text:
Treść orzeczenia I C 4179/15 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych
 Liczba dokumentów w bazie: 267 999
 I C 4179/15 - uzasadnienie Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z 2016-04-01
 Sygn. akt I C 4179/15
 Uzasadnienie wyroku z dnia 16 marca 2016 r.
 W pozwie z dnia 12 listopada 2015 r. powód M. D. żądał zasądzenia na jego rzecz od pozwanego A. Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 2.905,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 12 października 2015 r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
 W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 26 stycznia 2011 r. zawarł z pozwanym umowę ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (...) Program (...) 2008 (...), do której zastosowanie znajdowały ogólne warunki ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (...) 2008 (...) o oznaczeniu (...)OWU-0410 (dalej „OWU”). Zawarcie umowy potwierdzone zostało polisą o nr (...). Umowę z ubezpieczycielem powód zawarł jako konsument. Z umowy wynikało zobowiązanie powoda do zapłaty na rzecz ubezpieczyciela miesięcznych składek w wysokości 200 zł w terminie do 26-go dnia każdego miesiąca. W dniu 02 maja 2013 r. umowa została rozwiązana, a pozwany ze środków pochodzących z umorzenia jednostek funduszy na rachunku prowadzonym na rzecz powoda pobrał opłatę likwidacyjną w kwocie 2.905,50 zł. Powód podniósł, że postanowienia OWU, na podstawie których pozwany pobrał opłatę likwidacyjną, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385 1 § 1 k.c., które nie wiążą go jako konsumenta. Kształtują one bowiem jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i naruszają rażąco jego interes. Jednocześnie nie określają one głównych świadczeń stron i nie były przedmiotem indywidualnych uzgodnień z powodem. W uzasadnieniu powód odwołał się również do poglądów przyjmowanych w orzecznictwie sądów powszechnych, dotyczących tzw. opłat likwidacyjnych, pobieranych także przez pozwanego, wywodząc, że opłata taka jest świadczeniem nienależnym. Pomimo wezwania do zwrotu potrąconej kwoty w piśmie z dnia 07 października 2015 r., pozwany do dnia wytoczenia powództwa nie uwzględnił żądania powoda.
 ( pozew k. 1-8)
 W odpowiedzi na pozew pozwany A. Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Podniósł, że korzyść, którą uzyskał, została zużyta w sposób, który sprawia, że nie jest i nigdy nie był wzbogacony względem powoda. Pozwany przyznał, że zawarł z powodem wskazaną w pozwie umowę ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, do której znajdowały zastosowanie OWU wskazane przez powoda wraz z załącznikiem o oznaczeniu (...)0410-12. Przyznał także, że umowa wygasła z dniem 28 stycznia 2014 r. wobec zlecenia przez powoda całkowitej wypłaty środków, a pozwany pobrał kwotę 2.905,50 zł tytułem opłaty likwidacyjnej. W piśmie z dnia 06 listopada 2015 r., doręczonym w dniu 10 listopada 2015 r., został zaś wezwany do zwrotu tej kwoty. Pozwany wywodził jednak, że postanowienia OWU dotyczące pobranej opłaty likwidacyjnej nie stanowią niedozwolonych postanowień umownych. Wywodził także, że w powołanych przez powoda orzeczeniach sądów powszechnych nie podważa się możliwości pobierania opłat likwidacyjnych, jeżeli odzwierciedlają one koszty ponoszone przez ubezpieczyciela w związku z zawarciem umowy ubezpieczenia. Obowiązki nałożone na podmioty prowadzące działalność ubezpieczeniową w zakresie ponoszonych kosztów określa art. 13 ust. 4 pkt 5 oraz art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej. Z treści tych przepisów wynika obowiązek zapewnienia prowadzenia działalności przez ubezpieczycieli w sposób gwarantujący nie tylko możliwość wywiązania się z przyjętych zobowiązań, ale również rentowność działalności przez pokrycie kosztów jej wykonywania. Pozwany podnosił, że w związku z realizacją umowy zawartej z powodem poniósł szereg kosztów, w tym koszty akwizycji w kwocie 2.365,50 zł oraz koszty wystawienia i rozwiązania polisy w kwocie 540 zł. Odnośnie żądania odsetek pozwany podniósł zaś, że zastosowanie powinien znajdować art. 455 k.c. oraz termin przewidziany w art. 817 § 1 k.c.
 ( odpowiedź na pozew k. 34-37)
 Pomiędzy powodem M. D. (ubezpieczającym) oraz A. Towarzystwem (...) S.A. z siedzibą w W. (ubezpieczycielem) w dniu 26 stycznia 2011 r. zawarta została umowa ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (...) Program (...) 2008 (...), potwierdzona polisą ubezpieczeniową nr (...). Umowa ta została zawarta na podstawie ogólnych warunków ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (...) 2008 PLUS o oznaczeniu (...)OWU-0410 wraz z załącznikiem o oznaczeniu (...)0410-12 (dalej „OWU”), stanowiących integralną część umowy. W umowie strony określiły miesięczną częstotliwość opłacania składki, wysokość składki regularnej w kwocie 200 zł oraz termin jej zapłaty do 26-go dnia każdego miesiąca. Rocznica polisy określona została na dzień 26 stycznia każdego roku polisowego. Ochrona ubezpieczeniowa rozpoczęła się z dniem 26 stycznia 2011 r. Do zawarcia umowy doszło na wniosek powoda o zawarcie umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym o oznaczeniu (...) 2008 (...), złożony za pośrednictwem agenta ubezpieczeniowego w dniu 10 stycznia 2011 r. Przed zawarciem umowy powodowi doręczony został tekst OWU, który nie był z nim indywidualnie uzgadniany. W umowie wskazano pięć bliżej określonych funduszy kapitałowych, do których następować miała alokacja składek wpłacanych przez powoda.
 (dowód: wniosek o zawarcie umowy k. 47-49, polisa k. 12, OWU wraz z Załącznikiem do OWU k. 13-28, okoliczności niesporne)
 Umowa ubezpieczenia miała na celu długoterminowe gromadzenie środków finansowych przez nabywanie jednostek uczestnictwa ze środków pochodzących ze składek, a przedmiotem umowy było ubezpieczenie życia ubezpieczonego (§ 3 OWU).
 Zakres ubezpieczenia, gdy ubezpieczyciel ponosił odpowiedzialność zgodnie z OWU, obejmował takie zdarzenia, jak śmierć ubezpieczonego oraz dożycie przez ubezpieczonego stu lat (§ 4 OWU).
 Świadczenie ubezpieczeniowe w razie śmierci ubezpieczonego przed ukończeniem 66 lat polegać miało na wypłacie wyższej z następujących kwot – sumy ubezpieczenia, zwiększonej o wartość subkonta składek dodatkowych albo wartości rachunku ubezpieczenia, w obu przypadkach bez pobrania opłaty likwidacyjnej oraz opłaty od wykupu, ale po pobraniu opłaty za przewalutowanie oraz stosownego podatku dochodowego (§ 5 ust. 1 OWU).
 W razie śmierci ubezpieczonego po ukończeniu 66 lat świadczenie ubezpieczeniowe, z zastrzeżeniem ograniczeń odpowiedzialności przewidzianych w § 12 ust. 2 OWU, polegać miało na wypłacie 101% wartości subkonta składek regularnych oraz 100% wartości subkonta składek dodatkowych bez pobrania opłaty likwidacyjnej oraz opłaty od wykupu, ale po pobraniu opłaty za przewalutowanie oraz stosownego podatku dochodowego (§ 5 ust. 2 OWU).
 Świadczenie ubezpieczeniowe w razie dożycia przez ubezpieczonego stu lat polegać miało na wypłacie wartości rachunku ubezpieczenia, bez pobrania opłaty likwidacyjnej oraz opłaty od wykupu, ale po pobraniu opłaty za przewalutowanie oraz stosownego podatku dochodowego (§ 5 ust. 3 OWU).
 Wiek ubezpieczonego ustalany był w rocznicę polisy (§ 6 OWU). Ubezpieczający mógł w każdym czasie zmienić uposażonego albo odwołać wskazanie uposażonego. Przewidziano także reguły ustalania udziałów w przypadku wielu uposażonych, wskazano osoby uprawnione do świadczenia w razie braku uposażonego albo w razie przyczynienia się uposażonego do śmierci ubezpieczeniowego (§ 7 OWU).
 Ubezpieczający uprawniony był do dokonania cesji całości albo części praw lub obowiązków z umowy na inną osobę, po pobraniu opłaty za cesję. Ubezpieczający zobowiązany był do zapłaty składki regularnej w wysokości i terminach określonych w umowie do chwili, gdy umowa uzyska status polisy opłaconej, kiedy to ubezpieczający obowiązany był jedynie do utrzymywania minimalnej wartości subkonta składek regularnych (§ 10 OWU).
 Ubezpieczyciel miał tworzyć fundusze w celu lokowania środków pochodzących ze składek, za które miały być nabywane jednostki uczestnictwa funduszy (§ 14 OWU). Składki miały być zapisywane na rachunku ubezpieczającego, odpowiednio na subkoncie składek regularnych lub subkoncie składek dodatkowych. Przewidziane zostały także reguły alokacji i transferu składek (§§ 15-17 OWU).
 Ubezpieczyciel uprawniony był do pobierania następujących opłat: wstępnej, za zarządzanie, administracyjnej, transakcyjnej, likwidacyjnej, od wykupu, za przewalutowanie, za ryzyko, za wznowienie umowy ubezpieczenia, za cesję, za obniżenie składki regularnej. Określono szczegółowo sposób wyliczenia poszczególnych opłat (§ 18 OWU).
 Wysokość opłaty likwidacyjnej została ustalona procentowo i miała być pobierana z subkonta składek regularnych poprzez umorzenie jednostek uczestnictwa lub potrącenie środków pochodzących z umorzenia jednostek w wyniku transferu przed całkowitą wypłatą, w razie wygaśnięcia umowy ubezpieczenia w sytuacjach wskazanych w § 12 ust. 2, § 25 ust. 2 pkt 2., 3. i 5. OWU oraz od tej części częściowej wypłaty z subkonta składek regularnych, która powoduje, że wartość subkonta składek regularnych staje się niższa od kwoty odpowiadającej statusowi polisy opłaconej. Jednostki uczestnictwa miały być umarzane w proporcjach odpowiadających udziałowi w poszczególnych funduszach lub środków pochodzących z umorzenia jednostek odpowiednio w wartości częściowej wypłaty - w razie częściowej wypłaty, w wartości rachunku ubezpieczenia - w razie całkowitej wypłaty albo wygaśnięcia umowy ubezpieczenia w sytuacjach wskazanych w § 12 ust. 2 oraz § 25 ust. 2 pkt 2., 3. i 5. OWU (§ 18 ust. 6 OWU).
 W myśl § 2 pkt 2. OWU całkowita wypłata to dokonywana w złotych na podstawie zlecenia ubezpieczającego wypłata całości środków zgromadzonych na rachunku ubezpieczenia.
 Według § 2 pkt 3. OWU częściowa wypłata to dokonywana w złotych na podstawie zlecenia ubezpieczającego wypłata części środków zgromadzonych na subkoncie składek regularnych lub na subkoncie składek dodatkowych.
 Na podstawie § 21 ust. 11 OWU całkowita wypłata mogła być dokonana na wniosek ubezpieczającego w każdym czasie.
 Z kolei według § 21 ust. 1 OWU częściowa wypłata mogła być dokonana na wniosek ubezpieczającego w każdym roku polisowym, jednak nie częściej niż w liczbie wskazanej w załączniku do OWU.
 Wysokość opłaty likwidacyjnej określona została w pkt 15. załącznika do OWU o oznaczeniu (...)0410-12 (§ 19 ust. 1 OWU) oraz zawarta w treści polisy.
 Opłata likwidacyjna pobierana miała być w następującej wysokości:
 - od dnia poprzedzającego 1. rocznicę polisy - 99%;
 - od 1. rocznicy do dnia poprzedzającego 2. rocznicę polisy - 99%;
 - od 2. rocznicy do dnia poprzedzającego 3. rocznicę polisy - 80%;
 - od 3. rocznicy do dnia poprzedzającego 4. rocznicę polisy - 70%;
 - od 4. rocznicy do dnia poprzedzającego 5. rocznicę polisy - 60%;
 - od 5. rocznicy do dnia poprzedzającego 6. rocznicę polisy - 50%;
 - od 6. rocznicy do dnia poprzedzającego 7. rocznicę polisy - 40%;
 - od 7. rocznicy do dnia poprzedzającego 8. rocznicę polisy - 30%;
 - od 8. rocznicy do dnia poprzedzającego 9. rocznicę polisy - 20%;
 - od 9. rocznicy do dnia poprzedzającego 10. rocznicę polisy - 10%.
 Umowa wygasała w przypadku spełnienia świadczenia ubezpieczeniowego w razie śmierci ubezpieczonego, w przypadku upływu okresu prolongaty w razie brak wpłaty wymaganej składki regularnej, w przypadku całkowitej wypłaty, w przypadku wypowiedzenia przez ubezpieczającego, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia oraz w przypadku ukończenia przez ubezpieczającego stu lat.
 (dowód: polisa k. 12, OWU wraz z Załącznikiem do OWU k. 13-28, okoliczności niesporne)
 Wobec zlecenia przez powoda całkowitej wypłaty umowa została rozwiązana z dniem 02 maja 2013 r. i ubezpieczyciel umorzył środki zgromadzone na rachunku przypisanym do umowy z powodem, przyjmując za podstawę wycenę jednostek uczestnictwa w kwocie 4.651,62 zł. Ubezpieczyciel pobrał opłatę likwidacyjną w kwocie 2.905,50 zł, opłatę od wykupu w kwocie 46,52 zł, a pozostałą kwotę wypłacił powodowi.
 (dowód: pismo pozwanego z dnia 01 października 2015 r. k. 29, okoliczność niesporna)
 W piśmie doręczonym ubezpieczycielowi w dniu 08 października 2015 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. w imieniu powoda wezwał ubezpieczyciela do zwrotu nienależnie pobranej opłaty likwidacyjnej w kwocie 2.905,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia następującego po dniu pobrania opłaty w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania.
 (dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem doręczenia – k. 30).
 Podstawę poczynionych w sprawie ustaleń – niespornych pomiędzy stronami, przyznanych według art. 229 k.p.c. – stanowiły przedstawione przez strony dokumenty prywatne, które nie były kwestionowane i co do których nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności, dla których należałoby odmówić im wiarygodności.
 Nieistotne dla rozstrzygnięcia okazały się powołane przez pozwanego dowody z dokumentów prywatnych na okoliczność kosztów poniesionych przez pozwanego w związku z zawarciem i rozwiązaniem umowy ubezpieczenia z powodem. Wysokość rzeczywiście poniesionych przez pozwanego kosztów z tym związanych, powstałych w wyniku skorzystania przez powoda z uprawnienia do całkowitej wypłaty w dowolnym czasie była bowiem nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 385 1 § 1 k.c. Niewątpliwie zawarcie i rozwiązanie umowy musiało wiązać się z ponoszeniem przez pozwanego określonych kosztów. W postanowieniach OWU nie wskazano jednak jakiejkolwiek podstawy mającej służyć ustaleniu wysokości tego rodzaju kosztów oraz ich związku z wysokością opłaty likwidacyjnej przewidzianej dla danego okresu obowiązywania umowy, z którymi powód, przystępując do umowy, mógłby się zapoznać. Celem regulacji art. 385 1 § 1 k.c. jest natomiast nie tylko zapewnienie ekwiwalentności świadczenia konsumentowi, będącemu słabszą stroną stosunku zobowiązaniowego nawiązywanego z przedsiębiorcą, ale także uchylenie dysproporcji informacyjnej mogącej istnieć po stronie konsumenta na etapie zaciągania zobowiązania, również w odniesieniu do konsekwencji wcześniejszego niż zakładany ustania stosunku prawnego, aby decyzja o nawiązaniu stosunku prawnego mogła być podjęta także z uwzględnieniem takich konsekwencji. Tymczasem ustalenie wysokości opłaty likwidacyjnej jedynie z uwzględnieniem stopy procentowej wartości subkonta składek regularnych świadczy o tym, że wysokość tej opłaty została ustalona niezależnie od rzeczywistych kosztów poniesionych przez pozwanego w związku z konkretną umową zawartą właśnie z powodem.
 Spór pomiędzy stronami dotyczył zasadności pobrania przez pozwanego na podstawie § 18 ust. 6 OWU w zw. z pkt 15. Załącznika do OWU opłaty likwidacyjnej w kwocie 2.905,50 zł, gdy chodzi o polisę nr (...).
 W sprawie niniejszej nie budziło wątpliwości, że ustalone przez pozwaną OWU wraz z Załącznikiem wiązały powoda, skoro z treści oświadczenia powoda zawartego we wniosku o zawarcie umowy wynika, że tekst OWU został jej doręczony przed zawarciem umowy (k. 47v. pkt 13.).
 Niekwestionowana była okoliczność, że powód zawierał umowę jako konsument w myśl art. 22 1 k.c., a pozwanemu przysługiwał status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 43 1 k.c.
 Z treści przytoczonych regulacji wynika, że przeszkodę do przyjęcia, iż dane postanowienie umowne jest niedozwolone w rozumieniu art. 385 1 § 1 k.c., stanowi ustalenie, że postanowienie to określa główne świadczenia stron, sformułowane w sposób jednoznaczny. Kwestię tę należało zatem rozstrzygnąć w pierwszej kolejności.
 Wbrew twierdzeniom pozwanego brak było podstaw do zakwalifikowania jako określającego świadczenia główne w rozumieniu art. 385 1 § 1 k.c. postanowienia zawartego w § 18 ust. 6 OWU w zw. z pkt 15. Załącznika do OWU, przewidującego w przypadku całkowitej wypłaty środków zgromadzonych na rachunku ubezpieczającego pobranie przez pozwanego opłaty likwidacyjnej określonej stawką procentową od wartości subkonta składek regularnych, zależnie od roku polisy, w którym całkowita wypłata następuje.
 Po drugie, niewątpliwie umowa ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym zaliczona została przez ustawodawcę do kategorii umowy ubezpieczenia osobowego. Przy kwalifikacji poszczególnych postanowień umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym z punktu widzenia postanowień określających główne świadczenia stron w rozumieniu art. 385 1 § 1 zdanie drugie k.c. należy zatem uwzględniać przedmiotowo istotne elementy umowy ubezpieczenia, decydujące o kwalifikacji prawnej, przewidziane w art. 805 § 1 i § 2 pkt 2 k.c. oraz w art. 829 § 1 k.c. Według art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. W myśl art. 805 § 2 pkt 2 k.c. przy ubezpieczeniu osobowym świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby ubezpieczonej. Z kolei według art. 829 § 1 k.c. ubezpieczenie osobowe może w szczególności dotyczyć: 1) przy ubezpieczeniu na życie - śmierci osoby ubezpieczonej lub dożycia przez nią oznaczonego wieku, 2) przy ubezpieczeniu następstw nieszczęśliwych wypadków - uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia lub śmierci wskutek nieszczęśliwego wypadku. W świetle tych regulacji za świadczenia główne należy zatem uznać odpowiednio po stronie powoda zapłatę składki ubezpieczeniowej, a po stronie pozwanego wypłatę sumy ubezpieczenia, zwiększonej o wartość subkonta składek dodatkowych albo wartości rachunku (§ 5 ust. 1 OWU), wartości subkonta składek regularnych oraz dodatkowych, zwiększonych o 1% (§ 5 ust. 2 OWU) - w razie śmierci ubezpieczonego albo wypłacie wartości rachunku (§ 5 ust. 3 OWU) - w razie dożycia przez ubezpieczonego określonego wieku. Obowiązek zwrotu kosztów, w tym kosztów zawarcia umowy, nie stanowi zaś elementu przedmiotowo istotnego, decydującego o kwalifikacji prawnej, żadnej z kategorii umów określonych przepisami Kodeksu cywilnego (por. np. art. 566 § 1 k.c.).
 Po trzecie, cel inwestycyjny zawieranej umowy ubezpieczenia, wyrażony wprost w § 3 OWU, alokacja wpłacanej przez ubezpieczającego składki do ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych wybranych przez powoda, przyporządkowanie do umowy ubezpieczenia rachunku służącego do ewidencjonowania jednostek uczestnictwa w funduszach nabytych przez ubezpieczyciela za środki pochodzące ze składek oraz powiązanie wartości całkowitej lub częściowej wypłaty z wartością jednostek zgromadzonych na subkoncie składek regularnych, pozwalają na przyjęcie, że świadczeniem głównym po stronie pozwanego była także wypłata całkowita lub częściowa w razie skorzystania przez powoda z uprawnienia do wypłaty takiej wartości. Nie oznacza to jednak, że za świadczenie główne, tym razem po stronie powoda, należy uznawać obowiązek uiszczenia opłaty likwidacyjnej pobieranej w przypadku wypłaty całkowitej lub częściowej. Wbrew twierdzeniom pozwanego wprowadzenie takiej opłaty nie było bowiem elementem obowiązkowym umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym. W stanie prawnym obowiązującym przed dniem 01 stycznia 2016 r. obowiązek ustalenia takiej opłaty nie wynikał ani z obowiązujących wówczas art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1206, 1273 i 1348) ani z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. Amortyzacja wysokich początkowych kosztów ubezpieczyciela nie musiała odbywać się poprzez ustalenie opłaty ponoszonej przez ubezpieczającego w przypadku rozwiązania umowy wcześniejszego niż zakładany w chwili jej zawarcia. W przypadku wprowadzenia takiej opłaty jej wysokość jest powiązana ze współczynnikiem alokacji składki do funduszy kapitałowych na danym etapie umowy. Wysoka opłata na początku obowiązywania umowy pozwala na pokrycie kosztów zawarcia umowy w przypadku jej wcześniejszego rozwiązania przy jednoczesnym zachowaniu wysokiego współczynnika alokacji składki do funduszy już od początku obowiązywania umowy. Z kolei niska opłata na początku obowiązywania umowy pozwala na pokrycie kosztów zawarcia umowy w przypadku jej wcześniejszego rozwiązania jedynie wtedy, kiedy współczynnik alokacji składki do funduszy na początku obowiązywania umowy jest niski. Amortyzacji wysokich początkowych kosztów ubezpieczyciela służyć może jednak również ustalenie składki ubezpieczeniowej w określonej wysokości, obejmującej koszt wcześniejszego rozwiązania umowy na danym etapie, przy rezygnacji z odrębnej opłaty z tym związanej (por. Marian Wiśniewski, Zasadność opłat likwidacyjnych w ubezpieczeniach na życie z UFK – wymiar ekonomiczny i aktuarialny, Wiadomości Ubezpieczeniowe – Numer Specjalny 1/2013, s. 104-105). Obowiązek uwzględniania przy ustalaniu wysokości składki ubezpieczeniowej kosztów ponoszonych przez ubezpieczyciela wywodzono zaś z ówcześnie obowiązujących art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1206, 1273 i 1348), według których wysokość składki ubezpieczeniowej ustala się po dokonaniu oceny ryzyka ubezpieczeniowego tak, aby co najmniej zapewniała wykonanie wszystkich zobowiązań z umów ubezpieczenia i pokrycie kosztów wykonywania działalności ubezpieczeniowej (por. Beata Mrozowska, Anna Tarasiuk-Flodrowska, Opłata likwidacyjna w ubezpieczeniach na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym – aspekty praktyczne, Prawo Asekuracyjne 4/2012, s. 22). Tożsamą regulację zawiera zresztą art. 33 ust. 1 i 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z dnia 10 listopada 2015 r., poz. 1844). Zobowiązanie do pokrycia poniesionych przez pozwanego kosztów zawarcia umowy z powodem mogłoby zatem zostać uznane za świadczenie główne ze strony powoda jedynie w przypadku, gdyby zawierać się miało w zobowiązaniu do zapłaty składki ubezpieczeniowej. Z tych przyczyn za trafny uznać należy przyjmowany w orzecznictwie sądów powszechnych pogląd, w myśl którego w ramach umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym tzw. opłata likwidacyjna, pobierana od wartości wykupu wypłacanej w razie wypowiedzenia umowy przez ubezpieczającego, nie stanowi świadczenia głównego w rozumieniu art. 385 1 § 1 zd. drugie k.c., nawet w przypadku, gdy jako świadczenie takie kwalifikuje się wypłata wartości wykupu (por. wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 18 września 2015 r., II Ca 1140/15, LEX nr 1994269).
 Przyjęcie w sprawie niniejszej, że postanowienie zawarte w § 18 ust. 6 OWU w zw. z pkt 15. Załącznika do OWU przewidujące, że w przypadku całkowitej wypłaty środków zgromadzonych na rachunku ubezpieczającego pozwany pobiera opłatę likwidacyjną określoną stawką procentową od wartości subkonta składek regularnych, zależnie od roku polisy, w którym całkowita wypłata następuje, nie kwalifikuje się jako postanowienie określające świadczenie główne w rozumieniu art. 385 1 § 1 zd. drugie k.c., pozwala na dokonanie oceny tego postanowienia w świetle przesłanek określonych w art. 385 1 § 1 zd. pierwsze k.c.
 Okoliczność, że wysokość opłaty likwidacyjnej przewidzianej w § 18 ust. 6 OWU w zw. z pkt 15. Załącznika do OWU nie została indywidualnie uzgodniona przez pozwanego z powodem nie budziła żadnych wątpliwości, skoro zapisy zawarte w treści polisy potwierdzającej zawarcie umowy przez strony stanowią dokładne powtórzenie zapisów zawartych w OWU, gdy chodzi o wysokość stawek procentowych od wartości subkonta składek regularnych.
 Trafnie pozwany podnosił, że podobieństwo postanowienia OWU pozwalającego na pobranie od powódki opłaty likwidacyjnej do postanowień przewidujących pobranie takiej opłaty wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, prowadzonego przez Prezesa UOKiK, nie musi prowadzić do uznania tego pierwszego za niedozwolone na podstawie art. 479 43 k.p.c. Prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone – także po wpisaniu tego postanowienia do rejestru (art. 479 45 § 2 k.p.c.) – nie wyłącza bowiem powództwa o uznanie za niedozwolone postanowienia tej samej treści normatywnej, stosowanego przez przedsiębiorcę niebędącego pozwanym w sprawie, w której wydano ten wyrok (art. 365 i 366 w związku z art. 479 43 k.p.c.) (por. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CZP 17/15, LEX nr 1916698). Tym bardziej prawomocność taka nie wyklucza badania niedozwolonego charakteru postanowienia wzorca umownego o tej samej lub podobnej treści w sprawie z udziałem takiego przedsiębiorcy, wszczętej innego rodzaju powództwem, w której kwestia niedozwolonego charakteru postanowienia wzorca umowy stanowić ma przesłankę rozstrzygnięcia. Niemniej nie przekreśla to możliwości uwzględnienia w takiej sprawie argumentacji przyjmowanej za podstawę orzeczeń sądowych, w wykonaniu których dane postanowienie wzorca umowy, uznane za niedozwolone, zostaje wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c.
 Niemniej mowa ubezpieczenia jest umową wzajemnie zobowiązującą, w której całość świadczeń stron powinna być ekwiwalentna. Postanowienia wzorca umowy ubezpieczenia przewidujące obciążenie konsumenta kosztami ponoszonymi przez przedsiębiorcę w przypadku jej rozwiązania wcześniej, niż strony zakładały w chwili jej zawarcia, aby mogły zostać uznane za zgodne z dobrymi obyczajami i nienaruszające interesów konsumenta w sposób rażący, o czym mowa w art. 385 1 § 1 zd. pierwsze k.c., muszą być precyzyjne i pozwalać konsumentowi już w chwili zawierania umowy na ustalenie rzeczywistego związku wysokości opłat przewidzianych w takim przypadku oraz kosztów ponoszonych przez przedsiębiorcę. W przeciwnym wypadku przybierają one postać swoistej sankcji za rezygnację z kontynuowania umowy ubezpieczenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 r., VI ACa 1324/12, LEX nr 1331146), utrudniającej skorzystanie przez ubezpieczającego z uprawnienia do wypowiedzenia umowy w każdym czasie na podstawie art. 830 § 1 k.c., potwierdzonego w § 21 OWU, związanego z roszczeniem o wypłatę środków zgromadzonych na rachunku, czy stwarzającej nadmierne ryzyko w przypadku rozwiązania umowy ze względu na nieopłacenie zaległej składki regularnej i upływ okresu prolongaty.
 Wspomniano już, że celem regulacji art. 385 1 § 1 k.c. jest nie tylko zapewnienie ekwiwalentności świadczenia konsumentowi, będącemu słabszą stroną stosunku zobowiązaniowego nawiązywanego z przedsiębiorcą, ale także uchylenie dysproporcji informacyjnej mogącej istnieć po stronie konsumenta na etapie zaciągania zobowiązania, również w odniesieniu do konsekwencji wcześniejszego niż zakładany ustania stosunku prawnego, po to, aby decyzja o nawiązaniu stosunku prawnego mogła być podjęta przez konsumenta także z uwzględnieniem takich konsekwencji.
 Realizacja obowiązku informacyjnego na etapie zawierania umowy, jeśli chodzi o ustalenie wysokości opłaty mającej służyć pokryciu kosztów ponoszonych w przypadku rozwiązania umowy wcześniej, niż strony zakładały w chwili jej zawarcia, nabiera szczególnego znaczenia, zważywszy na to, że zarówno w treści polisy potwierdzającej zawarcie umowy z powódką, jak i w treści OWU, obok opłaty likwidacyjnej, przewidziano szereg innych opłat, tj. wstępną, za zarządzanie, administracyjną, transakcyjną, od wykupu, za przewalutowanie, za ryzyko, za wznowienie umowy ubezpieczenia, za cesję, za obniżenie składki regularnej, określając je kwotowo albo procentowo od wartości składki lub zgromadzonych środków.
 Tymczasem w postanowieniach OWU nie tylko nie wskazano jakiejkolwiek podstawy mającej służyć ustaleniu wysokości kosztów ponoszonych przez pozwanego w związku z zawarciem i rozwiązaniem umowy oraz ich związku z wysokością opłaty likwidacyjnej przewidzianej dla danego okresu obowiązywania umowy, z którymi powód, przystępując do umowy, mógłby się zapoznać, ale nawet nie wskazano, że opłata likwidacyjna służyć ma pokryciu tego rodzaju kosztów.
 Wobec tego ustalenie wysokości opłaty likwidacyjnej pobieranej w przypadku skorzystania przez ubezpieczającego z uprawnienia do całkowitej wypłaty w ciągu dziesięciu lat obowiązywania umowy wyłącznie przez wskazanie stopy procentowej wartości subkonta składek regularnych, nie pozwala na przyjęcie, aby ustalenie wysokości tej opłaty odbyło się z uwzględnieniem rzeczywistych kosztów poniesionych przez pozwanego w wyniku zawarcia i rozwiązania umowy w poszczególnych okresach jej obowiązywania, z których wysokością powód przy zawieraniu umowy powinien był się liczyć. Sposób ustalenia wysokości tej opłaty powinien zaś być w treści OWU wyjaśniony (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 r., VI ACa 1324/12, LEX nr 1331146; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2012 r. VI ACa 87/12, LEX nr 1220721).
 Ustalenie wysokości opłaty likwidacyjnej według § 18 ust. 6 OWU w zw. z pkt 15. Załącznika do OWU oraz jej pobranie przez pozwanego na skutek skorzystania przez powoda z uprawnienia do całkowitej wypłaty prowadziło do utraty przez powódkę kwoty 2.905,50 zł, stanowiącej 62 % wartości umorzonych jednostek uczestnictwa funduszy, wynoszącej 4.651,62 zł.
 Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że w okolicznościach sprawy niniejszej ustalenie wysokości opłaty likwidacyjnej według § 18 ust. 6 OWU w zw. z pkt 15. Załącznika do OWU kwalifikowało się jako niedozwolone postanowienie umowne przewidziane w art. 385 1 § 1 zd. 1 k.c., a przez to nie było wiążące w myśl art. 385 § 2 k.c. względem powoda jako konsumenta. Pobranie przez pozwanego kwoty 2.905,50 zł w wyniku zastosowania § 18 ust. 6 OWU w zw. z pkt 15. Załącznika do OWU pozbawione było zatem podstawy prawnej.
 W myśl tego przepisu należało zatem zasądzić od pozwanego na rzecz powoda bezpodstawnie pobraną przez pozwanego część świadczenia należnego powodowi z tytułu całkowitej wypłaty środków zgromadzonych na rachunku w kwocie 2.905,50 zł.
 W zakresie roszczenia o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od należności głównej brak było natomiast podstaw do uwzględnienia powództwa w części obejmującej okres przed dniem 24 października 2015 r.
 Zobowiązanie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia jest zobowiązaniem o charakterze bezterminowym, przewidzianym w art. 455 k.c., tj. takim, w którym termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2014 r., III CSK 36/14, OSNC 2016/1/5, LEX nr 1621345; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CKN 769/00, OSNC 2001/11/166, LEX nr 49111; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1991 r., III CZP 2/91, OSNCP 1991/7/93, LEX nr 3642). W myśl tego przepisu świadczenie z takiego zobowiązania powinno zostać spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. W okolicznościach sprawy niniejszej stan wymagalności należało ustalić z dniem 14 listopada 2015 r. W sytuacjach typowych obowiązek spełnienia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu do wykonania oznacza bowiem obowiązek jego spełnienia w terminie 14 dni od wezwania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2011 r., I CSK 576/09, LEX nr 1050451; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2007 r., V CSK 476/06, LEX nr 315289; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2004 r., V CK 461/03, LEX nr 174217; wyrok Sądu Najwyższego z 28 maja 1991 r., II CR 623/90, LEX nr 9056). Sprawa niniejsza niewątpliwie była dla pozwanego sprawą typową, skoro jej przedmiotem było roszczenie z umowy powszechnie przez niego zawieranej, przyjmujące za podstawę okoliczności znane pozwanemu z innych postępowań toczących się przed tutejszym Sądem Rejonowym. Wobec tego stan wymagalności należało przyjąć z upływem 14-dniowego terminu, liczonego od dnia doręczenia pozwanemu wezwania do zapłaty w dniu 08 października 2015 r.
 Wysokość odsetek za opóźnienie należało natomiast ustalić na podstawie art. 481 § 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 01 stycznia 2016 r. – za okres przed tym dniem – według którego to przepisu jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe, a następnie na podstawie art. 481 § 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym z dniem 01 stycznia 2016 r. – za okres po tym dniu – według którego to przepisu jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych.
 Za podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu należało przyjąć art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., według których strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, w tym wynagrodzenie reprezentującego stronę pełnomocnika będącego radcą prawnym. Ustalenie wysokości takiego wynagrodzenia nastąpiło według § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.), znajdującego zastosowanie w sprawie niniejszej w myśl § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), a ponadto z uwzględnieniem uiszczonej opłaty od pozwu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego.
 Dodano: 12 kwietnia 2016 , Opublikował(a): Katarzyna Urbańska


type: other

text:
Lasten kuunnelmat » Podcast – Podtail
 Tarinoita lapsille: Juoksukäki ja mayaketsaali
 Milena Parland on koonnut Suomessa asuvien kansojen omia satuja heidän sukujensa synnyinseuduilta. Juoksukäki ja mayaketsaali on satu Keski-Amerikasta, jossa Mayojen kulttuuri kukoisti yli 2000 vuoden ajan. Mayaintiaanien satu kertoo mayaketsaalista, linnusta, jonka kuva koristaa Guatemaalan lippua. sovitus: Milena Parland suomennos: Susanna Hirvikorpi. lukija: Marjaana Kuusniemi äänisuunnittelu: Tiina Luoma Tuottaja: Soila Valkama
 Lasten kuunnelmat • 0
 Tarinoita lapsille: Kilpalaulanta
 Milena Parland on koonnut Suomessa asuvien kansojen omia satuja heidän sukujensa synnyinseuduilta. Ensimmäisenä tarinana kuullaan "Kilpalaulanta" se sovitus Elias Lönnrotin kokoaman suomalaisen kansalliseeppoksen Kalevalan tarinasta, jossa nuori Joukahainen uhoaa vanhalle Väinämöiselle kohtalokkain seurauksin sovitus: Milena Parland suomennos Susanna Hirvikorpi. Lukija: Marjaana Kuusniemi. Äänisuunnittelu: Tiina Luoma. Tuotanto: Soila Valkama, Radioteatteri.
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 15/15: 06.08.2017 07.45
 Viimeksi Puluboi rakastui tulisesti Kaija Kolakopsikseen. poni jäi odottamaan ensimmäistä koulupäiväänsä. Millaien siitä tuli, sekin kerrotaan tässä viimeisessä osassa Puluboin ja Ponin kirjasta. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Tuotanto Radioteatteri Soila Valkama
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 14/15: 30.07.2017 07.45
 Edellisessä osassa kuulimme, että Poni joutuu kouluun eikä saa enää olla poni. Puluboin oli lähdettävä talvipesän hakuun ja ystävykset hyvästelivät haikeina. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Tuotanto Radioteatteri Soila Valkama
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 13/15: 23.07.2017 07.45
 Viime jaksossa Ponin äiti palasi hermolomalta ja toi tuliaisiksi valkean mustakaijalinnun, Kaija Kolakopsiksen. Puluboi halusi kovasti saada vaimon, joka munii ja niinpä nettiin laitettiin ilmoitus. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Tuotanto Radioteatteri Soila Valkama
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 12/15: 16.07.2017 07.45
 Edellisessä jaksossa Puluboi muutti Ponin nukkekotiin ja Poni kaipasi äitiä, jolta tuli kortti Intiasta. Lisäksi leivottiin bullaa. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli.
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 11/15: 09.07.2017 07.45
 Viimeksi tohtori Minimilla auttoi ystävyksiä ja Puluboi sai salaisen tehtävän, jonka avulla Ponin isän taide meni kaupaksi. Puluboi siistiytyi ja alkoi etsiä tyttöystävää. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Tuotanto Radioteatteri Soila Valkama
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 10/15: 02.07.2017 07.45
 Edellisessä jaksossa Ponin äiti lähti hermolomalle ja isä masentui. Poni järjesti isän ja itsensä terveysasemalle. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Tuotanto Radioteatteri Soila Valkama
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 9/15: 25.06.2017 07.45
 Viimeksi kuulimme kuinka Puluboi päätti hankkia oman asunnon ja ryhtyä mainosmieheksi. Poni palasi kotiin. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Tuotanto: Radioteatteri, Soila Valkama
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 8/15: 18.06.2017 07.45
 Edellisessä jaksossa Puluboi ja Poni tapasivat maailmalla ja huomasivat, että heillä oli samankaltaiset pulmat. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Tuotanto: Radioteatteri, Soila Valkama
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 7/15: 11.06.2017 07.45
 Viimeksi kuulimme miten Puluboi lähti etsimään onneaan, koki kauheita seikkailuja ja pelastui uuden ystävänsä varis Boriksen avulla. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Tuotanto: Radioteatteri, Soila Valkama
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 6/15: 04.06.2017 07.45
 Edellisessä jaksossa Ponin isä villiintyi ja äidin hermot menivät pahan kerran. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Tuottaja: Soila Valkama
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 5/15: 28.05.2017 07.45
 Viimeksi Poni ja Puluboi kertoivat opettavaisia satuja, Poni ja isä kävivät innoittumassa taidenäyttelyssä ja alkoivat maalata sinisiä asioita. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Tuottaja: Soila Valkama
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 4/15: 21.05.2017 07.45
 Veera Salmi: Puluboin ja Ponin kirja, 15 osainen luentasarja, osa 4/15: Edellisessä osassa Poni sairasti ja Puluboi kertoi hurjia tarinoita siitä miten kodin harmonia vinksahti. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli.
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 3/15: 14.05.2017 07.45
 Veera Salmi: Puluboin ja Ponin kirja, 15 osainen luentasarja, osa 3/15: Viimeksi kuulimme miten Poni kävi lääkärissä ja äiti myrskysi. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli.
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 2/15: 07.05.2017 07.45
 Edellisessä jaksossa Puluboi ja Poni kertoivat itsestään ja siitä miten kaikki alkoi. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Uusinta vuodelta 2013
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Puluboin ja Ponin kirja, osa 1/15: 30.04.2017 07.45
 Ensimmäisessä osassa Puluboi ja Poni esittäytyvät. Kirjoittanut Veera Salmi, ohjaus Erja Manto, äänisuunnittelu Jaakko Jämsä. Poni: Karoliina Niskanen. Puluboi: Juha Pulli. Uusinta vuodelta 2013
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Ella teatterissa, osa 2/2: 23.04.2017 07.45
 Ellan luokan opettaja on palannut. Opettaja on päättänyt että luokka tekee näytelmän. Lpaset haluaisivat tehdä Punahilkan, mutta opettaja ei. Kuunnelma on Timo Parvelan samannimisestä lastenkirjasta Radioteatterille sovittanut ja ohjannut Outi Valle. Äänisuunnittelu: Anders Wiksten. Henkilöt: Ella - Matilda Kuosmanen. Hanna - Venla Monni. Samppa - Joonatan Valkama. Tuukka - Tiitus Wiksten. Pate - Eetu Nousiainen. Opettaja - Rauno Ahonen. Sijaisopettaja - Tuomas Uusitalo. Punahilkan äiti - Soila Valkama. Punahilkka - Hanna-Helena Kinnunen. Susi - Jorma Hellström.
 Lasten kuunnelmat: Tarinoita lapsille: Ella teatterissa, osa 1/2: 16.04.2017 07.45
 Ellan luokan opettaja on häämatkalla ja luokalla on sijainen, joka pyrkii opastamaan oppilaat teatteri saloihin, kuinka käy opettajan? Kuunnelma on Timo Parvelan samannimisestä lastenkirjasta Radioteatterille sovittanut ja ohjannut Outi Valle. Äänisuunnittelu: Anders Wiksten. Henkilöt: Ella - Matilda Kuosmanen. Hanna - Venla Monni. Samppa - Joonatan Valkama. Tuukka - Tiitus Wiksten. Pate - Eetu Nousiainen. Opettaja - Rauno Ahonen. Sijaisopettaja - Tuomas Uusitalo. Punahilkan äiti - Soila Valkama. Punahilkka - Hanna-Helena Kinnunen. Susi - Jorma Hellström.
 Lasten kuunnelmat: Ella ja kaverit: Ella ja kiristäjä: 09.04.2017 07.45


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 19.2.2011
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 55/37
 Prasība, kas celta 2010. gada 8. oktobrī — AM/Parlaments
 (Lieta F-100/10)
 2011/C 55/68
 Tiesvedības valoda — franču
 Lietas dalībnieki
 Prasītāja: AM (Malaga, Spānija) (pārstāvji — L. Lévi un C. Bernard-Glanz, advokāti)
 Atbildētājs: Eiropas Parlaments
 Strīda priekšmets un apraksts
 Prasība atcelt lēmumu, ar ko atteikts uzskatīt insultu, kas piemeklēja prasītāju, par nelaimes gadījumu Civildienesta noteikumu 73. panta un Kopējās slimības apdrošināšanas shēmas (KSAS) nodrošinājuma regulējuma 2. panta izpratnē.
 Prasītājas prasījumi:
 —
 atcelt iecēlējinstitūcijas 2009. gada 12. novembra lēmumu, ar ko atteikts uzskatīt insultu, kas piemeklēja prasītāju, par nelaimes gadījumu Civildienesta noteikumu 73. panta un Kopējās slimības apdrošināšanas shēmas (KSAS) nodrošinājuma regulējuma 2. panta izpratnē un tiktāl, ciktāl nepieciešams atcelt iecēlējinstitūcijas lēmumu noraidīt sūdzību;
 —
 attiecīgi nospriest, ka jaunai ārstu komisijai atkārtoti jāizskata lūgums, kuru atbilstoši Civildienesta noteikumu 73. pantam iesniedza prasītāja;
 —
 piespriest atbildētājam samaksāt zaudējumu atlīdzību, kas ex aequo et bono noteikta EUR 50 000 apmērā par morālo kaitējumu, kas cēlies no apstrīdētajiem lēmumiem;
 —
 piespriest atbildētājam samaksāt zaudējumu atlīdzību, kuras pagaidu summa ir noteikta EUR 25 000 apmērā, par nodarītajiem materiālajiem zaudējumiem, kuri ir cēlušies no apstrīdētajiem lēmumiem;
 —
 piespriest atbildētājam samaksāt nokavējuma procentus par parāda summu atbilstoši Civildienesta noteikumu 73. pantam pēc 12 % likmes par laika posmu, sākot vēlākais no 2007. gada 15. marta līdz pilnīgai samaksai;
 —
 piespriest Eiropas Parlamentam atlīdzināt tiesāšanās izdevumus.


text:
4.12.2010
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 C 328/43
 Ricorso proposto il 27 settembre 2010 — Flaherty/Commissione
 (Causa T-462/10)
 ()
 2010/C 328/71
 Lingua processuale: l’inglese
 Parti
 Ricorrente: Thomas Flaherty (Kilronan, Irlanda) (rappresentanti: A. Collins, SC, N. Travers, barrister e D. Barry, solicitor)
 Convenuta: Commissione europea
 Conclusioni del ricorrente
 —
 Annullare la decisione della Commissione, notificata come lettera all’Irlanda con il documento 13 luglio 2010, C(2010) 4764, di respingere una domanda relativa alla capacità di sicurezza per un nuovo peschereccio a strascico pelagico proposto per rimpiazzare il MFV Westward Isle, ed adottata per sostituire la decisione riguardante la suddetta domanda contenuta nella decisione della Commissione 4 aprile 2003, 2003/245/CE, relativa alle richieste pervenute alla Commissione di aumentare gli obiettivi dei POP IV per tener conto dei miglioramenti in materia di sicurezza, navigazione in mare, igiene, qualità dei prodotti e condizioni di lavoro per i pescherecci di lunghezza fuori tutto superiore a 12 metri (GU L 90, pag. 48), che è stata annullata, nella parte riguardante il ricorrente, dalla sentenza della Corte 17 aprile 2008, cause riunite C-373/06 P, C-379/06 P e C-382/06 P, Flaherty e altri/Commissione (Racc. pag. I-2649); e
 —
 condannare la convenuta alle spese.
 Motivi e principali argomenti
 Con il presente ricorso il ricorrente chiede, ai sensi dell’art. 263 TFUE, l’annullamento della decisione della Commissione, notificata come lettera all’Irlanda con il documento 13 luglio 2010, C(2010) 4764, di respingere una domanda relativa alla capacità di sicurezza per un nuovo peschereccio a strascico pelagico proposto per rimpiazzare il MFV Westward Isle, ed adottata per sostituire la decisione riguardante la suddetta domanda contenuta nella decisione della Commissione 4 aprile 2003, 2003/245/CE, relativa alle richieste pervenute alla Commissione di aumentare gli obiettivi dei POP IV per tener conto dei miglioramenti in materia di sicurezza, navigazione in mare, igiene, qualità dei prodotti e condizioni di lavoro per i pescherecci di lunghezza fuori tutto superiore a 12 metri (GU L 90, pag. 48), che è stata annullata, nella parte riguardante il ricorrente, dalla sentenza della Corte 17 aprile 2008, cause riunite C-373/06 P, C-379/06 P e C-382/06 P, Flaherty e altri/Commissione (Racc. pag. I-2649).
 A sostegno del proprio ricorso, il ricorrente deduce i seguenti motivi.
 In primo luogo, il ricorrente sostiene che la convenuta ha agito senza base giuridica. L’art. 4, n. 2, della decisione del Consiglio 26 giugno 1997, 97/413/CE, relativa agli obiettivi e alle modalità della ristrutturazione del settore della pesca comunitario, nel periodo dal 1o gennaio 1997 al 31 dicembre 2001 per il raggiungimento di un equilibrio durevole tra le risorse e il loro sfruttamento (GU L 175, pag. 27) fornisce tuttora un’adeguata base giuridica per la decisione impugnata e, pertanto, la Commissione non disponeva di una base giuridica che le consentisse di adottare una decisione ad hoc.
 In secondo luogo, il ricorrente afferma che la Commissione ha commesso una violazione di forme sostanziali. Il ricorrente deduce che la decisione impugnata avrebbe dovuto essere adottata, in base alla decisione del Consiglio 97/413/CE, secondo la procedura del comitato di gestione e che, scegliendo di adottare la decisione la decisione su una base ad hoc, la Commissione ha agito in violazione delle forme sostanziali.
 In terzo luogo, il ricorrente sostiene che interpretando erroneamente l’art. 4, n. 2, della decisione del Consiglio 97/413/CE, la Commissione è incorsa in un eccesso di potere, in particolare richiamandosi a criteri irrilevanti e non tenendo conto della definizione di «sforzo di pesca» fornita dalla decisione del Consiglio 97/413/CE e dalla normativa comunitaria in materia di pesca applicabile al momento della domanda della ricorrente relativa alla stazza di sicurezza nel dicembre 2001.
 Inoltre, egli fa valere che la decisione impugnata contiene numerosi errori manifesti di valutazione della domanda del ricorrente relativa alla stazza di sicurezza. In particolare, il ricorrente afferma che la decisione della Commissione di respingere la domanda del ricorrente a causa del maggior volume sottostante al ponte principale del nuovo peschereccio proposto rispetto a quello del Westward Isle è manifestamente erronea, così come la sua affermazione secondo la quale lo «sforzo di pesca» del nuovo peschereccio sarà maggiore di quello del Westward Isle.
 Infine, il ricorrente deduce che la Commissione ha violato il diritto alla parità di trattamento. Egli sostiene che il rigetto della domanda da parte della Commissione a causa del maggior volume sottostante al ponte principale costituisce una palese disparità di trattamento, che determina un’inammissibile discriminazione nei suoi confronti rispetto all’approccio completamente differente adottato con riguardo al trattamento di talune domande relative alla stazza di sicurezza accolte nella decisione della Commissione 2003/245/CE, nonché con riguardo ad una delle domande inizialmente respinta in tale decisione, ma successivamente accolta nella decisione della Commissione notificata con il documento 13 luglio 2010, C(2010) 4765.


text:
 26.1.2015
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 26/41
 Acțiune introdusă la 26 noiembrie 2014 – Ugly/OAPI – Group Lottuss (COYOTE UGLY)
 (Cauza T-778/14)
 (2015/C 026/53)
 Limba în care a fost formulată acțiunea: engleza
 Părțile
 Reclamantă: Ugly, Inc. (New York, Statele Unite) (reprezentanți: T. St Quintin, Barrister, K. Gilbert și C. Mackey, Solicitors)
 Pârât: Oficiul pentru Armonizare în cadrul Pieței Interne (mărci, desene și modele industriale) (OAPI)
 Cealaltă parte din procedura care s-a aflat pe rolul camerei de recurs: Group Lottuss Corp., SL (Barcelona, Spania)
 Datele privind procedura în fața OAPI
 Titularul mărcii în litigiu: cealaltă parte din procedura care s-a aflat pe rolul camerei de recurs
 Marca în litigiu: marca comunitară verbală „COYOTE UGLY” – cerere de înregistrare a mărcii comunitare nr. 1 226 198
 Procedura care s-a aflat pe rolul OAPI: procedură de opoziție
 Decizia atacată: Decizia Camerei a cincea de recurs a OAPI din 16 septembrie 2014 în cauza R 1369/2013-5
 Concluziile
 Reclamanta solicită Tribunalului:
 —
 anularea deciziilor diviziei de opoziție și camerei de recurs și trimiterea opoziției diviziei de opoziție pentru ca aceasta să statueze din nou;
 —
 obligarea celeilalte părți din procedura care s-a aflat pe rolul camerei de recurs la plata cheltuielilor de judecată.
 Motivul invocat
 —
 Încălcarea articolului 8 alineatele (1), (2) și (4) din Regulamentul nr. 207/2009


text:
BGH, 15.03.1990 - VII ZR 311/88 - dejure.org
 https://dejure.org/1990,541
 BGH, 15.03.1990 - VII ZR 311/88 (https://dejure.org/1990,541)
 BGH, Entscheidung vom 15.03.1990 - VII ZR 311/88 (https://dejure.org/1990,541)
 BGH, Entscheidung vom 15. März 1990 - VII ZR 311/88 (https://dejure.org/1990,541)
 Tipp: Um den Kurzlink (hier: https://dejure.org/1990,541) schnell in die Zwischenablage zu kopieren, können Sie die Tastenkombination Alt + R verwenden - auch ohne diesen Bereich zu öffnen.
 Klage auf Schadensersatz bzw. Aufwendungsersatz wegen Mängeln am Dach und Nässeschäden im Keller - Schadensersatz wegen Verzugs des Unternehmers mit der Mängelbeseitigung - Entbehrlichkeit der Mahnung bei ernsthafter und endgültiger Leistungsverweigerung des Unternehmers ...
 Mängelbeseitigung: Verzug
 BGB § 633 Abs. 3, § 634 Abs. 1, § 635
 Wann ist eine Nachbesserungsaufforderung entbehrlich? (IBR 1990, 515)
 NJW-RR 1990, 786
 BauR 1990, 466
 ZfBR 1990, 276
 Eine derartige Fristsetzung ist entbehrlich, wenn der Unternehmer die Mängelbeseitigung bereits endgültig verweigert hat, denn dann wäre sie reine Förmelei (BGH, Urteil vom 15. März 1990 - VII ZR 311/88, BauR 1990, 466 = ZfBR 1990, 276).
 Dabei ist das gesamte Verhalten des Unternehmers zu würdigen (BGH, Urteil vom 22. November 1984 - VII ZR 287/82 = BauR 1985, 198 = ZfBR 1985, 79; Urteil vom 15. März 1990 - VII ZR 311/88 = BauR 1990, 466 = ZfBR 1990, 276).
 Zu würdigen ist das gesamte Verhalten des Auftragnehmers, auch seine spätere Einlassung im Prozeß (BGH, Urteil vom 15. März 1990 - VII ZR 311/88, BauR 1990, 466 = ZfBR 1990, 276).
 Das gilt vor allem, wenn der Auftragnehmer seine Pflicht zur Gewährleistung schlechthin bestreitet oder wenn er die Beseitigung des Mangels in anderer Weise ernsthaft verweigert (BGH, Urt. v. 15.3.1990 - VII ZR 311/88, NJW-RR 1990, 786, 787;... BGH, Urt. v. 10.4.1991 - VIII ZR 131/90, NJW 1991, 1882, 1883).
 Entscheidend sind die Umstände des Einzelfalls (zum Vorstehenden: BGH BauR 1990, 466 ff Juris Rz 7).
 Übernimmt der Veräußerer vertraglich Bauleistungen, die insgesamt nach Umfang und Bedeutung Neubauarbeiten vergleichbar sind, haftet er nicht nur für die ausgeführten Umbauarbeiten, sondern auch für die in diesem Bereich vorhandene Altbausubstanz nach den Gewährleistungsregeln des Werkvertrags (BGH NZBau 2007, 371; vgl. auch BGH NJW 2006, 214, NJW 2005, 1115, NJW 1989, 2748, NJW-RR 1990, 786).
 Der insoweit formelhafte Ausschluss der Gewährleistung für Sachmängel ist gemäß § 242 BGB nicht wirksam, weil sich - wie bereits ausgeführt - der Vertrag über den Erwerb neu errichteter oder so zu behandelnder Gebäude verhält und die Freizeichnung nicht mit dem Kläger unter ausführlicher Belehrung über die einschneidenden Rechtsfolgen eingehend erörtert worden ist (vgl. BGH NZBau 2007, 371, NJW 2006, 214, NJW 2005, 1115, NJW 1989, 2748, NJW-RR 1990, 786).
 OLG Düsseldorf, 13.01.2006 - 22 U 114/05
 Keine Haftung des Bauherren gemäß § 13 Nr. 3 VOB/B bei nur allgemeiner Festlegung ...
 OLG Düsseldorf, 11.05.2000 - 12 U 230/99


type: contracts

text:
 Fontos jogi nyilatkozat
 |
 21998D1119(12)
 Hivatalos Lap L 310 , 19/11/1998 o. 0020 - 0020
 Az EGT-Vegyesbizottság 33/98 határozata(1998. április 30.)az EGT-megállapodás XIII. mellékletének (közlekedés) módosításárólAZ EGT-VEGYESBIZOTTSÁG,tekintettel az Európai Gazdasági Térségről szóló, az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodás kiigazításáról szóló jegyzőkönyvvel módosított megállapodásra (a továbbiakban: a Megállapodás), és különösen annak 98. cikkére,mivel a Megállapodás XIII. mellékletét az 1997. október 4-i 70/97 EGT-vegyesbizottsági határozat [1] módosította;mivel a hajófelügyeleti és hajóvizsgáló szervezetek, valamint a tengerhajózási igazgatás vonatkozó tevékenységeinek közös szabályairól és szabványairól szóló 94/57/EK tanácsi irányelv módosításáról szóló, 1997. szeptember 26-i 97/58/EK tanácsi irányelvet [2] be kell építeni a Megállapodásba,A KÖVETKEZŐKÉPPEN HATÁROZOTT:1. cikkA Megállapodás XIII. mellékletének 55b. pontja (94/57/EK tanácsi irányelv) a következő szöveggel egészül ki:", az alábbi módosításokkal:- 397 L 0058: A Bizottság 1997. szeptember 26-i 97/58/EK irányelve (HL L 274., 1997.10.7., 8. o.)."2. cikkA 97/58/EK bizottsági irányelv izlandi és norvég nyelvű szövegei, melyek e határozat megfelelő nyelvi változatának mellékletét képezik, hitelesek.3. cikkEz a határozat 1998. május 1-jén lép hatályba, amennyiben a Megállapodás 103. cikkének (1) bekezdése szerint előírt összes értesítést eljuttatták az EGT-Vegyesbizottsághoz.4. cikkEzt a határozatot az Európai Közösségek Hivatalos Lapjának EGT-re vonatkozó részében, illetve EGT-kiegészítésében közzé kell tenni.Kelt Brüsszelben, 1998. április 30-án.az EGT-Vegyesbizottság részérőlaz elnökF. Barbaso[1] HL L 30., 1998.2.5., 42. o.[2] HL L 274., 1997.10.7., 8. o.--------------------------------------------------


type: wikipedia

text:
13. januar je 13. dan leta v gregorijanskem koledarju. Ostaja še 352 dni (353 v prestopnih letih).
 Dogodki
 27 pr. n. št. - Gaj Avgust Oktavijan vzpostavi principat
 532 - upor Nike v Konstantinoplu
 1501 - Husiti izdajo prvo pesmarico v češčini
 1559 - okronanje angleške kraljice Elizabete I.
 1610 - Galileo Galilei odkrije četrti Jupitrov satelit Kalisto
 1898 - pariški dnevnik L'Aurore objavi Zolajevo odprto pismo J'accuse (Obtožujem)
 1917 - v Združenem kraljestvu izenačena volilna pravica moških in žensk
 1930 - Miki Miška se prvič pojavi v stripu
 1943 - Adolf Hitler razglasi totalno vojno
 1948 - prvi koncert oživljene Slovenske filharmonije
 1958 - v rudniku Trbovlje zaradi nezadovoljstva rudarjev z z delovnimi pogoji in plačilom izbruhne prva organizirana stavka v Jugoslaviji po drugi svetovni vojni.
 1992 - Vatikan prizna Slovenijo
 2005:
 v Ljubljani svetovna premiera Offenbachove opere Renske nimfe
 ameriški raketni napad na Damadolo povzroči smrt 18 ljudi, od tega 4 teroristov Al Kajde
 2012 - na italijanskem otoku Giglio nasede potniška ladja Costa Concordia, s 4.252 ljudmi na krovu (32 jih umre)
 Rojstva
 1334 - Henrik II., kastiljski kralj († 1379)
 1596 - Jan Josephszoon van Goyen, nizozemski slikar († 1656)
 1737 - Joseph Hilarius Eckhel, avstrijski numizmatik († 1798)
 1837 - Alojzij Matija Zorn, goriški nadškof, († 1897)
 1850 - Charlotte E. Ray, ameriška učiteljica, odvetnica († 1911)
 1858 - Oskar Minkowski, nemški patolog, fiziolog († 1931)
 1859 - Kostis Palamas, grški pesnik (možen datum rojstva tudi 8. januar) († 1943))
 1864 - Wilhelm Wien, nemški fizik, nobelovec 1911 († 1928)
 1866 - Vasilij Sergejevič Kalinnikov, ruski skladatelj († 1901)
 1874 - Jozef-Ernest van Roey, belgijski kardinal († 1961)
 1887 - Anton Tanc, slovenski pisatelj, pesnik († 1947)
 1902 - Georgij Maksimiljanovič Malenkov, ruski politik († 1988)
 1904 - Bogomir Magajna, slovenski psihiater, pisatelj († 1963)
 1908 - Earle Gilmore Wheeler, ameriški general († 1975)
 1911 - Guido Del Mestri, italijanski kardinal († 1993)
 1924 - Paul Karl Feyerabend, avstrijsko-ameriški filozof znanosti († 1994)
 1927 - Sydney Brenner, južnoafriški biolog, nobelovec 2002
 1957 - Vincencij Cankar, slovenski kitarist, član skupine Čuki
 1961 - Graham McPherson, angleški pevec in igralec
 1962 - Brane Završan, slovenski igralec in šansonjer
 1968 - Gianni Morbidelli, italijanski avtomobilski dirkač
 1970 - Marco Pantani, italijanski kolesar, zmagovalec Toura (1998) in Gira (1998) († 2004)
 1973 - Juan Diego Florez, perujski operni pevec, tenorist
 1977 - Orlando Bloom, angleški igralec
 1980 - Wolfgang Loitzl, avstrijski smučarski skakalec
 1989 - Tim Matavž, slovenski nogometaš
 1990 - Liam Hemsworth, avstralski filmski in televizijski igralec
 1993 - Andrej Hoivik, slovenski politik in kemik
 Smrti
 888 - Karel III. Debeli, frankovski kralj, cesar (* 832)
 1147 - Robert de Craon, veliki mojster templarjev
 1151 - Suger od Saint-Denisa, francoski opat, regent, zgodovinar, arhitekt (* 1081)
 1177 - Henrik II., avstrijski vojvoda (* 1107)
 1182 - Neža Babenberška, koroška vojvodinja, ogrska kraljica (* 1151)
 1200 - Oton I., burgundski grof (* 1171)
 1330 - Friderik I. Habsburški, avstrijski in štajerski vojvoda, nemški kralj (* 1289)
 1363 - Majnhard III., tirolski grof in vojvoda Gornje Bavarske (* 1344)
 1368 - Marco Cornaro, 59. beneški dož (* 1286)
 1415 - al-Firuzabadi, iranski leksikograf (* 1329)
 1599 - Edmund Spenser, angleški pesnik (* 1552)
 1790 - Luc Urbain du Bouexic de Guichen, francoski admiral (* 1712)
 1850 - Jožef Kalasanc Likavec, slovenski teolog in filozof (* 1773)
 1852 - Faddej Faddejevič Bellinsgauzen - Fabian Gottlieb von Bellingshausen, ruski raziskovalec (* 1778)
 1864 - Stephen Collins Foster, ameriški skladatelj (* 1826)
 1867 - Victor Cousin, francoski filozof (* 1792)
 1916 - Victoriano Huerta, mehiški general, v letih 1913-1914 predsednik Mehike (* 1854)
 1941 - James Augustine Aloysius Joyce, irski pisatelj (* 1882)
 1942 - Vladimir Sergejevič Ignatovski, ruski matematik, fizik (* 1875)
 1945 - Boris Zarnik, slovensko-hrvaški biolog (* 1883)
 1973 - Fernando Cento, italijanski kardinal (* 1883)
 1974 - Heinz Leinfellner, avstrijski kipar (* 1911)
 Prazniki in obredi
 nedelja po 6. januarju: Jezusov krst
 God
 sveta Iveta
 113


text:
Vásárlás: Lancome Renergie Multi-Lift nappali feszesítő és ránctalanító krém száraz bőrre SPF15 50ml Arckrém árak összehasonlítása, Renergie Multi Lift nappali feszesítő és ránctalanító krém száraz bőrre SPF 15 50 ml boltok
 Itt van: Főoldal > Szépségápolás és egészség > Arckrém > Lancome Arckrém > Lancome Renergie Multi-Lift nappali feszesítő és ránctalanító krém száraz bőrre SPF15 50ml
 28 540 Ft Részletek
 Ajánlataink Lancome Renergie Multi-Lift nappali feszesítő és ránctalanító krém száraz bőrre SPF15 50ml termékre
 Lancome Renergie Multi Lift - ránctalanító krém minden bőrtípusra 50 ml Női
 Paraméterek, termékleírás - Lancome Renergie Multi-Lift nappali feszesítő és ránctalanító krém száraz bőrre SPF15 50ml
 A Rénergie Multi-Lift Nappali Arcápoló száraz bőrre, a Lancôme megoldása a ragyogását és feszességét vesztett, fakó bőr ellen, melyen az öregedés látható jelei egyre élesebben jelennek meg. Azonnal érezhető hatás: a bőr mintha kisimulna, rugalmasabbá válna és a mélyebb ráncok is halványulnak. Így is ismerheti: Renergie Multi Lift nappali feszesítő és ránctalanító krém száraz bőrre SPF 15 50 ml, RenergieMultiLiftnappalifeszesítőésránctalanítókrémszárazbőrreSPF1550ml, Renergie Multi Lift...
 Lancome Renergie Multi-Lift nappali feszesítő és ránctalanító krém száraz bőrre SPF15 50ml teljes leírás »
 Árdiagram - Lancome Renergie Multi-Lift nappali feszesítő és ránctalanító krém száraz bőrre SPF15 50ml
 A Rénergie Multi-Lift Nappali Arcápoló száraz bőrre, a Lancôme megoldása a ragyogását és feszességét vesztett, fakó bőr ellen, melyen az öregedés látható jelei egyre élesebben jelennek meg. Azonnal érezhető hatás: a bőr mintha kisimulna, rugalmasabbá válna és a mélyebb ráncok is halványulnak. Így is ismerheti: Renergie Multi Lift nappali feszesítő és ránctalanító krém száraz bőrre SPF 15 50 ml, RenergieMultiLiftnappalifeszesítőésránctalanítókrémszárazbőrreSPF1550ml, Renergie Multi Lift nappali feszesítő és ránctalanító krém száraz bőrre SPF15 50ml, RenergieMulti-LiftnappalifeszesítőésránctalanítókrémszárazbőrreSPF1550ml, Renergie Multi-Lift nappali feszesítő és ránctalanító krém száraz bőrre SPF15 50 ml


type: legislation

text:
 15.11.2017
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 297/25
 KOMMISSIONENS GENNEMFØRELSESFORORDNING (EU) 2017/2091
 af 14. november 2017
 om ikke at forny godkendelsen af aktivstoffet iprodion, jf. Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 1107/2009 om markedsføring af plantebeskyttelsesmidler, og om ændring af bilaget til Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) nr. 540/2011
 (EØS-relevant tekst)
 EUROPA-KOMMISSIONEN HAR —
 under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
 under henvisning til Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 1107/2009 af 21. oktober 2009 om markedsføring af plantebeskyttelsesmidler og om ophævelse af Rådets direktiv 79/117/EØF og 91/414/EØF (1), særlig artikel 20, stk. 1, og artikel 78, stk. 2, og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 I henhold til Kommissionens direktiv 2003/31/EF (2) blev iprodion optaget som aktivstof i bilag I til Rådets direktiv 91/414/EØF (3).
 (2)
 Aktivstoffer, der er opført i bilag I til direktiv 91/414/EØF, betragtes som godkendt i henhold til forordning (EF) nr. 1107/2009 og er opført i del A i bilaget til Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) nr. 540/2011 (4).
 (3)
 Godkendelsen af aktivstoffet iprodion, jf. del A i bilaget til gennemførelsesforordning (EU) nr. 540/2011, udløber den 31. oktober 2018.
 (4)
 Der er i overensstemmelse med artikel 1 i Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) nr. 844/2012 (5) indgivet en ansøgning om fornyelse af godkendelsen af iprodion inden for den tidsfrist, der er fastsat i nævnte artikel.
 (5)
 Ansøgeren indsendte de supplerende dossierer, som kræves i henhold til artikel 6 i gennemførelsesforordning (EU) nr. 844/2012. Den rapporterende medlemsstat fandt, at ansøgningen var fuldstændig.
 (6)
 Den rapporterende medlemsstat udarbejdede en vurderingsrapport vedrørende fornyelse i samråd med den medrapporterende medlemsstat og forelagde den for Den Europæiske Fødevaresikkerhedsautoritet (i det følgende benævnt »autoriteten«) og Kommissionen den 3. november 2015.
 (7)
 Autoriteten fremsendte vurderingsrapporten vedrørende fornyelse til ansøgeren og medlemsstaterne, således at de kunne fremsætte bemærkninger hertil, og videresendte de modtagne bemærkninger til Kommissionen. Autoriteten gjorde desuden det supplerende sammenfattende dossier tilgængeligt for offentligheden.
 (8)
 Den 8. juni 2016 meddelte autoriteten Kommissionen sin konklusion (6) om, hvorvidt iprodion kan forventes at opfylde godkendelseskriterierne i artikel 4 i forordning (EF) nr. 1107/2009. Autoriteten konkluderede, at der er stor sandsynlighed for, at de vurderede repræsentative anvendelser på grund af de relevante metabolitter af iprodion kan føre til eksponering af grundvandet over parametergrænsen for drikkevand på 0,1 μg/l i situationer, som modsvarer alle relevante grundvandsscenarier. En enkelt relevant metabolit forventes endda at overstige 0,75 μg/l i alle relevante grundvandsscenarier. Autoriteten konkluderede desuden, at der er en stor langtidsrisiko for akvatiske organismer.
 (9)
 Derudover konkluderede autoriteten for en enkelt metabolit, der er fundet som en rest i planter og som en urenhed i det tekniske materiale, at det genotoksiske potentiale ikke kan udelukkes, og at der derfor ikke er muligt at fastsætte referenceværdier for pågældende metabolit. Der kan desuden ikke gennemføres en vurdering af risikoen ved indtagelse på baggrund af de tilgængelige oplysninger, da det ikke er muligt at fastlægge definitioner af restkoncentrationer med henblik på risikovurderinger. Det kan dog ikke udelukkes, at der er en akut risiko for forbrugerne. Endelig kan der ikke foretages en langsigtet risikovurdering for vilde pattedyr for alle de relevante eksponeringsveje på baggrund af oplysningerne i dossieret.
 (10)
 Iprodion er endvidere klassificeret som kræftfremkaldende i kategori 2, jf. Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 1272/2008 (7), mens det af autoritetens konklusion fremgår, at iprodion bør klassificeres som kræftfremkaldende i kategori 1B og som reproduktionstoksisk i kategori 2. I forbindelse med de repræsentative overvejede anvendelsesformål overstiger grænseværdierne for restkoncentrationerne standardværdien, der er omhandlet i artikel 18, stk. 1, litra b), i Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 396/2005 (8). Kravene i punkt 3.6.3 og 3.6.5 i bilag II til forordning (EF) nr. 1107/2009 er derfor ikke opfyldt.
 (11)
 Kommissionen opfordrede ansøgeren til at fremsætte sine bemærkninger til autoritetens konklusion og, i henhold til artikel 14, stk. 1, tredje afsnit, i Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) nr. 844/2012, til bemærkninger til udkastet til rapport vedrørende fornyelse. Ansøgeren fremsatte sine bemærkninger, og disse er blevet gennemgået nøje.
 (12)
 Uagtet de argumenter, som ansøgeren fremførte, kan de betænkeligheder, der er forbundet med stoffet, imidlertid ikke anses for at være afhjulpet.
 (13)
 På baggrund af de konstaterede betænkeligheder kan det ikke fastslås, at godkendelseskriterierne i artikel 4 i forordning (EF) nr. 1107/2009 er opfyldt, for så vidt angår en eller flere repræsentative anvendelser af mindst ét plantebeskyttelsesmiddel. Det er derfor i henhold til artikel 20, stk. 1, litra b), i nævnte forordning passende ikke at forlænge godkendelsen af iprodion.
 (14)
 Medlemsstaterne bør have tid til at tilbagekalde godkendelser af plantebeskyttelsesmidler, der indeholder iprodion.
 (15)
 For plantebeskyttelsesmidler, der indeholder iprodion, og for hvilke medlemsstaterne bevilger en afviklingsperiode i henhold til artikel 46 i forordning (EF) nr. 1107/2009, bør en sådan periode udløbe senest den 5. juni 2018.
 (16)
 Udløbsdatoen for iprodion blev forlænget ved Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) 2017/1511 (9) til 31. oktober 2018 for at gøre det muligt at afslutte fornyelsesprocessen, inden godkendelsen af stoffet udløber. Da der er truffet en afgørelse forud for den forlængede udløbsdato, bør nærværende forordning finde anvendelse hurtigst muligt.
 (17)
 Denne forordning er ikke til hinder for, at der kan indgives en ny ansøgning vedrørende godkendelse af iprodion i henhold til artikel 7 i forordning (EF) nr. 1107/2009.
 (18)
 Foranstaltningerne i denne forordning er i overensstemmelse med udtalelse fra Den Stående Komité for Planter, Dyr, Fødevarer og Foder —
 VEDTAGET DENNE FORORDNING:
 Artikel 1
 Ikke-fornyelse af godkendelsen af aktivstoffet
 Godkendelsen af aktivstoffet iprodion fornyes ikke.
 Artikel 2
 Ændringer af gennemførelsesforordning (EU) nr. 540/2011
 I del A i bilaget til gennemførelsesforordning (EU) nr. 540/2011 udgår række nr. 50, iprodion.
 Artikel 3
 Overgangsforanstaltninger
 Medlemsstaterne skal tilbagekalde godkendelser af plantebeskyttelsesmidler, der indeholder iprodion som aktivstof, senest den 5. marts 2018.
 Artikel 4
 Afviklingsperiode
 Eventuelle afviklingsperioder, som medlemsstaterne indrømmer i henhold til artikel 46 i forordning (EF) nr. 1107/2009, skal være så korte som muligt og udløbe senest den 5. juni 2018.
 Artikel 5
 Ikrafttræden
 Denne forordning træder i kraft på tyvendedagen efter offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
 Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 14. november 2017.
 På Kommissionens vegne
 Jean-Claude JUNCKER
 Formand
 (1) EUT L 309 af 24.11.2009, s. 1.
 (2) Kommissionens direktiv 2003/31/EF af 11. april 2003 om ændring af Rådets direktiv 91/414/EØF for at optage 2,4-DB, beta-cyfluthrin, cyfluthrin, iprodion, linuron, maleinhydrazid og pendimethalin som aktivstoffer (EUT L 101 af 23.4.2003, s. 3).
 (3) Rådets direktiv 91/414/EØF af 15. juli 1991 om markedsføring af plantebeskyttelsesmidler (EFT L 230 af 19.8.1991, s. 1).
 (4) Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) nr. 540/2011 af 25. maj 2011 om gennemførelse af Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 1107/2009 for så vidt angår listen over godkendte aktivstoffer (EUT L 153 af 11.6.2011, s. 1).
 (5) Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) nr. 844/2012 af 18. september 2012 om fastsættelse af de fornødne bestemmelser til gennemførelse af fornyelsesproceduren for aktivstoffer, jf. Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 1107/2009 om markedsføring af plantebeskyttelsesmidler (EUT L 252 af 19.9.2012, s. 26).
 (6) Den Europæiske Fødevaresikkerhedsautoritet (EFSA), 2016. »Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance iprodion«. EFSA Journal 2016;14(11):4609, 31 s. doi:10.2903/j.efsa.2016.4609.
 (7) Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 1272/2008 af 16. december 2008 om klassificering, mærkning og emballering af stoffer og blandinger og om ændring og ophævelse af direktiv 67/548/EØF og 1999/45/EF og om ændring af forordning (EF) nr. 1907/2006 (EUT L 353 af 31.12.2008, s. 1).
 (8) Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 396/2005 af 23. februar 2005 om maksimalgrænseværdier for pesticidrester i eller på vegetabilske og animalske fødevarer og foderstoffer og om ændring af Rådets direktiv 91/414/EØF (EUT L 70 af 16.3.2005, s. 1).
 (9) Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) 2017/1511 af 30. august 2017 om ændring af gennemførelsesforordning (EU) nr. 540/2011 for så vidt angår forlængelse af godkendelsesperioderne for aktivstofferne 1-methylcyclopropen, beta--cyfluthrin, chlorothalonil, chlorotoluron, cypermethrin, daminozid, deltamethrin, dimethenamid-p, flufenacet, flurtamon, forchlorfenuron, fosthiazat, indoxacarb, iprodion, MCPA, MCPB, silthiofam, thiophanat-methyl og tribenuron (EUT L 224 af 31.8.2017, s. 115).


text:
 Avis juridique important
 |
 21988D1231(02)
 Απόφαση αριθ. 2/88 της Μεικτής Επιτροπής ΕΟΚ-Αυστρίας της 14ης Δεκεμβρίου 1988 για τη συμπλήρωση και τροποποίηση του παραρτήματος ΙΙΙ του πρωτοκόλλου αριθ. 3 σχετικά με την έννοια των «καταγομένων προϊόντων» ή «προϊόντων καταγωγής» και τις μεθόδους διοικητικής συνεργασίας
 Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 379 της 31/12/1988 σ. 0002 - 0003
 ΑΠΟΦΑΣΗ αριθ. 2/88 ΤΗΣ ΜΕΙΚΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΟΚ - ΑΥΣΤΡΙΑΣ της 14ης Δεκεμβρίου 1988 για τη συμπλήρωση και τροποποίηση του παραρτήματος ΙΙΙ του πρωτοκόλλου αριθ. 3 σχετικά με την έννοια των «καταγομένων προϊόντων» ή «προϊόντων καταγωγής» και τις μεθόδους διοικητικής συνεργασίας Η ΜΕΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΟΚ - ΑΥΣΤΡΙΑΣ,ιΕχοντας υπόψη:τη συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Δημοκρατίας της Αυστρίας, που υπογράφηκε στις Βρυξέλλες στις 22 Ιουλίου 1972,το πρωτόκολλο αριθ. 3 σχετικά με την έννοια των «καταγομένων προϊόντων» ή «προϊόντων καταγωγής» και τις μεθόδους διοικητικής συνεργασίας, το οποίο στη συνέχεια ονομάζεται «πρωτόκολλο αριθ. 3», και ιδίως το άρθρο 28 του πρωτοκόλλου αυτού,Εκτιμώντας ότι οι κανόνες καταγωγής σχετικά με το υπερβορικό νάτριο της κλάσης ex 2840 οι οποίοι προβλέπονται στο πρωτόκολλο αριθ. 3 πρέπει να τροποποιηθούν ώστε να ληφθεί υπόψη η εξέλιξη τόσο των τεχνικών παραγωγής, όσο και της διεθνούς οικονομικής κατάστασης όσον αφορά τις συναλλαγές του προϊόντος αυτού,ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ:ίΑρθρο 1Το παράρτημα ΙΙΙ του πρωτοκόλλου αριθ. 3 της συμφωνίας ΕΟΚ - Αυστρίας τροποποιείται ως ακολούθως:1. ^Το σημείο που αφορά το ex κεφάλαιο 28 αντικαθίσταται από τα αναφερόμενα στο παράρτημα της παρούσας απόφασης.2. ^Η κλάση ex 2840 καθώς και τα αντίστοιχα σημεία, όπως περιέχονται στο παράρτημα της παρούσας απόφασης, εισάγονται μετά τις κλάσεις ex 2811 και ex 2833 οι οποίες παραμένουν αμετάβλητες.ίΑρθρο 2Η παρούσα απόφαση τίθεται σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1989.Βρυξέλλες, 14 Δεκεμβρίου 1988.Για τη Μεικτή ΕπιτροπήΕΟΚ - ΑυστρίαςΟ ΠρόεδροςG. WAASΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Πίνακας κατεργασιών ή μεταποιήσεων που ισχύει για μη καταγόμενα προϊόντα, ώστε το μεταποιημένο προϊόν να μπορεί να αποκτά την ιδιότητα της καταγωγής >ΘΕΣΗ ΠΗΝΑΚΑ>


text:
 Avis juridique important
 |
 51997PC0482
 Ehdotus neuvoston päätökseksi yhteisön maataloustilastojen parantamisesta tehdyn päätöksen 96/411/EY muuttamisesta /* KOM/97/0482 lopull. - CNS 97/0245 */
 Virallinen lehti nro C 337 , 07/11/1997 s. 0058
 Ehdotus neuvoston päätökseksi yhteisön maataloustilastojen parantamisesta tehdyn päätöksen 96/411/EY muuttamisesta (97/C 337/14) (ETA:n kannalta merkityksellinen teksti) KOM(97) 482 lopull. - 97/0245(CNS)(Komission esittämä 6 päivänä lokakuuta 1997)EUROOPAN UNIONIN NEUVOSTO, jokaottaa huomioon Euroopan yhteisöjen perustamissopimuksen ja erityisesti sen 43 artiklan,ottaa huomioon komission ehdotuksen,ottaa huomioon Euroopan parlamentin lausunnon,sekä katsoo, että25 päivänä kesäkuuta 1996 tehty neuvoston päätös 96/411/EY yhteisön maataloustilastojen parantamisesta (1) säätää kertomusten toimittamisesta, toisaalta jäsenmailta komissiolle, toisaalta komissiolta Euroopan parlamentille ja neuvostolle,näiden kertomusten toimittamiselle asetetut määräajat ovat osoittautumassa liian joustamattomiksi ottaen huomioon kertynyt kokemus, jatämän takia on tarpeen sijoittaa asetetut ajankohdat myöhemmiksi ja ottaa käyttöön joustavammat aikarajat,ON TEHNYT SEURAAVAN PÄÄTÖKSEN:1 artiklaMuutetaan päätös 96/411/EY seuraavasti:1. korvataan 5 artiklan päiväys "31 päivänä maaliskuuta" päiväyksellä "31 päivänä heinäkuuta",2. korvataan 11 artiklan vuosi "1997" vuodella "1999".2 artiklaTämä päätös on osoitettu kaikille jäsenvaltioille.(1) EYVL L 162, 1.7.1996, s. 14.


text:
 Tärkeä oikeudellinen huomautus
 |
 12006E/PRO/27
 Euroopan yhteisön Perustamissopimuksen (Konsolidoitu toisinto) - D. Euroopan yhteisön perustamissopimukseen liitetyt pöytäkirjat - Pöytäkirja (N:o 27) Ranskasta (1992)
 Virallinen lehti nro C 321 E , 29/12/2006 s. 0303 - 0303
 Pöytäkirja (N:o 27)Ranskasta (1992)KORKEAT SOPIMUSPUOLET,jotka HALUAVAT ottaa huomioon erityisen Ranskaa koskevan seikan,OVAT SOPINEET seuraavista määräyksistä, jotka liitetään Euroopan yhteisön perustamissopimukseen:Ranska säilyttää erioikeuden laskea liikkeeseen rahaa merentakaisilla alueillaan kansallisessa lainsäädännössään vahvistettujen yksityiskohtaisten sääntöjen mukaisesti, ja ainoastaan sillä on oikeus vahvistaa CFP-frangin pariarvo.--------------------------------------------------


text:
 22.1.2013
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 18/11
 VYKONÁVACIE NARIADENIE KOMISIE (EÚ) č. 46/2013
 z 21. januára 2013,
 ktorým sa ustanovujú paušálne dovozné hodnoty na určovanie vstupných cien niektorých druhov ovocia a zeleniny
 EURÓPSKA KOMISIA,
 so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
 so zreteľom na nariadenie Rady (ES) č. 1234/2007 z 22. októbra 2007 o vytvorení spoločnej organizácie poľnohospodárskych trhov a o osobitných ustanoveniach pre určité poľnohospodárske výrobky (nariadenie o jednotnej spoločnej organizácii trhov) (1),
 so zreteľom na vykonávacie nariadenie Komisie (EÚ) č. 543/2011 zo 7. júna 2011, ktorým sa ustanovujú podrobné pravidlá uplatňovania nariadenia Rady (ES) č. 1234/2007, pokiaľ ide o sektory ovocia a zeleniny a spracovaného ovocia a zeleniny (2), a najmä na jeho článok 136 ods. 1,
 keďže:
 (1)
 Vykonávacím nariadením (EÚ) č. 543/2011 sa v súlade s výsledkami Uruguajského kola mnohostranných obchodných rokovaní ustanovujú kritériá, na základe ktorých Komisia stanovuje paušálne hodnoty na dovoz z tretích krajín, pokiaľ ide o výrobky a obdobia uvedené v časti A prílohy XVI k uvedenému nariadeniu.
 (2)
 Paušálne dovozné hodnoty sa vypočítajú každý pracovný deň v súlade s článkom 136 ods. 1 vykonávacieho nariadenia (EÚ) č. 543/2011, pričom sa zohľadnia premenlivé každodenné údaje. Toto nariadenie by preto malo nadobudnúť účinnosť dňom jeho uverejnenia v Úradnom vestníku Európskej únie,
 PRIJALA TOTO NARIADENIE:
 Článok 1
 Paušálne dovozné hodnoty uvedené v článku 136 vykonávacieho nariadenia (EÚ) č. 543/2011 sú stanovené v prílohe k tomuto nariadeniu.
 Článok 2
 Toto nariadenie nadobúda účinnosť dňom jeho uverejnenia v Úradnom vestníku Európskej únie.
 Toto nariadenie je záväzné v celom rozsahu a priamo uplatniteľné vo všetkých členských štátoch.
 V Bruseli 21. januára 2013
 Za Komisiu v mene predsedu
 José Manuel SILVA RODRÍGUEZ
 generálny riaditeľ pre poľnohospodárstvo a rozvoj vidieka
 (1) Ú. v. EÚ L 299, 16.11.2007, s. 1.
 (2) Ú. v. EÚ L 157, 15.6.2011, s. 1.
 PRÍLOHA
 Paušálne dovozné hodnoty na určovanie vstupných cien niektorých druhov ovocia a zeleniny
 (EUR/100 kg)
 Číselný znak KN
 Kód tretej krajiny (1)
 Paušálna dovozná hodnota
 0702 00 00
 MA
 70,7
 TN
 83,7
 TR
 131,1
 ZZ
 95,2
 0707 00 05
 EG
 200,0
 JO
 182,1
 MA
 158,2
 TR
 141,1
 ZZ
 170,4
 0709 91 00
 EG
 119,3
 ZZ
 119,3
 0709 93 10
 EG
 105,4
 MA
 99,1
 TR
 150,0
 ZZ
 118,2
 0805 10 20
 EG
 55,9
 MA
 63,2
 TN
 66,7
 TR
 60,5
 ZZ
 61,6
 0805 20 10
 IL
 162,4
 MA
 90,3
 ZZ
 126,4
 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90
 IL
 92,5
 KR
 139,0
 TR
 82,1
 ZZ
 104,5
 0805 50 10
 EG
 87,0
 TR
 80,9
 ZZ
 84,0
 0808 10 80
 CN
 85,7
 MK
 35,9
 US
 154,2
 ZZ
 91,9
 0808 30 90
 CN
 68,8
 US
 134,7
 ZZ
 101,8
 (1) Nomenklatúra krajín stanovená nariadením Komisie (ES) č. 1833/2006 (Ú. v. EÚ L 354, 14.12.2006, s. 19). Kód „ZZ“ znamená „iného pôvodu“.