text:
 ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
 Βρυξέλλες, 8.3.2019
 COM(2019) 111 final
 2019/0061(NLE)
 Πρόταση
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
 σχετικά με τη θέση που πρέπει να ληφθεί, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη Διεθνή Επιτροπή για τη Διατήρηση των Θυννοειδών του Ατλαντικού και για την κατάργηση της απόφασης 10974/1/14 REV 1
 ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
 1.Αντικείμενο της πρότασης
 Η παρούσα πρόταση αφορά την απόφαση για τον καθορισμό της θέσης που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο των συνεδριάσεων της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διατήρηση των Θυννοειδών του Ατλαντικού (ICCAT), για την περίοδο 2019-2023, σε σχέση με την προβλεπόμενη έγκριση των μέτρων διατήρησης και διαχείρισης.
 2.Πλαίσιο της πρότασης
 2.1.Διεθνής σύμβαση για τη διατήρηση των θυννοειδών του Ατλαντικού
 Η διεθνής σύμβαση για τη διατήρηση των θυννοειδών του Ατλαντικού (σύμβαση ICCAT) αποσκοπεί, με τη σύσταση της ICCAT, να προωθήσει τη συνεργασία για τη διατήρηση των πληθυσμών τόνου και τονοειδών σε επίπεδα που επιτρέπουν τα μέγιστα βιώσιμα αλιεύματα για την κάλυψη διατροφικών και λοιπών αναγκών. Η σύμβαση άρχισε να ισχύει στις 21 Μαρτίου 1969.
 Η Ένωση είναι συμβαλλόμενο μέρος της ICCAT, αφού ενέκρινε τη σύμβαση σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου της 9ης Ιουνίου 1986
 1
 .
 2.2.Διεθνής Επιτροπή για τη Διατήρηση των Θυννοειδών του Ατλαντικού
 Η ICCAT είναι το όργανο που συστάθηκε από τη σύμβαση ICCAT για να λαμβάνει δεσμευτικές αποφάσεις («συστάσεις») για τη διατήρηση και διαχείριση της αλιείας που εμπίπτει στην αρμοδιότητά της. Τα μέτρα αυτά ενδέχεται να καταστούν δεσμευτικά για την Ένωση.
 Ως συμβαλλόμενο μέρος της ICCAT, η Ένωση έχει δικαιώματα συμμετοχής και ψήφου. Η επιτροπή ICCAT λαμβάνει τις αποφάσεις της με συναίνεση.
 2.3.Αποφάσεις της ICCAT
 Η ICCAT έχει την εξουσία να εκδίδει συστάσεις για τη διατήρηση και διαχείριση της αλιείας που εμπίπτει στην αρμοδιότητά της, οι οποίες είναι δεσμευτικές για τα συμβαλλόμενα μέρη.
 Σύμφωνα με το άρθρο VIII.2 της σύμβασης ICCAT, οι εν λόγω συστάσεις αρχίζουν να ισχύουν έξι μήνες μετά την ημερομηνία κοινοποίησής τους στα συμβαλλόμενα μέρη από την ICCAT. Η σύσταση δεν είναι δεσμευτική για τα συμβαλλόμενα μέρη που έχουν υποβάλει ένσταση και την έχουν επιβεβαιώσει. Εάν η ένσταση υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των συμβαλλομένων μερών, η σύσταση δεν τίθεται σε ισχύ.
 3.Θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης
 Η θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης στις ετήσιες συνεδριάσεις των περιφερειακών οργανώσεων διαχείρισης της αλιείας (ΠΟΔΑ) καθορίζεται επί του παρόντος σύμφωνα με προσέγγιση δύο σταδίων. Οι κατευθυντήριες αρχές και οι προσανατολισμοί της θέσης της Ένωσης καθορίζονται σε πολυετή βάση με απόφαση του Συμβουλίου και η θέση αυτή προσαρμόζεται στη συνέχεια για κάθε ετήσια συνεδρίαση με ανεπίσημα έγγραφα της Επιτροπής που υποβάλλονται προς συζήτηση στην ομάδα εργασίας του Συμβουλίου.
 Όσον αφορά την ICCAT, η προσέγγιση αυτή υλοποιείται με την απόφαση 10974/1/14 REV 1 του Συμβουλίου, της 20ης Ιουνίου 2014, η οποία καθορίζει τη θέση της Ένωσης στην ICCAT για την περίοδο 20142018. Η εν λόγω απόφαση περιλαμβάνει γενικές αρχές και προσανατολισμούς, αλλά λαμβάνει επίσης υπόψη, στο μέτρο του δυνατού, τις ιδιαιτερότητες της ICCAT. Επιπλέον, καθορίζει τη συνήθη διαδικασία για τον καθορισμό της θέσης της Ένωσης σε ετήσια βάση, όπως ζητήθηκε από τα κράτη μέλη.
 Η απόφαση 10974/1/14 REV 1 προβλέπει την αναθεώρηση της θέσης της Ένωσης πριν από την ετήσια συνεδρίαση του 2019. Κατά συνέπεια, η παρούσα πρόταση καθορίζει τη θέση της Ένωσης στο πλαίσιο της ICCAT για την περίοδο 2019-2023 και, ως εκ τούτου, αντικαθιστά την απόφαση 10974/1/14 REV 1.
 Η απόφαση 10974/1/14 REV 1 ενσωμάτωσε τις αρχές και τους προσανατολισμούς της νέας κοινής αλιευτικής πολιτικής (ΚΑΠ), που καθορίζονται στον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1380/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου
 2
 , λαμβανομένων επίσης υπόψη των στόχων που έθεσε η ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την εξωτερική διάσταση της ΚΑΠ
 3
 . Επιπλέον, προσάρμοσε τη θέση της Ένωσης στη Συνθήκη της Λισαβόνας.
 Η τρέχουσα αναθεώρηση λαμβάνει υπόψη, σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις της αλιείας, την ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών, με τίτλο Ευρωπαϊκή στρατηγική για τις πλαστικές ύλες σε μια κυκλική οικονομία
 4
 , την κοινή ανακοίνωση της Ύπατης Εκπροσώπου της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας και της Επιτροπής, με τίτλο Διεθνής διακυβέρνηση των ωκεανών: ένα θεματολόγιο για το μέλλον των ωκεανών μας
 5
 , καθώς και τα συμπεράσματα του Συμβουλίου σχετικά με την εν λόγω κοινή ανακοίνωση
 6
 .
 4.Νομική βάση
 4.1.Διαδικαστική νομική βάση
 4.1.1.Αρχές
 Το άρθρο 218 παράγραφος 9 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) προβλέπει την έκδοση αποφάσεων για τον καθορισμό «των θέσεων που θα πρέπει να ληφθούν, εξ ονόματος της Ένωσης, σε όργανο που συνιστάται από δεδομένη συμφωνία, όταν το εν λόγω όργανο καλείται να θεσπίσει πράξεις που παράγουν έννομα αποτελέσματα, με εξαίρεση τις πράξεις που συμπληρώνουν ή τροποποιούν το θεσμικό πλαίσιο της συμφωνίας».
 Οι «πράξεις που παράγουν έννομα αποτελέσματα» περιλαμβάνουν πράξεις οι οποίες παράγουν έννομα αποτελέσματα δυνάμει των κανόνων του διεθνούς δικαίου που διέπουν το εν λόγω όργανο, καθώς και μέσα που δεν έχουν δεσμευτική ισχύ βάσει του διεθνούς δικαίου, αλλά «μπορούν να επηρεάσουν με καθοριστικό τρόπο το περιεχόμενο των ρυθμίσεων που θεσπίζει ο νομοθέτης της Ένωσης»
 7
 .
 4.1.2.Εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση
 Η ICCAT είναι όργανο που έχει συσταθεί με συμφωνία, συγκεκριμένα με τη σύμβαση ICCAT.
 Οι πράξεις τις οποίες καλείται να εγκρίνει η ICCAT συνιστούν πράξεις που παράγουν έννομα αποτελέσματα. Πρόκειται να είναι δεσμευτικές βάσει του διεθνούς δικαίου σύμφωνα με το άρθρο VIII της σύμβασης ICCAT και, δεδομένου ότι οι συστάσεις της ICCAT μπορούν να συμπληρώσουν, να τροποποιήσουν ή να αντικαταστήσουν υποχρεώσεις που καθορίζονται στην ισχύουσα νομοθεσία της ΕΕ, μπορούν να επηρεάσουν με καθοριστικό τρόπο το περιεχόμενο της εν λόγω νομοθεσίας, συγκεκριμένα:
 ·τον κανονισμό (EΚ) αριθ. 1005/2008 του Συμβουλίου περί δημιουργίας κοινοτικού συστήματος πρόληψης, αποτροπής και εξάλειψης της παράνομης, λαθραίας και άναρχης (ΠΛΑ) αλιείας
 8
 ·
 ·τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1224/2009 του Συμβουλίου περί θεσπίσεως κοινοτικού συστήματος ελέγχου της τήρησης των κανόνων της κοινής αλιευτικής πολιτικής
 9
 ·
 ·τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/2403 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τη βιώσιμη διαχείριση των εξωτερικών αλιευτικών στόλων
 10
 ·
 ·τον κανονισμό (ΕΕ) 2016/1627 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση πολυετούς σχεδίου αποκατάστασης του τόνου στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 302/2009 του Συμβουλίου
 11
 ·
 ·τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1936/2001 του Συμβουλίου περί ορισμένων μέτρων ελέγχου των δραστηριοτήτων αλιείας των άκρως μεταναστευτικών ειδών ιχθύων
 12
 ·
 ·τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 520/2007 του Συμβουλίου για τη θέσπιση τεχνικών μέτρων διατήρησης για ορισμένα αποθέματα άκρως μεταναστευτικών ειδών και για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 973/2001
 13
 · και
 ·τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1984/2003 του Συμβουλίου για τη θέσπιση κοινοτικού συστήματος στατιστικής καταγραφής όσον αφορά τον τόνο (Thunnus thynnus), τον ξιφία και το μεγαλόφθαλμο τόνο
 14
 .
 Οι προτεινόμενες πράξεις δεν συμπληρώνουν, ούτε τροποποιούν το θεσμικό πλαίσιο της σύμβασης ICCAT.
 Συνεπώς, η διαδικαστική νομική βάση για την προτεινόμενη απόφαση είναι το άρθρο 218 παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ.
 4.2.Ουσιαστική νομική βάση
 4.2.1.Αρχές
 Η ουσιαστική νομική βάση για την έκδοση απόφασης βάσει του άρθρου 218 παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ εξαρτάται πρωτίστως από τον στόχο και το περιεχόμενο της προβλεπόμενης πράξης για την οποία λαμβάνεται θέση εξ ονόματος της Ένωσης. Εάν η εν λόγω πράξη επιδιώκει διττό σκοπό ή έχει δύο συνιστώσες και εάν ένας από τους σκοπούς ή μία από τις συνιστώσες μπορεί να χαρακτηριστεί κύριος/-α, ενώ ο/η άλλος/-η έχει απλώς παρεπόμενο χαρακτήρα, η απόφαση δυνάμει του άρθρου 218 παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ πρέπει να στηρίζεται σε μία και μόνη ουσιαστική νομική βάση, ήτοι εκείνη που επιβάλλει ο κύριος ή πρωτεύων σκοπός ή συνιστώσα.
 4.2.2.Εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση
 Ο κύριος σκοπός και το περιεχόμενο της προβλεπόμενης πράξης αφορούν την αλιεία. Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1380/2013 αποτελεί τη νομική βάση για τον καθορισμό των αρχών που πρέπει να αντικατοπτρίζονται στην παρούσα θέση.
 Ως εκ τούτου, η ουσιαστική νομική βάση για την προτεινόμενη απόφαση είναι το άρθρο 43 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ. Η παρούσα απόφαση θα αντικαταστήσει την απόφαση 10974/1/14 REV 1, η οποία καλύπτει την περίοδο 20142018.
 4.3.Συμπέρασμα
 Το άρθρο 43 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 218 παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ, θα πρέπει να αποτελέσει τη νομική βάση της προτεινόμενης απόφασης.
 2019/0061 (NLE)
 Πρόταση
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
 σχετικά με τη θέση που πρέπει να ληφθεί, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη Διεθνή Επιτροπή για τη Διατήρηση των Θυννοειδών του Ατλαντικού και για την κατάργηση της απόφασης 10974/1/14 REV 1
 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
 Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 43 παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 218 παράγραφος 9,
 Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
 Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
 (1)Με την απόφαση του Συμβουλίου της 9ης Ιουνίου 1986
 15
 , η Ευρωπαϊκή Κοινότητα ενέκρινε τη Διεθνή σύμβαση για τη διατήρηση των θυννοειδών του Ατλαντικού (σύμβαση ICCAT), με την οποία ιδρύθηκε η Διεθνής Επιτροπή για τη Διατήρηση των Θυννοειδών του Ατλαντικού (ICCAT).
 (2)Η ICCAT είναι αρμόδια για την έγκριση μέτρων που αποσκοπούν στη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης διατήρησης και βιώσιμης χρήσης των αλιευτικών πόρων στην περιοχή της σύμβασης ICCAT και στην προστασία των θαλάσσιων οικοσυστημάτων στα οποία απαντώνται οι εν λόγω πόροι. Τα μέτρα αυτά ενδέχεται να καταστούν δεσμευτικά για την Ένωση.
 (3)Ο κανονισμός (EΕ) αριθ. 1380/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου
 16
 προβλέπει ότι η Ένωση διασφαλίζει ότι οι δραστηριότητες αλιείας και υδατοκαλλιέργειας είναι περιβαλλοντικά βιώσιμες μακροπρόθεσμα και ότι υπόκεινται σε διαχείριση με τρόπο που είναι συμβατός με τον στόχο της επίτευξης οικονομικών, κοινωνικών οφελών και οφελών για την απασχόληση, συμβάλλοντας παράλληλα στη διαθεσιμότητα του επισιτιστικού εφοδιασμού. Ορίζει επίσης ότι η Ένωση εφαρμόζει την προληπτική προσέγγιση για τη διαχείριση της αλιείας και έχει σκοπό να διασφαλίσει ότι η εκμετάλλευση των έμβιων βιολογικών πόρων της θάλασσας αποκαθιστά και διατηρεί τους πληθυσμούς των αλιευόμενων ειδών πάνω από τα επίπεδα εκείνα που μπορούν να εξασφαλίσουν τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση. Προβλέπει περαιτέρω ότι η Ένωση πρέπει να λαμβάνει μέτρα διαχείρισης και διατήρησης με βάση τις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις, με σκοπό τη στήριξη της ανάπτυξης των επιστημονικών γνώσεων και γνωμοδοτήσεων, τη σταδιακή εξάλειψη των απορρίψεων και την προαγωγή αλιευτικών μεθόδων που προωθούν επιλεκτικότερες τεχνικές αλιείας, την αποφυγή και τη μείωση, κατά το δυνατόν, των ανεπιθύμητων αλιευμάτων και την αλιεία με χαμηλό αντίκτυπο στο θαλάσσιο οικοσύστημα και στους αλιευτικούς πόρους. Επιπλέον, ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1380/2013 ορίζει συγκεκριμένα ότι οι εν λόγω στόχοι και οι αρχές πρέπει να εφαρμόζονται από την Ένωση κατά την άσκηση των εξωτερικών σχέσεών της στον τομέα της αλιείας.
 (4)Όπως αναφέρεται στην κοινή ανακοίνωση της Ύπατης Εκπροσώπου της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με τίτλο Διεθνής διακυβέρνηση των ωκεανών: ένα θεματολόγιο για το μέλλον των ωκεανών μας
 17
 , και στα συμπεράσματα του Συμβουλίου σχετικά με την κοινή ανακοίνωση
 18
 , η προώθηση μέτρων για την υποστήριξη και την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των περιφερειακών οργανώσεων διαχείρισης της αλιείας (ΠΟΔΑ) και, κατά περίπτωση, για τη βελτίωση της διακυβέρνησής τους βρίσκεται στο επίκεντρο της δράσης της Ένωσης σε αυτά τα φόρουμ.
 (5)Η ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών με τίτλο Ευρωπαϊκή στρατηγική για τις πλαστικές ύλες σε μια κυκλική οικονομία
 19
 , αφορά ειδικά μέτρα για τη μείωση των πλαστικών υλών και της θαλάσσιας ρύπανσης, καθώς και της απώλειας ή εγκατάλειψης αλιευτικών εργαλείων στη θάλασσα.
 (6)Είναι σκόπιμο να καθοριστεί η θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης στις συνεδριάσεις της ICCAT για την περίοδο 2019-2024, δεδομένου ότι τα μέτρα διατήρησης της ICCAT θα είναι δεσμευτικά για την Ένωση και μπορούν να επηρεάσουν με καθοριστικό τρόπο το περιεχόμενο της ενωσιακής νομοθεσίας και, συγκεκριμένα, τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1005/2008 του Συμβουλίου
 20
 · τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1224/2009 του Συμβουλίου
 21
 · και τον κανονισμό (EE) 2017/2403 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου
 22
 · τον κανονισμό (EE) 2016/1627 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου
 23
 · τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1936/2001 του Συμβουλίου
 24
 · τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 520/2007 του Συμβουλίου
 25
 · και τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1984/2003 του Συμβουλίου
 26
 . Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι συστάσεις που εγκρίνει η ICCAT μπορούν να συμπληρώσουν, να τροποποιήσουν ή να αντικαταστήσουν υποχρεώσεις που προβλέπονται στην ισχύουσα νομοθεσία της ΕΕ.
 (7)Επί του παρόντος, η θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης στις συνεδριάσεις της ICCAT καθορίζεται με την απόφαση 10974/1/14 REV 1 του Συμβουλίου
 27
 . Είναι σκόπιμο να καταργηθεί η απόφαση 10974/1/14 REV 1 και να αντικατασταθεί από νέα απόφαση για την περίοδο 2019-2023
 (8)Δεδομένης της εξελισσόμενης φύσης των αλιευτικών πόρων στη περιοχή της σύμβασης ICCAT και της συνεπακόλουθης ανάγκης να λαμβάνονται υπόψη στη θέση της Ένωσης οι νέες εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένων των νέων επιστημονικών και άλλων σχετικών πληροφοριών που υποβάλλονται πριν ή κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της ICCAT, θα πρέπει να θεσπιστούν διαδικασίες, σύμφωνα με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας μεταξύ των θεσμικών οργάνων της Ένωσης που κατοχυρώνεται στο άρθρο 13 παράγραφος 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ), για την εξειδίκευση της θέσης της Ένωσης σε ετήσια βάση, για την περίοδο 2019-2023.
 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
 Άρθρο 1
 Η θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης στις συνεδριάσεις της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διατήρηση των Θυννοειδών του Ατλαντικού (ICCAT) καθορίζεται στο παράρτημα Ι της παρούσας απόφασης.
 Άρθρο 2
 Η εξειδίκευση της θέσης της Ένωσης σε ετήσια βάση κατά τις συνεδριάσεις της ICCAT διεξάγεται σύμφωνα με το παράρτημα II.
 Άρθρο 3
 Η θέση της Ένωσης που περιλαμβάνεται στο παράρτημα Ι αξιολογείται και, εφόσον κρίνεται σκόπιμο, αναθεωρείται από το Συμβούλιο κατόπιν πρότασης της Επιτροπής, το αργότερο έως την ετήσια συνεδρίαση της ICCAT το 2024.
 Άρθρο 4
 Καταργείται η απόφαση 10974/1/14 REV 1 της 20ής Ιουνίου 2014.
 Άρθρο 5
 Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στην Επιτροπή.
 Βρυξέλλες,
 Για το Συμβούλιο
 Ο Πρόεδρος
 (1)
 Απόφαση του Συμβουλίου, της 9ης Ιουνίου 1986, για την προσχώρηση της Κοινότητας στη διεθνή σύμβαση για τη διατήρηση των θυννοειδών του Ατλαντικού, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο που προσαρτάται στην τελική πράξη της διάσκεψης των πληρεξουσίων των συμβαλλομένων στη σύμβαση κρατών, που υπεγράφη στο Παρίσι στις 10 Ιουλίου 1984 (ΕΕ L 162 της 18.6.1986, σ. 33).
 (2)
 Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1380/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με την Κοινή Αλιευτική Πολιτική, την τροποποίηση των κανονισμών του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ. 1954/2003 και (ΕΚ) αριθ. 1224/2009 και την κατάργηση των κανονισμών του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ. 2371/2002 και (ΕΚ) αριθ. 639/2004 και της απόφασης 2004/585/ΕΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 354 της 28.12.2013, σ. 22).
 (3)
 COM(2011) 424 της 13.7.2011.
 (4)
 COM(2018) 28 final της 16.1.2018.
 (5)
 JOIN(2016) 49 final της 10.11.2016.
 (6)
 7348/1/17 REV 1 της 24.3.2017.
 (7)
 Απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Οκτωβρίου 2014, Γερμανία κατά Συμβουλίου, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, σκέψεις 61 έως 64.
 (8)
 ΕΕ L 286 της 29.10.2008, σ. 1.
 (9)
 ΕΕ L 343 της 22.12.2009, σ. 1.
 (10)
 ΕΕ L 347 της 28.12.2017, σ. 81.
 (11)
 ΕΕ L 252 της 16.9.2016, σ. 1.
 (12)
 ΕΕ L 263 της 3.10.2001, σ. 1.
 (13)
 ΕΕ L 123 της 12.5.2007, σ. 3.
 (14)
 ΕΕ L 295 της 13.11.2003, σ. 1.
 (15)
 Απόφαση του Συμβουλίου, της 9ης Ιουνίου 1986, για την προσχώρηση της Κοινότητας στη διεθνή σύμβαση για τη διατήρηση των θυννοειδών του Ατλαντικού, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο που προσαρτάται στην τελική πράξη της διάσκεψης των πληρεξουσίων των συμβαλλομένων στη σύμβαση κρατών, που υπεγράφη στο Παρίσι στις 10 Ιουλίου 1984 (ΕΕ L 162 της 18.6.1986, σ. 33).
 (16)
 Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1380/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Δεκεμβρίου 2013, σχετικά με την κοινή αλιευτική πολιτική, την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 1954/2003 και (ΕΚ) αριθ. 1224/2009 του Συμβουλίου και την κατάργηση των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 2371/2002 και (ΕΚ) αριθ. 639/2004 του Συμβουλίου και της απόφασης 2004/585/ΕΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 354 της 28.12.2013, σ. 22).
 (17)
 JOIN(2016) 49 final της 10.11.2016.
 (18)
 7348/1/17 REV 1 της 24.3.2017.
 (19)
 COM(2018) 28 final της 16.1.2018.
 (20)
 Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1005/2008 του Συμβουλίου, περί δημιουργίας κοινοτικού συστήματος πρόληψης, αποτροπής και εξάλειψης της παράνομης, λαθραίας και άναρχης αλιείας, τροποποίησης των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 2847/93, (ΕΚ) αριθ. 1936/2001 και (ΕΚ) αριθ. 601/2004 και κατάργησης των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 1093/94 και (ΕΚ) αριθ. 1447/1999 (ΕΕ L 286 της 29.10.2008, σ. 1).
 (21)
 Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1224/2009 του Συμβουλίου, της 20ής Νοεμβρίου 2009, περί θεσπίσεως κοινοτικού συστήματος ελέγχου της τήρησης των κανόνων της κοινής αλιευτικής πολιτικής, τροποποιήσεως των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 847/96, (ΕΚ) αριθ. 2371/2002, (ΕΚ) αριθ. 811/2004, (ΕΚ) αριθ. 768/2005, (ΕΚ) αριθ. 2115/2005, (ΕΚ) αριθ. 2166/2005, (ΕΚ) αριθ. 388/2006, (ΕΚ) αριθ. 509/2007, (ΕΚ) αριθ. 676/2007, (ΕΚ) αριθ. 1098/2007, (ΕΚ) αριθ. 1300/2008, (ΕΚ) αριθ. 1342/2008 και καταργήσεως των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 2847/93, (ΕΚ) αριθ. 1627/94 και (ΕΚ) αριθ. 1966/2006 (ΕΕ L 343 της 22.12.2009, σ. 1).
 (22)
 Κανονισμός (ΕΕ) 2017/2403 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2017, σχετικά με τη βιώσιμη διαχείριση των εξωτερικών αλιευτικών στόλων και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1006/2008 του Συμβουλίου (ΕΕ L 347 της 28.12.2017, σ. 81).
 (23)
 Κανονισμός (ΕΕ) 2016/1627 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Σεπτεμβρίου 2016, για τη θέσπιση πολυετούς σχεδίου αποκατάστασης του τόνου στον Ανατολικό Ατλαντικό και στη Μεσόγειο και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 302/2009 του Συμβουλίου (ΕΕ L 252 της 16.9.2016, σ. 1).
 (24)
 Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1936/2001 του Συμβουλίου, της 27ης Σεπτεμβρίου 2001, περί ορισμένων μέτρων ελέγχου των δραστηριοτήτων αλιείας των άκρως μεταναστευτικών ειδών ιχθύων (ΕΕ L 263 της 3.10.2001, σ. 1).
 (25)
 Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 520/2007 του Συμβουλίου, της 7ης Μαΐου 2007, για τη θέσπιση τεχνικών μέτρων διατήρησης για ορισμένα αποθέματα άκρως μεταναστευτικών ειδών και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 973/2001 (ΕΕ L 123 της 12.5.2007, σ. 3).
 (26)
 Κανονισμός (EΚ) αριθ. 1984/2003 του Συμβουλίου, της 8ης Απριλίου 2003, για τη θέσπιση κοινοτικού συστήματος στατιστικής καταγραφής όσον αφορά τον τόνο (Thunnus thynnus), τον ξιφία και το μεγαλόφθαλμο τόνο (ΕΕ L 295 της 13.11.2003, σ. 1).
 (27)
 Απόφαση του Συμβουλίου της 20ής Ιουνίου 2014, για τη θέση που πρέπει να ληφθεί, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη Διεθνή Επιτροπή για τη Διατήρηση των Θυννοειδών του Ατλαντικού (ICCAT)
 ---documentbreak---
 ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
 Βρυξέλλες, 8.3.2019
 COM(2019) 111 final
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ
 της
 πρότασης για απόφαση του Συμβουλίου
 σχετικά με τη θέση που πρέπει να ληφθεί, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη Διεθνή Επιτροπή για τη Διατήρηση των Θυννοειδών του Ατλαντικού και για την κατάργηση της απόφασης 10974/1/14 REV 1
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι
 Θέση που πρέπει να ληφθεί, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη Διεθνή Επιτροπή για τη Διατήρηση των Θυννοειδών του Ατλαντικού (ICCAT)
 1.ΑΡΧΕΣ
 Στο πλαίσιο της ICCAT, η Ένωση:
 α) ενεργεί σύμφωνα με τους στόχους και τις αρχές που επιδιώκει να τηρεί η Ένωση στο πλαίσιο της κοινής αλιευτικής πολιτικής (ΚΑΠ), ειδικότερα μέσω της προληπτικής προσέγγισης και των στόχων που συνδέονται με τη μέγιστη βιώσιμη απόδοση, όπως ορίζεται στο άρθρο 2 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013, με στόχο να προωθήσει την εφαρμογή μιας προσέγγισης στη διαχείριση της αλιείας που να στηρίζεται στο οικοσύστημα, να προλάβει και να περιορίσει όσο το δυνατόν περισσότερο τα ανεπιθύμητα αλιεύματα, να εξαλείψει σταδιακά τις απορρίψεις και να περιορίσει τις επιπτώσεις των αλιευτικών δραστηριοτήτων στα θαλάσσια οικοσυστήματα, καθώς και να εξασφαλίσει αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο σε όσους εξαρτώνται από τις αλιευτικές δραστηριότητες, λαμβάνοντας υπόψη ταυτόχρονα τα συμφέροντα των καταναλωτών, μέσω της προώθησης ενός οικονομικά βιώσιμου και ανταγωνιστικού αλιευτικού τομέα στην Ένωση·
 β) καταβάλλει προσπάθειες με σκοπό τη δέουσα συμμετοχή των ενδιαφερόμενων φορέων κατά την προπαρασκευαστική φάση των μέτρων της ICCAT και διασφαλίζει ότι τα μέτρα που εγκρίνονται στο πλαίσιο της ICCAT είναι σύμφωνα με τη σύμβαση ICCAT·
 γ) διασφαλίζει ότι τα μέτρα που εγκρίνονται στο πλαίσιο της ICCAT συνάδουν με το διεθνές δίκαιο, και ιδίως με τις διατάξεις της Σύμβασης του 1982 των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, της συμφωνίας του 1995 των ΗΕ σχετικά με τη διατήρηση και διαχείριση των αλληλοεπικαλυπτόμενων και των άκρως μεταναστευτικών αποθεμάτων ιχθύων, της συμφωνίας του 1993 για την προώθηση της τήρησης των διεθνών μέτρων διατήρησης και διαχείρισης από αλιευτικά σκάφη στην ανοιχτή θάλασσα και της σύμβασης του 2009 του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας σχετικά με τα μέτρα που λαμβάνει το κράτος λιμένα·
 δ) προάγει θέσεις που συνάδουν με τις βέλτιστες πρακτικές των περιφερειακών οργανώσεων διαχείρισης της αλιείας (ΠΟΔΑ) στην ίδια περιοχή·
 ε) επιδιώκει συνοχή και συνέργεια με την πολιτική που ασκεί η Ένωση στις διμερείς αλιευτικές σχέσεις της με τρίτες χώρες και εξασφαλίζει συνοχή με τις άλλες πολιτικές της, ιδίως στους τομείς των εξωτερικών σχέσεων, της απασχόλησης, του περιβάλλοντος, του εμπορίου, της ανάπτυξης, της έρευνας και καινοτομίας·
 στ)διασφαλίζει την τήρηση των διεθνών δεσμεύσεων της Ένωσης·
 ζ) ευθυγραμμίζεται με τα συμπεράσματα του Συμβουλίου της 19ης Μαρτίου 2012 για την ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την εξωτερική διάσταση της κοινής αλιευτικής πολιτικής
 1
 ·
 η) αποσκοπεί στη δημιουργία ισότιμων όρων ανταγωνισμού για τον αλιευτικό στόλο της Ένωσης εντός της περιοχής της σύμβασης, οι οποίοι θα βασίζονται στις ίδιες αρχές και στα ίδια πρότυπα που ισχύουν σύμφωνα με το ενωσιακό δίκαιο, και στην προώθηση της ενιαίας εφαρμογής των εν λόγω αρχών και προτύπων·
 θ) ευθυγραμμίζεται με την κοινή ανακοίνωση της Ύπατης Εκπροσώπου της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με τίτλο Διεθνής διακυβέρνηση των ωκεανών: ένα θεματολόγιο για το μέλλον των ωκεανών μας
 2
 , καθώς και με τα συμπεράσματα του Συμβουλίου σχετικά με την κοινή ανακοίνωση
 3
 , και προωθεί μέτρα για την υποστήριξη και την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της ICCAT και, κατά περίπτωση, βελτιώνει τη διακυβέρνηση και τις επιδόσεις της (ιδίως όσον αφορά την επιστήμη, τη συμμόρφωση, τη διαφάνεια και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων), συμβάλλοντας στη βιώσιμη διαχείριση των ωκεανών σε όλες τις διαστάσεις της·
 ι) προωθεί τον συντονισμό μεταξύ των ΠΟΔΑ και των περιφερειακών συμβάσεων για τις θάλασσες (ΠΣΘ) και τη συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς, κατά περίπτωση, στο πλαίσιο της εντολής τους, και ιδίως τη συνεργασία με την OSPAR, την HELCOM και τη σύμβαση της Βαρκελώνης, των οποίων η Ένωση είναι συμβαλλόμενο μέρος·
 ια)προωθεί τον συντονισμό και τη συνεργασία με άλλες ΠΟΔΑ τόνου για θέματα κοινού ενδιαφέροντος, ιδίως μέσω της επανενεργοποίησης της αποκαλούμενης διαδικασίας του Κόμπε για τις ΠΟΔΑ τόνου και της επέκτασής της σε όλες τις ΠΟΔΑ.
 2.ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ
 Η Ένωση επιδιώκει, στο μέτρο του δυνατού, να στηρίξει την έγκριση των παρακάτω δράσεων από την ICCAT:
 α) μέτρων διατήρησης και διαχείρισης των αλιευτικών πόρων στην περιοχή της σύμβασης ICCAT, με βάση τις βέλτιστες διαθέσιμες επιστημονικές γνωμοδοτήσεις, συμπεριλαμβανομένων των συνολικών επιτρεπόμενων αλιευμάτων (TAC) και των ποσοστώσεων ή των μέτρων ρύθμισης της αλιευτικής προσπάθειας για τους έμβιους θαλάσσιους βιολογικούς πόρους της ICCAT, ώστε να επιτευχθεί ή να διατηρηθεί το μέγιστο βιώσιμο επίπεδο απόδοσης έως το 2015, εφόσον είναι δυνατόν, και σε προοδευτική βάση με βαθμιαίες αυξήσεις, το αργότερο έως το 2020. Όπου κρίνεται αναγκαίο, τα ως άνω μέτρα διατήρησης και διαχείρισης θα περιλαμβάνουν ειδικά μέτρα για τα αποθέματα που υφίστανται υπεραλίευση, ώστε η αλιευτική προσπάθεια να εναρμονίζεται με τις διαθέσιμες αλιευτικές δυνατότητες·
 β) μέτρων για την πρόληψη, αποτροπή και εξάλειψη της παράνομης, λαθραίας και άναρχης (ΠΛΑ) αλιείας στην περιοχή της σύμβασης, συμπεριλαμβανομένου του καταλόγου σκαφών ΠΛΑ αλιείας·
 γ) μέτρων παρακολούθησης, ελέγχου και επιτήρησης στην περιοχή της σύμβασης, ώστε να εξασφαλίζεται αποτελεσματικός έλεγχος και συμμόρφωση προς τα μέτρα που λαμβάνονται στο πλαίσιο της ICCAT·
 δ) μέτρων για την ελαχιστοποίηση των αρνητικών επιπτώσεων των αλιευτικών δραστηριοτήτων και της υδατοκαλλιέργειας στη θαλάσσια βιοποικιλότητα και στα θαλάσσια οικοσυστήματα και στους οικοτόπους τους, συμπεριλαμβανομένων μέτρων για τη μείωση της θαλάσσιας ρύπανσης και την πρόληψη της απόρριψης πλαστικών στη θάλασσα και τη μείωση των επιπτώσεων στη θαλάσσια βιοποικιλότητα και στα οικοσυστήματα από τα πλαστικά στη θάλασσα, προστατευτικών μέτρων για ευαίσθητα θαλάσσια οικοσυστήματα στην περιοχή της σύμβασης ICCAT σύμφωνα με τα ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και μέτρων για την αποφυγή και τη μείωση, στο μέτρο του δυνατού, των ανεπιθύμητων αλιευμάτων, συμπεριλαμβανομένων, ιδίως, των ευάλωτων θαλάσσιων ειδών, και τη σταδιακή εξάλειψη των απορρίψεων·
 ε)μέτρων για τη διαχείριση της χρήσης διατάξεων συγκέντρωσης ιχθύων (FAD), ιδίως για τη βελτίωση της συλλογής δεδομένων, ώστε να υπολογίζεται με ακρίβεια, να εντοπίζεται και να παρακολουθείται η χρήση FAD, για τη μείωση των επιπτώσεων στα ευάλωτα αποθέματα τόνου, για τον μετριασμό των ενδεχόμενων επιπτώσεών τους σε στοχευόμενα και μη είδη, καθώς και στο οικοσύστημα, και για τον περιορισμό της συμβολής τους στα θαλάσσια απορρίμματα·
 στ)μέτρων για τη μείωση των επιπτώσεων των αλιευτικών εργαλείων που έχουν εγκαταλειφθεί, χαθεί ή απορριφθεί με άλλο τρόπο (ALDFG) στον ωκεανό και για τη διευκόλυνση του εντοπισμού και της ανάκτησης των εν λόγω εργαλείων·
 ζ) μέτρων που αποσκοπούν στην απαγόρευση των αλιευτικών δραστηριοτήτων που έχουν ως μόνο στόχο τα πτερύγια του καρχαρία, ώστε όλοι οι καρχαρίες να εκφορτώνονται έχοντας ακόμα όλα τα πτερύγιά τους·
 η)συστάσεων, εφόσον ενδείκνυται και στο βαθμό που το επιτρέπουν τα σχετικά ιδρυτικά κείμενα, με τις οποίες θα ενθαρρύνεται η εφαρμογή της σύμβασης της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας σχετικά με την εργασία στον τομέα της αλιείας
 θ) πρόσθετων τεχνικών μέτρων με βάση γνωμοδοτήσεις των επικουρικών οργάνων και ομάδων εργασίας της ICCAT.
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ
 Εξειδίκευση σε ετήσια βάση της θέσης που πρέπει να λάβει η Ένωση
 στις συνεδριάσεις της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διατήρηση των Θυννοειδών του Ατλαντικού
 Πριν από κάθε συνεδρίαση της ICCAT, όταν το όργανο αυτό καλείται να εγκρίνει αποφάσεις που παράγουν έννομα αποτελέσματα τα οποία ενδέχεται να καταστούν δεσμευτικά για την Ένωση, γίνονται οι απαραίτητες ενέργειες ώστε η θέση που θα διατυπωθεί εξ ονόματος της Ένωσης να λαμβάνει υπόψη τις τελευταίες επιστημονικές και λοιπές σχετικές πληροφορίες που διαβιβάζονται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σύμφωνα με τις αρχές και τους προσανατολισμούς που παρατίθενται στο παράρτημα Ι.
 Για τον σκοπό αυτό και βάσει των εν λόγω πληροφοριών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαβιβάζει εγκαίρως στο Συμβούλιο ή στα προπαρασκευαστικά του όργανα, πριν από κάθε συνεδρίαση της ICCAT, έγγραφο όπου παρουσιάζονται αναλυτικά τα στοιχεία της προτεινόμενης εξειδίκευσης της θέσης της Ένωσης, προκειμένου να συζητηθούν και να εγκριθούν οι λεπτομέρειες της θέσης που θα διατυπωθεί εξ ονόματος της Ένωσης.
 Εάν, στο πλαίσιο μιας συνεδρίασης της ICCAT, είναι αδύνατον, ακόμα και επιτόπου, να επιτευχθεί συμφωνία ώστε να ληφθούν υπόψη στη θέση της Ένωσης τα νέα στοιχεία, το ζήτημα παραπέμπεται στο Συμβούλιο ή στα προπαρασκευαστικά του όργανα.
 (1)
 7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.
 (2)
 JOIN(2016) 49 final της 10.11.2016.
 (3)
 7348/1/17 REV 1 της 24.3.2017.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 23.11.2013
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 344/7
 Hotărârea Curții (Camera a treia) din 26 septembrie 2013 — Comisia Europeană/Republica Cehă
 (Cauza C-269/11) (1)
 (Neîndeplinirea obligațiilor de către un stat membru - Fiscalitate - TVA - Directiva 2006/112/CE - Articolele 306-310 - Regim special pentru agențiile de turism - Divergențe între versiunile linguistice - Legislație națională care prevede aplicarea regimului special altor persoane decât călătorilor - Noțiunile „călător” și „client”)
 2013/C 344/08
 Limba de procedură: ceha
 Părțile
 Reclamantă: Comisia Europeană (reprezentanți: L. Lozano Palacios și M. Šimerdová, agenți)
 Pârâtă: Republica Cehă (reprezentanți: M. Smolek și J. Očková, agenți)
 Interveniente în susținerea pârâtei: Republica Elenă (reprezentant: E. M. Mamouna, agent), Regatul Spaniei (reprezentant: S. Centeno Huerta, agent), Republica Franceză (reprezentanți: G. de Bergues și J.-S. Pilczer, agenți), Republica Polonă (reprezentant: B. Majczyna, agent), Republica Finlanda (reprezentant: J. Heliskoski, agent)
 Obiectul
 Neîndeplinirea obligațiilor de către un stat membru — Încălcarea articolelor 306-310 din Directiva 2006/112/CE a Consiliului din 28 noiembrie 2006 privind sistemul comun al taxei pe valoarea adăugată (JO L 347, p. 1, Ediție specială, 09/vol. 3, p. 7) — Legislație națională care prevede aplicarea regimului special de impozitare pentru agențiile de turism în cazul operațiunilor efectuate de acestea în beneficiul altor persoane decât călătorii
 Dispozitivul
 1.
 Respinge acțiunea.
 2.
 Obligă Comisia la plata cheltuielilor de judecată efectuate de Republica Cehă.
 3.
 Republica Elenă, Regatul Spaniei, Republica Franceză, Republica Polonă și Republica Finlanda suportă propriile cheltuieli de judecată.
 (1) JO C 232, 6.8.2011.


type: wikipedia

text:
Kleopatra VII. Filopator, , (* 69 pred Kr., Alexandria – † 12. august 30 pred Kr., tamtiež (?)) z dynastie Ptolemaiovcov bola v rokoch 51 až 30 pred Kr. posledným ptolemaiovským vládcom (faraónom) Egypta a posledným nezávislým staroegyptským vládcom. Je predmetom početných kníh, filmových spracovaní a podobne.
 Charakteristika
 Jej materinským jazykom, tak ako všetkých Ptolemaiovcov, bola gréčtina koiné. Vo svojom detstve dostala dôkladné vzdelanie. Okrem gréčtiny vraj hovorila po egyptsky, hebrejsky, arabsky, sýrsky, etiópsky, partsky a médsky. Hovorí sa, že bola paradoxne jediným Ptolemaiovcom, ktorý vedel aj po egyptsky. Poznala 3 druhy písma, a to hieroglyfické, démotické a grécke.
 Na svoju stranu získala dvoranov a kňazov. Vždy chodila krásne oblečená a bohato zdobená: na hlave mala zlatý diadém znázorňujúci zlaté perá, slnko a pár rohov. Nosila nádherné šperky. Úzkostlivo dbala na čistotu, používala parfumy z cédra, škoricovníka, myrhy a mala dokonalý mejkap z prírodných farieb. Kozmetické prípravky mala uložené v ozdobných keramických nádobkách. Používala kovové dokonale vyleštené zrkadlo, lebo sklenené ešte nepoznali. Ruky mala často zdobené jemnými vzormi namaľovanými henou. Vždy zvážila čo si oblečie, aby si naklonila egyptský ľud. Nosila dlhé nariasené ľanové šaty ozdobené výšivkami a korálkami. Obuté mala ľahké kožené sandále s kovovými ozdobami.
 Zaujímavosťou je, že faraón musel pri každom obrade mať bradu (či už muž, alebo žena) a preto si Kleopatra musela dávať na tvár umelú bradu. Kleopatra si so sebou na každú cestu brala 500 kôz, v ich mlieku sa denne kúpala. Bola tiež autorkou jednej z prvých kníh o kozmetike. Jej recepty na krásu napísané na papyruse sa zachovali až dodnes.
 Život
 Detstvo
 Narodila sa ako dcéra faraóna Ptolemaia XII. Auletos v Alexandrii v Egypte. Nemala to v živote ľahké. V 14 rokoch na vlastné oči videla, ako jej otec ušiel po vzbure z Egypta. Najprv na trón nastúpila jej staršia sestra Berenika (vládla 58 – 55 pred Kr.), ktorá dala zavraždiť svoju mladšiu sestru a aj sama umrela veľmi násilnou smrťou.
 Kráľovná spolu s Ptolemaiom XIII. (51 – 47 pred Kr.)
 V roku 51 pred Kr. ako 18-ročná nastúpila na trón a podľa vzoru egyptských faraónov sa stala manželkou svojho 10-ročného brata Ptolemaia XIII. Kleopatra o všetkom stále sama rozhodovala bez brata aj bez radcov. Na minciach bol len jej portrét. Keď jej brat dovŕšil 16 rokov, chcel začať vládnuť. So svojím radcom Pothiniom začal pripravovať Kleopatrinu smrť. Aby sa zachránila, utiekla do Sýrie.
 Alexandrijská vojna (48 – 47 pred Kr.)
 V tom istom čase (v rokoch 49–45 pred Kr.) v Rímskej ríši prebiehala občianska vojna medzi Iuliom Caesarom a Pompeiom. Keď ho Caesar 9. augusta 48 pred Kr. porazil pri Pharsalose (dnes Farsala), utiekol Pompeius do Egypta, lebo tam kedysi pomohol na trón Ptolemaiovi XII., otcovi súčasných dvoch vládcov Egypta (Ptolemaios XIII. Filopator a Kleopatra). Netušil však, že v Egypte práve bojovali proti sebe strany podporujúce týchto dvoch vládcov.
 Situácia v zemi bola katastrofálna. Níl mal nedostatok vody, hlad hrozil už niekoľko rokov. Mladá žena musela čeliť intrigám kastrátov i ministrom svojho brata, ktorí využívali rímsku občiansku vojnu, hrali vlastnú hru a vyhnali Kleopatru z Alexandrie. Dopustili sa chyby, keď dali zavraždiť Pompeia a jeho hlavu, na znak úcty, poslali Caesarovi. Caesar sa tri dni po svojom nepriateľovi vylodil a vrahov potrestal.
 Pompeiovci utiekli do provincie Africa. Caesara, na ktorého strane medzitým stál celý Rím, ktorý ho preto zvolil za diktátora na jeden rok a zavalili ho rôznymi poctami, sa potom v Egypte zapojil do bojov o trón na strane Kleopatry (tzv. Alexandrijská vojna 48 – 47 pred Kr.). Caesar sa na kráľa nahneval a okamžite ho zosadil za to, že zabil Pompeia, Rímskeho občana. Ptolemaios sa vzbúril, pričom Caesar bojoval na Kleopatrinej strane a Kleopatra sa vraj z obavy pred vojskom svojho brata tajne dala prepašovať zakrútená v koberci do Caesarovej komnaty, aby si ho priklonila na svoju stranu. To sa jej podarilo, pretože Caesar bol týmto trikom nesmierne nadšený. Oproti povestiam, ktoré o nej kolujú, Kleopatra nebola nesmierna kráska, ale zato mala svoje osobité kúzlo, ktorému podľahol i samotný Caesar. Po príchode posíl z Malej Ázie a Sýrie Caesar Ptolemaia XIII. porazil a Ptolemaios XIII. sa na úteku z Alexandrie utopil pri prechode cez Níl. Caesar tiež odhalil sprisahanie jeho radcu Potina a dal ho popraviť.
 Kráľovná spolu s Ptolemaiom XIV., pobyt v Ríme (47 – 44 pred Kr.)
 Egypt potom (rok 47 pred Kr.) ostal nezávislý pod vládou Kleopatry a jej druhého brata Ptolemaia XIV. (ktorý sa formálne stal Kleopatriným manželom). Ceasar ich oboch vzal pod ochranu. Keď potom Caesar odišiel späť do Ríma ponechal Kleopatre na ochranu 15 000 vojakov. Ceasar Kleopatru obdivoval nielen pre jej schopnosti a ctižiadostivosť, ale aj preto, že bola poslednou samostatnou vládkyňou Stredomoria a poslednou dedičkou Alexandra Veľkého, jeho veľkého vzoru.
 Onedlho Kleopatra pricestovala do Ríma za Caesarom aj s ich synom Caesarionom (). Chcela si nakloniť rímsky ľud vzácnymi darmi, ale oni nechceli, aby jej syn raz vládol Rímu. Tým, že Kleopatra sídlila v Ríme, žila s Caesarom de facto v manželskom zväzku (hoci mali obaja oficiálne iných partnerov) a mali spolu syna Caesariona (Kesariona), ktorý bol roku 44 vymenovaný za spoluvládcu Egypta (vládol 44–30 pred Kr.) pod menom Ptolemaios XV. si Caesar zabezpečil faktickú podriadenosť Egypta.
 Po porazení Pompeiovcov roku 45 pred Kr. sa Caesar stal neobmedzeným vládcom. Prívrženci republiky sa báli jeho narastajúcej moci a vplyvu, preto ho v roku 44 pred Kr. zavraždili 23 bodnutiami do tela.
 Kráľovná spolu s Kesarionom, posledná občianska vojna rímskej republiky (44 – 30 pred Kr.)
 Kleopatra a Antonius
 Po Caesarovom zavraždení Kleopatra utiekla so synom z Ríma naspäť do Egypta. V tom čase zomrel záhadne jej ďalší manžel. V Egypte ju všetci považovali za zradkyňu kvôli jej priateľstvu s Caesarom.
 Počas poslednej občianskej rímskej republiky (44 – 30 pred Kr.), uzavreli rímski vodcovia Octavianus Augustus, Marcus Antonius a Lepidus roku 43 pred Kr. tzv. druhý triumvirát. Roku 41 pred Kr. Antonius, ktorý sa práve nachádzal na východe, do mesta Tarsos (dnes Tarsus) zavolal egyptskú kráľovnú Kleopatru a zaľúbil sa do nej (Antonius Kleopatru zavolal z Egypta, aby sa zodpovedala za to, že predtým podporovala Cassia). Roku 40 pred Kr. potom triumvirovia uzavreli aj tzv. Brundiský pakt, ktorým si rozdelili Rímsku ríšu. Podľa neho Itáliu budú vlastniť spoločne (de facto pod Octavianovou správou), Octavianus dostane západ, Antonius východ, Lepidus provinciu Africa a Antonius si (po Fluviinej smrti) oficiálne vzal Octavianovu sestru, ale naďalej udržoval styky s Kleopatrou, s ktorou mali čoskoro tri deti.
 Antonius sídlil v Alexandrii s Kleopatrou a po vybavení záležitostí v Ríme sa tu od zimy 37/36 pred Kr. definitívne zdržiaval a riešil záležitosti provincií a vazalských štátov. Svadba s Kleopatrou v roku 36 pred Kr. zostáva sporná. Antonius a Kleopatra spolu plánovali vybudovať ríšu v severnej Afrike a na Blízkom východe. Preto Antonius Egypt najprv zväčšil o územie Cypru, Kilikie (dnes juhovýchodné Turecko) a Koilesýrie. Kleopatrinho syna Caesariona Antonius určil za nástupcu Kleopatry na tróne. Antonius a Kleopatra sa zabávali na bohatých hostinách a mali spolu deti. Jej vplyv na Antónia bol taký veľký, že Antonius začal rozdeľovať východné provincie Ríma medzi jeho a Kleopatrine deti, ktoré získali aj kráľovské tituly: z Arménie (získaná roku 34 pred Kr. ako rímska provincia), Kyreny a Sýrie Antonius vytvoril akési sekundogenitúry a vládu nad nimi s kráľovským titulom zveril deťom Kleopatriným (deťom Antonia aj Ceasara). V Júdei však nechal vládnuť edomskú dynastiu, ktorá bola síce oddaná Antoniovi, ale nepriateľská voči Kleopatre. Z Médie vytvoril vazalský štát. Celkovo mal v pláne ovládnuť východné územia prostredníctvom dynastickej únie s Egyptom (Kleopatrou). Sám zatiaľ neprijal kráľovský titul, hoci na svojich minciach bol zobrazený spolu s Kleopatrou.
 V roku 33 pred Kr. podnikol Octavianus v senáte v Ríme propagandistické výpady proti Antoniovi, kritizujúc jeho spojenie s Kleopatrou (ktorej vlastne odovzdal niektoré rímske územia) ako aj celú politiku na východe, v podstate Antonia označil za zradcu. V roku 32 pred Kr. sa napokon zmocnil Antoniovho testamentu uloženého u Vestáliek, zverejnil ho a využil túto príležitosť na to, aby Antoniovu politiku vyložil ako vlastizradu. Itália a západné provincie mu nato prisahali osobnú vernosť, Kleopatre a Egyptu bola vypovedaná vojna a Antonius (ktorému ako rímskemu občanovi nemohli vyhlásiť vojnu) bol zbavený všetkých hodností a označený za nepriateľa vlasti. Antonius sa nato rozviedol s Octavianovou sestrou (ktorú už roku 37 pred Kr. poslal späť do Ríma).
 Vojna s Octavianom a smrť (32 – 30 pred Kr.)
 V zime 32 – 31 pred Kr. sa Octavianus s celým senátom presunul na východ. 2. septembra 31 pred Kr. sa hneď prvé vážne stretnutie medzi oboma stranami – námorná bitka pri Aktiu (západné grécke pobrežie) – vďaka Agrippovej stratégii skončilo ráznym víťazstvom Octaviana. Kleopatra odplávala na svojej lodi a Antonius ju nasledoval. Potom kapitulovalo nielen Antoniovo vojsko v Grécku, ale aj zbory v Kyréne, o ktoré chcel oprieť svoj nový odpor. Octavián však nemohol zaútočiť na Egypt okamžite, lebo nemal dosť peňazí. V Alexandrii sa Kleopatra pokúsila o útek na východ, ale bol zmarený a ostala s Antoniom v Alexandrii. Antoniovu následnú depresiu sa snažila riešiť usporadúvaním hlučných hier.
 V lete roku 30 pred Kr. však predsa len dorazil do Egypta Octavianus, porazil Antonia a 3. augusta dobyl Alexandriu aj s kráľovským pokladom. Antonius na základe falošnej správy o Kleopatrinej smrti spáchal samovraždu. Kleopatra urýchlene dala postaviť svoje mauzóleum, kam premiestnila svoje bohatstvo. Kleopatre určili, aby bola ozdobou Octavianovho rímskeho triumfu. Podarilo sa jej však 12. augusta takisto spáchať samovraždu a uniknúť tak tejto potupe. Najčastejšie sa spomína príbeh, že kráľovná sa nechala uhryznúť kobrou, čo jej podľa egyptskej tradície malo zaručiť nesmrteľnosť a povýšenie medzi bohmi. Alternatívnou príčinou samovraždy mohlo byť, že bola nešťastná z Antoniovej smrti a aj z toho, že Octavian nedovolil vládnuť ani jej deťom. Spolu s ňou zomreli aj jej dve oddané slúžky. Podľa niektorých údajov mohla byť Kleopatrina smrť aj iná. Pravdepodobne ju mohol zabiť sám Octavianus a ľudu potom predostrieť príbeh o samovražde. Iné údaje hovoria že sa nechala uhryznúť okuliarnikom indickým, ale tento údaj je chybný, lebo v Egypte tento druh hada nežije. Jedine tak okuliarnik egyptský ktorého nosila na svojej korune. Ale aj teória o uštipnutí hadom je nepravdepodobná, lebo takýto spôsob smrti je veľmi bolestivý a trvá asi 6 hodín.
 Octavianus sa stal jediným vládcom Rímskej ríše, prijal titul Augustus a stal sa prvým cisárom. V Egypte sa skončila éra Ptolemaiovcov a Egypt sa stal rímskou provinciou.
 Referencie
 Kolek. autorov, Vydavateľstvo Svojtka a Vašut, Praha, 1997. ISBN 80-7180-133-X
 Iné projekty
 Externé odkazy
 Deti Kleopatry
 Narodenia v 69 pred Kr.
 Úmrtia v 30 pred Kr.
 Faraóni
 Kráľovné (panovníčky)
 Ptolemaiovci
 Osobnosti z Alexandrie
 Obete samovrážd


text:
Leroy Anderson (29 de junho de 1908 – 18 de maio de 1975) foi um compositor norte-americano. Um dos mais notáveis compositores de música popular dos Estados Unidos.
 Vida
 Leroy Anderson nasceu em Cambridge, Massachusetts, em 1908, de pais imigrantes suecos. Ele recebeu suas primeiras aulas de música de sua mãe, que era uma organista da igreja. Aos onze anos de idade, ele começou a estudar piano e música no New England Conservatory. Anderson frequentou a Universidade de Harvard, onde estudou com os compositores Walter Piston e George Enescu. Anderson falava inglês e sueco durante sua juventude e, eventualmente, tornou-se fluente em dinamarquês, norueguês, islandês, alemão, francês, italiano e português.
 Algumas de suas composições famosas ao longo de sua carreira incluem: "Sleigh Ride", "Blue Tango", "The Typewriter", "The Syncopated Clock", "Bugler’s Holiday" e "Fiddle-Faddle".
 Leroy Anderson foi posteriormente introduzido no Songwriters Hall of Fame em 1988.
 Em 1975, Anderson morreu de câncer, na cidade de Woodbury, Connecticut. Ele tinha 66 anos.
 Trabalhos
 Composições orquestrais
 Alma Mater (1954)
 Chapel Bells
 Freshman on Main Street
 Library Reading Room
 Class Reunion
 Arietta (1962)
 Balladette (1962)
 Belle of the Ball (1951)
 Blue Tango (1951)
 Brunoniana: Songs of Brown (1947), um medley de canções da Brown University
 Bugler's Holiday (1954)
 The Captains and the Kings (1962)
 Concerto in C Major for Piano and Orchestra (1953) (retirado pelo compositor e lançado postumamente)
 China Doll (1951)
 Clarinet Candy (1962)
 Fiddle-Faddle (1947)
 The First Day of Spring (1954)
 Forgotten Dreams (1954)
 The Girl in Satin (1953)
 The Golden Years (1962)
 Governor Bradford March (1948) (publicado postumamente)
 Harvard Sketches (1938) (mais tarde renomeado como "Alma Mater")
 Lowell House Bells
 Freshman in Harvard Square
 Widener Reading Room
 Class Day Confetti Battle
 Home Stretch (1962)
 Horse and Buggy (1951)
 Jazz Legato (1938)
 Jazz Pizzicato (1938)
 Lullaby of the Drums (1970) (publicado postumamente)
 March of the Two Left Feet (1970)
 Mother's Whistler (1940) (publicado postumamente)
 The Penny Whistle Song (1951)
 The Phantom Regiment (1951)
 Pirate Dance (1962) (coro SATB opcional)
 Plink, Plank, Plunk! (1951)
 Promenade (1945)
 The Pussy Foot Ballet Music (1962)
 Pyramid Dance (1962) (coro SATB opcional)
 Sandpaper Ballet (1954)
 Saraband (1948)
 Serenata (1947)
 Sleigh Ride (1948)
 Song of the Bells (1953)
 Summer Skies (1953)
 The Syncopated Clock (1945)
 Ticonderoga March (1939) (o único trabalho de Anderson escrito para uma banda de concerto)
 A Trumpeter's Lullaby (1949)
 The Typewriter (1950)
 Waltz Around the Scale (1970)
 The Waltzing Cat (1950)
 Arranjos orquestrais
 Birthday Party (1970)
 Chicken Reel (1946)
 A Christmas Festival (1950) (a versão original era às 9:00, mais tarde encurtada em 1952 para 5:45)
 Classical Jukebox (1950)
 Harvard Fantasy (1936)
 A Harvard Festival (1969)
 Irish Suite (1947 and 1949)
 The Irish Washerwoman (1947)
 The Minstrel Boy (1947)
 The Rakes of Mallow (1947)
 The Wearing of the Green (1949)
 The Last Rose of Summer (1947)
 The Girl I Left Behind Me (1949)
 Scottish Suite (1954)
 Bonnie Dundee (publicado postumamente)
 Turn Ye to Me
 The Bluebells of Scotland
 The Campbells Are Coming (publicado postumamente)
 Second Regiment Connecticut National Guard March (1973)
 Song of Jupiter (1951)
 Suite of Carols for Brass Choir (1955) (seven carols)
 Suite of Carols for String Orchestra (1955) (six carols)
 Suite of Carols for Woodwind Ensemble (1955) (six carols)
 To a Wild Rose (1970) (arranged from the song by Edward MacDowell) (publicado postumamente)
 Old MacDonald Had a Farm
 Seventy-Six Trombones
 Composições de teatro musical
 My Sister Eileen (1952) (the music is lost)
 Goldilocks (musical) (1958)
 Overture (1958)
 Bad Companions (1958)
 Come to Me (1958)
 Give the Little Lady (1958)
 Guess Who (1958)
 Heart of Stone (Pyramid Dance) (1958)
 He'll Never Stray (1958)
 Hello (1958)
 I Can't Be in Love (1958)
 I Never Know When to Say When (1958)
 If I Can't Take it With Me (1958)
 Lady in Waiting (1958)
 Lazy Moon (1958)
 Little Girls (1958)
 My Last Spring (1958)
 No One Will Ever Love You (1958)
 Save a Kiss (1958)
 Shall I Take My Heart and Go? (1958)
 Tag-a-long Kid (1958)
 The Beast in You (1958)
 The Pussy Foot (1958)
 There Never Was a Woman (1958)
 Town House Maxixe (1958)
 Two Years in the Making (1958)
 Who's Been Sitting in My Chair? (1958)
 Gone With the Wind (1961)
 I'm Too Young to Be a Widow
 Fiddle-Dee-Dee
 This Lovely World
 Composições vocais
 Do You Think That Love Is Here to Stay? (1935)
 Love May Come and Love May Go (1935)
 The Music in My Heart (1935)
 You Can Always Tell a Harvard Man (1962)
 What's the Use of Love? (1935)
 Composições de órgãos
 Cambridge Centennial March of Industry (1946)
 Easter Song (194-)
 Wedding March for Jane and Peter (1972)
 Outras composições
 Hens and Chickens (1966) (for beginning piano)
 Chatterbox (1966) (for beginning piano)
 Melody on Two Notes (~1965) (for beginning orchestra)
 An Old Fashioned Song (196-) (for beginning piano)
 Piece for Rolf (1961) (for two cellos)
 The Cowboy and His Horse (1966) (for beginning piano)
 The Whistling Kettle (~1965) (for beginning orchestra)
 Woodbury Fanfare (1959) (for four trumpets)
 Discografia
 A seguir, uma discografia selecionada de gravações originais de Leroy Anderson. Eles foram lançados de 1958 a 1962 em discos de 33 rpm e em compact discs remasterizados digitalmente lançados postumamente. Discos de 78 rpm e 45 rpm de 1945 a 1962 e lançamentos de gravações idênticas em diferentes selos no Reino Unido, Alemanha, Nova Zelândia e outros lugares, não estão listados.
 Gravações de Leroy Anderson
 Leroy Anderson Conducts His Own Compositions (Decca DL 7509; 1950)
 Leroy Anderson Conducts His Own Compositions Vol. 2 (Decca DL 7519; 1951)
 Leroy Anderson's Irish Suite (Decca DL 4050; 1952)
 Christmas Carols (Decca DL-8193; 1955)
 Leroy Anderson conducts Blue Tango and Other Favorites (Decca DL 8121; 1958)
 A Christmas Festival (Decca DL 78925 (s); 1959)
 Leroy Anderson Conducts Leroy Anderson (Decca DL 78865 (s); 1959)
 Leroy Anderson Conducts His Music (Decca DL 78954 (s); 1960)
 The New Music of Leroy Anderson (Decca DL 74335 (s); 1962)
 The Leroy Anderson Collection (remasterizado digitalmente a partir de gravações analógicas Decca originais) (MCA Classics MCAD2-9815-A & B; 1988)
 The Best of Leroy Anderson: Sleigh Ride (remasterizado digitalmente a partir de gravações originais analógicas da Decca) (MCA Classics MCAD −11710; 1997)
 Ligações externas
 Biografia na página oficial
 Cambridge, Massachusetts, Birthplace of Leroy Anderson (em inglês)
 Leroy Anderson no Allmusic (em inglês)
 Compositores dos Estados Unidos
 Músicos dos Estados Unidos
 Naturais de Cambridge (Massachusetts)
 Mortes por câncer


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 22003D0045
 Decision of the EEA Joint Committee No 45/2003 of 16 May 2003 amending Annex II (Technical regulations, standards, testing and certification) and Annex XIII (Transport) to the EEA Agreement
 Official Journal L 193 , 31/07/2003 P. 0014 - 0015
 Decision of the EEA Joint CommitteeNo 45/2003of 16 May 2003amending Annex II (Technical regulations, standards, testing and certification) and Annex XIII (Transport) to the EEA AgreementTHE EEA JOINT COMMITTEE,Having regard to the Agreement on the European Economic Area, as amended by the Protocol adjusting the Agreement on the European Economic Area, hereinafter referred to as "the Agreement", and in particular Article 98 thereof,Whereas:(1) Annex II to the Agreement was amended by decision of the EEA Joint Committee No 116/1999 of 24 September 1999(1).(2) Annex XIII to the Agreement was amended by decision of the EEA Joint Committee No 36/2003 of 14 March 2003(2).(3) Commission Directive 2002/75/EC of 2 September 2002 amending Council Directive 96/98/EC on marine equipment(3) is to be incorporated into the Agreement,HAS DECIDED AS FOLLOWS:Article 11. The following indent shall be added in point 1 (Council Directive 96/98/EC) in Chapter XXXII of Annex II to the Agreement:"- 32002 L 0075: Commission Directive 2002/75/EC (OJ L 254, 23.9.2002, p. 1)."2. The following indent shall be added in point 56d (Council Directive 96/98/EC) of Annex XIII to the Agreement:"- 32002 L 0075: Commission Directive 2002/75/EC (OJ L 254, 23.9.2002, p. 1)."Article 2The texts of Directive 2002/75/EC in the Icelandic and Norwegian languages, to be published in the EEA supplement to the Official Journal of the European Union, shall be authentic.Article 3This Decision shall enter into force on 17 May 2003, provided that all the notifications under Article 103(1) of the Agreement have been made to the EEA Joint Committee(4).Article 4This Decision shall be published in the EEA Section of, and in the EEA Supplement to, the Official Journal of the European Union.Done at Brussels, 16 May 2003.For the EEA Joint CommitteeThe PresidentP. Westerlund(1) OJ L 325, 21.12.2000, p. 31.(2) OJ L 137, 5.6.2003, p. 42.(3) OJ L 254, 23.9.2002, p. 1.(4) No constitutional requirements indicated.


text:
 23.1.2017
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 C 22/12
 Преюдициално запитване от Nejvyšší soud České republiky (Чешка република), постъпило на 4 ноември 2016 г. — Michael Dědouch и др./Jihočeská plynárenská, a.s., E.ON Czech Holding AG
 (Дело C-560/16)
 (2017/C 022/17)
 Език на производството: чешки
 Запитваща юрисдикция
 Nejvyšší soud České republiky
 Страни в главното производство
 Ищци: Michael Dědouch, MUDr. Petr Streitberg, Pavel Suda
 Ответници: Jihočeská plynárenská, a.s., E.ON Czech Holding AG
 Преюдициални въпроси
 1)
 Трябва ли член 22, точка 2 от Регламент (ЕО) No 44/2001 (1) от 22 декември 2000 г. относно компетентността, признаването и изпълнението на съдебни решения по граждански и търговски дела (наричан по-нататък „Регламент „Брюксел I“) да се тълкува в смисъл, че в обхвата му попада и производството за контрол на разумния характер на насрещната престация, която мажоритарният акционер дължи на предишните притежатели на дялови ценни книги като еквивалентна стойност на тези ценни книги, които са му прехвърлени в резултат на решение на общото събрание на акционерно дружество за задължително прехвърляне на останалите дялови ценни книги на посочения мажоритарен акционер (известно още като „squeeze out“), когато решението на общото събрание на акционерното дружество определя размера на разумната насрещна престация и съдебното решение, в което се признава право на престация в различен размер обвързва мажоритарния акционер и дружеството по отношение на основанието за признатото право, както и спрямо останалите притежатели на дялови ценни книги?
 2)
 Ако отговорът на предходния въпрос е отрицателен, трябва ли член 5, точка 1, буква а) от Регламент „Брюксел I“ да се тълкува в смисъл, че в обхвата му попада и описаното в предходния въпрос производство за контрол на разумния характер на насрещната престация?
 3)
 Ако отговорите на двата предходни въпроса са отрицателни, трябва ли член 5, точка 3 от Регламент „Брюксел I“ да се тълкува в смисъл, че в обхвата му попада и описаното в първия въпрос производство за контрол на разумния характер на насрещната престация?
 (1) Регламент (ЕО) No 44/2001 на Съвета от 22 декември 2000 година относно компетентността, признаването и изпълнението на съдебни решения по граждански и търговски дела (ОВ L 12, 2001 г., стр. 1; Специално издание на български език, 2007 г., глава 19, том 3, стр. 74).


type: other

text:
Højesteret afviste erstatningskrav for forsinket mammografi - Patientforeningen Dansk Brystkræft Organisation - DBO Højesteret afviste erstatningskrav for forsinket mammografi - Patientforeningen Dansk Brystkræft Organisation - DBO
 Højesteret afviste erstatningskrav for forsinket mammografi
 29. august 2018 Britt Nørbak
 En kvinde i Region Hovedstaden, der blev indkaldt for sent til en undersøgelse for brystkræft, har ikke krav på erstatning. Det afgjorde Højesteret tirsdag d. 28. august.
 Kvinden fik en mammografiscreening med 38 dages forsinkelse i forhold til screeningsintervallet, fordi Region Hovedstaden var presset af mangel på ressourcer. Det viste sig senere, at kvinden havde udviklet brystkræft, og hun blev opereret og fik kemoterapi. Hun krævede efterfølgende erstatning, fordi hun mente, at en rettidig undersøgelse kunne have sikret, at kræftknuden var blevet opdaget tidligere.
 Højesteret skulle ikke tage stilling til, om den forsinkede screening havde medført en forværring af kvindens sygdom, men alene om forsinket screening på grund af ressourcemangel kunne medføre erstatning efter reglerne om erstatning for patientskader. Af de grunde, som landsretten havde anført, tiltrådte Højesteret, at de ressourcemæssige hindringer for rettidige indkaldelser til mammografi under den forebyggende folkeundersøgelse ikke var omfattet af reglerne om erstatning for patientskader.
 – Det er svært at forstå, at argumentet om mangel på ressourcer kan gøre regionen ansvarsfri, når politikerne har sat penge af til formålet. Hvis man i erstatningssammenhæng anerkender argumentet om begrænsede ressourcer, som man så bliver ansvarsfri med, frygter jeg, at vi vil se det brugt langt mere, også når det gælder andre sager om patientskadeerstatning, siger kvindens advokat, Søren Kroer.
 Region Hovedstaden har tidligere anslået, at 432 kvinder, der er blevet screenet for sent, har udviklet brystkræft. Flere af DBO’s medlemmer er berørt af sagen, og DBO følger stadig sagen tæt. Selv om Højesteret har talt, reagerer og agerer politikerne i disse dage på afgørelsen. DBO samarbejder med advokat Søren Kroer, og hvis du eller en af dine pårørende er berørt af sagen, er du velkommen til at kontakte Søren Kroer på på tlf.: 71 99 29 29 eller sk@kroerfink.dk


text:
RESPOSTA DA SUPERQUARTA N. 16 (DIREITO ADMINISTRATIVO) E QUESTÃO DA SUPERQUARTA 17 (DIREITO PROCESSUAL PENAL) ~ SITE DO EDUARDO GONÇALVES
 Home » SUPERQUARTA , SUPERQUARTA2018 » RESPOSTA DA SUPERQUARTA N. 16 (DIREITO ADMINISTRATIVO) E QUESTÃO DA SUPERQUARTA 17 (DIREITO PROCESSUAL PENAL)
 RESPOSTA DA SUPERQUARTA N. 16 (DIREITO ADMINISTRATIVO) E QUESTÃO DA SUPERQUARTA 17 (DIREITO PROCESSUAL PENAL)
 Como foram de feriado? Estudaram ou descansaram?
 Nossa última questão foi a seguinte (SUPER 16): DISCORRA SOBRE A DELEGALIDADE DO PODER DE POLÍCIA A ENTES PRIVADOS.
 O QUE EU ESPERAVA DE VOCÊS? 1- Conceito de poder de polícia; 2- Que o aluno fosse direto para a questão da delegabilidade ou não e porquê.
 Vejam que com 10 linhas não há espaço para enrolation.
 Uma dica essencial de prova discursiva é: SEMPRE ANTES DE COMEÇAR A RESPONDER VEJA A QUANTIDADE DE LINHA DADA PELO EXAMINADOR.
 Na prova discursiva do MPF, por exemplo, o examinador deu 50 linhas. Teve um candidato que respondeu em mais de 100 e ainda entrou na justiça para ter as linhas adicionais consideradas! Por ora, não obteve êxito.
 Falo isso para o bem de vocês. Vejam o tamanho dessa resposta. Ela está certa, mas passou em pelo menos 2 vezes o limite de linha. Após o candidato retificou, mas talvez na prova não tivesse essa oportunidade:
 Escolhi o Maikon Dias como vencedor e que obedeceu as regras de participação:
 1- Delegação a pessoas jurídicas de direito público - OK;
 2- Delegação a entes privados- em regra não. Podem ser delegados, contudo, as fases de consentimento e fiscalização de certas atividades.
 Um enunciado que disser o seguinte: "É lícita a delegação, a entes privados, de atividades materiais de polícia" está certo ou errado? R= Certo. Atividades materiais (mera fiscalização) são delegáveis.
 Não percam, ainda, as etapas do ciclo de polícia, pois isso te ajudará muito um dia. Com certeza.
 Mais uma coisa: o verbo visar exige a preposição a, ou seja, eu viso ao cargo, ou ainda o poder de polícia visa a limitar. OK?
 Certo amigos? Agora vamos a nossa nova questão, a SUPERQUARTA 17 DE DIREITO PROCESSUAL PENAL:
 O QUE SE ENTENDE POR DESAFORAMENTO? PODE ELE OCORRER PARA A CAPITAL DO ESTADO EM VEZ DE SER FEITO PARA A COMARCA MAIS PRÓXIMA?
 15 linhas, em times 12, SEM CONSULTA. Para participar basta enviar a resposta nos comentários.
 Eduardo, em 2/5/18
 Atilla Sales 2 de maio de 2018 11:00
 O desaforamento consiste na excepcional possibilidade de deslocamento do foro competente para realizar o Tribunal do Júri de um crime doloso contra a vida. Ocorre nos casos em que demonstrada a ausência de imparcialidade por parte da sociedade componente do Conselho de Sentença, na localidade naturalmente competente para o julgamento. Trata-se de incidente processual decidido pelos Tribunais de 2o Grau frente ao Juízo onde tramita o feito originariamente.
 É possível que o Tribunal remeta o feito para julgamento à Comarca da Capital na hipótese da parcialidade em torno da culpabilidade do acusado englobar toda uma região que englobe várias Comarcas. Assim culminando, o desaforamento garante a imparcialidade, elastecendo com total razoabilidade a norma processual que prevê abstratamente o julgamento por Comarca mais próxima.
 Fernanda Barros Piovano 2 de maio de 2018 11:10
 O desaforamento é um instituto do processo penal que tem aplicação específica no procedimento do Tribunal do Júri e consiste no deslocamento da competência do julgamento final, a ser realizado em plenário, de uma comarca para outra, após o trânsito em julgado da decisão de pronúncia.
 Trata-se de medida excepcional a ser determinada pelo Tribunal se presente alguma das seguintes hipóteses: interesse da ordem pública; dúvida sobre a imparcialidade do júri ou a segurança pessoal do acusado; ou em razão do comprovado excesso e serviço, se o julgamento não puder ser realizado no prazo de seis meses, contado do trânsito em julgado da decisão de pronúncia.
 Conforme preceitua o Código de Processo Penal, a comarca para a qual for encaminhado o procedimento será da mesma região, onde não existam os motivos que ensejaram o desaforamento, preferindo-se as mais próximas.
 Não obstante, o STJ já entendeu possível o desaforamento para a capital do Estado, em vez da comarca mais próxima, diante da dúvida sobre a imparcialidade do júri, de forma que não há limitação geográfica no Estado para a aplicação do instituto.
 Gabriel Câmra 2 de maio de 2018 11:49
 O desaforamento consiste em instituto peculiar previsto no procedimento do júri prevendo, conforme o CPPB, promovendo o deslocamento da segunda fase do procedimento supracitado da comarca responsável pelo fato para outra comarca não havendo que se falar em desrespeito ao princípio do juiz natural, tampouco a soberania do júri.
 Tal instituto ocorre em hipóteses excepcionais como: quando há suspeita sobre imparcialidade dos jurados; quando houver risco a segurança do réu; quando há excesso de trabalho na vara respectiva sendo determinado o período de 06 meses como marco temporal para visualizar essa condição.
 Em regra, o procedimento é deslocado para comarca próxima ao local dos fatos, no entanto, conforme conceitua a doutrina e a jurisprudência, poderá haver mudança para capital do Estado quando houver impossibilidade de julgamento também por tais comarcas. Nesse sentido, presume-se que a comarca da capital terá melhor condições de promover tal julgamento
 Anônimo 2 de maio de 2018 12:44
 O Sr. pode alterar a fonte do texto?? O texto está cortado e dificulta a leitura e a boa compreensão.
 Carolina Rodrigues 2 de maio de 2018 13:15
 O desaforamento do julgamento trata-se de hipótese em que se torna necessária a transferência do plenário do júri para outra comarca, haja vista que na comarca em que tramita o processo estão presentes dúvidas sobre a imparcialidade dos jurados, interesse de ordem pública, a segurança do próprio réu esteja ameaçada, ou houver excesso de serviço.
 O Código de Processo Penal preceitua que o julgamento deve ser transferido para comarca da mesma região, preferindo-se as mais próximas. Entretanto, se na região também se encontrarem as causas que ensejaram o desaforamento, é possível que seja realizado na capital do estado, excepcionalmente.
 Nesse sentido já decidiu o STJ em caso que o réu exercia forte influência na região, comprometendo a parcialidade dos jurados.
 Amanda S 2 de maio de 2018 13:33
 O desaforamento é o deslocamento da sessão plenária do júri para outra comarca, em razão da imparcialidade dos jurados, segurança do acusado, ordem pública ou excesso de serviço. Em regra, qualquer parte pode pedir, seja Ministério Público, assistente de acusação, defesa, o magistrado, devendo sempre a defesa se manifestar, caso não tenha requerido.
 No desaforamento, preferem-se as comarcas mais próximas, independentemente de ser uma capital ou não. Oportunamente, ressalto o entendimento recente dos Tribunais no sentido de que o desaforamento se encerra com o veredicto do júri.
 Maikon Dias 2 de maio de 2018 14:18
 Desaforamento é instituto por meio do qual o julgamento pelo tribunal do júri é transferido para outra comarca em razão de circunstâncias fáticas legalmente previstas.
 Como sabido, o procedimento dos crimes afetos à competência do tribunal do júri é divido em duas etapas. A primeira delas é o chamado sumário da culpa, que culmina com uma decisão interlocutória mista não terminativa. Na hipótese de pronúncia, inicia-se a segunda etapa, que é o julgamento propriamente dito pelo tribunal do júri.
 Dito isso, uma vez fixada a competência para o julgamento ela não pode ser alterada, salvo hipóteses excepcionais previstas em lei. Uma dessas hipóteses é o desaforamento.
 Consoante descrito no CPP, poderá ocorrer o desaforamento caso verificada a parcialidade dos jurados, o risco à segurança e o excesso de serviço no juízo. Desloca-se, então, o julgamento pelo tribunal do júri para a comarca mais próxima.
 Todavia, a legislação estatui ser preferencial o deslocamento do julgamento para a comarca mais próxima, de modo que, não sendo um comando obrigatório, é possível que ocorra o desaforamento para a capital do estado, desde que haja fundamentação idônea para tanto. Finalmente, após o julgamento o processo retorna à origem.
 Adeilson Luz 2 de maio de 2018 16:33
 O desaforamento consubstancia o deslocamento da competência territorial no julgamento dos crimes dolosos contra vida (e conexos) com vistas à preservação da ordem pública, da imparcialidade do júri ou segurança pessoa do acusado, ou, ainda, caso o julgamento não possa realizar-se no prazo de 6 (seis) meses, contado do trânsito em julgado da decisão de pronúncia.
 Vale frisar que o desaforamento somente pode ocorrer na segunda fase do procedimento do júri (judicium causae), isto é, após a decisão de pronúncia, quando a causa será submetida ao conselho de sentença.
 O desaforamento deve-se dar para uma comarca (ou subseção), em que não estejam presentes os motivos que o ensejaram, de modo que não será, necessariamente, a mais próxima.
 Diante disso, é possível, por exemplo, em casos de comoção regional, que o desaforamento se dê para a comarca da capital do Estado e não para a comarca ou subseção vizinha.
 Maíra B. 2 de maio de 2018 17:22
 O desaforamento é um instituto que remete à competência para julgamento dos processos criminais pelo tribunal do júri, permitindo o deslocamento da competência para outra comarca, conforme previsão do código de processo penal. Tal fenômeno é permitido em três situações, quais sejam, quando houver risco à segurança do acusado, quando houver dúvida quanto à imparcialidade dos jurados e por motivos de ordem pública. O desaforamento pode ocorrer para a Capital do Estado em vez da Comarca mais próxima quando for necessário para afastar os motivos que o ensejaram. Assim, se o desaforamento for realizado pois há dúvida quanto à imparcialidade dos jurados, por exemplo, por se tratar de uma comarca pequena na qual o crime gerou forte comoção social, desaforar o processo para a comarca vizinha não cumpriria a função do instituto. Logo, analisando-se o caso concreto, é possível que o desaforamento seja realizado para a Capital do Estado, a fim de dar efetividade para a previsão legal.
 Jorge Acevedo 2 de maio de 2018 21:05
 O desaforamento é um incidente processual que visa à modificação da competência para o trâmite do procedimento do júri. Trata-se de exceção ao princípio do juiz natural que se justifica em virtude de um risco de comprometimento da imparcialidade dos jurados e, consequentemente, do julgamento. Em casos de grande comoção social, os jurados tendem a ser influenciados por atores externos, como a mídia. Também pode ocorrer o desaforamento caso haja um risco concreto à segurança do acusado, diante da repercussão negativa gerada pelo delito e do comportamento da população local.
 A legislação processual reza que o júri deverá ser realizado na comarca mais próxima daquela inicialmente competente para o julgamento. Todavia, há casos em que o fator que motivou o desaforamento continua a existir na comarca mais próxima, notadamente em se tratando de pequenos municípios. Assim, a jurisprudência dos tribunais superiores tem flexibilizado a aludida regra e admitido que o júri seja realizado em comarcas mais distantes ou mesmo na Capital do Estado, onde a possibilidade de comprometimento da imparcialidade dos jurados é significativamente menor.
 Anônimo 2 de maio de 2018 21:49
 O desaforamento constitui instrumento de modificação da competência territorial no procedimento do Tribunal do Júri, posto à disposição das partes ou do próprio juízo, com objetivo de assegurar a imparcialidade do Conselho de Sentença, a ordem pública ou a segurança pessoal do acusado.
 A decisão sobre o pedido de desaforamento pressupõe a oitiva da defesa e compete ao Tribunal de Justiça. O acolhimento do pedido, por sua vez, importa o deslocamento da Sessão Plenária do Júri para a Comarca mais próxima em que os motivos que o justificaram não se façam presentes. Assim, o desaforamento desloca a Sessão Plenária do Júri para Comarca imediatamente vizinha, que, como regra, não será a da Capital.
 Excepcionalmente, contudo, o deslocamento poderá se dar para a Comarca da Capital, em situações extremamente peculiares, nas quais as condições pessoais do acusado gerem um grande risco à sua própria segurança, à ordem pública ou à parcialidade dos jurados, como pode ocorrer com um líder de facção criminosa de atuação intermunicipal ou estadual ou com um agente político de forte influência intermunicipal ou estadual.
 Felipe K. Takada
 Anônimo 2 de maio de 2018 22:11
 RETIFICAÇÃO (PROBLEMAS NO MEU PC): O desaforamento constitui instrumento de modificação da competência territorial no procedimento do Tribunal do Júri, posto à disposição das partes ou do próprio juízo, com objetivo de assegurar a imparcialidade dos jurados, a ordem pública ou a segurança pessoal do acusado.
 Obs. Aproveitando a oportunidade, gostaria de agradecer a você, Eduardo, e à toda a equipe do blog, pela grande contribuição que dão diariamente para a minha formação jurídica e para a realização do meu sonho de um dia me tornar juiz de direito. O trabalho de vocês é fantástico. Não é qualquer um que dedica o tempo livre que possui para ajudar os outros. O que vocês fazem é muito bacana e inspirador. Espero, um dia, ter a honra de poder compartilhar um depoimento de sucesso e de gratidão, ou, quem sabe, de poder ajudar outras pessoas sem exigir nada em troca, como você(s) faz(em) hoje. Forte abraço. Felipe Kenishi Takada. Leitor assíduo.
 Carolina Borges 2 de maio de 2018 23:17
 O instituto do desaforamento encontra-se previsto no procedimento do Tribunal do Júri e se consubstancia quando, por motivos de ordem pública, imparcialidade dos jurados ou risco à integridade do acusado, há necessidade de mudança do foro para dar-se continuidade ao julgamento com isenção das situações supramencionadas. Frisa-se, por oportuno, que o referido instituto constitui medida excepcional e, por conta disso, não há que se falar em seu deferimento sem antes oferecer à defesa a oportunidade de se manifestar em audiência prévia, conforme entendimento sumulado. Ademais, em que pese a legislação processual penal aduzir que o desaforamento se dará para a comarca mais próxima, a jurisprudência dos Tribunais Superiores assevera quanto à possibilidade que esse deslocamento se suceda para a capital. Tal orientação dar-se sob o fundamento de que o desaforamento não circunscreve apenas aos limites da comarca mais próxima, notadamente quando esta também sofre das mesmas hipóteses que deflagrou o desaforamento inicial. - Carolina Borges
 Carolina Borges 2 de maio de 2018 23:20
 O instituto do desaforamento encontra-se previsto no procedimento do Tribunal do Júri e se consubstancia quando, por motivos de ordem pública, imparcialidade dos jurados ou risco à integridade do acusado, há necessidade de mudança do foro para dar-se continuidade ao julgamento com isenção das situações supramencionadas. Frisa-se, por oportuno, que o referido instituto constitui medida excepcional e, por conta disso, não há que se falar em seu deferimento sem antes oferecer à defesa a oportunidade de se manifestar em audiência prévia, conforme entendimento sumulado. Ademais, em que pese a legislação processual penal aduzir que o desaforamento se dará para a comarca mais próxima, a jurisprudência dos Tribunais Superiores assevera quanto à possibilidade que esse deslocamento se suceda para a capital. Tal orientação dar-se sob o fundamento de que o desaforamento não circunscreve apenas aos limites da comarca mais próxima, notadamente quando esta também sofre das mesmas hipóteses que deflagrou o desaforamento inicial.
 Valéria Burity 3 de maio de 2018 08:01
 A competência para o julgamento de crimes dolosos contra a vida, em regra, é fixada em razão do local onde se consumou a infração penal, de acordo com o disposto no Art. 70 do Código de Processo Penal (CPP). O Art. 427 do CPP admite, porém, de forma excepcional, o desaforamento do processo, isto é, a modificação desta competência e a conseqüente transferência do processo para outra comarca da mesma região, preferindo-se às mais próximas, se a ordem pública assim reclamar ou se houver dúvida sobre a imparcialidade do júri ou sobre a segurança pessoal do acusado.
 Importante destacar que embora o artigo 427, ao tratar do desaforamento, faça menção expressa à preferência das comarcas mais próximas, esta não é uma obrigatoridade, pois o que se prioriza são os propósitos de garantir a isenção do Juri ou a segurança do acusado. Nesse sentido, o STJ tem precedentes que consideram possível a transferência do processo para a capital, ainda que não seja a comarca mais próxima do foro original do Tribunal do Juri, desde que, no caso concreto, seja a alternativa mais eficaz para garantir os propósitos anteriormente mencionados.
 Valéria Burity 3 de maio de 2018 08:03
 Olá, acabei de enviar uma resposta para a última superquarta. Fiquei com uma dúvida, no word a minha resposta tem exatas 15 linhas, aqui no espaço do comentário tem quase 30. Vocês avaliam o número de linhas pelo formato do espaço para comentários ou pelo word? Obrigada e parabéns pelo trabalho!
 Kenya 3 de maio de 2018 08:27
 Desaforamento é uma exceção à competência pelo lugar do fato, logo, muda-se o foro de julgamento de uma ação penal no âmbito do Tribunal do Júri. Isso ocorre em razão das peculiaridades do fato criminoso, para que se evite intimidação ou manipulação dos jurados. A regra é que o desaforamento ocorra para a comarca mais próxima da originalmente competente, contudo, tratando-se de cidades pequenas onde facilmente possa ocorrer o comprometimento dos jurados ou em razão da grande complexidade do processo ou grande comoção social pela natureza do crime, é possível o desaforamento para a comarca da capital, mesmo que esta seja mais distante da originalmente competente.
 Anônimo 3 de maio de 2018 08:39
 O desaforamento é um incidente processual penal que possibilita que o julgamento do acusado ocorra em comarca diversa da comarca de origem, dentro da mesma região, preferindo-se as comarcas mais próximas. O pedido de desaforamento pode ser feito quando estiverem presentes as hipóteses dos artigos 427 e 428 do CPP; como por motivos de ordem pública; se houver dúvida sobre a imparcialidade dos jurados; para assegurar a segurança pessoal do acusado; ou em razão de comprovado excesso de serviço, caso o julgamento não puder ser realizado no prazo de seis meses contados do trânsito em julgado da pronúncia. Cabe ressaltar, porém, que a limitação geográfica de desaforar para as comarcas mais próximas nem sempre prevalecerá, conforme já decidiu o STJ. Isso porque, no caso da hipótese de dúvida sobre a imparcialidade dos jurados, o desaforamento deve ser feito para uma comarca onde não exista o risco. Assim, tratando-se de acusado influente político, é possível que o desaforamento ocorra para a capital do Estado e não para a comarca mais próxima, já que as comarcas circunvizinhas estariam comprometidas pela influência política exercida pelo acusado, sendo a alternativa o desaforamento para uma comarca onde não esteja presente a mesma hipótese que ensejou o desaforamento. Por Tais Teixeira
 Priscila Sakamoto 3 de maio de 2018 09:48
 Por regra, o Código de Processo Penal dispõe que o lugar onde foram praticados os fatos é o competente para o julgamento do crime. Entretanto, há exceções previstas na própria legislação processual penal, como é o caso do desaforamento.
 Como instituto inerente ao Tribunal do Júri, o desaforamento pode ser descrito como a excepcional necessidade de transferência do processo e do seu julgamento para local diverso da prática do crime, nas hipóteses previstas em lei, como por exemplo, quando houver dúvida quanto a imparcialidade do júri ou ameaça à segurança do réu, o que pode ocorrer em crimes em que haja grande comoção social.
 Essa medida pode ocorrer à requerimento do Ministério Público, das partes ou por representação do juiz competente, após o trânsito em julgado da decisão de pronúncia.
 A Corte Suprema possui entendimento pacífico de que não há impedimento legal de que o desaforamento seja feito para capital do Estado, em detrimento às comarcas mais próximas da de origem, desde que fundamentadamente, se demonstre que na capital, o julgamento possa ocorrer da forma mais justa e isenta possível.
 Vini Barancelli 3 de maio de 2018 09:52
 Desaforamento consiste na possibilidade, prevista no Código de Processo Penal, de o réu, que responde a crime doloso contra a vida (e delitos conexos), ser julgado em comarca (ou subseção judiciária, caso a competência seja materialmente federal) diversa da originariamente competente, por razões de ordem pública, parcialidade do júri ou da própria segurança do acusado.
 Não é demais salientar que o desaforamento é medida autorizada pelo Tribunal a que o Juízo de primeiro grau está vinculado, a pedido do autor da ação, da defesa, do assistente ou do próprio juiz presidente.
 Por fim, o desaforamento deve ocorrer, via de regra, para a comarca mais próxima, como preceitua a regra processual de regência, havendo um claro propósito, aqui, de que os fatos sejam julgados o mais próximo possível do "locus delicti". Entretanto, nada impede, como já foi inclusive reconhecido pela jurisprudência, que o julgamento seja deslocado para a capital do Estado, se o motivo que fundamentou o pedido também for visualizado como estando presente nas comarcas da região.
 Anônimo 3 de maio de 2018 10:15
 O Tribunal do júri tem previsão constitucional no artigo 5o, XXXVIII, da Constituição Federal, e garantias como soberania dos veredictos, sigilo nas votações, plenitude de defesa e competência para julgamento dos crimes dolosos contra a vida.
 Para respeitar tais premissas, há a possibilidade de ocorrer o desaforamento, que consiste em mudar o local do julgamento para localidade diversa da estabelecida nas normas de competência originaria. Nas seguintes hipóteses: garantia da ordem pública; imparcialidade do júri; perigo a integridade pessoal do acusado; se decorrer mais de 6 meses do trânsito em julgado da decisão de pronúncia e haver excesso de serviço.
 Destarte, o desaforamento tem como regra, de ser realizado na comarca mais próxima da mesma região, onde não existam aqueles motivos ensejadores do pedido. Entretanto, não estamos diante de regra absoluta. Desde modo, dependendo das circunstâncias do caso concreto, o Tribunal poderá autorizar o desaforamento para uma comarca mais distante, ou, até mesmo, para a Capital do Estado. Mas, deverá fundamentar a sua decisão em razões concretas que impeçam o desaforamento para comarcas vizinhas.
 murilo martins 3 de maio de 2018 10:54
 Com a fundamental missão de manter a imparcialidade do julgador, o instituto do desaforamento possibilita que o conselho de sentença seja escolhido em outra comarca, quando impossível colher naquele meio social jurado não convicto sobre o caso. Com o deslocamento do foro de julgamento, o Código Processual Penal preferiu a comarca que seja mais próxima da competência originária, contudo tal exigência é relativa, pois a comarca mais próxima será competente se também não for contaminada por clamor social que fira a imparcialidade dos jurados, situação que será possível a Capital do Estado ser competente mesmo que não seja a comarca mais próxima do foro originário.(Gentileza apontar meus erros:))
 Raphael Borba 3 de maio de 2018 12:20
 Desaforamento é a transferência do tribunal do júri para comarca distinta daquela que seria originariamente competente para julgar o crime doloso contra a vida.
 Em regra, o desaforamento deverá ser para comarca da mesma região, conforme preceitua o art. 427 do CPP.
 Contudo, quando as razões do desaforamento estiverem presentes em toda a região (como a imparcialidade do júri), os tribunais entendem cabível o desaforamento para a capital do Estado.
 fabrifl 3 de maio de 2018 13:47
 Entende-se por desaforamento como o instituto de transferir da comarca onde estão os autos para outra comarca de preferência mais próxima em virtude do acúmulo de muitos processos, causando danos ao devido processo legal diante da falta de celeridade do processo, como também pela complexidade da causa por motivos de um número alto de réus ou, por fim, por questão de segurança do andamento processual em virtude de interesse de ordem pública.
 Fernanda R. 3 de maio de 2018 14:06
 O desaforamento é uma forma de alterar o local de julgamento do processo sem que seja violado, conforme entendimento majoritário, o princípio do juiz natural. O desaforamento está tratado de forma expressa no capítulo referente ao Tribunal do Júri, no CPP, além de ser tratado, de forma diversa, nos crimes militares. O desaforamento é possível quando se verifica a possibilidade de prejuízo para integridade do réu, para o próprio andamento do processo ou ainda, quando o processo está parado há mais de 06 meses para julgamento após a pronúncia, quando então discute-se se é direito subjetivo do réu que seja realizado o desaforamento. O desaforamento deve sempre ser feito para a comarca mais próxima da que se realizaria o julgamento e, tão logo este seja realizado, os demais atos voltam a ser praticados pelo juízo originário.
 Por fim, existe em sede doutrinária, mas não é admitido no ordenamento jurídico brasileiro, o reaforamento.
 Pedro Pezzi 3 de maio de 2018 14:32
 O desaforamento é medida processual excepcional, inerente ao procedimento do Tribunal do Júri, e consiste no deslocamento do julgamento para outra comarca, visando a resguardar a imparcialidade do júri, a segurança pessoal do acusado ou a celeridade no julgamento. A determinação do desaforamento cabe ao Tribunal que, na escolha da comarca que receberá a competência para o julgamento, deve preferir as mais próximas às mais remotas.
 Conforme posicionamento do STJ, é possível que o desaforamento ocorra para a Capital do Estado, notadamente quando o deslocamento do julgamento para comarca da mesma região não for capaz de afastar o motivo do deslocamento. É o que acontece, por exemplo, quando a suspeita de parcialidade dos jurados não se limita ao foro competente, pairando sobre toda a região abalada pelo crime. Nestes casos, deve-se afastar o julgamento do foro originalmente competente tanto quanto baste para afastar a parcialidade dos jurados, não devendo o Tribunal se basear em critérios estritamentes geográficos.
 Pedro Pezzi 3 de maio de 2018 14:33
 Conforme posicionamento do STJ, é possível que o desaforamento ocorra para a Capital do Estado, notadamente quando o deslocamento do julgamento para comarca da mesma região não for capaz de afastar o motivo do deslocamento. É o que acontece, por exemplo, quando a suspeita de parcialidade dos jurados não se limita ao foro competente, pairando sobre toda a região abalada pelo crime. Nestes casos, deve-se afastar o julgamento do foro originalmente competente tanto quanto baste para afastar a parcialidade dos jurados, não devendo o Tribunal se basear em critérios estritamente geográficos.
 ju M. 4 de maio de 2018 12:54
 ju M. 4 de maio de 2018 14:56
 Segue minha resposta da SUPERQUARTA17 (espero que eu tenha ido bem...rs)
 Desaforamento é o instituto de Direito Processual Penal por meio do qual, nos processos de competência do Tribunal do Júri, se transfere o julgamento para outro foro que não aquele onde o fato ocorreu. Constitui, dessa forma, exceção ao previsto no artigo 70 do Código de Processo Penal que dispõe que, em regra, a competência será determinada pelo local da infração.
 As hipóteses em que o desaforamento é admitido estão elencadas taxativamente no artigo 427, segundo o qual, nos casos em que a ordem pública assim o exigir ou se houver dúvida referente à imparcialidade do júri ou, ainda, na presença de risco à segurança pessoal do acusado, poderá ser determinado o desaforamento do julgamento para outra comarca da mesma região, onde aqueles motivos não estejam presentes, dando-se preferência às mais próximas.
 Em que pese a previsão de dar-se preferência ao desaforamento para as comarcas mais próximas, a jurisprudência do Supremo Tribunal Federal sedimentou-se no sentido de que a transferência do processo para a comarca da capital não afronta o artigo 427 do Código de Processo Penal, tendo em vista que a escolha da nova comarca deve ser feita de acordo com as circunstâncias do caso concreto (HC95747, Relator: Ministro Joaquim Barbosa).
 Anna 4 de maio de 2018 15:18
 O instituto do desaforamento, previsto nos artigos 427 e 428 do CPP, de aplicação estrita ao Júri, é uma decisão jurisdicional que consiste no deslocamento da competência do julgamento final em plenário do júri de uma comarca para outra.
 Trata-se de medida excepcional, porque excepciona o princípio do juiz natural) e tem o objetivo de garantir o interesse da ordem pública, dúvida sobre a imparcialidade do júri ou sobre a segurança pessoal do réu e, por fim, quando o julgamento não tiver sido realizado no prazo de 6 meses, contado do trânsito em julgado da decisão de pronúncia, desde que a demora não seja imputada à defesa.
 O desaforamento pode ocorrer para a capital do Estado em vez de para a comarca mais próxima, conforme entendimento do STF, quando a transferência para a mais próxima não atingir as finalidades do desaforamento. Por exemplo, em razão de a influência do réu ultrapassar os limites da municipalidade originária, atingindo as comarcas mais próximas. Nestes casos, é admitido o desaforamento para a comarca da capital do Estado.
 Neto P.Toscano 4 de maio de 2018 16:21
 O desaforamento (arts. 427 e 428 do CPP) ocorre quando se desloca a competência territorial (determinada originalmente pelo art. 70 do CCP) de uma comarca para outra para que se realize o julgamento pelo Tribunal do Júri, em razão de: a) interesse de ordem pública; b) dúvida sobre a imparcialidade do júri; c) falta de segurança pessoal do acusado; d) quando o julgamento não puder ser realizado no prazo de seis meses, contado de preclusão da decisão de pronúncia, desde que comprovado excesso de serviço e evidenciado que a demora não foi provocada pela defesa. Por óbvio, a comarca que vai receber o julgamento pelo Tribunal do Júri não pode estar influenciada pelos mesmos motivos que levaram ao desaforamento. Desta forma, há casos em que, por exemplo, por serem muito influentes as famílias envolvidas no crime (comum em cidades interioranas), as comarcas circunvizinhas àquela em que ocorre o desaforamento também vão sofrer com as mesmas circunstâncias. Desta forma, faz-se possível e, por vezes, recomendável, que o desaforamento se dê para uma Comarca da Capital do Estado, entendimento este, inclusive, encampado pelo STJ.
 Julyanne Maria 6 de maio de 2018 15:31
 O desaforamento é o deslocamento da competência do processo de crime doloso contra a vida para a comarca mais próxima. O referido instituto pode ser requerido pelo Ministério Público, assistente, querelante, acusado ou mediante representação do juiz quando houver interesse de ordem pública, dúvida sobre a imparcialidade do júri, pela segurança pessoal do acusado ou em razão de excesso de serviço se o julgamento não puder ser realizado no prazo de 6 (seis) meses, contado do trânsito em julgado da decisão de pronúncia. O art. 427 do CPP preceitua que o deslocamento deve ocorrer para outra comarca da mesma região preferindo-se as mais próximas. No entanto, a jurisprudência do STJ determina que quando o motivo que enseje o desaforamento for o risco de imparcialidade, o deslocamento não fica geograficamente limitado às comarcas mais próximas, devendo ser escolhida, portanto, aquela em que o tal risco não exista. Assim, o desaforamento pode ocorrer para a capital do estado em vez de ser feito para a comarca mais próxima.
 Mariana S. Magalhães 6 de maio de 2018 18:38
 O desaforamento consiste no deslocamento da competência de uma comarca para outra a fim de que seja realizado o julgamento pelo tribunal do júri, em razão de haver dúvida sobre a parcialidade do júri, houver risco à segurança do acusado ou por questões de ordem pública, nos termos do artigo 427 do CPP. O CPP também prevê que pode haver desaforamento em caso de comprovação de excesso de serviço, e o júri não puder ser realizado em 6 meses, contados do trânsito em julgado da decisão de pronúncia, ouvidos o juiz presidente e a parte contrária.
 O pedido de desaforamento pode ser requerido pelo Ministério Público, pelo querelante, pelo acusado ou pelo assistente de acusação, ou pelo juiz; a defesa será ouvida e o Tribunal de Justiça decidirá a respeito. Na decisão deverá ser designada uma comarca da mesma região na qual não existam os fatores que levaram ao desaforamento.
 Como se vê, o desaforamento é uma medida excepcional, de tal forma que o STF entende que o desaforamento para a comarca da capital só ocorrerá de forma fundamentada e apenas quando existirem evidências concretas de que as comarcas vizinhas estão sendo influenciadas pelo mesmo motivo que ensejou o desaforamento, não sendo válida como motivação mera circunstâncias.
 Tiago Carvalho 7 de maio de 2018 15:07
 O desaforamento é um instituto de direito processual penal que permite que o plenário dos processos sob a competência do Tribunal do Júri, seja realizado em comarca contigua, por questões de segurança ou manutenção da ordem. O instituto deve ser utilizado com ressalvas, pois, o ideal é que o plenário do Júri seja realizado na comarca onde ocorreram os fatos, vez que essa é a comunidade que busca ver o delito coibido.
 Por fim, cabe informar que caso a comarca contigua não ofereça condições de segurança para a realização da sessão plenária pode o desaforamento ocorrer para uma das comarcas da capital do estado.
 João Carlos Puretachi Junior 7 de maio de 2018 23:40
 Primeiramente, entende-se que o desaforamento é o deslocamento da competência territorial do Tribunal do Júri de uma comarca para outra, e aplicado após a preclusão da decisão de pronúncia, cuja competência para o seu julgamento pertence ao Tribunal de Justiça ou o Tribunal Regional Federal. Além disso, os legitimados para requerê-lo são o Ministério Público, assistente de acusação, querelante, acusado e o juiz competente.
 Existem quatro hipóteses que ensejam na aplicação do desaforamento: a) interesse de ordem pública, busca a paz e tranquilidade dos julgamentos, e ao mesmo tempo, evitar tumultos que imputam um risco à incolumidade do acusado; b) dúvidas sobre a imparcialidade do júri; c) ausência de segurança pessoal do acusado; d) a não realização do julgamento no prazo de 6 meses, a partir da preclusão decisão de pronúncia, desde que comprovado o excesso de serviço e a postergação não seja provocada pela defesa.
 Nessa vereda, o desaforamento deve ser deslocado para comarca da mesma região ou em outra mais distante onde os motivos do desaforamento não influenciem no julgamento. Posto isso, sensível à constante evolução social, o STJ já decidiu que há a possibilidade de realocação da competência territorial para a capital do Estado, caso exista a suspeita de parcialidade do júri, no caso apreciado o acusado era membro de organização criminosa e exercia grande influência política e social em várias comarcas do Estado, o que comprometeu a parcialidade do júri em várias comarcas.
 Mayara Ines 8 de maio de 2018 10:18
 O desaforamento consiste no deslocamento de competência da sessão de julgamento do Tribunal do Júri de uma comarca para a outra, nas hipóteses delimitadas pelo Código de Processo Penal. Trata-se, assim, de forma excepcional de alteração de competência prevista na lei, não havendo afronta ao princípio do juiz natural, tampouco a criação de tribunal de exceção.
 Caso seja determinado o desaforamento, é possível que o deslocamento da sessão de julgamento ocorra para a capital do estado e não para a comarca mais próxima. Tal situação pode ser verificada, por exemplo, quando os motivos que justificaram o deslocamento também estejam presentes nas comarcas próximas ou quando a capital for a comarca que melhor preservará a imparcialidade do julgamento.
 Destaca-se que o Código de Processo Penal se limita a determinar que o desaforamento ocorra para comarca da mesma região. Assim, o entendimento é de que o desaforamento deve ser feito no mesmo Estado, sendo irrelevante se será para a capital ou para a comarca mais próxima.
 Anônimo 8 de maio de 2018 18:03
 O desaforamento consiste no ato de transferir o procedimento da segunda fase do rito do Tribunal do Júri para outro foro que não aquele em que o processo foi instaurado e processado até então. Assim, após a pronúncia, é possível que o julgamento pelo Júri seja transferido e feito em outra comarca diferente da que vinha processamento o feito – geralmente, tendo em vista crimes dolosos contra a vida, o local da atividade criminosa.
 Para que o desaforamento ocorra, o CPP traz alguns requisitos e as situações em que ele é admissível: a) quando, pela repercussão social do caso, haja indícios de que o réu não vá ser julgado com parcialidade pelos jurados; b) quando haja risco à integridade física do réu ou risco à ordem pública; c) quando, pelo excesso de trabalho, o julgamento não possa ser concluído dentro do prazo legal previsto.
 Diante dos requisitos preenchidos, o julgamento é transferido para a comarca mais próxima daquela anterior onde não haja mais as circunstâncias que ensejaram o desaforamento. Contudo, embora não haja previsão legal expressa, caso todas as comarcas próximas sejam impedidas, é possível, excepcionalmente, a transferência para a capital do Estado onde o delito ocorreu.
 andre silva 8 de maio de 2018 20:41
 Desaforamento é o instituto de direito processual penal aplicado ao procedimento do Júri Popular que consiste na transferência do local da ocorrência do referido julgamento devido ao fato de o crime em apreço ter sido amplamente conhecido e divulgado entre a população da cidade de competência do processamento do feito. Desta forma, presumindo o perigo da ocorrência de um julgamento parcial, caso seja o júri realizado na cidade onde ocorreu o delito, visa o referido instituto a que os jurados de outra localidade analisem os fatos ocorridos de forma imparcial e se atenham apenas às provas produzidas nos autos do processo criminal.
 O CPP prevê que a transferência do local se dê para outra comarca do Estado, preferencialmente a mais próxima do local da ocorrência do crime, no entanto, caso o delito tenha gerado uma repercussão regional poderia o desaforamento ser feito para a Capital do Estado a fim de preservar a imparcialidade necessária aos jurados e assim que fosse garantida a soberania do veredicto popular.
 CAIO DESBROUSSES 8 de maio de 2018 21:32
 Desaforamento é a mudança de foro de julgamento de crime doloso contra a vida. Está previsto nos artigos 427 e 428 do CCP, podendo ser solicitado pelo próprio juiz, pelo ministério público, pelo assistente ou pelo acusado, quando houver interesse da ordem pública, duvida sobre a imparcialidade do júri ou risco a segurança pessoal do acusado.
 Terá preferencia de julgamento pelo órgão colegiado e, em sendo aceito, deverá ser deslocado para outra comarca da mesma região, onde não mais existam os riscos que motivaram a medida, preferindo-se as comarcas mais próximas.
 Normalmente atende-se a preferencia legal de deslocamento para a comarca mais próxima, mas se o pedido demonstrar a necessidade do deslocamento à capital como única possibilidade a minimizar o risco que se pretende mitigar, pode o órgão assim determinar, vez que se trata de preferência e não obrigação legal.
 Cumpre destacar a possibilidade de desaforamento por excesso de serviço, quando o julgamento não puder ocorrer em até seis meses. Em casos tais inexiste a possibilidade de se excluir a comarca mais próxima.