text:
 4.9.2010
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 234/14
 BESCHLUSS DES RATES
 vom 12. Juli 2010
 über den Standpunkt der Europäischen Union im Gemischten Ausschuss EU-Mexiko betreffend Anhang III des Beschlusses Nr. 2/2000 des Gemischten Rates EU-Mexiko über die Bestimmung des Begriffs „Erzeugnisse mit Ursprung in“ oder „Ursprungserzeugnisse“ und über die Methoden der Zusammenarbeit der Verwaltungen
 (2010/479/EU)
 DER RAT DER EUROPÄISCHEN UNION —
 gestützt auf den Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union, insbesondere auf Artikel 207 Absatz 4 Unterabsatz 1 in Verbindung mit Artikel 218 Absatz 9,
 auf Vorschlag der Europäischen Kommission,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Gemäß der Gemeinsamen Erklärung V (1) zum Beschluss Nr. 2/2000 des Gemischten Rates EU-Mexiko (2), eingesetzt mit dem am 8. Dezember 1997 in Brüssel unterzeichneten Abkommen über wirtschaftliche Partnerschaft, politische Koordinierung und Zusammenarbeit zwischen der Europäischen Gemeinschaft und ihren Mitgliedstaaten einerseits und den Vereinigten Mexikanischen Staaten andererseits (3) (im Folgenden „Beschluss Nr. 2/2000“ genannt), prüft der mit dem Abkommen eingesetzte Gemischte Ausschuss EU-Mexiko, ob die Geltungsdauer der in den Anmerkungen 2 und 3 der Anlage IIa des Anhangs III des Beschlusses Nr. 2/2000 festgelegten Ursprungsregeln über den 30. Juni 2003 hinaus verlängert werden muss.
 (2)
 Mit den am 22. März 2004 und am 14. Juni 2007 gefassten Beschlüssen Nr. 1/2004 (4) und Nr. 1/2007 (5) des Gemischten Ausschusses wurde die Geltungsdauer der in den genannten Anmerkungen festgelegten Ursprungsregeln bis zum 30. Juni 2006 bzw. bis zum 30. Juni 2009 verlängert.
 (3)
 Aufgrund der gemäß der Gemeinsamen Erklärung V durchgeführten Analyse der maßgeblichen wirtschaftlichen Bedingungen erscheint es angebracht, die Anwendung der in den Anmerkungen 2 und 3 der Anlage IIa des Anhangs III des Beschlusses Nr. 2/2000 festgelegten Ursprungsregeln nochmals vorübergehend zu verlängern, um die kontinuierliche Anwendung der im Rahmen des genannten Beschlusses gegenseitig eingeräumten Vorteile zu gewährleisten.
 (4)
 Die Verlängerung der Geltungsdauer der in den Anmerkungen 2 und 3 der Anlage IIa des Anhangs III des Beschlusses Nr. 2/2000 festgelegten Ursprungsregeln, die mit dem Beschluss Nr. 1/2007 des Gemischten Ausschusses bewilligt wurde, ist am 30. Juni 2009 abgelaufen, weshalb es zur Vermeidung einer Unterbrechung der bestehenden wirtschaftlichen Bedingungen angebracht erscheint, den vorgeschlagenen Beschluss über eine nochmalige Verlängerung rückwirkend ab dem 1. Juli 2009 anzuwenden —
 HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
 Artikel 1
 Der Standpunkt der Union im Gemischten Ausschuss EU-Mexiko betreffend Anhang III des Beschlusses Nr. 2/2000 beruht auf dem im Entwurf beigefügten Beschluss des Gemischten Ausschusses.
 Artikel 2
 Der Beschluss des Gemischten Ausschusses wird im Amtsblatt der Europäischen Union veröffentlicht.
 Geschehen zu Brüssel am 12. Juli 2010.
 Im Namen des Rates
 Die Präsidentin
 S. LARUELLE
 (1) ABl. L 245 vom 29.9.2000, S. 1167.
 (2) ABl. L 157 vom 30.6.2000, S. 10 und ABl. L 245 vom 29.9.2000, S. 1 (Anhänge).
 (3) ABl. L 276 vom 28.10.2000, S. 45.
 (4) ABl. L 113 vom 20.4.2004, S. 60.
 (5) ABl. L 279 vom 23.10.2007, S. 15.
 ANHANG
 Vorschlag für einen
 BESCHLUSS DES GEMISCHTEN AUSSCHUSSES EU-MEXIKO
 Nr. .../2009
 vom
 betreffend Anhang III des Beschlusses Nr. 2/2000 des Gemischten Rates EU-Mexiko vom 23. März 2000 über die Bestimmung des Begriffs „Erzeugnisse mit Ursprung in“ oder „Ursprungserzeugnisse“ und über die Methoden der Zusammenarbeit der Verwaltungen
 DER GEMISCHTE AUSSCHUSS —
 gestützt auf den Beschluss Nr. 2/2000 des Gemischten Rates EU-Mexiko vom 23. März 2000 (im Folgenden „Beschluss Nr. 2/2000“ genannt), insbesondere auf die Anmerkungen 2 und 3 der Anlage IIa des Anhangs III über die Bestimmung des Begriffs „Erzeugnisse mit Ursprung in“ oder „Ursprungserzeugnisse“ und über die Methoden der Zusammenarbeit der Verwaltungen und auf die Gemeinsame Erklärung V,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Anhang III des Beschlusses Nr. 2/2000 enthält die Ursprungsregeln für Waren mit Ursprung im Gebiet der Vertragsparteien.
 (2)
 Gemäß der Gemeinsamen Erklärung V prüft der Gemischte Ausschuss, ob die Geltungsdauer der in den Anmerkungen 2 und 3 der Anlage IIa zu Anhang III des Beschlusses Nr. 2/2000 festgelegten Ursprungsregeln über den 30. Juni 2003 hinaus verlängert werden muss, falls die wirtschaftlichen Bedingungen, die zur Festlegung dieser Regeln geführt haben, anhalten. Mit den am 22. März 2004 und am 14. Juni 2007 gefassten Beschlüssen Nr. 1/2004 und Nr. 1/2007 des Gemischten Ausschusses EU-Mexiko wurde die Geltungsdauer der in den Anmerkungen 2 und 3 der Anlage IIa des Anhangs III des Beschlusses Nr. 2/2000 festgelegten Ursprungsregeln bis zum 30. Juni 2006 bzw. bis zum 30. Juni 2009 verlängert.
 (3)
 Aufgrund der gemäß der Gemeinsamen Erklärung V durchgeführten Analyse der maßgeblichen wirtschaftlichen Bedingungen erscheint es angebracht, die Geltungsdauer der in den Anmerkungen 2 und 3 der Anlage IIa des Anhangs III des Beschlusses Nr. 2/2000 festgelegten Ursprungsregeln vorübergehend zu verlängern, um die kontinuierliche Anwendung der im Rahmen des Beschlusses Nr. 2/2000 gegenseitig eingeräumten Vorteile zu gewährleisten —
 HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
 Artikel 1
 Die in den Anmerkungen 2 und 3 der Anlage IIa des Anhangs III des Beschlusses Nr. 2/2000 festgelegten Ursprungsregeln gelten statt der in Anlage II des Anhangs III des Beschlusses Nr. 2/2000 festgelegten Ursprungsregeln bis zum 30. Juni 2014.
 Artikel 2
 Dieser Beschluss tritt an dem Tag in Kraft, an dem die Vertragsparteien durch Austausch schriftlicher Notifikationen einander den Abschluss ihrer jeweils erforderlichen rechtlichen Verfahren bestätigen.
 Artikel 1 gilt mit Wirkung vom 1. Juli 2009.
 Geschehen zu Brüssel am
 Im Namen des Gemischten Ausschusses
 Der Präsident


type: wikipedia

text:
Η Σερβία και Μαυροβούνιο (Σερβοκροατικά:Србија и Црна Гора, Srbija i Crna Gora), επίσημα Ένωση Κρατών Σερβίας και Μαυροβουνίου, ήταν Συνομοσπονδιακό κράτος και πρώην ένωση κρατών της Ευρώπης, στο κέντρο της Βαλκανικής χερσονήσου, που δημιουργήθηκε από τις δύο απομένουσες δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας μετά τη διάλυσή της το 1992. Οι δημοκρατίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου ίδρυσαν μαζί μια ομοσπονδία το 1992 ως Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας ή Ο.Δ.Γ.. Με το μετασχηματισμό της ομοσπονδίας σε Ένωση Κρατών το 2003 τα δύο μέρη της ακολουθούσαν διαφορετική πολιτική και οι διάφοροι οργανισμοί του κράτους ήταν χωρισμένοι, έτσι ώστε άλλοι βρίσκονταν στο Βελιγράδι και άλλοι στην Ποντγκόριτσα, οι οποίες ήταν η πρωτεύουσα της Σερβίας και του Μαυροβουνίου αντίστοιχα.
 Η ΟΔΓ φιλοδοξούσε να είναι ο μοναδικός νόμιμος διάδοχος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, αλλά στις αξιώσεις αυτές αντιτάχθηκαν οι άλλες πρώην δημοκρατίες. Τα Ηνωμένα Έθνη απέρριψαν επίσης το αίτημά της για αυτόματη συνέχιση της ιδιότητας του μέλους του πρώην κράτους. Τελικά, μετά την ανατροπή του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς από την εξουσία ως πρόεδρου της ομοσπονδίας το 2000, η χώρα απέσυρε τις φιλοδοξίες αυτές και αποδέχτηκε τη γνωμάτευση της Επιτροπής Διαιτησίας Μπανεντέρ σχετικά με την από κοινού διαδοχή. Επανέλαβε την αίτηση για μέλος του ΟΗΕ στις 27 Οκτωβρίου και έγινε δεκτή την 1η Νοεμβρίου 2000.
 Στην ΟΔΓ κυριαρχούσε αρχικά ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ως Πρόεδρος της Σερβίας (1989-1997) και στη συνέχεια ως Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας (1997-2000). Ο Μιλόσεβιτς εγκατέστησε και εξανάγκασε σε απομάκρυνση αρκετούς ομοσπονδιακούς προέδρους (όπως ο Ντόμπριτσα Τσόσιτς) και πρωθυπουργούς (όπως ο Mίλαν Πάνιτς). Ωστόσο η κυβέρνηση του Μαυροβουνίου, αρχικά ενθουσιώδης υποστηρικτής του Μιλόσεβιτς, άρχισε σταδιακά να παίρνει αποστάσεις από τις πολιτικές του. Αυτό κατέληξε σε αλλαγή καθεστώτος το 1996, όταν ο πρώην σύμμαχός του Μίλο Τζουκάνοβιτς αντέστρεψε την πολιτική του, έγινε αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος του Μαυροβουνίου και στη συνέχεια απέπεμψε τον πρώην Μαυροβούνιο ηγέτη Μομίρ Μπουλάτοβιτς, που παρέμενε πιστός στην κυβέρνηση Milošević. Καθώς ο Μπουλατόβιτς από τότε έλαβε κεντρικές θέσεις στο Βελιγράδι (ως ομοσπονδιακός πρωθυπουργός), ο Ντουκάνοβιτς συνέχισε να κυβερνά το Μαυροβούνιο και τον απομόνωσε περαιτέρω από τη Σερβία, έτσι ώστε από το 1996 ως το 2006 το Μαυροβούνιο και η Σερβία ήταν μόνο κατ' όνομα μία χώρα - η διακυβέρνηση, οπουδήποτε ήταν εφικτό γινόταν τοπικά (στο Βελιγράδι για τη Σερβία και στην Ποντγκόριτσα για το Μαυροβούνιο).
 Μια χαλαρή ένωση, η Σερβία και το Μαυροβούνιο, ήταν ενωμένες μόνο σε ορισμένους τομείς, όπως η άμυνα. Οι δύο δημοκρατίες λειτουργούσαν χωριστά καθ 'όλη την περίοδο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας και συνέχισαν να λειτουργούν με χωριστές οικονομικές πολιτικές, καθώς και με τη χρήση ξεχωριστών νομισμάτων (το ευρώ ήταν το μόνο νόμιμο νόμισμα στο Μαυροβούνιο). Στις 21 Μαΐου 2006 πραγματοποιήθηκε το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου και το 55,5% των ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας. Η κρατική ένωση τερματίστηκε μετά την επίσημη διακήρυξη ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου στις 3 Ιουνίου 2006 και την επίσημη κήρυξη της ανεξαρτησίας της Σερβίας στις 5 Ιουνίου. Μετά τη διάλυση η Σερβία έγινε ο νόμιμος διάδοχος της ένωσης, ενώ το Μαυροβούνιο υπέβαλε εκ νέου αίτηση συμμετοχής σε διεθνείς οργανισμούς.
 Ιστορία
 Με τη διάλυση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του 1990, μόνο οι δημοκρατίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου συμφώνησαν να διατηρήσουν το Γιουγκοσλαβικό κράτος και καθιέρωσαν ένα νέο σύνταγμα για μια νέα Γιουγκοσλαβία το 1992. Με την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη, το νέο κράτος ακολούθησε το κύμα της δημοκρατικής αλλαγής. Εγκατέλειψε τον πρώην κομμουνιστικό συμβολισμό: το κόκκινο αστέρι απομακρύνθηκε από την εθνική σημαία και το κομμουνιστικό έμβλημα αντικαταστάθηκε από ένα λευκό δικέφαλο αετό, που περιείχε τα εθνόσημα της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Το νέο κράτος εγκατέλειψε επίσης τη συλλογική προεδρία της πρώην ΣΟΔΓ και την αντικατέστησε με το σύστημα του ενός μόνο πρέδρου, που αρχικά διορίστηκε με τη συγκατάθεση των δημοκρατιών της Σερβίας και του Μαυροβουνίου μέχρι το 1997, αφότου οποία ο πρόεδρος εκλεγόταν δημοκρατικά.
 Ιδρυση
 Με τη διάλυση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και των θεσμών της το 1991-1992, προέκυψε το ζήτημα της ενότητας των δύο δημοκρατιών που παρέμεναν στην υπό διάλυση ομοσπονδία, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, καθώς και των περιοχών με Σερβική πλειοψηφία εδάφη στην Κροατία και τη Βοσνία, που επιθυμούσαν να παραμείνουν ενωμένες. Το 1991 οι διπλωματικές συνομιλίες, υπό την προεδρία του Λόρδου Κάριγκτον, με τους ηγέτες των έξι δημοκρατιών της υπό διάλυση ομοσπονδίας, είχαν ως αποτέλεσμα όλες οι δημοκρατίες εκτός από τη Σερβία συμφώνησαν η Γιουγκοσλαβία να διαλυθεί και ότι κάθε δημοκρατία να γίνει ανεξάρτητο κράτος. Η σερβική κυβέρνηση εξεπλάγη και εξοργίσθηκε από την απόφαση του Μαυροβουνίου υπέρ της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, καθώς η κυβέρνηση Μπουλάτοβιτς ήταν μέχρι τότε στενά συνδεδεμένη με την κυβέρνηση του Μιλόσεβιτς στη Σερβία. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ξεκίνησε το 1991, όταν η Σλοβενία, η Κροατία και η Βόρεια Μακεδονία (τότε με την ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας) ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους.
 Στις 26 Δεκεμβρίου 1991 η Σερβία, το Μαυροβούνιο και οι κατεχόμενες από εξεγερμένους Σέρβους περιοχές της Κροατία συμφώνησαν να αποτελέσουν μια νέα «τρίτη Γιουγκοσλαβία». Προσπάθειες έγιναν επίσης το 1991 να συμπεριληφθεί η ΣΔ Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στην ομοσπονδία, με διαπραγματεύσεις μεταξύ του Μιλόσεβιτς, του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος της Βοσνίας, και του Βόσνιου υπέρμαχου της ένωσης - Αντιπρόεδρου της Βοσνίας Αντίλ Ζουλφικαρπάσιτς που έλαβε μέρος στις συζητήσεις. Ο Ζουλφικάρπασιτς πίστευε ότι η Βοσνία θα μπορούσε να επωφεληθεί από μια ένωση με τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και την Κράινα, έτσι υποστήριζε μια ένωση που θα εξασφάλιζε την ενότητα των Σέρβων και των Βοσνίων. Ο Μιλόσεβιτς συνέχισε τις διαπραγματεύσεις με Ζουλφικαρπάσιτς για να συμπεριλάβει τη Βοσνία σε μια νέα Γιουγκοσλαβία, ωστόσο οι προσπάθειες να συμπεριληφθεί το σύνολο της Βοσνίας σε μια νέα Γιουγκοσλαβία ουσιαστικά έληξαν στα τέλη του 1991, καθώς ο Ιζετμπέγκοβιτς σχεδίαζε να πραγματοποιήσει δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία, ενώ οι Σερβοβόσνιοι και οι Κροάτες της Βοσνίας συγκρότησαν αυτόνομες περιοχές.
 Γιουγκοσλαβικοί Πόλεμοι
 Η ΟΔΓ τέθηκε εκτός από διάφορους διεθνείς οργανισμούς. Αυτό οφειλόταν στους συνεχιζόμενους Γιουγκοσλαβικούς Πολέμους τη δεκαετία του 1990, που είχαν αποτρέψει την κατάληξη σε συμφωνία για τη διαχείριση των ομοσπονδιακών περιουσιακών στοιχείων και υποχρεώσεων, ιδίως του εθνικού χρέους. Η κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας υποστήριξε τους Σέρβους της Κροατίας και της Βοσνίας στους πολέμους από το 1992 ως το 1995. Εξαιτίας αυτού η χώρα υπέστη οικονομικές και πολιτικές κυρώσεις, που οδήγησαν στην οικονομική της καταστροφή που ανάγκασε χιλιάδες νέους πολίτες της να μεταναστεύσουν από τη χώρα.
 Στο ντοκιμαντέρ του BBC Ο Θάνατος της Γιουγκοσλαβίας και αργότερα στη μαρτυρία του ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία κατά τη δίκη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, ο Γιουγκοσλάβος αξιωματούχος Μπόρις Γιόβιτς αποκάλυψε ότι ο Σερβοβοσνιακός στρατός προήλθε από τις Γιουγκοσλαβικές στρατιωτικές δυνάμεις στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ισχυρίστηκε ότι είχε συνειδητοποιήσει ότι η Βοσνία και Ερζεγοβίνη επρόκειτο να αναγνωριστεί από τη διεθνή κοινότητα και εφόσον τα στρατεύματα του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού (JNA) θα βρίσκονταν εκεί εκείνη τη στιγμή, η παρουσία τους στη Βοσνιακή επικράτεια θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατηγορία της ΟΔΓ για επιθετικότητα. Για να αποφύγουν αυτό, αυτός και ο Μιλόσεβιτς αποφάσισαν να μεταφέρουν όλους τους στρατιώτες του JNA που προέρχονταν από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο στη Σερβία και το Μαυροβούνιο και όλους τους στρατιώτες Σερβοβοσνιακής καταγωγής στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Με αυτό τον τρόπο, όλοι οι Σερβοβόσνιοι μεταφέρθηκαν από το Γιουγκοσλαβικό στρατό στο νεοσύστατο Σερβοβοσνιακό Στρατό. Ετσι ο Σερβοβοσνιακός στρατός έλαβε επίσης εκτεταμένο στρατιωτικό εξοπλισμό και πλήρη χρηματοδότηση από την ΟΔΓ, καθώς η Σερβοβοσνιακή παράταξη από μόνη της δεν μπορούσε να ανταπεεξέλθει οικονομικά. Επιπλέον ο ιδρυτής και παραστρατιωτικός του Σερβικού Ριζοσπαστικού Κόμματος, Βόισλαβ Σέσελι, ισχυρίστηκε ότι ο Πρόεδρος Μιλόσεβιτς του ζήτησε προσωπικά να στείλει παραστρατιωτικούς στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
 Το 1995 ο Πρόεδρος της Σερβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς εκπροσώπησε την ΟΔΓ και τους Σερβοβόσνιους σε ειρηνευτικές συνομιλίες στο Ντέιτον του Οχάιο (ΗΠΑ), που κατέληξαν στον τερματισμό του πολέμου στη Βοσνία με τη Συμφωνία του Ντέιτον.
 Αποσχιστικές τάσεις
 Μαυροβούνιο
 Από το 1996 άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα δημόσια σημάδια πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ μέρους της ηγεσίας του Μαυροβουνίου και της ηγεσίας της Σερβίας. Το 1998, ταυτόχρονα με την επικράτηση του Πρωθυπουργού του Μαυροβουνίου Μίλο Τζουκάνοβιτς, που επικράτησε στον αγώνα εξουσίας με τον Πρόεδρο του Μαυροβουνίου Μομίρ Μπουλάτοβιτς, η δημοκρατία ακολούθησε διαφορετική οικονομική πολιτική υιοθετώντας το Γερμανικό Μάρκο ως νόμισμά της. Το φθινόπωρο του 1999, μετά τον Πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου και τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, ο Τζουκάνοβιτς (που έλεγχε τώρα σταθερά την εξουσία στο Μαυροβούνιο καθώς ο Μπουλατόβιτς ήταν εντελώς στο περιθώριο) συνέταξε ένα έγγραφο που ονομάστηκε Platforma za redefiniciju odnosa Crne Gore i Srbije (Πλατφόρμα για τον επαναπροσδιορισμό των σχέσεων εντός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας) ζητώντας σημαντικές αλλαγές στον καταμερισμό των αρμοδιοτήτων διακυβέρνησης εντός της Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας, αν και ακόμη επίσημα θεωρούσε το Μαυροβούνιο σε ένα κοινό κράτος με τη Σερβία. Ο Μιλόσεβιτς δεν απάντησε στην πλατφόρμα, θεωρώντας την αντισυνταγματική. Οι πολιτικές σχέσεις στο εσωτερικό του ομοσπονδιακού κράτους γίνονταν όλο και πιο τεταμένες, ιδίως με κύμα δολοφονιών εναντίον κορυφαίων πολιτικών, εγκληματικών και κρατικών επιχειρηματικών κύκλων και στις δύο δημοκρατίες ([έλικο "Αρκάν" Ραζνάτοβιτς, Πάβλε Μπουλάτοβιτς, Ζίκα Πέτροβιτς και Γκόραν Ζούγκιτς καθώς και δύο απόπειρες κατά της ζωής του αντιπολιτευόμενου πολιτικού Βουκ Ντράσκοβιτς). Τον Οκτώβριο του 2000 ο Μιλόσεβιτς έχασε την εξουσία στη Σερβία. Σε αντίθεση με τα αναμενόμενα, η ανταπόκριση του Τζουκάνοβιτς στην αλλαγή εξουσίας στο Βελιγράδι δεν ήταν να προωθήσει περαιτέρω την ατζέντα που περιέγραφε στην πλατφόρμα του, αλλά να αρχίσει ξαφνικά να πιέζει για πλήρη ανεξαρτησία, απορρίπτοντς έτσι εντελώς την πλατφόρμα. Οι μεταγενέστερες κυβερνήσεις του Μαυροβουνίου ακολούθησαν πολιτικές υπέρ της ανεξαρτησίας και οι πολιτικές εντάσεις με τη Σερβία συνεχίζονταν παρά τις πολιτικές αλλαγές στο Βελιγράδι.
 Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου
 Οταν η δεύτερη και τελευταία κατά το νόμο θητεία του Μιλόσεβιτς ως Πρόεδρου της Σερβίας έληξε το 1997, έσπευσε και εξελέγη πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας το 1997. Με την ανάληψη των καθηκόντων του ο Μιλόσεβιτς απέκτησε άμεσο έλεγχο των Γιουγκοσλαβικών στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων και τις διέταξε να συλλάβουν τους αυτονομιστές του Κοσσυφοπεδίου . Η σύγκρουση κλιμακώθηκε από το 1998 έως το 1999 και έγινε γνωστή ως Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου.
 Οι Γιουγκοσλαβικές δυνάμεις διέπραξαν στο Κοσσυφοπέδιο σειρά θηριωδιών . Για να αποτρέψει την εθνοκάθαρση ο ΝΑΤΟ (ΝΑΤΟ) υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκίνησε αεροπορικές επιχειρήσεις, που ονομάστηκαν Operation Allied Force, κατά των Γιουγκοσλαβικών στρατιωτικών δυνάμεων και θέσεων και των υποτιθέμενων Σέρβων παραστρατιωτικών. Οι αεροπορικές επιθέσεις εναντίον του Βελιγραδίου από το ΝΑΤΟ ήταν οι πρώτες επιθέσεις στην πόλη από το Β ́ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάποιες από τις χειρότερες σφαγές εναντίον αμάχων Αλβανών από τις Σερβικές δυνάμεις συνέβησαν μετά την έναρξη των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία. Η Σερβική αστυνομία και παραστρατιωτικοί διέπραξαν επίσης σφαγές κατά τη διάρκεια του πολέμου, όπως εκείνες της Κούσκα και του Ποντούγεβο. Το ΝΑΤΟ υποσχέθηκε να τερματίσει τους βομβαρδισμούς του στη Γιουγκοσλαβία, όταν ο Μιλόσεβιτς συμφώνησε να αποσύρει όλες τις δυνάμεις ασφαλείας της Γιουγκοσλαβίας και της Σερβίας από το Κοσσυφοπέδιο. Μετά από μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων ο Μιλόσεβιτς υπέκυψε και ανακάλεσε όλες τις δυνάμεις και οι ειρηνευτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ εισήλθαν στο Κοσσυφοπέδιο.
 Ενωση Κρατών
 Το 2002 η Σερβία και το Μαυροβούνιο κατέληξαν σε νέα συμφωνία σχετικά με τη συνέχιση της συνεργασίας τους, που, μεταξύ άλλων αλλαγών, προέβλεπε το τέλος της ονομασίας Γιουγκοσλαβία, δεδομένου ότι ήταν τμήματα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Στις 4 Φεβρουαρίου 2003 η ομοσπονδιακή συνέλευση της Γιουγκοσλαβίας δημιούργησε μια χαλαρή κρατική ένωση - την Κρατική Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου. Συμφωνήθηκε ένας νέος συνταγματικός χάρτης που να παρέχει ένα πλαίσιο για τη διακυβέρνηση της χώρας.
 Την Κυριακή 21 Μαΐου 2006 οι Μαυροβούνιοι ψήφισαν σε ένα δημοψήφισμα 55,5% υπέρ της ανεξαρτησίας. Απαιτούντο τουλάχιστον πενήντα πέντε τοις εκατό καταφατικές ψήφοι για τη διάλυση της κρατικής ένωσης της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Η συμμετοχή ήταν 86,3% και το 99,73% των άνω των 477,000 ψήφων θεωρήθηκε έγκυρο.
 Η εν συνεχεία ανακήρυξη ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου στις 3 Ιουνίου του 2006 και της Σερβίας στις 5 Ιουνίου έδωσαν τέλος στην Κρατική Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου, το τελευταία ίχνος που απέμενε της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
 Πολιτική
 Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση της ΟΔΓ (1992-2003) αποτελείτο από δύο σώματα: το συμβούλιο των πολιτών και το συμβούλιο των δημοκρατιών. Ενώ το συμβούλιο των πολιτών λειτουργούσε ως κοινή συνέλευση, εκπροσωπώντας το λαό της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, το συμβούλιο των δημοκρατιών αποτελείτο από ίσους αριθμούς εκπροσώπων των δημοκρατιών της ομοσπονδίας, για να διασφαλιστεί η ομοσπονδιακή ισότητα.
 Επί της ΟΔΓ καταργήθηκε η παλιά συλλογική προεδρία της ΣΟΔΓ και εξελέγη ένας μόνο πρόεδρος. Η θέση της ηγεσίας του προέδρου της Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας ήταν ασταθής χωρίς κανένας πρόεδρος να παραμένει περισσότερο από τέσσερα χρόνια. Πρώτος πρόεδρος από το 1992 έως το 1993 ήταν ο Ντόμπριτσα Τσόσιτς, πρώην κομμουνιστής Γιουγκοσλάβος παρτιζάνος κατά το Β ́ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα ένας από τους περιθωριακούς συντάκτες του επίμαχου Μνημονίου της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Παρότι επικεφαλής της χώρας, ο Τσόσιτς αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το αξίωμά του το 1993 λόγω της αντίθεσής του προς τον Πρόεδρο της Σερβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Ο Τσόσιτς αντικαταστάθηκε από το Ζόραν Λίλιτς, που υπηρέτησε από το 1993 ως το 1997 και στη συνέχεια ακολούθησε ο Μιλόσεβιτς που έγινε Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας το 1997 μετά την τελευταία θητεία του ως Προέδρου της Σερβίας, που έληξε το 1997. Οι προεδρικές εκλογές του 2000 κατηγορήθηκαν ως αποτέλεσμα νοθείας. Οι Γιουγκοσλάβοι πολίτες βγήκαν στους δρόμους και προκάλεαν ταραχές στο Βελιγράδι, ζητώντας την απομάκρυνση του Μιλοσεβιτς από την εξουσία. Λίγο αργότερα ο Μιλόσεβιτς παραιτήθηκε και ο Βόισλαβ Κοστούνιτσα ανέλαβε πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας και παρέμεινε πρόεδρος μέχρι την ανασυγκρότηση του κράτους ως Κρατικής Ενωσης Σερβίας και Μαυροβουνίου.
 Ο Ομοσπονδιακός Πρωθυπουργός Μίλαν Πάνιτς απογοητεύθηκε από την αυταρχική συμπεριφορά του Μιλοσεβιτς κατά τις διπλωματικές συνομιλίες του 1992 και είπε στον Μιλοσεβιτς να «δκάσει» επειδή η θέση του Μιλόσεβιτς ήταν επίσημα υποδεέστερη από τη δική του, αλλά ο Μιλόσεβιτς τον ανάγκασε αργότερα να παραιτηθεί. Ωστόσο αυτή η κατάσταση άλλαξε μετά το 1997, όταν ολοκληρώθηκε η δεύτερη και τελευταία θητεία του Μιλόσεβιτς ως Προέδρου της Σερβίας. Τότε ο ίδιος εξελέγη Πρόεδρος της Ομοσπονδίας, κατοχυρώνοντας έτσι την εξουσία που είχε ήδη εκ των πραγμάτων.
 Μετά την ανασυγκρότηση της ομοσπονδίας ως κρατικής ένωσης, δημιουργήθηκε η νέα Συνέλευση της Κρατικής Ενωσης. Αποτελείτο από ένα μόνο σώμα 126 βουλευτών, εκ των οποίων 91 από τη Σερβία και 35 από το Μαυροβούνιο. Η Συνέλευση συνερχόταν στο κτήριο της παλαιάς Ομοσπονδιακής Συνέλευσης της ΟΔΓ, που σήμερα στεγάζει την Εθνοσυνέλευση της Σερβίας.
 Το 2003, μετά τις συνταγματικές αλλαγές, εκλέχθηκε νέος Πρόεδρος της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Ο Σβετοζάρ Μάροβιτς ήταν ο πρώτος και τελευταίος Πρόεδρος της Σερβίας και του Μαυροβουνίου μέχρι τη διάλυσή της το 2006.
 Διοικητική διαίρεση
 Η Σερβία και Μαυροβούνιο αποτελείτο από τέσσερις κύριες πολιτικές ενότητες : δύο δημοκρατίες και δύο υποδεέστερες αυτόνομες επαρχίες :
 Σερβία (πρωτεύουσα: Βελιγράδι)
 Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια – αυτόνομη επαρχία εντός της Σερβίας. Υπό τη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών από τον Ιούνιο του 1999 (Συμφωνία του Κουμάνοβο) (πρωτεύουσα: Πρίστινα)
 Βοϊβοντίνα, αυτόνομη επαρχία εντός της Σερβίας (πρωτεύουσα: Νόβι Σαντ)
 Μαυροβούνιο (πρωτεύουσα: Ποντγκόριτσα)
 Σερβία
 Η εδαφική οργάνωση της Δημοκρατίας της Σερβίας ρυθμίστηκε από το Νόμο περί Περιφερειακής Οργάνωσης και Τοπικής Αυτοδιοίκησης που εγκρίθηκε από το Σερβικό Κοινοβούλιο στις 24 Ιουλίου 1991. Σύμφωνα με το νόμο οι δήμοι, οι πόλεις και οι οικισμοί αποτελούν τις βάσεις της εδαφικής οργάνωσης.
 Η Σερβία χωρίστηκε σε 195 δήμους και 4 πόλεις, που αποτελούν τις βασικές μονάδες τοπικής αυτονομίας. Είχε δύο αυτόνομες επαρχίες: το Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια στο νότο (με 30 δήμους), που είναι υπό τη διοίκηση της UNMIK μετά το 1999 και τη Βοϊβοντίνα στο βορρά (με 46 δήμους και μία πόλη). Η περιοχή μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και Βοϊβοντίνας ονομαζόταν Κεντρική Σερβία. Η Κεντρική Σερβία δεν ήταν από μόνη της διοικητική διαίρεση και δεν διέθετε δική της περιφερειακή κυβέρνηση.
 Επιπλέον υπήρχαν τέσσερις πόλεις: το Βελιγράδι, η Νις, το Νόβι Σαντ και το Κραγκούγιεβατς, καθεμιά με δική της συνέλευση και προϋπολογισμό. Οι πόλεις αποτελούντο από περισσότερους δήμους, χωρισμένους σε "αστικούς" (στην κυρίως πόλη) και "άλλους" (προαστιακούς). Οι αρμοδιότητες των πόλεων και των δήμων τους ήταν ξεχωριστές.
 Οι δήμοι αποτελούσαν νομούς, που είναι περιφερειακά κέντρα κρατικής διοίκησης, αλλά δεν είχαν δικές τους συνελεύσεις. Αποτελούν αμιγώς διοικητικές διαιρέσεις και φιλοξενούν διάφορους κρατικούς θεσμούς, όπως ταμεία, παραρτήματα υπηρεσιών και δικαστήρια. Η Δημοκρατία της Σερβίας ήταν και είναι σήμερα ακόμη χωρισμένη σε 29 νομούς (17 στην Κεντρική Σερβία, 7 στη Βοϊβοντίνα και 5 στο Κοσσυφοπέδιο, που είναι πλέον αδρανείς), ενώ η πόλη του Βελιγραδίου αποτελεί νομό από μόνη της.
 Μαυροβούνιο
 Το Μαυροβούνιο χωρίστηκε σε 21 δήμους.
 Χάρτες
 Γεωγραφία
 Η Σερβία και το Μαυροβούνιο είχαν έκταση 102.350 τετραγωνικών χιλιομέτρων, με ακτογραμμή μήκους 199 χιλιομέτρων. Το έδαφος των δύο δημοκρατιών είναι εξαιρετικά ποικίλο, με μεγάλο μέρος της Σερβίας αποτελούμενο από πεδιάδες και χαμηλούς λόφους (εκτός από την πιο ορεινή περιοχή του Κοσσυφοπεδίου και Μετόχια) και μεγάλο μέρος του Μαυροβουνίου από ψηλά βουνά. Η Σερβία είναι απόλυτα αποκλεισμένη από τη θάλαασα, με την ακτογραμμή να ανήκει στο Μαυροβούνιο. Το κλίμα είναι παρομοίως ποικίλο. Ο βορράς έχει ηπειρωτικό κλίμα (ψυχρός χειμώνας και ζεστά καλοκαίρια), η κεντρική περιοχή συνδυασμό ηπειρωτικού και μεσογειακού κλίματος, η νότια περιοχή κλίμα της Αδριατικής κατά μήκος της ακτής, ενώ η ενδοχώρα ζεστά, ξηρά καλοκαίρια και φθινόπωρα και σχετικά κρύους χειμώνες με έντονες χιονοπτώσεις.
 Το Βελιγράδι, με πληθυσμό 1.574.050 κατοίκους, είναι η μεγαλύτερη πόλη των δύο κρατών και η μόνη σημαντικού μεγέθους. Οι άλλες κύριες πόλεις της χώρας είναι το Νόβι Σαντ, η Νις, το Κραγκούγιεβατς, η Ποντγκόριτσα, η Σουμπότιτσα, η Πρίστινα και το Πρίζρεν, με πληθυσμούς 100.000-250.000.
 Δημογραφικά στοιχεία
 Η Σερβία και το Μαυροβούνιο είχαν μεγαλύτερη δημογραφική ποικιλία από τις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι τρεις μεγαλύτερες εθνότητες ήταν οι Σέρβοι (62,3%), οι Αλβανοί (16,6%) και οι Μαυροβούνιοι (5%) σύμφωνα με την απογραφή του 1991. Η χώρα είχε επίσης σημαντικούς πληθυσμούς Ούγγρων, Γιουγκοσλάβων, Μουσουλμάνων, Ρομά, Κροατών, Βουλγάρων, Σλαβομακεδόνων, Ρουμάνων, Βλάχων και άλλων (κάτω του 1%). Το μεγαλύτερο μέρος της εθνοτικής πολυμορφίας βρισκόταν στις επαρχίες του Κοσσυφοπεδίου και της Βοϊβοντίνας, όπου βρέθηκε μικρός αριθμός άλλων μειονοτικών ομάδων. Ο μεγάλος Αλβανικός ήταν συγκεντρωμένος κυρίως στο Κοσσυφοπέδιο, με μικρότερους πληθυσμούς στην κοιλάδα του Πρέσεβο και στο δήμο Ούλτσιν. Οι Μουσουλμάνοι (Σλάβοι Μουσουλμάνοι, συμπεριλαμβανομένων των Βοσνίων) ζούσαν κυρίως στην ομοσπονδιακή συνοριακή περιοχή (κυρίως Νόβι Παζάρ στη Σερβία και Ρόζαγιε στο Μαυροβούνιο).
 Σύνολο Σερβίας-Μαυροβουνίου – 10,019,657
 Σερβία (σύνολο): 9,396,411
 Βοϊβοντίνα : 2,116,725
 Κεντρική Σερβία: 5,479,686
 Κοσσυφοπέδιο: 1,800,000
 Μαυροβούνιο: 623,246
 Μεγάλες πόλεις (άνω των 100,000 κατοίκων) – στοιχεία 2002 (2003 για Ποντγκόριτσα):
 Βελιγράδι : 1,280,639 (1,574,050 μ.π.)
 Νόβι Σαντ: 215,600 (298,139 μ.π.)
 Πρίστινα: 200,000 (2002 εκτίμηση)
 Νις: 173,390 (234,863 μ.π.)
 Κραγκούγιεβατς: 145,890 (175,182 μ.π.)
 Ποντγκόριτσα: 139,500 (169,000 μ.π.)
 Πρίζρεν: 121,000 (2002 εκτίμηση)
 Σουμπότιτσα: 99,471 (147,758 μ.π.)
 Σύμφωνα με εκτίμηση του 2004 η Ενωση Κρατών είχε 10,825,900 κατοίκους.
 Σύμφωνα με εκτίμηση του Ιουλίου του 2006 η Ενωση Κρατών είχε 10,832,545 κατοίκους.
 Οικονομία
 Η OΔ Γιουγκοσλαβίας υπέφερε σημαντικά οικονομικά λόγω της απώλειας προηγούμενων εδαφών της ΣΟΔΓ προς τα αποσχισθέντα κράτη, κακοδιαχείρισης της οικονομίας και μιας εκτεταμένης περιόδου οικονομικών κυρώσεων. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας υπέφερε από υπερπληθωρισμό του γιουγκοσλαβικού δηναρίου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 η ΟΔΓ είχε ξεπεράσει τον πληθωρισμό. Οι περαιτέρω απώλειες στη υποδομή και τη βιομηχανία της Γιουγκοσλαβίας που προκλήθηκαν από τον Πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου προκάλεσαν μείωση του ΑΕΠ μόλις στο μισό του 1990. Μετά την εκδίωξη του πρώην Προέδρου της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς τον Οκτώβριο του 2000, η κυβέρνηση συνασπισμού της Δημοκρατικής Αντιπολίτευσης της Σερβίας εφάρμοσε μέτρα σταθεροποίησης και ξεκίνησε ένα τολμηρό πρόγραμμα μεταρρύθμισης της αγοράς. Μετά την επανένταξή της στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο το Δεκέμβριο του 2000, η Γιουγκοσλαβία επανεντάχθηκε και σε άλλους παγκόσμιους οργανισμούς, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης.
 Η μικρότερη δημοκρατία του Μαυροβουνίου διαχώρισε την οικονομία της από τον ομοσπονδιακό έλεγχο και από τη Σερβία κατά την εποχή του Μιλόσεβιτς. Στη συνέχεια οι δύο δημοκρατίες είχαν διαφορετικές κεντρικές τράπεζες, ενώ το Μαυροβούνιο άρχισε να χρησιμοποιεί διαφορετικό νόμισμα - υιοθέτησε αρχικά το Γερμανικό Μάρκο και συνέχισε να το χρησιμοποιεί έως ότου το αντικατέστησε με το ευρώ. Η Σερβία συνέχισε να χρησιμοποιεί το Γιουγκοσλαβικό Δηνάριο, μετονομάζοντάς το σε Σερβικό δηνάριο.
 Η πολυπλοκότητα των πολιτικών σχέσεων της ΟΔΓ, η αργή πρόοδος στις ιδιωτικοποιήσεις και η στασιμότητα στην ευρωπαϊκή οικονομία ήταν επιζήμια για την οικονομία της χώρας. Οι συμφωνίες με το ΔΝΤ, ιδίως οι απαιτήσεις για δημοσιονομική πειθαρχία, αποτέλεσαν σημαντικό στοιχείο για τη διαμόρφωση της πολιτικής. Η σοβαρή ανεργία ήταν ένα βασικό πολιτικό και οικονομικό πρόβλημα. Μεγάλο πρόβλημα ήταν επίσης η διαφθορά, με εκτεταμένη παραοικονομία και υψηλό βαθμό εγκληματικής συμμετοχής στην επίσημη οικονομία.
 Μεταφορές
 Η Σερβία, και ιδιαίτερα η κοιλάδα του Μοράβα περιγράφεται συχνά ως "το σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης" - ένας από τους κύριους λόγους για την ταραγμένη ιστορία της. Η κοιλάδα είναι μακράν η ευκολότερη χερσαία διαδρομή από την ηπειρωτική Ευρώπη προς την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία.
 Μέχρι την έκρηξη των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων ο άλλοτε ονομαζόμενος αυτοκινητόδρομος "Bratstvo i jednotstvo" (Αδελφότητας και Ενότητας), που διέρχεται από την Κροατία, τη Σερβία και τη Βόρεια Μακεδονία, ήταν μία από τις σημαντικότερες αρτηρίες των ευρωπαϊκών μεταφορών. Σταδιακά επανέκτησε αυτό το ρόλο καθώς σταθεροποιήθηκαν οι συνθήκες ασφαλείας.
 Σημαντικοί διεθνείς οδικοί άξονες που διέρχονται από τη Σερβία είναι οι E75 και E70. Ο E763 / E761 είναι ο σημαντικότερος δρόμος που συνδέει τη Σερβία με το Μαυροβούνιο.
 Ο Δούναβης, σημαντική διεθνής πλωτή οδός, διαρρέει τη Σερβία.
 Το λιμάνι του Μπαρ στο Μαυροβούνιο ήταν το μεγαλύτερο λιμάνι.
 Προτάσεις σημαίας και εθνικού ύμνου
 Μετά την ίδρυση της Σερβίας και Μαυροβουνίου, η γιουγκοσλαβική τρίχρωμη σημαία επρόκειτο να αντικατασταθεί από μια νέα κατόπιν συμφωνίας. Το άρθρο 23 του νόμου για την εφαρμογή του Συνταγματικού Χάρτη ανέφερε ότι ένας νόμος που θα όριζε τη νέα σημαία έπρεπε να ψηφιστεί εντός 60 ημερών από την πρώτη σύνοδο του νέου κοινοβουλίου. Μεταξύ των προτάσεων σημαίας, η δημοφιλής επιλογή ήταν μια σημαία με μια απόχρωση του μπλε μεταξύ της σερβικής τρίχρωμης και εκείνης του Μαυροβουνίου το 1993-2004. Η χρωματική απόχρωση Pantone 300C θεωρήθηκε ως η καλύτερη επιλογή. Ωστόσο, το Κοινοβούλιο δεν κατάφερε να ψηφίσει την πρόταση εντός της νόμιμης προθεσμίας και η σημαία δεν εγκρίθηκε. Το 2004 το Μαυροβούνιο ενέκρινε μια ριζικά διαφορετική σημαία, καθώς η κλίνουσα προς την ανεξαρτησία κυβέρνησή του προσπαθούσε να αποστασιοποιηθεί από τη Σερβία. Οι προτάσεις συμβιβαστικής σημαίας εγκαταλείφθηκαν μετά από αυτό και η Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου δεν υιοθέτησε ποτέ σημαία.
 Παρόμοια τύχη είχαν ο ύμνος της χώρας και με το εθνόσημο της χώρας. Το προαναφερθέν άρθρο 23 όριζε επίσης ότι ένας νόμος που θα καθόριζε τον ύμνο της Κρατικής Ενωσης έπρεπε να ψηφιστεί στα τέλη του 2003. Η επίσημη πρόταση για έναν ύμνο ήταν ένα κομμάτι που συνδύαζε ένα στίχο του Σερβικού ύμνου "Μπόζε Πράβντε" με ένα στίχο του ύμνου του Μαυροβουνίου, "Όι, σβιέτλα μάισκα ζόρο". Η πρόταση αυτή εγκαταλείφθηκε μετά από δημόσια αντίδραση, κυρίως από τον Πατριάρχη της Σερβίας Παύλος. Έληξε άλλη μια νόμιμη προθεσμία και δεν υιοθετήθηκε κανένας ύμνος. Δεν έγιναν ποτέ σοβαρές προτάσεις για το εθνόσημο, πιθανότατα επειδή το εθνόσημο της ΟΔΓ, που εγκρίθηκε το 1994 και συνδύζα εραλδικά στοιχεία της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, θεωρήθηκε επαρκές.
 Έτσι η Κρατική Ένωση ποτέ δεν ενέκρινε επισήμως κρατικά σύμβολα και συνέχισε να χρησιμοποιεί τη σημαία και τον ύμνο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας από αδράνεια μέχρι τη διάλυσή της το 2006.
 Αθλητισμός
 Ποδόσφαιρο
 Η Γιουγκοσλαβία, αργότερα Σερβία και Μαυροβούνιο, θεωρήθηκε από τη FIFA και την ΟΥΕΦΑ ως η μοναδική διάδοχος της ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας. Το ποδόσφαιρο γνώρισε μεγάλες επιτυχίες τη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ωστόσο, λόγω των επιβαλλόμενων οικονομικών κυρώσεων, η χώρα αποκλείστηκε από όλες τις διεθνείς διοργανώσεις μεταξύ 1992 και 1996. Μετά την άρση των κυρώσεων η εθνική ομάδα προκρίθηκε για δύο Παγκόσμια Κύπελλα Ποδοσφαίρου - το 1998 ως ΟΔ Γιουγκοσλαβίας και το 2006 ως Σερβία και Μαυροβούνιο. Προκρίθηκε επίσης για το Euro 2000.
 Η εμφάνιση στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1998 στη Γαλλία συνοδεύτηκε με πολλές προσδοκίες και μεγάλη αυτοπεποίθηση, καθώς η ομάδα θεωρήθηκε ως ένα από τα αουτσάιντερ της διοργάνωσης λόγω του ότι ήταν γεμάτη με παίκτες αποδεδειγμένα παγκόσμιας κλάσης όπως ο 29χρονος Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς, ο 33χρονος Ντάργκαν Στοίκοβιτς, ο 29χρονος Σινίσα Μιχαΐλοβιτς, ο 28χρονος Βλαντιμίρ Γιουγκόβιτς και ο 31χρονος Ντέγιαν Σαβίτσεβιτς, καθώς και ο αναδυόμενος 19χρονος νεαρός Ντέγιαν Στάνκοβιτς και οι ψηλοί 24χρονοι φορ Σάβο Μιλόσεβιτς και Ντάρκο Κοβάτσεβιτς. Ένας άλλος λόγος για αυξημένες προσδοκίες ήταν το γεγονός ότι αυτή ήταν η πρώτη σημαντική διεθνής εμφάνιση της χώρας μετά την αποβολή που επέβαλε ο ΟΗΕ. Ωστόσο η ταλαντούχος ομάδα δεν κατόρθωσε ποτέ να διεκδικήσει την κορυφή - παρόλο που προκρίθηκε από τον όμιλο, αποκλείστηκε από την Ολλανδία από ένα γκολ στις καθυστερήσεις στο γύρο των 16. Δύο χρόνια αργότερα στο Euro 2000, η ίδια σχεδόν ομάδα προκρίθηκε και πάλι από τον όμιλο και πάλι αποκλείστηκε από τη διοργάνωση από την Ολλανδία, αυτή τη φορά άνετα με 1-6 στους προημιτελικούς.
 Η χώρα εκπροσωπήθηκε επίσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, του 2000 και του 2004.
 Η Σερβία και το Μαυροβούνιο εκπροσωπήθηκαν από μία μόνη ομάδα ποδοσφαίρου στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, παρά το γεγονός ότι είχαν χωριστεί επίσημα μόλις λίγες εβδομάδες πριν από την έναρξή του. Η τελευταία ομάδα αποτελείτο από παίκτες γεννημένους και στη Σερβία και στο Μαυροβούνιο.
 Έπαιξαν τον τελευταίο τους διεθνή αγώνα στις 21 Ιουνίου 2006, χάνοντας 3-2 από την Ακτή του Ελεφαντοστού. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο αυτή η ομάδα κληρονομήθηκε από τη Σερβία, ενώ μια νέα δημιουργήθηκε για να εκπροσωπεί το Μαυροβούνιο στις διεθνείς διοργανώσεις.
 Μπάσκετ
 Η χώρα κυριαρχούσε στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο μπάσκετ από τα μέσα ως το τέλος της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές εκείνης του 2000 με τρεις ευρωπαϊκούς τίτλους, δύο Παγκόσμιου Πρωταθλήματος (1998 και 2002) και το ασημένιο Ολυμπιακό μετάλλιο.
 Η εθνική ομάδα άρχισε να συμμετέχει στις διεθνείς διοργανώσεις το 1995 μετά από τριετή αποβολή λόγω του εμπορικού εμπάργκο του ΟΗΕ. Την περίοδο αυτή στην ΟΔ Γιουγκοσλαβίας δεν επετράπη να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, στο Ευρωμπάσκετ 1993 και τέλος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1994, που η φιλοξενία του αρχικά είχε ανατεθεί στο Βελιγράδι πριν αφαιρεθεί και μεταφερθεί στο Τορόντο.
 Στο Ευρωμπάσκετ 1995 στην Αθήνα, στην πρώτη διεθνή της συμμετοχή, η διψασμένη για διάκριση γιουγκοσλαβική ομάδα με επικεφαλής το Ντούσαν Ίβκοβιτς ξεκίνησε με μια πεντάδα ταλέντων παγκόσμιας κλάσης με καθιερωμένα ευρωπαϊκά αστέρια στις θέσεις ένα ως τέσσερα - τον 27χρονο Σάσα Τζόρτζεβιτς , τον 25χρονο Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς, τον 29χρονο Ζάρκο Πάσπαλι και τον 22χρονο Ντέγιαν Μποντιρόγκα - και τον 27χρονο Βλάντε Ντίβατς των Λος Άντζελες Λέικερς στη θέση πέντε. Με πάγκο εξίσου ικανό - τον έμπειρο Ζόραν Σρετένοβιτς (ο μόνος παίκτης άνω των 30 στην ομάδα), το Σάσα Ομπράντοβιτς, τον πάουερ φόργουορντ Zόραν Σάβιτς και το νεαρό σέντερ Ζέλικο Ρέμπρατσα - η ομάδα θριάμβευσε από τον προκριματικό της όμιλο, προηγούμενη των υποψηφίων για μετάλλιο Ελλάδας και Λιθουανία με νίκες 6-0. Στον πρώτο στάδιο γύρο νοκ-άουτ, τους προημιτελικύς, η Γιουγκοσλαβία σημείωσε 104 πόντους συντρίβοντας τη Γαλλία, πηγαίνοντας στον ημιτελικό με τη γηπεδούχο Ελλάδα. Στην εξαιρετικά φορτισμένη ατμόσφαιρα του Κλειστού του OAKA η γιουγκοσλαβική ομάδα επέδειξε την ευελιξία της, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά αμυντική τακτική για να αποσπάσει μια ονομαστή νίκη οκτώ πόντων σε ένα παιχνίδι με ένταση και χαμηλό σκορ 60-52. Ο τελικός εναντίον της έμπειρης ομάδας της Λιθουανίας με επικεφαλής το μύθο του μπάσκετ Άρβιντας Σαμπόνις και τους παγκόσμιας κλάσης παίκτες Σαρούνας Μαρτσουλιόνις, Ρίμας Κουρτινάιτις, Βαλντέμαρς Χομίτσιους κ.α, έγινε ένας κλασικός αγώνας μπάσκετ με τους πανούργους Γιουγκοσλάβους να επικρατούν 96-90 με 41 πόντους του Τζόρτζεβιτς.
 Εκπροσωπήθηκαν από μία μόνη ομάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2006, έστω και αν η διοργάνωση έπαιζε στα μέσα / τέλη Αυγούστου και στις αρχές Σεπτεμβρίου εκείνο το έτος και η διάλυση της Σερβίας-Μαυροβουνίου είχε συμβεί το Μάιο. Η ομάδα αυτή κληρονομήθηκε επίσης από τη Σερβία μετά τη διοργάνωση, ενώ το Μαυροβούνιο δημιούργησε στη συνέχεια μια ξεχωριστή εθνική ομάδα μπάσκετ, καθώς και εθνικές ομάδες όλων των άλλων ομαδικών αθλημάτων.
 Αλλες διοργανώσεις
 Οι δύο χώρες εκπροσωπήθηκαν στο διαγωνισμό Μις Γη 2006 από μια εκπρόσωπο, τη Ντουμπράβκα Σκόριτς.
 Η Σερβία και το Μαυροβούνιο συμμετείχαν επίσης στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision και στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2005 μόνο μία φορά. Η χώρα έκανε το ντεμπούτο της στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision με το όνομα Σερβία και Μαυροβούνιο το 2004, όταν ο Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς πήρε τη 2η θέση. Ακολούθησε το ανδρικό συγκρότημα από το Μαυροβούνιο No Name. Το 2006, έτος ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου, η χώρα Σερβία και Μαυροβούνιο δεν είχε εκπρόσωπο λόγω του σκανδάλου στο διαγωνισμό πρόκρισης του αντίστοιχου τραγουδιού.
 Παραπομπές
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 B92 Η δημοφιλέστερη πύλη ειδήσεων
 φόρουμ Burek Το μεγαλύτερο φόρουμ στη Σερβία και το Μαυροβούνιο
 RTS Ιστότοπος της εθνικής τηλεόρασης
 Krstarica Η δημοφιλέστερη τοπική μηχανή αναζήτησης
 Πολιτική του Μαυροβουνίου
 Μαυροβουνιο
 Μαυροβουνιο
 Ιστορία του Μαυροβουνίου
 Γιουγκοσλαβία
 Πρώην κράτη των Βαλκανίων


text:
Islami viis sammast (أركان الإسلام arkān al-Islām 'islami sambad'; ka أركان الدين arkān al-dīn ja صول الدین usul ad-dīn, 'usu sambad') on islami viis alussammast. Viit sammast peavad sunniidid kohustuslikuks.
 Islami sammasteks on:
 Usutunnistus (Shahādah)
 Palvus (Şalāh)
 Annetamine (Zakāh)
 Palverännak (Hajj (hääldus: hadž))
 Paast (Şawm)
 Sahahdah''' on islami kõige olulisem alussammas. Ülejäänud nelja sammast kutsutakse üheskoos ibadah.
 Usutunnistus (shahādah või shahāda)
 Islami usutunnistuses Shahādas tunnistatakse kokkuvõtlikult: "Ei ole jumalat peale Allahi ja Muhamed on tema prohvet" (إله إلا الله محمد رسول الله lā ʾilāha ʾillā-llāhu muḥammadun rasūlu-llāh).
 Islami vastuvõtmiseks pole inimesel vaja teha midagi muud, kui lausuda seda fraasi (kalima) kahe tunnistaja juuresolekul. Hiljem korratakse kalimat palvetes ja rituaalides. Kuid islami usutunnistus ei piirdu vaid kalimaga. Shahada eeldab ka järgmiste tõdede omaksvõtmist ja tunnistamist:
 Taweed – Allahi ühtsus, terviklikkus ja jagamatus.
 Risallah – moslemid peavad uskuma, et Allah on maa peale saatnud 124 000 tõelist prohvetit, kellest viimane on Muhamed.
 Mala’ikah – usk inglitesse, kelle kaudu Allah on prohvetitega kõnelenud.
 Kutubullah – usk Koraani ja teiste prohvetlike raamatute (nt enamus Vanast Testamendist) eksimatusse.
 Yawmuddin – usk Kohtumõistmise Päeva ja ülestõusmisse.
 Al-qadr – usk maailma saatuse ettemääratusse Allahi poolt.
 Akhriah – usk elusse pärast surma.
 Palvetamine (salah)
 Moslemitel on kohustus palvetada viis korda ööpäevas:
 Fajr – koidikul enne päikesetõusu. Peetakse sunnahks, see tähendab on vabatahtlik.
 Subh – päikesetõusu ajal
 Dohr – keskpäeval, kui päike on tipus ära käinud (st vari on inimesega ühepikkune)
 Asr – hilisel pärastlõunal (kui vari on inimesest kaks korda pikem)
 Maghrib – vahetult peale päikeseloojangut
 Al-Isha – enne südaööd, soovitavalt enne magama minemist
 Võimaluse korral tuleks palveid lugeda mošees; kohustuslik on see aga vaid reede keskpäeval. Muul ajal võib moslem palvetada ka omaette. Palvetamise koht peab olema puhas – tavaliselt kasutatakse selleks spetsiaalset vaibakest (musalla). Palvetamisel peab näoga olema suunatud Meka poole (qibla).
 Palvetamine määrab ära moslemite päevarütmi. Kutse palvele (adhan) hüüab muezzin mošee kõrgeimast paigast, milleks on tavaliselt minarett. Mošees viib palvet läbi imaam või selle puudumisel keegi auväärne meessoost moslem.
 Palvetamisele eelneb pesemisrituaal wuḑū'.
 Palvetamisega kaasneb kindel asendite tsükkel ehk ra'kah – iga palvekord koosneb kahest kuni neljast ra'kahst. Palvetamise ajal retsiteeritakse koraani esimest suurat Al-Fatihad.
 Paastumine (saum või sawm)
 Paast on tänapäeval kõige rangemalt järgitav usurituaal, ehkki ta on üks raskemaid. Islami kalendri 354-päevase kuuaasta 9. kuu ramadaani vältel, alates hommikuhämarusest, kui on juba võimalik eristada valget lõnga mustast, kuni õhtupimeduseni ei tohi süüa, juua, suitsetada, tarvitada lõhnaaineid ja suguliselt läbi käia. Paastu pidamise kavatsust tuleb teadvustada uuesti igal hommikul enne päikesetõusu. Ramadaani ajal pole kohustatud paastuma reisijad, raugad, menstrueerivad naised, rasedad ja imetavad naised ning haiged. Nad võivad seda teha mõnel muul sobival ajal või hüvitavad selle lepitusohvriga (näiteks vaeste toitmisega).
 Annetamine (zakah)
 Kohustus anda 2,5% oma sissetulekust vaestele. Araabiakeelne sõna zakah tähendab 'kasvamist' või 'puhastumist'.
 On kaht tüüpi zakahd:
 kajj, kindel summa, mis põhineb ramadaanikuu jooksul perepea poolt endale ja endast sõltuvatele ostetud toidu hinnal.
 rikkuse zakah, mis katab raha, mida saadi ärist, säästudest, sissetulekust jne.
 Hadž ehk palverännak Mekasse (hajj)
 Iga muslim peab vähemalt korra elus sooritama palverännaku Mekasse ehk Hadži''.
 Islam


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 28.7.2011
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 196/26
 ROZHODNUTIE SPOLOČNÉHO VÝBORU EHP
 č. 48/2011
 z 20. mája 2011,
 ktorým sa mení a dopĺňa príloha II (Technické predpisy, normy, skúšky a certifikácia) k Dohode o EHP
 SPOLOČNÝ VÝBOR EHP,
 so zreteľom na Dohodu o Európskom hospodárskom priestore zmenenú a doplnenú protokolom, ktorým sa upravuje Dohoda o Európskom hospodárskom priestore, ďalej len „dohoda“, a najmä na jej článok 98,
 keďže:
 (1)
 Príloha II k dohode bola zmenená a doplnená rozhodnutím Spoločného výboru EHP č. 132/2007 z 26. októbra 2007 (1).
 (2)
 Smernica Komisie 2008/47/ES z 8. apríla 2008, ktorou sa na účely prispôsobenia technickému pokroku mení a dopĺňa smernica Rady 75/324/EHS o aproximácii právnych predpisov členských štátov týkajúcich sa aerosólových rozprašovačov (2), sa má začleniť do dohody,
 ROZHODOL TAKTO:
 Článok 1
 Do bodu 1 (smernica Rady 75/324/EHS) kapitoly VIII prílohy II k dohode sa dopĺňa táto zarážka:
 „—
 32008 L 0047: smernica Komisie 2008/47/ES z 8. apríla 2008 (Ú. v. EÚ L 96, 9.4.2008, s. 15).“
 Článok 2
 Znenie smernice 2008/47/ES v islandskom a nórskom jazyku, ktoré bude uverejnené v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie, je autentické.
 Článok 3
 Toto rozhodnutie nadobúda účinnosť 21. mája 2011 pod podmienkou, že Spoločnému výboru EHP boli doručené všetky oznámenia podľa článku 103 ods. 1 dohody (3).
 Článok 4
 Toto rozhodnutie sa uverejní v oddiele EHP Úradného vestníka Európskej únie a v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie.
 V Bruseli 20. mája 2011
 Za Spoločný výbor EHP
 úradujúci predseda
 Gianluca GRIPPA
 (1) Ú. v. EÚ L 100, 10.4.2008, s. 1.
 (2) Ú. v. EÚ L 96, 9.4.2008, s. 15.
 (3) Ústavné požiadavky neboli oznámené.


text:
 15.1.2009
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 L 10/29
 TRADUZIONE
 ACCORDO
 tra l’Unione europea e la Repubblica di Somalia sullo status della forza navale diretta dall’Unione europea nella Repubblica di Somalia nel quadro dell’operazione militare dell’UE Atalanta
 L’UNIONE EUROPEA (UE),
 da una parte, e
 LA REPUBBLICA DI SOMALIA, di seguito «Stato ospitante»,
 dall’altra,
 in seguito insieme denominate «le parti»,
 TENUTO CONTO:
 delle risoluzioni 1814 (2008), 1816 (2008) e 1838 (2008) e successive del Consiglio di sicurezza delle Nazioni Unite,
 della lettera, datata 1o novembre 2008, del primo ministro del governo federale di transizione della Repubblica di Somalia al segretario del Consiglio dell’UE/alto rappresentante della politica estera e di sicurezza comune dell’UE in risposta all’offerta di cooperazione dell’UE e della notifica da parte del governo federale di transizione della Repubblica di Somalia di tale offerta al segretario generale delle Nazioni Unite, datata 14 novembre 2008,
 dell’azione comune 2008/851/PESC del Consiglio dell’UE, del 10 novembre 2008, relativa all’operazione militare dell’Unione europea volta a contribuire alla dissuasione, alla prevenzione e alla repressione degli atti di pirateria e delle rapine a mano armata al largo della Somalia (operazione «Atalanta»),
 che il presente accordo lascia impregiudicati i diritti e gli obblighi delle parti derivanti da accordi internazionali e da altri strumenti che istituiscono tribunali internazionali, compreso lo statuto della Corte penale internazionale,
 HANNO CONVENUTO QUANTO SEGUE:
 Articolo 1
 Ambito d’applicazione e definizioni
 1. Il presente accordo si applica alle forze dirette dall’Unione europea e al relativo personale.
 2. Il presente accordo si applica esclusivamente nel territorio dello Stato ospitante, con l’inclusione delle acque interne, del mare territoriale e dello spazio aereo.
 3. Ai fini del presente accordo, valgono le seguenti definizioni:
 a)
 «forza navale diretta dall’Unione europea (EUNAVFOR)»: i comandi militari dell’UE e i contingenti nazionali che contribuiscono all’operazione, i loro mezzi navali, aeromobili, attrezzature, risorse e mezzi di trasporto;
 b)
 «operazione»: la preparazione, la costituzione, l’esecuzione e il supporto della missione militare a seguito del mandato derivante dalle risoluzioni 1814 (2008) e 1816 (2008) e dalle successive risoluzioni pertinenti del Consiglio di sicurezza delle Nazioni Unite nonché dalla convenzione delle Nazioni Unite sul diritto del mare del 1982;
 c)
 «comandante dell’operazione dell’UE»: il comandante dell’operazione;
 d)
 «comandante della forza dell’UE»: il comandante nel teatro delle operazioni;
 e)
 «comandi militari dell’UE»: i comandi militari e i loro elementi, a prescindere dalla loro ubicazione, posti sotto l’autorità di comandanti militari dell’UE che esercitano il comando e il controllo militari dell’operazione;
 f)
 «contingenti nazionali»: le unità, i mezzi navali, gli aeromobili e gli elementi che appartengono agli Stati membri dell’Unione europea e agli altri Stati che partecipano all’operazione, incluse pattuglie di protezione delle navi e forze militari imbarcate sulle navi mercantili;
 g)
 «personale EUNAVFOR»: il personale civile e militare assegnato all’EUNAVFOR, nonché il personale schierato per la preparazione dell’operazione e il personale in missione per uno Stato d’origine o un’istituzione dell’UE nel quadro dell’operazione, in servizio, salvo disposizioni diverse del presente accordo, nel territorio dello Stato ospitante, con l’eccezione del personale assunto in loco e del personale assunto da fornitori commerciali internazionali;
 h)
 «Stato d’origine»: lo Stato che mette a disposizione dell’EUNAVFOR un contingente nazionale;
 i)
 «acque» le acque interne e il mare territoriale dello Stato ospitante e lo spazio aereo sopra tali acque.
 Articolo 2
 Disposizioni generali
 1. L’EUNAVFOR e il relativo personale rispettano le leggi e le regolamentazioni dello Stato ospitante e si astengono dal compiere qualsiasi azione o attività incompatibile con gli obiettivi dell’operazione.
 2. L’EUNAVFOR informa il governo dello Stato ospitante dei mezzi navali e aeromobili operanti nelle acque dello Stato ospitante e dei mezzi navali che effettuano scali nei porti dello Stato ospitante.
 Articolo 3
 Identificazione
 1. Il personale EUNAVFOR presente nel territorio terrestre dello Stato ospitante deve recare con sé in permanenza il passaporto o la carta d’identità militare.
 2. Gli aeromobili e i mezzi navali dell’EUNAVFOR recano segni distintivi dell’EUNAVFOR che sono comunicati alle competenti autorità dello Stato ospitante.
 3. Le EUNAVFOR ha il diritto di esporre la bandiera dell’Unione europea e contrassegni, quali insegne militari, titoli e simboli ufficiali sui suoi aeromobili e mezzi navali. Nel territorio terrestre dello Stato ospitante, le uniformi del personale EUNAVFOR recano un emblema distintivo EUNAVFOR. Su decisione del comandante della forza dell’UE, sulle uniformi dell’EUNAVFOR possono essere esposte bandiere o insegne nazionali dei contingenti nazionali costitutivi dell’operazione.
 Articolo 4
 Attraversamento delle frontiere e circolazione nel territorio dello Stato ospitante
 1. Per l’ingresso del personale EUNAVFOR nel territorio terrestre dello Stato ospitante è necessaria l’esibizione dei documenti di cui all’articolo 3, paragrafo 1. Per l’ingresso o l’uscita dal territorio dello Stato ospitante il personale EUNAVFOR è esonerato dalle norme in materia di passaporto e di visti e dalle ispezioni dei servizi per l’immigrazione e dai controlli doganali.
 2. Il personale EUNAVFOR è esonerato dall’applicazione delle regolamentazioni dello Stato ospitante in materia di registrazione e controllo degli stranieri, ma non acquisisce il diritto alla residenza o al domicilio permanenti nel territorio dello Stato ospitante.
 3. Le risorse e i mezzi di trasporto delle EUNAVFOR in ingresso, in transito o in uscita dal territorio dello Stato ospitante a supporto dell’operazione sono esonerati dalla produzione di inventari e di altra documentazione doganale nonché da ogni ispezione.
 4. Il personale EUNAVFOR è autorizzato alla guida di veicoli a motore, al governo di mezzi navali e al pilotaggio di aeromobili nel territorio dello Stato ospitante purché sia in possesso, rispettivamente, di una patente di guida, di un certificato di comandante o di una licenza di pilota nazionale, internazionale o militare in corso di validità.
 5. Ai fini dell’operazione, lo Stato ospitante concede all’EUNAVFOR e al relativo personale la libertà di circolazione e di spostamento nel proprio territorio, compresi le acque e lo spazio aereo. La libertà di circolazione nel mare territoriale dello Stato ospitante comprende la libertà di fermata e ancoraggio in qualunque circostanza.
 6. Ai fini dell’operazione, l’EUNAVFOR può svolgere, nelle acque e nello spazio aereo dello Stato ospitante, qualunque esercitazione o manovra con armi nonché il lancio, l’appontaggio o il recupero di aeromobili o apparecchiature militari di qualunque tipo.
 7. Ai fini dell’operazione, i sommergibili dell’EUNAVFOR non sono tenuti a navigare in superficie e a esibire la bandiera nazionale nel mare territoriale dello Stato ospitante.
 8. Ai fini dell’operazione, l’EUNAVFOR e i mezzi di trasporto che noleggia possono utilizzare strade, ponti, traghetti, aeroporti e porti pubblici senza pagamento di diritti, tariffe, pedaggi, tasse e oneri analoghi. L’EUNAVFOR non è esonerata dal pagamento di ragionevoli oneri per servizi richiesti e ricevuti, alle stesse condizioni previste per le forze armate dello Stato ospitante.
 Articolo 5
 Privilegi e immunità dell’EUNAVFOR concessi dallo Stato ospitante
 1. I mezzi navali e gli aeromobili dell’EUNAVFOR sono inviolabili. Non è consentito agli agenti dello Stato ospitante di penetrarvi, tranne che con il consenso del comandante della forza dell’UE.
 2. I mezzi navali e gli aeromobili dell’EUNAVFOR nonché i mezzi di trasporto non possono essere oggetto di perquisizione, requisizione, sequestro o altro provvedimento esecutivo.
 3. L’EUNAVFOR, i suoi mezzi navali, aeromobili, beni e averi, ovunque si trovino e chiunque li detenga, godono dell’immunità giurisdizionale di ogni genere.
 4. Gli archivi e i documenti dell’EUNAVFOR sono inviolabili in ogni tempo e ovunque essi si trovino.
 5. La corrispondenza ufficiale dell’EUNAVFOR è inviolabile. Per corrispondenza ufficiale si intende tutta la corrispondenza relativa all’operazione e alle sue funzioni.
 6. Per quanto riguarda le merci acquistate e importate, i servizi forniti e le installazioni utilizzate dall’EUNAVFOR ai fini dell’operazione, l’EUNAVFOR e i suoi fornitori di mezzi o servizi sono esonerati dal pagamento di qualsiasi imposta e tassa, nazionale, regionale e comunale e di ogni onere di natura analoga. L’EUNAVFOR non è esonerata dal pagamento di imposte, tasse o oneri percepiti in remunerazione di servizi resi.
 7. Per gli articoli destinati all’operazione lo Stato ospitante consente l’ingresso e concede l’esenzione dal pagamento di dazi doganali, tariffe, pedaggi, tasse e oneri analoghi, diversi dagli oneri per l’immagazzinamento, il trasporto e altri servizi prestati.
 Articolo 6
 Privilegi e immunità del personale EUNAVFOR concessi dallo Stato ospitante
 1. Il personale EUNAVFOR non può essere sottoposto ad alcuna forma di arresto o di detenzione.
 2. I documenti, la corrispondenza e i beni del personale EUNAVFOR godono dell’inviolabilità.
 3. Il personale EUNAVFOR gode dell’immunità dalla giurisdizione penale, civile e amministrativa dello Stato ospitante in ogni circostanza.
 Lo Stato d’origine o l’istituzione UE interessata, secondo i casi, possono rinunciare all’immunità dalla giurisdizione per il personale EUNAVFOR. Tale rinuncia deve sempre essere per iscritto.
 4. Il membro del personale EUNAVFOR che avvia un procedimento non ha più il diritto di invocare l’immunità dalla giurisdizione nei confronti di ogni controricorso direttamente collegato all’azione in giudizio principale.
 5. Il personale EUNAVFOR non è tenuto all’obbligo di rendere testimonianza.
 6. Nessun provvedimento esecutivo può essere preso nei confronti di un membro del personale EUNAVFOR.
 7. L’immunità di un membro del personale EUNAVFOR dalla giurisdizione dello Stato ospitante non lo esenta dalla giurisdizione dello Stato d’origine.
 8. Sulle retribuzioni e sugli emolumenti loro versati dall’EUNAVFOR o dagli Stati d’origine, nonché su ogni entrata percepita al di fuori dello Stato ospitante, i membri del personale EUNAVFOR sono esonerati da qualunque forma di imposizione nello Stato ospitante.
 9. Lo Stato ospitante, in base alle disposizioni legislative e regolamentari che può adottare, concede l’ingresso e l’esenzione dal pagamento di dazi doganali, tasse ed altri oneri connessi, diversi dagli oneri per l’immagazzinamento, il trasporto e altri servizi analoghi, per gli oggetti destinati all’uso personale di membri del personale EUNAVFOR.
 I membri del personale EUNAVFOR sono esenti dall’ispezione del loro bagaglio personale, a meno che non sussistano fondati motivi di ritenere che detto bagaglio contenga oggetti non destinati ad uso personale, oppure oggetti la cui importazione o esportazione sia proibita dalla legislazione o soggetta alle norme di quarantena dello Stato ospitante. In tal caso l’ispezione avviene solo alla presenza del membro del personale EUNAVFOR interessato o di un rappresentante autorizzato dell’EUNAVFOR.
 Articolo 7
 Giurisdizione penale
 Le autorità competenti dello Stato d’origine hanno il diritto di esercitare nel territorio dello Stato ospitante i poteri di giurisdizione penale e disciplinare loro conferiti dalla legge dello Stato d’origine su tutti i membri del personale EUNAVFOR soggetti alla pertinente legge dello Stato d’origine.
 Articolo 8
 Uniforme e armi
 1. L’uso dell’uniforme è disciplinato dalle regole impartite dal comandante della forza dell’UE.
 2. Il personale militare EUNAVFOR può portare armi e munizioni purché gli ordini ricevuti lo consentano.
 Articolo 9
 Supporto dello Stato ospitante e contratti
 1. Lo Stato ospitante, nei limiti dei mezzi e delle capacità di cui dispone, asseconda la preparazione, la costituzione, l’esecuzione e il supporto dell’operazione.
 2. La legislazione applicabile ai contratti conclusi dall’EUNAVFOR nello Stato ospitante è determinata dal contratto.
 3. Lo Stato ospitante agevola l’attuazione dei contratti conclusi dall’EUNAVFOR con gli enti commerciali ai fini dell’operazione.
 Articolo 10
 Decesso di membri del personale EUNAVFOR
 Il comandante della forza dell’UE ha il diritto di provvedere, adottando le disposizioni necessarie, al rimpatrio della salma di un membro del personale EUNAVFOR, nonché dei suoi effetti personali.
 Articolo 11
 Sicurezza dell’EUNAVFOR
 L’EUNAVFOR è autorizzata, nel territorio terrestre dello Stato ospitante e nelle sue acque interne, a adottare le misure necessarie per proteggere i suoi mezzi navali e aeromobili e le sue risorse nonché le navi sotto la sua protezione, contro qualsiasi attacco o intrusione esterni.
 Articolo 12
 Comunicazioni
 L’EUNAVFOR ha diritto a comunicazioni illimitate via radio (incluse radio satellitari, mobili e portatili), telefono, telegrafo, fax e altri mezzi. L’accesso allo spettro di frequenze è concesso dallo Stato ospitante a titolo gratuito.
 Articolo 13
 Richieste di indennizzo in seguito a decesso, lesioni, danni o perdite
 1. L’EUNAVFOR e il relativo personale non sono responsabili per i danni o le perdite riguardanti proprietà civili o pubbliche, inerenti alle esigenze operative o causati da attività relative a disordini civili o alla protezione dell’EUNAVFOR.
 2. Le richieste di indennizzo in caso di danni o perdite riguardanti proprietà civili o pubbliche non contemplati dal paragrafo 1, nonché le richieste di indennizzo in caso di decesso o lesioni alle persone e di danni o perdite riguardanti beni dell’EUNAVFOR, sono risolte per via diplomatica.
 3. In caso di azione legale per danni a terzi, la Repubblica di Somalia si sostituisce all’EUNAFOR nel procedimento. In tutti i casi la Repubblica di Somalia paga gli indennizzi per danni a terzi diversi da quelli di cui al paragrafo 1. Se tale indennizzo è attribuibile all’EUNAVFOR, questa ne rimborsa parzialmente o totalmente l’importo.
 Articolo 14
 Collegamenti e controversie
 1. Tutte le questioni relative all’applicazione del presente accordo sono esaminate congiuntamente da rappresentanti dell’EUNAVFOR e delle competenti autorità dello Stato ospitante.
 2. Se non si giunge ad una composizione, le controversie connesse all’interpretazione o all’applicazione del presente accordo sono composte dallo Stato ospitante e dai rappresentanti dell’UE esclusivamente per via diplomatica.
 Articolo 15
 Altre disposizioni
 1. Allorché il presente accordo fa riferimento ai privilegi, alle immunità e ai diritti dell’EUNAVFOR e del relativo personale, il governo dello Stato ospitante è responsabile dell’attuazione e del rispetto di detti privilegi, immunità e diritti da parte delle sue autorità locali competenti.
 2. Nessuna disposizione del presente accordo è intesa o può essere interpretata come una deroga ai diritti di cui godono, ai sensi di altri accordi, uno Stato membro dell’UE o qualsiasi altro Stato che contribuisce all’EUNAVFOR.
 Articolo 16
 Disposizioni di attuazione
 Ai fini dell’attuazione del presente accordo, le questioni operative, amministrative e tecniche possono essere oggetto di accordi separati conclusi tra il comandante dell’operazione dell’UE o il comandante della forza dell’UE, da un lato, e le autorità amministrative dello Stato ospitante, dall’altro.
 Articolo 17
 Entrata in vigore e cessazione
 1. Il presente accordo entra in vigore il giorno della sua firma e resta in vigore fino alla data di partenza dell’ultimo elemento dell’EUNAVFOR e dell’ultimo membro del personale EUNAVFOR, secondo quanto notificato dall’EUNAVFOR.
 2. In deroga al paragrafo 1, si considera che le disposizioni di cui all’articolo 4, paragrafo 8, all’articolo 5, paragrafi 1, 2, 3, 6 e 7, all’articolo 6, paragrafi 1, 3, 4, 6, 8 e 9 e all’articolo 13 sono state applicate dalla data in cui il primo membro del personale EUNAVFOR è stato schierato, qualora detta data sia anteriore a quella di entrata in vigore del presente accordo.
 3. Il presente accordo può essere modificato con un accordo scritto tra le parti.
 4. La cessazione del presente accordo non pregiudica i diritti e gli obblighi derivanti dall’esecuzione dell’accordo stesso prima della cessazione.
 Fatto a Nairobi, addì 31 dicembre 2008, in duplice esemplare in lingua inglese.
 Per l’Unione europea
 Per lo Stato ospitante


type: caselaw

text:
 14.1.2006
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 10/20
 2005 m. lapkričio 15 d. Pirmosios instancijos teismo sprendimas Righini prieš Komisiją
 (Byla T-145/04) (1)
 (Pareigūnai - Laikinieji tarnautojai - Priskyrimas lygiui ir pakopos suteikimas - Aukštesnio lygio tarnyboje suteikimas)
 (2006/C 10/39)
 Proceso kalba: prancūzų
 Šalys
 Ieškovė: Elisabetta Righini (Briuselis, Belgija), atstovaujama advokato É. Boigelot
 Atsakovė: Europos Bendrijų Komisija, atstovaujama V. Joris ir C. Berardis-Kayser, padedamų advokato D. Waelbroeck
 Bylos dalykas
 Komisijos sprendimų skirti ieškovę į A7 lygio 3 pakopos laikinos tarnautojos ar pareigūnės stažuotojos pareigas nuo jos priėmimo į tarnybą ir, prireikus, 2004 m. sausio 21 d. sprendimo atmesti ieškovės pretenziją panaikinimas.
 Rezoliucinė sprendimo dalis
 1.
 Atmesti ieškinį.
 2.
 Kiekviena šalis padengia savo bylinėjimosi išlaidas.
 (1) OL C 179, 2004 7 10


type: legislation

text:
 20.9.2018
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 237/5
 REGULAMENTUL DE PUNERE ÎN APLICARE (UE) 2018/1254 AL COMISIEI
 din 19 septembrie 2018
 privind refuzul autorizării riboflavinei (80 %) produse de Bacillus subtilis KCCM-10445 ca aditiv pentru hrana animalelor aparținând grupei funcționale de vitamine, provitamine și substanțe bine definite din punct de vedere chimic și cu efect similar
 (Text cu relevanță pentru SEE)
 COMISIA EUROPEANĂ,
 având în vedere Tratatul privind funcționarea Uniunii Europene,
 Regulamentul (CE) nr. 1831/2003 al Parlamentului European și al Consiliului din 22 septembrie 2003 privind aditivii din hrana animalelor (1) și în special articolul 9 alineatul (2),
 întrucât:
 (1)
 Regulamentul (CE) nr. 1831/2003 prevede necesitatea autorizării aditivilor pentru hrana animalelor, precum și motivele și procedurile de acordare sau refuzare a unei astfel de autorizații. Articolul 10 din regulamentul respectiv prevede reevaluarea aditivilor autorizați în temeiul Directivei 70/524/CEE a Consiliului (2).
 (2)
 Riboflavina (vitamina B2) a fost autorizată fără limită de timp, prin Directiva 70/524/CEE, ca aditiv furajer aparținând grupei de vitamine, provitamine și substanțe bine definite din punct de vedere chimic, cu efect similar, pentru toate speciile de animale. Produsul respectiv a fost înscris ulterior în Registrul aditivilor pentru hrana animalelor ca produs existent, în conformitate cu articolul 10 alineatul (1) din Regulamentul (CE) nr. 1831/2003.
 (3)
 În conformitate cu articolul 10 alineatul (2) coroborat cu articolul 7 din Regulamentul (CE) nr. 1831/2003, a fost depusă o cerere pentru autorizarea riboflavinei, cu o puritate de cel puțin 80 %, produsă de tulpina modificată genetic de Bacillus subtilis KCCM-10445, ca aditiv furajer pentru toate speciile de animale. Solicitantul a cerut ca aditivul respectiv să fie clasificat în categoria „aditivi nutriționali”. Cererea respectivă a fost însoțită de informațiile și de documentele necesare în temeiul articolului 7 alineatul (3) din Regulamentul (CE) nr. 1831/2003.
 (4)
 În 2010, în conformitate cu articolul 7 alineatul (3) litera (f) din Regulamentul (CE) nr. 1831/2003 și cu articolul 3 din Regulamentul (CE) nr. 378/2005 al Comisiei (3), solicitantul, în conformitate cu Regulamentul (CE) nr. 1831/2003, a trimis laboratorului de referință (denumit în continuare „laboratorul de referință”) eșantioane ale aditivului furajer într-o formă în care aditivul furajer era destinat să fie introdus pe piață. În 2013, în conformitate cu articolul 3 alineatul (3) din Regulamentul (CE) nr. 378/2005, solicitantul a furnizat laboratorului de referință eșantioane noi care să le înlocuiască pe cele expirate.
 (5)
 Autoritatea Europeană pentru Siguranța Alimentară (denumită în continuare „autoritatea”) a concluzionat în avizul său din 4 decembrie 2013 (4) că nici tulpina de producție, nici ADN-ul recombinat („ADNr”) nu au fost detectate în produsul final având în vedere informațiile furnizate de solicitant și că, prin urmare, produsul final nu a ridicat nicio problemă de siguranță în ceea ce privește modificarea genetică a tulpinii de producție. De asemenea, s-a concluzionat că aditivul nu are un efect nociv asupra sănătății animale, asupra sănătății umane sau asupra mediului.
 (6)
 Cu toate acestea, Comisia a fost informată de laboratorul de referință că, în contextul unui control oficial efectuat de către o autoritate națională competentă, prezența de celule viabile și de ADNr din tulpina de producție a fost detectată în anumite probe de referință ale aditivului de către un laborator național competent pentru controale oficiale. Aceste probe de referință au constat într-o primă serie prezentată laboratorului de referință în 2010, împreună cu cererea de autorizare și un set actualizat prezentat laboratorului de referință în 2013. Această detectare a rezultat din utilizarea metodei de analiză fondate pe reacția în lanț a polimerazei (denumită în continuare „PCR”), elaborată de un laborator național competent pentru controale oficiale în conformitate cu articolul 11 alineatul (2) din Regulamentul (CE) nr. 882/2004 al Parlamentului European și al Consiliului (5).
 (7)
 Comisia și laboratorul de referință au informat solicitantul cu privire la aceste constatări și i-au oferit acestuia posibilitatea să furnizeze o metodă adecvată de analiză atât pentru detectarea ADNr, cât și pentru prezența de celule viabile din tulpina de producție, pentru a proceda la o analiză mai aprofundată a diferitelor eșantioane ale aditivului. În acest scop, solicitantul a cerut mai multor laboratoare, stabilite atât în China, cât și într-un stat membru, să efectueze noi analize ale eșantioanelor. Rezultatele acelor analize au fost negative în ceea ce privește detectarea atât a ADNr, cât și a celulelor viabile din tulpina de producție specifică. Cu toate acestea, se pare că noile analize efectuate de solicitant nu au fost efectuate asupra probelor trimise în 2010 laboratorului de referință.
 (8)
 În paralel, la cererea Comisiei și a laboratorului de referință, au fost efectuate analize suplimentare ale eșantioanelor aditivului de către un laborator național competent pentru controalele oficiale. Pe baza acestor informații, s-a concluzionat că în eșantioanele din 2010 erau prezente celule viabile din tulpina de producție și în eșantioanele din 2010 și 2013 era prezent ADNr din tulpina de producție. Laboratorul respectiv a trimis probele la un alt laborator național cu competența de a efectua controale oficiale, în vederea unei analize mai aprofundate, care a confirmat prezența ADNr din tulpina de producție în eșantioanele din 2010 și 2013. Aceste rezultate au fost obținute din utilizarea metodei de analiză fondate pe reacția în lanț a polimerazei, elaborată de un laborator național competent pentru controale oficiale în conformitate cu articolul 11 alineatul (2) din Regulamentul (CE) nr. 882/2004.
 (9)
 În 2015, pentru a soluționa divergențele privind rezultatele, s-a convenit între Comisie și laboratorul de referință, pe de o parte, și solicitant, pe de altă parte, că fiecare va solicita unui laborator independent acreditat pentru o metodă PCR să efectueze o analiză mai aprofundată a aditivului. În acest scop, se vor folosi eșantioanele din 2010 și 2013, iar solicitantul a fost invitat să furnizeze, printre altele, probe sub forma în care aditivul a fost introdus pe piață la momentul respectiv. S-a convenit ca metodele de analiză utilizate de solicitant și de laboratoarele naționale competente pentru controalele oficiale să fie comunicate și folosite.
 (10)
 Cu toate acestea, ulterior, solicitantul a refuzat ca probele prezentate în 2010 și 2013 să fie analizate și nu a dorit să furnizeze probe ale aditivului sub forma în care a fost introdus pe piață în 2015. Solicitantul a refuzat să coopereze în continuare cu Comisia și cu laboratorul de referință atât timp cât în legislația Uniunii nu există un „standard unificat de analiză” pentru detectarea ADNr în riboflavină.
 (11)
 În conformitate cu Regulamentul (CE) nr. 1831/2003, solicitantului îi revine sarcina de a demonstra în mod corespunzător și suficient că aditivul îndeplinește condițiile de autorizare stabilite în respectivul regulament și măsurile sale de punere în aplicare (6) și aplicabile orientărilor Autorității (7), în special prin prezentarea de probe relevante de aditivi, de informații exhaustive legate de modificarea genetică a tulpinii de producție, metoda bazată pe PCR utilizată, protocolul pentru extracția ADN-ului și alte date relevante care să permită autorității să determine absența ADNr sau a celulelor viabile din tulpina de producție.
 (12)
 Pe baza acestor date care indică prezența de celule viabile și ADNr din tulpina de producție în aditiv, în august 2016, Comisia a solicitat autorității să emită un nou aviz privind siguranța riboflavinei (80 %) produse din tulpina modificată genetic de Bacillus subtilis KCCM-10445 ca aditiv furajer pentru toate speciile de animale.
 (13)
 În vederea efectuării evaluării sale, autoritatea a cerut solicitantului să furnizeze informații și date suplimentare, legate în special de metoda de analiză pentru detectarea prezenței de celule viabile din tulpina de producție în aditiv. Aceste informații și date suplimentare au fost furnizate de către solicitant. De asemenea, autoritatea a solicitat laboratorului de referință să furnizeze informații suplimentare și date privind analizele efectuate de laboratoarele naționale competente pentru controalele oficiale, date și informații care au fost, de asemenea, furnizate.
 (14)
 Autoritatea a concluzionat în avizul său din 7 martie 2018 (8) că noile date furnizate de laboratoarele naționale competente pentru controalele oficiale arată că probele de referință ale aditivului conțin celule viabile și/sau ADN din tulpina de producție. Tulpina de producție Bacillus subtilis KCCM-10445 conține patru gene rezistente antimicrobiene, trei dintre acestea fiind introduse prin modificare genetică. Prin urmare, autoritatea a concluzionat că aditivul prezintă un risc pentru speciile vizate, consumatori, utilizatori și mediu, având în vedere potențialul de răspândire a celulelor viabile și a ADN-ului unei tulpini modificate genetic cu gene care codifică rezistența la antimicrobiene importante din punctul de vedere al sănătății umane și animale.
 (15)
 În consecință, nu s-a stabilit că riboflavina (80 %) produsă de Bacillus subtilis KCCM-10445 nu are efecte adverse asupra sănătății animale și umane ori asupra mediului atunci când este utilizată ca aditiv pentru hrana animalelor aparținând grupei funcționale de „vitamine, provitamine și substanțe bine definite din punct de vedere chimic, cu efect similar”.
 (16)
 Astfel cum este menționat la articolul 7 alineatul (3) litera (i) din Regulamentul (CE) nr. 1831/2003, un aditiv care intră în sfera legislației Uniunii privind comercializarea produselor care constau în, conțin sau sunt produse din organisme modificate genetic trebuie să facă obiectul unei autorizații acordate în conformitate cu legislația respectivă. Acest tip de autorizație nu a fost acordată pentru tulpina modificată genetic de Bacillus subtilis KCCM-10445 detectată în aditiv.
 (17)
 Evaluarea riboflavinei (80 %) produse de tulpina modificată genetic de Bacillus subtilis KCCM-10445 arată că nu sunt îndeplinite condițiile de autorizare prevăzute la articolul 5 din Regulamentul (CE) nr. 1831/2003.
 (18)
 Drept urmare, autorizarea riboflavinei (80 %) produse de Bacillus subtilis KCCM-10445 ca aditiv pentru hrana animalelor aparținând grupei funcționale de „vitamine, provitamine și substanțe bine definite din punct de vedere chimic și cu efect similar” („aditivul”) este refuzată. Conform explicațiilor oferite solicitantului cu ocazia unui schimb de scrisori cu Comisia care a avut loc după adoptarea avizului Autorității din 7 martie 2018, refuzul de autorizare a aditivului menționat în prezentul regulament de punere în aplicare nu aduce atingere posibilității de a depune o nouă cerere de autorizare, în conformitate cu Regulamentul (CE) nr. 1831/2003.
 (19)
 Prin urmare, aditivul riboflavină (80 %) produs de Bacillus subtilis KCCM-10445 și hrana pentru animale care îl conține ar trebui să fie retrase de pe piață cât mai curând posibil. Cu toate acestea, din motive practice, ar trebui permisă o perioadă limitată pentru retragerea de pe piață a stocurilor existente de aditiv și furaje care conțin riboflavină (80 %) produsă de Bacillus subtilis KCCM-10445, pentru ca operatorii să poată respecta în mod adecvat obligația de retragere, ținând seama în același timp de factorii legitimi relevanți pentru problema în cauză.
 (20)
 În special, dat fiind că riboflavina (80 %) produsă de Bacillus subtilis KCCM-10445 reprezintă o parte semnificativă din piața Uniunii privind riboflavina utilizată în nutriția animalelor, orice risc de efecte nocive asupra sănătății sau bunăstării animalelor ca urmare a unei deficiențe de riboflavină în hrana animalelor ar trebui evitat prin acordarea unei perioade adecvate de timp pentru ca operatorii să se poată adapta la situație.
 (21)
 În plus, ar trebui să fie luate în considerare timpul și resursele necesare pentru a extrage și retrage de pe piață preamestecurile care conțin aditivul riboflavină (80 %) produsă de Bacillus subtilis KCCM-10445, și, mai departe în lanțul alimentar animal, materiile prime pentru furaje și furajele combinate fabricate cu aditivul sau preamestecurile respective. Astfel de constrângeri de ordin practic pentru retragerea produselor de pe piață sunt mai acute pentru furajele destinate animalelor de la care nu se obțin alimente, dat fiind că acest tip de furaje implică, de obicei, rate mai ridicate de riboflavină, o perioadă de valabilitate mai lungă și metode de distrugere mai complexe. Prin urmare, ar trebui acordate perioade de timp adecvate pentru retragerea de pe piață a produselor furajere respective.
 (22)
 Măsurile prevăzute în prezentul regulament sunt conforme cu avizul Comitetului permanent pentru plante, animale, produse alimentare și hrană pentru animale,
 ADOPTĂ PREZENTUL REGULAMENT:
 Articolul 1
 Refuzul autorizării
 Autorizarea riboflavinei (80 %) produse de Bacillus subtilis KCCM-10445 ca aditiv pentru hrana animalelor aparținând grupei funcționale de „vitamine, provitamine și substanțe bine definite din punct de vedere chimic și cu efect similar” („aditivul”) este refuzată.
 Articolul 2
 Retragerea de pe piață
 (1) Stocurile de aditiv existente menționate la articolul 1 se retrag de pe piață până la 10 noiembrie 2018.
 (2) Stocurile de preamestecuri existente produse cu aditivul menționat la alineatul (1) se retrag de pe piață până la 10 ianuarie 2019.
 (3) Materiile prime pentru furaje și furajele combinate destinate animalelor de la care se obțin alimente, care au fost fabricate cu aditivul menționat la alineatul (1) sau cu preamestecurile menționate la alineatul (2) înainte de 10 ianuarie 2019 se retrag de pe piață până la 10 aprilie 2019.
 (4) Materiile prime pentru furaje și furajele combinate destinate animalelor de la care nu se obțin alimente, care au fost fabricate cu aditivul menționat la alineatul (1) sau cu preamestecurile menționate la alineatul (2) înainte de 10 ianuarie 2019 se retrag de pe piață până la 10 iulie 2019.
 Articolul 3
 Intrarea în vigoare
 Prezentul regulament intră în vigoare în a douăzecea zi de la data publicării în Jurnalul Oficial al Uniunii Europene.
 Prezentul regulament este obligatoriu în toate elementele sale și se aplică direct în toate statele membre.
 Adoptat la Bruxelles, 19 septembrie 2018.
 Pentru Comisie
 Președintele
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) JO L 268, 18.10.2003, p. 29.
 (2) Directiva 70/524/CEE a Consiliului din 23 noiembrie 1970 privind aditivii din hrana animalelor (JO L 270, 14.12.1970, p. 1).
 (3) Regulamentul (CE) nr. 378/2005 al Comisiei din 4 martie 2005 privind normele de punere în aplicare a Regulamentului (CE) nr. 1831/2003 al Parlamentului European și al Consiliului referitor la funcțiile și atribuțiile Laboratorului Comunitar de Referință cu privire la cererile de autorizare a unor aditivi pentru hrana animalelor (JO L 59, 5.3.2005, p. 8).
 (4) EFSA Journal 2014;12(1):3531.
 (5) Regulamentul (CE) nr. 882/2004 al Parlamentului European și al Consiliului din 29 aprilie 2004 privind controalele oficiale efectuate pentru a asigura verificarea conformității cu legislația privind hrana pentru animale și produsele alimentare și cu normele de sănătate animală și de bunăstare a animalelor (JO L 165, 30.4.2004, p. 1).
 (6) Regulamentul (CE) nr. 429/2008 al Comisiei din 25 aprilie 2008 privind normele de punere în aplicare a Regulamentului (CE) nr. 1831/2003 al Parlamentului European și al Consiliului cu privire la pregătirea și prezentarea cererilor, precum și la evaluarea și autorizarea aditivilor din hrana animalelor. (JO L 133, 22.5.2008, p. 1.)
 (7) În special, Ghidul pentru pregătirea dosarelor pentru aditivi nutriționali [EFSA Journal 2012;10(1):2535] și Orientările privind evaluarea riscurilor microorganismelor modificate genetic și ale produselor acestora destinate pentru utilizare în alimente și furaje [EFSA Journal 2011;9(6):2193].
 (8) EFSA Journal 2018;16(3):5223.


text:
Attivo prevalentemente in ambito cinematografico, Reignoux ha lavorato anche per la televisione, prestando la voce per alcune serie animate e serie televisive statunitensi.
 In particolare è noto per essere la voce francese di vari attori statunitensi fra cui Paul Dano, Channing Tatum, Jesse Eisenberg e Adam Brody e per essere il doppiatore del personaggio di Titeuf.
 Doppiaggio
 Cinema
 Paul Dano in Il petroliere, Nel paese dei mostri selvaggi, The Good Heart, Cowboys & Aliens, Being Flynn, Looper, Prisoners, 12 anni schiavo
 Channing Tatum in Step Up, Step Up 2 - La strada per il successo, Fighting, Nemico pubblico - Public Enemies, G.I. Joe - La nascita dei Cobra, Dear John, G.I. Joe - La vendetta
 Jesse Eisenberg in The Education of Charlie Banks, Adventureland, Benvenuti a Zombieland, The Social Network, 30 Minutes or Less, To Rome with Love, Now You See Me - I maghi del crimine
 Adam Brody in Il bacio che aspettavo, Smiley Face, Jennifer's Body, Poliziotti fuori - Due sbirri a piede libero, The Romantics, Benvenuti nella giungla
 Jonah Hill in Suxbad - Tre menti sopra il pelo, L'arte di vincere, 21 Jump Street, Vicini del terzo tipo, Facciamola finita, 22 Jump Street
 Anton Yelchin in Charlie Bartlett, Terminator Salvation, New York, I Love You, Mr. Beaver, Fright Night - Il vampiro della porta accanto
 Jay Baruchel in Tropic Thunder, L'apprendista stregone, Lei è troppo per me, The Art of the Steal - L'arte del furto, RoboCop
 Jamie Bell in Nicholas Nickleby, Jumper - Senza confini, Retreat, 40 carati
 Joseph Gordon-Levitt in (500) giorni insieme, 50 e 50, Hesher è stato qui, Lincoln
 Andrew Garfield in Leoni per agnelli, The Amazing Spider-Man, The Amazing Spider-Man 2 - Il potere di Electro
 Casey Affleck in The Killer Inside Me, Tower Heist - Colpo ad alto livello, Interstellar
 Jim Sturgess in Upside Down, Cloud Atlas, La migliore offerta
 Lucas Black in Pazzi in Alabama, Passione ribelle
 Frankie Muniz in Agente Cody Banks, Agente Cody Banks 2 - Destinazione Londra
 Spike Jonze in Jackass Number Two, Jackass 3D
 Eddie Redmayne in Powder Blue, Jupiter - Il destino dell'universo
 Sean Faris in Never Back Down - Mai arrendersi, Forever Strong
 Televisione
 David Henrie in Raven, I maghi di Waverly, Hannah Montana, Zack e Cody sul ponte di comando, Jonas L.A., Un papà da salvare, I maghi di Waverly: The Movie
 Blair Redford in Febbre d'amore, Switched at Birth - Al posto tuo, Beauty and the Beast
 Lucas Grabeel in High School Musical, High School Musical 2, Sharpay's Fabulous Adventure
 Adam Brody in The O.C., New Girl
 Michael Trevino in The Vampire Diaries, The Originals
 Scott Grimes in E.R. - Medici in prima linea
 Justin Berfield in Malcolm
 Michael Angarano in Will & Grace
 Hunter Parrish in Weeds
 Kyle Gallner in Smallville
 Jonathan Groff in Glee
 Stephen Lunsford in Desperate Housewives
 Beau Mirchoff in Desperate Housewives
 Thad Luckinbill in Febbre d'amore
 Shia LaBeouf in Una famiglia allo sbaraglio
 Altri progetti
 Collegamenti esterni


text:
3. 12. 98 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 325/5
 VERORDENING (EG) Nr. 2596/98 VAN DE COMMISSIE
 van 2 december 1998
 tot w¶ziging van de restituties b¶ uitvoer van witte en ruwe suiker in onveran-
 derde vorm
 DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE ties bij uitvoer in de zin als vermeld in de bijlage bij deze
 GEMEENSCHAPPEN, verordening,
 Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese
 Gemeenschap,
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 Gelet op Verordening (EEG) nr. 1785/81 van de Raad van
 30 juni 1981 houdende een gemeenschappelijke ordening
 der markten in de sector suiker (1), laatstelijk gewijzigd bij Artikel 1
 Verordening (EG) nr. 1148/98 (2), en met name op artikel
 19, lid 4, tweede alinea, De restituties bij uitvoer in onveranderde vorm van de in
 artikel 1, lid 1, onder a), van Verordening (EEG) nr. 1785/
 Overwegende dat de bij uitvoer van witte en ruwe suiker 81, bedoelde producten, welke niet gedenatureerd zijn, die
 toe te passen restituties vastgesteld zijn bij Verordening vastgesteld zijn in de bijlage bij Verordening (EG) nr.
 (EG) nr. 2524/98 van de Commissie (3), gewijzigd bij 2524/98, worden gewijzigd overeenkomstig de bedragen
 Verordening (EG) nr. 2569/98 (4); aangegeven in de bijlage.
 Overwegende dat toepassing van de in Verordening (EG)
 nr. 2524/98 neergelegde regels op de gegevens waarover Artikel 2
 de Commissie op het huidige tijdstip beschikt, aanleiding
 geeft tot wijziging van de op dit tijdstip geldende restitu- Deze verordening treedt in werking op 3 december 1998.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in
 elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 2 december 1998.
 Voor de Commissie
 Franz FISCHLER
 Lid van de Commissie
 (1) PB L 177 van 1. 7. 1981, blz. 4.
 (2) PB L 159 van 3. 6. 1998, blz. 38.
 (3) PB L 317 van 26. 11. 1998, blz. 5.
 (4) PB L 322 van 1. 12. 1998, blz. 3.
 ---pagebreak--- L 325/6 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 3. 12. 98
 BöLAGE
 b¶ de verordening van de Commissie van 2 december 1998 tot wijziging van de restituties b¶
 uitvoer van witte en ruwe suiker in onveranderde vorm
 Productcode Restitutiebedrag
 — in ecu/100 kg —
 1701 11 90 9100 42,35 (1)
 1701 11 90 9910 40,94 (1)
 1701 11 90 9950 (2)
 1701 12 90 9100 42,35 (1)
 1701 12 90 9910 40,94 (1)
 1701 12 90 9950 (2)
 — in ecu/1 % sacharose × 100 kg —
 1701 91 00 9000 0,4604
 — in ecu/100 kg —
 1701 99 10 9100 46,04
 1701 99 10 9910 46,14
 1701 99 10 9950 46,14
 — in ecu/1 % sacharose × 100 kg —
 1701 99 90 9100 0,4604
 (1) Dit bedrag geldt voor ruwe suiker met een rendement van 92 %. Indien het
 rendement van de geëxporteerde ruwe suiker afwijkt van 92 %, wordt het
 bedrag van de toe te passen restitutie berekend overeenkomstig het bepaalde in
 artikel 17 bis, lid 4, van Verordening (EEG) nr. 1785/81.
 (2) Vaststelling geschorst door Verordening (EEG) nr. 2689/85 van de Commissie
 (PB L 255 van 26. 9. 1985, blz. 12), gewijzigd bij Verordening (EEG)
 nr. 3251/85 (PB L 309 van 21. 11. 1985, blz. 14).