text:
Charles André Joseph Marie de Gaulle (Lille, 22. studenog 1890. – Colombey-les-deux-Eglises, 9. studenog 1970.), u Francuskoj često nazivan Général de Gaulle, je bio francuski general i državnik, vršitelj dužnosti 18. predsjednika Francuske.
 Prije Drugog svjetskog rata, de Gaulle je bio poznat kao vojni taktičar za oklopno ratovanje te se zalagao za koncentrirano korištenje oklopnih i zračnih snaga. Tijekom rata dosegao je čin brigadnog generala te je bio predsjednik vlade Slobodne Francuske koja je bila u egzilu. Između 1944. i 1946., nakon oslobođenja Francuske od Osovinske okupacije, bio je predsjednik Privremene vlade.
 Pozvan da nakon Alžirskog puča 1958. formira novu vladu, inspirirao je novi ustav, te je 1959. stupio na dužnost 1. predsjednika, 18. ukupno, Pete Republike. Njegova politička ideologija je znana kao gaullizam (francuski Gaullisme), a izvršila je velik utjecaj na modernu francusku politiku. Gaullizam, koji je sebe izdigao iznad političkih stranaka i ljevičarsko-desničarskih distinkcija, primarno je karakteriziran željom za samostalnošću unutar okvira hladnog rata, ekonomskim dirigismom i volontarizmom. Iako su većina golista bili ljevičari, ideologija se smatra socijalkonzervativnom, te se navodi kao službena inspiracija za kasniju RPR i današnji UMP, no postoji velika razlika između tih "neogaullističkih" stranka i izvorne ideologije.
 Mladost
 Charles de Gaulle rođen je kao treće od petoro djece u socijalkonzervativnoj obitelji rimokatoličke vjere. Rođen u Lilleu 22. studenoga 1890., de Gaulle je odrastao i školovao se u Parizu te kratko vrijeme u Belgiji.
 Očeva obitelj bila mu je plemićkog podrijetla iz Normandije i Burgundije, a obitelj s majčine strane bila je obitelj bogatih industrijalaca iz Lillea.
 Dodatak de u de Gaulle nije plemićki dodatak, iako je obitelj de Gaulle bila viteškog podrijetla. Najstariji poznati de Gaulle služio je na dovru kralja Filipa II. još u XII. stoljeću. Vjeruje se da je prezime de Gaulle nastalo od njemačkog prezimena de Waulle, što znači zid. Većina starog francuskog plemstva bila je franačkog ili germanskog podrijetla te je često imala germanska prezimena.
 De Gaulleov djed Julien-Philippe bio je povjesničar, baka Josephine-Marie književnica koja je pisala pjesme nadahnute kršćanskom vjerom, a otac Henri profesor u privatnoj katoličkoj školi (isusovci) koji je kasnije sam osnovao takvu školu. Na njega je utjecao također njegov stric istog imena, Charles de Gaulle, koji je bio povjesničar i strastveni keltist koji je pisao knjige i pamflete zalagajući se za ujedinjenje Velšana, Škota, Iraca i Britanaca u jedan narod.
 Političke debate bila su česta pojava u Charlesovom domu, te je on već kao mlad upoznat s važnim konzervativnim djelima i autorima. Obitelj je bila vrlo patriotski nastrojena, te je Charles odgojen u kultu Nacije. Sam de Gaulle je u svojim memoarima napisao:
 Iako tradicionalistička i monarhistička, obitelj de Gaulle je bila i legalistička, te je poštivala institucije Francuske Republike. Socijalne i političke ideje obitelji bile su više liberalne, pod utjecajem socijalno osvještenog katolicizma (Rerum novarum), dok je moralno i religiozno obitelj bila konzervativnija. Tijekom afere Dreyfus obitelj se odvojila od nacionalkonzervativnih krugova te je, iznenađujuće, podržala Alfreda Dreyfusa. Charlesova obitelj je tijekom njegova života bila uvijek spremna pomoći, davala je potporu i bila je darežljiva prema njemu.
 Vojna karijera
 Mladi de Gaulle se odlučio za vojnu karijeru, te je četiri godine proveo u vojnoj školi Saint-Cyr. Diplomiravši 1912., pridružio se pješaštvu, a ne elitnim postrojbama.
 Tijekom Prvog svjetskog rata, tada, satnik de Gaulle teško je ozlijeđen tijekom stravične bitke za Verdun, te je smatran mrtvim. No, na bojištu su ga našli, ali i zarobili, Nijemci. Nakon pet neuspjelih pokušaja bijega, odveden je u Ingolstadt, gdje je upoznao ruskog poručnika Mihaila Tuhačevskog.
 I nakon rata, de Gaulle je ostao u vojsci, uspješno služeći pod generalima kao što su Maxime Weygand i Philippe Pétain. Tijekom Poljsko sovjetskog-rata (1919. – 1921.), volontirao se za francusku misiju u Poljskoj, gdje je djelovao kao instruktor pješaštva u Poljskoj vojsci. Istaknuo se u operacijama oko rijeke Zbrucza, te je odlikovan najvećim poljskim vojnim odlikovanjem - medaljom Virtuti Militari.
 Unaprijeđen je u zapovjednika, te mu je ponuđena daljnja karijera u Poljskoj, no odlučio se vratiti u Francusku, gdje je predavao na prestižnoj École Militaire, postavši tako protégé svog starog zapovjednika, Philippea Pétaina. Poljsko sovjetski rat je zbog svoje upotrebe tenkova i brzih menavara uvelike utjecao na de Gaullea. Uzimao je i lekcije, za vlastitu političku i vojnu karijeru, od slavnog poljskog maršala Józefa Piłsudskog, koji je, desetljećima prije de Gaullea, želio stvoriti federaciju europskih država (Międzymorze).
 De Gaulle je, temeljeno na njegovom iskustvu iz rata u Poljskoj (koje je bilo uvelike drugačije od onog iz Prvog svjetskog rata), počeo pisati knjige i članke o reorganizaciji vojske, pogotovo u svojoj knjizi Vers l'Armée de Métier, u kojoj je predlagao osnivanje profesionalne mehanizirane vojske s posebnim oklopnim jedinicama, sličnoj onoj iz teorija koje je oprimjeravala Maginotova linija.
 Dok su poglede slične de Gaulleovima podržavali generali kao što su Britanac John Frederick Charles Fuller, Nijemac Heinz Guderian, Amerikanci Dwight D. Eisenhower i George S. Patton, Rus Mihail Tuhačevski i Poljak Władysław Sikorski, većinu de Gaulleovih teorija su odbili mnogi časnici, uključujući i njegovog mentora, Péteina, što je uzrokovalo slabljenje njihovih prijateljskih odnosa.
 De Gaulle je pri kraju 1934. i na početku 1935. bio u kontaktu s nonkonformističkom grupom Ordre Nouveau.
 Kada je izbio Drugi svjetski rat, de Gaulle je bio samo pukovnik, ponajviše što je tijekom 1920-ih i 1930-ih antagonizirao vojne vođe. Nakon njemačkog probitka kod Sedana 15. svibnja 1940., konačno je dobio zapovjedništvo nad 4. oklopnom divizijom.
 Dana 17. svibnja 1940., de Gaulle je napao njemačke tenkove kod Montcorneta. Kako je napao sa samo 200 tenkova i bez zračne potpore, taj napad nije uvelike utjecao na njemačko napredovanje. Bilo je nekakvog uspjeha 28. svibnja, kada je de Gaulle prisilio njemačko pješaštvo na povlačenje kod Caumonta. Ovo je bio jedan od rijetkih francuskih taktičkih uspjeha protiv Nijemaca tijekom cijele vojne kampanje. Premijer Paul Reynaud ga je postavio za izvršnog brigadnog generala (iako je znan samo kao général de Gaulle).
 Dana 6. lipnja, Paul Reynaud ga je postavio za dotajnika državne obrane i rata, te ga je postavio kao glavnog za koordinaciju s Ujedinjenom Kraljevstvom. Kao mlađi član vlade, neuspješno se protivio kapitulaciji, te se zalagao da se vlada preseli u Sjevernu Afriku, te da Francuska svoj rat vodi najbolje što može iz svojih kolonija. Služio je kao koordinator s britanskom vladom, a u jutro 16. lipnja je u Londonu, zajedno s britanskim premijerom Churchillom, predložio političku uniju između Francuske i Britanije. Taj projekt bi, tijekom rata, spojio Francusku i Ujedinjeno Kraljevstvo u jednu državu, s jednom vladom i jednom vojskom. To je bio zadnjeminutni pokušaj da se ojača volja onih članova francuske vlade koji su podržavali daljnju borbu protiv Trećeg Reicha.
 Avionom se vratio natrag u Bordeaux (privremeno središte vlade), no odmah je saznao da je njegov mentor Philippe Pétain postao premijer u namjeri da pokrene suradnju s Nijemcima i prekine bitku.
 Tog dana, de Gaulle je donio najvažniju odluku u svom životu, ali i u modernoj francuskoj povijesti: odbio je prihvatiti kapitulaciju Francuske i pobuniti se protiv legalne (no u njegovim očima nelegitimne) vlade koju je vodio Pétain, te nastaviti borbu protiv Hitlerove Njemačke. U jutro 17. lipnja, sa 100.000 franaka u džepu (koje mu je dao Reynaud), de Gaulle je iz Bordeauxa avionom pobjedao u London, za dlaku izbjegavši njemačke avione. De Gaulle je odbio kapitulaciju Francuske i stvorio novu vladu koja će se boriti protiv Trećeg Reicha, znanu kao Vladu Slobodne Francuske.
 Slobodna Francuska
 Dana 18. lipnja, de Gaulle se pripremio obratiti francuskom narodu putem BBC-jeva radija, u Londonu. Britanski kabinet je pokušao zaustaviti razgovor, no odobrio ga je Churchill. De Gaulleov Apel od 18. lipnja je bio emitiran u cijeloj Francuskoj, no čuo ga je jako malen broj ljudi. Čak i Francuzi nisu toliko znali o de Gaulleu u to doba, pa im je njihov govor, u najmanju ruku, djelovao kihotičan. Fraza "Francuska je izgubila bitku, ali ne i rat", koja se pojavila po posterima diljem Britanije, je često krivo asocirana s govorom na radiju, no te riječi ipak skupljaju duh de Gaulleove pozicije. De Gaulle je bio aktivan član Pokreta otpora protiv njemačke okupacije, te je izjavio: "Vatra francuskog otpora ne smije se ugasiti". No de Gaulle je mislio na oružani otpor, no kada su mnogi francuski vojnici objavili da nemaju sredstava za daljnje ratovanje, većina Francuza okrenula se na moralni otpor, na de Gaulleovo razočaranje.
 Jako malo ljudi je čulo taj govor jer je BBC slabo slušan u Francuskoj, a većina onih koji su htjeli slušati bili su u izgnanstvu. No, odlomci govora su tiskani u francuskim novinama u neokupiranom, južnom, dijelu Francuske, a sam govor je nekoliko dana za redom repriziran na BBC-u, dok je de Gaulle održao još nekoliko govora tijekom sljedećih noći.
 Ubrzo, među svim kaosom u Francuskoj, vijest da je jedan francuski general u Londonu i da odatle širi želju za nastavkom rata i borbom protiv fašističke okupacije, brzo se proširila. Taj govor je i do danas jedan od najpoznatijih govora u francuskoj povijesti.
 U Londonu je de Gaulle osnovao i vodio pokret Slobodne Francuske. Dok je SAD i dalje priznavao Vichyevsku Francusku, Churchill se priklonio de Gaulleu, i jedno vrijeme zadržao odnose s Vichyevsom Francuskom, no na koncu je ipak priznao Slobodnu Francusku.
 Dana 4. srpnja 1940., vojni sud u Toulouseu je osudio de Gaullea in absentia na 4 godine zatvora. Na drugom suđenju vojnog suda, održanom 2. kolovoza 1940., de Gaulle je osuđen na smrt zbog izdaje.
 U razgovorima sa SAD-om i Ujedinjenom Kraljevstvom, de Gaulle je svaki put zahtijevao potpunu slobodu planiranja i napadanja u Francusku korist, tako da je stalno bio na granici da mu Saveznici ukinu suradnju. De Gaulle je razvio veliku sumnju, pogotovo prema Britancima, jer je mislio da žele ukrasti francuske kolonije na Levantu. Clementine Churchill, koja se divila de Gaulleu, jednom ga je upozorila: "Generale, ne smijete mrziti svoje prijatelje više nego što mrzite svoje neprijatelje". De Gaulle je poznato odgovorio: "Francuska nema prijatelja, samo interesa".
 Situacija je unatoč svemu bila kompleksna, a de Gaulleovo nepovjernje prema namjerama Britanije i Amerike prema Francuskoj je bilo paralelno s nepovjerenjem američkog političkog vrha prema Slobodnoj Francuskoj, koje je rezultiralo time da taj isti vrh nije duže vrijeme priznao de Gaullea i SF kao predstavnike Francuske, nego Vichyevsku Francusku.
 Churchill je često krivo citiran kako je za suradnju s de Gaulleom rekao: "Od svih križeva što sam nosio tijekom rata, najteži je onaj Lorraineski" (time govoreći o simbolu Slobodne Francuske). Tu rečenicu je zapravo rekao general-bojnik Edward Spears.
 Tijekom jedne od tih burnih situacija, Churchill je citiran kako je rekao, na franglaisu: "Si vous ne co-operatez, je vous obliterai!".
 Radeći s Pokretom otpora i saveznicima u francuskim kolonijama u Africi, nakon anglo-američke invazije Sjeverne Afrike 1942., de Gaulle je svoje središte u svibnju 1943. premjestio u Alžir. Postao je prvi vođa (ispred manje samostalnog Girauda i kandidata kojeg je preferirao SAD) i jedini predsjednik Komiteta nacionalnog oslobođenja.
 Nakon oslobođenja Francuske, koje je uslijedilo nakon Operacije Overlord, de Gaulle je brzo uspostavio autoritet Slobdne Francuske i izbjegao Savezničku vojnu vladu. Iz Alžira (tada francuske kolonije) odletio je u Pariz par dana prije oslobođenja, i provozao se gradom u pratnji Savezničkih časnika. De Gaulle je održao poznati govor u kojem je emfazirao ulogu Francuza u oslobođenju njihove države.
 Postao je predsjednik Privremene vlade Francuske Republike od rujna 1944. Dok je bio na toj poziciji poslao je CEFEO da uspostavi suverenitet u Francuskoj Indokini 1945. Za zapovjednike u Francuskoj Indokini postavio je Georgesa Thierryja d'Argenlieua i Philippea Leclerc de Hauteclocquea.
 De Gaulle je 20. siječnja 1946. podnio ostavku, žaleći se na sukobe između političkih stranaka i na ustav Četvrte Republike, za koji je mislio da previše ovlasti daje Parlamentu. Njegovi nasljednici su redom bili: Félix Gouin (SFIO), Georges Bidault (MRP) i na kraju Léon Blum (SFIO).
 Burne godine
 De Gaulleova opozicija prema novopredloženom ustavu propala je jer su ljevičari podržavali parlamentarni režim. Drugi prijedlog za ustav, koji je skoro odobren na referendumu iz listopada 1946., još se manje sviđao de Gaulleu nego prvi.
 U travnju 1947. de Gaulle je pokušao reformirati političku scenu tako što je osnovao Rassemblement du Peuple Français (RPF), no nakon početnog uspjeha pokret je izgubio pokretnu silu. U svibnju 1953. se ponovo povukao iz politike, no RPF je nastavio radom do rujna 1955.
 Preselio se u mjesto Colombey-les-Deux-Églises, gdje je napisao Mémoires de guerre (Ratne memoare). Tijekom te formalne mirovine, de Gaulle je ostao u kontaktu s bivšim političkim poručnicima iz rata i iz RPF-a, uključujući i simpatizere upletene u politička zbivanja u Alžiru.
 Kolaps Četvrte Republike
 Četvrta Republika obilježena je političkom nestabilnošću, neuspjesima u Indokini i nemogućnošću rješavanja alžirske krize. No, donijela je 1956. loi-cadre Deferre, zakon koji je dao nezavisnost Tunisu i Maroku, a premijer Pierre Mendès-France je Indokineski rat priveo kraju na Ženevskoj konferenciji 1954.
 Dana 13. svibnja 1958., mještani francuske narodnosti su zauzeli vladine zgrade u Alžiru, suprotstavljajući se onome što su smatrači slabošću francuske vlade spram zahtjeva arapske većine za alžirskom nezavisnošću. Dotadašnji gaulist Jacques Massu osnovao je "Odbor građanske i vojne narodne obrane" kao organ privremene vlasti, kojemu se proglasio predsjednikom. General Raoul Salan, zapovjednik u Alžiru, preko radija je objavio da je vojska "privremeno preuzela odgovornost za sudbinu Francuskog Alžira".
 Pod pritiskom Massua, Salan je 15. svibnja, na balkonu vladine zgrade izjavio Vive de Gaulle ! (francuski Živio de Gaulle !). De Gaulleov odgovor dva dana kasnije obznanio je da je spreman "preuzeti ovlasti Republike". Mnogi su se zabrinuli jer su ovaj odgovor vidjeli kao potporu vojske.
 Na konferenciji za novinstvo održanoj 19. svibnja, de Gaulle je izjavio da je bio na usluzi države. Kada je jedan novinar iznio zabrinutost mnogih da bi de Gaulle mogao prekršiti ljudske slobode, de Gaulle je odgovorio:
 “Jesam li ja to ikada učinio? Upravo suprotno, ja sam ih ponovo uspostavio kada su nestale. Tko stvarno misli da bih ja, u dobi od 67 godina, započeo karijeru diktatora ?”
 Kao republikanac po uvjerenju, de Gaulle je tijekom cijele krize držao stav da će vlast prihvatiti samo od zakonskih vlasti.
 Kriza se produbila kada su francuske paravojne trupe iz Alžira zauzele Korziku, te počele planove za desant u Pariz (Operacija Uskrsnuće), koji nisu nikad izvršeni. Mnogi političari s raznih strana su podržavali povratak de Gaullea na vlast, ali tome su se suprotstavljali François Mitterrand, Pierre Mendès-France, Alain Savary, Komunistička partija i dr. Navodi se da je Jean-Paul Sartre, egzistencijalistički filozof i pisac, rekao: "Radije bih glasovao za Boga". Dana 29. svibnja, predsjednik René Coty, je zamolio "najčuvenijeg među Francuzima" da postane posljednji Predsjednik Ministarskog vijeća (premijer) Četvrte Republike.
 De Gaulle se čvrsto držao nakane da reformira Ustav Četvrte Republike, koji je krivio za tadašnju slabost države. Kao uvjet za povratak na vlast zahtijevao je da mu se na 6 mjeseci daju sve ovlasti te da se francuskom narodu predloži novi ustav. De Gaulle je 1. lipnja 1958. izabran za premijera, a Nacionalna skupština mu je dala vrhovne ovlasti za 6 mjeseci kako je i zahtijevao.
 Dana 28. rujna 1958. proveden je referendum o Ustavu: 79,2% glasača bilo je za donošenje novog ustava koji je značio početak Pete Republike. Kolonije su dobile izbor između trenutne nezavisnosti i prihvaćanja novog ustava. Sve kolonije bile su za novi ustav i zamjenu Francuske Unije Francuskom Zajednicom, osim Gvineje, koja je postala prva francuska kolonija u Africi koja je dobila nezavisnost, no po cijenu prestanka dolaska sve pomoći koju je slala Francuska. Alžir time nije bio obuhvaćen, jer je formalnopravno bio dio Francuske, njezin prekomorski teritorij, a ne kolonija.
 Prema de Gaulleu, vođa države treba predstavljati "duh naroda" samoj naciji i svijetu: "une certaine idée de la France" ("određena ideja o Francuskoj").
 Uspostava Pete Republike
 Na izborima u studenome 1958., de Gaulle i njegovi saveznici (početno organizirani u Union pour la Nouvelle République-Union Démocratique du Travail, pa u Union des Démocrates pour la Vème République, a kasnije, kao i danas, u Union des Démocrates pour la République, UDR) osvojili su udobnu većinu. U prosincu 1958., de Gaulle je izabran za predsjednika s ugodnih 78,5%, a prisegnuo je u siječnju 1959.
 Predvidio je snažne ekonomske metode kako bi revitalizirao državu, uključujući i tiskanje novog franka (vrijednog 100 starih franaka). Na međunarodnoj sceni, odbio je i SAD i SSSR, zauzimajući se za samostalniju Francusku s vlastitim nuklearnim oružjem, svojom udarnom snagom (force de frappe), te snažno podržavajući "Slobodnu Europu", vjerujući da će zajednica europskih država vratiti slavu starih europskih carstava. Kao kamen temeljac EEZ-a sebi je postavio Francusko-njemačku suradnju, napravivši prvi državni posjet nekog Francuskog vođe Njemačkoj, još od Napoleona. Francuska i Njemačka su 1963. potpisale ugovor o prijateljstvu, znan kao Elizejski ugovor. Francuska je također smanjila svoje rezerve dolara, zamjenjujući ih zlatom iz SAD-a, time umanjivši utjecaj SAD-a izvan Sjeverne Amerike.
 Dana 23. studenog 1959., u jednom govoru u Strasbourgu, de Gaulle je objavio svoju ideju o Europi:
 Oui, c'est l'Europe, depuis l'Atlantique jusqu'à l'Oural, c'est toute l'Europe, qui décidera du destin du monde.
 (“Da, to je Europa, od Atlantika do Urala, to je Europa, to je cijela Europa, to će odrediti sudbinu svijeta.”)
 Njegov izraz, "Europa, od Atlantika do Urala", često je citiran tijekom povijesti europskih integracija. To je sljedećih 10 godina postao de Gaulleov najdraži poklik. Njegova vizija bila je u kontrastu s atlanticizmom SAD-a, Britanije i NATO-a, te je preferirala ideju da Europa djeluje kao treći pol između SAD-a i SSSR-a. U svojoj frazi de Gaulle je spominjao i Ural, te je time implicitno nudio detant Sovjetima, dok je njegova fraza interpretirana i kao isključivanje Ujedinjenog Kraljevstva iz budućnosti Europe.
 Stavio je veto na britanski ulazak u EEZ 1963., jer je mislio da Britanija nema političke volje za ulazak u Zajednicu. Mnogi Britanci su de Gaulleov "non" shvatili kao uvredu, pogotovo zbog uloge koju je Ujedinjeno Kraljevstvo imalo u oslobođenju Francuske 19 godina ranije.
 De Gaulle se uvjerio da Francuska ne može vojno pobijediti u Alžiru, pa se pomirio se s eventualnom nezavisnošću kolonije. To je uvelike naljutilo Francuze u Alžiru, te je de Gaulle bio prisiljen ugušiti dva puča koji su podigli ti Francuzi, od kojih je drugi (Alžirski puč iz travnja 1961.) prijetio direktnom invazijom same Francuske. De Gaulleova vlada je zataškala i Pariški masakar iz 1961., koji je naredio policijski prefekt Maurice Papon. De Gaulle je bio meta i Organisation armée secrète (OAS), terorističke organizacije koja je nekoliko puta atentirala na de Gaulleov život. Najpoznatiji pokušaj bio je 22. kolovoza 1962., kada je Citroën DS u kojem su se vozili on i njegova supruga za dlaku izbjegao kišu metaka iz strojnice koju je naredio Jean-Marie Bastien-Thiry. Nakon referenduma o Alžirskom samoopredjeljenju 1961., de Gaulle je dogovorio prestanak borbi u Alžiru u ožujku 1962. Nakon Évianskih sporazuma, koji su ozakonjeni novim referendumom samo mjesec dana kasnije, Alžir je postao samostalan u srpnju 1962.
 U rujnu 1962. želio je uvesti ustavni amandman koji je koji bi omogućio da predsjednika Republike biraju birači izravno, što je na referendumu podržalo više od tri petine glasača, unatoč koalicijama koje su se protivile predsjedničkom režimu. Nakon perioda cenzure koji je izglasao parlament 4. listopada 1962., de Gaulle je raspustio Nacionalnu skupštinu i održao nove izbore. Iako su ljevičari napredovali, golisti su pobijedili, unatoč opoziciji MRP-a i CNIP-a koji su kritizirali de Gaulleov euroskepticizam i prezidencijalizam. Iako je alžirsko pitanje riješeno, premijer Michel Debré je zbog takva rješenja dao ostavku, a zamijenio ga je Georges Pompidou.
 Politique de grandeur
 S alžirskim sukobom iza sebe, de Gaulle je uspio ostvariti svoja dva primarna cilja: reformu i razvoj francuske ekonomije i promoviranje nezavisne vanjske politike i čvrstog stava na mađunarodnoj sceni. Taj period znan je kao Politique de grandeur.
 "Trideset izvrsnih godina"
 U kontekstu populacijskog rasta koji u Francuskoj nije viđen od XVIII. stoljeća, vlada je pod vodstvom premijera Pompidoua nadgledala brzu transformaciju i ekspanziju francuske ekonomije. S dirigismom - jedinstvenom kombinacijom kapitalizma i ekonomije pod državnom upravom - vlada je snažno intervenirala na području ekonomije, koristeći petogodišnje planove kao njezino glavno sredstvo.
 Visokoprofilni projekti, uglavnom ali ne uvijek financijski uspješni, su započeti: proširenje luke u Marseilleu (koja je postala 3. europska i 1. sredozemna luka), promocija avio-kompanije Caravelle (prethodnice Airbusa), odluka o početku gradnje masivnog franko-britanskog Concordea u Toulouseu, proširenje francuske autoindustrije s državnim Renaultom u središtu i izgradnja prvih staza za motocikle između Pariza i ostalih provincija.
 Tim projektima, francuska ekonomija doživjela je velik rast, neviđen još od XIX. stoljeća. De Gaulle je 1963. stavio veto na britanski ulazak u EEZ, prvi od dva puta. Godine 1964., prvi put u 200 godina, francuski društveni brutoproizvod nadmašio je onaj britanski, a to je potrajalo sve do 1990-ih. U Francuskoj se ljudi tog perioda i danas prisjećaju s nostalgijom, a poznat je kao Trente Glorieuses (francuski "Trideset slavnih godina").
 Četvrta nuklearna sila
 Snažna ekonomska potka omogućila je de Gaulleu vođenje nezavisne vanjske politike. Francuska je 1960. postala četvrta zemlja koja je dobila nuklearni arsenal, iskušavši svoju prvu atomsku bombu u alžirskoj pustinji (tajna klauzula Évianskih sporazuma iz 1962. zajedno s FLN-om izjavljuje da: Alžir odobrava... da Francuska koristi određene zračne baze, terene i vojne instalacije koje su joj [Francuskoj] nužne u periodu od 5 godina). Godine 1968., zbog de Gaulleovog inzistiranja, francuski znanstvenici su uspjeli detonirati prvu hidrogensku bombu bez američke pomoći. U potezu koji je smatran uvredom za Britance, de Gaulle je objavio da je Francuska bila treća velika neovisna nuklearna sila, jer je britanska nuklearna sila usko koordinirana s američkom.
 Dok je politique de grandeur sigurno bio bitan motiv za takav razvoj, posrijedi je bila i zabrinutost da SAD, zbog vođenja skupoga rata u Vijetnamu, neće moći intervenirati u Europi ako Sovjetski Savez odluči započeti invaziju. De Gaulle je želio osnovati nezavisnu force de frappe. Dodatni efekt bio je da je francuska vojska, koja je bila skroz demoralizirana nakon poraza u Alžiru, zadržana. Godine 1965. Francuska je lansirala u orbitu svoj prvi satelit, postavši tako treća zemlja koja je to učinila, nakon SSSR-a i SAD-a.
 Kina
 De Gaulle je bio uvjeren da snažna Francuska može djelovati kao balans između Sjedinjenih Američkih Država i Sovjetskog Saveza, što su njegovi kritičari smatrali zaprao oportunizmom, naročito u SAD-u i Velikoj Britaniji, državama saveznicama Francuske. U siječnju 1964. de Gaulle službeno je priznao Narodnu Republiku Kinu, unatoč američkom opiranju. Osam godina kasnije, predsjednik Richard Nixon posjetio je Kinu i sastao se s Maom Zedongom, te time počeo normalizirati odnose između tih dviju zemalja.
 Nixonov prvi međunarodni posjet nakon njegovog izbora za predsjednika odveo ga je u Francusku 1969. I on i de Gaulle su dijelili jednak nevilsonovski pristup svjetskoj politici, vjerujući u nacije i njihove relativne snage, više nego u ideologije, međunarodne organizacije i multilateralne sporazume. De Gaulle je poznat po tome što je Ujedinjene Narode nazvao le Machin (francuski ono nešto).
 Drugi krug
 U prosincu 1965. de Gaulle je ponovo izabran za predsjednika Republike u novome sedmogodišnjem mandatu, ali je morao proći i kroz drugi krug glasovanja u kojem je pobijedio Françoisa Mitterranda. U veljači 1966., Francuska se povukla iz zajedničkoga NATO-va zapovjedništva, ali je ostala u toj organizaciji. De Gaulle je, proganjan sjećanjima iz 1940., želio da Francuska ima glavnu riječ oko odluka koje utječu na nju, za razliku od 1930-ih, kada je morala slijediti svoje britanske saveznike.
 U rujnu 1966., u poznatom govoru u Phnom Penhu, Kambodža, de Gaulle je izrazio nezadovoljstvo Francuske zbog američkog uplitanja u Vijetnamski rat, te je rekao da je jedini način za mir na tom području povlačenje SAD-a iz sukoba. Kako je Vijetnamski rat imao svoje korijene u francuskom kolonijalizmu jugoistočne Azije, govor nije pridonio de Gaulleovoj popularnosti među Amerikancima, iako su oni sami kasnije došli do istog zaključka.
 Kriza u Europskoj zajednici
 Tijekom osnivanja Europske zajednice, de Gaulle je pomogao u započinjanju jedne od najvećih kriza u EZ-u, Krize prazne stolice. Kriza je uključivala financiranje Zajedničke agrarne politke, no puno važnije i korištenje kvalificiranog većinskog glasovanja u EZ-u. U lipnju 1965., nakon što se Francuska i ostalih 5 članica nisu mogle složiti, de Gaulle je povukao francuske predstavnike iz EZ-a. Odsutnost francuskih predstavnika onemogućila je EZ da donosi odluke sve do Luksemburškog kompromisa koji je donesen u siječnju 1966.
 Šestodnevni rat
 Nakon što je u lipnju 1967. po drugi put uložio veto na britanski ulazak u EEZ, de Gaulle je osudio Izrael zbog njegove okupacije Pojasa Gaze prije početka Šestodnevnog rata, rekavši: Izrael organizira, na teritorijima koje je oduzeo, okupaciju koja ne može funkcionirati bez opresije, represije i protjerivanja - a ako se ovome postavi otpor, taj čin zvat će se "terorizam". To je bila velika promjena u francuskoj vanjskoj politici. Do tada, Francuska je bila snažan saveznik, pomažući Izraelu da planira Suesku kampanju 1956.
 Za vrijeme de Gaullea, nakon osamostaljenja Alžira, francuska vanjska politka sve je više vukla u korist arapskih zemalja, što je i danas jasan aspekt francuske vanjske politike. Izraelsko vodstvo se, izneneđeno tim hirom, kako su ga smatrali, obratilo SAD-u za pomoć.
 No, de Gaulle je podržavao princip pravednog rješenja i za Arape i za Židove na Srednjom istoku u nadležnosti Ujedinjenih Naroda. Ovo je izjavio nakon prihvaćanja UN-ove rezolucije 242, na press-konferenciji od 27. studenog 1967., te je to isto iznio u pismu Davidu Ben-Gurionu koje je poslao 9. siječnja 1968.
 Nigerijski građanski rat
 Tijekom Nigerijskog građanskog rata 1967. – 1970., de Gaulleova vlada podržavala je pokušaj međunarodno nepriznate Republike Biafre da se osamostali od Nigerije. Unatoč nedostatku službenog priznanja, de Gaulle je osigurao vojnu pomoć kroz bivše francuske afričke kolonije. Ujedinjeno Kraljevstvo se protivilo de Gaulleovom stavu, no on je političku situaciju naroda Igbo u Nigeriji usporedio s položajem frankofonskih Kvebečana u Kanadi.
 Vive le Québec Libre!
 U srpnju 1967., de Gaulle je posjetio Kanadu koja je bila domaćin svjetske izložbe Expo 67'. Dana 24. srpnja, govoreći pred masom na balkonu gradske vijećnice u Montrealu, de Gaulle je uzviknuo Vive le Québec ! (francuski Živio Québec !), a odmah nakon toga Vive le Québec Libre ! (francuski Živio slobodni Québec !). Kanadski mediji su snažno kritizirali tu izjavu, a premijer Kanade Lester B. Pearson, koji je bio vojnik u Prvom svjetskom ratu i dobitnik Nobelove nagrade za mir, je rekao: Kanađane ne treba oslobađati. De Gaulle je sljedeći dan samovoljno napustio Kanadu, bez odlaska u Ottawu, kako je planirano. Govor je uzrokovao zaprepaštenje u "Engleskoj Kanadi", a doveo je i do ozbiljnog puknuća diplomatskih odnosa između dvaju zemalja. No, Pokret za suvereni Québec taj je događaj vidio kao prekretnicu.
 U prosincu 1967., držeći do solidarnosti kontinentalne Europe, de Gaulle je ponovo odbio ulazak Britanaca u EEZ.
 Ocjena
 Mnogi su ocijenili da je Politique de grandeur bio prevelik i preambiciozan potez za Francusku. Ta politika, je po nekima, bila ostvariva samo radi de Gaullove odlučnosti, no nije mogla biti dugoročno rješenje. No u svakom slučaju, ta politika se u Francuskoj pamti kao definirajuća era moderne francuske vanjske politike, te i danas uvelike inspirira politiku.
 Svibanj 1968.
 De Gaulleova vlada je kritizirana unutar Francuske, ponajviše zbog njezina grubog stila. Dok su tiskani mediji i izbori bili slobodni, država je držala monopol nad televizijom i radijom (no, postojale su i privatne TV i radio stanice, vidi ORTF). U mnogim aspektima, društvo je bilo tradicionalističko i represivno, pogotovo u pogledu društvenog položaja žena. Mnogi faktori su pridonijeli tome da su se pojedini dijelovi društva, naročito studentska mladost, počeli opirati tom načinu života, što je i prouzročilo svibnja 1968.
 Masovne demonstracije i štrajkovi u Francuskoj u svibnju 1968. doveli su u pitanje de Gaulleovu legitimnost. Na kratko je pobjegao u Baden-Baden i sastao se s Massuom, francuskim zapovjednikom u Njemačkoj. Prema neslužbenim izborima, njih dvojica su razgovarali o mogućoj intervenciji vojske protiv štrajkaša.
 Na privatnom sastanku oko zahtjeva studenata i radnika za njihovo izravno sudjelovanje u vladi i biznisu, sastavio je frazu "La réforme oui, la chienlit non", koja se može prevesti kao "reforme da, maskarada/kaos ne". Fraza se danas često koristi u francuskoj politici, korištena i kao kritika i kao ironija koja asocira na de Gaullea.
 No, de Gaulle je prihvatio neke od zahtjeva štrajkaša. Ponovo je razmišljao o referendumu, no Pompidou ga je uvjerio da raspusti Parlament i raspiše izbore. Izbori u lipnju 1968. bili su velik uspjeh za goliste i njihove saveznike. Kada se pogleda "shema" revolucije ili građanskog rata, većina naroda se oslonila na njega. Njegova stranka dobila je 358 od 487 mandata. U srpnju je Georges Pompidou iznenada zamijenjen Mauriceom Couveom de Murvilleom.
 Umirovljenje i smrt
 Charles de Gaulle je s mjesta predsjednika odstupio 28. travnja 1969., nakon poraza njegovog referenduma o pretvaranju Senata u savjetničko tijelo, te davanja većih ovlasti oblasnim vijećima. Neki su rekli da je taj referendum bio svjesno političko samoubojstvo koje je de Gaulle počinio nakon traumatizirajućeg svibnja 1968. Kao i 1946., de Gaulle je odbio ostati na poziciji bez podrške naroda.
 Ponovo se povukao u Colombey-les-Deux-Églises, gdje je iznenadno umro 1970., dva tjedna prije svog 80. rođendana, dok je pisao memoare. Iako je do tada bio jako dobrog zdravstvenog stanja, unatoč operaciji na prostati nekoliko godina prije, te noći je navodno, nakon što je pogledao vijesti, sjedio u svojoj fotelji i odjednom rekao "Ovdje me boli nešto", pokazujući na svoj vrat, samo par sekunda prije nego što je pao u nesvijest od posljedica cerebrelnog aneurizma. Preminuo je u roku od nekoliko minuta.
 De Gaulle je sve sredio kako bi bio pokopan u Colombeyju, te da nijedan predsjednik i ministar ne dođe na pogreb, samo njegovi Compagnons de la Libération. Vođe države su se morali zadovoljiti istodobnom ceremonijom u katedrali Nôtre-Dame. Do groba je prevezen na tenku, a kada su ga spuštali u grob, počela su zvoniti zvona u svoj Francuskoj, a počela je Nôtre-Dame.
 Izrijekom je želio da na njegovoj nadgrobnoj ploči piše samo njegovo ime i godine rođenja i smrti. Tako na njoj piše Charles de Gaulle, 1890-1970.
 Za razliku od drugih političara, de Gaulle je umro skoro u bijedi i siromaštvu. Kada je otišao u mirovinu, nije prihvatio mirovine na koje je imao pravo kao umirovljeni general i predsjednik. Samo je prihvatio penziju na koju pravo imaju pukovnici.
 Njegova obitelj je morala prodati kuću u Boisserieu. Kupila ju je jedna zaklada, pa je danas ona Muzej Charles de Gaulle.
 Privatni život
 Charles de Gaulle se oženio Yvonneom Vendroux (Tante Yvonne; njemački: Teta Yvonne) 7. travnja 1921. Imali su troje djece, sina Philippea (rođen 1921.), i kćeri Élisabeth (1924. – 2013.), koja se udala za generala de Boissieua, i Anne (1928. – 1948.), koja je imala Downov sindrom.
 Jedan od Charlesovih unuka, Charles de Gaulle, bio je član Europskog parlamenta od 1994. do 2004. Mnogi članovi rekli su da je Charles de Gaulle, mlađi, naročito Philippe de Gaulle (u nekoliko TV emisija u kojma je promovirao svoju knjigu De Gaulle, mon père), "sramota obitelji".
 Još jedan unuk, Jean de Gaulle, član je francuskog Parlamenta.
 De Gaulle danas
 Iako kontroverzan kroz svoju političku karijeru, manje među ideološkim protivnicima na lijevoj strani i prekomorskim strateškim partnerima, de Gaulle i danas uživa enormno poštovanje diljem Francuske i svijeta, a njegovo predsjedništvo gleda se kao povratak Francuske na političku stabilnost i međunarodnu scenu. Među svojim podržavateljima, znan je kao roi juste ("pravedni kralj") - utjelovljenje pravednog i dobrog političkog vođe. De Gaulleov novi ustav za Petu Republiku ostvario je dugoročnu želju za snažnom, centralnom, jedinstvenom političkom pozicijom, povezanom s monarhijom, no temeljenom na demokraciji.
 Njegovi protivnici su novi ustav vidjeli kao preinačivanje starog cezaropapizma, s predsjednikom na čelu koji je imao skoro monarhističke ovlasti kao u ancien regimeu. No, unatoč kritikama, sustav Pete Republike (une certaine idée de la France) pokazao se iznimno uspješnim i stabilnim, naročito u usporedbi sa sustavom Četvrte Republike.
 U domovini, uza sve greške u de Gaulleovu pristupu, pod njegovim je predsjedništvom postignut povratak na ekonomsku stabilnost nakon neuspješnoga poslijeratnog početka, uza zadržavanje velikog dijela društvenih kontakata koji su u prijašnjim desetljećima imali zaposlenici i radna snaga. Povezani dirigisme iz ranih desetljeća Pete Republike i danas je ostao u omjerima s modernim trendom zapadne ekonomske ortodoksije. No ipak su ta desetljaća uvelike poboljšala životni standard Francuza.
 De Gaulleov predsjednički stil vlade nastavljen je i od strane njegovih nasljednika. Međunarodno, emfaza na Francusku nezavisnost koja je uvelike karakterizirala de Gaulleovu vladu i danas je kamen temeljac farncuske vanjske politike, zajedno s poboljšanjem odnosa s rivalom Njemačkom, što se i danas u obje zemlje gleda kao temelj europskih integracija.
 Djela
 Napomena: de Gaulleova djela nisu izdavana na hrvatskom jeziku tako da su neki naslovi ostali na francuskom, a neki su prijevodi naslova s engleskog jezika.
 La Discorde Chez l'Ennemi (1924.); Neprijateljev dom podijeljen
 Histoire des Troupes du Levant (1931.) de Gaulle, Yvon i de Mierry su zajedno surađivali na knjizi; Povijest levantskoh trupa
 Le Fil de l'Epée (1932.); Vrh mača
 Vers l'Armée de Métier (1934.); Vojska budućnosti
 La France et son Armée (1938.); Francuska i njezina vojska
 Trois Etudes (1945.)
 Mémoires de Guerre; Ratni memoari
 Dio I. - L'Appel 1940–1942 (1954.); Poziv časti
 Dio II. - L'Unité, 1942–1944 (1956.); Jedinstvo
 Dio III. - Le Salut, 1944–1946 (1959.); Spas
 Mémoires d'Espoir
 Dio I. - Le Renouveau 1958–1962 (1970.)
 Discours et Messages
 Dio I. - Pendant la Guerre 1940–1946 (1970.)
 Dio II. - Dans l'attente 1946–1958 (1970.)
 Dio III. - Avec le Renouveau 1958–1962 (1970.)
 Dio IV. - Pour l'Effort 1962–1965 (1970.)
 Dio V. - Vers le Terme 1966–1969
 Izvori
 Vanjske poveznice
 Charles de Gaulle World History Database
 News, speech excerpts and quotations
 De Gaulle's policy in the Middle East
 Biography resources dedicated to Charles de Gaulle
 De Gaulleov govor 22. lipnja 1940.
 Audio isječci drugih govora, pune tekstove drugih govora i reprodukcije postera možete naći
 Francuski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu
 Francuski vojni zapovjednici u Drugom svjetskom ratu
 Francuski političari 1945.-1989.
 Francuski predsjednici
 Francuski pokret otpora protiv nacizma
 Francuski političari u Drugom svjetskom ratu
 Predsjednici francuske vlade


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
7.11.2016
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 C 410/30
 Sag anlagt den 22. september 2016 — Jiménez Gasalla mod EUIPO (B2B SOLUTIONS)
 (Sag T-685/16)
 (2016/C 410/43)
 Processprog: spansk
 Parter
 Sagsøger: Carlos Javier Jiménez Gasalla (Madrid, Spanien) (ved advokat E. Estella Garbayo)
 Sagsøgt: Den Europæiske Unions Kontor for Intellektuel Ejendomsret (EUIPO)
 Oplysninger vedrørende sagen for EUIPO
 Det omtvistede varemærke: EU-ordmærket »B2B SOLUTIONS« — registreringsansøgning nr. 14 016 224
 Den anfægtede afgørelse: Afgørelse truffet den 22. juli 2016 af Fjerde Appelkammer ved EUIPO (sag R 244/2016-4)
 Påstande
 —
 Afgørelse truffet den 22. juli 2016 af Fjerde Appelkammer ved EUIPO (sag R 244/2016-4) annulleres.
 —
 Afgørelse truffet den 9. december 2015 i første instans af EUIPO, for så vidt som det omhandlede varemærke i det hele blev nægtet registreret.
 —
 De tidligere afgørelser ændres således, at det ansøgte varemærke godtages i det hele.
 —
 EUIPO tilpligtes at betale sagens omkostninger, herunder omkostningerne forbundet med sagens behandling ved EUIPO.
 Anbringende
 —
 Tilsidesættelse af artikel 7, stk. 1, litra b) og c), og, artikel 7, stk. 2, i forordning nr. 207/2009.


text:
 5.7.2008
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 C 171/47
 Recurso interposto em 16 de Maio de 2008 — Schuhpark Fascies/IHMI — Leder & Schuh (jello SCHUHPARK)
 (Processo T-183/08)
 (2008/C 171/89)
 Língua em que o recurso foi interposto: alemão
 Partes
 Recorrente: Schuhpark Fascies GmbH (Warendorf, Alemanha) (Representantes: A. Peter e J. Braune, advogados)
 Recorrido: Instituto de Harmonização do Mercado Interno (marcas, desenhos e modelos)
 Outra parte no processo na Câmara de Recurso: Leder & Schuh AG (Graz, Áustria)
 Pedidos da recorrente
 —
 Anular a decisão da Quarta Câmara de Recurso do Instituto de Harmonização do Mercado Interno (marcas, desenhos e modelos) de 13 de Março de 2008 no processo R 1560/2006-4;
 —
 Condenar o IHMI nas despesas.
 Fundamentos e principais argumentos
 Requerente da marca comunitária: Leder & Schuh AG.
 Marca comunitária em causa: A marca nominativa e figurativa «jello SCHUHPARK» para produtos das classes 1, 3, 9, 14, 16, 18, 21, 24-26 e 28 (pedido de registo n.o 1 269 372).
 Titular da marca ou sinal invocado no processo de oposição: A recorrente
 Marca ou sinal invocado no processo de oposição: A marca nominativa alemã «Schuhpark» para produtos da classe 25 (n.o 1 007 149), embora a oposição seja dirigida contra o registo nas classes 18, 21, 25 e 26.
 Decisão da Divisão de Oposição: Deferimento parcial da oposição e indeferimento parcial do pedido de registo.
 Decisão da Câmara de Recurso: Anulação da decisão recorrida e rejeição da oposição.
 Fundamentos invocados: Violação dos artigos 43.o, n.o 2, e 43.o, n.o 3, do Regulamento (CE) n.o 40/94 (1), bem como da regra 22, segundo parágrafo, segundo período, do Regulamento (CE) n.o 2868/95 (2), pois a recorrente forneceu prova bastante da utilização juridicamente relevante da marca invocada na oposição.
 (1) Regulamento (CE) n.o 40/94 do Conselho, de 20 de Dezembro de 1993, sobre a marca comunitária (JO L 1994, L 11, p. 1).
 (2) Regulamento (CE) n.o 2868/95 da Comissão, de 13 de Dezembro de 1995, relativo à execução do Regulamento (CE) n.o 40/94 do Conselho, sobre a marca comunitária (JO L 303, p. 1).


type: contracts

text:
 13.12.2012
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 341/36
 РЕШЕНИЕ НА СЪВМЕСТНИЯ КОМИТЕТ НА ЕИП
 No 182/2012
 от 28 септември 2012 година
 за изменение на приложение XIX (Защита на потребителите) към Споразумението за ЕИП
 СЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,
 като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство („Споразумението за ЕИП“), и по-специално член 98 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Приложение ХIХ към споразумението беше изменено с Решение на Съвместния комитет на ЕИП No 109/2012 от 15 юни 2012 г. (1).
 (2)
 Регламент (ЕС) No 954/2011 на Европейския парламент и на Съвета от 14 септември 2011 година за изменение на Регламент (ЕО) No 2006/2004 за сътрудничество между националните органи, отговорни за прилагане на законодателството за защита на потребителите (2), трябва да бъде включен в Споразумението за ЕИП.
 (3)
 Във връзка с горепосоченото приложение XIХ към Споразумението за ЕИП следва съответно да бъде изменено,
 ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
 Член 1
 В точка 7е (Регламент (ЕО) No 2006/2004 на Европейския парламент и на Съвета) от приложение XIX към Споразумението за ЕИП се добавя следното тире:
 „—
 32011 R 0954: Регламент (ЕС) No 954/2011 на Европейския парламент и на Съвета от 14 септември 2011 г. (ОВ L 259, 4.10.2011 г., стр. 1).“
 Член 2
 Текстовете на Регламент (ЕС) No 954/2011 на исландски и норвежки език, които се публикуват в притурката за ЕИП на Официален вестник на Европейския съюз, са автентични.
 Член 3
 Настоящото решение влиза в сила на 29 септември 2012 г., при условие че са направени всички нотификации до Съвместния комитет на ЕИП съгласно член 103, параграф 1 от Споразумението за ЕИП (3).
 Член 4
 Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП на Официален вестник на Европейския съюз.
 Съставено в Брюксел на 28 септември 2012 година.
 За Съвместния комитет на ЕИП
 Председател
 Atle LEIKVOLL
 (1) ОВ L 270, 4.10.2012 г., стр. 31.
 (2) ОВ L 259, 4.10.2011 г., стр. 1.
 (3) Без посочени конституционни изисквания.


type: legislation

text:
 REGOLAMENTO DI ESECUZIONE (UE) .../... DELLA COMMISSIONE
 del 7.11.2019
 relativo alle procedure ai posti di controllo frontalieri per un'esecuzione coordinata, da parte delle autorità competenti, di controlli ufficiali intensificati su prodotti di origine animale, materiale germinale, sottoprodotti di origine animale e prodotti compositi
 (Testo rilevante ai fini del SEE)
 LA COMMISSIONE EUROPEA,
 visto il trattato sul funzionamento dell'Unione europea,
 visto il regolamento (UE) 2017/625 del Parlamento europeo e del Consiglio, del 15 marzo 2017, relativo ai controlli ufficiali e alle altre attività ufficiali effettuati per garantire l'applicazione della legislazione sugli alimenti e sui mangimi, delle norme sulla salute e sul benessere degli animali, sulla sanità delle piante nonché sui prodotti fitosanitari, recante modifica dei regolamenti (CE) n. 999/2001, (CE) n. 396/2005, (CE) n. 1069/2009, (CE) n. 1107/2009, (UE) n. 1151/2012, (UE) n. 652/2014, (UE) 2016/429 e (UE) 2016/2031 del Parlamento europeo e del Consiglio, dei regolamenti (CE) n. 1/2005 e (CE) n. 1099/2009 del Consiglio e delle direttive 98/58/CE, 1999/74/CE, 2007/43/CE, 2008/119/CE e 2008/120/CE del Consiglio, e che abroga i regolamenti (CE) n. 854/2004 e (CE) n. 882/2004 del Parlamento europeo e del Consiglio, le direttive 89/608/CEE, 89/662/CEE, 90/425/CEE, 91/496/CEE, 96/23/CE, 96/93/CE e 97/78/CE del Consiglio e la decisione 92/438/CEE del Consiglio (regolamento sui controlli ufficiali)
 1
 , in particolare l'articolo 65, paragrafo 6,
 considerando quanto segue:
 (1)Il regolamento (UE) 2017/625 dispone che alcune categorie di animali e merci siano sottoposte a controlli sistematici ai posti di controllo frontalieri prima del loro ingresso nell'Unione.
 (2)A norma dell'articolo 65, paragrafo 4, del regolamento (UE) 2017/625, in caso di sospette pratiche fraudolente o ingannevoli da parte di un operatore o in caso di violazioni gravi o ripetute della normativa di cui all'articolo 1, paragrafo 2, di tale regolamento, i controlli ufficiali sulle partite aventi lo stesso impiego o la stessa origine eseguiti delle autorità competenti ai posti di controllo frontalieri sono intensificati. A norma dell'articolo 65, paragrafo 5, del regolamento (UE) 2017/625, la decisione delle autorità competenti di eseguire tali controlli intensificati deve essere notificata alla Commissione e agli Stati membri mediante il sistema per il trattamento delle informazioni per i controlli ufficiali (IMSOC) di cui all'articolo 131 di tale regolamento.
 (3)Al fine di garantire un approccio armonizzato all'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati su alcune merci che entrano nell'Unione, è opportuno stabilire procedure dettagliate per l'esecuzione coordinata di tali controlli, comprese norme sul ruolo dell'IMSOC in tale contesto. Per motivi pratici l'esecuzione coordinata dei controlli intensificati alle frontiere dovrebbe essere limitata alle categorie di partite per le quali lo stabilimento di origine è identificabile in quanto figurante in un elenco, ossia le partite di prodotti di origine animale, materiale germinale, sottoprodotti di origine animale e prodotti compositi.
 (4)Quando riceve le notifiche delle autorità competenti in conformità all'articolo 65, paragrafo 5, del regolamento (UE) 2017/625, la Commissione dovrebbe in particolare valutare se la non conformità è basata su sospette pratiche fraudolente o ingannevoli o su una possibile violazione grave o ripetuta della normativa di cui all'articolo 1, paragrafo 2, del regolamento (UE) 2017/625, ad esempio l'immissione in commercio di prodotti di origine animale contenenti livelli di contaminanti o residui di medicinali veterinari che superano il limite massimo di residui, oppure di prodotti non conformi al regolamento (CE) n. 2073/2005 della Commissione
 2
 .
 (5)Al fine di ridurre il rischio di pratiche fraudolente o ingannevoli messe in atto presentando ai controlli ufficiali partite di dimensioni ridotte, il peso totale delle partite conformi necessario per porre termine all'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati dovrebbe corrispondere ad almeno dieci volte il peso della partita che ha inizialmente fatto attivare la misura. Tuttavia, al fine di evitare un onere amministrativo e finanziario inaccettabile per le autorità competenti e per gli operatori, è opportuno fissare un peso totale massimo delle partite conformi necessario per porre termine all'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati.
 (6)Se durante l'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati tre partite che entrano nell'Unione presentano lo stesso tipo di violazione indicato nella notifica in conformità all'articolo 65, paragrafo 5, del regolamento (UE) 2017/625, l'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati dovrebbe essere mantenuta fino a quando i suoi risultati e l'azione delle autorità competenti dei paesi terzi interessati non siano soddisfacenti. In tal caso la Commissione dovrebbe chiedere alle autorità competenti dei paesi terzi di intraprendere le indagini e le misure necessarie per porre rimedio alla situazione nello stabilimento di origine e riferirne alla Commissione.
 (7)Per motivi di efficienza del sistema di controllo, gli Stati membri dovrebbero poter escludere alcune partite dall'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati nei casi in cui l'ingresso nell'Unione a tali partite dovesse essere rifiutato per motivi diversi dalla violazione per la quale sono eseguiti i controlli ufficiali intensificati coordinati.
 (8)Dato che il regolamento (UE) 2017/625 si applica a decorrere dal 14 dicembre 2019, anche il presente regolamento dovrebbe applicarsi a decorrere da tale data.
 (9)Le misure di cui al presente regolamento sono conformi al parere del comitato permanente per le piante, gli animali, gli alimenti e i mangimi,
 HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO:
 Articolo 1
 Oggetto e ambito di applicazione
 Il presente regolamento stabilisce norme relative alle procedure ai posti di controllo frontalieri per un'esecuzione coordinata, da parte delle autorità competenti, di controlli ufficiali intensificati su prodotti di origine animale, materiale germinale, sottoprodotti di origine animale e prodotti compositi che entrano nell'Unione ai fini dell'immissione in commercio.
 Articolo 2
 Definizioni
 Ai fini del presente regolamento, per "stabilimento di origine" si intende lo stabilimento di origine in un paese terzo, comprese le navi di paesi terzi, figurante negli elenchi redatti in relazione all'esportazione nell'Unione di prodotti di origine animale, materiale germinale, sottoprodotti di origine animale e prodotti compositi in conformità alla pertinente legislazione dell'Unione.
 Articolo 3
 Attivazione dell'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati
 1.Nel notificare alla Commissione e agli altri Stati membri mediante l'IMSOC la loro decisione in conformità all'articolo 65, paragrafo 5, del regolamento (UE) 2017/625, le autorità competenti indicano lo stabilimento di origine, la categoria di merci, con la relativa descrizione e il codice della nomenclatura combinata di cui all'allegato I del regolamento (CEE) n. 2658/87 del Consiglio
 3
 , e la violazione per la quale si rende necessaria un'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati.
 2.Al ricevimento della notifica di cui al paragrafo 1, la Commissione valuta se sono soddisfatte le seguenti condizioni:
 a)la notifica è basata su sospette pratiche fraudolente o ingannevoli o su una possibile violazione grave o ripetuta della normativa di cui all'articolo 1, paragrafo 2, del regolamento (UE) 2017/625;
 b)la notifica è connessa ad un'azione od omissione di cui è responsabile lo stabilimento di origine della partita in questione;
 c)la partita in questione non è già soggetta all'esecuzione coordinata di controlli ufficiali intensificati in conformità al presente regolamento; e
 d)la partita in questione non è soggetta a misure di emergenza adottate in conformità all'articolo 53 del regolamento (CE) n. 178/2002 del Parlamento europeo e del Consiglio
 4
 o all'articolo 261 del regolamento (UE) 2016/429
 5
 , o a misure speciali adottate in conformità all'articolo 128 del regolamento (UE) 2017/625, per la stessa violazione indicata nella notifica di cui al paragrafo 1.
 3.La Commissione registra l'esito della valutazione di cui al paragrafo 2 nell'IMSOC.
 4.Se dall'esito della valutazione di cui al paragrafo 2 risulta che sono soddisfatte le condizioni necessarie, le autorità competenti ai posti di controllo frontalieri in tutti gli Stati membri eseguono controlli ufficiali intensificati coordinati.
 Articolo 4
 Procedure per l'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati
 1.Le autorità competenti ai posti di controllo frontalieri in tutti gli Stati membri effettuano i controlli fisici e di identità di cui all'articolo 49 del regolamento (UE) 2017/625 su ciascuna partita proveniente dallo stesso stabilimento di origine e contenente la stessa categoria di merci, per lo stesso tipo di violazione, indicati nell'IMSOC in conformità all'articolo 3, paragrafo 1.
 2.Per i controlli di cui al paragrafo 1 le partite sono selezionate sulla base dei codici della nomenclatura combinata indicati nell'IMSOC in conformità all'articolo 3, paragrafo 1.
 3.Qualora tali codici non siano sufficientemente specifici da identificare correttamente la categoria di merci, le autorità competenti ai posti di controllo frontalieri sottopongono all'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati le partite selezionate sulla base di tali codici solo se corrispondono alla descrizione delle merci indicata in conformità all'articolo 3, paragrafo 1.
 4.Le autorità competenti registrano nell'IMSOC i motivi per cui non sottopongono una partita selezionata all'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati in conformità al paragrafo 3.
 Articolo 5
 Controlli imposti
 1.Se durante l'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati tre partite che entrano nell'Unione presentano lo stesso tipo di violazione indicato nella notifica di cui all'articolo 3, paragrafo 1, la Commissione chiede all'autorità competente del paese terzo in cui si trova lo stabilimento di origine delle partite non conformi di:
 a)effettuare le indagini necessarie per individuare i motivi delle violazioni ("controlli imposti");
 b)adottare un piano d'azione in relazione allo stabilimento di origine per porre efficacemente rimedio alla situazione; e
 c)riferire sulle azioni di cui alle lettere a) e b), compresi i risultati del piano d'azione.
 2.La Commissione monitora da vicino i risultati dei controlli imposti e del piano d'azione e adotta ulteriori azioni, comprese misure in conformità all'articolo 53 del regolamento (CE) n. 178/2002 e all'articolo 127, paragrafo 4, del regolamento (UE) 2017/625 quando:
 a)l'autorità competente del paese terzo non adotta un'azione adeguata per porre efficacemente rimedio alla situazione; o
 b)le autorità competenti degli Stati membri continuano a notificare risultati insoddisfacenti dell'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati.
 Articolo 6
 Termine dell'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati
 1.L'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati termina nei casi seguenti:
 a)quando un'autorità competente decide di ritirare la propria notifica di cui all'articolo 3, paragrafo 1, e ne informa la Commissione e gli altri Stati membri mediante l'IMSOC, indicando i motivi che giustificano la decisione; o
 b)quando sono soddisfatte le condizioni seguenti:
 i)le autorità competenti dei posti di controllo frontalieri degli Stati membri hanno registrato nel sistema IMSOC una sequenza ininterrotta di almeno 10 risultati soddisfacenti nel corso dell'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati; e
 ii)il peso totale delle partite di cui alla lettera i) raggiunge un peso corrispondente ad almeno 10 volte il peso della partita alla quale si riferisce la notifica di cui all'articolo 3, paragrafo 1, o un peso netto di 300 tonnellate (il valore più basso dei due).
 2. Se tuttavia la Commissione ha chiesto i controlli imposti, in conformità all'articolo 5, paragrafo 1, lettera a), l'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati termina quando:
 a)le autorità competenti dei posti di controllo frontalieri degli Stati membri hanno registrato nel sistema IMSOC una sequenza ininterrotta di almeno 30 risultati soddisfacenti nel corso dell'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati; e
 b)l'autorità competente del paese terzo ha adottato un piano d'azione soddisfacente in conformità all'articolo 5, paragrafo 1, lettera b).
 Articolo 7
 Costi dell'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati
 I costi dell'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati sono a carico dell'operatore responsabile delle partite soggette a tali controlli.
 Articolo 8
 Partite escluse dall'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati
 1.
 Le autorità competenti possono escludere una partita dall'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati, se l'ingresso nell'Unione a tale partita dovesse essere rifiutato in conformità all'articolo 66, paragrafo 1, del regolamento (UE) 2017/625 per motivi diversi dalla violazione per la quale sono eseguiti i controlli ufficiali intensificati coordinati.
 2.
 Le autorità competenti registrano nell'IMSOC i motivi dell'esclusione di una partita dall'esecuzione coordinata dei controlli ufficiali intensificati in conformità al paragrafo 1.
 Articolo 9
 Entrata in vigore e applicazione
 Il presente regolamento entra in vigore il ventesimo giorno successivo alla pubblicazione nella Gazzetta ufficiale dell'Unione europea.
 Esso si applica a decorrere dal 14 dicembre 2019.
 Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri.
 Fatto a Bruxelles, il 7.11.2019
 Per la Commissione
 Il presidente
 Jean-Claude JUNCKER
 (1)
 GU L 95 del 7.4.2017, pag. 1.
 (2)
 Regolamento (CE) n. 2073/2005 della Commissione, del 15 novembre 2005, sui criteri microbiologici applicabili ai prodotti alimentari (GU L 338 del 22.12.2005, pag. 1).
 (3)
 Regolamento (CEE) n. 2658/87 del Consiglio, del 23 luglio 1987, relativo alla nomenclatura tariffaria e statistica ed alla tariffa doganale comune (GU L 256 del 7.9.1987, pag. 1).
 (4)
 Regolamento (CE) n. 178/2002 del Parlamento europeo e del Consiglio, del 28 gennaio 2002, che stabilisce i principi e i requisiti generali della legislazione alimentare, istituisce l'Autorità europea per la sicurezza alimentare e fissa procedure nel campo della sicurezza alimentare (GU L 31 dell'1.2.2002, pag. 1).
 (5)
 Regolamento (UE) 2016/429 del Parlamento europeo e del Consiglio, del 9 marzo 2016, relativo alle malattie animali trasmissibili e che modifica e abroga taluni atti in materia di sanità animale ("normativa in materia di sanità animale") (GU L 84 del 31.3.2016, pag. 1).


type: wikipedia

text:
Sir Alexander Fleming (Lochfield kod Darvela, 6. kolovoza 1881. – London, 11. ožujka 1955.), škotski biolog.
 Otkrio je antibiotsku supstancu lisozim i izolirao je antibiotik penicilin iz gljivice Penicillium notatum, za što je dobio 1945. godine Nobelovu nagradu.
 Životopis
 Fleming je rođen na farmi u Lochfieldu blizu Darvela u East Ayrshire, Škotska, a školovan je na akademiji u Kilmanrocku. Poslije je studirao u St. Mary's Hospitalu u Londonu do početka Prvog Svjetskog Rata. Bivši izložen infekcijama umirućih vojnika vratio se u St. Mary's gdje je radio na poboljšanji i otkriće bolje antisepse.
 Oba Flemingova otkrića dogodila su se slučajno za vrijeme 1920-ih. Prvo, lisozim otkrio je 1922. nakon što je kihnuo u inficiranu Petri-zdjelicu. Nekoliko dana kasnije otkrio je da je već raspadnuta bakterija počela nestajati.
 Flemingovi laboratoriji bili su u neredu što mu se pokazalo kao prednost. Kada je 15. rujna 1928. pregledavao laboratorij otkrio je čudnu pojavu. Naravno svaki eksperiment bi pomno pregledao prije bacanja i primijetio je gljivičastu koloniju u jednoj od zdjelica punom bakterije Staphylococcus aureus. Fleming je pomnije proučio koloniju i primijetio da su stanice imale citolizu. Citoliza je dijeljenje stanica, a u ovom slučaju to je bila citoliza potencijalno vrlo štetne bakterije. Važnost je odmah prepoznata, no otkriće je ipak podcijenjeno. Fleming je izdao članak o penicilinu u British Journal of Experimental Pathology1929.
 Fleming je radio s tim, no rasti i uzgajati ga bio je posao više priklonjen kemičarima. Flemingov zaključak bio je taj da, zbog neučinkovitosti proizvodnje lijeka i sporog djelovanja lijek neće biti učinkovit u medicini. Još uz to njegovi spisi nisu pravilno stigli u Medicinski institut. Fleming je iz tih razloga prestao s radom na penicilinu. Ostavljeno ja za druga dva znanstvenika; Sir Howard Walter Florey i Ernst Boris Chain su usavršili penicilin u djelotvornu formulu. To su i uspjeli i njihovo usvršavanje prouzročilo je masovnu proizvodnju za vrijeme Drugog Svjetskog Rata.
 Zbog dostignuća titulu Sir dobio je 1944. Fleming, Florey i Chain su 1945. bili ti koji će dobiti Nobelovu nagradu za fiziologiju i medicinu. Florey je poslije dobio više počasti zbog svog zalaganja u stvaranju penicilina tako spasivši milijune života u Drugom Svjetskom Ratu.
 Fleming je bio dugogodišnji član Umjetničkog Kluba Chelsea, privatnog kluba za umjetnike svih žanrova osnovanog 1891. na prijedlog slikara Jamesa McNeila Whistlera. Fleming je bio odan klubu sa svojim bakterijskim crtežima, koje su nacrtane sa sporama različitih bakterija. Bakterije su bile nevidljive dok ih je crtao, no poslije su sjale u blještavim bojama.
 Serratia marcescens - crveno
 Chromobacterium violaceum - ljubičasto
 Micrococcus luteus - žuto
 Micrococcus varians - bijelo
 Micrococcus roseus - rozo
 Bacillus sp. - narančasto
 Fleming je preminuo 1955. od srčanog udara u 73. godini života. Pokopan je kao nacionalni heroj u Katedrali Sv. Petra u Londonu. Njegovo otkriće penicilina promijenilo je svijet moderne medicine i antibiotika.
 Vanjske poveznice
 Nobelova nagrada - životopis
 Britanski biolozi
 Dobitnici Nobelove nagrade za fiziologiju ili medicinu
 Životopisi, Škotska
 Masoni