type: caselaw

text:
 2.9.2006
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 212/30
 2006 m. birželio 23 d. pareikštas ieškinys byloje ARBOS prieš Komisiją
 (Byla T-161/06)
 (2006/C 212/54)
 Proceso kalba: vokiečių
 Šalys
 Ieškovė: ARBOS, Gesellschaft für Musik und Theater (Klagenfurth, Austrija), atstovaujama advokato H. Karl
 Atsakovė: Europos Bendrijų Komisija
 Ieškovės reikalavimai
 —
 Priteisti atsakovei sumokėti ieškovei 38 545,42 eurų sumą kartu su 12 % palūkanomis nuo 2001 m. sausio 1 d. ir 7 618,91 eurų sumą kartu su 12 % palūkanomis nuo 2003 m. kovo 1 d., pinigus išmokant ieškovės atstovui.
 —
 Priteisti atsakovei sumokėti ieškovei 26 459,38 eurų, atskaičius mokesčius, įstojimo į ikiteisminį etapą išlaidas ir bylinėjimosi išlaidas.
 Ieškinio pagrindai ir pagrindiniai argumentai
 Ieškovė pagal EB 288 straipsnį prašo Europos Komisijos atlyginti žalą, kurią ji patyrė dėl neteisėtai nutraukto pagalbos mokėjimo. Ji savo reikalavimą grindžia dviem pagalbos sutartimis, sudarytomis 2000 m. ir 2002 m. kultūros vystymui, kurių abiejų prieduose yra numatyta arbitražinė išlyga.


type: wikipedia

text:
Menyhárt János (Budapest, 1952. május 19. –) Máté Péter-díjas magyar gitáros, dalszerző. Élete során több együttesben is játszott.
 Pályafutása
 Zenei pályafutását a rövid életű Talizmán együttesben kezdte, majd a Ferm és a Helló zenekarban folytatta. A Ferm együttesben kezdett gitározni. Kis időt töltött a Korál együttesben is. 1978-tól 1988-ig a V’Moto-Rock együttes alapító tagja és gitárosa. A csapat feloszlása után 1989-ben Vikidál Gyulával és Homonyik Sándorral megalapította az MHV zenekart, amely 1995-ig működött. Az MHV mindhárom megjelent lemezének zeneszerzője és gitárosa.
 Menyhárt írta Homonyik Sándor szólóalbumainak zenéjét is, többek között a nagy sikerű Álmodj királylányt, amelyet eMeRTON Díjjal jutalmaztak.
 Zeneszerzőként közreműködött Kovács Kati, Szűcs Judith, Koncz Zsuzsa, Demjén Ferenc és Patkó Béla Kiki albumán, illetve Tissynek, s még többeknek írt zenét, dalszöveget.
 Saját vallomása szerint legemlékezetesebb, legkedvesebb együttese a V'Moto-Rock.
 Zenéjére feltűnően erős hatást gyakorolt a Queen, és főleg a zenekar gitárosa, Brian May jellegzetes játéka.
 Dalai (válogatás)
 A cél (V’Moto-Rock)
 A szabadság vándorai (Demjén Ferenc)
 Álmodj, királylány (Homonyik Sándor)
 Az én utam vár (Keresztes Ildikó)
 Egy elfelejtett dal (Cserháti Zsuzsa)
 Kezdjünk új életet (Szűcs Judith)
 Együtt a szerelemért (Szűcs Judith)
 Mit tegyek, hogy érezd (Szűcs Judith)
 Hogyan tudnék élni nélküled? (Demjén Ferenc)
 Hány út visz tőlem hozzád? (Tissy)
 Mindig volt, mindig lesz-Demjén Ferenccel (Koncz Zsuzsa)
 Ne haragudj rám (Kiki)
 Szóljon a dal (Koncz Zsuzsa)
 Rázd meg, baby (Siménfalvy Ágota)
 Szabadság vándorai (Sárközi Anita)
 Szeress úgy, mint régen (duett Csaba Zsuzsa Mercédesszel) (Homonyik Sándor)
 Várok rád (Lukács Erzsébet)
 Sose búcsúzz el (Homonyik Sándor)
 Szeretlek (Csézy)
 Díjak
 EMeRTon-díj (1990)
 A Magyar Érdemrend lovagkeresztje (2016)
 Máté Péter-díj (2021)
 Jegyzetek
 Források
 Menyhárt János, zeneszöveg.hu
 Menyhárt János szakmai életrajza Demjén Ferenc honlapján
 1952-ben született személyek
 Élő személyek
 Magyar gitárosok
 Magyar dalszerzők
 A V’Moto-Rock tagjai
 EMeRTon-díjasok
 Máté Péter-díjasok
 Budapesten született személyek


jurisdiction: EU

text:
 23.3.2013
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 86/12
 A Tribunale di Napoli (Olaszország) által 2013. január 17-én benyújtott előzetes döntéshozatal iránti kérelem — Mascolo kontra Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca
 (C-22/13. sz. ügy)
 2013/C 86/20
 Az eljárás nyelve: olasz
 A kérdést előterjesztő bíróság
 Tribunale di Napoli
 Az alapeljárás felei
 Felperes: Raffaella Mascolo
 Alperes: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca
 Az előzetes döntéshozatalra előterjesztett kérdések
 1.
 Az 1999/70/EK irányelv (1) 5. szakasza szerinti megfelelő intézkedést képez-e az oktatási ágazat jogszabályi háttere (amely határozatlan számú alkalommal teszi lehetővé határozott idejű szerződések egymást követő, megszakítás nélküli megkötését ugyanazon tanárral, és az állandó személyzeti igények ily módon történő kielégítését)?
 2.
 Az 1999/70/EK irányelv 5. szakasza, és különösen a „meghatározott ágazatok és/vagy munkavállalói kategóriák” fordulat értelmében mikor tekintendő egy munkaviszony az „állammal” fennállónak, és ebből következően arra alkalmasnak, hogy a magánszféra munkaviszonyaihoz képest eltérő jogkövetkezményeket alapozzon meg?
 3.
 Figyelemmel a 2000/78/EK irányelv (2) 3. cikke (1) bekezdésének c) pontjában, valamint a 2006/54/EK irányelv (3) 14. cikke (1) bekezdésének c) pontjában kifejtettekre, beletartoznak-e a foglalkoztatási feltételek 1999/70/EK irányelv 4. szakasza szerinti fogalmába a munkaviszony jogellenes megszüntetésének jogkövetkezményei is; az előző kérdésre adott igenlő válasz esetén igazolhatóak-e a 4. szakasz alapján a belső jogrendben a határozatlan és a határozott idejű munkaviszony jogellenes megszüntetésére általában előírt jogkövetkezmények közötti eltérések?
 4.
 A lojális együttműködés elve alapján tilos-e a tagállamok számára, hogy az Európai Unió Bírósága előtti előzetes döntéshozatali eljárásban olyan belső szabályozási környezetet képviseljenek, amely tudatosan nem felel meg a valóságnak, továbbá a belső jognak az uniós tagságból eredő kötelezettségeknek egyaránt megfelelő eltérő értelmezése híján köteles-e a bíróság — amennyiben lehetséges — a belső jogot az állam által javasolt értelmezéssel összhangban értelmezni?
 5.
 A munkaszerződés, illetve a munkaviszony 91/533/EGK irányelv (4), és különösen annak 2. cikke (1) bekezdése és 2. cikke (2) bekezdésének e) pontja által szabályozott feltételei közé tartozik-e azon esetek megjelölése, amelyekben a határozott idejű munkaszerződés határozatlan idejű szerződéssé alakítható?
 6.
 Az előző kérdésre adott igenlő válasz esetén ellentétes-e a 91/533/EGK irányelv 8. cikkének (1) bekezdésével, illetve a 91/533/EGK irányelv és különösen annak második preambulumbekezdése szerinti célokkal a jogszabályi környezet olyan visszaható hatályú módosítása, amely nem biztosítja a munkavállaló számára annak lehetőségét, hogy érvényesítse az irányelvből eredő jogait, vagy nem biztosítja a foglalkoztatásról szóló okiratban megjelölt munkafeltételek megtartását?
 (1) Az ESZSZ, az UNICE és a CEEP által a határozott ideig tartó munkaviszonyról kötött keretmegállapodásról szóló, 1999. június 28-i 1999/70/EK tanácsi irányelv (HL L 175., 43. o.; magyar nyelvű különkiadás 5. fejezet, 3. kötet, 368. o.)
 (2) A foglalkoztatás és a munkavégzés során alkalmazott egyenlő bánásmód általános kereteinek létrehozásáról szóló, 2000. november 27-i 2000/78/EK tanácsi irányelv (HL 2000. L 303., 16. o.; magyar nyelvű különkiadás 5. fejezet, 4. kötet, 79. o.)
 (3) A férfiak és nők közötti esélyegyenlőség és egyenlő bánásmód elvének a foglalkoztatás és munkavégzés területén történő megvalósításáról szóló, 2006. július 5-i 2006/54/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv (HL L 204., 23. o.)
 (4) A munkaadónak a munkavállalóval szembeni, a szerződés, illetve a munkaviszony feltételeire vonatkozó tájékoztatási kötelezettségéről szóló, 1991. október 14-i 91/533/EGK tanácsi irányelv (HL L 288., 32. o.; magyar nyelvű különkiadás 5. fejezet, 2. kötet, 3. o.)


type: contracts

text:
 19.12.2013
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 L 345/12
 DEĊIŻJONI TAL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE
 Nru 143/2013
 tal-15 ta’ Lulju 2013
 li temenda l-Anness XIII (Trasport) tal-Ftehim ŻEE
 IL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE,
 Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea (“il-Ftehim ŻEE”), u b’mod partikolari l-Artikolu 98 tiegħu,
 Billi:
 (1)
 Id-Direttiva tal-Kummissjoni 2012/36/UE tad-19 ta’ Novembru 2012 li temenda d-Direttiva 2006/126/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill dwar il-liċenzji tas-sewqan (1) għandha tiġi inkorporata fil-Ftehim ŻEE.
 (2)
 L-Anness XIII tal-Ftehim ŻEE għandu għalhekk jiġi emendat skont dan,
 ADOTTAT DIN ID-DEĊIŻJONI:
 Artikolu 1
 L-inċiż li ġej jiżdied mal-punt 24f (id-Direttiva 2006/126/KE tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill) fl-Anness XIII ta’ mal-Ftehim ŻEE:
 “—
 32012 L 0036: Id-Direttiva tal-Kummissjoni 2012/36/UE tad-19 ta’ Novembru 2012 (ĠU L 321, 20.11.2012, p. 54).”
 Artikolu 2
 It-testi tad-Direttiva 2012/36/UE bil-lingwa Islandiża u dik Norveġiża, li jiġu ppubblikati fis-Suppliment taż-ŻEE ta’ ma’ Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea, ikunu awtentiċi.
 Artikolu 3
 Din id-Deċiżjoni tidħol fis-seħħ fis-16 ta’ Lulju 2013, kemm-il darba jkunu saru n-notifiki kollha skont l-Artikolu 103(1) tal-Ftehim ŻEE (*).
 Artikolu 4
 Din id-Deċiżjoni tkun ippubblikata fis-Sezzjoni taż-ŻEE u fis-Suppliment taż-ŻEE ta’ ma’ Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea.
 Magħmul fi Brussell, il-15 ta’ Lulju 2013.
 Għall-Kumitat Konġunt taż-ŻEE
 Il-President
 Thórir IBSEN
 (1) ĠU L 321, 20.11.2012, p. 54.
 (*) L-ebda rekwiżiti kostituzzjonali ma huma indikati.


text:
 22.5.2014
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 154/8
 BESLUIT VAN HET GEMENGD COMITÉ VAN DE EER
 nr. 217/2013
 van 13 december 2013
 tot wijziging van bijlage I (Veterinaire en fytosanitaire aangelegenheden) bij de EER-overeenkomst
 HET GEMENGD COMITÉ VAN DE EER,
 Gezien de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte („de EER-overeenkomst”), en met name artikel 98,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 Uitvoeringsverordening (EU) nr. 288/2013 van de Commissie van 25 maart 2013 tot schorsing van de vergunningen voor het preparaat van Bacillus cereus var. toyoi (NCIMB 40112/CNCM I-1012) overeenkomstig de Verordeningen (EG) nr. 256/2002, (EG) nr. 1453/2004, (EG) nr. 255/2005, (EG) nr. 1200/2005, (EG) nr. 166/2008 en (EG) nr. 378/2009 (1) moet in de EER-overeenkomst worden opgenomen.
 (2)
 Uitvoeringsverordening (EU) nr. 427/2013 van de Commissie van 8 mei 2013 tot verlening van een vergunning voor selenomethionine geproduceerd door Saccharomyces cerevisiae NCYC R646 als toevoegingsmiddel voor diervoeding voor alle diersoorten en tot wijziging van de Verordeningen (EG) nr. 1750/2006, (EG) nr. 634/2007 en (EG) nr. 900/2009 wat betreft de maximale toevoeging van geseleniseerde gist (2) moet in de EER-overeenkomst worden opgenomen.
 (3)
 Uitvoeringsverordening (EU) nr. 544/2013 van de Commissie van 14 juni 2013 tot verlening van een vergunning voor een preparaat van Bifidobacterium animalis ssp. animalis DSM 16284, Lactobacillus salivarius ssp. salivarius DSM 16351 en Enterococcus faecium DSM 21913 als toevoegingsmiddel voor diervoeding voor mestkippen (vergunninghouder Biomin GmbH) (3) moet in de EER-overeenkomst worden opgenomen.
 (4)
 Uitvoeringsverordening (EU) nr. 642/2013 van de Commissie van 4 juli 2013 tot verlening van een vergunning voor niacine en niacinamide als toevoegingsmiddelen voor diervoeding voor alle diersoorten (4) moet in de EER-overeenkomst worden opgenomen.
 (5)
 Uitvoeringsverordening (EU) nr. 643/2013 van de Commissie van 4 juli 2013 tot verlening van een vergunning voor het gebruik van patentblauw V als toevoegingsmiddel voor diervoeding voor niet-voedselproducerende dieren en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 358/2005 (5) moet in de EER-overeenkomst worden opgenomen.
 (6)
 Uitvoeringsverordening (EU) nr. 651/2013 van de Commissie van 9 juli 2013 tot verlening van een vergunning voor clinoptiloliet van sedimentaire oorsprong als toevoegingsmiddel voor diervoeding voor alle diersoorten en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1810/2005 (6) moet in de EER-overeenkomst worden opgenomen.
 (7)
 Uitvoeringsverordening (EU) nr. 725/2013 van de Commissie van 26 juli 2013 tot verlening van een vergunning voor ammoniumchloride als toevoegingsmiddel voor diervoeding voor herkauwers, honden en katten (vergunninghouder BASF SE) (7) moet in de EER-overeenkomst worden opgenomen.
 (8)
 Dit besluit heeft betrekking op wetgeving inzake voedingsmiddelen. Wetgeving inzake diervoeding is niet van toepassing op Liechtenstein, zolang de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de handel in landbouwproducten van toepassing blijft in Liechtenstein, zoals bepaald in de sectorale aanpassingen bij bijlage I bij de EER-overeenkomst. Dit besluit is derhalve niet van toepassing op Liechtenstein.
 (9)
 Bijlage I bij de EER-overeenkomst dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd,
 HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
 Artikel 1
 Hoofdstuk II van bijlage I bij de EER-overeenkomst wordt als volgt gewijzigd:
 1)
 In punt 1zzg (Verordening (EG) nr. 358/2005 van de Commissie) wordt het volgende toegevoegd:
 „, gewijzigd bij:
 —
 32013 R 0643: Uitvoeringsverordening (EU) nr. 643/2013 van de Commissie van 4 juli 2013 (PB L 186 van 5.7.2013, blz. 7).”.
 2)
 In punt 1zzq (Verordening (EG) nr. 1810/2005 van de Commissie) wordt het volgende toegevoegd:
 „, gewijzigd bij:
 —
 32013 R 0651: Uitvoeringsverordening (EU) nr. 651/2013 van de Commissie van 9 juli 2013 (PB L 189 van 10.7.2013, blz. 1).”.
 3)
 In punt 1zzze (Verordening (EG) nr. 1750/2006 van de Commissie), punt 1zzzt (Verordening (EG) nr. 634/2007 van de Commissie) en punt 1zzzzzl (Verordening (EG) nr. 900/2009 van de Commissie) wordt het volgende toegevoegd:
 „, gewijzigd bij:
 —
 32013 R 0427: Uitvoeringsverordening (EU) nr. 427/2013 van de Commissie van 8 mei 2013 (PB L 127 van 9.5.2013, blz. 20).”.
 4)
 Na punt 86 (Uitvoeringsverordening (EU) nr. 667/2013 van de Commissie) worden de volgende punten ingevoegd:
 „87.
 32013 R 0288: Uitvoeringsverordening (EU) nr. 288/2013 van de Commissie van 25 maart 2013 tot schorsing van de vergunningen voor het preparaat van Bacillus cereus var. toyoi (NCIMB 40112/CNCM I-1012) overeenkomstig de Verordeningen (EG) nr. 256/2002, (EG) nr. 1453/2004, (EG) nr. 255/2005, (EG) nr. 1200/2005, (EG) nr. 166/2008 en (EG) nr. 378/2009 (PB L 86 van 26.3.2013, blz. 15).
 88.
 32013 R 0427: Uitvoeringsverordening (EU) nr. 427/2013 van de Commissie van 8 mei 2013 tot verlening van een vergunning voor selenomethionine geproduceerd door Saccharomyces cerevisiae NCYC R646 als toevoegingsmiddel voor diervoeding voor alle diersoorten en tot wijziging van de Verordeningen (EG) nr. 1750/2006, (EG) nr. 634/2007 en (EG) nr. 900/2009 wat betreft de maximale toevoeging van geseleniseerde gist (PB L 127 van 9.5.2013, blz. 20).
 89.
 32013 R 0544: Uitvoeringsverordening (EU) nr. 544/2013 van de Commissie van 14 juni 2013 tot verlening van een vergunning voor een preparaat van Bifidobacterium animalis ssp. animalis DSM 16284, Lactobacillus salivarius ssp. salivarius DSM 16351 en Enterococcus faecium DSM 21913 als toevoegingsmiddel voor diervoeding voor mestkippen (vergunninghouder Biomin GmbH) (PB L 163 van 15.6.2013, blz. 13).
 90.
 32013 R 0642: Uitvoeringsverordening (EU) nr. 642/2013 van de Commissie van 4 juli 2013 tot verlening van een vergunning voor niacine en niacinamide als toevoegingsmiddelen voor diervoeding voor alle diersoorten (PB L 186 van 5.7.2013, blz. 4).
 91.
 32013 R 0643: Uitvoeringsverordening (EU) nr. 643/2013 van de Commissie van 4 juli 2013 tot verlening van een vergunning voor het gebruik van patentblauw V als toevoegingsmiddel voor diervoeding voor niet-voedselproducerende dieren en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 358/2005 (PB L 186 van 5.7.2013, blz. 7).
 92.
 32013 R 0651: Uitvoeringsverordening (EU) nr. 651/2013 van de Commissie van 9 juli 2013 tot verlening van een vergunning voor clinoptiloliet van sedimentaire oorsprong als toevoegingsmiddel voor diervoeding voor alle diersoorten en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1810/2005 (PB L 189 van 10.7.2013, blz. 1).
 93.
 32013 R 0725: Uitvoeringsverordening (EU) nr. 725/2013 van de Commissie van 26 juli 2013 tot verlening van een vergunning voor ammoniumchloride als toevoegingsmiddel voor diervoeding voor herkauwers, honden en katten (vergunninghouder BASF SE) (PB L 202 van 27.7.2013, blz. 17).”.
 Artikel 2
 De in het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie bekend te maken teksten in de IJslandse en de Noorse taal van de Uitvoeringsverordeningen (EU) nr. 288/2013, (EU) nr. 427/2013, (EU) nr. 544/2013, (EU) nr. 642/2013, (EU) nr. 643/2013, (EU) nr. 651/2013 en (EU) nr. 725/2013 zijn authentiek.
 Artikel 3
 Dit besluit treedt in werking op 14 december 2013, op voorwaarde dat alle in artikel 103, lid 1, van de EER-overeenkomst bedoelde kennisgevingen hebben plaatsgevonden (8).
 Artikel 4
 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het EER-gedeelte van en in het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Gedaan te Brussel, 13 december 2013.
 Voor het Gemengd Comité van de EER
 De voorzitter
 Thórir IBSEN
 (1) PB L 86 van 26.3.2013, blz. 15.
 (2) PB L 127 van 9.5.2013, blz. 20.
 (3) PB L 163 van 15.6.2013, blz. 13.
 (4) PB L 186 van 5.7.2013, blz. 4.
 (5) PB L 186 van 5.7.2013, blz. 7.
 (6) PB L 189 van 10.7.2013, blz. 1.
 (7) PB L 202 van 27.7.2013, blz. 17.
 (8) Geen grondwettelijke vereisten aangegeven.


type: other

text:
La convocazione e lo svolgimento delle assemblee 2020 - SOCIETÀ e FALLIMENTO | Diritto e Giustizia
 decreto coronavirus | 24 Marzo 2020
 di Claudio Sottoriva, Andrea Cerri
 Il d.l. n. 18/2020, c.d Cura Italia, tenuto conto dell'emergenza epidemiologica, ha previsto (all'art. 106) alcune norme urgenti per facilitare la convocazione e lo svolgimento delle prossime assemblee per l'approvazione dei bilanci delle società relativi all'esercizio chiuso al 31 dicembre 2019. Per alcune tipologie di enti del Terzo settore l'art. 35 del medesimo d.l. ha altresì previsto, analogamente, la possibilità di differire l'approvazione dei bilanci e dei rendiconti relativi al 2019. Tenuto conto della importanza della tematica, il Cndcec (unitamente alla Fnc) e Assonime hanno analizzato in due documenti separati le problematiche conseguenti alla normativa d'urgenza emanata dal Governo in considerazione dell'imminente avvio della campagna assembleare 2020.
 Il decreto-legge n. 18/2020, c.d. Cura Italia (pubblicato nella Gazzetta Ufficiale Serie Generale n. 70 del 17 marzo 2020 ed entrato immediatamente in vigore), ha dettato all'art. 106 specifiche disposizioni relative alle assemblee e alle decisioni dei soci:
 In particolare, il citato art. 106, come precisato nella nota dell'Assonime del 18 marzo 2020, al fine di ovviare alle restrizioni delle attività che comportano la presenza di più persone in un unico luogo adottate con DPCM 9 marzo 2020 con riferimento a tutto il territorio italiano, interviene su due profili:
 a) i termini per la convocazione delle assemblee annuali di bilancio, che possono essere convocate nel termine più ampio di 180 giorni dalla chiusura dell'esercizio (in luogo del termine ordinario pari a 120 giorni dalla chiusura dell'esercizio, così come previsto dal secondo comma dell'art. 2364 c.c. e dal primo comma dell'art. 2478-bisc.c.); per le società quotate occorre invece fare riferimento all'art. 154-ter del d.lgs. n. 58 del 24 febbraio 1998;
 b) le modalità di intervento ed esercizio del diritto di voto delle riunioni assembleari, sia ordinarie sia straordinarie, estendendo la possibilità di ricorrere a quegli strumenti, già previsti dal diritto societario, che consentono tali attività senza la presenza fisica in un unico luogo.
 Le norme d'urgenza previste dal Governo si applicano alle assemblee convocate entro il 31 luglio 2020; qualora lo stato di emergenza sul territorio nazionale relativo al rischio da epidemia da COVID-19 dovesse perdurare dopo tale data, le norme speciali in esame manterrebbero vigore per lo stesso periodo temporale.
 I termini per la convocazione delle assemblee
 Per quanto riguarda i termini per la convocazione delle assemblee per l'approvazione del bilancio si attribuisce alle società la facoltà di convocare le stesse entro il termine più ampio di 180 giorni dalla chiusura dell'esercizio sociale.
 La nuova previsione deroga pertanto al termine ordinario per la convocazione dell'assemblea prevista dagli artt. 2364, comma 2, e 2478-bis, c.c. (che invece prevedono, come termine ordinario, il termine di 120 giorni dalla chiusura dell'esercizio per l'assemblea annuale di bilancio, consentendo la proroga fino ai 180 giorni solo in presenza di previsione statutaria e al ricorrere delle ulteriori condizioni dettate dall'art. 2364, comma 2, c.c.) quanto ad eventuali diverse previsioni statutarie.
 L'art. 154-ter del TUF dispone che le società quotate sono tenute a mettere a disposizione del pubblico la relazione finanziaria annuale, comprendente il progetto di bilancio di esercizio o, per le società che abbiano adottato il sistema di amministrazione e controllo dualistico, il bilancio di esercizio, nonché il bilancio consolidato, ove redatto, la relazione sulla gestione e l'attestazione prevista ai sensi dell'art. 154-bis, comma 5, del TUF (attestazione resa dagli amministratori e dal dirigente preposto sui bilanci). Lo stesso art. 154-ter del TUF, richiamando, al comma 1, l'art. 2364, comma 2, c.c., consente alle società di fruire della dilazione temporale per l'approvazione dei bilanci in presenza delle condizioni ivi indicate.
 Le modalità di svolgimento delle assemblee delle società non quotate
 Per quanto attiene, invece, alle modalità di svolgimento delle assemblee ordinare e straordinarie, il decreto-legge consente alle società di prevedere, negli avvisi di convocazione, anche in deroga alle disposizioni statutarie, il ricorso a quegli strumenti che consentono l'intervento in assemblea e l'espressione del diritto di voto senza la necessaria presenza fisica dei soci in un unico luogo rappresentati da:
 - il voto per corrispondenza;
 - il voto elettronico;
 - la partecipazione in assemblea con mezzi di telecomunicazione.
 In particolare, tutte le società di capitali, le società cooperative e le mutue assicuratrici possono utilizzare le modalità di voto a distanza (voto per corrispondenza e voto elettronico) e la partecipazione in assemblea mediante mezzi di telecomunicazione, anche in deroga a diverse disposizioni statutarie. Pertanto, le società che non hanno previsto l'utilizzo di tali strumenti nei loro statuti, potranno farvi ricorso – senza bisogno di alcuna modifica statutaria – prevedendole nell'avviso di convocazione. Le stesse società possono anche prevedere che l'assemblea si svolga esclusivamente, mediante mezzi di telecomunicazione che garantiscano l'identificazione dei partecipanti, la loro partecipazione e l'esercizio del diritto di voto, ai sensi e per gli effetti di cui agli artt. 2370, comma 4, 2479-bis, comma 4, e 2538, comma 6, c.c.
 L'Assonime nel proprio documento del 18 marzo 2020 precisa che, in linea con una recente massima del Consiglio Notarile di Milano (n. 187 dell'11 marzo 2020), il decreto-legge in commento dispone che nelle assemblee “virtuali”, non è necessaria la presenza nel medesimo luogo, ove previsti, del presidente, del segretario o del notaio. La massima n. 187 ha inoltre chiarito che la partecipazione mediante mezzi di telecomunicazione può riguardare la totalità dei partecipanti alla riunione, compreso il presidente, essendo sufficiente che nel luogo indicato nell'avviso di convocazione si trovi il segretario verbalizzante o il notaio. Non si ritengono quindi vincolanti eventuali clausole statutarie che impongano la contemporanea presenza di presidente e segretario nel luogo di convocazione dell'assemblea.
 Limitatamente alle società a responsabilità limitata, il terzo comma dell'art. 106 del decreto-legge consente – da ultimo - che l'espressione del voto possa essere fornita attraverso consultazione scritta o per consenso espresso per iscritto, in deroga ad eventuali previsioni di statuto e alla regola generale di cui all'art. 2479, comma 4, c.c. (che disciplina l'assunzione delle decisioni tramite deliberazione assembleare). Questo significa che le s.r.l., in alternativa alla deliberazione assembleare, per le decisioni adottate entro il 31 luglio 2020, potranno decidere di utilizzare la consultazione scritta o il consenso espresso per iscritto anche quando: a) non siano previsti dall'atto costitutivo; b) la decisione riguardi modifiche dell'atto costitutivo oppure decisioni relative a operazioni che comportano una sostanziale modifica dell'oggetto sociale o una rilevante modifica dei diritti dei soci o sia relativa a perdite del capitale superiore a un terzo; c) vi sia una richiesta di utilizzare il meccanismo della deliberazione da parte di un numero qualificato di amministratori o soci una delibera assembleare.
 Le modalità di svolgimento delle assemblee delle società quotate
 Le società con azioni quotate possono utilizzare – in deroga allo statuto – le modalità di voto a distanza (per corrispondenza e in via elettronica) e le modalità di partecipazione all'assemblea mediante mezzi di telecomunicazione così come previsto per la generalità delle società dall'art. 106, comma 2, del decreto-legge in commento.
 La scelta di avvalersi di tali strumenti deve essere indicata nell'avviso di convocazione. Potranno altresì prevedere che l'assemblea si svolga esclusivamente mediante mezzi di telecomunicazione.
 Le modalità di esercizio del voto per corrispondenza e in via elettronica e della partecipazione all'assemblea con mezzi elettronici sono disciplinati dal Regolamento Emittenti agli artt. 140-143- ter attualmente vigenti.
 Ulteriormente, il comma 4 dell'art. 106 del decreto-legge, anche se non previsto dallo statuto, le società quotate possono ricorrere all'istituto del rappresentante designato ai sensi dell'art. 135-undeciesdel TUF.
 Al rappresentante designato i soci possono conferire, entro la fine del secondo giorno di mercato aperto precedente la data fissata per l'assemblea, anche in convocazione successiva alla prima, una delega con le istruzioni di voto su tutte o alcune delle proposte all'ordine del giorno. In tal caso, la delega ha effetto per le sole proposte in relazione alle quali siano conferite istruzioni di voto.
 La delega deve essere conferita mediante la sottoscrizione di un modulo di delega; la delega e le istruzioni di voto sono sempre revocabili entro il termine la fine del secondo giorno di mercato aperto precedente la data fissata per l'assemblea.
 Della nomina del rappresentante designato deve essere data indicazione nell'avviso di convocazione, insieme alle informazioni relative alle modalità di conferimento della delega di voto. Le società quotate possono altresì prevedere, nell'avviso di convocazione, che l'intervento in assemblea si svolga esclusivamente tramite il rappresentante designato. La norma consente dunque di derogare alle disposizioni vigenti che riconoscono al socio la mera facoltà di conferire la delega al rappresentante designato. Per facilitare il ricorso a tale strumento, il decreto prevede inoltre che al rappresentante designato possano essere conferite – in deroga all'art. 135-undecies TUF comma 4 – anche deleghe e sub-deleghe ai sensi dell'art. 135-novies TUF, derogando dunque al divieto contenuto in tal senso al citato art. 135-undecies TUF e quindi anche all'obbligo di utilizzare il modulo di cui all'Allegato 5 al Regolamento Emittenti. Ne consegue, che il rappresentante designato dalla società potrà raccogliere le deleghe pervenutegli, nei termini previsti dall'art. 135-undecies, comma 1, TUF, sia tramite il modulo di delega contenuto nell'Allegato 5A del Regolamento Emittenti sia tramite delega e sub-delega “ordinaria”. Questa maggiore flessibilità è funzionale, in particolare, a consentire la partecipazione al voto da parte degli investitori istituzionali esteri che normalmente delegano un rappresentante che a sua volta potrà delegare il rappresentante designato.
 Al rappresentante designato potrà essere consentito in esclusiva l'intervento in assemblea (impedendo, in tal modo l'accesso agli azionisti), e potranno essergli conferite deleghe o subdeleghe anche in deroga a quanto previsto nel summenzionato art. 135-undecies del TUF.
 Società per azioni, società in accomandita per azioni, società cooperative, mutue assicuratrici,
 banche popolari, banche di credito cooperativo
 Espressione del voto in via elettronica o per corrispondenza
 Intervento all'assemblea mediante mezzi di telecomunicazione
 Assemblee tenute mediante mezzi di telecomunicazione che garantiscano l'identificazione dei partecipanti, la loro partecipazione e l'esercizio del diritto di voto, senza in ogni caso la necessità che si trovino nel medesimo luogo, ove previsti, il presidente, il segretario o il notaio
 Fino al 31 luglio 2020, salvo ulteriori proroghe per il protrarsi dello stato di emergenza
 Espressione del voto mediante consultazione scritta o per consenso espresso per iscritto
 Società quotate, società ammesse alla negoziazione su un sistema multilaterale di negoziazione (AIM), società con azioni diffuse tra il pubblico in misura rilevante, banche popolari, banche di credito cooperativo, società cooperative e mutue assicuratrici
 Designazione per le assemblee ordinarie o straordinarie del rappresentante previsto dall'art. 135-undecies TUF
 Le norme previste per talune tipologie di enti del Terzo settore
 L'art. 35 del d.l. in commento dispone che per l'anno 2020:
 - le organizzazioni non lucrative di utilità sociale di cui all'art. 10, d.lgs. 4 dicembre 1997, n. 460 iscritte negli appositi registri;
 - le organizzazioni di volontariato iscritte nei registri regionali e delle province autonome di cui alla legge 11 agosto 1991, n. 266;
 - le associazioni di promozione sociale iscritte nei registri nazionale, regionali e delle province autonome di Trento e Bolzano di cui all'art. 7 della legge 7 dicembre 2000, n. 383
 per le quali la scadenza del termine di approvazione dei bilanci ricade all'interno del periodo emergenziale, come stabilito dalla delibera del Consiglio dei ministri del 31 gennaio 2020, possono approvare i propri bilanci entro il 31 ottobre 2020, anche in deroga alle previsioni di legge, regolamento o statuto.
 Le modalità di svolgimento delle riunioni degli altri organi sociali
 Il documento dell'Assonime, richiamando i contenuti della massima n. 187 del Consiglio Notarile di Milano, precisa che sono da ritenere applicabili alle riunioni di tutti gli organi sociali. Le riunioni del consiglio di amministrazione, dei comitati consiliari e del collegio sindacale possono quindi svolgersi da remoto, secondo le modalità della massima n. 187, anche in assenza di apposita previsione statutaria o autoregolamentare.


type: legislation

text:
 COMISIÓN EUROPEA
 Bruselas, 25.11.2020
 COM(2020) 757 final
 2020/0334(NLE)
 Propuesta de
 DECISIÓN DEL CONSEJO
 relativa a la posición que debe adoptarse en nombre de la Unión Europea en el Comité Mixto creado por el Acuerdo sobre un espacio aéreo común entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por una parte, y Georgia, por otra
 EXPOSICIÓN DE MOTIVOS
 1.Objeto de la propuesta
 La presente propuesta se refiere a una decisión por la que se establece la posición que debe adoptarse en nombre de la Unión en el Comité Mixto creado por el Acuerdo sobre un espacio aéreo común entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por una parte, y Georgia, por otra («el Acuerdo»)
 1
 .
 2.Contexto de la propuesta
 2.1.El Acuerdo sobre un espacio aéreo común entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por una parte, y Georgia, por otra
 El Acuerdo tiene por objeto crear un espacio aéreo común (EAC) basado en el acceso mutuo a los mercados del transporte aéreo de las Partes, en unas condiciones de competencia equitativas y en la observancia de las mismas normas, incluidas las relativas a la seguridad aérea, la protección de la aviación, la gestión del tránsito aéreo, los aspectos sociales y el medio ambiente. Las normas del EAC deben basarse en la legislación pertinente vigente en la Unión Europea, tal como se establece en el anexo III de dicho Acuerdo, en particular en lo que se refiere a la seguridad aérea, la protección de la aviación y la gestión del tránsito aéreo.
 El Acuerdo entró en vigor el 2 de agosto de 2020.
 2.2.El Comité Mixto
 En el artículo 22 del Acuerdo se crea un Comité Mixto. El Comité Mixto será responsable de la administración y la correcta aplicación del Acuerdo.
 A tal fin, cooperará en una serie de ámbitos y formulará recomendaciones y tomará decisiones cuando así lo disponga expresamente el Acuerdo. Sus principales tareas consisten en la cooperación a través de las siguientes medidas: a) fomento de los intercambios de expertos sobre las nuevas iniciativas y avances en materia legislativa y reglamentaria, incluidos los ámbitos de la protección de la aviación, la seguridad aérea, el medio ambiente, la infraestructura de la aviación (incluidas las franjas horarias), el entorno competitivo y la protección de los consumidores; b) revisión de las condiciones de mercado que afecten a los servicios aéreos contemplados en el Acuerdo; c) análisis periódico de los efectos sociales de la aplicación del Acuerdo, en especial en el área del empleo, y elaboración de respuestas adecuadas a las preocupaciones consideradas legítimas; d) examen de posibles ámbitos de desarrollo del Acuerdo, incluida la recomendación de enmiendas al mismo; e) acuerdo, basado en el consenso, en torno a propuestas, enfoques o documentos de naturaleza procedimental relacionados directamente con el funcionamiento del Acuerdo; f) consideración y desarrollo de asistencia técnica en los ámbitos cubiertos por el Acuerdo, y g) impulso de la cooperación en los foros internacionales pertinentes.
 Además, de conformidad con el artículo 6 (Inversiones) del Acuerdo, el Comité Mixto examinará las cuestiones ligadas a las inversiones bilaterales en casos de participación mayoritaria o cambios en el control efectivo de las compañías aéreas de las Partes.
 De conformidad con el artículo 22, apartado 3, del Acuerdo, el Comité Mixto establecerá su reglamento interno mediante decisión.
 2.3.El acto previsto del Comité Mixto
 En su primera reunión, el Comité Mixto debe adoptar una decisión relativa al establecimiento de su reglamento interno («el acto previsto»).
 El objetivo del acto previsto es establecer, de conformidad con el artículo 22, apartado 3, del Acuerdo, el reglamento interno por el que se regula la organización y el funcionamiento del Comité Mixto con vistas a una correcta aplicación del Acuerdo.
 3.Posición que debe adoptarse en nombre de la Unión
 La posición que debe adoptarse en nombre de la Unión debe tener como objetivo la adopción del reglamento interno del Comité Mixto establecido por el Acuerdo. La posición debe basarse en el proyecto de decisión del Comité Mixto.
 4.Base jurídica
 4.1.Base jurídica procedimental
 4.1.1.Principios
 El artículo 218, apartado 9, del Tratado de Funcionamiento de la Unión Europea (TFUE) contempla la adopción de decisiones por las que «se establezcan las posiciones que deban adoptarse en nombre de la Unión en un organismo creado por un acuerdo, cuando dicho organismo deba adoptar actos que surtan efectos jurídicos, con excepción de los actos que completen o modifiquen el marco institucional del acuerdo».
 La noción de «actos que surtan efectos jurídicos» incluye los actos con efectos jurídicos en virtud de las normas de Derecho internacional por las que se rija el organismo de que se trate. Incluye asimismo aquellos instrumentos que no tienen fuerza vinculante con arreglo al Derecho internacional, pero que «pueden influir de manera determinante en el contenido de la normativa adoptada por el legislador de la Unión».
 4.1.2.Aplicación al presente caso
 El Comité Mixto es un organismo creado por un acuerdo, a saber, el Acuerdo sobre un espacio aéreo común entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por una parte, y Georgia, por otra.
 El acto que debe adoptar el Comité Mixto es un acto con efectos jurídicos, ya que es vinculante para las Partes en virtud del Derecho internacional.
 El acto previsto no completa ni modifica el marco institucional del Acuerdo.
 Por consiguiente, la base jurídica procedimental de la Decisión propuesta es el artículo 218, apartado 9, del TFUE.
 4.2.Base jurídica sustantiva
 4.2.1.Principios
 La base jurídica sustantiva de las decisiones adoptadas con arreglo al artículo 218, apartado 9, del TFUE depende principalmente del objetivo y del contenido del acto previsto respecto del cual se adopta una posición en nombre de la Unión. Si el acto previsto persigue un doble objetivo o tiene un componente doble, y si uno de dichos objetivos o componentes puede calificarse de principal, mientras que el otro solo es accesorio, la decisión adoptada con arreglo al artículo 218, apartado 9, del TFUE debe fundarse en una única base jurídica sustantiva, a saber, la que exija el objetivo o componente principal o preponderante.
 4.2.2.Aplicación al presente caso
 El objetivo y contenido principales del acto previsto se refieren al transporte aéreo.
 Por lo tanto, la base jurídica sustantiva de la Decisión propuesta es el artículo 100, apartado 2, del TFUE.
 4.3.Conclusión
 La base jurídica de la Decisión propuesta debe ser el artículo 100, apartado 2, del TFUE, en relación con el artículo 218, apartado 9, del TFUE.
 5.Publicación del acto previsto
 Dado que el acto del Comité Mixto establecerá su reglamento interno, procede publicarlo en el Diario Oficial de la Unión Europea tras su adopción.
 2020/0334 (NLE)
 Propuesta de
 DECISIÓN DEL CONSEJO
 relativa a la posición que debe adoptarse en nombre de la Unión Europea en el Comité Mixto creado por el Acuerdo sobre un espacio aéreo común entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por una parte, y Georgia, por otra
 EL CONSEJO DE LA UNIÓN EUROPEA,
 Visto el Tratado de Funcionamiento de la Unión Europea y, en particular, su artículo 100, apartado 2, leído en relación con su artículo 218, apartado 9,
 Vista la propuesta de la Comisión Europea,
 Considerando lo siguiente:
 (1)El Acuerdo sobre un espacio aéreo común entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por una parte, y Georgia, por otra («el Acuerdo»), fue celebrado por la Unión mediante la Decisión (UE) 2020/948 del Consejo
 2
 y entró en vigor el 2 de agosto de 2020.
 (2)El artículo 22 del Acuerdo crea un Comité Mixto con objeto de garantizar la administración y la aplicación adecuada del Acuerdo.
 (3)En el artículo 22, apartado 3, del Acuerdo se establece que el Comité Mixto establecerá su reglamento interno.
 (4)Con el fin de garantizar la correcta aplicación del Acuerdo, debe establecerse el reglamento interno del Comité Mixto.
 (5)Procede establecer la posición que debe adoptarse en nombre de la Unión en el Comité Mixto, ya que la decisión del Comité Mixto por la que se establece su reglamento interno será vinculante para la Unión. La posición de la Unión en el Comité Mixto debe basarse en el proyecto de Decisión del Comité Mixto adjunto.
 HA ADOPTADO LA PRESENTE DECISIÓN:
 Artículo 1
 La posición que debe adoptarse en nombre de la Unión en la primera reunión del Comité Mixto creado por el artículo 22 del Acuerdo sobre un espacio aéreo común entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por una parte, y Georgia, por otra, en relación con el establecimiento del reglamento interno del Comité Mixto se basará en el proyecto de Decisión del Comité Mixto adjunto a la presente Decisión.
 Los representantes de la Unión en el seno del Comité Mixto podrán acordar cambios menores del proyecto de Decisión del Comité Mixto sin necesidad de una posterior Decisión del Consejo.
 Artículo 2
 El destinatario de la presente Decisión es la Comisión.
 Hecho en Bruselas, el
 Por el Consejo
 El Presidente / La Presidenta
 (1)
 Decisión (UE) 2020/948 del Consejo, de 26 de junio de 2020, relativa a la celebración, en nombre de la Unión, del Acuerdo sobre un espacio aéreo común entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por una parte, y Georgia, por otra (DO L 212 de 3.7.2020, p. 3).
 (2)
 Decisión (UE) 2020/948 del Consejo, de 26 de junio de 2020, relativa a la celebración, en nombre de la Unión, del Acuerdo sobre un espacio aéreo común entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por una parte, y Georgia, por otra (DO L 212 de 3.7.2020, p. 3).
 ---documentbreak---
 COMISIÓN EUROPEA
 Bruselas, 25.11.2020
 COM(2020) 757 final
 ANEXO
 de la
 Propuesta de Decisión del Consejo
 relativa a la posición que debe adoptarse en nombre de la Unión Europea en el Comité Mixto creado por el Acuerdo sobre un espacio aéreo común entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por una parte, y Georgia, por otra
 DECISIÓN N.o 1/[AÑO] DEL COMITÉ MIXTO UE-GEORGIA CREADO EN VIRTUD DEL ACUERDO SOBRE UN ESPACIO AÉREO COMÚN ENTRE LA UNIÓN EUROPEA Y SUS ESTADOS MIEMBROS, POR UNA PARTE, Y GEORGIA, POR OTRA
 de ...
 por la que se establece su reglamento interno
 EL COMITÉ MIXTO UE-GEORGIA,
 Visto el Acuerdo sobre un espacio aéreo común entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por una parte, y Georgia, por otra («el Acuerdo»), y en particular su artículo 22, apartado 3,
 DECIDE:
 Artículo único
 Queda establecido el Reglamento interno del Comité Mixto adjunto a la presente Decisión.
 Hecho en ...,
 Por el Comité Mixto,
 El Jefe de la Delegación de la Unión Europea
 [nombre]
 El Jefe de la Delegación Georgiana
 [nombre]
 Anexo
 REGLAMENTO INTERNO DEL COMITÉ MIXTO
 EL COMITÉ MIXTO
 Artículo 1
 Jefes de delegación
 1.
 De conformidad con lo dispuesto en el artículo 22, apartado 1, del Acuerdo, el Comité Mixto estará compuesto por representantes de las Partes.
 2.
 El Comité Mixto estará copresidido por los jefes de delegación de las Partes.
 Artículo 2
 Reuniones
 1.
 De conformidad con el artículo 22, apartado 4, del Acuerdo, el Comité Mixto se reunirá cada vez que sea necesario. Cualquiera de las Partes podrá pedir la convocatoria de una reunión.
 2.
 El Comité Mixto podrá celebrar reuniones presenciales o por otros medios (como audioconferencias o videoconferencias).
 3.
 Las reuniones se celebrarán, en la medida de lo posible, de manera alternativa en un lugar situado en un Estado miembro de la Unión Europea y en Georgia, salvo que las Partes acuerden otra cosa.
 4.
 Una vez se hayan acordado entre las Partes la fecha y el lugar de las reuniones, estas serán convocadas por la Comisión Europea para la Unión Europea y sus Estados miembros y por el ministerio responsable de la aviación civil para Georgia.
 5.
 Salvo decisión contraria de las Partes, las reuniones del Comité Mixto no serán públicas. En caso necesario, podrá redactarse de común acuerdo un comunicado de prensa al término de la reunión.
 Artículo 3
 Delegaciones
 1.
 Antes de cada reunión, los jefes de delegación se informarán mutuamente de la composición prevista de sus delegaciones para la reunión.
 2.
 Si lo decide el Comité Mixto, podrá invitarse a representantes de las partes interesadas del sector del transporte aéreo a asistir a las reuniones en calidad de observadores.
 3.
 El Comité Mixto podrá invitar a otras partes interesadas o a expertos a asistir a sus reuniones con el fin de recabar información sobre cuestiones concretas.
 Artículo 4
 Secretaría
 Un funcionario de la Comisión Europea y otro del ministerio responsable de la aviación civil de Georgia ejercerán conjuntamente como secretarios del Comité Mixto.
 Artículo 5
 Orden del día de las reuniones
 1.
 Los jefes de delegación establecerán de común acuerdo el orden del día provisional de cada reunión. Los secretarios transmitirán el orden del día provisional a los miembros de las delegaciones a más tardar quince días antes de la fecha de la reunión.
 2.
 El Comité Mixto adoptará el orden del día al comienzo de cada reunión. Si lo decide el Comité Mixto, podrán incluirse en el orden del día puntos que no figuren en el orden del día provisional.
 3.
 Los jefes de delegación podrán reducir el plazo mencionado en el apartado 1 del presente artículo con el fin de atender a las necesidades o la urgencia de asuntos concretos.
 Artículo 6
 Actas
 1.
 Se redactará un proyecto de acta de cada reunión del Comité Mixto después de cada reunión. El proyecto de acta indicará los puntos debatidos y las recomendaciones realizadas y las decisiones adoptadas.
 2.
 En un plazo de un mes a partir de la reunión, el jefe de delegación anfitrión enviará el proyecto de acta al otro jefe de delegación para su aprobación por procedimiento escrito.
 3.
 Cuando sea aprobada, el acta será firmada en dos ejemplares por los jefes de delegación y cada una de las Partes archivará un original. Los jefes de delegación podrán decidir que la firma y el intercambio de copias por medios electrónicos cumpla este requisito.
 4.
 Las actas de las reuniones del Comité Mixto serán públicas, salvo que una de las Partes solicite lo contrario.
 Artículo 7
 Procedimiento escrito
 Cuando sea necesario y esté debidamente motivado, las decisiones y recomendaciones del Comité Mixto podrán adoptarse mediante procedimiento escrito. A tal efecto, los jefes de delegación se intercambiarán los proyectos de medidas sobre los que se solicite el dictamen del Comité Mixto, que podrán seguidamente ser confirmadas mediante intercambio de correspondencia. No obstante, cualquiera de las Partes podrá solicitar que se convoque el Comité Mixto para debatir el asunto.
 Artículo 8
 Deliberaciones
 1.
 El Comité Mixto presentará sus recomendaciones y adoptará sus decisiones por consenso.
 2.
 Las decisiones y recomendaciones del Comité Mixto se denominarán «Decisión» y «Recomendación», respectivamente, e irán seguidas de un número de serie, la fecha de su adopción y la descripción de su objeto.
 3.
 Las decisiones y recomendaciones del Comité Mixto serán firmadas por los jefes de delegación y se adjuntarán al acta.
 4.
 Las decisiones adoptadas por el Comité Mixto serán ejecutadas por las Partes de conformidad con sus propios procedimientos internos.
 5.
 Las Partes podrán publicar las decisiones adoptadas por el Comité Mixto en sus publicaciones oficiales respectivas. Cada Parte podrá decidir la publicación de cualquier otro acto adoptado por el Comité Mixto. Cada una de las Partes archivará un original de las decisiones y recomendaciones.
 Artículo 9
 Grupos de trabajo
 1.
 El Comité Mixto podrá crear grupos de trabajo que le ayuden en la realización de sus tareas. El mandato de un grupo de trabajo se incluirá en un anexo de la decisión por la que se crea el grupo de trabajo.
 2.
 Los grupos de trabajo estarán compuestos por representantes de las Partes.
 3.
 Los grupos de trabajo actuarán bajo la autoridad del Comité Mixto, al que informarán al término de cada una de sus reuniones. No tomarán decisiones, pero pueden hacer recomendaciones al Comité Mixto.
 4.
 El Comité Mixto podrá, en todo momento, decidir la supresión de cualquiera de los grupos de trabajo existentes, modificar su mandato o crear nuevos grupos de trabajo que le ayuden en la realización de sus tareas.
 Artículo 10
 Gastos
 1.
 Cada una de las Partes sufragará los gastos relacionados con su participación en las reuniones del Comité Mixto y de los grupos de trabajo, tanto por lo que se refiere a los gastos de personal, desplazamiento y estancia como a los postales y de telecomunicaciones.
 2.
 Los demás gastos correspondientes a la organización material de las reuniones correrán a cargo de la Parte anfitriona.
 Artículo 11
 Modificaciones del Reglamento interno
 El Comité Mixto podrá, en todo momento, modificar el presente Reglamento interno mediante una decisión adoptada de conformidad con el artículo 22 del Acuerdo.


text:
Ο Ζίγκμουντ Φρόυντ (γερμανικά Sigmund Freud, προφορά: , γεννημένος ως Σίγκισμουντ Σλόμο Φρόυντ, 6 Μαΐου 1856 – 23 Σεπτεμβρίου 1939) ήταν διακεκριμένος Αυστριακός φυσιολόγος, νευρολόγος και ψυχίατρος, ο οποίος υπήρξε ο θεμελιωτής της ψυχανάλυσης, μιας κλινικής μεθόδου ψυχοθεραπείας διαμέσου του διαλόγου μεταξύ ασθενούς και ψυχίατρου.
 Αναγνωρίζεται ως ένας από τους πλέον βαθυστόχαστους αναλυτές του 20ού αιώνα που μελέτησε και προσδιόρισε έννοιες, όπως λ.χ., το ασυνείδητο, την απώθηση, τη λίμπιντο, την ερμηνεία των ονείρων και την παιδική σεξουαλικότητα.
 Οι επιστημονικές θεωρίες του Φρόυντ και οι τεχνικές θεραπείας που ανέπτυξε θεωρήθηκαν ιδιαίτερα καινοτόμες και αποτέλεσαν αντικείμενα έντονης αμφισβήτησης όταν παρουσιάστηκαν στη Βιέννη του 19ου αιώνα. Ωστόσο και σήμερα συνεχίζουν να εγείρουν έντονο προβληματισμό και αντιπαραθέσεις. Η επίδραση του Φρόυντ δεν περιορίστηκε μόνο στην ψυχολογία και την ψυχιατρική, αλλά ταυτόχρονα απλώθηκε σε πολλούς τομείς της επιστήμης (ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, φιλοσοφία) και της τέχνης.
 Νεανικά χρόνια
 Ο Σίγκμουντ Φρόυντ γεννήθηκε στη σημερινή πόλη της Τσεχίας Πρίμπορ (Příbor, γερμανικά: Φράιμπεργκ), που αποτελούσε την εποχή εκείνη τμήμα της Αυστρίας. Ήταν εβραϊκής καταγωγής και σύμφωνα με τη σύντομη αυτοβιογραφία που έγραψε το 1925, η οικογένεια του πατέρα του ήταν παλαιότερα εγκατεστημένη στη Ρηνανία, πριν εγκαταλείψει την περιοχή μετά από αντισημιτικό διωγμό. Η γέννησή του ακολούθησε δύο μήνες μετά το θάνατο του παππού του, Σάλομον Φρόυντ, γεγονός που θεωρήθηκε ιδιαίτερης σημασίας και για το λόγο αυτό του δόθηκε εκτός από το γερμανικό όνομα Σίγκμουντ, το εβραϊκό όνομα Σάλομον (Salomon) που έφερε ο παππούς του. Ο πατέρας του, Γιάκομπ Φρόυντ (1815-96), ήταν έμπορος μαλλιού και απέκτησε τον Σίγκμουντ στη διάρκεια του δεύτερου γάμου του με την Amalie Nathansohn (1835-1930), μαζί με άλλους δύο γιους και πέντε κόρες. Σε ηλικία τριών ετών, ο Φρόυντ μετακόμισε με την οικογένεια του στη Λειψία και ένα χρόνο αργότερα στη Βιέννη, όπου και έζησε μέχρι το 1938. Κυριότερες αιτίες για τη μετεγκατάσταση της οικογένειας υπήρξε από τη μία πλευρά η παρατηρούμενη ανεργία, εξαιτίας της κρίσης του εμπορικού κλάδου, και από την άλλη ο ανερχόμενος τσεχικός εθνικισμός που στράφηκε εναντίον των γερμανόφωνων Εβραίων.
 Για την περίοδο των παιδικών χρόνων του Φρόυντ, διαθέτουμε λίγες πληροφορίες, ενώ ούτε ο ίδιος καταπιάστηκε με αυτή στα γραπτά του. Σχετικά με τη θρησκευτική ανατροφή του, επιβεβαιώνεται πως ήταν από νωρίς εξοικειωμένος με τα ιουδαϊκά έθιμα, ενώ ήρθε επίσης σε επαφή με την καθολική λειτουργία υπό την επίδραση της καθολικής γκουβερνάντας του. Από νεαρή ηλικία, έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη μελέτη της Βίβλου, η οποία, όπως ο ίδιος σημείωσε στην αυτοβιογραφία του άσκησε διαρκή επίδραση πάνω του, αν και σε όλη τη διάρκεια της ζωής του παρέμεινε αντίθετος με όλους τους θρησκευτικούς κανόνες, υιοθετώντας τελικά μία αθεϊστική στάση ζωής, χωρίς ωστόσο να απολέσει τη συναίσθηση της εβραϊκής του καταγωγής. Ήδη από τα παιδικά του χρόνια έδειξε να διαθέτει σημαντικές διανοητικές ικανότητες, ενώ ήταν άριστος και πειθαρχημένος μαθητής. Την εκπαίδευσή του ανέλαβαν αρχικά οι γονείς του, πριν σταλεί σε ένα άγνωστο ιδιωτικό σχολείο. Σε ηλικία εννέα ετών πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις του γυμνασίου Sperl, όπου ξεχώρισε για τις επιδόσεις του και αποφοίτησε με τη διάκριση summa cum laude. Διέθετε κλίση στις γλώσσες και μεγάλη ευχέρεια στα Λατινικά, τα Αρχαία Ελληνικά, τα Γαλλικά και τα Αγγλικά.
 Σπουδές και πρώτες έρευνες
 Το φθινόπωρο του 1873 ξεκίνησε σπουδές ιατρικής στη σχολή του Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Πέρα από τα καθιερωμένα μαθήματα που απαιτούνταν, παρακολούθησε επίσης με ενδιαφέρον διαλέξεις στη φιλοσοφία. Το Μάρτιο του 1876, ανέλαβε την πρώτη του πρωτότυπη έρευνα, υπό την επίβλεψη του καθηγητή ζωολογίας Καρλ Κλάους, ο οποίος ήταν επικεφαλής του Ινστιτούτου Συγκριτικής Ανατομίας. Ο Φρόυντ υπήρξε ένας από τους πρώτους επιστήμονες που χρηματοδοτήθηκαν για έρευνα στον Ζωολογικό Πειραματικό Σταθμό που είχε ιδρυθεί στην Τεργέστη. Στο πλαίσιο της έρευνάς του, ασχολήθηκε με τη θαλάσσια ζωολογία και ειδικότερα με το πρόβλημα της γονιδιακής δομής των χελιών. Στο τέλος του τρίτου έτους σπουδών του, ξεκίνησε η συνεργασία του με τον φυσιολόγο Ερνστ Βίλελμ φον Μπρύκε (Ernst von Brücke), ο οποίος αποτελούσε εκπρόσωπο της σχολής φυσιολογίας του Helmholtz, η οποία προσπαθούσε να εξηγήσει όλα τα φαινόμενα στη βάση φυσικοχημικών διεργασιών. Το 1876 έγινε δεκτός στο Ινστιτούτο Φυσιολογίας του Μπρύκε στο πανεπιστήμιο, όπου εργάστηκε κατέχοντας τον τίτλο του famulus, αποτελώντας ερευνητή φοιτητή. Ο Φρόυντ ερεύνησε ένα γένος ψαριών (πετρόμυζον), και ειδικότερα ένα ιδιόμορφο κύτταρό τους, που είχε νωρίτερα ανακαλυφθεί. Η εργασία του εντασσόταν στο πλαίσιο ενός ευρύτερου προβληματισμού, σχετικά με το ερώτημα της εποχής εκείνης αν το νευρικό σύστημα των ανώτερων ζώων διαφέρει από εκείνο των κατώτερων. Η έρευνά του κατέληξε σε μία ανακάλυψη ιδιαίτερης σημασίας, καθώς αποδείκνυε πως τα κύτταρα του νευρικού συστήματος των κατώτερων ζώων εμφάνιζαν μία συνέχεια με εκείνα των ανώτερων. Το 1878, παρουσιάστηκε από τον Μπρύκε στην Ακαδημία και λίγο αργότερα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό που εξέδιδε. Το επόμενο διάστημα ασχολήθηκε με το ίδιο γενικό πρόβλημα και υπήρξε ο πρώτος που παρατήρησε το θεμελιώδες χαρακτηριστικό των νευρικών ινών, πως οι κυλινδράξονές τους είναι ανεξαιρέτως ινιδιακοί, σε ό,τι αφορά στη δομή τους. Σύμφωνα με το μαθητή και φίλο του Φρόυντ, Έρνεστ Τζόουνς, οι μελέτες του θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν μεταξύ των πρωτοπόρων της νευρωνικής θεωρίας, αν ο ίδιος δεν περιόριζε τις σκέψεις του στις «λογικές και όχι απώτερες συνέπειές τους».
 Το 1879 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία, διάρκειας ενός έτους, και στις 30 Μαρτίου 1881 απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα, αριστεύοντας στις τελικές εξετάσεις. Σε σχέση με την κανονική διάρκεια σπουδών της εποχής εκείνης, ο Φρόυντ καθυστέρησε σημαντικά στη λήψη του διπλώματός του, πιθανώς εξαιτίας της ερευνητικής του δραστηριότητας, η οποία όπως ανέφερε ο ίδιος σε επιστολή του αποτελούσε εμπόδιο στη μελέτη του. Το επόμενο διάστημα συνέχισε να εργάζεται στο Ινστιτούτο Φυσιολογίας του Brücke, γεγονός που θεωρείται ενδεικτικό της κλίσης του προς την έρευνα και της αποστροφής του προς την άσκηση της ιατρικής. Η θεωρητική του σταδιοδρομία έλαβε τέλος το 1882, όταν εξαιτίας της οικονομικής του κατάστασης αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του στο ινστιτούτο, προκειμένου να εργαστεί ως γιατρός στο Γενικό Νοσοκομείο της Βιέννης, όπου θα εξασφάλιζε περισσότερα χρήματα. Στην απόφαση αυτή συνέβαλε και η επιθυμία του να παντρευτεί την Μάρθα Μπέρναϋς (1861-1951), με την οποία είχε αρραβωνιαστεί τον Ιούνιο του 1882 και κατ' επέκταση η ανάγκη του να είναι σε θέση να συντηρήσει μία οικογένεια. Αρχικά επέλεξε να ενταχθεί στα τμήματα που άπτονταν της χειρουργικής, παραμένοντας σε αυτά για δύο μόλις μήνες. Στη συνέχεια εργάστηκε για έξι μήνες στο τμήμα παθολογίας του διακεκριμένου ιατρού Χέρμαν Νότναγκελ, πριν μετατεθεί τελικά στην ψυχιατρική κλινική, στην οποία ήταν επικεφαλής ο διευθυντής του νοσοκομείου Theodor Meynert (1833-92), διακεκριμένος ανατόμος της εποχής. Τον Οκτώβριο του 1883 μετακινήθηκε εκ νέου, αυτή τη φορά στο δερματολογικό τμήμα. Ο Φρόυντ επιθυμούσε να αποκτήσει εμπειρία ειδικότερα στις συφιλιδικές ασθένειες, καθώς η σύφιλη συνδεόταν με τις παθήσεις του νευρικού συστήματος. Στις αρχές του 1884 εργάστηκε επίσης στο τμήμα των νευρικών ασθενειών (Nervenabteilung) όπου αποκόμισε σημαντική εμπειρία.
 Οι μελέτες που πραγματοποίησε ο Φρόυντ στο Γενικό Νοσοκομείο, σχετικά με την κλινική χρήση της κοκαΐνης θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικές και χαρακτηρίζουν την αποκαλούμενη «περίοδο της κοκαΐνης» (1884-87). Η πρώτη αναφορά του Φρόυντ πάνω στη χρήση της ουσίας χρονολογείται στις 21 Απριλίου του 1884, όταν σε μία επιστολή του ανακοίνωσε το ενδιαφέρον του στην αναζήτηση πιθανών χρήσεών της σε περιπτώσεις καρδιοπάθειας ή νευρικής κατάπτωσης. Με βάση την προσωπική του εμπειρία πάνω στη χρήση της, αλλά και δοκιμές που πραγματοποίησε, ολοκλήρωσε μία μελέτη με τίτλο Περί κοκαΐνης (Über Coca) που εκδόθηκε το 1885. Ο Φρόυντ κατέληγε πως η κοκαΐνη ήταν κατάλληλη για χρήση σε περιπτώσεις νευρασθενειών, δυσπεψίας, καθώς και ικανή να αντικαταστήσει τη μορφίνη. Υπέδειξε επιπλέον ένα μηχανισμό δράσης της, ο οποίος επιβεβαιώθηκε αργότερα, σύμφωνα με τον οποίο, η ουσία δρα διεγερτικά, αναστέλλοντας την επενέργεια των παραγόντων που καταστέλλουν τα σωματικά αισθήματα. Η μελέτη του Φρόυντ έστρεψε την προσοχή των ιατρών στην κοκαΐνη και λίγους μήνες αργότερα, ο οφθαλμολόγος Καρλ Κόλερ επέκτεινε τη χρήση της ανακαλύπτοντας πως λειτουργεί αναισθητικά στο μάτι. Ο Φρόυντ χορήγησε κοκαΐνη στον φίλο και δάσκαλό του Ερνστ Φλάισλ φον Μάρξοφ. Ο Φλάισλ είχε εθιστεί στη μορφίνη, την οποία χρησιμοποιούσε για να αντιμετωπίσει τον πόνο εξαιτίας συνεχούς νεοπλασίας νευρωμάτων στον ακρωτηριασμένο, λόγω μόλυνσης, αντίχειρά του. Ο Φρόυντ πίστευε πως με τη χορήγηση κοκαΐνης θα ξεπερνούσε τον εθισμό του στη μορφίνη, ωστόσο οδήγησε σε χειρότερο εθισμό και χρόνια δηλητηρίαση. Από τον Ιούλιο του 1885 έκαναν την εμφάνισή τους επιθετικές κριτικές στον Φρόυντ, σε σχέση με την θέση του υπέρ της κλινικής χρήσης της κοκαΐνης, κατηγορούμενος δημόσια πως εξαπέλυε την «τρίτη μάστιγα της ανθρωπότητας» (μαζί με το αλκοόλ και τη μορφίνη).
 Απαρχές της ψυχανάλυσης
 Το Σεπτέμβριο του 1885 διορίστηκε με τον τίτλο του Privatdozent (υφηγητή) στο πανεπιστήμιο της Βιέννης, στο τμήμα Νευροπαθολογίας. Το Μάρτιο του 1885, ο Φρόυντ είχε υποβάλει επίσης αίτηση για μία ταξιδιωτική υποτροφία, την οποία τελικά κατάφερε να κερδίσει χάρη στη δυναμική παρέμβαση και στήριξή του από τον Ερνστ φον Μπρύκε. Στο πλαίσιο αυτής της υποτροφίας, ταξίδεψε στο Παρίσι για δεκαεννέα εβδομάδες, αφιερωμένος σε μελέτες στη νευρολογία. Εργάστηκε κοντά σε έναν από τους σημαντικότερους νευροπαθολόγους της εποχής, τον Ζαν Μαρτέν Σαρκό, και θεωρείται πως την περίοδο αυτή ανακάλυψε την ψυχολογική πλευρά της νευροπαθολογίας, στην οποία έστρεψε αργότερα το ενδιαφέρον του. Τον Οκτώβριο του 1886 παρουσίασε ως όφειλε, την «ταξιδιωτική αναφορά» του, ενώπιον της Ιατρικής Εταιρείας, με τίτλο Περί ανδρικής υστερίας, η οποία αντιμετωπίστηκε με έντονη δυσπιστία. Από τον Απρίλιο του ίδιου έτους, δεχόταν ασθενείς σε ιδιωτικό του ιατρείο, εργαζόμενος επίσης ως νευρολόγος στο Ινστιτούτο Παιδιατρικής του καθηγητή Μαξ Κάσοβιτς, ενώ στις 13 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε ο πολιτικός γάμος του με τη Μάρθα Μπέρναϋς. Η ιδιωτική πελατεία του Φρόυντ απαρτιζόταν κυρίως από νευρωτικούς ασθενείς, για τη θεραπεία των οποίων χρησιμοποίησε αρχικά τις ευρύτερα αποδεκτές μεθόδους της εποχής, όπως την ηλεκτροθεραπεία και τα ιαματικά λουτρά. Από το Δεκέμβριο του 1887, στράφηκε στην μέθοδο της ύπνωσης, με την οποία σημείωσε αρκετές επιτυχίες και έγινε υπέρμαχος της υπόθεσης του υπνωτισμού. Προκειμένου να βελτιώσει την τεχνική του στην υπνωτική υποβολή, ταξίδεψε το καλοκαίρι του 1889 στο Νανσύ, όπου παρακολούθησε τον Ωγκύστ Αμπρουάζ Λιεμπώ, ιδρυτή της Σχολής του Νανσύ, καθώς και τα πειράματα του Ιππολύτ Μπέρνχαϊμ.
 Την περίοδο αυτή, ιδιαίτερης σημασίας υπήρξε η γνωριμία και φιλία του Φρόυντ με τον διακεκριμένο γιατρό Γιόζεφ Μπρόιερ (1842-1925). Ο Μπρόιερ είχε αναλάβει μία κλασική περίπτωση υστερίας, γνωστή στην ιατρική βιβλιογραφία ως η περίπτωση της «Άννας Ο.» και είχε ανακαλύψει τυχαία πως όταν στη διάρκεια της ύπνωσής της, η ασθενής θυμόταν λεπτομερώς και εξέφραζε την αρχική κατάσταση που είχε οδηγήσει στο υστερικό σύμπτωμα, τότε αυτό εξαφανιζόταν. Αυτή την «καθαρτική μέθοδο» του Μπρόιερ εφάρμοσε ο Φρόυντ για πρώτη φορά το 1889, αποκτώντας σταδιακά σημαντική εμπειρία. Μαζί με τον Μπρόιερ δημοσίευσε αποτελέσματα των δοκιμών τους στις Μελέτες για την Υστερία (Studien über Hysterie, 1895), έργο από το οποίο θεωρείται πως αναδύθηκε η Ψυχανάλυση (ειδικότερα το κεφάλαιο με τίτλο «Περί του ψυχικού μηχανισμού των υστερικών φαινομένων»). Ο Φρόυντ επιθυμούσε να απελευθερωθεί από τη μέθοδο της ύπνωσης, την οποία απαρνήθηκε οριστικά ως θεραπευτική μέθοδο το 1896, και σταδιακά μετατοπίστηκε από την καθαρτική μέθοδο στην ψυχαναλυτική. Μέσα από μία τεχνική ελεύθερων συνειρμών του ασθενούς, παρατήρησε πως αναδυόταν στην επιφάνεια ένας σημαντικός αριθμός από μνήμες του, που αφορούσαν σεξουαλικές εμπειρίες, γεγονός που τον οδήγησε στη βαθύτερη διερεύνηση του ρόλου των σεξουαλικών παραγόντων στις νευρώσεις. Οι Μελέτες για την Υστερία δεν έτυχαν θερμής αποδοχής από τον ιατρικό κόσμο και λίγο πριν την έκδοσή του βιβλίου, η συνεργασία του με τον Μπρόιερ διακόπηκε, κυρίως εξαιτίας της απροθυμίας του τελευταίου να ακολουθήσει τον Φρόυντ στη βαθύτερη διερεύνηση της σεξουαλικότητας ως αιτιολογία των νευρώσεων και να ασπαστεί τις ρηξικέλευθες ιδέες του. Την περίοδο 1893-98, δημοσίευσε περίπου δώδεκα εργασίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν εκείνες για τις «αμυντικές νευροψυχώσεις», όπου ο Φρόυντ αναφέρεται στην «άμυνα» ή «απώθηση» ως κεντρικής σημασίας για τον «ψυχικό μηχανισμό». Ο ίδιος περιέγραψε την ψυχρή υποδοχή των ερευνών του γράφοντας:
 «Η σιωπή όμως με την οποία υποδέχτηκαν τις ομιλίες μου, το κενό που σχηματίστηκε γύρω μου, οι υπαινιγμοί που έφθασαν ως εμένα, με έκαναν σιγά σιγά να καταλάβω ότι δεν μπορεί κανείς να υπολογίζει ότι απόψεις για τον ρόλο που παίζει η σεξουαλικότητα στην αιτιολογία των νευρώσεων θα τύχουν της ίδιας υποδοχής με εκείνη άλλων ανακοινώσεων».
 Περίπου το ίδιο διάστημα με τη διακοπή της συνεργασίας του με τον Μπρόιερ, ο Φρόυντ ανέπτυξε φιλία και συνεργάστηκε με τον Βίλχελμ Φλις (Wilhelm Fliess), ο οποίος ειδικευόταν στις ρινολαρυγγικές παθήσεις, ωστόσο τα ενδιαφέροντά του επεκτείνονταν ευρύτερα στην ιατρική και τη βιολογία. Ο Φλις έγινε κυρίως γνωστός για τις θεωρίες του πάνω στην σεξουαλική περιοδικότητα των ζωικών δραστηριοτήτων, απόψεις για τις οποίες έδειξε προσωρινά ενδιαφέρον ο Φρόυντ. Η φιλία τους διήρκεσε περίπου μέχρι το 1900 και χαρακτηρίζεται περισσότερο ως μία εσωτερική ανάγκη του Φρόυντ, καθώς στο πρόσωπο του Φλις ανακάλυψε έναν ένθερμο υποστηρικτή του έργου του. Η συμβολή του στη διαμόρφωση των ιδεών του Φρόυντ είναι αμφιλεγόμενη.
 Η περίοδος μέχρι το 1906 υπήρξε εν γένει μία από τις δημιουργικότερες φάσεις στη ζωή του Φρόυντ, κατά την οποία διαμόρφωσε αρκετές από τις καινοτόμες θεωρίες του, παρά το γεγονός πως βρισκόταν σχεδόν απομονωμένος από τον υπόλοιπο ιατρικό κόσμο. Ιδιαίτερης αξίας θεωρείται η ανακάλυψη του οιδιπόδειου συμπλέγματος, το οποίο υποδηλώνει την αγάπη κάθε παιδιού για τον ένα γονιό και τη ζηλότυπη εχθρότητα προς τον άλλο. Η σύλληψη του οιδιπόδειου συμπλέγματος καταγράφεται σε επιστολές του το 1897, την ίδια περίπου περίοδο που ο Φρόυντ ξεκίνησε την αυτοανάλυσή του. Στις 4 Νοεμβρίου του 1899, εκδόθηκε επίσης ένα από τα σημαντικότερα έργα του και κατά πολλούς το κορυφαίο βιβλίο του, Η Ερμηνεία των Ονείρων (γερμ.:Die Traumdeutung), με βασικό θέμα τη διερεύνηση του ονείρου ως εκπλήρωση μίας επιθυμίας. Βασική του θέση ήταν ότι το όνειρο (ακόμη και οι εφιάλτες) αποτελεί πάντοτε την εκπλήρωση μιας ασυνείδητης επιθυμίας, η έκφραση της οποίας όμως λογοκρίνεται πριν γίνει συνειδητή και παραμορφώνεται με διάφορους μηχανισμούς, όπως η μετάθεση και η χρήση συμβόλων. Το βιβλίο αγνοήθηκε για περίπου μία δεκαετία πριν αρχίσει να αναγνωρίζεται η αξία του, περίοδο κατά την οποία εμφανίστηκαν λίγες και ως επί το πλείστον περιφρονητικές κριτικές. Ακολούθησε ένα από τα πιο γνωστά βιβλία του, Για την ψυχοπαθολογία της καθημερινής ζωής (Zur Psychopathologie des Alltagslebens), δημοσιευμένο το 1904, καθώς και οι Τρεις πραγματείες για τη θεωρία της σεξουαλικότητας (Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie) του 1905, βιβλίο που προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση, ενισχύοντας σε μεγάλο βαθμό την αντιδημοτικότητα του Φρόυντ, ειδικότερα για τον ισχυρισμό πως κάθε παιδί γεννιέται με σεξουαλικές ενορμήσεις.
 Αναγνώριση
 Από τις αρχές του 20ού αιώνα, η απομόνωση του Φρόυντ άρχισε να μειώνεται, καθώς αρκετοί διακεκριμένοι ψυχίατροι χρησιμοποιούσαν την ψυχαναλυτική μέθοδο για την αντιμετώπιση νευρώσεων. Στην ψυχιατρική κλινική της Ζυρίχης, το προσωπικό του καθηγητή ψυχιατρικής Eugen Bleuler, με εξέχουσα μορφή τον Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, εφάρμοζε τις ιδέες του Φρόυντ προς διάφορες κατευθύνσεις και από τον Απρίλιο του 1906 ξεκίνησε μία τακτική αλληλογραφία μεταξύ του Γιουνγκ και του Φρόυντ, η οποία διατηρήθηκε για τα επόμενα επτά χρόνια. Συνεργασία ανέπτυξε επίσης με τον ψυχαναλυτή Καρλ Άμπραχαμ (Karl Abraham) και τον παθολόγο, με ενδιαφέρον στον υπνωτισμό, Σαντόρ Φερέντσι (Sandor Ferenczi), οι οποίοι μαζί με τους Όττο Ρανκ, Έρνεστ Τζόουνς, Μαξ Άιτινγκον (Max Eitingon) και Χανς Ζαξ (Hans Sachs), αποτέλεσαν μέλη ενός μικρού κύκλου συνεργατών του Φρόυντ, αποκαλούμενος στη Ζυρίχη και «κύκλος Φρόυντ». Τον Απρίλιο του 1908 πραγματοποιήθηκε στο Σάλτσμπουργκ μία διεθνής συνάντηση, ένα ιδιότυπο συνέδριο που ονομάστηκε «επισήμως» από τον Γιουνγκ Συνάντηση για τη Φροϋδική Ψυχολογία, στο οποίο συμμετείχαν 42 σύνεδροι που ασκούσαν ή άσκησαν αργότερα την ψυχανάλυση και παρουσιάστηκαν συνολικά εννέα εργασίες. Η συνάντηση αυτή θεωρείται μία από τις πρώτες δημόσιες αναγνωρίσεις του έργου του. Μεταξύ των ομιλητών ήταν ο Φρόυντ, ο Γιουνγκ, ο Έρνεστ Τζόουνς και ο Άλφρεντ Άντλερ, ενώ στην ίδια συνάντηση αποφασίστηκε η έκδοση του πρώτου περιοδικού που θα ήταν αφιερωμένο στην ψυχανάλυση και ονομάστηκε Επετηρίδα Ψυχαναλυτικών και Ψυχοπαθολογικών Μελετών.
 Σημαντική συμβολή στην είσοδο του έργου του Φρόυντ σε έναν ευρύτερο κύκλο είχε επίσης η πρόσκληση που του απηύθυνε το 1909 ο Στάνλεϋ Χωλ, καθηγητής και πρόεδρος του Πανεπιστημίου Κλαρκ στη Μασσαχουσέτη, για μία σειρά διαλέξεων με αφορμή την εικοστή επέτειο από την ίδρυση του πανεπιστημίου. Ο Φρόυντ πραγματοποίησε πέντε ομιλίες και αναγορεύτηκε σε επίτιμο διδάκτορα, γεγονός που ο ίδιος χαρακτήρισε ως «πρώτη επίσημη αναγνώριση» των προσπαθειών του. Στο πλαίσιο ενός γενικευμένου «κινήματος» γύρω από την ψυχανάλυση, ιδρύθηκε το 1910 η Διεθνής Ψυχαναλυτική Εταιρεία, με πρόεδρο τον Γιουνγκ, την ίδια στιγμή που άλλες τοπικές εταιρείες εξελίσσονταν στη Βιέννη, στο Βερολίνο και στη Ζυρίχη, ενώ παράλληλα εκδίδονταν αρκετά νέα περιοδικά αφιερωμένα στην ψυχανάλυση. Την περίοδο αυτή, η ψυχανάλυση ήταν αντικείμενο συζήτησης σε πολυάριθμα συνέδρια, αν και ακόμη λίγες εργασίες τάσσονταν ευνοϊκά απέναντί της. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, είχε αντιθέτως πολύ ευρύτερη αποδοχή που οδήγησε στην ίδρυση της Αμερικανικής Ψυχαναλυτικής Ένωσης το 1911.
 Συγκρούσεις και σχίσμα στο ψυχαναλυτικό κίνημα
 Μετά τη διαμόρφωση μίας νέας σχολής ψυχανάλυσης, της οποίας ο Φρόυντ υπήρξε ιδρυτής, έγιναν εμφανείς οι επιστημονικές διαφορές άλλων ερευνητών, οι οποίοι ανέπτυξαν σταδιακά νέες θεωρίες ή υποθέσεις που απομακρύνονταν από τις φροϋδικές. Κεντρικά πρόσωπα της διάσπασης που ακολούθησε ήταν ο Άλφρεντ Άντλερ και ο Καρλ Γιουνγκ. Ο Άντλερ υπήρξε αργότερα θεμελιωτής της ατομικής ψυχολογίας, εστιάζοντας περισσότερο σε μία πρακτική ανθρωπογνωσία. Οι αποκλίσεις των νέων θεωρήσεων του Γιουνγκ από τις πρώτες αρχές της ψυχανάλυσης προκάλεσαν επίσης τη ρήξη στις επιστημονικές και φιλικές σχέσεις του με τον Φρόυντ. Αν και ο τελευταίος προόριζε τον Γιουνγκ για «διάδοχό» του, οι διαισθητικές ή μυστικιστικές ερμηνείες του Γιουνγκ στάθηκε αδύνατο να γεφυρωθούν με την αυστηρή επιστημονική παρατήρηση του Φρόυντ. Η απόσχιση των Άντλερ και Γιουνγκ που οδήγησε στη διαμόρφωση, μέχρι τις αρχές του 1914, τριών διαφορετικών σχολών ψυχανάλυσης, οδήγησε το 1913 στη δημιουργία μίας μικρής ομάδας αναλυτών, γνωστή ως η «Επιτροπή», με σκοπό την διαχείριση μελλοντικών διχογνωμιών και υπεράσπισης των φροϋδικών θεωριών.
 Η απομάκρυνση μαθητών και συνεργατών του Φρόυντ από τον κύκλο που είχε σχηματιστεί γύρω του, έχει ερμηνευτεί ως αποτέλεσμα αυταρχικής συμπεριφοράς του Φρόυντ, αν και μέσα από την προσωπική αλληλογραφία του αναδεικνύεται η διάθεσή του να ελαχιστοποιούνται οι διαφορές και να μην επιτρέπει σε αυτές να διαταράσσουν τις διαπροσωπικές του σχέσεις.
 Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και μεταπολεμικά χρόνια
 Το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου προκάλεσε τη διάλυση της ομάδας των συνεργατών του Φρόυντ, διακόπτοντας παράλληλα την επαφή του με ψυχαναλυτές του εξωτερικού. Τα πρώτα χρόνια του πολέμου παρέμεινε δραστήριος, χωρίς να διακόψει την εργασία του. Το 1915 ολοκλήρωσε μία σειρά σημαντικών πραγματειών για τη «μεταψυχολογία», ενώ δημοσίευσε ακόμη το πρώτο μέρος από τις Παραδόσεις εισαγωγής στην ψυχανάλυση. Το επόμενο διάστημα, οι δυσμενείς συνθήκες που επέφερε ο πόλεμος και οι στερήσεις που αυξάνονταν, περιόρισαν σημαντικά την παραγωγικότητά του. Στη διάρκεια του πολέμου, οι τρεις γιοι του κλήθηκαν να υπηρετήσουν στο στρατό και ο ένας από αυτούς αγνοούνταν για μεγάλο διάστημα, αιχμάλωτος των Ιταλικών δυνάμεων. Το Σεπτέμβριο του 1918 διοργανώθηκε το πέμπτο Διεθνές Ψυχαναλυτικό Συνέδριο στην Ουγγρική Ακαδημία Επιστημών, με συμμετοχή εκπροσώπων των κυβερνήσεων της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Ουγγαρίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, μεγάλος αριθμός στρατιωτών υπέφερε από τραυματικές «πολεμικές νευρώσεις», πεδίο στο οποίο έβρισκε εφαρμογή η ψυχανάλυση. Ο Φρόυντ παρουσίασε μία εργασία με τίτλο Δρόμοι της ψυχαναλυτικής θεραπείας και με δεδομένη την επιτυχία του συνεδρίου ανανεώθηκε το δημόσιο ενδιαφέρον για την ψυχανάλυση. Στα χρόνια που ακολούθησαν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, σημειώθηκαν επίσης δύο βαριά πλήγματα στην προσωπική του ζωή, οι θάνατοι του φίλου του Άντον φον Φρόυντ (Anton von Freund) και της κόρης του Σοφίας, τον Ιανουάριο του 1920.
 Την ίδια περίοδο, ο Φρόυντ ξεκίνησε να διανύει μία ιδιαίτερα γόνιμη φάση της ζωής του. Τον Ιούλιο του 1920 ολοκλήρωσε τη συγγραφή του βιβλίου Πέραν της αρχής της ηδονής, στο οποίο εξέφραζε τη σχέση της ζωής με το θάνατο, εισάγοντας την έννοια του «ενστίκτου θανάτου» και τον καταναγκασμό της επανάληψης ως τυπικό γνώρισμα της ενστικτικής ζωής. Είναι αξιοσημείωτο πως το βιβλίο αυτό είχε την ψυχρότερη υποδοχή εκ μέρους των οπαδών του. Αποκορύφωμα της δημιουργικής περιόδου του, υπήρξε το βιβλίο Το Εγώ και το Αυτό, στο οποίο ανέπτυξε μία νέα θεωρία γύρω από την ψυχική δομή, διαμορφώνοντας ένα ευρύτερο θεωρητικό σύστημα για το σύνολο της προσωπικότητας. Με τον τρόπο αυτό, επέκτεινε το αρχικό πεδίο δράσης και έρευνας της ψυχανάλυσης, φθάνοντας τη στα όρια μιας γενικής και ολοκληρωτικής θεώρησης των ψυχικών διεργασιών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, το έργο του γινόταν ευρύτερα γνωστό, ενώ τα βιβλία του μεταφράζονταν και γίνονταν περιζήτητα. Η αύξηση της δημοτικότητάς του αντιμετωπιζόταν από τον ίδιο ως βάρος, χαρακτηρίζοντας τη ως «απωθητική», καθώς τον αποσπούσε από το «ήρεμο επιστημονικό έργο».
 Τελευταία χρόνια
 Το Φεβρουάριο του 1923, ο Φρόυντ ανακάλυψε έναν καρκινώδη όγκο στη δεξιά πλευρά του ουρανίσκου, τον οποίο αφαίρεσε. Ακολούθησαν πρόσθετες θεραπείες και άλλες τριάντα δύο εγχειρήσεις, στις οποίες υποβλήθηκε μέχρι το θάνατό του, υποφέροντας για τα επόμενα δεκαέξι χρόνια από υποτροπές της κατάστασής του και γενική καταπόνηση. Την ίδια περίοδο συνέβη ένα ακόμη τραγικό περιστατικό, με μεγάλη επίδραση στο ηθικό του, το γεγονός του θανάτου του εγγονού του, Heinerle. Τα επόμενα χρόνια, το συγγραφικό του έργο περιορίστηκε. Ασχολήθηκε ενεργά με το ζήτημα της άσκησης της ψυχαναλυτικής μεθόδου από μη ιατρούς, δημοσιεύοντας ένα σχετικό βιβλίο, ενώ ξεχωριστή θέση κατέχει και το δοκίμιο που έγραψε το 1927, με τίτλο Ο Ντοστογιέφσκι και η πατροκτονία, που αποτέλεσε την τελευταία και κατά πολλούς κορυφαία συμβολή του στην ψυχολογία της λογοτεχνίας. Το 1930 εκδόθηκε το βιβλίο Ο πολιτισμός ως πηγή δυστυχίας (Das Unbehagen in der Kultur), στο οποίο ο Φρόυντ εξέθεσε λεπτομερώς τις θέσεις του στο επίπεδο της κοινωνιολογίας, για την οποία ο ίδιος θεωρούσε ότι αντιπροσωπεύει την «εφηρμοσμένη ψυχολογία». Στο έργο αυτό, προσπάθησε να εκθέσει το αίσθημα της ενοχής ως σπουδαίο πρόβλημα στην εξέλιξη του πολιτισμού, συνδέοντας την πολιτισμική πρόοδο με την ένταση του ενοχικού αισθήματος και κατά συνέπεια την απώλεια της ευτυχίας.
 Λίγο καιρό μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, στα τέλη Μαΐου του 1933, βιβλία του Φρόυντ κάηκαν, όπως και άλλα ψυχαναλυτικά έργα, την ίδια στιγμή που σύμφωνα με διαταγή απαγορευόταν η συμμετοχή Εβραίων σε επιστημονικά συμβούλια. Την περίοδο αυτή, ο Φρόυντ συνέλαβε και άρχισε να επεξεργάζεται τις ιδέες του γύρω από την εφαρμογή της ψυχανάλυσης στην ιστορία του εβραϊκού λαού, οι οποίες τον απασχόλησαν μέχρι το τέλος της ζωής του και καταγράφτηκαν στο βιβλίο Ο άνθρωπος Μωυσής και η μονοθεϊστική θρησκεία (Der Mann Moses und die monotheistische Religion, 1939). Η ναζιστική εισβολή στην Αυστρία, το Μάιο του 1938, σηματοδότησε τη μετανάστευση του Φρόυντ στο Λονδίνο. Η κόρη του, Άννα Φρόυντ, συνελήφθη για μία ημέρα από τη Γκεστάπο και ανακρίθηκε. Η άδεια εξόδου του από τη χώρα, δόθηκε χάρη στην παρέμβαση του Αμερικανού πρέσβη στη Γαλλία, Γουίλιαμ Κ. Μπούλιτ, ο οποίος ήταν προσωπικός φίλος του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Προϋπόθεση για τη χορήγηση της άδειας ήταν μεταξύ άλλων και η υπογραφή εκ μέρους του Φρόυντ μίας δήλωσης πως οι γερμανικές αρχές τον είχαν μεταχειριστεί με σεβασμό, απολαμβάνοντας πλήρη ελευθερία στην άσκηση της εργασίας του. Στις 4 Ιουνίου του 1938 εγκατέλειψε οριστικά τη Βιέννη με προορισμό το Λονδίνο, όπου έφθασε τελικά στις 6 Ιουνίου και έγινε δεκτός με τιμές. Η άφιξή του στην αγγλική πρωτεύουσα, καλύφθηκε εκτενώς στον τύπο, με τιμητικές αναφορές στο ιατρικό περιοδικό Lancet και του ιατρικού σώματος της Μεγάλης Βρετανίας. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε, υπομένοντας μεγάλη σωματική καταπόνηση μέχρι το θάνατό του στις 23 Σεπτεμβρίου του 1939. Η σορός του αποτεφρώθηκε τρεις ημέρες αργότερα και η τέφρα του φυλάσσεται μέσα σε μία ελληνική υδρία, από την πλούσια συλλογή αρχαιοτήτων που διέθετε ο Φρόυντ. Η τεφροδόχος περιέχει επίσης την τέφρα της Μάρθας Φρόυντ και βρίσκεται στο κρεματόριο του Γκόλντεν Γκρην στο Λονδίνο.
 Έργο
 Πρώτες μελέτες
 Ένα από τα πρώτα ενδιαφέροντα του Φρόυντ αποτέλεσε η νευρολογία, τομέας πάνω στον οποίο δημοσίευσε και αρκετά επιστημονικά άρθρα, κυρίως μελέτες πάνω στην εγκεφαλική παράλυση. Ανέτρεψε την θεωρία του Γουίλιαμ Λιτλ (William Little) που υποστήριζε πως η κύρια αιτία της ήταν η έλλειψη οξυγόνου κατά τη γέννηση. Ο Φρόυντ αντιπρότεινε πως οι επιπλοκές στη γέννηση αποτελούν στην πραγματικότητα σύμπτωμα της πάθησης, γεγονός που επαληθεύτηκε τη δεκαετία του '80.
 Ο Φρόυντ ασχολήθηκε παράλληλα με την διερεύνηση των ιατρικών ιδιοτήτων της κοκαΐνης. Έγινε τόσο χρήστης όσο και υπερασπιστής της (σε ζητήματα ιατρικής χρήσης της), καθώς πίστευε πως διαθέτει σημαντικές αντικαταθλιπτικές ιδιότητες. Θα πρέπει να επηρεάστηκε και από τον φίλο του γιατρό Wilhelm Fleiss, ο οποίος συνιστούσε την κοκαΐνη για τη θεραπεία της ρινικής ανακλαστικής νεύρωσης.
 Το ασυνείδητο
 Αν και ο Φρόυντ δεν ανακάλυψε για πρώτη φορά το ασυνείδητο, συνέβαλε ουσιαστικά στην μελέτη του. Κατά την περίοδο του 19ου αιώνα η επικρατούσα πεποίθηση ήταν θετικιστικής κατεύθυνσης, υπήρχε δηλαδή η άποψη πως ο άνθρωπος μπορούσε να ελέγξει με τη λογική τη συμπεριφορά του και τη σχέση του με τον κόσμο. Ο Φρόυντ πρότεινε ουσιαστικά πως αυτή η θέση είναι μία αυταπάτη καθώς οι άνθρωποι δρουν συχνά για λόγους που δεν άπτονται των συνειδητών σκέψεων τους, καθώς το ασυνείδητο μπορεί να αποτελεί την πηγή των ανθρώπινων κινήτρων. Ο Φρόυντ προέκτεινε τη θεωρία του μελετώντας συστηματικά τα όνειρα, τα οποία αποκάλεσε και τον «βασιλικό δρόμο προς το ασυνείδητο», θεωρώντας τα ως το καλύτερο δείγμα πεδίου δράσης του ασυνειδήτου. Στην σπουδαιότερη -σύμφωνα με τον ίδιο- εργασία του Η Ερμηνεία των Ονείρων, ανέπτυξε τα επιχειρήματα του περί της ύπαρξης του ασυνειδήτου αλλά και περιέγραψε μια μεθοδολογία για την πρόσβαση του ατόμου σε αυτό, μέσω του προ-συνειδητού.
 Μία κρίσιμη για τη λειτουργία του ασυνειδήτου διαδικασία είναι η απώθηση. Σύμφωνα με τον Φρόυντ, οι άνθρωποι βιώνουν συχνά επίπονες σκέψεις ή μνήμες τις οποίες εφόσον δεν μπορούν να αντέξουν, έχουν τη δυνατότητα να τις απωθήσουν από το συνειδητό μέρος της λειτουργίας του εγκεφάλου στο ασυνείδητο. Ο Φρόυντ προσπάθησε να ταξινομήσει τα είδη των διαφορετικών συναισθημάτων ή σκέψεων που απωθούνται, ωστόσο κατέληξε πως διαφορετικοί ασθενείς του απωθούσαν διαφορετικές παρελθούσες εντυπώσεις. Επιπλέον παρατήρησε πως η ίδια η λειτουργία της απώθησης είναι μη συνειδητή.
 Το Εκείνο, το Εγώ και το Υπερεγώ
 Ο Φρόυντ, στην προσπάθεια ερμηνείας της λειτουργίας του ασυνειδήτου, πρότεινε πως διακρίνεται από μία δομή, σύμφωνα με την οποία διαιρείται σε τρία μέρη: το Εκείνο (ή Id λατ.), το Εγώ και το Υπερεγώ. Το εκείνο αντιπροσωπεύει τα κίνητρα, τα ένστικτα και τις βιολογικές ανάγκες του ατόμου και κατά συνέπεια είναι έμφυτο, υπάρχει δηλαδή κατά τη γέννηση και δεν επηρεάζεται από την εμπειρία του ατόμου. Η έννοια του Εγώ αποτελεί το λογικό μέρος που αν και δεν είναι έμφυτο, αναπτύσσεται και καλλιεργείται με την επίδραση της συσσωρευμένης εμπειρίας. Το Υπερεγώ αντιπροσωπεύει όλες τις θετικές ηθικές και κοινωνικές αξίες του ατόμου, αποτελώντας κατά κάποιο τρόπο την ηθική συνείδηση. Ο Φρόυντ διατύπωσε περαιτέρω πως η αλληλοσυσχέτιση των τριών αυτών στοιχείων καθορίζουν την ψυχική κατάσταση του ατόμου, έτσι ώστε αν οι πιέσεις που εξασκούν το ένα πάνω στο άλλο είναι ετεροβαρείς, τότε δημιουργούνται συγκρούσεις ανάμεσα στο Εγώ και τις ενστικτώδεις ορμές ή τη συνείδηση, οι οποίες ωθούν το άτομο να καταφύγει σε συγκεκριμένους μηχανισμούς άμυνας.
 Αμυντικοί ψυχικοί μηχανισμοί
 Οι αμυντικοί μηχανισμοί αποτελούν ασυνείδητους μηχανισμούς που τίθενται σε λειτουργία από το Εγώ όταν αποτυγχάνουν διάφορες συνειδητές προσπάθειες. Σύμφωνα με τον Φρόυντ, οι αμυντικοί μηχανισμοί είναι η μέθοδος με την οποία το Εγώ μπορεί να λύσει τις συγκρούσεις που υφίστανται με το υπερεγώ και το Εκείνο. Η χρήση των μηχανισμών αυτών από το άτομο είναι πολλές φορές χρήσιμη —εάν γίνεται συγκρατημένα— αλλά η κατάχρηση ή η επαναχρησιμοποίησή τους μπορεί να οδηγήσει σε ψυχολογικές διαταραχές όπως η κατάθλιψη.
 Εργογραφία
 Κύρια συγγράμματα του Φρόυντ
 Η ερμηνεία των ονείρων (Die Traumdeutung, 1900)
 Η Ψυχοπαθολογία της Καθημερινής Ζωής (Zur Psychopathologie des Alltagslebens, 1901)
 Τρεις μελέτες για τη θεωρία της σεξουαλικότητας, (Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie, 1905)
 Τοτέμ και Ταμπού (Totem und Tabu, 1913) -ελλην.μετάφρ.Κ.Μεραναίος ("Δ.Δαρεμάς", χχ)
 Για το Ναρκισσισμό (Zur Einführung des Narzißmus, 1914)
 Πέρα από την αρχή της ηδονής, (Jenseits des Lustprinzips, 1920)
 Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του εγώ (Massenpsychologie und Ich-Analyse, 1921)
 Το εγώ και το εκείνο (id) (Das Ich und das Es, 1923)
 Το μέλλον μιας αυταπάτης (Die Zukunft einer Illusion, 1927)
 Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας (Das Unbehagen in der Kultur, 1929)
 Ο άνδρας Μωυσής και η μονοθεϊστική θρησκεία (Der Mann Moses und die monotheistische Religion, 1939)
 Επιτομή της Ψυχανάλυσης (Abriß der Psychoanalyse, 1940
 Άλλα έργα
 Σίγκμουντ Φρόυντ, Αυτοβιογραφία, εκδ. Επίκουρος, Αθήνα 1994
 Σ. Φρόυντ, Γ. Μπρόιερ, Μελέτες για την υστερία, εκδ. Επίκουρος
 Εισαγωγή στην Ψυχανάλυση, εκδ. Γκοβόστης, Αθήνα 2005. Διαλέξεις του Φρόυντ στο πανεπιστήμιο τις περιόδους 1915-16 και 1916-17.
 Μαθήματα ψυχικής ανατομίας, εκδ. Ροές. Οι πέντε διαλέξεις του Φρόυντ στο Πανεπιστήμιο Κλαρκ.
 Η τεχνική της ψυχανάλυσης, εκδ. Επίκουρος
 Ο μικρός Χάνς: Ανάλυση της φοβίας ενός πεντάχρονου αγοριού, εκδ. Επίκουρος
 Δοκίμια μεταψυχολογίας 1915, εκδ. Καστανιώτης
 Μια παιδική ανάμνηση του Λεονάρντο ντα Βίντσι, εκδ. Ερατώ, Αθήνα 2006
 Ψυχανάλυση και λογοτεχνία, εκδ. Επίκουρος
 Ντόρα: η ανάλυση μιας υστερίας, εκδ. Επίκουρος. Περιγραφή ενός ιστορικού ασθενείας.
 Κριτική του έργου του
 Ήδη από την εποχή του, ο Φρόυντ δέχτηκε ισχυρή κριτική για το έργο του. Η κριτική αφορούσε τόσο τα συμπεράσματα των μελετών του όσο και την καθαυτή επιστημονική φύση των διαδικασιών ψυχικής ερμηνείας και θεραπείας.
 Για παράδειγμα, ο φιλόσοφος της επιστήμης Σερ Καρλ Πόπερ θεώρησε ότι οι θεωρίες ψυχολογίας στις οποίες βασίζονται οι ψυχοθεραπείες δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν επιστημονικές καθώς υπόκεινται σε υποκειμενικές ερμηνείες. Ακόμη και οι ισχυρισμοί περί κλινικής παρακολούθησης δεν μπορούν να θεωρηθούν αντικειμενικοί ή επιστημονικοί καθώς αποτελούν ερμηνείες βασισμένες σε θεωρίες οικείες σε εκείνον που την διεξάγει και έτσι βασίζονται στην επιβεβαίωση και όχι στην επαληθευσιμότητα. Επιπλέον, σύμφωνα με τον Πόπερ, οι ψυχολογικές θεωρίες που διαμορφώθηκαν από τον Φρόυντ, τον Άντλερ και άλλους «αν και παρουσιάζονται ως επιστήμες, έχουν στην πραγματικότητα περισσότερα κοινά με τους πρωτόγονους μύθους παρά με την επιστήμη μοιάζουν περισσότερο με την αστρολογία παρά με την αστρονομία».
 Ο Άντλερ και η Χόρνεϊ, στηριγμένοι στις θεωρίες του Φρόυντ αλλά διαφωνώντας σε κομβικά σημεία με αυτές, διαμόρφωσαν τη λεγόμενη σχολή του Νεο-φροϋδισμού.
 Παραπομπές
 Βιβλιογραφία
 Γ. Βαμβαλή, Ξαναδιαβάζοντας τον Φρόυντ (Μια επανάληψη σε τριάντα απλά μαθήματα), εκδ. Επίκουρος
 Ντυμπιζόν-Ντολλέ, Κλωντί: «Ο Νίτσε, ο Φρόυντ, ο Θεός και η ψυχολογία». Μετάφρ. Πέτρος Παπαδόπουλος. Διαβάζω 91 (1984), 38-40.
 Ernest Jones, Σίγκμουντ Φρόυντ: Η ζωή και το έργο του, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2003.
 Άνκε Γιουνκ, Ισχύς και επίδραση ενός μύθου, Εκδότης Αννόβερο Χέννερ Γιουνκ, Μετάφραση Δρ. Ελένη Γιαννιού, Βαυαρική κρατική βιβλιοθήκη
 Ερνστ Φρόυντ, Λούσυ Φρόυντ, Ίλζε Γκρούμπριχ-Σημίτη, Σίγκμουντ Φρόυντ: Η ζωή του σε εικόνες και κείμενα, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2006.
 Peter Gay, Freud: A Life for Our Time (New York: W. W. Norton & Company, 1988), OCLC
 Jerome Neu, The Cambridge Companion to Freud, Cambridge University Press, 1991.
 Chemouni, Jacquy, «Το ζήτημα του σώματος στον Freud », Σύναψις, 4α (2006-2007), σσ. 60-69
 Gombrich, Ernst Hans Josef, « Η αισθητικη του Freud », Εποχές [τεύχη 36-48], 37 (1966), σσ. 428-439
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Μουσείο Φρόυντ (Λονδίνο)
 Μουσείο Φρόυντ (Βιέννη)
 Αναμνηστική Έκθεση Φρόυντ, στην ιστοσελίδα της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου, των Η.Π.Α
 Αρχείο Φρόυντ (Αγγλικά)
 Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας: Σίγκμουντ Φρόυντ
 Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
 Αυστριακοί ψυχολόγοι
 Αυστριακοί ψυχίατροι
 Ψυχαναλυτές
 Φυσιολόγοι
 Νευρολόγοι
 Αυστριακοί συγγραφείς
 Αυστριακοί φιλόσοφοι
 Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα
 Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
 Εβραίοι ιατροί
 Εβραίοι συγγραφείς
 Εβραίοι φιλόσοφοι
 Υλιστές
 Ιστορία της ψυχιατρικής