMINADA. APREENSÃO DE VEÍCULO. REMOÇÃO E DEPÓSITO. LEGALIDADE. POSSIBILIDADE DE COBRANÇA DE DESPESAS COM REMOÇÃO E DEPÓSITO. O veículo da parte autora foi liberado depois de cumpridas as formalidades vigentes do art. 54, parágrafo 4o da Resolução no 4.107/04 do Conselho de Tráfego do DAER, com a regularização dos débitos existentes junto à Metroplan (fl. 42). Contudo, é devida a cobrança das despesas de guincho e diárias decorrentes do depósito do veículo ciclomotor, por conta da apreensão, no prazo máximo de 30 (trinta) dias. AGRAVO DE INSTRUMENTO PARCIALMENTE PROVIDO. TJRS, AI n. 700590063784, 13a CCiv., j. 28/08/2014, Des. Rel Leonel Pires Ohlweiler.
 Diante do que se vê resta claro que as exigências administrativas de quitação de tributos, multas, diárias relativos aos veículos apreendidos extrapolam o direito de propriedade e da razoabilidade sendo que dita regra acaba se tornando expropriação direta, pois nada mais é do que uma nova modalidade de Execução Fiscal administrativa modo compelir o pagamento via administrativa compulsória a revelia do disposto na Lei 6830/80 e os ditames constitucionais, em especial da violação de propriedade, direito do contraditório e, por fim, cerceamento de defesa, repudiado pela nossa Carta Magna.
 Rejane Ribeiro, OAB-RS 26.958
 Rejane FontouraPRO
 Formada há 32 anos atuando na área cível, com enfase na regularização de terras, desapropriações, usucapião, responsabilidade Civil, Direito do consumidor, bancário, Família, erro médico e contratos.
 Disponível em: https://rejanead.jusbrasil.com.br/artigos/199186151/abusividade-da-exigencia-de-pagamento-de-diarias-em-depositos-do-detran-por-mais-de-30-dias
 Kassia Martins
 o artigo acima foi revogado pela lei No 13.281, DE 4 DE MAIO DE 2016. continuar lendo
 Bom dia tenho um veiculo que foi furtado e encontrado pela PM mas foi recolhido ao patio como estacionar em local proibido. No patio veiculo que e gnv e esta com licenciamento em atraso pois nao paga mais ipva, porem tem que ser feito a vistoria /O patio e prefeitura querem que eu coloque o veiculo em guincho indicado pelo patio cobrando um valor que eu nao concordo e se nao passa na vistoria terei que levar novamente,, Minha duvida posso fazer alguma coisa tenho b.o de encontro do veiculo pela PM e por que nao posso levar o carro normalmente e devolver ao patio apos a vistoia alem dele querer cobrar valores de diarias.. sendo que o carro foi furtado com B.o cidade dos fatos São jose dos campos-SP local do Patio Jacarei 22km ida e volta percurso que ja fiz diversar vezes sem sucesso. grato eduardo continuar lendo
 Andrey Pereira Venâncio
 Dra., boa tarde!
 Seu artigo está desatualizado, por favor, olhar o teor do art. 271 do CTB, em especial o parágrafo 10o. Outrossim, o art. 262 fora revogado pela Lei no 13.281, de 4 de Maio de 2016.


text:
(1)AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32583. II.- AUTORIDADES Y PERSONAL OPOSICIONES Y CONCURSOS Consejería de Hacienda y Administraciones Públicas Acuerdo de 19/12/2017, del Consejo de Gobierno, por el que se aprueba la Oferta de Empleo Público de la Administración de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha para el año 2017. [2017/15228] De acuerdo con los artículos 70.1 del texto refundido de la Ley del Estatuto Básico del Empleado Público, aprobado por el Real Decreto Legislativo 5/2015, de 30 de octubre, y 19.1 de la Ley 4/2011, de 10 de marzo, del Empleo Público de Castilla-La Mancha, las necesidades de recursos humanos, con asignación presupuestaria, que deban proveerse mediante la incorporación de personal de nuevo ingreso serán objeto de la Oferta de Empleo Público. El artículo 47.1 de la Ley 2/2017, de 1 de septiembre, de Presupuestos Generales de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha para 2017, señala que únicamente se podrá proceder a la incorporación de nuevo personal, en el ámbito de los órganos, entidades e instituciones a que se refiere el artículo 35.1, con sujeción a los límites y requisitos establecidos en la normativa básica del Estado. El artículo 19.Uno de la Ley 3/2017, de 27 de junio, de Presupuestos Generales del Estado para el año 2017, dispone que, respetando, en todo caso, las disponibilidades presupuestarias del capítulo I “gastos de personal” de los correspondientes presupuestos de gastos, la tasa de reposición se fija hasta un máximo del 100 por ciento en determinados sectores y administraciones y hasta un máximo del 50 por ciento en los restantes sectores. Por otro lado, mediante el Acuerdo de la Mesa General de Negociación de los Empleados Públicos de la Administración de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha de 1 de febrero de 2016 (DOCM núm. 43, de 3 de marzo) la Administración de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha se comprometió a utilizar las tasas de reposición máximas establecidas por el Estado anualmente. En cumplimiento de los preceptos anteriormente señalados, la presente Oferta de Empleo Público comprende plazas vacantes hasta el límite de la tasa de reposición de efectivos, calculada conforme a los apartados uno.4 y seis del artículo 19 de la Ley 3/2017, de 27 de junio, de Presupuestos Generales del Estado para el año 2017. Además de la tasa de reposición a la que se refieren los párrafos anteriores, el artículo 19.Uno.6 de la Ley 3/2017, de 27 de junio, de Presupuestos Generales del Estado para el año 2017, permite disponer en determinados sectores de una tasa adicional para estabilización de empleo temporal que incluye hasta el 90 por ciento de las plazas que, estando dotadas presupuestariamente, hayan estado ocupadas de forma temporal e ininterrumpidamente al menos en los tres años anteriores a 31 de diciembre de 2016. Las ofertas de empleo que articulen estos procesos de estabilización deben aprobarse y publicarse en los respectivos Diarios Oficiales en los ejercicios 2017 a 2019. De acuerdo con lo anterior, en la presente oferta también se incluye parte de las plazas correspondientes a la mencionada tasa adicional para estabilización de empleo temporal, previéndose la oferta de las restantes plazas en los ejercicios 2018 y 2019. Por último, como medida alternativa al ingreso de nuevo personal, limitado por la necesidad de contención de los gastos de personal, la presente oferta contiene también las plazas que se autorizan por el sistema de promoción interna, las cuales, conforme al citado artículo 19.Uno.4 de la Ley 3/2017, de 27 de junio, de Presupuestos Generales del Estado para el año 2017, no computan dentro del límite máximo de plazas derivado de la tasa de reposición de efectivos. En su virtud, a propuesta de la Consejería de Hacienda y Administraciones Públicas, previo informe favorable de la Dirección General de Presupuestos, en su reunión de 19 de diciembre de 2017, el Consejo de Gobierno, Acuerda:.
 (2) AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32584. Primero. Aprobación de la Oferta de Empleo Público para el año 2017. En cumplimiento de lo dispuesto en el artículo 70 del texto refundido de la Ley del Estatuto Básico del Empleado Público, aprobado por el Real Decreto Legislativo 5/2015, de 30 de octubre, en el artículo 19 de la Ley 4/2011, de 10 de marzo, del Empleo Público de Castilla-La Mancha, y en el artículo 47 de la de la Ley 2/2017, de 1 de septiembre, de Presupuestos Generales de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha para 2017, se aprueba la Oferta de Empleo Público para el año 2017 en los términos que se establecen en el presente acuerdo. Segundo. Cuantificación de la Oferta de Empleo Público. 1. De acuerdo con los criterios y limitaciones establecidas en el artículo 47 de la Ley 2/2017, de 1 de septiembre, de Presupuestos Generales de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha para 2017, la Oferta de Empleo Público contiene las necesidades de recursos humanos, con asignación presupuestaria, que deben proveerse mediante la incorporación de personal de nuevo ingreso y que se detallan en el anexo I del presente acuerdo. En el anexo I también están incluidas las plazas a las que se refiere el apartado sexto. 2. En el anexo II se incluyen las plazas que se autorizan por promoción interna. Tercero. Sistemas de acceso y sistemas selectivos. 1. Las convocatorias de ingreso se realizarán por los sistemas de acceso previstos en los anexos. 2. Para el ingreso en el mismo cuerpo, escala o categoría sólo se podrá participar por uno de los sistemas de acceso previstos en el anterior apartado. 3. Los procesos selectivos correspondientes al personal funcionario y laboral de Administración General se convocarán por el sistema de concurso-oposición en todos los sistemas de acceso. 4. En aplicación de lo dispuesto en el artículo 31.1 de la Ley 55/2003, de 16 de diciembre, del Estatuto Marco del personal estatutario de los servicios de salud, los procesos selectivos correspondientes al personal estatutario se convocarán por el sistema de concurso-oposición en todos los sistemas de acceso. 5. En aplicación de lo dispuesto en el apartado primero de la disposición adicional duodécima de la Ley Orgánica 2/2006, de 3 de mayo, de Educación, los procesos selectivos correspondientes al personal funcionario docente no universitario se convocarán por el sistema de concurso-oposición en todos los sistemas de acceso. Cuarto. Plazo máximo para la publicación de las convocatorias. 1. Las convocatorias de los procesos selectivos correspondientes al personal funcionario y al personal laboral de Administración General se publicarán en el Diario Oficial de Castilla-La Mancha antes del 31 de diciembre de 2018. 2. Las convocatorias de los procesos selectivos correspondientes al personal estatutario se publicarán en el Diario Oficial de Castilla-La Mancha antes del 31 de marzo de 2019. 3. Las convocatorias de los procesos selectivos correspondientes al personal funcionario docente no universitario se publicarán en el Diario Oficial de Castilla-La Mancha antes del 30 de abril de 2018, excepto el proceso selectivo para el acceso al Cuerpo de Catedráticos de Música y Artes Escénicas, cuya convocatoria se publicará antes del 31 de diciembre de 2019. Quinto. Acceso para personas con discapacidad. 1. De acuerdo con lo previsto en los artículos 59 del texto refundido de la Ley del Estatuto Básico del Empleado Público, aprobado por el Real Decreto Legislativo 5/2015, de 30 de octubre, y 41 de la Ley 4/2011, de 10 de marzo, del Empleo Público de Castilla-La Mancha, en la presente oferta se reserva un cupo no inferior al 7 por ciento de las plazas ofertadas para ser cubiertas por personas con discapacidad, considerando como tales las definidas en el apartado 2 del artículo 4 del texto refundido de la Ley General de derechos de las personas con discapacidad y de.
 (3) AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32585. su inclusión social, aprobado por el Real Decreto Legislativo 1/2013, de 29 de noviembre, siempre que superen los procesos selectivos y acrediten su discapacidad y la compatibilidad con el desempeño de las funciones. 2. La reserva del 7 por ciento indicado en el apartado anterior se realiza de manera que el 2 por ciento de las plazas ofertadas lo sea para ser cubiertas por personas que acrediten discapacidad intelectual y el 5 por ciento de las plazas ofertadas lo sea para personas que acrediten cualquier tipo de discapacidad. Sexto. Estabilización de empleo temporal. Se autoriza la convocatoria de plazas correspondientes al personal al que se refiere el artículo 19.Uno.6 de la Ley 3/2017, de 27 de junio, de Presupuestos Generales del Estado para el año 2017. Estas plazas se convocarán conjuntamente con las plazas resultantes de la tasa de reposición ordinaria. Séptimo. Promoción interna directa en el puesto. 1. Además de las plazas incluidas en los anexos I y II de este acuerdo, se convocarán por el sistema de promoción interna directa en el puesto 117 plazas para los distintos grupos y subgrupos de clasificación profesional del personal funcionario de carrera, con la distribución que figura en el anexo III. 2. Por su naturaleza, esta modalidad de promoción estará reservada a aquellos cuerpos y especialidades de examen en los que exista una relación funcional efectiva que permita la permanencia en el puesto de trabajo sin que la realización del trabajo asignado se vea afectado sustancialmente por la reclasificación efectuada. Concretamente, existirá: a) Desde el Cuerpo Auxiliar, especialidad de auxiliares administrativos, al Cuerpo Ejecutivo, especialidad administrativa. b) Desde el Cuerpo Ejecutivo, especialidad administrativa, al Cuerpo Técnico, especialidad de gestión administrativa. c) Desde la Escala Administrativa de Informática a la Escala Técnica de Sistemas e Informática. d) Desde el Cuerpo Técnico, especialidad de gestión administrativa, al Cuerpo Superior, especialidad de administración general. La convocatoria del correspondiente proceso determinará las condiciones objetivas para que el personal funcionario que hubiera accedido al Cuerpo Técnico de la Administración de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha por especialidades de examen distintas de la de gestión administrativa, puedan participar en el proceso de promoción interna directa en el puesto al Cuerpo Superior, en la especialidad de administración general. 3. El personal funcionario que supere los correspondientes procesos selectivos quedará destinado en el puesto que desempeñaba el día anterior al de su nombramiento como funcionario del cuerpo al que promociona, con igual forma de provisión, modificándose, en su caso, el grupo y/o subgrupo de adscripción del puesto desempeñado, si éste no estuviese abierto al grupo y/o subgrupo de titulación al que se promociona, y manteniendo el nivel de complemento de destino y el complemento específico que tenga asignados, salvo que las cuantías de cualquiera de ellos fueran inferiores a las previstas para el puesto base del subgrupo al que se promociona, en cuyo caso se modificarán las mismas para su equiparación a las correspondientes a dicho puesto base. Si el puesto resultante no estuviera homologado a cualquiera de los puestos tipo existentes en las relaciones de puestos de trabajo o su modificación generase disfunciones estructurales en la consejería u organismo en el que se encuentre encuadrado, se declarará a amortizar, creándose simultáneamente otro idéntico al que se ocupa en el momento de superar la promoción. Al personal funcionario que participe por este sistema desde un puesto que desempeñe en adscripción provisional o desde una situación administrativa que no implique reserva de puesto se le ofertará un puesto base del cuerpo al que promociona. Octavo. Plazas no cubiertas de la Oferta de Empleo Público para el año 2016. Las plazas convocadas correspondientes a la Oferta de Empleo Público para el año 2016 que no se cubran podrán ser convocadas junto con las plazas previstas en la presente Oferta de Empleo Público del correspondiente cuerpo, escala, categoría o especialidad..
 (4) AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32586. El presente acuerdo agota la vía administrativa, de acuerdo con el artículo 38.2 de la Ley 3/1984, de 25 de abril, de Régimen Jurídico del Gobierno y de la Administración de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha, y frente al mismo cabe interponer recurso contencioso-administrativo, de acuerdo con la Ley 29/1998, de 13 de julio, reguladora de la Jurisdicción Contencioso-Administrativa, ante la Sala de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha en el plazo de dos meses desde el día siguiente a su publicación, o, con carácter potestativo, recurso de reposición ante el Consejo de Gobierno, en el plazo de un mes, según disponen los artículos 121 y 122 de la Ley 39/2015, de 1 de octubre, del Procedimiento Administrativo Común de las Administraciones Públicas. En el caso de interponerse recurso de reposición, no podrá interponerse recurso contencioso-administrativo hasta que el primero sea resuelto expresamente o pueda entenderse desestimado por el transcurso del plazo máximo para dictar y notificar la resolución del mismo. Toledo, 19 de diciembre de 2017. El Secretario del Consejo de Gobierno JOSÉ LUIS MARTÍNEZ GUIJARRO.
 (5) AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32587. Anexo I Nuevo ingreso Personal funcionario de Administración General. Subgrupo. Cuerpo/Escala. Cuerpo Superior. A1. Especialidad Jurídica Económica Ingeniería de caminos, canales y puertos Arquitectura Ingeniería de montes Ingeniería agronómica Veterinaria Medicina Farmacia Psicología Ciencias ambientales Veterinaria. Escala Superior de Sanitarios Farmacia Locales Escala Superior de Archivos, Archivos Bibliotecas y Museos Escala Superior de Sistemas y Tecnologías de la Información Escala Superior Psicología Sociosanitaria Escala Superior de Prevención de Medicina del Riesgos trabajo Laborales. Cupo general 9 1. Reserva personas con discapacidad Personas con Personas con discapacidad discapacidad general intelectual 1 – – –. Total plazas 10 1. 2. –. –. 2. 2. –. –. 2. 6. –. –. 6. 5. –. –. 5. 2 5 3 2. 1 1 1 1. – – – –. 3 6 4 3. 8. 1. –. 9. 34. 3. –. 37. 4. –. –. 4. 1. –. –. 1. 3. –. –. 3. 2. –. –. 2. 2. –. –. 2.
 (6) AÑO XXXVI Núm. 246. Subgrupo. Cuerpo/Escala. Cuerpo Técnico. A2. 22 de diciembre de 2017. Especialidad Arquitectura técnica Ingeniería técnica industrial Ingeniería técnica forestal Ingeniería técnica agrícola Trabajo social Fisioterapia Terapia ocupacional Educación social Logopedia Archivos Bibliotecas. Escala Técnica de Archivos, Bibliotecas y Museos Museos Escala Técnica Educativa General Escala Técnica de Prevención Técnica en Riesgos Enfermería de Laborales empresa Escala Administrativa de Archivos y Bibliotecas Escala Administrativa de C1 Informática Cuerpo de Agentes Medioambientales Cuerpo Auxiliar C2 Escala Auxiliar de Archivos y Bibliotecas Total personal funcionario de Administración General. Cupo general. 32588. Reserva personas con discapacidad Personas con Personas con discapacidad discapacidad general intelectual. Total plazas. 5. –. –. 5. 1. –. –. 1. 6. –. –. 6. 11. 1. –. 12. 28 6. 3 –. – –. 31 6. 3. –. –. 3. 11. 1. –. 12. 3 4 2. – – –. – – –. 3 4 2. 1. –. –. 1. 9 5 5. 1 1 –. – – –. 10 6 5. 3. –. –. 3. 8. 1. –. 9. 12. 1. –. 13. 15. 1. –. 16. 52. 2. 8. 62. 5. 1. 1. 7. 286. 22. 9. 317.
 (7) AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32589. Personal laboral de Administración General. Grupo. Categoría. Técnico especialista en jardín de infancia Cocinero Operador maquinaria III pesada Técnico especialista en interpretación de la lengua de signos Auxiliar técnico educativo Auxiliar de enfermería IV Ayudante de cocina Personal de limpieza y V servicios domésticos Total personal laboral de Administración General. Cupo general. Reserva personas con discapacidad Personas con Personas con discapacidad discapacidad general intelectual. Total plazas. 13. 1. –. 14. 4. 1. –. 5. 4. –. –. 4. 6. 1. –. 7. 80 29 4. 4 2 1. – – –. 84 31 5. 152. 7. 8. 167. 292. 17. 8. 317.
 (8) AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32590. Personal estatutario. Subgrupo. A1. Categoría. Especialidad. Facultativo especialista de área. Alergología Análisis clínicos Anatomía patológica Angiología y cirugía vascular Aparato digestivo Cardiología Cirugía general y del aparato digestivo Cirugía oral y maxilofacial Cirugía pediátrica Cirugía plástica, estética y reparadora Dermatología médico-quirúrgica y venerología Endocrinología y nutrición Geriatría Hematología y hemoterapia Medicina física y rehabilitación Medicina intensiva Medicina interna Medicina nuclear Medicina del trabajo Nefrología Neumología Neurocirugía Neurología Obstetricia y ginecología Oftalmología Oncología médica Otorrinolaringología Pediatría y sus áreas específicas Psiquiatría Reumatología Urología. Cupo general 10 6. Reserva personas con discapacidad Personas Personas con con discapacidad discapacidad general intelectual – – – –. Total plazas 10 6. 16. –. –. 16. 5. –. –. 5. 10 25. – –. – –. 10 25. 33. –. –. 33. 6. –. –. 6. 4. –. –. 4. 4. –. –. 4. 10. –. –. 10. 6. –. –. 6. 10. –. –. 10. 11. –. –. 11. 15. –. –. 15. 12 40 3. – – –. – – –. 12 40 3. 5. –. –. 5. 11 12 6 21. – – – –. – – – –. 11 12 6 21. 34. –. –. 34. 25 10 10. – – –. – – –. 25 10 10. 27. –. –. 27. 22 6 16. – – –. – – –. 22 6 16.
 (9) AÑO XXXVI Núm. 246. Subgrupo. A1. A2. C1. C2. 22 de diciembre de 2017. Categoría. Especialidad. Inspector médico Médico de admisión y documentación clínica Médico de urgencia hospitalaria Médicos de familia en equipos de atención primaria Pediatra de área y en equipos de atención primaria Enfermero/a Fisioterapeuta Matrona Terapeuta ocupacional Grupo de gestión de la función administrativa Ingeniero técnico Trabajador social Técnico superior sanitario en anatomía patológica Técnico superior sanitario de laboratorio Técnico superior sanitario de radiodiagnóstico Técnico superior sanitario de radioterapia Higienista dental Grupo administrativo de la función administrativa Auxiliar de enfermería Grupo auxiliar de la función administrativa. Agrupaciones profesionales Celador (D.A.7a) Total personal estatutario. Cupo general 7. 32591 Reserva personas con discapacidad Personas Personas con con discapacidad discapacidad general intelectual 1 –. Total plazas 8. 4. –. –. 4. 34. 4. –. 38. 108. 9. –. 117. 40. –. –. 40. 440 20 14 17. 10 5 2 4. – – – –. 450 25 16 21. 15. 3. –. 18. 5 15. 1 5. – –. 6 20. 14. 1. –. 15. 50. 5. –. 55. 35. 3. –. 38. 6. –. –. 6. 18. 2. –. 20. 26. 6. –. 32. 275. 15. –. 290. 111. 8. 7. 126. 156. 8. 19. 183. 1.841. 92. 26. 1.959.
 (10) AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32592. Personal docente no universitario. Subgrupo. Cuerpo. Especialidad. Filosofía Griego Latín Lengua castellana y literatura Geografía e historia Matemáticas Física y química Biología y geología Inglés Orientación educativa Economía Asesoría y procesos de Cuerpo de profesores de imagen personal A1 Formación y enseñanza orientación laboral secundaria Hostelería y turismo Intervención sociocomunitaria Organización y gestión comercial Procesos diagnósticos clínicos y productos ortoprotésicos Procesos sanitarios Sistemas electrotécnicos y automáticos Cocina y pastelería Instalaciones electrotécnicas Mantenimiento de vehículos Operaciones de producción agraria Cuerpo de Peluquería profesores Procedimientos A2 técnicos de sanitarios y formación asistenciales profesional Procesos comerciales Procesos de gestión administrativa Sistemas y aplicaciones informáticas Total personal docente no universitario. Cupo general 32 6 8 101. Reserva personas con discapacidad Personas con Personas con discapacidad discapacidad general intelectual 2 – – – – –. 34 6 8. 3. 109. 2. 81. 8 5 3 5 2. 5 2 1 3. 132 81 57 95. –. 39. 27. 2. –. 29. 6. –. –. 6. 14. 1. –. 15. –. 7. 74 119 74 53 87 37. 7. 5. Total plazas. 5. –. 8. –. –. 8. 18. 1. –. 19. 7. –. –. 7. 10. –. –. 10. 6. –. –. 6. 20. 1. 1. 22. 14. 1. –. 15. 11. 1. –. 12. 7. 1. –. 8. 7. 1. –. 8. 8. 1. –. 9. 14. 1. –. 15. 18. 1. 1. 20. 28. 1. 1. 30. 821. 48. 19. 888.
 (11) AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32593. Anexo II Promoción interna Personal laboral de Administración General. Grupo. Categoría. Técnico especialista en jardín de infancia Cocinero Operador maquinaria III pesada Técnico especialista en interpretación de la lengua de signos Auxiliar técnico educativo Auxiliar de enfermería IV Ayudante de cocina Total personal laboral de Administración General. Cupo general. Reserva personas con discapacidad Personas con Personas con discapacidad discapacidad general intelectual. Total plazas. 1. –. –. 1. 5. –. –. 5. 4. –. –. 4. 6. 1. –. 7. 45 5 5. 1 1 –. – – –. 46 6 5. 71. 3. –. 74.
 (12) AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32594. Personal estatutario. Subgrupo. A1. A2. C1. C2. Categoría. Especialidad. Cardiología Cirugía general y del aparato digestivo Facultativo especialista Medicina de área intensiva Medicina interna Reumatología Médicos de familia en equipos de atención primaria Enfermero/a Fisioterapeuta Matrona Terapeuta ocupacional Grupo de gestión de la función administrativa Ingeniero técnico Trabajador social Técnico superior sanitario en anatomía patológica Técnico superior sanitario de laboratorio Técnico superior sanitario de radiodiagnóstico Grupo administrativo de la función administrativa Auxiliar de enfermería Grupo auxiliar de la función administrativa. Agrupaciones profesionales Celador (D.A.7a) Total personal estatutario. Cupo general 1. Reserva personas con discapacidad Personas con Personas con discapacidad discapacidad general intelectual – –. Total plazas 1. 1. –. –. 1. 1. –. –. 1. –. 2. – –. 1. 2. –. 1. –. 8. –. 48 5 4 2. 2 1 1 –. – – – –. 50 6 5 2. 13. 3. –. 16. 3 3. 2 1. – –. 5 4. 2. –. –. 2. 9. 2. –. 11. 9. 1. –. 10. 20. 1. 6. 27. 9. 1. –. 10. 49. 1. 10. 60. 19. 2. 2. 23. 209. 18. 18. 245. 8.
 (13) AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32595. Personal docente no universitario. Subgrupo. Cuerpo. Especialidad. Cuerpo de Inspectores de Educación Filosofía Lengua castellana y literatura Geografía e historia Matemáticas Física y química Cuerpo de Biología y profesores de A1 geología enseñanza Inglés secundaria Orientación educativa Economía Formación y orientación laboral Organización y gestión comercial Cuerpo de Catedráticos de Música y Artes Escénicas Total personal docente no universitario. Cupo general. Reserva personas con discapacidad Personas con Personas con discapacidad discapacidad general intelectual. Total plazas. 37. 3. –. 40. 1. –. –. 1. 6. –. –. 6. 4. –. –. 4. 8. –. –. 8. 4. –. –. 4. 3. –. –. 3. 5. –. –. 5. 1. –. –. 1. 1. –. –. 1. 1. –. –. 1. 1. –. –. 1. 45. 3. 2. 50. 117. 6. 2. 125.
 (14) AÑO XXXVI Núm. 246. 22 de diciembre de 2017. 32596. Anexo III Promoción interna directa en el puesto. Subgrupo. Cuerpo/Escala. Especialidad. Administración general Gestión Cuerpo Técnico administrativa A2 Escala Técnica de Sistemas e Informática Cuerpo C1 Administrativa Ejecutivo Total promoción interna directa en el puesto A1. Cuerpo Superior. Cupo general. Reserva personas con discapacidad Personas con Personas con discapacidad discapacidad general intelectual. Total plazas. 15. –. –. 15. 15. –. –. 15. 12. –. –. 12. 75. –. –. 75. 117. –. –. 117.


text:
(2) Riikliku järelevalve erisused kütusena kasutatavate maavarade kaevandamisel sätestab käesolev seadus. Maavarade kaevandamist reguleeritakse maapõueseadusega (RT I 1994, 86/87, 1488; 1995, 75, 1321; 1996, 49, 953).
 § 3. Kütuse- ja energiaettevõtted
 (1) Ettevõte käesoleva seaduse tähenduses on majandusüksus, mille kaudu ettevõtja (füüsiline isik või äriühing) tegutseb vastavalt äriseadustiku (RT I 1995, 26--28, 355; 1996, 52--54, 993; 1997, 16, 258) §-dele 1 ja 5.
 (2) Kütuseettevõtte all mõistetakse käesolevas seaduses ettevõtet, milles toimub kütuse tootmine, töötlemine, ladustamine, vedu, müük, eksport, import, transiit, vedelkütuse ning gaasi edastamine või jaotamine vastava võrgu kaudu.
 (3) Energiaettevõtte all mõistetakse käesolevas seaduses ettevõtet, milles toimub energia tootmine, muundamine, salvestamine, edastamine, jaotamine, müük, eksport, import või transiit.
 (1) Kütuseseade, -rajatis, -ehitis on käesoleva seaduse tähenduses seade kütuse tootmiseks, töötlemiseks, ladustamiseks, edastamiseks, jaotamiseks, mõõtmiseks, müümiseks või tarbimiseks.
 (2) Energiaseade, -rajatis, -ehitis on käesoleva seaduse tähenduses seade energia tootmiseks, salvestamiseks, muundamiseks (sealhulgas kütuse põletamiseks), transformeerimiseks, edastamiseks, jaotamiseks, mõõtmiseks, müümiseks või tarbimiseks.
 (3) Ehitise (hoone ja rajatise) mõiste, mis on sätestatud planeerimis- ja ehitusseaduses (RT I 1995, 59, 1006; 1996, 36, 738; 49, 953), hõlmab käesolevas seaduses ka sisepaigaldise, mille all mõistetakse hoonesse paigaldatud ja omavahel ühendatud seadmete kogumit.
 KÜTUSE- JA ENERGIAMAJANDUSE ÜLDKORRALDUS
 § 5. Tehnilised ja ohutusnõuded
 (1) Kasutatavad kütuse- ja energiaseadmed ning kütuse- ja energiaehitised peavad vastama tehnilistele ja ohutusnõuetele.
 (2) Kütuse- ja energiaseadmete ning kütuse- ja energiaehitiste tehnilised ja ohutusnõuded kehtestatakse Vabariigi Valitsuse määrusega.
 (3) Käesoleva paragrahvi nõuetele mittevastavaid seadmeid ja ehitisi on keelatud kasutada, paigaldada, ehitada, importida, müüa või muul viisil võõrandada kasutamiseks kütuse- või energiaseadmete või kütuse- ja energiaehitistena.
 (4) Kütuse- ja energiaseadmete ning kütuse- ja energiaehitiste kasutamise, hooldamise ja remontimise tehnilised ning ohutuseeskirjad kehtestatakse majandusministri määrusega.
 (5) Ainult kvaliteedinõuetele vastavat kütust tohib toota, töödelda, importida ja kasutada.
 (6) Kütuse käitlemise ohutusnõuded ja kütuse kvaliteedinõuded kehtestatakse majandusministri määrusega.
 (7) Kütuse- ja energiaettevõtte tehniliste ja ohutusnõuete täitmise eest vastutavatele füüsilistele isikutele kehtestatakse pädevusnõuded Vabariigi Valitsuse määrusega.
 § 6. Kütuse- ja energiamajandust reguleerivad tegevusload
 (1) Tegevuslubadeks on tähtajalised load:
 1) tehniline luba, mis kehtib 3 aastat;
 2) tehnilise kontrolli luba, mis kehtib 3 aastat;
 3) turuluba, mis kehtib 12 aastat.
 (2) Tegevuslubade eest võetakse tasu vastavalt riigilõivuseadusele (RT 1990, 11, 118; RT I 1995, 36, 465; 57, 981; 58, 1005; 61, 1028; 87, 1540; 1996, 3, 56; 38, 752; 40, 773; 42, 811; 45, 848 ja 851; 49, 953; 51, 969; 80, 1435; 1997, 5/6, 32; 34, 535).
 (3) Vabariigi Valitsuse määrusega kehtestatakse:
 1) tegevuslubade väljastamise, pikendamise ja tühistamise kord;
 2) järelevalve ja kontrolli teostamise kord ning tehnilise kontrolli toimingute piirhinnad.
 § 7. Tehniline luba
 (1) Tehniline luba ja kütusena kasutatava maavara kaevandamiseks mäetööde litsents annab ettevõtjale õiguse tegutseda kütuse- või energiaettevõtluses ja kasutada üht või mitut kindlaksmääratud kütuse- või energiaseadet.
 (2) Tehniline luba on nõutav tegutsemiseks ettevõtjana järgmistel tegevusaladel:
 1) kütuse tootmine, töötlemine, ladustamine ja transport;
 2) vedelkütuse ja gaasi torutransport;
 3) soojuse tootmine (välja arvatud omatarve), salvestamine ja edastamine;
 4) elektri tootmine, edastamine, muundamine ja jaotamine;
 5) kütuse- ja energiaseadmete ning kütuse- ja energiarajatiste projekteerimine, valmistamine, paigaldamine, ehitamine, hooldamine ja remontimine.
 (3) Tehnilise loa väljastab, teostab järelevalvet loa tingimuste järgimise üle ja loa tühistab Tehnilise Järelevalve Inspektsioon.
 (4) Tehniline luba tühistatakse, kui:
 2) loa omanik ei ole loas märgitud tegevusalal alustanud tegevust 12 kuu jooksul, arvates loa väljaandmisest.
 § 8. Tehnilise kontrolli luba
 (1) Tehnilise kontrolli luba väljastatakse ettevõtjale, kes teostab käesoleva seaduse § 5 lõigetes 2, 4 ja 6 sätestatud nõuete täitmise tehnilist kontrolli.
 (2) Tehnilise kontrolli loa väljastab, teostab järelevalvet loa tingimuste järgimise üle ja loa tühistab Tehnilise Järelevalve Inspektsioon.
 (3) Tehnilise kontrolli luba tühistatakse, kui:
 § 9. Turuluba
 (1) Turuluba annab ettevõtjale õiguse tegutseda kindlaksmääratud kauba või teenuse müügi, ekspordi või impordi alal, määrates ühtlasi:
 1) ettevõtte, mille kaudu ettevõtja tegutseb;
 2) käesoleva lõike punktis 1 nimetatud ettevõtja tegevuspiirkonna, milles võib olla mitu müügipiirkonda.
 (2) Turuluba on nõutav järgmistel tegevusaladel:
 1) kütuse eksport, import ja müük;
 2) elektri- ja soojusenergia eksport, import ja müük;
 3) energia, vedelkütuse ja gaasi võrgu kaudu edastamise ning jaotamise teenuse müük;
 4) elektri-, soojus- ja gaasisüsteemi operatiivjuhtimise teenuste müük;
 5) elektri- ja soojusenergia, vedelkütuse ja võrgugaasi transiitteenuse müük.
 (3) Vedelkütuse impordiks saab turuloa ettevõtja, kes on vähemalt üks aasta tegelnud kas kütuse müügi või ladustamisega Eestis ja on kantud äriregistrisse.
 (4) Energia või võrgugaasi impordiks antakse ettevõtjale turuluba, arvestades tema majanduslikku usaldatavust ja riigi majanduspoliitilisi huve.
 (5) Turuloa väljastab, teostab järelevalvet loa tingimuste järgimise üle ja loa tühistab Energiaturu Inspektsioon.
 (6) Turuluba tühistatakse, kui:
 (7) Energia- või võrguettevõtjale väljastatakse turuluba tingimusel, et ta on riigiga sõlminud lepingu, millega tagatakse käesoleva seaduse § 11 lõikes 1, § 14 lõigetes 3 ja 4 ning § 15 lõikes 1 nimetatud ülesannete täitmine ka juhul, kui tehniline luba või turuluba tühistatakse või kui nende kehtivus lõpeb. Lepinguga võib muu hulgas näha ette energia- või võrguettevõtte majandamiseks vajaliku vara võõrandamise riigile või energia- või võrguettevõtja aktsiate või osade täieliku või osalise võõrandamise riigile koos vastava hüvituse maksmisega, tagamaks energia- või võrguettevõtja ülesannete täitmise.
 (8) Kuni käesoleva paragrahvi lõikes 7 ettenähtud viisil riigi poolt energia- või võrguettevõtte üle kontrolli võtmiseni või muude lepingus ettenähtud abinõude rakendamiseni on energia- või võrguettevõtja kohustatud jätkama oma tegevust, et tagada käesoleva paragrahvi lõikes 7 ettenähtud ülesannete täitmine.
 (9) Käesoleva paragrahvi lõikes 7 nimetatud leping jõustub turuloa väljaandmisest ja riigi nimel kirjutab lepingule alla Energiaturu Inspektsiooni peadirektor.
 (2) Kütuse ja energia tootmine, edastamine, muundamine ja jaotamine tuleb korraldada nii, et sellest tulenevad keskkonnakahjustused ei ületaks rahvusvaheliste lepingute ja keskkonnaalaste õigusaktidega kehtestatud piire.
 (2) Energia, vedelkütuse ja võrgugaasi kvaliteedinõuded peavad olema vastavuses Euroopa Liidu direktiividega. Kvaliteedinõuded, nende rakendamise protseduurid ja ajakava kehtestatakse majandusministri määrusega.
 (1) Kütuse- või energiaettevõtjale, kelle tegevus või tegevusetus põhjustab tarbijate kütuse või energiaga varustamise vähenemise või katkemise või vähendab Eesti elektrisüsteemi töökindlust, paneb Energiaturu Inspektsioon tegevus- ja arenduskohustuse.
 (3) Ettevõtja kohustub oma tegevuspiirkonnas paiknevate kütuse- ja energiaseadmete, kütuse- ja energiarajatiste ning kütuse- ja energiaehitiste tootmisvõimsust või varustuskindlust säilitama või suurendama lepingus ettenähtud määral ning tähtaegadel.
 (2) Võrguettevõtja tegevuspiirkond on turuloaga määratud piirkond, kus asuvad tema omandis või valduses olevad energia-, gaasi- või vedelkütusevõrgud, või piirkond, mille suhtes ettevõtjale on pandud tegevus- ja arenduskohustus.
 (4) Võrguettevõtja peab arendama tema omandis või valduses olevat energia-, vedelkütuse- ja gaasivõrku selliselt, et oleks tagatud kõigi võrguettevõtja tegevuspiirkonnas olevate tarbijate ja energiaettevõtjate võrku ühendamine vastavalt käesoleva seaduse § 16 lõike 2 tingimustele ning energia, vedelkütuse või võrgugaasiga varustamine.
 (5) Energia-, vedelkütuse- või gaasivõrguga ühendatud seadmed ja võrgud peavad olema kontrollitud tehnilise kontrolli luba omava ettevõtja poolt ning ei tohi häirida teisi võrke ja tarbijaid.
 (2) Võrguettevõtjal on oma tegevuspiirkonnas vastava võrguliigi arendamise kohustus vastavalt turuloas sätestatud tingimustele.
 (3) Võrguettevõtjal on kohustus tehniliste võimaluste piires müüa edastamis- või jaotamisteenuseid kõigile teistele võrguettevõtjatele, suurtarbijatele ja kõigile võrguga ühendatud kütuse ja energia müüjatele. Enne edastamis- ja jaotamisteenuste tariifide kehtestamist tuleb kalkulatsioonid esitada kontrollimiseks Energiaturu Inspektsioonile, välja arvatud gaasi suurtarbijatele kehtestatavad tariifid.
 (4) Kui kontrollimise käigus ilmneb, et kehtestatavad edastamis- või jaotamisteenuste tariifide määrad ei ole põhjendatud, teeb Energiaturu Inspektsioon võrguettevõtjale kirjaliku kohustusliku ettekirjutuse uute tariifide kehtestamiseks.
 (5) Ühes võrguettevõtja tegevuspiirkonnas ei tohi käesoleva paragrahvi lõikes 3 toodud edastamis- või jaotamisteenuste tariifid sõltuda edastamise või jaotamise kaugusest. Edastamis- või jaotamistasu võib sõltuda edastatava või jaotatava kütuse ja energia hulgast, võimsusgraafikust, süsteemi tippkoormuse tundidest, pingetasemest ja energiavarustuse kindlusest.
 § 16. Energia-, vedelkütuse- või gaasivõrguga liitumine ja sellest eraldumine
 (1) Võrguettevõtja peab lubama talle kuuluva või tema omandis või valduses oleva võrguga ühendada kõiki tema tegevuspiirkonnas asuvaid ning käesoleva seaduse ja teiste õigusaktidega kehtestatud nõuetele vastavaid tarbijaid, tootjaid ning energia-, vedelkütuse- või gaasivõrke.
 (2) Võrguettevõtjal on õigus võtta võrguga liitujatelt põhjendatud liitumistasu. Liitumistasu määramise põhimõtted tuleb esitada eelnevalt kontrollimiseks Energiaturu Inspektsioonile, kes võib teha võrguettevõtjale kirjaliku kohustusliku ettekirjutuse liitumistasu kehtestamiseks.
 (3) Tarbija eraldumisel võrgust on tal võrguettevõtjalt õigus nõuda enda vahenditest ehitatud võrgu osa üleandmist, kahjustamata teiste tarbijate varustamist energiaga.
 (4) Energia-, vedelkütuse- ja gaasivõrguga liitumise korra kehtestab Vabariigi Valitsus.
 KÜTUSE- JA ENERGIAMAJANDUS
 § 17. Kütuse ja energia müük
 Kütuse ja energia müük toimub lepingu alusel, milles määratakse müüdava kütuse ja energia kogus, kvaliteet, varustamiskindlus, hind või hinna määramise põhimõtted, poolte kohustused, vastutus ning muud lepingutingimused.
 1) elektrienergia suurtarbija on tarbija, kelle omandis või valduses on jaotusvõrk või kelle energiaseade tarbib elektrienergiat võrgust pingega 35 kV või üle;
 2) soojusenergia suurtarbija on soojusenergia edasimüüja või tööstuslik tarbija, kes kasutab soojusenergiat tehnoloogilises protsessis;
 (2) Käesoleva paragrahvi lõike 1 punktides 1--3 loetlemata tarbijad on väiketarbijad.
 (4) Väiketarbijad ostavad energiat või võrgugaasi neid teenindavalt võrguettevõtjalt. Kohaliku omavalitsuse volikogu ettepanekul võib võrguettevõtja tegevuspiirkonnas moodustada mitu müügipiirkonda. Ühes müügipiirkonnas on ühtne hind.
 (5) Energiaettevõtjal on õigus müüa energiat võrgu tehniliste võimaluste piires igale suurtarbijale või võrguettevõtjale Eesti Vabariigi territooriumil.
 (6) Kui elektrienergia tootja ei valitse turgu, on tal õigus igale tarbijale selle tarbijaga sõlmitud lepingu alusel müüa elektrienergiat vahetult või võrgu tehniliste võimaluste piires võrgu kaudu tootja enda poolt määratud hinnaga.
 (1) Turgu valitseva kütuse- või energiaettevõtja määratlus vastab konkurentsiseaduse (RT I 1993, 47, 642; 1995, 26--28, 355; 1996, 49, 953) §-s 16 toodud turgu valitseva ettevõtte määratlusele.
 (2) Turgu valitsev kütuse- või energiaettevõtja peab müüma kütust, energiat ja nendega seotud teenuseid Energiaturu Inspektsiooniga kooskõlastatud hinna ja tariifi ning turuloas sätestatud tingimustega, välja arvatud gaasi müük suurtarbijatele. Hindu koos nendele lisanduvate maksudega avalikustatakse, sealhulgas ühes üleriigilise levikuga päevalehes, vähemalt pool aastat enne nende muutmist seal, kus ettevõtja on turgu valitsevas seisundis.
 3) koordineerib elektrisüsteemi kaitse- ja automaatikasüsteemide tööd elektrijaamades, -võrkudes, põhivõrgust toidetavate tarbijate juures ning kooskõlastab kaitse- ja automaatikasüsteemid teiste riikide elektrisüsteemidega.
 (3) Põhivõrguettevõtja tegevuspiirkonnas kehtivad ühtsed edastamisteenuste tariifid.
 (1) Jaotusvõrk on madal- ja keskpingevõrk pingega 110 kV ja alla. Jaotusvõrguettevõtja, kellele kuulub madal- ja keskpingevõrk, ülesandeks on elektrijaamadest ja põhivõrgust ostetava elektrienergia tarbijatele jaotamine, müümine ning elektrienergia edastamisega seotud teenuste osutamine.
 2) Energiaturu Inspektsioon.
 2) kütuse- ja energiaettevõtjatele tehniliste lubade väljastamine, järelevalve teostamine loa tingimuste järgimise üle ja loa tühistamine;
 3) personalile käesoleva seaduse §-s 5 sätestatud pädevusnõuete kontrollimine;
 6) tehnilise kontrolli lubade väljastamine ja järelevalve nende üle.
 3) keelata käesolevas seaduses ja selle alusel kehtestatud õigusaktides sätestatud ohutusnõuetele mittevastavate energia- ja kütuseseadmete paigaldamine ja tarnimine ning ohtlike seadmete kasutamine;
 2) kütuse- ja energiaettevõtjatele turulubade väljastamine, järelevalve loa tingimuste järgimise üle ja loa tühistamine;
 5) turgu valitseva ettevõtja poolt müüdava kütuse ja energia hindade kontrollimine ja kooskõlastamine;
 6) liitumistasude ja liitumislepingu tingimuste kontrollimine ja kooskõlastamine;
 9) koostöö tegemine tarbijakaitseühingutega ja neile tarbijakaitseseadusega (RT I 1994, 2, 13; 1995, 20, 297; 1996, 49, 953) antud õiguste realiseerimise võimaldamine energeetika vallas.
 4) kooskõlastada turgu valitseva ettevõtja poolt müüdava kütuse ja energia hindu ja teenuste tariife vastavalt käesoleva seaduse § 19 lõikele 2;
 7) kohaldada käesolevas seaduses ja haldusõiguserikkumiste seadustikus (RT 1992, 29, 396; RT I 1995, 76--78, 1345; 83, 1441; 1996, 3, 56 ja 57; 26, 528; 31, 631; 48, 944; 83, 1488; 86, 1538; 1997, 1, 3 ja 4; 5/6, 30; 16, 259; 28, 423; 30, 472) ettenähtud karistust.
 ERINORMID
 § 28. Elektrienergia ning võrgugaasi eksport ja import
 Elektrienergia ning võrgugaasi ekspordi ja impordi õigus antakse ettevõtjale turuloaga vastavalt käesoleva seaduse § 9 lõigetele 2--4.
 § 29. Vastutus seaduserikkumise eest
 Käesoleva seaduse ja selle alusel kehtestatud õigusaktide rikkumise eest kohaldatakse distsiplinaar-, haldus-, tsiviil- või kriminaalvastutust.
 § 30. Seaduserikkumisest tekitatud kahju hüvitamine
 § 31. Juriidilise isiku haldusvastutus
 (1) Tehnilise loata või turuloata teostatud kütuse- ja energiamajandusalase äritegevuse eest, kui antud äritegevuse puhul on nõutav vastav luba, välja arvatud käesoleva seaduse § 9 lõikes 8 nimetatud juhul, -- määratakse rahatrahv kuni 150 000 krooni iga loata tegevusala eest.
 (2) Võrguettevõtja poolt võrgu tegevuspiirkonnas asuvate käesoleva seaduse ja teiste õigusaktidega kehtestatud nõuetele vastava energia, vedelkütuse või võrgugaasi tarbijate, tootjate või energia-, vedelkütuse- või gaasivõrkude ühendamise kohustuse rikkumise eest -- määratakse rahatrahv kuni 200 000 krooni.
 (3) Tehnilistele ja ohutusnõuetele mittevastava kütuse- või energiaseadme paigaldamise, importimise, kasutamise, müügi või muul viisil võõrandamise eest kasutamiseks kütuse- või energiaseadmena -- määratakse rahatrahv kuni 100 000 krooni.
 (4) Kütuse- või energiaettevõtja poolt tarnitava energia, vedelkütuse või võrgugaasi kvaliteedinormide rikkumise eest -- määratakse rahatrahv kuni 200 000 krooni.
 (5) Omavolilise tarbija ühendamise eest gaasi-, vedelkütuse- või energiavõrku või võrgugaasi, vedelkütuse või energia omavolilise tarbimise eest -- määratakse rahatrahv kuni 20 000 krooni.
 (6) Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni või Energiaturu Inspektsiooni ametniku ettekirjutuse määratud tähtajaks täitmata jätmise eest -- määratakse rahatrahv kuni 200 000 krooni.
 (7) Käesoleva paragrahvi lõigetes 1--6 nimetatud õiguserikkumise asjades on arutamise ja karistuse määramise õigus Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni peadirektoril, Energiaturu Inspektsiooni peadirektoril ja halduskohtunikul.
 (8) Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni ja Energiaturu Inspektsiooni peadirektoril on õigus käesoleva paragrahvi lõigetes 1--6 nimetatud õiguserikkumise asjades määrata rahatrahv kuni 20 000 krooni, sellest suuremat rahatrahvi võib kohaldada ainult halduskohtunik.
 (9) Kui füüsiline isik, tegutsedes juriidilise isiku nimel või huvides, rikkus käesolevas seaduses kehtestatud nõudeid, võib selle rikkumise asjas kohaldada karistust füüsilisele isikule ja juriidilisele isikule samaaegselt selleks ettenähtud sanktsiooni piires.
 (10) Juriidilise isiku õiguserikkumise asja menetlus toimub käesoleva seaduse §-des 32--34 ja haldusõiguserikkumiste seadustikus ettenähtud korras.
 (1) Käesoleva seaduse §-s 31 sätestatud haldusõiguserikkumise kohta võib protokolli koostada õigusaktiga sätestatud korras volitatud Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni või Energiaturu Inspektsiooni ametnik.
 (2) Haldusõiguserikkumise protokollis sätestatakse:
 2) protokolli koostanud ametniku ametinimetus ning ees- ja perekonnanimi;
 5) viide käesoleva seaduse § 31 lõikele, mis näeb ette vastutuse selle õiguserikkumise eest;
 7) haldusõiguserikkuja esindaja seletus ja märge, et haldusõiguserikkuja esindajale on tutvustatud tema õigust kasutada õigusabi.
 (3) Protokollile kirjutavad alla selle koostanud ametnik ja õiguserikkuja esindaja. Kui õiguserikkuja esindaja keeldub protokollile alla kirjutamast, teeb protokolli koostaja sellesse kande protokollile allakirjutamisest keeldumise kohta. Protokollile lisatakse õiguserikkuja esindaja kirjalikud märkused protokolli kohta.
 § 33. Järelevalveasutuse ettekirjutuse või muu toimingu vaidlustamine
 (1) Ettevõtjal on õigus Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni või Energiaturu Inspektsiooni ametniku ettekirjutuse või toiminguga mittenõustumisel esitada kaebus vastava inspektsiooni peadirektorile 10 kalendripäeva jooksul, arvates ettekirjutuse teatavaks tegemisest.
 2) muuta või tühistada ettekirjutus või muu toiming.
 (5) Otsus tehakse kaebuse esitajale teatavaks ning antakse kätte allkirja vastu või saadetakse posti teel väljastusteatega. Otsusega mittenõustumisel võib selle vaidlustada halduskohtus.
 § 34. Kohtusse kaebamine
 (1) Ettevõtjal on õigus Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni või Energiaturu Inspektsiooni ametniku ettekirjutuse või muu toiminguga mittenõustumisel esitada kaebus halduskohtusse, sõltumata käesoleva seaduse §-s 33 nimetatud kaebuse varasemast esitamisest.
 (2) Kaebuse esitamine kohtusse ei võta ettevõtjalt kohustust täita Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni või Energiaturu Inspektsiooni ametniku ettekirjutust seni, kuni kohus tunnistab selle kas osaliselt või täielikult seadusevastaseks.
 § 35. Muudatus Vabariigi Valitsuse seaduses
 Vabariigi Valitsuse seaduse (RT I 1995, 94, 1628; 1996, 49, 953; 88, 1560; 1997, 29, 447; 40, 622) § 63 lõiget 2 täiendatakse punktiga 7 järgmises sõnastuses:
 «7) Energiaturu Inspektsioon.».
 § 36. Muudatus asjaõigusseaduses
 Asjaõigusseaduse (RT I 1993, 39, 590; 1995, 26--28, 355; 57, 976; 1996, 45, 848; 51, 967) § 158 lõige 1 muudetakse ja sõnastatakse järgmiselt:
 «(1) Omanik peab lubama oma kinnisasjast läbi viia elektri-, gaasi-, soojus-, side- ja muid liine maapinnal, maapõues ja õhuruumis koos liini tööks vajalike abiehitistega, kui liini ehitamine ei ole kinnisasja kasutamata võimalik või kui kinnisasja kasutamata jätmine põhjustab ülemääraseid kulutusi. Samuti peab omanik lubama teostada liini teenindamiseks vajalikke töid liini trassil. Avariitöid võib teha omanikuga eelnevalt kokku leppimata.».
 § 37. Muudatus kriminaalkoodeksis
 Kriminaalkoodeksit (RT 1992, 20, 288; RT I 1997, 21/22, 353; 28, 423; 30, 472; 34, 535) täiendatakse §-ga 1452 järgmises sõnastuses:
 «§ 1452. Võrgugaasi, vedelkütuse või energia omavoliline tarbimine
 Tarbija omavolilise ühendamise eest gaasi-, vedelkütuse- või energiavõrku või vastava arvestusseadme näidu moonutamise eest, kui sellega tekitati oluline kahju, või kui süüdlase suhtes oli sama tegevuse eest kohaldatud halduskaristust -- karistatakse rahatrahviga või arestiga.».
 § 38. Muudatused haldusõiguserikkumiste seadustikus
 Haldusõiguserikkumiste seadustikus (RT 1992, 29, 396; RT I 1995, 76--78, 1345; 83, 1441; 1996, 3, 56 ja 57; 26, 528; 31, 631; 48, 944; 83, 1488; 86, 1538; 1997, 1, 3 ja 4; 5/6, 30; 16, 259; 28, 423; 30, 472) tehakse järgmised muudatused ja täiendused:
 1) paragrahvi 21 lõiget 3 täiendatakse pärast sõnu «piirivalveametnik ning» sõnadega «Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni ametnik, Energiaturu Inspektsiooni ametnik ja»;
 2) paragrahvi 71 lõige 3 tunnistatakse kehtivuse kaotanuks;
 «§ 72. Võrgugaasi, vedelkütuse või energia omavoliline tarbimine
 (1) Tarbija omavolilise ühendamise eest gaasi-, vedelkütuse- või energiavõrku või vastava arvestusseadme näidu moonutamise eest, kui sellega ei tekitatud olulist kahju, -- määratakse rahatrahv kuni saja päevapalga ulatuses.
 (2) Võrgugaasi, vedelkütuse või energia tarbimise eest nende müüja poolt registreerimata tehniliselt korras oleva arvestusseadmega või arvestusseadme plommi rikkumise eest -- määratakse rahatrahv kuni kaheksakümne päevapalga ulatuses.»;
 4) seadustikku täiendatakse §-ga 741 järgmises sõnastuses:
 «§ 741. Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni või Energiaturu Inspektsiooni ettekirjutuse täitmata jätmine
 Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni või Energiaturu Inspektsiooni ettekirjutuse määratud tähtajaks täitmata jätmise eest -- määratakse rahatrahv kuni saja päevapalga ulatuses.»;
 «§ 201. Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni ja Energiaturu Inspektsiooni ametnikud
 (1) Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni ametiisikud arutavad käesoleva seadustiku §-des 40, 50, 61, 68, 70, 71, 741 ja 157 loetletud haldusõiguserikkumiste asju ja Energiaturu Inspektsiooni ametiisikud §-s 741 nimetatud haldusõiguserikkumise asja.
 1) Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni peadirektoril ja tema asetäitjal käesoleva seadustiku §-des 40, 50, 61, 68, 70, 71, 741 ja 157 loetletud haldusõiguserikkumiste asjades;
 2) Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni kohaliku asutuse juhatajal, tema asetäitjal ja Tehnilise Järelevalve Inspektsiooni peadirektori poolt selleks volitatud järelevalvetöötajal käesoleva seadustiku §-des 68, 70, 71 ja 157 loetletud haldusõiguserikkumiste asjades;
 3) Energiaturu Inspektsiooni peadirektoril ja tema asetäitjal käesoleva seadustiku §-s 741 nimetatud haldusõiguserikkumise asjas.»;
 6) paragrahvi 228 lõike 1 punkt 23 muudetakse ja sõnastatakse järgmiselt:
 «23) võrgugaasi, kütuse või energia müügiga tegelev ettevõtja;».
 § 39. Muudatus maapõueseaduses
 Maapõueseaduse (RT I 1994, 86/87, 1488; 1995, 75, 1321; 1996, 49, 953) § 78 lõige 2 muudetakse ja sõnastatakse järgmiselt:
 «(2) Mäetööde ohutuseeskirjad kehtestab majandusminister.».
 § 40. Muudatus Eesti Vabariigi hinnaseaduses
 Eesti Vabariigi hinnaseaduse (ENSV Teataja 1989, 39, 610; RT 1992, 30, 400; RT I 1996, 49, 953) § 5 täiendatakse pärast sõna «siseturul.» lausega järgmises sõnastuses:
 «Riiklikult kooskõlastatavaid hindu ja tariife rakendatakse ka 1) energia, vedelkütuse ja võrgugaasi jaotamisega tegeleva võrguettevõtja edastamis- ja jaotamisteenustele, välja arvatud gaasi suurtarbijatele kehtestatavad tariifid, ning 2) nende kütuse- või energiaettevõtjate poolt müüdavale, välja arvatud gaasi suurtarbijatele müüdavale, energiale ja kütusele ning nendega seotud teenustele, kus ettevõtja omab vastaval kaubaturul vähemalt 40 protsenti käibest või on domineerivas seisundis oma finantsjõu, kaubaturgudele juurdepääsu, sidemete või muude asjaolude tõttu.».
 § 41. Muudatused riigilõivuseaduses
 Riigilõivuseaduse (RT 1990, 11, 118; RT I 1995, 36, 465; 57, 981; 58, 1005; 61, 1028; 87, 1540; 1996, 3, 56; 38, 752; 40, 773; 42, 811; 45, 848 ja 851; 49, 953; 51, 969; 80, 1435; 1997, 5/6, 32; 34, 535) lisa 1 punkti 8 täiendatakse alapunktidega 57, 58, 59 ja 60 järgmises sõnastuses:
 «57) tehnilise loa väljastamise või pikendamise eest tegutsemiseks energiaseaduse § 7 lõike 2 punktides 1--4 nimetatud tegevusaladel 20 000 krooni;
 58) tehnilise loa väljastamise või pikendamise eest tegutsemiseks energiaseaduse § 7 lõike 2 punktis 5 nimetatud tegevusalal 10 000 krooni;
 59) turuloa väljastamise või pikendamise eest tegutsemiseks energiaseaduse § 9 lõikes 2 nimetatud tegevusaladel 30 000 krooni;
 60) tehnilise kontrolli loa väljastamise või pikendamise eest vastavalt energiaseaduse §-le 8 15 000 krooni.».
 (1) Kuni 1999. aasta 31. detsembrini on Energiaturu Inspektsioonil Vabariigi Valitsuse volitusel õigus määrata kindlaks turgu valitseva energiaettevõtja poolt rakendatavad hinnad.
 (2) Tegutsevad kütuse- või energiaettevõtjad on kohustatud käesoleva seaduse § 7 lõike 2 alusel nõutava tehnilise loa ja § 9 lõike 2 alusel nõutava turuloa taotlema ühe aasta jooksul pärast selle väljaandmise korra kehtestamist Vabariigi Valitsuse poolt.


text:
 19.4.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 165/14
 Breithiúnas na Cúirte (an Ceathrú Dlísheomra) an 24 Feabhra 2022 (iarraidh ar réamhrialú ón Okręgowy w Warszawie – an Pholainn) – ORLEN KolTrans sp. z o.o. v Prezes Urzędu Transportu Kolejowego
 (Cás C-563/20) (1)
 (Tarchur chun réamhrialú - Iompar ar iarnród - Treoir 2001/14/CE - Airteagal 4 - Muirir ar bhonneagar a shocrú le cinneadh an bhainisteora - Airteagal 30(2) - Cearta gnóthas iarnróid chun caingean riaracháin a thógáil - Airteagal 30(6) - Athbhreithniú breithiúnach ar chinntí an chomhlachta rialála)
 (2022/C 165/19)
 Teanga an cháis: an Pholainnis
 An chúirt a rinne an tarchur
 Sąd Okręgowy w Warszawie
 Páirtithe sna príomhimeachtaí
 Iarratasóir: ORLEN KolTrans sp. z o.o.
 Cosantóir: Prezes Urzędu Transportu Kolejowego
 An chuid oibríochtúil
 1.
 Ní mór Airteagal 30(20)(e) de Threoir 2001/14/CE ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 26 Feabhra 2001 maidir le toilleadh bonneagair iarnróid a leithdháileadh agus muirir ar úsáid bonneagair agus ar dheimhniúchán sábháilteachta a ghearradh, arna leasú le Treoir 2007/58/CE ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 23 Deireadh Fómhair 2007, a léirmhíniú nach rialaítear léi cearta gnóthais iarnróid, a úsáideann nó a bheartaíonn an bonneagar iarnróid a úsáid, chun páirt a ghlacadh in aon nós imeachta arna sheol ag an gcomhlacht rialála chun críche cinneadh lena gceadaítear nó lena ndiúltaítear dréachtráta aonaid a ghlacadh don luach bunúsach d’íosrochtain ar bhonneagar arna thíolacadh ag bainisteoir bonneagair;
 2.
 Ní mór Airteagal 30(6) de Threoir 2001/14, arna leasú le Treoir 2007/58 a léirmhíniú amhail is go gciallaítear nach mór do ghnóthas iarnróid, a úsáideann nó a bheartaíonn an bonneagar iarnróid a úsáid, a bheith in ann agóid a dhéanamh os comhair na cúirte a bhfuil dlínse aici, i gcoinne chinneadh an comhlachta rialála lena gceadaítear rátaí aonaid den luach bunúsach d’íosrochtain ar bhonneagar arna bhunú ag an mbainisteoir bonneagair.
 (1) IO C 44, 08.02.2021