text:
Datum: 19-01-2018 ECLI: ECLI:NL:HR:2018:49 Editie: 22 januari Instantie: Hoge Raad Nummer: 14/05346 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2018/115
 Datum: 19-01-2018 ECLI: ECLI:NL:HR:2018:50 Editie: 22 januari Instantie: Hoge Raad Nummer: 14/05851 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2018/114 Wetsartikelen: Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk België tot , Wet inkomstenbelasting 2001, 7.2
 De Minister voor Medische Zorg heeft de voor 2018 geldende bedragen en percentages in de Regeling zorgverzekering vastgesteld. Hiertoe is de Regeling zorgverzekering gewijzigd.
 De aanpassingen betreffen onder andere de inkomensafhankelijke bijdrage voor de Zorgverzekeringswet. Het maximum bijdrage-inkomen is vastgesteld op € 54.614 (2017: € 53.701). De inkomensafhankelijke bijdrage is in 2018 6,90% (hoge percentage) respectievelijk 5,65% (lage percentage) van het bijdrage-inkomen.
 Datum: 29-11-2017 Editie: 15 december Regelgevende instantie: Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2944
 Intrekking van WGA-uitkering in 2012 leidt pas tot lagere premie in 2014
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt in hoger beroep dat de uitkeringslasten van de arbeidsongeschiktheidsuitkeringen worden bepaald op kasbasis. De intrekking in 2012 van de WGA-uitkering van de ex-werknemer van X bv leidt niet tot een aanpassing van haar individuele werkgeversrisicopercentage in de uitkeringsjaren, maar pas in 2014.
 Belanghebbende, X bv, exploiteert een aannemingsbedrijf. Het UWV maakt in juni 2012 bekend dat een ex-werknemer van X bv in 2009, 2010 en 2011 ten onrechte een Werkhervattingsregeling Gedeeltelijk Arbeidsongeschikten (WGA)-uitkering heeft gehad. Met terugwerkende kracht krijgt de ex-werknemer een uitkering op grond van de inkomensverzekering voor volledig en duurzaam arbeidsongeschikten (IVA). Naar aanleiding hiervan verzoekt X bv de Belastingdienst om haar WGA-tariefbeschikking van 2011 te herzien. Eerder had X bv al tijdig bezwaar gemaakt tegen de tariefbeschikking van 2012 en later ook tegen die van 2013. Volgens Rechtbank Zeeland-West-Brabant is het bezwaar van X bv tegen de WGA-beschikking van 2011 niet-ontvankelijk. De enkele omstandigheid dat op een later moment is geconstateerd dat een ex-werknemer ten onrechte een WGA-uitkering heeft gehad, maakt de termijnoverschrijding niet verschoonbaar. Ten aanzien van de WGA-tariefbeschikkingen voor 2012 en 2013 wordt overwogen dat de intrekking alleen gevolgen heeft voor de berekening van uitkeringslasten van X bv in 2012, zijnde het kalenderjaar waarin het besluit tot toekenning van de arbeidsongeschiktheidsuitkering of de WGA-uitkering is ingetrokken (zie art. 2.11 lid 1 Besluit Wfsv) en niet in geschil is dat dit juist is toegepast. X bv stelt vergeefs dat de inspecteur de discretionaire bevoegdheid heeft om dit niet toe te passen als dat gunstiger voor X bv is. X bv gaat in hoger beroep.
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt dat de uitkeringslasten van de arbeidsongeschiktheidsuitkeringen worden bepaald op kasbasis. De intrekking in 2012 van de onderhavige uitkering leidt voor 2009, 2010 en 2011 niet tot een aanpassing van het individuele werkgeversrisicopercentage. Dit gebeurt pas in het premiejaar 2014, aangezien 2012 het tweede kalenderjaar daaraan voorafgaand is. Om een lagere premie voor 2012 of 2013 te krijgen, had de intrekking van de uitkering dus moeten plaatsvinden in 2010 of 2011. Het beroep van X is ook voor het overige ongegrond. Vanwege de overschrijding in hoger beroep van de redelijke termijn, krijgt X bv wel een immateriële schadevergoeding van € 1.000 en een vergoeding voor het griffierecht.
 Datum: 16-11-2017 ECLI: ECLI:NL:GHSHE:2017:4891 Editie: 11 december Instantie: Hof 's-Hertogenbosch Nummer: 15/00033 tot en met 15/00035 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2874 Wetsartikelen: Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundament , Wet financiering sociale verzekeringen, 38
 Wfsv en Besluit Wfsv onverbindend voor zover zij een materiële terugwerkende kracht impliceren
 Hof Amsterdam oordeelt dat de Wfsv en het Besluit Wfsv onverbindend zijn voor zover zij een materiële terugwerkende kracht impliceren die op grond van de criteria van het crisisheffingsarrest niet te verenigen is met artikel 1 EP EVRM.
 Bij beschikking van 29 december 2013 stelt de inspecteur de gedifferentieerde premie voor de Werkhervattingskas (beschikking Whk) voor het jaar 2014 voor X bv vast op 2,11%. Van dit percentage heeft 0,7% betrekking op een opslag in verband met het individuele werkgeversrisicopercentage. Hierbij wordt rekening gehouden met de voor X bv betaalde ZW-uitkeringen in 2012 (€ 22.849,04) en het gemiddelde premieloon in 2008 tot en met 2012 (€ 5 mln). Het bedrag van € 22.849,04 heeft betrekking op een uitkering aan één ex-werknemer van X bv. Deze werknemer had zich een maand voor afloop van zijn jaarcontract ziek gemeld. X bv is het niet eens met de opslag van 0,7%. X bv wijst er daarbij op dat zij in 2014 een extra bijdrage moet betalen die hoger is dan het jaarsalaris van de zieke werknemer, en dat de bijdrage in de volgende jaren zal oplopen tot een extra bijdrage van in totaal € 200.000.
 Hof Amsterdam oordeelt dat de Wfsv en het Besluit Wfsv onverbindend zijn voor zover zij een materiële terugwerkende kracht impliceren die op grond van de criteria van het crisisheffingsarrest (Hoge Raad 29 januari 2016, nr. 15/03090, V-N 2016/7.18) niet te verenigen is met artikel 1 EP EVRM. Volgens het hof voldoet de regeling namelijk niet aan de eis van een fair balance tussen de ermee gediende doelen van algemeen belang en de financiële nadelen die er voor individuele premieplichtigen, en met name X bv, uit voortvloeien. Het hof wijst er daarbij op dat werkgevers met extra lasten worden geconfronteerd, doordat het ziek worden van werknemers met een tijdelijk dienstverband voor de werkgevers tot verhoging van hun individuele premielasten zou (kunnen) leiden, ook over premietijdvakken na hun uitdiensttreding. Verder overweegt het hof nog dat bij de doelstelling van de nieuwe regeling een overgangsregeling zou hebben gepast. Het hof vermindert het bij beschikking vastgestelde gedifferentieerde premiepercentage Whk met 0,7% naar 1,41%.
 Datum: 01-11-2017 ECLI: ECLI:NL:GHAMS:2017:4830 Editie: 8 december Instantie: Hof Amsterdam Nummer: 16/00592 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2856 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 38
 Minister verstrekt Tweede Kamer analyse van knelpunten inzake A1-verklaringen
 De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid verstrekt aan de Tweede Kamer een analyse omtrent de knelpunten in de regels rond de A1-verklaringen. Die verklaringen worden binnen de EU gebruikt om dubbele verzekering en premieheffing te voorkomen.
 De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid onderschrijft, net als de Tweede Kamer, het uitgangspunt van gelijk loon voor gelijk werk op dezelfde plaats. Voorkomen moet immers worden dat via oneerlijke concurrentie op arbeidsvoorwaarden of premieafdrachten Nederlandse werknemers benadeeld worden. Hij stelt dat onder zijn voorganger al het nodige op dit vlak bereikt is. Hij wijst hierbij op de verbetering van de detacheringsrichtlijn. Ook wijst hij op het in de Raad van 23 oktober 2017 bereikte akkoord dat de arbeidsvoorwaarden van gedetacheerde werknemers verbetert en een gelijk speelveld binnen de EU zal bevorderen.
 Tijdens het algemeen overleg van 16 november 2017 heeft de minister de Tweede Kamer toegezegd een analyse te zenden omtrent de knelpunten in de regels rond de A1-verklaringen. Hierbij komt hij aan deze toezegging tegemoet.
 De A1-verklaringen worden binnen de EU gebruikt ter voorkoming van dubbele verzekering en premieheffing. Zij worden gebruikt om aan te tonen dat er een andere sociale zekerheidswetgeving van toepassing is dan die in de lidstaat waar gewerkt wordt. Het gevolg hiervan is dat er, als gevolg van premieverschillen tussen lidstaten, verschillen in arbeidskosten kunnen optreden tussen een werknemer en een gedetacheerde werknemer. Om te voorkomen dat detachering wordt gebruikt als een route voor oneigenlijke concurrentie moeten deze regels daarom voldoende restrictief worden vormgegeven. Ook moeten de procedures rondom de afgifte en intrekking van de A1-verklaringen zo zijn vormgegeven dat er alleen A1-verklaringen worden afgegeven wanneer er aan alle voorwaarden voor detachering is voldaan. Nederland heeft zich de afgelopen jaren ingezet om oneerlijke concurrentie te bestrijden door te komen tot een aanscherping van de regels in de Coördinatieverordening die het toepasselijke sociale zekerheidsstelsel aanwijzen. Een specifiek aandachtspunt hierbij zijn de procedures voor afgifte en intrekking van de A1-verklaring.
 In zijn analyse gaat de minister achtereenvolgens in op de volgende onderwerpen:
 1. De procedure voor de afgifte van een A1-verklaring
 2. De procedure voor de intrekking van de A1-verklaring
 3. Detachering op basis van art. 12 van de Coördinatieverordening
 4. Werk in meer dan één lidstaat op basis van art. 13 van de Coördinatieverordening
 Datum: 29-11-2017 Editie: 5 december Regelgevende instantie: Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Rubriek: Internationale sociale zekerheid , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2841
 Gewijzigde sectorindeling Arbodienst werkt terug tot aanvang lopend aangiftetijdvak
 Hof Arnhem-Leeuwarden beslist dat de gewijzigde sectorindeling voor een Arbodienst niet verder terugwerkt dan tot de aanvang van het lopende aangiftetijdvak.
 X exploiteert een zogenoemde arbodienst en was ingedeeld in sector 44 (Zakelijke dienstverlening II). Op 15 mei 2015 oordeelt Hof Amsterdam dat X behoort tot sector 35 (Gezondheid, geestelijke en maatschappelijke belangen). X verzoekt om met ingang van 1 januari 2009 te worden ingedeeld in sector 35. De inspecteur deelt X echter met ingang van 1 april 2014 in die sector in. Het bezwaar van X wordt ongegrond verklaard. X komt in beroep. In geschil is met ingang van welke datum X moet worden ingedeeld in sector 35.
 Volgens Hof Arnhem-Leeuwarden is de uitspraak van Hof Amsterdam aan te merken als nieuwe jurisprudentie omdat deze uitspraak afwijkt van de vaste gedragslijn die de Belastingdienst voor die tijd aanhield. Uit het door de inspecteur gevoerde beleid vloeit dan voort dat aan de wijziging van de sectorindeling geen verdere terugwerkende kracht wordt verleend dan tot 1 april 2014. Niet gesteld of gebleken is dat zich in dit geval bijzondere omstandigheden voordoen welke indeling met ingang van een voor 1 april 2014 (aanvang van het lopende aangiftetijdvak) gelegen datum rechtvaardigen. Het beroep is ongegrond.
 Wet financiering sociale verzekeringen 95
 Datum: 21-11-2017 ECLI: ECLI:NL:GHARL:2017:10237 Editie: 5 december Instantie: Hof Arnhem-Leeuwarden Nummer: 16/00934 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2840 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 95 , Wet financiering sociale verzekeringen, 96 , Wet financiering sociale verzekeringen, 97
 Premiepercentage Wlz 2018
 Minister De Jonge van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft het premiepercentage voor de Wet langdurige zorg (Wlz) voor het jaar 2018 vastgesteld op 9,65.
 Dit betekent dat het premiepercentage van de Wlz in 2018 gelijk blijft aan het in 2017 geldende percentage.
 Datum: 24-11-2017 Editie: 4 december Regelgevende instantie: Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2832
 Premieplicht vloeit voort uit verplichte AOW-verzekering
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt in hoger beroep dat het door de SVB gemaakte voorbehoud over de hoogte van de toekomstige AOW-uitkering niet betekent dat premies worden geheven zonder dat er een prestatie tegenover staat.
 De heer X is geboren in 1964 en woont in België. In 2010 werkt X in dienstbetrekking in Nederland. De werkzaamheden worden verricht in Nederland en België. Het heffingsrecht ter zake van het loon is voor 5% toegekend aan België. In zijn IB-aangifte over 2010 kiest X voor binnenlandse belastingplicht. Niet in geschil is dat X in Nederland verplicht is verzekerd op grond van de AOW (EG verordening nr. 883/2004). Er is uitsluitend in geschil of X daardoor premie is verschuldigd. Volgens Rechtbank Zeeland-West-Brabant maakt X niet aannemelijk dat er onvoldoende zekerheid over zijn toekomstige uitkering bestaat. Het maakt niet uit dat het op dit moment nog niet duidelijk is hoe hoog de uitkering zal zijn en dat de SVB bij het verstrekken van het pensioenoverzicht daartoe een voorbehoud maakt. X gaat in hoger beroep.
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt dat het door de SVB gemaakte voorbehoud over de hoogte van de toekomstige AOW-uitkering niet betekent dat premies worden geheven zonder dat er een prestatie tegenover staat. Voorafgaand aan het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd kan X van de SVB vernemen wat de stand van zaken is. Hiertegen staan dan rechtsmiddelen open (zie CRvB 13 mei 2015, nr. 13-1786, ECLI:NL:CRVB:2015:1590, NJB 2015/1108). Er is in casu ook geen strijd met art. 1 Eerste Protocol bij het EVRM. X is namelijk verzekerd voor de AOW en hij is daarom premies verschuldigd. Tegenover de verschuldigde premies staat dus wel degelijk een recht. Het is geen onevenredige last dat X in de toekomst aan de SVB wellicht nog wat bewijsstukken zal moeten overleggen. Het beroep van X is ongegrond.
 Datum: 16-11-2017 ECLI: ECLI:NL:GHSHE:2017:5018 Editie: 27 november Instantie: Hof 's-Hertogenbosch Nummer: 16/03846 Rubriek: Internationale sociale zekerheid , Premieheffing , Sociale zekerheid algemeen , Sociale zekerheid ouderen Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2759 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 6
 Premiepercentages 2018 vastgesteld
 De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft voor het jaar 2018 de premiepercentages werknemersverzekeringen, volksverzekeringen en opslag kinderopvangtoeslag vastgesteld. Ook het maximumpremieloon werknemersverzekeringen is vastgesteld.
 De AWf-premie is verhoogd naar 2,85% (2017: 2,64%). De vervangende premie voor de sectorfondsen (gemiddelde premiepercentage) is vastgesteld op 1,37% (2017: 1,77%). De Ufo-premie blijft 0,78%. De basispremie Arbeidsongeschiktheidfonds is 6,27% (2017: 6,16%). Het maximumpremieloon is € 54.614 (2017: € 53.701) per jaar. De premie algemene ouderdomsverzekering blijft 17,90% en die voor de nabestaandenverzekering blijft 0,10%. Ten slotte blijft de opslag kosten kinderopvangtoeslag vastgesteld op 0,50%.
 Datum: 15-11-2017 Editie: 24 november Regelgevende instantie: Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2745
 Woonlandfactoren 2018 vastgesteld
 De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft bijlage 4 bij de Regeling zorgverzekering aangepast in verband met het vaststellen van de woonlandfactoren voor het jaar 2018.
 De woonlandfactoren zijn van belang voor de berekening van de bijdrage als bedoeld in art. 69 Zvw. Dat is de bijdrage die het CAK aan een verdragsgerechtigde in rekening brengt in verband met de zorgprestaties die op grond van Verordening (EG) nr. 883/2004 of een socialezekerheidsverdrag voor rekening van Nederland komen. De woonlandfactor wordt berekend door de gemiddelde zorgkosten in het woonland te delen door de gemiddelde zorgkosten van Nederland.
 Datum: 10-11-2017 Editie: 21 november Regelgevende instantie: Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2710
 Nederlandse premieplicht voor Rijnvarende in loondienst werkend bij Luxemburgse vennootschap
 Hof Arnhem-Leeuwarden beslist dat Rijnvarende X premieplichtig is in Nederland omdat een Nederlandse bv exploitant van het schip is. De Hoge Raad oordeelt dat de middelen of klachten niet tot cassatie kunnen leiden (art. 81 Wet RO).
 Belanghebbende, X, woont in Nederland en is als Rijnvarende in loondienst werkzaam voor de Luxemburgse vennootschap H sa, op een in Nederland geregistreerd schip. In zijn aangifte ib/pvv voor het jaar 2012 maakt X aanspraak op vrijstelling van premieheffing volksverzekeringen. Volgens X is het schip aan H sa verhuurd en is deze laatste vennootschap de exploitant van het schip. De inspecteur verleent de vrijstelling echter niet. Het beroep van X tegen de aanslag ib/pvv 2012 wordt ongegrond verklaard. X komt in hoger beroep.
 Volgens Hof Arnhem-Leeuwarden (MK I, 6 december 2016, 15/01494, V-N Vandaag 2016/2754) heeft X niet aannemelijk kunnen maken dat de exploitant van het schip de Luxemburgse H sa is of dat sprake is van een andere buiten Nederland gevestigde exploitant. De inspecteur heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat F bv als exploitant moet worden aangemerkt en dat X premieplichtig is in Nederland. Van voor verrekening in aanmerking komende nageheven belasting bij H sa is volgens het hof geen sprake. Het hoger beroep is ongegrond.
 Datum: 10-11-2017 ECLI: ECLI:NL:HR:2017:2823 Editie: 16 november Instantie: Hoge Raad Nummer: 17/00176 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2674 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 6
 Rechter moet volgens A-G HvJ EU frauduleus verkregen E 101-verklaringen kunnen vernietigen
 Advocaat-generaal Saugmandsgaard Øe concludeert dat een rechter een E 101-verklaring buiten toepassing kan laten wanneer zij vaststelt dat deze verklaring op frauduleuze wijze is verkregen of ingeroepen. Een en ander mag niet afhangen van de wil van het afgevende orgaan.
 Uit een onderzoek van de Belgische Sociale Inspectie blijkt dat Absa nv, een onderneming naar Belgisch recht die actief is in de bouwsector in België, nauwelijks personeel in dienst heeft, en alle handenarbeid uitbesteedt aan Bulgaarse ondernemingen. De Bulgaarse ondernemingen verrichten echter nauwelijks enige activiteit in Bulgarije, maar detacheren wel werknemers om in België in onderaanneming te werken voor Absa nv. Het bevoegde Bulgaarse orgaan geeft E 101-verklaringen af voor de werknemers, en verklaart daarbij dat de werknemers zijn aangesloten bij het Bulgaarse socialezekerheidsstelsel. België onderneemt juridische stappen tegen Absa nv, onder andere omdat Absa nv heeft verzuimd om bij de indiensttreding van de werknemers de wettelijk vereiste aangifte te doen aan de instelling die belast is met de inning van de socialezekerheidsbijdragen. Absa nv wijst op de Bulgaarse E 101-verklaringen. De Belgisch rechter stelt een prejudiciële vraag in deze zaak.
 Advocaat-generaal Saugmandsgaard Øe concludeert dat een rechter een E 101-verklaring buiten toepassing kan laten wanneer zij vaststelt dat deze verklaring op frauduleuze wijze is verkregen of ingeroepen. Volgens de A-G mag een en ander, gezien de onaanvaardbare gevolgen die het kan hebben, namelijk niet afhangen van de wil van het afgevende orgaan om over te gaan tot vernietiging of intrekking van die verklaring.
 Datum: 09-11-2017 Editie: 10 november Instantie: Hof van Justitie van de Europese Unie (Advocaat-Generaal) Nummer: C-359/16 Rubriek: Europees belastingrecht , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2636
 Belastingrente vloeit voort uit de wet
 Rechtbank Gelderland oordeelt dat de inspecteur niet onzorgvuldig heeft gehandeld door de gegevens uit de aangifte in eerste instantie volledig over te nemen en de fout pas bij de definitieve aanslag te corrigeren.
 De heer X doet IB-aangifte voor 2014 op papier. Hij kruist aan dat hij in dat jaar niet uitsluitend in Nederland was verzekerd voor de volksverzekeringen en dat hij heel 2014 niet was verzekerd voor de Algemene ouderdomswet (AOW) en Algemene nabestaandenwet (Anw). De voorlopige aanslag is opgelegd conform deze aangifte en X krijgt een teruggaaf. Uiteindelijk moet X bijbetalen, inclusief € 137 aan belastingrente. X stelt vroeger hulp bij het invullen te hebben gehad van de Belastingdienst, maar sinds daar geld voor wordt gevraagd, is hij daarmee gestopt. Volgens X had de inspecteur de overduidelijke fout direct moeten opmerken.
 Rechtbank Gelderland oordeelt dat de inspecteur niet onzorgvuldig heeft gehandeld door de gegevens uit de aangifte in eerste instantie volledig over te nemen en de fout pas bij de definitieve aanslag te corrigeren. De inspecteur hoeft namelijk niet uitgebreid te controleren bij het opleggen van een voorlopige aanslag. Aangezien de vrijstelling ook wordt geclaimd door zogenaamde gemoedsbezwaarden, is nooit op voorhand duidelijk of de vrijstelling terecht is. De verschuldigde Belastingrente – waarvan de hoogte niet in geschil is – vloeit gewoon voort uit de wet. Het beroep van X is ongegrond.
 Datum: 02-11-2017 ECLI: ECLI:NL:RBGEL:2017:5497 Editie: 8 november Instantie: Rechtbank Gelderland Nummer: AWB - 17 _ 2675 Rubriek: Fiscaal bestuurs(proces)recht , Sociale zekerheid algemeen Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2608 Wetsartikelen: Algemene wet inzake rijksbelastingen, 30f
 Onherroepelijke A1-verklaring is bindend voor Rijnvarende
 Rechtbank Den Haag oordeelt dat op de heer X de Nederlandse sociale wetgeving van toepassing is. Uit informatie van de SVB blijkt namelijk dat zowel door de werkgever als door X bezwaar en beroep was aangetekend tegen de A1-verklaring, maar dat beide beroepen op de zitting van 18 februari 2016 zijn ingetrokken.
 Belanghebbende, de heer X, werkt als Rijnvarende op schepen. Hij heeft de Nederlandse nationaliteit en woont hier ook. In 2013 is X in dienstbetrekking bij een werkgever die is gevestigd op Cyprus. Op 24 juni 2014 geeft de Sociale Verzekeringsbank (SVB) een A1-verklaring af, waarin staat dat X als Rijnvarende werkzaam is in twee of meer EU-lidstaten op binnenlandse schepen. Volgens de verklaring is ten aanzien van het dienstverband tussen X en zijn werkgever de Nederlandse sociale zekerheidswetgeving van toepassing. De verklaring is geldig van 1 januari 2013 tot en met 31 december 2014 en is gebaseerd op de EG-Verordening nr. 883/2004. Desondanks claimt X in zijn IB-aangifte over 2013 toch vrijstelling van premieheffing volksverzekeringen. Volgens X is namelijk géén substantieel deel van zijn werkzaamheden aan Nederland toe te rekenen.
 Rechtbank Den Haag oordeelt dat op X de Nederlandse sociale wetgeving van toepassing is. Uit informatie van de SVB blijkt namelijk dat zowel door de werkgever als door X bezwaar en beroep was aangetekend tegen de A1-verklaring, maar dat beide beroepen op de zitting van 18 februari 2016 zijn ingetrokken. Gegeven de juistheid van de A1-verklaring zijn de Belastingdienst en andere binnenlandse instanties gebonden aan de A1-verklaring. Het is onwenselijk dat bij de belastingrechter en de algemene bestuursrechter aparte procedures over in wezen één en hetzelfde geschil worden gevoerd, die tot verschillende uitkomsten zouden kunnen leiden. Het beroep van X is ongegrond.
 Datum: 31-07-2017 ECLI: ECLI:NL:RBDHA:2017:9225 Editie: 1 november Instantie: Rechtbank Den Haag Nummer: AWB - 16 _ 9574 Rubriek: Internationale sociale zekerheid , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2548
 Vertrouwensbeginsel belet naheffing wegens onjuiste sectorindeling
 Hof Amsterdam oordeelt in hoger beroep dat X aan het eerdere boekenonderzoek redelijkerwijs het vertrouwen kon ontlenen dat zij op de juiste wijze de premies werknemersverzekeringen berekende en dus ook van de juiste sectorindeling uitging.
 X verricht digitale diensten met betrekking tot films en televisieprogramma's. In 2009 tot en met 2012 berekent X de premies werknemersverzekeringen uitgaande van indeling in sector 43, zijnde zakelijke dienstverlening. Volgens de inspecteur is dat onjuist, aangezien X is ingedeeld in sector 54, zijnde culturele instellingen. In geschil zijn de naheffingsaanslagen loonheffing over 2009 tot en met 2012. Rechtbank Noord-Holland stelt de inspecteur in het gelijk. X stelt in hoger beroep dat in 2007 een boekenonderzoek heeft plaatsgevonden, waarbij alles in orde is bevonden.
 Hof Amsterdam oordeelt dat X aan het eerdere boekenonderzoek redelijkerwijs het vertrouwen kon ontlenen dat zij op de juiste wijze de premies werknemersverzekeringen berekende en dus ook van de juiste sectorindeling uitging. De expliciete vermelding destijds dat de premies werknemersverzekeringen juist zijn berekend en ingehouden, is namelijk niet voor een andere uitleg vatbaar. X en haar accountant zijn ook steeds te goeder trouw uitgegaan van sectorindeling 43. X heeft in de discussie met de inspecteur steeds verdedigd dat zij slechts digitale diensten verricht, die weliswaar toevallig met films te maken hebben, maar zich in de kern niet onderscheiden van andere technische diensten. Het beroep van X is gegrond.
 Datum: 19-09-2017 ECLI: ECLI:NL:GHAMS:2017:4267 Editie: 1 november Instantie: Hof Amsterdam Nummer: 16/00386 t/m 16/00389 Rubriek: Fiscaal bestuurs(proces)recht , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2541
 Prejudiciële vraag aan HvJ EU over premieplicht van zeevarende uit Letland
 De Hoge Raad schuift de eerste prejudiciële vraag van de rechtbank over een inwoner van Letland die voor een Nederlandse werkgever aan boord van een niet-EU gevlagd zeeschip werkt door naar het Hof van Justitie EU. Het is namelijk niet helder of de tekst van art. 11 Verordening 883/2004 tot de conclusie leidt dat de heer X onder lid 3 onderdeel e van die bepaling valt zodat hij premieplichtig is in zijn woonstaat.
 Belanghebbende, de heer X, heeft de Letse nationaliteit en woont in Letland. Van 13 augustus 2013 tot en met 31 december 2013 werkt X in loondienst van een in Nederland gevestigde bv. X werkt als steward op een zeeschip dat vaart onder de vlag van de Bahama's. Het schip ligt in die periode als een platform boven het Duitse deel van het continentale plat onder de Noordzee. In geschil is of X in deze periode premieplichtig is voor de Nederlandse volksverzekeringen. Volgens Rechtbank Zeeland-West-Brabant is het geen 'acte clair' of de EG-Verordening nr. 883/2004 de socialezekerheidswetgeving van de werkgeversstaat of van de woonstaat aanwijst. Het is de vraag of na de invoering van de restbepaling, art. 11 lid 3 onderdeel e van deze verordening, in de onderhavige situatie de zogenaamde Aldewereld-leer nog geldt. De volgende prejudiciële vragen zijn daarom aan de Hoge Raad gesteld:
 1. De wetgeving van welke lidstaat wordt door de verordening aangewezen voor de periode waarin X (a) in Letland woont, (b) de Letse nationaliteit heeft, (c) in dienst is van een in Nederland gevestigde werkgever, (d) als zeevarende werkzaam is, (e) zijn arbeid verricht aan boord van een zeeschip dat vaart onder de vlag van de Bahama's, en (f) deze werkzaamheden verricht buiten het EU-grondgebied?
 2. Indien uit het antwoord op vraag 1 volgt dat in beginsel de wetgeving van Letland wordt aangewezen, moet dan worden onderzocht of de wetgeving in Letland voorziet in aansluiting van een persoon in de situatie zoals die van X bij enig stelsel van sociale zekerheid voor de bij vraag 1 bedoelde periode?
 De Hoge Raad schuift de eerste prejudiciële vraag door naar het Hof van Justitie EU. De werkzaamheden worden verricht op een niet-EU gevlagd zeeschip, zodat de zeevarendenbepaling van art. 11 lid 4 Verordening 883/2004 niet rechtstreeks van toepassing is. Art. 11 lid 3 onderdeel e Verordening 883/2004 bepaalt dat voor eenieder op wie de bepalingen van art. 11 lid 3 onderdelen a t/m d niet van toepassing zijn, de wetgeving van woonstaat geldt. Het is niet helder of de tekst van art. 11 Verordening 883/2004 tot de conclusie leidt dat X onder lid 3 onderdeel e van die bepaling valt zodat hij premieplichtig is in Letland. Er is geen noodzaak om over de tweede vraag van de rechtbank ook een prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie EU te stellen. De zaak wordt aangehouden totdat het Hof van Justitie EU uitspraak heeft gedaan.
 Datum: 27-10-2017 ECLI: ECLI:NL:HR:2017:2681 Editie: 30 oktober Instantie: Hoge Raad Nummer: 17/01041 Rubriek: Europees belastingrecht , Internationale sociale zekerheid , Premieheffing , Sociale zekerheid algemeen Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2516
 Reactie staatssecretaris op vraag over invulling van motie over ‘papieren inkomen’
 De Staatssecretaris van Financiën laat de besluitvorming over een eventuele compensatieregeling inzake door de gemeente aan ondernemers verstrekte leenbijstand die omgezet is in een gift die doorwerkt in het inkomen, over aan het nieuwe kabinet.
 De vaste commissie voor Financiën heeft de Staatssecretaris van Financiën gevraagd hoe invulling wordt gegeven aan de motie van de Tweede Kamerleden Groot en Omtzigt (V-N 2017/13.9). Deze motie verzocht de regering om een verkenning van de juridische mogelijkheden voor een compensatieregeling voor ondernemers die in de jaren 2014 tot en met 2016 nadeel hebben ondervonden van het probleem van het ‘papieren inkomen' (door de gemeente verstrekte leenbijstand die was omgezet in een gift die doorwerkt in het inkomen). Volgens de staatssecretaris zal een compensatieregeling die zich uitstrekt over de jaren 2014, 2015 en 2016 juridisch gezien alleen stand kunnen houden als deze een wettelijke basis krijgt en goed gemotiveerd kan worden waarom voor deze drie jaar gekozen wordt. Ook dan zijn er geen garanties te geven dat er geen nadelige effecten kunnen ontstaan, zoals precedentwerking en risico's op nieuwe bezwaar- en beroepsprocedures. Er is geen dekking voor een compensatieregeling. Hij laat, mede gezien de demissionaire status van het huidige kabinet, de besluitvorming over aan het nieuwe kabinet.
 Datum: 23-10-2017 Editie: 25 oktober Regelgevende instantie: Ministerie van Financiën Rubriek: Sociale zekerheid bijstand , Toeslagen en zorgverzekeringswet Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2463
 Premiepercentages sectorfondsen 2018 vastgesteld
 De door het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV) voor het jaar 2018 vastgestelde premiepercentages voor de sectorfondsen zijn goedgekeurd door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
 De Werkloosheidswet wordt deels gefinancierd via sectorale premies die ten gunste komen van de sectorfondsen en deels via een landelijke premie die ten gunste komt van het Algemeen Werkloosheidsfonds (AWf). De sectoren Uitzendbedrijven, Agrarisch bedrijf, Bouwbedrijf, Horeca algemeen, Culturele instellingen en Schildersbedrijf kennen een differentiatie naar premiegroep.
 Datum: 16-10-2017 Editie: 25 oktober Regelgevende instantie: Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2462
 De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat de weigering van de Svb om een AOW-pensioen toe te kennen geen schending van het EU-recht oplevert. Dit blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie EU.
 Wieland en Rothwangl hebben de Oostenrijkse nationaliteit als ze begin jaren ‘60 werken voor de Holland Amerika Lijn. Wieland neemt in 1969 de Amerikaanse nationaliteit aan. Tijdens deze werkzaamheden zijn ze niet verplicht verzekerd en premieplichtig voor de volksverzekeringen. In 2008 en 2009 vragen Wieland en Rothwangl een AOW-pensioen aan. De SVB weigert om de gevraagde pensioenen toe te kennen. De Centrale Raad van Beroep stelt prejudiciële vragen in deze zaak. Het Hof van Justitie EU oordeelt dat Nederland geen AOW hoeft toe te kennen aan Wieland en Rothwangl.
 De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat de weigering van de Svb om een AOW-pensioen toe te kennen geen schending met art. 14 EVRM jo. art. 1 EP oplevert. De uitsluiting van Wieland en Rothwangl is niet in strijd met het EU-recht. Verder verwerpt de Centrale Raad de stelling dat er sprake was van wonen in Nederland. Volgens de Centrale Raad is er namelijk slechts sprake van tijdelijk verblijf in Nederland, en dan met name in hotels, zodat er geen sprake is van een duurzame band van persoonlijke aard met Nederland.
 Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie 18
 Datum: 04-08-2017 ECLI: ECLI:NL:CRVB:2017:2696 Editie: 10 oktober Instantie: Centrale Raad van Beroep Nummer: 12/3730 AOW Rubriek: Europees belastingrecht , Internationale sociale zekerheid Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2288 Wetsartikelen: Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundament , Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, 18 , Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, 45
 PGB-fraude is belast als resultaat uit overige werkzaamheden
 Rechtbank Noord-Nederland oordeelt dat het onder valse voorwendselen aanvragen van de persoonsgebonden budgetten is aan te merken als het verrichten van werkzaamheden in het economische verkeer.
 Belanghebbende, de heer X, is gehuwd en heeft acht kinderen. X ontvangt in 2013 voor diverse kinderen en zijn echtgenote persoonsgebonden budgetten (PGB) van in totaal € 39.470. Bij controle blijkt dat de zorgbehoeften van deze gezinsleden verzonnen zijn. In zijn IB-aangifte over dat jaar heeft X zijn PGB-inkomsten ook niet opgegeven. In geschil is of de PGB-inkomsten door de inspecteur terecht zijn belast als resultaat uit overige werkzaamheden (ROW). Volgens X is het onzin om de PGB-inkomsten te belasten, omdat nu al vaststaat dat deze moeten worden terugbetaald aan het zorgkantoor.
 Rechtbank Noord-Nederland oordeelt dat het onder valse voorwendselen aanvragen van de PGB's is aan te merken als het verrichten van werkzaamheden in het economische verkeer. Aangezien er in 2013 geen terugbetalingsverplichting bestaat, kan deze in negatieve zin ook nog niet worden verrekend. X stelt vergeefs dat de inspecteur niet kan terugkomen op de minnelijke schuldregeling die X op 22 februari 2016 met de Belastingdienst heeft gesloten. Deze is namelijk met de ontvanger gesloten en niet met de inspecteur. Bovendien geldt de minnelijke regeling alleen voor belastingschulden tot en met 4 december 2015 en niet van daarna. De beroepen van X zijn ongegrond.
 Datum: 19-09-2017 ECLI: ECLI:NL:RBNNE:2017:3578 Editie: 5 oktober Instantie: Rechtbank Noord-Nederland Nummer: AWB -LEE 16 _ 3161 Rubriek: Inkomstenbelasting , Sociale zekerheid algemeen , Sociale zekerheid bijstand Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2258 Wetsartikelen: Wet inkomstenbelasting 2001, 3.90
 Wijziging Besluit langdurige zorg en Uitvoeringsbesluit Wmo 2015
 De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft het Besluit langdurige zorg en het Uitvoeringsbesluit Wmo gewijzigd. De wijzigingen zijn relevant voor de mensen die de AOW-gerechtigde leeftijd bereikt hebben.
 De wijzigingen hebben tot doel het aanpassen van de aftrek van vermogensbestanddelen voor het bepalen van het relevante vermogen bij de berekening van het bijdrageplichtig inkomen voor de eigen bijdragen in de Wet langdurige zorg (hierna: Wlz) en de Wet maatschappelijke ondersteuning (hierna: Wmo 2015). Aanleiding van deze aanpassing in de berekening van de eigen bijdragen is het vervallen van de fiscale ouderentoeslag per 1 januari 2016, waarbij het ging om een verhoging van het heffingvrije vermogen voor de inkomstenbelasting voor mensen die de pensioengerechtigde leeftijd op grond van de Algemene ouderdomswet (hierna: AOW) hebben bereikt. Met dit besluit wordt een compensatie ingevoerd. Die compensatie heeft betrekking op mensen met Wlz-zorg, maatwerkvoorzieningen vanuit de Wmo 2015 of beschermd wonen, voor zover het gaat om mensen die de AOW-leeftijd hebben bereikt.
 Datum: 15-09-2017 Editie: 4 oktober Regelgevende instantie: Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Rubriek: Sociale zekerheid algemeen Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2246
 Premieplicht AOW vanwege verhoogde AOW-leeftijd
 Volgens Hof Den Haag heeft X in het jaar 2014, vanwege de verhoogde AOW-leeftijd, de pensioengerechtigde leeftijd nog niet bereikt. De inspecteur heeft daarom bij het vaststellen van de aanslag ib/pvv 2014 van X terecht het tarief inclusief premie AOW toegepast.
 X is in november 2014 vijfenzestig jaar geworden. In zijn aangifte ib/pvv 2014 geeft X inkomsten uit vroegere dienstbetrekking aan. X ontvangt vanaf 21 februari 2015 een AOW-uitkering. In (hoger) beroep is in geschil of de inspecteur bij het vaststellen van de aanslag ib/pvv 2014 ten onrechte het tarief inclusief premie AOW (17,90%) heeft toegepast.
 Volgens Hof Den Haag heeft de rechtbank terecht beslist dat de verhoogde AOW-leeftijd van vijfenzestig jaar plus 3 maanden van toepassing is op X. Dit betekent dat X in het jaar 2014 de pensioengerechtigde leeftijd nog niet had bereikt en premieplichtig was voor de AOW. Voor zover X zich op het standpunt stelt dat sprake is van strijdigheid met het nulla poena-beginsel, geldt dat dit standpunt moet worden verworpen omdat de hier aan de orde zijnde regeling niet kan worden aangemerkt als een punitieve sanctie. Bovendien is artikel 7a van de AOW in de wet opgenomen vóórdat X vijfenzestig jaar (zijnde de leeftijd waarop ingevolge de oude wettelijke regeling de pensioengerechtigde leeftijd werd bereikt) is geworden, zodat ook op die grond het standpunt van X faalt. Volgens het hof is er geen sprake van schending van het discriminatieverbod en ook het beroep van X op het gelijkheidsbeginsel wordt verworpen. Het hoger beroep van X wordt ongegrond verklaard.
 Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden 7
 Wet financiering sociale verzekeringen 10
 Datum: 26-09-2017 ECLI: ECLI:NL:GHDHA:2017:2755 Editie: 3 oktober Instantie: Hof Den Haag Nummer: BK-17/00460 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2240 Wetsartikelen: Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundament , Wet financiering sociale verzekeringen, 10
 Verzekeringsplicht werknemersverzekeringen voor middellijk aandeelhoudster
 Hof Arnhem-Leeuwarden oordeelt in hoger beroep dat uit de HR-jrurisprudentie volgt dat de aanwezigheid van een gezagsverhouding niet materieel, maar formeel moet worden getoetst.
 Belanghebbende, X bv, handelt in zeildoek en andere uitrusting voor vaartuigen. Haar aandelen worden gehouden door een holding, die ook de bestuurder van X bv is. De aandelen in de holding worden gehouden door C bv. C bv heeft certificaten van aandelen uitgegeven, die worden gehouden door mevrouw A (50%) en door haar drie kinderen (elk 16,66%). A is enig bestuurder van de holding. Het bestuur van C bv wordt gevormd door A en twee van haar kinderen. Ieder bestuurslid heeft één stem. A werkt 16 uur per week voor X bv tegen een vaste maandelijkse beloning. In geschil is of A is verzekerd voor de werknemersverzekeringen en in het bijzonder of de naheffingsaanslag loonheffing over 2009 terecht is. Rechtbank Gelderland stelt de inspecteur in het gelijk. X bv stelt in hoger beroep dat materieel moet worden getoetst of er een gezagsverhouding is. A is namelijk slechts middellijk aandeelhoudster (zie HR 14 februari 2014, nr. 13/00475, V-N 2014/10.14). A zou feitelijk de baas zijn, aangezien zij zowel 50% aandeelhouder als enig bestuurder van de holding als moeder van het gezin is.
 Hof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat uit HR 22 maart 2013, nr. 12/02909, V-N 2013/17.27.12 volgt dat de aanwezigheid van een gezagsverhouding niet materieel, maar formeel moet worden getoetst. Het is aannemelijk dat A de aanwijzingen van (het bestuur van) X bv moet opvolgen. Dat A in een andere functie - als lid van het bestuur van C bv, bestuurder van de holding en/of moeder van het gezin - invloed kan uitoefenen op die aanwijzingen doet daaraan niet af. Aangezien niet in geschil is dat sprake is van de verplichting de werkzaamheden persoonlijk te verrichten en dat daarvoor loon wordt ontvangen, is de arbeidsrelatie tussen X bv en A een dienstbetrekking. Ook niet in geschil is dat de aanslag moet worden verminderd tot € 3.725. Het beroep van X bv is slechts in zoverre gegrond.
 Lees ook het thema Verzekeringsplicht dga: nieuwe regels vanaf 2016
 Datum: 05-09-2017 ECLI: ECLI:NL:GHARL:2017:7668 Editie: 28 september Instantie: Hof Arnhem-Leeuwarden Nummer: 16/01139 en 16/01140 Rubriek: Premieheffing , Sociale zekerheid algemeen Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2218
 Wijziging Besluit fondsen en spaarregelingen. Introductie van de private financiering van het ‘derde WW-jaar’
 De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft, mede namens de Minister van Veiligheid en Justitie, het Besluit fondsen en spaarregelingen gewijzigd.
 De wijziging heeft met name tot doel om tegemoet te komen aan de wensen van sociale partners met betrekking tot cao-regelingen in aansluiting op de beëindiging van rechten op grond van de WW, of in aanvulling op een loongerelateerde uitkering in het kader van de regeling Werkhervatting gedeeltelijk arbeidsgeschikten. Een en ander in verband met de introductie van de private financiering van het ‘derde WW-jaar'.
 Om private financiering van dit derde WW jaar mogelijk te maken, moet het Besluit fondsen en spaarregelingen op onderdelen worden aangepast. Zo komt er, naast de bestaande mogelijkheid om een fonds op te richten voor een bedrijfstak, een mogelijkheid om een overkoepelend fonds op te richten voor een of meer bedrijfstakken of een of meer ondernemingen gezamenlijk.
 Over de fiscale behandeling merkt de minister het volgende op:
 De bijdrage voor de financiering van de regeling is verschuldigd door de werknemer;
 De bijdrage wordt door de werkgever ingehouden, en in aftrek gebracht op het brutoloon van de werknemer;
 De private aanvulling wordt aangemerkt als loon uit vroegere dienstbetrekking;
 De uitvoerder moet loonheffing inhouden op de uitkering en over de uitkering moet een inkomensafhankelijke bijdrage Zvw worden voldaan;
 Over de aanvulling zijn geen premies werknemersverzekeringen verschuldigd. De uitkering is namelijk geen grondslag voor verzekering voor de werknemersverzekeringen.
 Datum: 08-09-2017 Editie: 26 september Regelgevende instantie: Ministerie van Sociale Zaken en Volksgezondheid Rubriek: Sociale zekerheid algemeen Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2205
 A-G Wattel is van mening dat de Hoge Raad slechts zou moeten bevestigen dat voor het onderscheid tussen samenwonen met een verwant en een niet-verwant geen rechtvaardiging bestaat. De wetgever moet in de gelegenheid worden gesteld een einde te maken aan het ongerechtvaardigde privilege.
 Belanghebbende, mevrouw X, huurt een kamer van een niet-verwante huisgenoot, de heer B. X zit door herseninfarcten in een rolstoel. B zorgt voor haar op basis van een zorgovereenkomst en wordt betaald uit het persoonsgebonden budget (PGB) van X. In geschil is of de bijstandsuitkering van X terecht door de gemeente Eindhoven is ingetrokken. Volgens de gemeente voert X een gezamenlijke huishouding met B en is zijn PGB-inkomen hoger dan de bijstandsnorm voor gehuwden. Volgens de Centrale Raad van Beroep moet art. 3 lid 2 letter a Participatiewet wegens strijd met art. 26 IVBPR buiten toepassing worden gelaten voor zover de uitzondering van de gehuwdengelijkstelling bij zorgbehoefte is beperkt tot tweedegraads bloedverwanten. De uitkering is ten onrechte ingetrokken. B&W gaan in cassatie.
 Advocaat-generaal Wattel is van mening dat de Hoge Raad slechts zou moeten bevestigen dat voor het onderscheid tussen samenwonen met een verwant en een niet-verwant geen rechtvaardiging bestaat. De wetgever moet in de gelegenheid worden gesteld een einde te maken aan het ongerechtvaardigde privilege. De wetgever zal daarbij nieuwe ongelijkheden moeten vermijden. De A-G concludeert daarom tot gegrondverklaring van het beroep van B&W. Er moet volgens de A-G namelijk grote terughoudendheid worden betracht bij het toetsen van formele wetgeving aan rechtstreeks werkend volkenrecht (niet-EU-recht) en bij het bieden van rechtsherstel ("U hebt helemaal gelijk, maar ik kan niets voor u doen"). Dit is conform het Bewindslieden-personenauto-arrest (HR 5 februari 1997, nr. 31.312, V-N 1997/813.3) en het Arbeidskostenforfait-arrest (HR 12 mei 1999, nr. 33.320, V-N 1999/24.3). Voorts moet de rechter niet door wegneming van de ene ongelijkheid een andere creëren, zoals wellicht bij de kostendelersnorm.
 Datum: 29-08-2017 ECLI: ECLI:NL:PHR:2017:907 Editie: 19 september Instantie: Hoge Raad (Advocaat-Generaal) Nummer: 17/00196 Rubriek: Sociale zekerheid bijstand Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2139 Wetsartikelen: Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, 26
 Het Hof van Justitie EU oordeelt dat X niet moet worden beschouwd als een persoon die werkzaamheden in loondienst op het grondgebied van twee lidstaten pleegt uit te oefenen. Van belang is daarbij dat X slechts 6,5% van zijn arbeidsuren in België heeft verricht.
 Belanghebbende, X, woont in België en werkt voor het Nederlandse E bv. X werkt hoofdzakelijk in Nederland en verricht incidenteel werkzaamheden in België. In geschil is of Nederland heffingsbevoegd is ten aanzien van het volledige loon van X en of Nederland heffingsbevoegd is ten aanzien van de premies. X stelt dat zijn volledige inkomen is vrijgesteld. Hof 's-Hertogenbosch oordeelt dat het volledige loon van X, op grond van art. 7.2 Wet IB 2001, in Nederland is belast. In cassatie stelt X dat hij, voor de premieheffing, op het grondgebied van twee of meer lidstaten werkzaamheden in loondienst pleegt uit te oefenen, omdat hij ook thuis pleegt te werken. Volgens X is er derhalve sprake van dubbele verzekeringsplicht. De Hoge Raad oordeelt dat de jurisprudentie van het Hof van Justitie EU geen duidelijk antwoord geeft op de vraag hoe beperkt werkzaamheden moeten zijn om als louter incidenteel te kunnen worden aangemerkt. Ook is het volgens de Hoge Raad onduidelijk of X de werkzaamheden ‘pleegt' uit te oefenen in twee lidstaten. De Hoge Raad stelt een prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie EU (V-N 2015/55.16).
 Het Hof van Justitie EU oordeelt dat X niet moet worden beschouwd als een persoon die werkzaamheden in loondienst op het grondgebied van twee lidstaten pleegt uit te oefenen in de zin van art. 14 lid 2 onderdeel b sub i EG-Verordening nr. 1408/71. Het Hof van Justitie EU acht daarbij van belang dat X slechts 6,5% van zijn arbeidsuren in België heeft verricht en dat hierover vooraf geen overleg is gepleegd met E bv.
 Lees ook het thema Grensoverschrijdende arbeid: wonen in Nederland, werken in het buitenland.
 Datum: 08-03-2017 ECLI: ECLI:EU:C:2017:182 Editie: 14 september Instantie: Hof van Justitie van de Europese Unie (Advocaat-Generaal) Nummer: C-570/15 Rubriek: Europees belastingrecht , Inkomstenbelasting , Internationale sociale zekerheid Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2103 Wetsartikelen: Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk België tot , Wet inkomstenbelasting 2001, 7.2
 Het Hof van Justitie EU oordeelt dat X moet worden beschouwd als een persoon die op het grondgebied van twee lidstaten werkzaamheden in loondienst pleegt uit te oefenen. Het Hof van Justitie EU formuleert hierbij enkele voorwaarden.
 Belanghebbende, X, woont in Nederland en is in loondienst werkzaam bij D bv. Vanaf 1 december 2008 tot en met 28 februari 2009 verblijft X in Oostenrijk en werkt daar in loondienst als skilerares. Voor deze periode is X met D bv overeengekomen dat zij onbetaald verlof opneemt. In de IB-aangifte 2009 vraagt X, voor de maanden januari en februari, om PVV-vrijstelling vanwege haar werkzaamheden in het buitenland. De inspecteur verleent de vrijstelling niet, maar rekent het Oostenrijkse inkomen niet tot het premie-inkomen. Hof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat X tijdens haar verlof zowel in Nederland als in Oostenrijk werkzaamheden in loondienst pleegt uit te oefenen, voor twee verschillende werkgevers. Volgens art. 14 lid 2 onderdeel b sub i EG-Verordening nr. 1408/71 is X in 2009 uitsluitend verzekerd en premieplichtig in Nederland. De Hoge Raad oordeelt dat de jurisprudentie van het Hof van Justitie EU geen duidelijk antwoord geeft op de vraag of bij buitengewoon verlof nog sprake is van de ‘uitoefening van werkzaamheden'. Ook is het volgens de Hoge Raad onduidelijk of X de werkzaamheden ‘pleegt' uit te oefenen in twee lidstaten. De Hoge Raad stelt prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie EU (V-N 2015/55.15, TaxVisions editie 6 november 2015).
 Het Hof van Justitie EU oordeelt dat X, volgens art. 14 lid 2 onderdeel b sub i EG-Verordening nr. 1408/71, moet worden beschouwd als een persoon die op het grondgebied van twee lidstaten werkzaamheden in loondienst pleegt uit te oefenen. Hierbij geldt dan wel dat X volgens de Nederlandse socialezekerheidswetgeving wordt beschouwd werkzaamheden in loondienst uit te oefenen gedurende de verlofperiode. Verder moeten de werkzaamheden die zij in Oostenrijk verricht, gewoonlijk worden uitgeoefend en van betekenis zijn. Het is aan de Nederlandse rechter om dat na te gaan.
 Datum: 08-03-2017 ECLI: ECLI:EU:C:2017:181 Editie: 14 september Instantie: Hof van Justitie van de Europese Unie (Advocaat-Generaal) Nummer: C-569/15 Rubriek: Europees belastingrecht , Internationale sociale zekerheid Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2102
 Sectorindeling is onherroepelijk door niet-ontvankelijk bezwaar
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt dat X vof geen feiten en omstandigheden heeft aangevoerd die verschoonbaarheid van de termijnoverschrijding zouden kunnen opleveren.
 X vof houdt zich bezig met het bereiden van frites en burgers, waarvan 90% bij de klant wordt thuis bezorgd. In geschil is of X vof door de indelingsbeschikking d.d. 8 juni 2015 van de inspecteur terecht per 1 mei 2015 is aangesloten bij sector 33, Horeca algemeen. X vof maakt pas op 28 september 2015 bezwaar. In geschil is of het bezwaar terecht wegens termijnoverschrijding niet-ontvankelijk is verklaard.
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt dat X vof geen feiten en omstandigheden heeft aangevoerd die verschoonbaarheid van de termijnoverschrijding zouden kunnen opleveren. X vof stelt vergeefs dat de niet-ontvankelijkheid hooguit betrekking kan hebben op de periode tussen 8 juni 2015 en 28 september 2015, doch dat het bezwaar vanaf 28 september 2015 ontvankelijk is. Voor deze opvatting - niet-ontvankelijkheid voor het verleden, ontvankelijkheid voor de toekomst - is namelijk geen steun te vinden in het recht. Het beroep van X vof is ongegrond.
 Datum: 10-08-2017 ECLI: ECLI:NL:GHSHE:2017:3562 Editie: 4 september Instantie: Hof 's-Hertogenbosch Nummer: 16 /00443 Rubriek: Fiscaal bestuurs(proces)recht , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2028 Wetsartikelen: Algemene wet bestuursrecht, 6:11 , Algemene wet bestuursrecht, 6:7 , Algemene wet bestuursrecht, 6:9
 Prejudiciële vraag over afgifte A1-verklaringen voor derdelanders
 De Centrale Raad stelt een prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie EU over de afgifte van A1-verklaringen voor derdelanders. De Centrale Raad wil weten of derdelanders zich kunnen beroepen op (titel II van) Vo 883/2004 en Vo 987/2009.
 A bv organiseert in de wintermaanden ijsshows. Voor de ijsshows maakt A bv gebruik van medewerkers met verschillende nationaliteiten, onder wie onderdanen van landen die niet behoren tot de Europese Unie (derdelanders). De medewerkers van de ijsshows, waaronder belanghebbenden, X, een Rus, en Y, een Oekraïner, zijn een paar weken per jaar in Nederland om te trainen en te oefenen voorafgaand aan de verschillende shows. Een deel van de schaatsers verzorgt daarna in Nederland een aantal optredens, terwijl de overige in met name, maar niet uitsluitend, Frankrijk en Duitsland shows verzorgen. De Svb geeft, tot 1 mei 2016, zogenaamde A1-verklaringen af voor deze derdelanders. Met de A1-verklaringen wordt vastgesteld dat de Nederlandse sociale zekerheidswetgeving op hen van toepassing is. Ook de verplichte premiebetaling vindt dan plaats in Nederland. Volgens de Svb kunnen echter geen A1-verklaringen meer worden afgegeven voor de derdelanders, omdat ze niet woonachtig zijn in Nederland.
 De Centrale Raad besluit tot het stellen van een prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie EU. Na een uitgebreide analyse van de toepasselijke bepalingen, stelt de Centrale Raad aan de ene kant vast dat geconcludeerd kan worden dat het streven binnen de EU erop is gericht derdelanders, als zij legaal in een lidstaat verblijven, en daar werkzaam zijn, in een juridisch meer met EU-burgers vergelijkbare situatie te brengen. Aan de andere kant wijst de Centrale Raad er op dat X en Y per jaar maar korte tijd op Nederlands grondgebied aanwezig zijn en dat zij hun werkzaamheden, in een bepaald gedeelte van het jaar, in overwegende mate in andere lidstaten verrichten, en dat titel II van Vo 1408/71 niet van toepassing kan zijn op derdelanders die niet binnen de EU wonen. De Centrale Raad verzoekt het HvJ EU daarom de volgende vraag te beantwoorden:
 "Moet art. 1 van Vo 1231/2010 aldus worden uitgelegd dat werknemers met de nationaliteit van een derde land, die buiten de EU wonen, maar tijdelijk in verschillende lidstaten werken in dienst van een in Nederland gevestigde werkgever, zich kunnen beroepen op (titel II van) Vo 883/2004 en Vo 987/2009?".
 Datum: 04-08-2017 ECLI: ECLI:NL:CRVB:2017:2914 Editie: 1 september Instantie: Centrale Raad van Beroep Nummer: 16/3789 ALGEM-P Rubriek: Internationale sociale zekerheid , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/2018
 Geen AOW-verzekering voor werknemer Eurojust
 De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat X die voor Eurojust werkzaam was, in alle opzichten is uitgesloten van de verplichte sociale verzekeringen in Nederland, dit geldt zowel voor de premieheffing als voor het recht op uitkering. De Centrale Raad wijst daarbij op art. 14 lid 2 Zetelovereenkomst.
 X woont in Nederland en is sinds 1 november 2002 werkzaam voor Eurojust. Tevens is hij reservist bij het Ministerie van Defensie. In een pensioenoverzicht van 6 juni 2012 neemt de Svb op dat X niet AOW-verzekerd is van 1 juli 1999 tot en met 26 augustus 2011. X maakt hiertegen bezwaar. Volgens X is hij gedurende deze periode wel in Nederland verzekerd, omdat hij als reservist arbeid heeft verricht in Nederland. Volgens de Svb is X tot 1 april 2006 verzekerd, omdat tot die datum geen regeling inzake sociale zekerheid van toepassing was. Vanaf 1 april 2006 is X echter niet meer verzekerd, omdat vanaf die datum het Verdrag tussen NL en Eurojust (Zetelovereenkomst) van toepassing is. Op grond van de Zetelovereenkomst is X uitgesloten van verzekering in Nederland. Hij is volgens de Svb alleen verzekerd op de dagen dat hij arbeid verricht voor het Ministerie van Defensie.
 De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat X in alle opzichten is uitgesloten van de verplichte sociale verzekeringen in Nederland. Volgens de Centrale Raad geldt dat zowel voor de premieheffing als voor het recht op uitkering. De Centrale Raad wijst daarbij op art. 14 lid 2 Zetelovereenkomst. Hierbij merkt de Centrale Raad op dat AOW-verzekeringsplicht voor X niet verenigbaar is met art. 14 lid 2 Zetelovereenkomst. Ook wijst de Centrale Raad op art. 14 lid 3 Zetelovereenkomst. Op grond van deze bepaling zijn gezinsleden namelijk ook uitgesloten van de verzekeringsplicht, maar is in deze bepaling wel opgenomen dat de vrijstelling vervalt als zij in Nederland werkzaam zijn voor een andere werkgever dan Eurojust, of als zij een Nederlandse sociale zekerheidsuitkering ontvangen.
 Algemene Ouderdomswet 6
 Datum: 23-06-2017 ECLI: ECLI:NL:CRVB:2017:2623 Editie: 31 augustus Instantie: Centrale Raad van Beroep Nummer: 15/7786 AOW Rubriek: Premieheffing
 Aankondiging reparatiewetgeving eigenrisicodragers WGA
 De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid maakt bekend dat er reparatiewetgeving aankomt voor werkgevers die in 2017 eigenrisicodrager voor de WGA hadden willen blijven maar van wie tegen hun wens het eigenrisicodragerschap is beëindigd.
 De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid maakt bekend dat er reparatiewetgeving aankomt voor werkgevers die in 2017 eigenrisicodrager voor de WGA hadden willen blijven maar van wie tegen hun wens het eigenrisicodragerschap is beëindigd. Het betreft de werkgevers voor wie per 1 januari 2017 geen geldige garantie voor het totale WGA-risico is overgelegd en die daardoor per 1 januari 2017 ongewild de publieke verzekering van het UWV zijn ingestroomd. De reparatie zal worden opgenomen in een nota van wijziging op de Verzamelwet SZW 2018.
 De regering acht het gewenst om het voor deze specifieke groep werkgevers éénmalig mogelijk te maken om al eerder dan na drie jaar wederom eigenrisicodrager voor de WGA te worden. Deze regeling geldt alleen voor werkgevers die op 31 december 2016 reeds eigenrisicodrager waren, en van wie aangetoond kan worden dat zij in 2016 tijdig bij hun verzekeraar of bank, danwel hun intermediair hebben aangegeven dat zij per 1 januari 2017 eigenrisicodrager wilden blijven.
 Datum: 28-08-2017 Editie: 30 augustus Regelgevende instantie: Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1997
 Nederlandse verzekeringsplicht voor Rijnvarende die voor Luxemburgse werkgever werkt
 Rechtbank Gelderland beslist dat Rijnvarende, X, in Nederland premieplichtig is voor de volksverzekeringen omdat de exploitant van het schip in Nederland is gevestigd.
 Belanghebbende, Rijnvarende X, woont in de jaren 2010 tot en met 2013 in Nederland en werkt in loondienst voor een in Luxemburg gevestigde werkgever. X was die jaren werkzaam op een in Nederland geregistreerd binnenschip. Het schip wordt met winstoogmerk gebruikt in de Rijnvaart en is eigendom van H bv, gevestigd te Nederland. X heeft voor de jaren 2010 tot en met 2013 aangifte ib/pvv gedaan, waarbij hij vrijstelling heeft gevraagd voor de premie volksverzekeringen. X is van mening dat hij niet in Nederland is verzekerd voor de volksverzekeringen omdat de onderneming waartoe het schip behoort in Luxemburg is gevestigd. De inspecteur verleent de vrijstelling echter niet. In beroep is in geschil of X is vrijgesteld van de premieverplichting voor de volksverzekeringen.
 Rechtbank Gelderland beslist dat X in de desbetreffende jaren in Nederland sociaal verzekerd is omdat de exploitant van het schip waarop hij werkt, H bv, in Nederland is gevestigd. Geen waarde wordt toegekend aan het E101-formulier dat X heeft ingebracht. De rechtbank verwijst daarvoor naar het arrest van de Hoge Raad van 2 oktober 2015, V-N 2015/55.14. De aanslagen en de uitspraken op bezwaar zijn zorgvuldig tot stand gekomen. De beroepen van X worden ongegrond verklaard.
 Wet financiering sociale verzekeringen 1
 Datum: 16-08-2017 ECLI: ECLI:NL:RBGEL:2017:4318 Editie: 30 augustus Instantie: Rechtbank Gelderland Nummer: AWB - 16 _ 3789 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1990 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 1
 Op kapitein van binnenvaartschip is Nederlandse sociale zekerheidswetgeving van toepassing
 Hof Arnhem-Leeuwarden oordeelt in hoger beroep dat de heer X als rijnvarende onder het Rijnvarendenverdrag valt, zodat de Luxemburgse E101-verklaring niet bindend is voor Nederland. De verklaring is namelijk niet verstrekt in het kader van het Rijnvarendenverdrag.
 Belanghebbende, de heer X, woont in Nederland en werkt in 2006 als kapitein op een binnenvaartschip. Het schip is voorzien van een Rijnvaartverklaring uit 1999, waarop geen exploitant is vermeld. Het schip is eigendom van B vof, die is gevestigd in Nederland. X is in 2006 in loondienst bij een bedrijf dat is gevestigd in Luxemburg en hij beschikt over een Luxemburgse E101-verklaring. In geschil is of X, die jonger is dan 65 jaar, in Nederland verzekerd is en premieplichtig is voor de volksverzekeringen. Rechtbank Noord-Nederland stelt de inspecteur in het gelijk. X gaat in hoger beroep. De zaak is aangehouden in afwachting van het oordeel van het HvJ EU (9 september 2015, nrs. C-72/14 en C-197/14, V-N 2015/44.17 en de HR (22 januari 2016, nr. 12/03718, V-N 2016/6.13).
 Hof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat X als rijnvarende onder het Rijnvarendenverdrag valt, zodat de Luxemburgse E101-verklaring niet bindend is voor Nederland. De verklaring is namelijk niet verstrekt in het kader van het Rijnvarendenverdrag. Aangezien de materiële exploitant van het schip in Nederland is gevestigd, is op X de Nederlandse sociale zekerheidswetgeving van toepassing. Het maakt niet uit dat op 25 augustus 2006 door Luxemburg een Certificat d'exploitant is afgegeven, waarin zijn werkgever als exploitant van het schip is vermeld. Deze verklaring is namelijk niet gelijk te stellen aan een Rijnvaartverklaring. Het beroep van X is ongegrond. Vanwege de overschrijding van de redelijke termijn krijgt X wel een immateriële schadevergoeding van € 2.500. De inspecteur moet voorts de helft van het griffierecht aan X vergoeden. De inspecteur en de Staat moeten ook elk € 618,75, zijnde de helft van zijn proceskosten betalen.
 Datum: 15-08-2017 ECLI: ECLI:NL:GHARL:2017:6785 Editie: 24 augustus Instantie: Hof Arnhem-Leeuwarden Nummer: 13/00694 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1955
 Nederlandse premieplicht voor Rijnvarende ondanks inbreng E106-formulier
 Rechtbank Gelderland beslist dat Rijnvarende X in Nederland sociaal verzekerd en premieplichtig is voor de volksverzekeringen omdat de exploitant van het schip in Nederland is gevestigd.
 Belanghebbende, X, woont in het jaar 2010 in Nederland en werkt in loondienst voor een werkgever in Luxemburg op een schip waarvan de exploitant volgens de Rijnvaartverklaring in Nederland is gevestigd. In geschil is of X in het jaar 2010 in Nederland verzekerd en premieplichtig is.
 Volgens Rechtbank Gelderland is X Rijnvarende in de zin van het Rijnvarendenverdrag en de op 23 december 2010 gesloten Rijnvarendenovereenkomst die terugwerkt tot 1 mei 2010. De rechtbank beslist dat X in het jaar 2010 in Nederland sociaal verzekerd en premieplichtig is voor de volksverzekeringen. Dit omdat de exploitant van het schip in Nederland is gevestigd. Er komt geen waarde toe aan het E106-formulier dat X heeft ingebracht. Volgens de rechtbank heeft de inspecteur zorgvuldig gehandeld bij het vaststellen van de sociale verzekeringsplicht. Het beroep van X tegen de aanslag ib/pvv 2010 wordt ongegrond verklaard.
 Datum: 16-08-2017 ECLI: ECLI:NL:RBGEL:2017:4291 Editie: 23 augustus Instantie: Rechtbank Gelderland Nummer: AWB - 15 _ 7707 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1950 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 1
 België gebonden aan door Svb afgegeven detacheringsverklaring
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt dat België is gebonden aan een door de Svb afgegeven detacheringsverklaring. X is in Nederland premieplichtig voor de in België verrichte werkzaamheden.
 Belanghebbende, X, houdt de aandelen in B bv en woont in België. In 2010 meldt X aan de Svb dat hij tijdelijk werkzaamheden in België verricht. In 2011 en 2012 worden de werkzaamheden nagenoeg uitsluitend in België verricht. Naar aanleiding van een aanvraag van X geeft de Svb een detacheringsverklaring af waarin wordt verklaard dat X in Nederland premieplichtig is voor de PVV voor de periode 20 oktober 2010 - 31 december 2011. X is het niet eens met de heffing van de PVV in het jaar 2011. Rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelt dat de detacheringsverklaring bindend is voor België, en dat de inspecteur terecht PVV heeft geheven van X.
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt dat niet is komen vast te staan dat de afgegeven detacheringsverklaring onjuist is. Het hof wijst er daarbij op dat X zelf in zijn aanvraag vermeldt dat er sprake is van een tijdelijke opdracht in België. Vervolgens merkt het hof op dat in casu vaststaat dat X aanvankelijk voor B bv werkzaamheden in Nederland heeft verricht en vervolgens voor een tijdelijke opdracht werkzaamheden in België gaat verrichten. Ook merkt het hof op dat uit de vaste jurisprudentie van het Hof van Justitie EU blijkt dat de detacheringsverklaring zowel voor de bevoegde organen als de rechterlijke instanties van de lidstaat waarin een werknemer is gedetacheerd (in casu dus België) bindend is zolang deze niet is ingetrokken. Het hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank.
 Datum: 15-06-2017 ECLI: ECLI:NL:GHSHE:2017:2766 Editie: 22 augustus Instantie: Hof 's-Hertogenbosch Nummer: 16/00151 Rubriek: Premieheffing
 Premieconstructie voor seizoenswerkers in aspergeteelt faalt
 Rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelt dat de hoge sectorpremie van toepassing is omdat de bepaling in de uitzendovereenkomsten dat de uitzendkrachten voor één jaar in dienst treden, geen reële betekenis heeft.
 Belanghebbende, X bv, wordt begin 2014 opgericht om seizoenswerkers ter beschikking te stellen aan een gelieerde bv. In 2014 contracteert X bv 214 buitenlandse werknemers, die worden ingezet bij de aspergeteelt. In geschil is of X bv terecht premies afdraagt op basis van de lage sectorpremie (0,98%) in plaats van de hoge sectorpremie (7,58%). Volgens X bv is de lage premie van toepassing, omdat met de uitzendkrachten jaarcontracten zijn overeengekomen conform art. 2.3 lid 2 Besluit Wfsv (16 november 2005, nr. BWBR0019070, Stb. 2005, 585).
 Rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelt dat de hoge sectorpremie van toepassing is omdat de bepaling in de uitzendovereenkomsten dat de uitzendkrachten voor één jaar in dienst treden, geen reële betekenis heeft. Dit blijkt ook uit de feitelijke gang van zaken. Geen enkele van de 214 uitzendkrachten is namelijk een heel jaar bij X bv in dienst geweest. Voorts is van belang dat er geen verplichting tot loondoorbetaling is, dat de arbeidsduur is gesteld op minimaal 300 uur en dat er slechts marginale pogingen zijn gedaan om andere opdrachtgevers voor de uitzendkrachten te vinden. X bv beroept zich met betrekking tot het overleg dat met de inspecteur heeft plaatsgebonden vergeefs op het vertrouwensbeginsel. Dat overleg was namelijk geënt op de reële betekenis van de eenjaarstermijn. Het beroep van X bv is ongegrond.
 Datum: 27-07-2017 ECLI: ECLI:NL:RBZWB:2017:4663 Editie: 18 augustus Instantie: Rechtbank Zeeland-West-Brabant Nummer: AWB - 16 _ 3964 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1920
 A-G Wattel is van mening dat het een 'acte clair' is dat de keuze tussen woonstaat en werkgeverstaat in casu wordt bepaald door art. 11 lid 3 onderdeel e EG-Verordening nr. 883/2004 en niet meer door de door die bepaling achterhaalde Aldewereld- en Kik-rechtspraak. In casu is op de heer X de wetgeving van de woonstaat Letland van toepassing.
 Advocaat-Generaal Wattel is van mening dat het een 'acte clair' is dat de keuze tussen woonstaat en werkgeverstaat in casu wordt bepaald door art. 11 lid 3 onderdeel e EG-Verordening nr. 883/2004 en niet meer door de door die bepaling achterhaalde Aldewereld- en Kik-rechtspraak. De A-G geeft de Hoge Raad daarom in overweging de prejudiciële vragen als volgt te beantwoorden:
 1. In casu wijst Verordening (EG) 883/2004 de wetgeving van de woonstaat Letland aan voor de in deze vraag bedoelde periode;
 2. Niet onderzocht hoeft te worden of de Letse wetgeving voorziet in aansluiting van X bij enig stelsel van sociale zekerheid voor de bedoelde periode.
 Dit laatste vloeit volgens de A-G voort uit het arrest Zinnecker van het HvJ EU (13 oktober 1993, nr. C-121/92, ECLI:EU:C:1993:840, BNB 1994/203).
 Algemene wet inzake rijksbelastingen BWBR0002320
 Datum: 03-08-2017 ECLI: ECLI:NL:PHR:2017:723 Editie: 14 augustus Instantie: Hoge Raad (Advocaat-Generaal) Nummer: 17/01041 Rubriek: Internationale sociale zekerheid , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1890 Wetsartikelen: Algemene wet inzake rijksbelastingen, BWBR0002320
 Gepensioneerde EU-ambtenaar niet verplicht verzekerd voor AWBZ bij verrichten werk in Nederland
 De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat er in casu sprake is van een belemmering van het vrije verkeer van werknemers. Gepensioneerd EU-ambtenaar X is op grond van zijn werkzaamheden in Nederland niet verplicht verzekerd voor de AWBZ.
 X is tot zijn pensionering in 2010 EU-ambtenaar. Na zijn pensionering blijft de ziektekostenverzekering voor EU-ambtenaren op hem van toepassing. Hij verblijft sinds eind 2010 in Nederland en vanaf 1 augustus 2012 ontvangt hij vacatiegelden in verband met door hem in Nederland verrichte werkzaamheden. De SVB is van mening dat X verplicht verzekerd is voor de AWBZ, en dat X een zorgverzekering in Nederland moet afsluiten. X is van mening dat deze dubbele verzekering in strijd is met het EU-recht.
 De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat er sprake is van een belemmering van het vrije verkeer van werknemers. Volgens de Centrale Raad ondervindt X namelijk, ten opzichte van nationale gepensioneerden die geen gebruik hebben gemaakt van hun recht op vrij verkeer, financieel nadeel als hij weer in Nederland arbeid gaat verrichten, nl. door dubbele premiebetaling zonder corresponderende aanvullende aanspraken. Nu er sprake is van strijd met art. 45 VWEU, stelt de Centrale Raad vast dat X op grond van zijn werkzaamheden in Nederland niet verplicht verzekerd moet worden geacht voor de AWBZ.
 Datum: 12-05-2017 ECLI: ECLI:NL:CRVB:2017:1969 Editie: 1 augustus Instantie: Centrale Raad van Beroep Nummer: 15/2831 AWBZ Rubriek: Europees belastingrecht , Sociale zekerheid algemeen Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1804 Wetsartikelen: Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, 45
 Inwerkingtreding Verdrag sociale zekerheid met China
 Op 1 september 2017 treedt het Verdrag inzake sociale zekerheid met China in werking. De Staten-Generaal heeft dit Verdrag op 13 februari 2017 stilzwijgend goedgekeurd.
 Tussen Nederland en China bestaat op dit moment geen verdragsrelatie op het terrein van sociale zekerheid. Als gevolg van gewijzigde socialezekerheidswetgeving in China zijn Nederlandse bedrijven sinds oktober 2011 verplicht om voor gedetacheerde werknemers (expats) in China premies af te dragen aan het Chinese socialezekerheidsstelsel. Vaak kiezen bedrijven en expats er voor hun Nederlandse verzekering te behouden dan wel een particuliere verzekering af te sluiten. Het gevolg is dubbele premiebetaling. Dit kan voorkomen worden door het sluiten van een bilateraal socialezekerheidsverdrag. Het verdrag beoogt dubbele premieafdrachten te vermijden van Nederlandse werknemers die worden gedetacheerd naar China en van Chinese werknemers die worden gedetacheerd naar Nederland. Het verdrag ziet niet op de export van socialezekerheidsuitkeringen van Nederland naar China of vice versa. China wenst vooralsnog alleen afspraken te maken over de wetten die zien op ouderdomspensioen, werkloosheid en nabestaandenpensioen. Wel is in het onderhavige verdrag de afspraak gemaakt dat partijen binnen tien jaar na inwerkingtreding van het verdrag zullen bezien of het verdrag zodanig kan worden aangepast dat slechts één socialezekerheidswetgevingsregime op een gedetacheerde werknemer van toepassing zal zijn.
 Datum: 12-09-2017 Editie: 18 juli Regelgevende instantie: Ministerie van Buitenlandse Zaken Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1712
 Marginale werkzaamheden onbelangrijk bij vaststellen van toepassing zijnde nationale socialezekerheidswetgeving
 Het Hof van Justitie EU oordeelt dat geen rekening wordt gehouden met marginale werkzaamheden bij het vaststellen van de van toepassing zijnde nationale socialezekerheidswetgeving.
 De Pool Radosław Szoja verricht in Polen werkzaamheden anders dan in loondienst. In Slowakije verricht hij werkzaamheden in loondienst. Sinds 1 februari 2013 staat hij in Slowakije ingeschreven in het nationale register van verzekerden. Volgens het Poolse socialeverzekeringsorgaan valt Szoja sinds 1 juli 2012 onder de Poolse socialeverzekeringsregeling, gezien het marginale karakter van de werkzaamheden van Szoja in Slowakije. Szoja stelt vervolgens beroep in tegen de beslissing van een Slowaakse rechter dat voor de vaststelling van het toepasselijke recht de plaats waar Szoja een substantieel gedeelte van zijn werkzaamheden verricht van belang is, aangezien er sprake is van werkzaamheden anders dan in loondienst en werkzaamheden in loondienst. De Slowaakse rechter stelt prejudiciële vragen in deze zaak.
 Het Hof van Justitie EU oordeelt dat op grond van art. 13 lid 3 Basisverordening, en rekening houdend met art. 14 lid 5 ter Toepassingsverordening, geen rekening wordt gehouden met marginale werkzaamheden bij het vaststellen van de van toepassing zijnde nationale wetgeving. Verder merkt het Hof van Justitie EU nog op dat uit art. 14 lid 5 ter Toepassingsverordening blijkt dat ook rekening moet worden gehouden met art. 16 Toepassingsverordening, welke bepaling aangeeft welke procedure moet worden gevolgd ter vaststelling van de toepasselijke wetgeving overeenkomstig art. 13 Basisverordening.
 Datum: 13-07-2017 Editie: 14 juli Instantie: Hof van Justitie van de Europese Unie Nummer: C-89/16 Rubriek: Internationale sociale zekerheid , Premieheffing , Sociale zekerheid algemeen Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1672
 Verschil in premies vormt rechtvaardiging voor bevriezing uitzonderingsbepaling uitzendsector
 Door de snelle verschuiving van uitzendarbeid vanuit de sector uitzendbedrijven naar andere sectoren, heeft de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid besloten tot bevriezing van de uitzonderingsbepaling voor deze sector (V-N 2017/35.18).
 Ook vóór de inwerkingtreding van de wijzigingsregeling bestond al een onderscheid tussen uitzendbedrijven. Het betreft uitzendbedrijven die waren ingedeeld in de uitzendsector en uitzendbedrijven die op hun verzoek in ‘vaksectoren' waren ingedeeld. Uitzendbedrijven die vóór inwerkingtreding zijn ingedeeld in een vaksector blijven daar vooralsnog ingedeeld. Na 24 mei 2017 kunnen nieuwe uitzendbedrijven alleen worden ingedeeld in de uitzendsector. In afwachting van een definitieve regeling wil de minister de uitzonderingsbepaling zo snel mogelijk bevriezen. Dat heeft de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid geantwoord op Kamervragen van de leden Omtzigt en Heerma (beiden CDA). De minister streeft naar een definitieve regeling per 1 januari 2019.
 Uitzendbedrijven die zijn ingedeeld in een vaksector blijven vooralsnog de premie van die sector betalen in plaats van de hogere premies die gelden in de uitzendsector.
 Datum: 10-07-2017 Editie: 14 juli Regelgevende instantie: Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1671
 Herziening sectorindeling vanwege aard van de verrichte werkzaamheden
 Hof 's-Hertogenbosch herziet de sectorindeling van X bv van sector 3 (Bouwbedrijf) in sector 1 (Agrarisch bedrijf). Dit gezien de aard van de verrichte werkzaamheden door X bv.
 X bv verzoekt de inspecteur tot herziening van de voor haar geldende sectorindeling premieheffing werknemersverzekeringen. X bv verzoekt tot herindeling van sector 3 (Bouwbedrijf) in sector 1 (Agrarisch bedrijf). De inspecteur wijst het verzoek af. X gaat in beroep bij het hof.
 Volgens Hof 's-Hertogenbosch dient de sectorindeling van X bv plaats te hebben naar de aard van de verrichte werkzaamheden en op basis van de functie die de (onderneming van de) werkgever in het maatschappelijk verkeer vervult. De wijze waarop een onderneming zich naar buiten presenteert (Gouden gids, internet, handelsregister) vormt in dit verband een aanwijzing (Zie: CRvB 22 februari 2007, nr. 05/6831). Het hof volgt het standpunt van X bv dat uitgegaan moet worden van de aard van de door haar verrichte werkzaamheden zoals beschreven in een onderzoeksrapport waarin is beoordeeld of X bv werkzaamheden verricht die vallen onder de Verplichtstellingbeschikking van de Stichting Bedrijfstakpensioenfonds voor de Bouwnijverheid, de werkingssfeer van de cao voor de Bouwnijverheid en de cao Bedrijfstakeigen Regelingen voor de Bouwnijverheid. Hieruit volgt dat X bv ten onrechte is ingedeeld in categorie 3 (Bouwbedrijf) en vanaf 1 januari 2014 moet worden ingedeeld in categorie 1 (Agrarisch bedrijf) aldus het hof. Het beroep van X bv is gegrond.
 Datum: 02-06-2017 ECLI: ECLI:NL:GHSHE:2017:2503 Editie: 13 juli Instantie: Hof 's-Hertogenbosch Nummer: 15/01128 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1647 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 96
 Geen lage sectorpremies omdat werkgever omvang van werkzaamheden niet vooraf heeft vastgelegd
 Rechtbank Den Haag oordeelt dat X bv het lage sectorpremiepercentage niet kan toepassen. Bij aanvang van het dienstverband is de omvang van de te verrichte werkzaamheden niet vastgelegd. Als die omvang na drie maanden wel in de overeenkomst wordt vastgelegd, wordt niet langer voldaan aan het vereiste dat het dienstverband tenminste een jaar zal duren.
 Belanghebbende, X bv, drijft een horecaonderneming. Zij heeft met haar medewerkers arbeidsovereenkomsten gesloten voor de duur van 12 maanden en 0 uur per week. Drie maanden na aanvang van het dienstverband zijn de arbeidsovereenkomsten middels addenda gewijzigd van 0 uur per week naar het gemiddeld aantal uur dat gedurende de eerste drie maanden van de overeenkomst is gewerkt. In geschil is of X bv het lage sectorpremiepercentage mag toepassen. Dit lage percentage geldt voor werknemers die blijkens een schriftelijke arbeidsovereenkomst ten minste voor een jaar of voor onbepaalde tijd in dienstbetrekking zullen staat tot de werkgever.
 Rechtbank Den Haag oordeelt dat X bv het lage sectorpremiepercentage niet kan toepassen. Bij aanvang van het dienstverband is de omvang van de te verrichte werkzaamheden niet vastgelegd. Als die omvang na drie maanden wel in de overeenkomst is vastgelegd, wordt niet langer voldaan aan het vereiste dat het dienstverband tenminste een jaar zal duren. In zoverre is het gelijk aan de inspecteur. Dat het beroep toch gegrond is komt doordat de inspecteur per abuis een deel van de sectorpremie in de naheffing heeft betrokken dat X bv al had afgedragen.
 Datum: 31-05-2017 ECLI: ECLI:NL:RBDHA:2017:5980 Editie: 5 juli Instantie: Rechtbank Den Haag Nummer: 17_895 en 17_897 LB Rubriek: Loonbelasting , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1550 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 28
 Ondanks ongelijke behandeling blijft aanslag inkomensafhankelijke bijdrage Zvw in stand
 Hof Den Haag oordeelt dat er geen objectieve rechtvaardiging is voor de ongelijke behandeling tussen enerzijds zelfstandigen die pensioen opbouwen door middel van een lijfrente en anderzijds pensioenopbouwers anderszins. Het hof kan X echter geen rechtsherstel bieden.
 X staakt in 2014 zijn onderneming. De winst bedraagt in dat jaar € 18.305. X betaalt in 2014 een (stakings)lijfrentepremie van € 18.500. De inspecteur houdt bij de aanslag inkomensafhankelijke bijdrage Zvw rekening met een bijdrage-inkomen van € 18.305. X is van mening dat ook rekening moet worden gehouden met de betaalde lijfrentepremie. Rechtbank Den Haag oordeelt dat de inspecteur bij het opleggen van de aanslag inkomensafhankelijke bijdrage Zvw terecht geen rekening heeft gehouden met de betaalde lijfrentepremie. De rechtbank stelt daarbij vast dat er weliswaar sprake is van een ‘dubbele heffing', omdat bij de uitkering uit de lijfrente ook een inkomensafhankelijke bijdrage Zvw wordt geheven, maar dat de wetgever daar bewust voor heeft gekozen. De wetgever is daarbij volgens de rechtbank ook niet buiten de hem gegeven ruime beoordelingsvrijheid getreden. Het gelijk is aan de inspecteur. In hoger beroep stelt X dat er sprake is van een ongelijke behandeling tussen verschillende groepen van verzekeringsplichtigen (werknemers en zelfstandigen).
 Hof Den Haag oordeelt dat er geen objectieve rechtvaardiging is voor de ongelijke behandeling tussen enerzijds zelfstandigen die pensioen opbouwen door middel van een lijfrente en anderzijds pensioenopbouwers anderszins. Vervolgens stelt het hof echter vast dat X geen rechtsherstel kan worden geboden. Het hof verwijst daarbij naar de jurisprudentie van de Hoge Raad onder de Zfw (de voorloper van de Zvw). Het hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank.
 Datum: 14-06-2017 ECLI: ECLI:NL:GHDHA:2017:1694 Editie: 22 juni Instantie: Hof Den Haag Nummer: BK-17/00302 Rubriek: Loonbelasting , Sociale zekerheid algemeen Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1417 Wetsartikelen: Zorgverzekeringswet, 43
 Inkomensafhankelijke Zvw-premies verschuldigd over Duits pensioen
 Hof Arnhem-Leeuwarden beslist dat X inkomensafhankelijke Zvw-premies over zijn Duitse pensioen verschuldigd is omdat hij in Nederland verzekerd is voor de AWBZ.
 X woont in Nederland en geniet in het jaar 2013 een AOW-uitkering van de SVB, een pensioen uit Duitsland en een uitkering van de Deutsche Rentenversicherung (DRV). X krijgt een aanslag Zvw 2013 opgelegd, berekend naar een bijdrage-inkomen van € 8973. Dit is het totaal van de uitkeringen afkomstig uit Duitsland. X gaat in beroep omdat hij het er niet mee eens is dat hij inkomensafhankelijke Zvw-premies verschuldigd is over de Duitse inkomsten. Het beroep wordt ongegrond verklaard. X gaat in hoger beroep.
 Volgens Hof Arnhem-Leeuwarden is X ingezetene en is hij daarom in Nederland verzekerd voor de AWBZ. Hieruit volgt dat X in Nederland ook verzekerd en bijdrageplichtig is voor de Zvw. Volgens het hof is Nederland bevoegd om over de Duitse inkomsten van X Zvw-premies te heffen. Dat volgt uit de Verordening (EEG) nr. 883/2004. De Duitse uitkeringen zijn aan te merken als 'pensioen' in de zin van artikel 1, sub w, van deze Verordening. Nu de kosten voor verstrekkingen bij ziekte voor rekening van Nederland komen, is Nederland bevoegd om ook over het Duitse pensioen Zvw-premies te heffen. De aanslag Zvw 2013 is verder tot het juiste bedrag opgelegd. Het hoger beroep is ongegrond.
 Datum: 07-06-2017 ECLI: ECLI:NL:GHARL:2017:4777 Editie: 21 juni Instantie: Hof Arnhem-Leeuwarden Nummer: 16/00619 Rubriek: Internationaal belastingrecht , Loonbelasting , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1404
 Startende grote werkgever is voor premie Werkhervattingskas geen kleine werkgever
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt in hoger beroep dat X bv in het startjaar 2014 toch als een grote werkgever is te beschouwen. Weliswaar ontbreekt bij haar een premieplichtig loon in 2012 maar dat betekent niet dat zij daardoor niet in aanmerking kan komen voor de regeling van grote startende werkgevers.
 X bv is opgericht in 2013. Eind 2013 meldt zij zich aan als nieuwe werkgever bij de Belastingdienst. Zij is voor de werknemersverzekeringen ingedeeld in sector 52 (uitzendbedrijven). De activiteiten van X bv zijn geheel nieuw opgestart, dus niet afkomstig van een andere onderneming. Voor 2014 maakt X bv melding van een te verwachten premieplichtig loon van meer dan € 4 miljoen (grote werkgever). In geschil is of X bv door de inspecteur desondanks terecht is aangemerkt als kleine werkgever, waardoor haar gedifferentieerde premiepercentage Werkhervattingskas 5,40% is en geen 1,03%. Volgens Rechtbank Zeeland-West-Brabant beroept X bv zich terecht op de tekst en toelichting van het Besluit gedifferentieerde premie Werkhervattingskas 2014 (Stcrt. 2013, nr. 24667). Bij X bv is hierdoor namelijk het in rechte te beschermen vertrouwen gewekt dat zij wel een grote werkgever is. De inspecteur beroept zich in hoger beroep op art. 2.5 van het Besluit. Hierin staat dat het premieplichtig loon van 2012 bepalend is. In casu is dat nul, zodat X bv voor 2014 altijd een kleine werkgever is.
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt dat X bv toch als een startende grote werkgever is te beschouwen. Weliswaar ontbreekt bij haar een premieplichtig loon in 2012 maar dat betekent niet dat zij daardoor niet in aanmerking kan komen voor de in art. 2.17 opgenomen regeling. Niet in geschil is namelijk dat X bv voor 2014 een premieplichtig loon van meer dan € 4 niljoen verwachtte. Art. 2.17 is een specifieke regeling voor de startende grote werkgever. Het standpunt van de inspecteur zou tot het ongerijmde gevolg leiden dat startende grote werkgevers nooit in aanmerking kunnen komen voor het lage percentage. Anders dan de rechtbank, wordt voorts nog overwogen dat X bv zich niet kan beroepen op de toelichting. Deze uitlatingen zijn namelijk niet gedaan in het kader van de uitvoering van de belastingwet, maar in de hoedanigheid van (mede)wetgever (vgl. HR 8 augustus 2008, nr. 42.946, V-N 2008/40.23). Het beroep van de inspecteur is ongegrond.
 Datum: 13-04-2017 ECLI: ECLI:NL:GHSHE:2017:1631 Editie: 19 juni Instantie: Hof 's-Hertogenbosch Nummer: 15/00494 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1358 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 38
 Geen recht op premiedeel heffingskortingen voor medewerkster Europol
 Rechtbank Den Haag beslist dat X, die werkzaam is bij Europol, geen recht heeft op uitbetaling van het premiedeel van de heffingskortingen.
 X woont heel 2012 in Nederland en is werkzaam bij Europol. X is wat betreft haar salaris vrijgesteld van inkomstenbelasting en niet-premieplichtig voor de volksverzekeringen. X heeft voor het jaar 2012 aangifte inkomstenbelasting gedaan naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 0 en een belastbaar inkomen uit sparen en beleggen van € 15.034. Bij het vaststellen van het te betalen bedrag aan belasting is een bedrag van € 359 aan heffingskortingen voor de inkomstenbelasting (het belastingdeel van de heffingskortingen) in aanmerking genomen. De heffingskortingen voor de volksverzekeringen (het premiedeel van de heffingskortingen) zijn niet in aanmerking genomen. In geschil is of dit terecht is.
 Volgens Rechtbank Den Haag is de toets die moet worden aangelegd of X recht heeft op uitbetaling van de heffingskortingen voor de volksverzekeringen indien zij premieplichtig zou zijn. Gelet op de achtergrond van de heffingskortingen moet daarbij volgens de rechtbank het vrijgestelde salaris van X in aanmerking worden genomen. Nu X met haar salaris van € 41.392 de volledige heffingskorting reeds zou effectueren, bestaat volgens de rechtbank geen recht op uitbetaling van het premiedeel van de heffingskortingen. X heeft daarom geen recht op de bijzondere verhoging van de heffingskorting voor de inkomstenbelasting. Het beroep van X is ongegrond.
 Wet inkomstenbelasting 2001 8.9a
 Wet financiering sociale verzekeringen 12
 Datum: 16-03-2017 ECLI: ECLI:NL:RBDHA:2017:2607 Editie: 8 juni Instantie: Rechtbank Den Haag Nummer: 16_8226 IBPVV Rubriek: Inkomstenbelasting , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1282 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 12 , Wet inkomstenbelasting 2001, 8.9 , Wet inkomstenbelasting 2001, 8.9a
 Zweden mag volgens A-G proratiseringsmethodiek niet toepassen bij berekening pensioen
 Advocaat-Generaal Wathelet concludeert dat bij de berekening van het recht op een minimumouderdomsuitkering rekening kan worden gehouden met pensioeninkomsten uit een andere lidstaat. Zweden mag echter niet de proratiseringsmethodiek toepassen.
 Boguslawa Zaniewicz-Dybeck is afkomstig uit Polen en heeft daar 19 jaren gewerkt. In Zweden heeft ze 23 jaren gewerkt. Zaniewicz-Dybeck verzoekt het Zweedse nationaal verzekeringsfonds om een algemeen ouderdomspensioen vast te stellen. Het verzekeringsfonds stelt daarbij het gegarandeerde pensioen vast op 0 SEK. Binnen het Zweedse pensioenstelsel bestaat geen recht op het gegarandeerde pensioen wanneer een gepensioneerde recht heeft op andere pensioenen en uitkeringen boven een bepaald bedrag. Zaniewicz-Dybeck is van mening dat een onjuiste berekening is uitgevoerd. De Zweedse rechter heeft prejudiciële vragen in deze zaak gesteld.
 Advocaat-Generaal Wathelet concludeert dat bij de berekening van het recht op een minimumouderdomsuitkering rekening kan worden gehouden met pensioeninkomsten uit een andere lidstaat. De A-G merkt hierbij op dat Zweden het recht op een minimumouderdomsuitkering moet beoordeelden aan de hand van de toepasselijke wetgeving en art. 50 EG-verordening nr. 1408/71, maar zonder toepassing van de Zweedse proratiseringsmethodiek en standpunt nr. 2 van het nationaal verzekeringsfonds.
 Datum: 03-05-2017 ECLI: ECLI:EU:C:2017:329 Editie: 16 mei Instantie: Hof van Justitie van de Europese Unie (Advocaat-Generaal) Nummer: C-189/16 Rubriek: Europees belastingrecht , Internationale sociale zekerheid Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/991
 Uitgezonden Belg is niet belasting- en premieplichtig in Nederland
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt in hoger beroep dat de heer X geen integrale proceskostenvergoeding krijgt, ondanks dat de IB-aanslag geheel is verminderd. Het was namelijk niet al vanaf het begin duidelijk dat de aanslag geen stand zou kunnen houden.
 Belanghebbende, de heer X, woont in België en is automatiseringsconsulent. Samen met zijn zoon is X houder van alle aandelen in de Belgische B bvba. Sinds 2008 werkt X via B bvba voor de Nederlandse A nv. In overleg met het coördinatiepunt internationale beschikbaarstelling arbeidskrachten (CIBA)-team van de Nederlandse Belastingdienst is afgesproken dat de werkzaamheden van X via B bvba verloond worden en dat afdracht van loonheffing in Nederland plaatsvindt. X heeft in 2010 een brutosalaris van € 104.339. Hierop is € 43.050 aan loonheffing ingehouden en afgedragen. In geschil is de IB-aanslag over 2010 en met name of belasting- en premieplicht in Nederland bestaat. Volgens Rechtbank Zeeland-West-Brabant is het van B bvba ontvangen loon volledig in de Nederlandse belastingheffing te betrekken. Het staat voorts vast dat X meer dan 183 dagen in Nederland heeft verbleven. X is ook premieplichtig en is verzekerd voor de volksverzekeringen. X gaat in hoger beroep. Inmiddels is over X in 2008 een arrest gewezen (zie HR 30 september 2016, nr. 15/03858, V-N 2016/50.13). Hierin staat dat geen sprake is van verzekerings- en premieplicht volksverzekeringen in Nederland. Omdat in 2010 waarschijnlijk nog meer arbeid in België is verricht, geldt de conclusie van de Hoge Raad volgens de inspecteur ook voor 2010.
 Hof 's-Hertogenbosch oordeelt dat X geen integrale proceskostenvergoeding krijgt, ondanks dat de aanslag geheel is verminderd. Het was namelijk niet al vanaf het begin duidelijk dat de aanslag geen stand zou kunnen houden (zie HR 13 april 2007, nr. 41.235, V-N 2007/19.12). X claimt ook vergeefs een immateriële schadevergoeding - ter grootte van 50 % van de komende AOW-uitkeringen - omdat hij door toedoen van de inspecteur geen zekerheid heeft over de aan hem toekomende AOW-rechten. X verwijt de inspecteur dat deze de SVB niet heeft ingelicht. Dit verwijt staat echter los van de onderhavige aanslag. Het beroep van X is gegrond.
 Datum: 10-03-2017 ECLI: ECLI:NL:GHSHE:2017:985 Editie: 15 mei Instantie: Hof 's-Hertogenbosch Nummer: 15/00836 Rubriek: Fiscaal bestuurs(proces)recht , Inkomstenbelasting , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1081 Wetsartikelen: Algemene wet bestuursrecht, 8:73 , Algemene wet bestuursrecht, 8:75 , Wet inkomstenbelasting 2001, 7.2
 Franse EU-ambtenaar hoeft geen bijdrage aan het Franse socialezekerheidsstelsel te betalen
 Het Hof van Justitie EU oordeelt dat het in strijd is met het EU-recht dat Frankrijk de inkomsten van De Lobkowicz uit zijn onroerende zaak onderwerpt aan sociale bijdragen en heffingen die bestemd zijn voor de financiering van het Franse socialezekerheidsstelsel.
 De Fransman Wenceslas de Lobkowicz is van 1979 tot zijn pensionering, op 1 januari 2016, als ambtenaar in dienst geweest van de Europese Commissie. Hij is daarom verplicht verzekerd bij het stelsel van sociale zekerheid voor de ambtenaren en overige personeelsleden van de EU. De Lobkowicz is fiscaal ingezetene van Frankrijk, waar hij over een onroerende zaak beschikt. Frankrijk is van mening dat De Lobkowicz, ter zake van de onroerende zaak, onderworpen is aan de CSG, de bijdrage ter vereffening van de sociale schuld (CRDS), de sociale heffing van 2% en de bij die heffing komende bijdragen van 0,3% en 1,1%. De Lobkowicz is van mening dat hij vrijstelling van deze heffingen geniet. De Franse rechter heeft een prejudiciële vraag in deze zaak gesteld.
 Het Hof van Justitie EU oordeelt dat de inkomsten van De Lobkowicz uit de onroerende zaak door Frankrijk ten onrechte worden onderworpen aan sociale bijdragen en heffingen die bestemd zijn voor de financiering van het Franse socialezekerheidsstelsel. Het Hof van Justitie EU overweegt daarbij dat de EU, met uitsluiting van de lidstaten, als enige bevoegd is om te bepalen welke regels op de ambtenaren van toepassing zijn voor wat hun verplichtingen op het gebied van de sociale zekerheid betreft.
 Datum: 06-12-2016 ECLI: ECLI:EU:C:2016:926 Editie: 12 mei Instantie: Hof van Justitie van de Europese Unie (Advocaat-Generaal) Nummer: C-690/15 Rubriek: Internationale sociale zekerheid Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1060
 Hof merkt aannemersbedrijf voor sectorindeling werknemersverzekeringen aan als hoveniersbedrijf
 Hof Den Haag wijzigt sectorindeling voor werknemersverzekeringen aannemersbedrijf van bouwbedrijf naar hoveniersbedrijf.
 Belanghebbende, X bv, exploiteert sinds 1 januari 2016 een aannemersbedrijf op het gebied van tuinen, bestratingswerk, grondwerkzaamheden en rioleringen en holdingactiviteiten. Vóór 1 januari 2016 werd de onderneming door een vof gedreven. Voor de premieheffing werknemersverzekeringen was de vof ingedeeld in sector 1, Agrarisch bedrijf. Per 1 januari 2016 heeft X bv de activiteiten en het personeel overgenomen van deze vof. De aard van de werkzaamheden is onveranderd gebleven. In het kader van de sectorindeling voor werknemersverzekeringen wordt X bv met ingang van 1 januari 2016 ingedeeld in sector 45, Zakelijke Dienstverlening III. De inspecteur verklaart het bezwaar van X bv gegrond en wijzigt de sectorindeling in sector 3, Bouwbedrijf. X bv komt van de uitspraak op bezwaar in beroep bij het hof.
 Hof Den Haag overweegt dat X bv werkzaamheden verricht die tot verschillende sectoren behoren. Van rechtswege is X bv dan aangesloten bij de sector waartoe de werkzaamheden behoren waarvoor zij als werkgever in de regel het grootste bedrag aan premieplichtig loon betaalt of vermoedelijk zal betalen. Volgens het hof staat vast dat de werkzaamheden, waarvoor X bv loon betaalt en waarover X bv in de hoedanigheid van werkgever premie verschuldigd is, hoofdzakelijk bestaan uit het voor derden aanleggen en/of onderhouden van tuinen een en ander met de daartoe behorende bestrating en terrassen. Deze werkzaamheden zijn volgens het hof aan te merken als werkzaamheden verricht in het kader van het hoveniersbedrijf als bedoeld in bijlage 1 behorend bij artikel 5.2 van de Regeling Wfsv. Het beroep van X bv is gegrond.
 Datum: 20-04-2017 ECLI: ECLI:NL:GHDHA:2017:1096 Editie: 10 mei Instantie: Hof Den Haag Nummer: BK-16/00299 Rubriek: Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/1035 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 96
 Afgegeven E 101-verklaring is bindend voor zowel socialezekerheidsorganen als rechterlijke instanties
 Het Hof van Justitie EU oordeelt dat een door het bevoegde orgaan afgegeven E 101‐verklaring de socialezekerheidsorganen van de lidstaat waar het werk wordt verricht bindt. Tevens bindt deze verklaring de rechterlijke instanties van die lidstaat.
 Het Duitse A-Rosa Flussschiff GmbH organiseert cruises op diverse rivieren in Europa, en heeft een filiaal in Zwitserland, maar niet in Frankrijk. Twee cruiseschepen, waarop seizoenarbeiders uit andere lidstaten dan Frankrijk hotelwerkzaamheden verrichten, varen uitsluitend op Franse binnenwateren. Voor deze werknemers geeft het bevoegde Zwitserse orgaan E-101-verklaringen af. Tijdens een controle stelt het bevoegde Franse orgaan vast dat er sprake is van onregelmatigheden ten aanzien van de sociale verzekering. Aan A-Rosa wordt daarom een navordering van ruim € 2 mln in rekening gebracht, omdat voor de betrokken werknemers in Frankrijk geen sociale premies zijn afgedragen. De Franse rechter heeft een prejudiciële vraag in deze zaak gesteld.
 Het Hof van Justitie EU oordeelt dat een door het bevoegde orgaan afgegeven E 101‐verklaring de socialezekerheidsorganen van de lidstaat waar het werk wordt verricht bindt. Tevens bindt deze verklaring de rechterlijke instanties van die lidstaat. Het Hof van Justitie EU merkt hier vervolgens nog bij op dat dit ook het geval is als zij vaststellen dat de voorwaarden waaronder de betrokken werknemer zijn activiteit uitoefent, kennelijk niet binnen de materiële werkingssfeer van art. 14 lid 2 sub a EG-verordening nr. 1408/71 vallen.
 Datum: 27-04-2017 ECLI: ECLI:EU:C:2017:309 Editie: 2 mei Instantie: Hof van Justitie van de Europese Unie Nummer: C-620/15 Rubriek: Europees belastingrecht , Premieheffing Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/945
 Prejudiciële vragen over zeevarende en EG-Verordening nr. 883/2004
 Rechtbank Zeeland-West-Brabant stelt vragen aan de Hoge Raad over de premieplicht voor de volksverzekeringen van een inwoner van Letland die voor een Nederlandse bv werkzaam is op een zeeschip in de internationale wateren.
 Belanghebbende, de heer X, heeft de Letse nationaliteit en woont in Letland. X is van 13 augustus 2013 tot en met 31 december 2013 in dienst van een in Nederland gevestigde bv. X werkt als steward op een zeeschip, dat vaart onder de vlag van de Bahama's. Het schip ligt als platform boven het Duitse deel van het continentaal plat onder de Noordzee, dus buiten het EU-grondgebied. In geschil is of X in deze periode premieplichtig is voor de Nederlandse volksverzekeringen.
 Rechtbank Zeeland-West-Brabant stelt de volgende prejudiciële vragen aan de Hoge Raad: 1. De wetgeving van welke lidstaat wordt door de per 1 mei 2010 geldende EG-Verordening nr. 883/2004 aangewezen voor de periode waarin X (a) in Letland woont, (b) de Letse nationaliteit heeft, (c) in dienst is van een in Nederland gevestigde werkgever, (d) als zeevarende werkzaam is, (e) zijn arbeid verricht aan boord van een zeeschip dat vaart onder de vlag van de Bahama's, en (f) deze werkzaamheden verricht buiten het EU-grondgebied? 2. Indien uit het antwoord op vraag 1 volgt dat in beginsel de wetgeving van Letland wordt aangewezen, moet dan worden onderzocht of de wetgeving in Letland voorziet in aansluiting van een persoon in de situatie zoals die van X bij enig stelsel van sociale zekerheid voor de bij vraag 1 bedoelde periode?
 Datum: 20-04-2017 ECLI: ECLI:NL:RBZWB:2017:2454 Editie: 26 april Instantie: Rechtbank Zeeland-West-Brabant Nummer: BRE - 16 _ 1532 Rubriek: Fiscaal bestuurs(proces)recht , Internationale sociale zekerheid , Sociale zekerheid algemeen Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/925
 Zwangerschap en bevalling hebben geen invloed op gedifferentieerd LB-premie
 Rechtbank Den Haag oordeelt dat uit het instroomoverzicht van het UWV is op te maken dat de aan X bv toegerekende Ziektewet-uitkeringen losstaan van het vier maanden durende zwangerschaps- en bevallingsverlof en de daarmee verband houdende uitkeringen die aan de ex-werkneemster met het jaarcontract zijn betaald.
 Belanghebbende, X bv, heeft vast en flexibel personeel in dienst en is hiervoor inhoudingsplichtig. In geschil is de beschikking Loonheffingen gedifferentieerd premiepercentage werkhervattingskas over 2014 en meer in het bijzonder de invloed van de Ziektewet-uitkeringen die in 2012 aan een ex-werkneemster van haar zijn verstrekt. Deze werkneemster is in dienst geweest in de periode 28 februari 2011 tot en met 28 februari 2012. Volgens X bv hebben de uitkeringen mogelijk betrekking hebben op zwangerschaps- of bevallingsgerelateerd verzuim. In verband hiermee verzoekt X bv om inzage in de medische stukken van de ex-werkneemster.
 Rechtbank Den Haag oordeelt dat uit het instroomoverzicht van het UWV is op te maken dat de aan X bv toegerekende uitkeringen losstaan van het vier maanden durende zwangerschaps- en bevallingsverlof en de daarmee verband houdende uitkeringen. De inspecteur kan volstaan met de verwijzing naar de door het UWV vastgestelde feiten, alsmede naar de door het UWV gemaakte juridische kwalificatie van die feiten. Aangezien het instroomoverzicht ter inzage is verstrekt, heeft de inspecteur volledig aan zijn informatieverplichting voldaan. Het beroep van X bv is ongegrond.
 Datum: 08-02-2017 ECLI: ECLI:NL:RBDHA:2017:850 Editie: 26 april Instantie: Rechtbank Den Haag Nummer: AWB - 14 _ 11174 Rubriek: Fiscaal bestuurs(proces)recht , Loonbelasting , Sociale zekerheid ziektekosten Uitgavenummer: V-N Vandaag 2017/922 Wetsartikelen: Wet financiering sociale verzekeringen, 38
 Sociale zekerheid algemeen
 Sociale zekerheid arbeidsongeschiktheid
 Sociale zekerheid bijstand
 Sociale zekerheid boeten en maatregelen
 Sociale zekerheid kinderen en jongeren
 Sociale zekerheid nabestaanden
 Sociale zekerheid ouderen
 Sociale zekerheid re-integratie
 Sociale zekerheid werkloosheid
 Sociale zekerheid ziektekosten
 18 januari 2018 4579 keer bekeken
 17 januari 2018 1060 keer bekeken
 19 januari 2018 304 keer bekeken
 19 januari 2018 223 keer bekeken
 18 januari 2018 127 keer bekeken
 17 januari 2018 23495 keer bekeken Rubriek: Vennootschapsbelasting
 10 januari 2018 65171 keer bekeken Rubriek: Inkomstenbelasting , Internationaal belastingrecht
 03 januari 2018 97043 keer bekeken Rubriek: Belastingrecht algemeen , Financiële administratie
 20 december 2017 186008 keer bekeken Rubriek: Belastingrecht algemeen , Sociale zekerheid algemeen
 13 december 2017 199959 keer bekeken Rubriek: Dividendbelasting , Vennootschapsbelasting
 17 januari 2018 355 keer bekeken
 10 januari 2018 547 keer bekeken
 03 januari 2018 760 keer bekeken