text:
 EUROPSKA KOMISIJA
 Bruxelles, 25.11.2020.
 COM(2020) 757 final
 2020/0334(NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o stajalištu koje treba zauzeti u ime Europske unije u okviru Zajedničkog odbora osnovanog Sporazumom o zajedničkom zračnom prostoru između Europske unije i njezinih država članica, s jedne strane, i Gruzije, s druge strane
 OBRAZLOŽENJE
 1.Predmet prijedloga
 Ovaj se prijedlog odnosi na odluku o utvrđivanju stajališta koje u ime Unije treba zauzeti u Zajedničkom odboru osnovanom Sporazumom o zajedničkom zračnom prostoru između Europske unije i njezinih država članica, s jedne strane, i Gruzije, s druge strane (dalje u tekstu „Sporazum”)
 1
 .
 2.Kontekst prijedloga
 2.1.Sporazum o zajedničkom zračnom prostoru između Europske unije i njezinih država članica, s jedne strane, i Gruzije, s druge strane
 Cilj Sporazuma je stvaranje zajedničkog zračnog prostora utemeljenog na zajedničkom pristupu tržištima zračnog prijevoza stranaka, s jednakim uvjetima tržišnog natjecanja i poštovanjem istih pravila među ostalim u područjima sigurnosti, zaštite, upravljanja zračnim prometom, društvenih aspekata i okoliša. Pravila zajedničkog zračnog prostora trebala bi se temeljiti na mjerodavnom zakonodavstvu koje je na snazi u Europskoj uniji, kako je navedeno u Prilogu III. Sporazumu, posebno u pogledu sigurnosti, zaštite i upravljanja zračnim prometom.
 Sporazum je stupio na snagu 2. kolovoza 2020.
 2.2.Zajednički odbor
 Zajednički odbor osnovan je člankom 22. Sporazuma. Zajednički odbor odgovoran je za upravljanje Sporazumom i osigurava njegovu pravilnu provedbu.
 U tu svrhu surađuje u nizu područja, daje preporuke i donosi odluke ako je to izričito predviđeno Sporazumom. Glavne zadaće Zajedničkog odbora obuhvaćaju suradnju: (a) poticanjem stručnih razmjena novih zakonodavnih ili regulatornih inicijativa i razvoja, uključujući razmjenu u području zaštite, sigurnosti, okoliša, zrakoplovne infrastrukture (uključujući slotove), konkurentskog okruženja te zaštite potrošača; (b) revidiranjem tržišnih uvjeta koji utječu na usluge zračnog prijevoza u okviru Sporazuma; (c) redovitim ispitivanjem socijalnih učinaka Sporazuma, kako ga se provodi, posebno u području zapošljavanja i razvoja odgovarajućih odgovora na pitanja za koja se ustanovi da su legitimna; (d) uzimajući u obzir potencijalna područja za daljnji razvoj Sporazuma, uključujući preporuke za izmjene Sporazuma; (e) dogovaranjem, na temelju konsenzusa, o prijedlozima, pristupima ili dokumentima postupovne prirode koji su izravno povezani s funkcioniranjem Sporazuma; (f) razmatranjem i razvijanjem tehničke pomoći u područjima koje pokriva Sporazum; i (g) poticanjem suradnje u odgovarajućim međunarodnim forumima.
 Osim toga, u skladu s člankom 6. (Ulaganje) Sporazuma, Zajednički odbor proučava pitanja povezana s bilateralnim ulaganjima s većinskim vlasništvom ili promjene u stvarnom nadzoru zračnih prijevoznika stranaka.
 Na temelju članka 22. stavka 3. Sporazuma Zajednički odbor odlukom donosi poslovnik.
 2.3.Predviđeni akt Zajedničkog odbora
 Tijekom prvog sastanka Zajednički odbor donijet će odluku o donošenju poslovnika Zajedničkog odbora (dalje u tekstu „predviđeni akt”).
 Svrha je predviđenog akta donijeti, u skladu s člankom 22. stavkom 3. Sporazuma, poslovnik na kojem se temelji organizacija i rad Zajedničkog odbora kako bi se Sporazum mogao pravilno provesti.
 3.Stajalište koje treba zauzeti u ime Unije
 Stajalište koje treba zauzeti u ime Unije trebalo bi biti usmjereno na donošenje poslovnika Zajedničkog odbora osnovanog Sporazumom. Stajalište bi se trebalo temeljiti na nacrtu odluke Zajedničkog odbora.
 4.Pravna osnova
 4.1.Postupovna pravna osnova
 4.1.1.Načela
 Člankom 218. stavkom 9. Ugovora o funkcioniranju Europske unije (UFEU) predviđeno je donošenje odluka kojima se utvrđuju „stajališta koja u ime Unije treba donijeti tijelo osnovano na temelju sporazuma kada je to tijelo pozvano donositi akte koji proizvode pravne učinke, uz iznimku akata kojima se dopunjuje ili mijenja institucionalni okvir sporazuma”.
 Pojam „akti koji proizvode pravne učinke” obuhvaća akte koji proizvode pravne učinke na temelju pravila međunarodnog prava kojima se uređuje predmetno tijelo. Obuhvaća i instrumente koji nemaju obvezujući učinak na temelju međunarodnog prava, ali postoji mogućnost da „presudno utječu na sadržaj propisa koje donese zakonodavac Unije”.
 4.1.2.Primjena na ovaj predmet
 Zajednički odbor tijelo je osnovano na temelju sporazuma, u ovom slučaju Sporazuma o zajedničkom zračnom prostoru između Europske unije i njezinih država članica, s jedne strane, i Gruzije, s druge strane.
 Akt koji Zajednički odbor treba donijeti akt je koji proizvodi pravne učinke jer će biti obvezujući za stranke na temelju međunarodnog prava.
 Predviđenim aktom ne dopunjuje se niti mijenja institucionalni okvir Sporazuma.
 Imajući to u vidu, postupovna pravna osnova za predloženu odluku jest članak 218. stavak 9. UFEU-a.
 4.2.Materijalna pravna osnova
 4.2.1.Načela
 Materijalna pravna osnova za odluku na temelju članka 218. stavka 9. UFEU-a prije svega ovisi o cilju i sadržaju predviđenog akta o kojemu se zauzima stajalište u ime Unije. Ako predviđeni akt ima dva cilja ili elementa te ako se može utvrditi da je jedan od ta dva cilja ili elementa glavni, a drugi samo sporedan, odluka na temelju članka 218. stavka 9. UFEU-a mora se temeljiti na samo jednoj materijalnoj pravnoj osnovi, naime onoj koju zahtijeva glavni ili prevladavajući cilj ili element.
 4.2.2.Primjena na ovaj predmet
 Glavni cilj i sadržaj predviđenog akta odnose se na zračni prijevoz.
 Stoga je materijalna pravna osnova predložene odluke članak 100. stavak 2. UFEU-a.
 4.3.Zaključak
 Pravna osnova predložene odluke trebao bi biti članak 100. stavak 2. UFEU-a u vezi s člankom 218. stavkom 9 UFEU-a.
 5.Objava predviđenog akta
 Budući da će se aktom Zajedničkog odbora utvrditi njegov poslovnik, primjereno ga je nakon donošenja objaviti u Službenom listu Europske unije.
 2020/0334 (NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o stajalištu koje treba zauzeti u ime Europske unije u okviru Zajedničkog odbora osnovanog Sporazumom o zajedničkom zračnom prostoru između Europske unije i njezinih država članica, s jedne strane, i Gruzije, s druge strane
 VIJEĆE EUROPSKE UNIJE,
 uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije, a posebno njegov članak 100. stavak 2. u vezi s člankom 218. stavkom 9.,
 uzimajući u obzir prijedlog Europske komisije,
 budući da:
 (1)Unija je Odlukom Vijeća (EU) 2020/948
 2
 sklopila Sporazum o zajedničkom zračnom prostoru između Europske unije i njezinih država članica, s jedne strane, i Gruzije, s druge strane (dalje u tekstu „Sporazum”), koji je stupio na snagu 2. kolovoza 2020.
 (2)Člankom 22. Sporazuma osnovan je Zajednički odbor kako bi se osigurali upravljanje Sporazumom i njegova pravilna provedba.
 (3)Člankom 22. stavkom 3. Sporazuma predviđa se da Zajednički odbor donosi svoj poslovnik.
 (4)Kako bi se osigurala pravilna provedba Sporazuma, trebalo bi donijeti poslovnik Zajedničkog odbora.
 (5)Primjereno je utvrditi stajalište koje treba zauzeti u ime Unije u Zajedničkom odboru jer će odluka Zajedničkog odbora o donošenju njegovog poslovnika biti obvezujuća za Uniju. Stajalište Unije u okviru Zajedničkog odbora trebalo bi se temeljiti na priloženom nacrtu odluke Zajedničkog odbora,
 DONIJELO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 Stajalište koje treba zauzeti u ime Unije na prvom sastanku Zajedničkog odbora osnovanog člankom 22. Sporazuma o zajedničkom zračnom prostoru između Europske unije i njezinih država članica, s jedne strane, i Gruzije, s druge strane u pogledu donošenja poslovnika Zajedničkog odbora temelji se na nacrtu odluke Zajedničkog odbora priloženom ovoj Odluci.
 Predstavnici Unije u Zajedničkom odboru mogu dogovoriti manje izmjene nacrta odluke Zajedničkog odbora bez daljnje odluke Vijeća.
 Članak 2.
 Ova je Odluka upućena Komisiji.
 Sastavljeno u Bruxellesu,
 Za Vijeće
 Predsjednik
 (1)
 Odluka Vijeća (EU) 2020/948 od 26. lipnja 2020. o sklapanju, u ime Unije, Sporazuma o zajedničkom zračnom prostoru između Europske unije i njezinih država članica, s jedne strane, i Gruzije, s druge strane (SL L 212, 3.7.2020., str. 3).
 (2)
 Odluka Vijeća (EU) 2020/948 od 26. lipnja 2020. o sklapanju, u ime Unije, Sporazuma o zajedničkom zračnom prostoru između Europske unije i njezinih država članica, s jedne strane, i Gruzije, s druge strane (SL L 212, 3.7.2020., str. 3).
 ---documentbreak---
 EUROPSKA KOMISIJA
 Bruxelles, 25.11.2020.
 COM(2020) 757 final
 PRILOG
 Prijedlogu odluke Vijeća
 o stajalištu koje treba zauzeti u ime Europske unije u okviru Zajedničkog odbora osnovanog Sporazumom o zajedničkom zračnom prostoru između Europske unije i njezinih država članica, s jedne strane, i Gruzije, s druge strane
 ODLUKA br. 1/[godina] ZAJEDNIČKOG ODBORA EU – GRUZIJA OSNOVANOG SPORAZUMOM O ZAJEDNIČKOM ZRAČNOM PROSTORU IZMEĐU EUROPSKE UNIJE I NJEZINIH DRŽAVA ČLANICA, S JEDNE STRANE, I GRUZIJE, S DRUGE STRANE
 od ...
 o donošenju njegova Poslovnika
 ZAJEDNIČKI ODBOR EU – GRUZIJA,
 uzimajući u obzir Sporazum o zajedničkom zračnom prostoru između Europske unije i njezinih država članica, s jedne strane, i Gruzije, s druge strane (dalje u tekstu „Sporazum”), a posebno njegov članak 22. stavak 3.,
 ODLUČIO JE:
 Jedini članak
 Donosi se Poslovnik Zajedničkog odbora koji se nalazi u Prilogu ovoj Odluci.
 Sastavljeno u ...
 Za Zajednički odbor
 Voditelj/voditeljica delegacije Europske unije
 [ime]
 Voditelj/voditeljica gruzijske delegacije
 [ime]
 Prilog
 POSLOVNIK ZAJEDNIČKOG ODBORA
 ZAJEDNIČKI ODBOR
 Članak 1.
 Voditelji delegacija
 1.
 Kako je predviđeno člankom 22. stavkom 1. Sporazuma, Zajednički odbor sastavljen je od predstavnika stranaka.
 2.
 Zajedničkim odborom zajednički predsjedaju voditelji delegacija stranaka.
 Članak 2.
 Sastanci
 1.
 U skladu s člankom 22 stavkom 4. Sporazuma, Zajednički odbor sastaje se ako i kad za to postoji potreba. Bilo koja stranka može zatražiti sazivanje sastanka.
 2.
 Zajednički odbor može održavati sastanke uživo ili putem drugih sredstava (npr. konferencijski pozivi ili videokonferencije).
 3.
 Sastanci se održavaju, koliko god je to moguće, naizmjenično između mjesta u državi članici Europske unije i Gruziji, osim ako se stranke dogovore drukčije.
 4.
 Nakon što se stranke dogovore o datumu i mjestu sastanaka, sastanke sazivaju Europska komisija u ime Europske unije i njezinih država članica te ministarstvo nadležno za civilno zrakoplovstvo Gruzije.
 5.
 Osim ako se stranke dogovore drukčije, sastanci Zajedničkog odbora nisu javni. Ako je potrebno, priopćenje za medije može se sastaviti zajedničkim dogovorom na kraju sastanka.
 Članak 3.
 Delegacije
 1.
 Prije svakog sastanka voditelji delegacija međusobno se obavješćuju o predviđenom sastavu svojih delegacija koje će prisustvovati sastanku.
 2.
 Predstavnici dionika iz sektora zračnog prijevoza mogu biti pozvani da prisustvuju sastancima kao promatrači, ako se Zajednički odbor tako dogovori.
 3.
 Zajednički odbor može pozvati druge zainteresirane strane ili stručnjake da prisustvuju njegovim sastancima kako bi mu pružili informacije o određenim pitanjima.
 Članak 4.
 Tajništvo
 Po jedan dužnosnik Europske komisije i ministarstva nadležnog za civilno zrakoplovstvo Gruzije zajednički djeluju kao tajnici Zajedničkog odbora.
 Članak 5.
 Dnevni red sastanaka
 1.
 Voditelji delegacija utvrđuju međusobnim dogovorom privremeni dnevni red za svaki sastanak. Tajnici šalju taj privremeni dnevni red članovima delegacija najkasnije petnaest dana prije datuma sastanka.
 2.
 Zajednički odbor donosi dnevni red na početku svakog sastanka. U dnevni red moguće je uključiti točke koje se ne nalaze na privremenom dnevnom redu ako se Zajednički odbor tako dogovori.
 3.
 Voditelji delegacija mogu skratiti rok utvrđen u stavku 1. ovog članka kako bi u obzir uzeli zahtjeve ili hitnost određenog pitanja.
 Članak 6.
 Zapisnik
 1.
 Nakon svakog sastanka Zajedničkog odbora sastavlja se nacrt zapisnika. U tom se nacrtu zapisnika navode točke dnevnog reda o kojima se raspravljalo, sve dane preporuke i donesene odluke.
 2.
 U roku od mjesec dana nakon sastanka voditelj delegacije države domaćina sastanka dostavlja nacrt zapisnika drugom voditelju delegacije na odobrenje pisanim postupkom.
 3.
 Nakon odobrenja, voditelji delegacija potpisuju dva primjerka zapisnika, a svaka stranka pohranjuje po jedan izvorni primjerak zapisnika. Voditelji delegacija mogu odlučiti da taj zahtjev bude ispunjen potpisivanjem i razmjenom elektroničkih kopija.
 4.
 Zapisnici sa sastanaka Zajedničkog odbora su javni, osim ako jedna od stranaka zatraži drukčije.
 Članak 7.
 Pisani postupak
 Ako je potrebno i primjereno obrazloženo, odluke i preporuke Zajedničkog odbora mogu se donijeti pisanim postupkom. U tu svrhu voditelji delegacija razmjenjuju nacrt mjera o kojima se traži mišljenje Zajedničkog odbora, koji se zatim može potvrditi razmjenom prepiske. Međutim, svaka stranka može zatražiti sastanak Zajedničkog odbora kako bi se raspravilo određeno pitanje.
 Članak 8.
 Vijećanje
 1.
 Zajednički odbor daje preporuke i donosi odluke na temelju konsenzusa.
 2.
 Odluke i preporuke Zajedničkog odbora naslovljuju se kao „Odluka” odnosno „Preporuka”, iza čega slijede serijski broj, datum donošenja i opis predmeta.
 3.
 Odluke i preporuke Zajedničkog odbora potpisuju voditelji delegacija, a zatim se prilažu zapisniku.
 4.
 Odluke koje donese Zajednički odbor stranke provode u skladu s vlastitim internim postupcima.
 5.
 Odluke koje donese Zajednički odbor stranke mogu objaviti u svojim službenim glasilima. Svaka stranka može odlučiti objaviti i bilo koji drugi akt koji donese Zajednički odbor. Svaka stranka pohranjuje po jedan izvorni primjerak odluka i preporuka.
 Članak 9.
 Radne skupine
 1.
 Zajednički odbor može osnovati radne skupine koje pomažu Zajedničkom odboru u obavljanju njegovih dužnosti. Opis poslova radne skupine uključuje se u prilog odluci o osnivanju radne skupine.
 2.
 Radne skupine sastavljene su od predstavnika stranaka.
 3.
 Radne skupine rade pod nadležnošću Zajedničkog odbora, kojem podnose izvješća nakon svakog svojeg sastanka. One ne donose odluke, ali mogu davati preporuke Zajedničkom odboru.
 4.
 Zajednički odbor može u bilo kojem trenutku odlučiti o ukidanju bilo koje postojeće radne skupine, izmijeniti njezin opis poslova ili osnovati nove radne skupine koje će mu pomagati u obavljanju dužnosti.
 Članak 10.
 Troškovi
 1.
 Stranke snose vlastite troškove povezane sa sudjelovanjem na sastancima Zajedničkog odbora i radnih skupina, u pogledu osoblja, putovanja i boravka te u pogledu poštanskih i telekomunikacijskih troškova.
 2.
 Sve druge izdatke koji se odnose na samu organizaciju sastanaka snosi stranka koja je domaćin sastanka.
 Članak 11.
 Izmjene Poslovnika
 Zajednički odbor može u svakom trenutku izmijeniti ovaj Poslovnik odlukom donesenom u skladu s člankom 22. Sporazuma.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Важна правна забележка
 |
 22009A0630(04)
 Споразумение между Европейската общност и Бахамската общност за отмяна на визовия режим за краткосрочно пребиваване
 Официален вестник n° L 169 , 30/06/2009 стр. 0024 - 0029
 Споразумениемежду Европейската общност и Бахамската общност за отмяна на визовия режим за краткосрочно пребиваванеЕВРОПЕЙСКАТА ОБЩНОСТ, наричана по-долу "Общността", иБАХАМСКАТА ОБЩНОСТ, наричана по-долу "Бахамски острови",наричани заедно по-долу "договарящи се страни";С ЦЕЛ по-нататъшно развиване на приятелските отношения между договарящите се страни и желаейки да улеснят пътуването чрез осигуряване на безвизово влизане и краткосрочно пребиваване за своите граждани;КАТО ВЗЕХА ПРЕДВИД Регламент (ЕО) No 1932/2006 на Съвета от 21 декември 2006 г. за изменение на Регламент (ЕО) No 539/2001 за определяне на третите страни, чиито граждани трябва да притежават виза, когато преминават външните граници на държавите-членки, както и тези, чиито граждани са освободени от това изискване [1] чрез — inter alia — прехвърляне на шест трети страни, включително Бахамските острови, в списъка с трети страни, чиито граждани са освободени от изискването за виза за краткосрочно пребиваване в държавите-членки на Европейския съюз (ЕС);КАТО ОТЧИТАТ, че член 2 от Регламент (ЕО) No 1932/2006 постановява, че за тези шест страни освобождаването от изискването за виза ще се прилага от датата на влизане в сила на споразумение за освобождаване от изискването за виза, което трябва да се сключи от Европейската общност с въпросната страна;КАТО ПРИЗНАВАТ, че гражданите на няколко държави-членки са освободени от изискването за виза, когато пътуват до Бахамските острови за период, ненадвишаващ 3 или 8 месеца, докато за тези на другите държави-членки изискването за виза е в сила;ЖЕЛАЕЙКИ да защитят принципа на еднакво третиране на всички граждани на ЕС;КАТО ИМАТ предвид, че лицата, пътуващи с цел упражняване на доходоносна дейност по време на своето краткосрочно пребиваване, не попадат в приложното поле на настоящото споразумение и следователно за тази категория продължават да се прилагат съответните правила на общностното право и националното право на държавите-членки и националното право на Бахамските острови във връзка със задължението за виза или освобождаването от изискването за виза и във връзка с достъпа до трудова заетост;КАТО ВЗЕХА предвид Протокола относно позицията на Обединеното кралство и Ирландия и Протокола относно интегрирането на достиженията на правото от Шенген в рамките на Европейския съюз, приложени към Договора за Европейския съюз и Договора за създаване на Европейската общност, и като потвърждават, че разпоредбите на настоящото споразумение не се прилагат за Обединеното кралство и Ирландия,СЕ СПОРАЗУМЯХА ЗА СЛЕДНОТО:Член 1ЦелНастоящото споразумение предвижда безвизово пътуване за гражданите на Европейския съюз и за гражданите на Бахамските острови, когато пътуват до територията на другата договаряща се страна за максимален срок от три месеца в продължение на шестмесечен период.Член 2ОпределенияЗа целта на настоящото споразумение:а) "държава-членка" означава всяка държава — членка на Европейския съюз, с изключение на Обединеното кралство и Ирландия;б) "гражданин на Европейския съюз" означава гражданин на държава-членка съгласно определението в буква а);в) "гражданин на Бахамските острови" означава всяко лице, което притежава бахамско гражданство;г) "Шенгенско пространство" означава пространството без вътрешни граници, обхващащо териториите на държавите-членки съгласно определението в буква а), които прилагат изцяло достиженията на правото от Шенген.Член 3Приложно поле1. Гражданите на Европейския съюз, които притежават валиден обикновен, дипломатически или служебен паспорт, издаден от държава-членка, могат да влизат и пребивават без виза на територията на Бахамските острови за срок на престоя съгласно определението в член 4, параграф 1.Гражданите на Бахамските острови, които притежават валиден обикновен, дипломатически или служебен паспорт, издаден от Бахамските острови, могат да влизат и пребивават без виза на територията на държавите-членки за срок на престоя съгласно установеното в член 4, параграф 2.2. Параграф 1 не се прилага за лицата, пътуващи с цел упражняване на доходоносна дейност.За тази категория лица всяка държава-членка може самостоятелно да реши да наложи изискването за виза за гражданите на Бахамските острови или да го оттегли съгласно член 4, параграф 3 от Регламент (ЕО) No 539/2001.За тази категория лица Бахамските острови могат да решат да наложат изискването за виза или да отменят визовия режим за гражданите на всяка държава-членка поотделно в съответствие със своето национално право.3. Отмяната на визовия режим, предвидена с настоящото споразумение, се прилага, без да се засягат законите на договарящите се страни във връзка с условията за влизане и краткосрочно пребиваване. Държавите-членки и Бахамските острови си запазват правото да откажат влизане и краткосрочно пребиваване на своята територия, ако едно или повече от тези условия не са изпълнени.4. Отмяната на визовия режим се прилага независимо от вида транспорт, използван за преминаване на границите на договарящите се страни.5. Необхванатите от настоящото споразумение въпроси се уреждат от общностното право, националното право на държавите-членки или националното право на Бахамските острови.Член 4Продължителност на пребиваването1. Гражданите на Европейския съюз могат да остават на територията на Бахамските острови за максимален срок от три месеца в продължение на шестмесечен период след датата на първото влизане на територията на страната.2. Гражданите на Бахамските острови могат да пребивават в Шенгенското пространство за максимален срок от три месеца в продължение на шестмесечен период след датата на първото влизане на територията на която и да е държава-членка, която прилага изцяло достиженията на правото от Шенген. Този срок от три месеца в продължение на шестмесечен период се изчислява независимо от пребиваването в държава-членка, която все още не прилага изцяло достиженията на правото от Шенген.Гражданите на Бахамските острови могат да пребивават за максимален срок от три месеца в продължение на шестмесечен период след датата на първото влизане на територията на всяка от държавите-членки, които все още не прилагат изцяло достиженията на правото от Шенген, независимо от продължителността на пребиваването, изчислена за Шенгенското пространство.3. Настоящото споразумение не засяга възможността Бахамските острови и държавите-членки да удължат срока на пребиваване над три месеца в съответствие с националното право и общностното право.Член 5Териториално приложение1. По отношение на Френската република разпоредбите на настоящото споразумение се прилагат само за европейската територия на Френската република.2. По отношение на Кралство Нидерландия разпоредбите на настоящото споразумение се прилагат само за европейската територия на Кралство Нидерландия.Член 6Съвместен комитет за управление на споразумението1. Договарящите се страни създават Съвместен комитет от експерти (наричан по-долу "Комитета"), съставен от представители на Европейската общност и представители на Бахамските острови. Общността се представлява от Европейската комисия.2. Комитетът има, inter alia, следните задачи:а) наблюдение на изпълнението на настоящото споразумение;б) предлагане на изменения или допълнения към настоящото споразумение;в) уреждане на спорове, произтичащи от тълкуването или прилагането на разпоредбите на настоящото споразумение.3. Комитетът се свиква при необходимост по искане на една от договарящите се страни.4. Комитетът създава свой процедурен правилник.Член 7Връзка между настоящото споразумение и съществуващите двустранни споразумения за отмяна на визовия режим между държавите-членки и Бахамските островиНастоящото споразумение има предимство пред разпоредбите на всички двустранни споразумения или договорености, сключени между отделните държави-членки и Бахамските острови, доколкото техните разпоредби обхващат въпроси, попадащи в приложното поле на настоящото споразумение.Член 8Заключителни разпоредби1. Настоящото споразумение се ратифицира или одобрява от договарящите се страни в съответствие с техните съответни вътрешни процедури и влиза в сила на първия ден от втория месец след датата, на която договарящите се страни се нотифицират взаимно относно приключването на посочените по-горе процедури.2. Настоящото споразумение се сключва за неопределен срок, освен ако не се прекрати в съответствие с параграф 5.3. Настоящото споразумение може да бъде изменяно с писменото съгласие на договарящите се страни. Измененията влизат в сила, след като договарящите се страни са се нотифицирали взаимно за приключването на необходимите за тази цел техни вътрешни процедури.4. Всяка договаряща се страна може временно да спре изцяло или частично изпълнението на настоящото споразумение, по-специално по причини, свързани с обществения ред, защитата на националната сигурност или защитата на общественото здраве, незаконната имиграция или повторното въвеждане на изискването за виза от която и да е договаряща се страна. Другата договаряща се страна се уведомява за решението за временно спиране на изпълнението не по-късно от 2 месеца преди неговото влизане в сила. Договарящата се страна, която временно е спряла изпълнението на настоящото споразумение, незабавно информира другата договаряща се страна веднага щом причините за това преустановяване престанат да съществуват.5. Всяка договаряща се страна може да прекрати настоящото споразумение с писмено уведомление на другата страна. Настоящото споразумение престава да бъде в сила 90 дни след датата на такова уведомление.6. Бахамските острови могат временно да спрат изпълнението или да прекратят настоящото споразумение само по отношение на всички държави-членки.7. Общността може временно да спре изпълнението или да прекрати настоящото споразумение само по отношение на всички свои държави-членки.Съставено в Брюксел на 28 май 2009 г. в два оригинални екземпляра на английски, български, гръцки, датски, естонски, испански, италиански, латвийски, литовски, малтийски, немски, нидерландски, полски, португалски, румънски, словашки, словенски, унгарски, фински, френски, чешки и шведски език, като текстовете на всеки един от тези езици са еднакво автентични.За Европейската общностPor la Comunidad EuropeaZa Evropské společenstvíFor Det Europæiske FællesskabFür die Europäische GemeinschaftEuroopa Ühenduse nimelΓια την Ευρωπαϊκή ΚοινότηταFor the European CommunityPour la Communauté européennePer la Comunità europeaEiropas Kopienas vārdāEuropos bendrijos varduAz Európai Közösség részérőlGħall-Komunità EwropeaVoor de Europese GemeenschapW imieniu Wspólnoty EuropejskiejPela Comunidade EuropeiaPentru Comunitatea EuropeanăZa Európske spoločenstvoZa Evropsko skupnostEuroopan yhteisön puolestaFör Europeiska gemenskapen+++++ TIFF +++++За Бахамската общностPor la Commonwealth de Las BahamasZa Bahamské společenstvíFor Commonwealth of The BahamasFür das Commonwealth der BahamasBahama Ühenduse nimelΓια την Κοινοπολιτεία των Νήσων ΜπαχάμεςFor the Commonwealth of The BahamasPour le Commonwealth des BahamasPer il Commonwealth delle BahamasBahamu Salu Sadraudzības vārdāBahamų Sandraugos varduA Bahamai Közösség részérőlGħall-Commonwealth tal-BahamasVoor het Gemenebest van de Bahama’sW imieniu Wspólnoty BahamówPela Comunidade das BaamasPentru Uniunea BahamasZa Bahamské spoločenstvoZa Zvezo BahamiBahaman liittovaltion puolestaFör Samväldet Bahamas+++++ TIFF +++++[1] ОВ L 405, 30.12.2006 г., стр. 23.--------------------------------------------------


type: other

text:
Rechtbank Noord-Nederland: schoonmaakondersteuning algemene voorziening? – Uitvoering Wmo 2015
 Rechtbank Noord-Nederland: schoonmaakondersteuning algemene voorziening?
 De voorzieningenrechter van de rechtbank oordeelt over het verzoek van belanghebbende een voorlopige voorziening te treffen (Rb Noord-Nederland 29-01-2013, ASS 12/917).
 Belanghebbende is bekend met spasticiteit in alle ledematen (aangeboren) en psychische klachten en is daardoor beperkt in lopen, staan, bukken, knielen, reiken, tillen, bovenhands werken en op een trapje staan. De prognose is dat hier geen verbeteringen zijn te verwachten.
 Het college kent aan belanghebbende schoonmaakondersteuning toe voor 8 uur en 10 minuten per week in de vorm van een PGB. Bij besluit is vermeld dat de indicatie op 1 januari 2013 komt te vervallen omdat schoonmaakondersteuning dan een algemene voorziening wordt waar ook belanghebbende gebruik van gaat maken. Opgemerkt wordt dat de gemeente twee besluiten afgeeft. Een waarin de schoonmaakondersteuning in uren is geïndiceerd en een tweede besluit waarin de hoogte van het PGB wordt toegekend en (blijkbaar) waarvoor dit bestemd is (welke huishoudelijke taken).
 Beoordeling spoedeisend belang
 Belanghebbende komt in bezwaar, wat door het college ongegrond wordt verklaard. Belanghebbende stelt beroep in en voert ter zitting aan dat zij een spoedeisend belang heeft bij het treffen van een voorlopige voorziening. Tot 1 januari 2013 ontving zij hulp bij het huishouden in de vorm van een PGB waar zij haar vaste hulp uit kon betalen. Door het bestreden besluit verliest zij haar PGB waardoor dat niet meer kan terwijl voor haar – gelet op haar beperkingen – de noodzaak bestaat van continuering van de hulpverlening door haar huidige hulp. De voorzieningenrechter acht het spoedeisend belang aldus voldoende aangetoond.
 De aan belanghebbende toegekende voorziening is bestemd voor lichte en zware huishoudelijke werkzaamheden alsmede voor de wasverzorging en het voeren van regie. Bij besluit wordt het volgende vermeld.
 “deze indicatie komt op 1 januari 2013 te vervallen omdat schoonmaakondersteuning een algemene voorziening wordt waar ook u gebruik van gaat maken. Het gaat hier om een formaliteit. De schoonmaakondersteuning blijft per 1 januari 2013 vooralsnog ongewijzigd.”
 Het bezwaar, thans beroep richt zich tegen dit onderdeel van het besluit. In het besluit (bob) is het volgende opgenomen.
 “U heeft aangegeven dat u het oneens bent met de voorgenomen overgang van hulp bij het huishouden als individuele voorziening naar een algemene voorziening. U voorziet problemen in uw individuele geval na de implementatie van de algemene voorziening. U vreest dat de voorziening voor u niet doelmatig zal zijn en verzoekt derhalve om handhaving van de huidige voorziening. Aangezien hier tijdens dit indicatietraject nog geen sprake van is, wordt uw bezwaar hiertegen als niet gegrond beschouwd.‘’
 Ter zitting geeft het college een nadere toelichting. De voorzieningenrechter begrijpt hieruit dat belanghebbende, en met haar vele anderen, voor de beperkingen die zij ondervindt bij het uitvoeren van huishoudelijke taken van 1 januari 2013 is aangewezen op de hulp van een door de gemeente aangewezen zorginstelling die de taken in eerste instantie gaat uitvoeren. Daarbij staan de resultaten centraal en niet het aantal uren toege-kende hulp. Volgens het college is de aldus geboden ondersteuning aan te merken als een algemene voorziening. Eerst als belanghebbende aangeeft niet met de geboden voorziening uit de voeten te kunnen wordt een onderzoek gedaan en vindt een individuele beoordeling plaats en wordt een individueel besluit afgegeven.
 De voorzieningenrechter oordeelt dat de op deze wijze ingerichte besluitvorming zich niet leent voor afdoening binnen de onderhavige voorlopige voorzieningenprocedure. Daarvoor zal ook eerst de vraag moeten worden beantwoord of er thans überhaupt sprake is van een besluit in de van de Awb met betrekking tot het jaar 2013.
 De voorzieningenrechter ziet aanleiding om de behandeling van en de uitspraak op het beroep aan te houden in afwachting van de uitspraak van de meervoudige kamer van deze rechtbank. Daartoe overweegt de voor-zieningenrechter dat de op deze wijze ingerichte besluitvorming zich niet leent voor afdoening binnen de on-derhavige voorlopige voorzieningenprocedure. Daarvoor zal ook eerst de vraag moeten worden beantwoord of er thans überhaupt sprake is van een besluit in de van de Awb met betrekking tot het jaar 2013.
 Aan belanghebbende wordt een voorlopige voorziening toegewezen die bepaalt dat belanghebbende tot de uitspraak op beroep de beschikking houdt over haar PGB.
 Ik denk dat dit de eerste uitspraak is in een reeks van de Rechtbank Noord-Nederland over het gewijzigde beleid van de gemeente in kwestie. De voorzieningenrechter benoemt twee belangrijke aspecten. Als eerste is dat de vraag of sprake is van een besluit. Ik ben geneigd te stellen dat daarvan sprake is nu belanghebbende vanaf 1 januari 2013 niet in aanmerking wordt gebracht voor een PGB. Het besluitbegrip laat ik in deze noot verder onbesproken. Als tweede oordeelt de voorzieningenrechter dat de meervoudige kamer zich mogelijk zal uitlaten over het inhoudelijke beleid.
 De inhoud van het beleid bepaalt kort gezegd als volgt. In de Verordening is onder meer het resultaat van een schoon en leefbaar huis opgenomen. Met het oog daarop is schoonmaakondersteuning in de ￼vorm van een algemene voorziening het uitgangspunt. Onder algemene voorzieningen worden aldus voorzieningen, met name diensten of een combinatie van dienst en product, verstaan die weliswaar niet bestemd zijn voor, noch te gebruiken zijn door alle inwoners; anderzijds zijn ze door iedereen waarvoor ze wel bedoeld zijn op eenvoudige wijze, zonder een ingewikkelde aanvraagprocedure, te verkrijgen of te gebruiken. Een voorbeeld is schoonmaakondersteuning. Wordt belanghebbende hiermee ￼onvoldoende gecompenseerd kan een individuele voorziening getroffen worden ￼voor schoonmaakondersteuning en/of regievoering. Uit de toelichting maak ik op dat een belanghebbende pas een beroep kan doen op een individuele voorziening nadat de algemene voorziening onvoldoende is gebleken. Hieruit volgt – zo lijkt het althans – dat de bewijslast daarvoor bij de belanghebbende ligt. Dat komt mij als principieel uitgangspunt vreemd voor. Uit de vaste jurisprudentie blijkt namelijk dat het op de weg van het college ligt zich gemotiveerd op het standpunt te stellen dat een (algemene) voorziening als voldoende compensatie kan gelden (zie bijvoorbeeld CRvB 10-12-2008, BG6612 Wmo en CRvB 13-06-2012, BW8331 Wmo).
 ￼Hoewel een algemene voorziening per definitie geen individuele voorziening is en de Wmo-regels rond eigen bijdragen/eigen aandeel niet gelden, bepaalt de Verordening dat voor algemene voorziening wel een tariefsbijdrage kan gelden. Uit de toelichting blijkt dat deze tariefsbijdrage niet gekoppeld is aan de omstandigheden van de betrokken persoon, maar aan het feit dat hiervan gebruik wordt gemaakt. Met een tariefsbijdrage wordt belanghebbende bewust gemaakt van de financiële consequenties van het gebruik van de algemene voorziening. Dit argument is misschien aardig om te vermelden maar heeft voor het toetsingskader als zodanig geen betekenis. Het gemeentelijk Besluit bepaalt dat bij het verstrekken van een algemene voorziening een tariefsbijdrage wordt gevraagd. ￼Deze mag niet hoger zijn dan de ‘maximale periodebijdrage’ die het CAK in rekening brengt ￼bij de klant. Deze bepaling is dwingend voorgeschreven waarmee invulling wordt gegeven aan de delegatiebepaling hierover van de Verordening.
 Primaire vraag over het inhoudelijk beleid is volgens mij wat een algemene voorziening is. En vervolgens of, en zo ja, volgens welke criteria een algemene voorziening als voldoende compenserend kan worden gekwalificeerd. Daarvoor moet een kijkje worden genomen in de geschiedenis van de Wmo en de thans beschikbare jurisprudentie.
 Met «bevorderen van» in het beleidsterrein in onderdeel 5° wordt gedoeld op algemene maatregelen die, zonder dat men zich tot de gemeente behoeft te wenden, ten goede kunnen komen aan een ieder die daaraan behoefte heeft. In die zin behoeft de maatregel dus niet bij uitsluiting gericht te zijn op mensen met een beperking of een chronisch psychisch probleem of een psychosociaal probleem, zolang zij er in ieder geval maar baat bij hebben. Het gaat hier om een breed scala van mogelijke maatregelen. Wat betreft de deelname aan het maatschappelijk verkeer kan gedacht worden aan de toegankelijkheid van de woonomgeving en openbare ruimten zoals leeszalen, het gemeentehuis, et cetera.
 De deelname van mensen met een beperking aan het maatschappelijk verkeer zal bevorderd worden als zij zich met hun rolstoel, of met welk hulpmiddel dan ook, gemakkelijk kunnen bewegen in hun woonomgeving, en toegang hebben tot alle openbare faciliteiten. Maar ook het organiseren van activiteiten met een sociaal-recreatief of sportief karakter voor specifieke doelgroepen is een voorbeeld. Door het gebruik van het woord «bevorderen» geeft het wetsvoorstel de gemeente een grote mate van beleidsvrijheid. Zij kan daardoor invulling aan de wet geven met behulp van het bestuurlijk instrumentarium waarover zij zelf beschikt, maar ze kan evenzeer, als pleitbezorger van de mensen om wie het gaat, veranderingen pogen aan te brengen op terreinen waar zij geen directe bevoegdheid heeft. Te denken valt aan de toegankelijkheid van het openbaar vervoer, waarvoor de gemeente niet of slechts ten dele verantwoordelijk is. Ook een sector als «aanpasbaar bouwen» is een voorbeeld van een terrein waarop de gemeente geen beleidsinstrumenten heeft, maar waarop zij wel degelijk voor de doelgroep belangwekkende resultaten kan boeken (TK 2004/05, 30 131, nr. 3, p. 28).
 Voorzieningen (collectief en individueel)
 De beleidsterreinen genoemd in artikel 1 lid 1 onder g onderdelen 5° en 6° zijn nauw verwant. Het beleidsterrein genoemd in onderdeel 6°, het verlenen van voorzieningen aan mensen met een beperking of een chronisch psychisch probleem of een psychosociaal probleem ten behoeve van het behoud van hun zelfstandig functioneren of hun deelname aan het maatschappelijk verkeer, is een nader gespecificeerd onderdeel van het in meer algemene termen gedefinieerde beleidsterrein in onderdeel 5°, het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijke verkeer en van het zelfstandig functioneren van deze mensen (TK 2004/05, 30 131, nr. 3, p. 28).
 Door de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) is het begrip algemene voorziening geïntroduceerd in de eerste modelverordening Wmo. Hiervoor hoeft – zo bepaalt de toelichting – in principe geen beschikking te worden afgegeven.
 Jurisprudentie algemene voorziening
 In CRvB 15-04-2010, BM3583 Wmo oordeelt de CRvB dat maatschappelijke opvang geen individuele voorziening is. Daarbij neemt de CRvB in aanmerking dat het bij maatschappelijke opvang in beginsel om een voor ieder toegankelijke, collectief aangeboden voorzieningen gaat, op basis van een beperkte toelatingsbeoordeling aan de hand van een beperkt aantal algemeen geformuleerde maatstaven. Verder neemt de CRvB daarbij in aanmerking bij de toelatingsbeoordeling in het algemeen geen acht wordt geslagen op de specifieke (persoons)kenmerken van de individuele aanvrager en dat deze opvang naar zijn aard niet is afgestemd op de kenmerken van de individuele aanvrager.
 Overigens geldt wel dat de aanvrager in bezwaar kan komen tegen het oordeel van de gemeente (CRvB 19-04-2010, BM0956 Wmo). Hieruit volgt dat gemeente bij de toepassing van een algemene voorziening wel een beschikking moet afgeven. Zie verder nog CRvB 28-10-2009, BK2504 Wmo waarin de CRvB oordeelt dat het collectief vervoer als individuele voorziening moet worden aangemerkt. Immers, alvorens toegelaten te wor-den tot deelname daaraan moet een op het individu gericht onderzoek plaatsvinden.
 Hoewel de Wmo het begrip algemene voorziening niet kent, valt uit de CRvB 15-04-2010, BM3583 Wmo wel op te maken binnen welke kaders de CRvB toepassing van het begrip zal toetsen. Het is dan ook de vraag hoe gemeenten de toegang tot bijvoorbeeld schoonmaakondersteuning als algemene voorziening zouden kunnen invullen. De criteria daarvoor zijn van belang omdat daar uit voortvloeit dat artikel 6 Wmo (keuzevrijheid) niet van toepassing is. Verder is artikel 15 Wmo niet van toepassing. Wordt iemand alleen toegelaten als hij zelf – vanwege beperkingen – geen huishoudelijke taken kan uitvoeren en is de ondersteuning alleen daar op gericht, dan neem ik aan dat geen sprake kan zijn van een algemene voorziening (vergelijk CRvB 28-10-2009, BK2504 Wmo). Aan de vraag of de ogenschijnlijk algemene voorziening voor belanghebbende betaalbaar is wordt dan vanzelfsprekend niet meer toegekomen (zie verder onder ‘inkomensafhankelijke voorzieningen’).
 Verder is het de vraag is of voor een (echte) algemene voorziening een andersoortige financiële bijdrage van de gebruiker mag worden gevraagd. In dat kader bepaalt artikel 4.8 Bmo de bevoegdheid voor centrumgemeen-ten om de bijdrage voor verblijf in een maatschappelijke opvang of vrouwenopvang te verrekenen de bijstandsuitkering die betrokkene ontvangt.
 Algemene voorziening compenserend?
 Het oorspronkelijk wetsvoorstel wijzigde door een amendement waarmee de compensatieplicht werd verankerd in artikel 4 Wmo (TK 2005/06, 30 131, nr. 65). Dat artikel bepaalt dat het college de genoemde personen moet compenseren door het verlenen van voorzieningen als zij beperkingen hebben in hun zelfredzaamheid en maatschappelijke participatie. Artikel 4 lid 1 Wmo brengt mee dat de zelfredzaamheid en de maatschappelijke participatie de doeleinden zijn waarop de compensatieplicht van het college moet zijn gericht.
 Uit de vaste jurisprudentie over hulp bij het huishouden volgt dat de maaltijdservice – als algemene voorziening – zich in beginsel als voldoende compenserend laat kwalificeren. Deze voorziening, vaak ook Tafeltje dekje genoemd wordt doorgaans door de Stichting Welzijn ouderen verzorgd en is indirect gefinancierd vanuit de Wmo. Ook valt uit de jurisprudentie op te maken dat de boodschappenservice en de kant-en-klaarmaaltijden uit de reguliere supermarkt ‘voorliggend’ zijn op het verlenen van een individuele voorziening. Deze laatstgenoemde ‘voorzieningen’ moeten echter worden gekwalificeerd als algemeen gebruikelijk; dat is een toegangsbepaling tot de Wmo (lees weigeringsgrond). Dat is ook logisch als belanghebbende de beperkingen kan oplossen met een algemeen gebruikelijke voorziening (vergelijk CRvB 20-10-2010, BO2807 Wmo).
 Ik merk hierbij wel op dat de Centrale Raad zich nog niet over de vraag heeft uitgelaten of er een verschil is (in beoordeling) tussen een algemene en algemeen gebruikelijke voorziening. Dit is belangrijk omdat uit de thans beschikbare jurisprudentie blijkt dat het college zich onder meer moet uitlaten wat onder ‘financieel draagbaar’ wordt verstaan (zie verder hierna). Bij een beoordeling of een voorziening algemeen gebruikelijk is voor de persoon van de aanvrager, is daar geen sprake van omdat het inkomen in beginsel niet van belang is (Rechtbank Arnhem 16-08-2012, BX8032 Wmo).
 In de jurisprudentie tot nu toe is onder meer de vraag beantwoord of algemeen en algemeen gebruikelijke voorzieningen voorliggend kunnen worden geacht op een individuele voorziening (CRvB 14-11-2012, BY3938 Wmo en CRvB 31-10-2012, BY2147 Wmo). Ik neem aan dat dit te maken heeft met de definities die de gemeenten in kwestie hanteren in het beleid. Verder blijkt niet dat belanghebbende hierover in bezwaar en (ho-ger) beroep een geschil aanhangig heeft gemaakt. Uit de genoemde jurisprudentie blijkt dat het college moet beoordelen of de algemene /algemeen gebruikelijke voorziening:
 financieel kan worden gedragen; en
 compenserend is.
 Ik meen dat het college bij het beantwoorden van de vraag of een voorziening financieel kan worden gedragen rekening mag houden met andersoortige vergoedingen die de aanvrager ontvangt. Denk bijvoorbeeld aan de Wtcg. Het beoordelingskader wordt interessant als de aanvrager door de gemeente wordt verwezen naar ver-schillende algemene voorzieningen waarvoor telkens een ‘financiële bijdrage’ verschuldigd is. Daarnaast kan er mogelijk nog aanspraak bestaan op een individuele voorziening waarvoor een eigen bijdrage verschuldigd zal zijn. Alles tezamen geeft dat een stapeling van kosten voor de burger.
 Verder vind ik de rechtsvraag interessant of de aanspraak op de bijzondere bijstand een rol zou kunnen en mogen spelen bij de vraag of een algemene voorziening financieel kan worden gedragen door de belanghebbende. In de praktijk verstrekken de meeste gemeenten bijzondere bijstand voor bijvoorbeeld de meerkosten van de maaltijden van Tafeltje Dekje. Kort gezegd: heeft iemand op grond van de hoogte van diens beschikbare middelen geen recht op bijzondere bijstand, dan mag het college er van uit gaan dat de algemene voorziening door belanghebbende financieel kan worden gedragen. Daar is – althans bij mij – nog geen jurisprudentie over bekend.
 Betaalbaarheid algemene voorziening
 Uit de Kamerstukken noch uit de jurisprudentie, blijken geen concrete aanknopingspunten of voor een algemene voorziening een financiële bijdrage mag worden gevraagd, en zo ja, wat de hoogte daarvan zou mogen zijn. Hiermee bedoel ik nadrukkelijk niet de eigen bijdrage van artikel 15 Wmo, die gaat immers over individuele voorzieningen. Uit het Besluit van een gemeente in kwestie blijkt dat een ￼tariefsbijdrage in rekening wordt gebracht van € 12 per 4 weken voor een algemene voorziening in de vorm van schoonmaakondersteuning. Deze ondersteuning wordt geboden door een zorgaanbieder waarbij het resultaat van een schoon en leefbaar het uitgangspunt is en niet een aantal te indiceren uren. Voor de hoogte van dit bedrag is aansluiting gezocht bij de maximale periodebijdrage die het CAK in rekening brengt bij een individuele voorziening (incl. de Wtcg-korting van 33%). Voor de nadere motivering stelt de gemeente dat gebruikers van de Regiotaxi ook een tariefsbijdrage verschuldigd zijn. Deze redenering klopt niet volgens mij.
 Algemeen gebruikelijke kosten
 De tariefsbijdrage van de Regiotaxi zijn algemeen gebruikelijke kosten omdat deze gebaseerd is op de het reguliere tarief van het Openbaar Vervoer. Iedereen heeft deze kosten, ongeacht de vraag of er mobiliteitsproblemen zijn. Aan gebruikers van de Regiotaxi (met mobiliteitsproblemen) mag een ritbijdrage worden gevraagd ter hoogte van dat tarief (CRvB 26-11-2009, BK4611 Wmo).
 Inkomensafhankelijke voorzieningen
 Als laatste nog iets over het stellen van financiële voorwaarden aan de aanspraak op (individuele) voorzieningen. Uit de Parlementaire geschiedenis leidt de CRvB af dat de wetgever bij het verlenen van (individuele) voorzieningen enkel voor ogen heeft gehad een eigen bijdragesysteem te hanteren. Het verplichte maatwerk bij de uitvoering van de compensatieplicht heeft daarmee – voor wat betreft de capaciteit van de aanvrager als bedoeld in artikel 4 lid 2 Wmo – geen enkele zelfstandige betekenis anders dan het vragen van een eigen bijdrage of eigen aandeel (CRvB 19-12-2011, BU7263 Wmo, CRvB 18-01-2012, BV1309 Wmo en Vzr. CRvB 09-01-2012, BV3137 Wmo).
 Verschillende rechtbanken oordeelden al over gekanteld Wmo-beleid waarbij toch op een of andere manier de middelen van de aanvrager worden betrokken bij de voorwaarde op een aanspraak. Gemeenten mogen bij de toegang tot de Wmo geen regels stellen over het inkomen of vermogen van de aanvrager (Rechtbank Leeuwarden 27-12-2012, AWB 12/1631, Rechtbank ’s-Gravenhage 19-12-2012, AWB 12/6165, Rechtbank Arnhem 18-12-2012, BY6913 Wmo en Rechtbank Leeuwarden 18-12-2012, BY6831 Wmo).
 Zie ook Rechtbank Noord-Nederland 14-03-2013, BZ4141 Wmo waarin de rechtbank over het beleid van de gemeente in kwestie oordeelt. De schriftelijke beslissing dat iemand toegang heeft tot de algemene voorziening schoonmaakondersteuning is aan te merken als een besluit, aangezien het bieden ervan een op artikel 4 Wmo berustende publieke taak van het college is.
 Dit bericht werd geplaatst in Jurisprudentie,Uitspraak en getagged als Algemene voorziening,Annotatie door Ingeborg Lunenburg. Markeer de permalink als favoriet.
 3 Replies to “Rechtbank Noord-Nederland: schoonmaakondersteuning algemene voorziening?”
 Pingback: Waskosten: AWBZ, Wmo of bijzondere bijstand | Ingeborg Lunenburg Opleiding + Advies


text:
U-I-132/16
 ECLI:SI:USRS:2019:U.I.132.16
 Zakon o divjadi in lovstvu (Uradni list RS, št. 16/04, 17/08 in 31/18) (ZDLov-1), 1. odst. 1. čl., 3. čl., 2. in 5. odst. 4. čl., 2. odst. 8. čl., 55. čl.
 Pobuda za začetek postopka za oceno ustavnosti 55. člena Zakona o divjadi in lovstvu (Uradni list RS, št. 16/04, 17/08 in 31/18) se zavrže.
 Pobuda za začetek postopka za oceno ustavnosti prvega odstavka 1. člena, 3. člena, drugega in petega odstavka 4. člena in drugega odstavka 8. člena Zakona o divjadi in lovstvu se zavrne.
 Pobudnik nima pravnega interesa, če ne izkaže, da izpodbijana določba neposredno posega v njegov pravni položaj. Ustavno sodišče pobudo za začetek postopka za oceno ustavnosti zavrne, če od odločitve ni pričakovati rešitve pomembnega pravnega vprašanja.
 U-I-132-16.pdf
 U-I-132/16-12
 Ustavno sodišče je v postopkih za preizkus pobude Janeza Tibole, Šalovci, in drugih, na seji 17. oktobra 2019
 1. Pobuda za začetek postopka za oceno ustavnosti 55. člena Zakona o divjadi in lovstvu (Uradni list RS, št. 16/04, 17/08 in 31/18) se zavrže.
 2. Pobuda za začetek postopka za oceno ustavnosti prvega odstavka 1. člena, 3. člena, drugega in petega odstavka 4. člena in drugega odstavka 8. člena Zakona o divjadi in lovstvu se zavrne.
 1. Pobudo so vložili Civilna iniciativa za ukinitev lovišča s posebnim namenom (v nadaljevanju LPN) Kompas Peskovci in posamezniki, ki zatrjujejo, da so lastniki zemljišč, obdelovalci zemljišč in prebivalci na območju LPN Kompas Peskovci. Zatrjujejo, da so prvi odstavek 1. člena, 3. člen, drugi in peti odstavek 4. člena in drugi odstavek 8. člena Zakona o divjadi in lovstvu (v nadaljevanju ZDLov-1) v neskladju s 33., 44., 67., 71. in 74. členom Ustave. Pobudniki menijo, da je celoten koncept upravljanja z divjadjo v neskladju z navedenimi ustavnimi določbami, zato si prizadevajo za spremembo zakonodaje po vzoru avstrijske ureditve. Menijo, da imajo lastniki gozdov in zemljišč zaradi upravljanja z divjadjo zgolj bremena in škodo. Zato naj bi zakonska ureditev prekomerno posegala v zasebno lastnino. Pobudniki menijo, da bi morala biti določena pavšalna odškodnina zaradi gojenja divjadi na zasebnih zemljiščih. V neskladju z 71. členom Ustave naj bi bila zaradi zakonske ureditve izgubljena funkcija smotrnega izkoriščanja kmetijskih zemljišč in varstva teh zemljišč. ZDLov-1 naj ne bi urejal pravic lastnikov gozdov in zemljišč, zato naj jim zakonska ureditev ne bi omogočala sodelovanja pri načrtovanju in gospodarjenju z divjadjo. S tem naj bi jim bila kršena pravica sodelovati pri upravljanju javnih zadev (44. člen Ustave). Divjad naj bi uničevala kmetijska in druga zemljišča pobudnikov, pri tem pa naj bi lastniki dobili premajhno odškodnino. Zato naj bi bila ureditev v neskladju s pravico do gospodarske pobude (74. člena Ustave), saj naj bi prenizka odškodnina zaradi škode onemogočala gospodarjenje s kmetijskimi zemljišči.
 2. V vlogi je kot pobudnica navedena Civilna iniciativa za ukinitev LPN Kompas Peskovci. Vlogo so kot člani upravnega odbora in kot pobudniki posamezniki podpisali Janez Tibola in drugi. Ustavno sodišče je, ne da bi se spuščalo v presojo, ali Civilna iniciativa za ukinitev LPN Kompas Peskovci izkazuje pravni interes za izpodbijanje ZDLov-1, štelo, da pobudo vlagajo Janez Tibola in drugi.
 3. Pobudniki izpodbijajo celotni zakon, vendar so izrecno navedli, da izpodbijajo prvi odstavek 1. člena, 3. člen, drugi in peti odstavek 4. člena in drugi odstavek 8. člena ZDLov-1. Iz navedb v pobudi izhaja, da pobudniki nasprotujejo tudi višini odškodnine za škodo na kmetijskih in gozdnih kulturah povzročeno od divjadi, ki je urejena v 55. členu ZDLov-1. Ustavno sodišče je zato štelo, da pobudniki izpodbijajo navedene določbe.
 5. Člen 55 ZDLov-1 ne učinkuje neposredno. Uveljavljanje škode na kmetijskih in gozdnih kulturah je urejeno v 56. členu ZDLov-1. Iz petega odstavka 56. člena ZDLov-1 izhaja, da lahko oškodovanec, ki se ne strinja z odločitvijo Komisije za določanje višine škode na kmetijskih in gozdnih kulturah (tretji odstavek 56. člena ZDLov-1) s tožbo zahteva, da o odškodnini odloči pristojno sodišče. Ustavno sodišče v takih primerih šteje, da se lahko pobuda za začetek postopka za oceno ustavnosti vloži šele po izčrpanju pravnih sredstev zoper posamični akt, izdan na podlagi izpodbijanih predpisov, hkrati z ustavno pritožbo, pod pogoji iz 50. do 60. člena ZUstS. To stališče Ustavnega sodišča je obrazloženo v sklepu Ustavnega sodišča št. U-I-275/07 z dne 22. 11. 2007 (Uradni list RS, št. 110/07, in OdlUS XVI, 82). Iz razlogov, navedenih v citiranem sklepu, pobudniki ne izkazujejo pravnega interesa za začetek postopka za oceno ustavnosti 55. člena ZDLov-1. Zato je Ustavno sodišče pobudo v tem delu zavrglo (1. točka izreka).
 6. Pobudniki pravni interes za začetek postopka za oceno ustavnosti prvega odstavka 1. člena, 3. člena, drugega in petega odstavka 4. člena in drugega odstavka 8. člena ZDLov-1 utemeljujejo s tem, da so lastniki zemljišč, na katerih se izvaja trajnostno gospodarjenje z divjadjo. Pobudniki v tem delu izkazujejo pravni interes, saj izpodbijane zakonske določbe učinkujejo neposredno.
 7. Po drugem odstavku 26. člena ZUstS Ustavno sodišče pobudo zavrne, če od odločitve ni pričakovati rešitve pomembnega pravnega vprašanja. Ko gre za oceno ustavnosti zakona oziroma oceno ustavnosti ali zakonitosti podzakonskega predpisa, sprejme pobudo za začetek takega postopka Ustavno sodišče torej le tedaj, če bo lahko na njeni podlagi odločilo o pomembnem ustavnopravnem vprašanju. Po oceni Ustavnega sodišča pobuda ne odpira pomembnih ustavnopravnih vprašanj, ker je Ustavno sodišče izpodbijano zakonsko ureditev že presojalo v odločbah št. U-I-98/04 z dne 9. 11. 2006 (Uradni list RS, št. 120/06, in OdlUS XV, 78) in št. U-I-40/06 z dne 11. 10. 2006 (Uradni list RS, št. 112/06, in OdlUS XV, 70). Ugotovilo je, da ZDLov-1 ni v neskladju z Ustavo. Pobudniki ne navajajo razlogov, ki jih Ustavno sodišče ne bi upoštevalo že pri prejšnjem odločanju o istih vprašanjih, niti ne odpirajo novih pomembnih ustavnopravnih vprašanj. Zato je Ustavno sodišče pobudo v tem delu zavrnilo (2. točka izreka).
 8. Ustavno sodišče je sprejelo ta sklep na podlagi drugega odstavka 26. člena ZUstS v sestavi: podpredsednik dr. Matej Accetto ter sodnice in sodniki dr. Rok Čeferin, dr. Dunja Jadek Pensa, DDr. Klemen Jaklič, dr. Špelca Mežnar, dr. Marijan Pavčnik, Marko Šorli in dr. Katja Šugman Stubbs. Sklep je sprejelo s šestimi glasovi proti dvema. Proti sta glasovala sodnika Jaklič in Šorli.
 Janez Tibole, Šalovci, in drugi
 US32082


type: caselaw

text:
 6.5.2006
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 108/6
 Αναίρεση που άσκησαν στις 27 Φεβρουαρίου 2006 η Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio SpA (FIAMM) και η Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio Technologies Inc (FIAMM Technologies) κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που εκδόθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2005 στην υπόθεση T-69/00, Fabbrica italiana accumulatori motocarri Montecchio Spa (FIAMM) και Fabbrica italiana accumulatori motocarri Montecchi Technologies, Inc. (Fiamm Technologies) κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 (Υπόθεση C-120/06 P)
 (2006/C 108/10)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική
 Διάδικοι
 Αναιρεσείουσες: Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio SpA (FIAMM), Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio Technologies Inc (FIAMM Technologies) [εκπρόσωποι: I. Van Bael, F. Di Gianni και A. Cevese, avvocati]
 Αντίδικοι στην αναιρετική διαδικασία: Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
 Αιτήματα των αναιρεσειουσών
 Οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
 —
 να αποφανθεί επί της ουσίας, αφού κρίνει ότι η κατάσταση της δικογραφίας του το επιτρέπει, και να αναγνωρίσει στις αναιρεσείουσες δικαίωμα αποζημιώσεως λόγω ευθύνης των αναιρεσιβλήτων από νόμιμη ή παράνομη πράξη,
 —
 εν πάση περιπτώσει, να καταδικάσει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα τόσο της παρούσας όσο και της πρωτοβάθμιας διαδικασίας,
 —
 επικουρικά, να επιδικάσεις στις αναιρεσίβλητες εύλογη αποζημίωση λόγω της υπερβολικά μακράς διάρκειας της διαδικασίας ενώπιον του Πρωτοδικείου,
 —
 να διατάξει οποιοδήποτε άλλο μέτρο κρίνει αναγκαίο βάσει της αρχής της επιείκειας.
 Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
 Οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στερείται πλήρως αιτιολογίας σε σχέση με ένα από τα κυριότερα επιχειρήματα που είχαν διατυπωθεί, ότι δηλαδή, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις που χαρακτηρίζουν την προκειμένη υπόθεση, οι αναιρεσείουσες έχουν το δικαίωμα να επικαλεστούν την απόφαση του οργάνου επιλύσεως διαφορών του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου για να αποδείξουν τον παράνομο χαρακτήρα της στάσης της Κοινότητας, προκειμένου να τους επιδικαστεί αποζημίωση.


text:
 4.10.2012
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 270/33
 DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
 NR 110/2012
 z dnia 15 czerwca 2012 r.
 zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
 WSPÓLNY KOMITET EOG,
 uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 95/2012 z dnia 30 kwietnia 2012 r. (1).
 (2)
 W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2011/94/UE z dnia 28 listopada 2011 r. zmieniającą dyrektywę 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy (2),
 PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
 Artykuł 1
 W pkt 24f (dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
 1)
 dodaje się tiret w brzmieniu:
 „—
 32011 L 0094: dyrektywą Komisji 2011/94/UE z dnia 28 listopada 2011 r. (Dz.U. L 314 z 29.11.2011, s. 31).”;
 2)
 tekst dostosowania e) otrzymuje brzmienie:
 „w pkt 3 załącznika I słowa »Wzór Unii Europejskiej« w lit. e) dotyczącej pierwszej strony dokumentu prawa jazdy zastępuje się słowami »Wzór EOG«;”.
 Artykuł 2
 Teksty dyrektywy 2011/94/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
 Artykuł 3
 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2012 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (3).
 Artykuł 4
 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
 Sporządzono w Brukseli dnia 15 czerwca 2012 r.
 W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
 Gianluca GRIPPA
 Pełniący obowiązki Przewodniczącego
 (1) Dz.U. L 248 z 13.9.2012, s. 33.
 (2) Dz.U. L 314 z 29.11.2011, s. 31.
 (3) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.


text:
Pytać każdy może ... (retorycznie) | prawo | VaGla.pl Prawo i Internet
 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ administracyjny, zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, ma prawo odesłać wnioskującego o taką informację do enigmatycznego w tym przypadku pojęcia "Internet". Sąd uznał ponadto, że taki tryb załatwienia sprawy jest udzieleniem informacji publicznej.
 WSA oddalił skargę pana Piotra Szkudlarka na bezczynność prezesa Rady Ministrów. "Skarżący zwrócił się do premiera o udostępnienie sprawozdania o realizacji w Polsce praw gwarantowanych przez Międzynarodowy Pakt Praw Politycznych i Obywatelskich.
 - Dostałem liczące sześć linijek pismo, że takie dane znajdują się w Internecie, ale nawet nie podano adresu, pod jakim ich szukać. Kiedy się odwołałem, odpowiedziano, że informacje można znaleźć na stronach internetowych Ministerstwa Sprawiedliwości albo w Departamencie Współpracy Międzynarodowej MS" (...) A tak naprawdę, to na stronach internetowych Ministerstwa Sprawiedliwości wcale takich danych nie ma. Uznałem więc, że odpowiedzi nie udzielono, i złożyłem skargę na bezczynność prezesa Rady Ministrów do WSA" [1].
 Każdemu przysługuje...
 Nadzieje i emocje towarzyszące wejściu w życie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej: udip) rychło przygasły, gdy zainteresowani pozyskaniem takiej wiedzy [2] przystąpili po dniu 1 stycznia 2002 roku do egzekwowania dobrodziejstw gwarantowanych im w tej regulacji. Z wielu publikacji prasowych niezbicie wynikało, że urzędnicy albo nie dysponowali wiedzą o przepisach udip, albo używali formalnych wybiegów dla ochrony pozornych sekretów zgromadzonych w niezgłębionych czeluściach administracyjnych zbiorów informacji. Najczęściej stosowanymi szlabanami informacyjnymi były (i są) przepisy o ochronie rozlicznych tajemnic prawnie chronionych, kwestionowanie że żądana wiadomość ma charakter informacji publicznej, wskazywanie zawiłych procedur innego trybu dostępu do poszukiwanych informacji, czy wreszcie niechęć wynikająca z lekceważenia ciekawskich petentów połączona z zakorzenioną w podmiotach tzw. "sfery publicznej" tradycją strachu przed informacyjnymi apetytami wrogich służb specjalnych lub organizacji terrorystycznych.
 W początkowym okresie obowiązywania przepisów udip dało się na szczęście zaobserwować pozytywną tendencję w orzecznictwie NSA - sądy w wielu przypadkach przyznawały rację obywatelom skarżącym się na obstrukcyjne działania (lub zaniechania) podmiotów ustawowo zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej [3]. Niemniej tę formę egzekwowania dostępu do informacji publicznej trudno uznać za podstawową i właściwą, skoro ratio legis przepisów udip pojmować należy raczej w kategoriach ułatwienia każdemu drogi do pozyskiwania informacji, bez potrzeby sięgania po odwoławcze środki ekstremalne.
 Sytuację uzdrowić miało utworzenie w 2003 roku urzędowego publikatora teleinformatycznego - Biuletynu Informacji Publicznej [4]. To nowoczesne w zamyśle rozwiązanie zakładało, że każdy, kto wpisze do internetowej wyszukiwarki adres www.bip.gov.pl automatycznie uzyska nieograniczony dostęp do serwisów BIP utworzonych przez poszczególne podmioty zobowiązane, co w konsekwencji zadośćuczyni podmiotowemu prawu uzyskiwania informacji publicznej, gwarantowanemu normami art.61 Konstytucji RP, jak i konkretyzującymi powyższe przepisami udip.
 Tymczasem efekt wynikający z ustawowo narzuconego obowiązku posiadania przez tzw. "podmioty obowiązane" serwisów BIP traktować można w kategoriach powołania do życia "internetowego potwora 2003 roku"[5].
 Odnoszę wrażenie, że w tegorocznym orzecznictwie sądów administracyjnych zaznacza się nieśmiała (na razie) tendencja do negowania racji nadmiernie ciekawskich obywateli. Przytoczyć można w tym kontekście orzeczenie NSA oddalające skargę kasacyjną ISOC Polska na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odrzucającego skargę ISOC na decyzje Prezesa ZUS, odmawiającą udzielenia informacji publicznej dotyczącej KSI Mail z powodu ochrony danych osobowych i ochrony tajemnicy Przedsiębiorcy (tj. Prokomu) [6]. Godny przywołania jest też przypadek Spółki z o.o. B - Tronic, która złożyła skargę na bezczynność marszałka województwa mazowieckiego w sprawie nieudostępnienia żądanej informacji publicznej. Firma ta, prowadząca od dziewięciu lat proces przed Sądem Rejonowym w Warszawie przeciwko Mazowieckiemu Zarządowi Dróg Wojewódzkich, zwróciła się do Urzędu Marszałkowskiego o przekazanie jej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej statutu MZDW, uchwały o jego zmianie oraz tekstu ustawy o drogach publicznych. Wobec nieotrzymania żądanych informacji Spółka złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które wyznaczyło MZDW 30 - dniowy termin na udostępnienie żądanych materiałów. Po przeszło siedmiu miesiącach od złożenia wniosku [7] i po miesiącu od rozstrzygnięcia SKO, Spółka otrzymała zawiadomienie, że wspomniane dokumenty są do odbioru w siedzibie Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich. Tymczasem, na dwa dni przed otrzymaniem rzeczonego powiadomienia B - Tronic złożyła do WSA skargę na bezczynność marszałka. Podczas rozprawy prezes Spółki dowodziła, że "...Firma tych dokumentów nie ma, ponieważ pismo informujące, że mamy je odebrać przy bramie, uznałam za arogancję. Zażądaliśmy, aby przesłano je korespondencyjnie, ale do dziś nie mamy odpowiedzi ani nie dostaliśmy żądanych materiałów...". Rozpatrujący skargę WSA stwierdził, że na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można żądać udostępnienia tekstu jakiejś ustawy, gdyż ustawa nie jest informacją publiczną; uznał też że wnioskodawca został zawiadomiony, że statut i uchwała - są przygotowane do odbioru. Jeżeli więc organ umożliwił udostępnienie żądanych dokumentów, nie ma bezczynności, a skarga jest bezprzedmiotowa. Zdaniem WSA "Informacja publiczna może być bowiem przekazywana w różny sposób; ważne jest, ażeby rzeczywiście została udostępniona" [8].
 Czyżby zasadne było zatem wnioskowanie, że podmioty, o których mowa w art. 4 udip, uprawnione są do stosowania dowolnych, absurdalnych lub niezgodnych z dobrymi obyczajami form udostępniania informacji - choćby "przy bramie", w toalecie, czy też za pośrednictwem dżentelmenów o wygolonych czaszkach pozbawionych karku łączącego tę część ciała z tułowiem? Zauważyć warto w tym przypadku, że w dogmatycznie formalnym orzeczeniu sądu zabrakło chociażby marginalnego odniesienia się do nieposiadania przez Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich podmiotowej strony BIP, na której poszukiwany przez Spółkę tekst statutu MZDW oraz uchwały o jego zmianie obligatoryjnie zamieszczony winien być od 1 lipca 2003 roku.
 Sygnalizowana na wstępie sprawa Piotr Szkudlarek versus prezes Rady Ministrów staje się w tym przypadku klasycznym przykładem fasadowości i pozornej społecznej przydatności przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
 Każda informacja (...) stanowi informację (...)
 Podmioty, które zdecydowały się utworzyć własne serwisy BIP, z reguły zamieściły w nich podstawowe dane o prowadzonej działalności, aby wypełnić minimum ustawowych wymagań wynikających z art. 6 ust. 1 udip i uniknąć posądzeń o nierespektowanie ustawowo narzuconych obowiązków. Stąd w wielu przypadkach poszukujący określonych - a nie rutynowo oczywistych informacji - musi wystąpić do "podmiotu obowiązanego" ze stosownym wnioskiem. W praktyce przepisy udip (poza częściowo adekwatnymi w tej materii art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 19) nie odnoszą się do jakości podlegającej udostępnieniu informacji publicznej. W zamian znaleźć można w tej regulacji odniesienia do ustawowo niezdefiniowanych pojęć "informacji przetworzonej", "niezwłoczności uzyskania i udostępnienia informacji", czy też jej "aktualności". Są natomiast liczne "technikalia" dotyczące zasad oznaczania udostępnianej informacji: określenie podmiotu, tożsamości wytwórcy lub osoby odpowiedzialnej, czasu wytworzenia, identyfikacji czasu rzeczywistego [9]. Powyższe powoduje, że prawnie dopuszczalny jest przerost informacyjnej formy nad jej treścią, przez co w konsekwencji trudno zarzucić "podmiotowi obowiązanemu" bezczynność lub kwestionować poznawczą wartość otrzymanej informacji, jeśli zredaguje on ją w poetyce kilkuzdaniowego pustosłowia [10].
 Analizując intencje ustawodawcy - w tym elastyczność dyspozycji zawartej w art. 6 udip, określającym zakres informacji podlegających publicznemu udostępnianiu - uprawnione wydaje się wnioskowanie, że BIP odgrywać miał w tym przypadku priorytetową rolę, a formie "wnioskowej" przydzielono status pomocniczy. Obserwowana rzeczywistość odwróciła tę kolejność. Znacząca liczba "podmiotów obowiązanych" nie posiada serwisów BIP, bądź utworzyła je ze znacznym opóźnieniem [11], zaś walory informacyjne funkcjonujących dotąd podmiotowych stron BIP zostały jednoznacznie negatywnie zrecenzowane w mediach, stąd nie ma potrzeby dowodzenia pozornej ich przydatności. Szokować może, akceptowana przez WSA, okoliczność (wynikająca z opisu batalii podjętej przez p. Szkudlarka) kompletnej ignorancji w zakresie znajomości przepisów udip przez specjalistyczne służby prawne prezesa Rady Ministrów. Jakim bowiem epitetem zastępczym określić można odesłanie wnioskodawcy do "Internetu", gdzie wyszukać ma sobie poszukiwane informacje?
 Ustawa o dostępie do informacji publicznej i rozporządzenie wykonawcze MSWiA w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej nie posługują się wszak określeniem "Internet", lecz zawężają je do pojęcia "ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej, zwanego Biuletynem Informacji Publicznej". Przywołane akty prawne wskazują - jako mające ułatwić docieranie do informacji - "adresy URL podmiotowych stron Biuletynu", "moduły wyszukujące", czy też "menu podmiotowe z adresami URL lub menu przedmiotowe". I słusznie, bo w teoretycznych założeniach system ten gwarantować miał łatwość poszukiwania żądanych informacji publicznych bez konieczności czasochłonnych i skomplikowanych penetracji zasobów "globalnej pajęczyny". Tymczasem okazuje się, że po kilkunastu miesiącach funkcjonowania Biuletynu i przeznaczeniu na ten cel niemałych środków finansowych świadomość urzędników najwyższej rangi (kancelaria premiera) pozostaje w stanie osobliwej hibernacji.
 Czy istnieje zatem możliwość rozwiązania zasygnalizowanych problemów? Owszem, lecz pociąga za sobą wydatki z napiętego (jak zawsze) budżetu. Aktualna i godna pełnej aprobaty pozostaje opinia Teresy Górzyńskiej: "Źle się stało także, że nie powołano fachowej, wyspecjalizowanej instytucji niezależnej, która czuwałaby nad stosowaniem tej ustawy. To ona powinna podejmować decyzje zaskarżane do sądów. W tej chwili, przy obecnym obciążeniu i niesprawności wymiaru sprawiedliwości, przyjęte w ustawie rozwiązania dotyczące zaskarżania odmów udostępniania informacji uznać należy za nieracjonalne" [12].
 Wyposażając dodatkowo ową "wyspecjalizowaną instytucję" w kompetencje do rzeczywistego nadzoru nad zabagnioną "problematyką BIP" istniałyby szanse na zapewnienie każdemu faktycznego, a nie pozornego prawa dostępu do informacji publicznej.
 Przyjdzie Lepper i wyrówna
 Być może w najbliższych miesiącach skończą się batalie o interpretowanie przepisów udip. Z ujawnionego przez "Gazetę Wyborczą" zarysu projektu zmian w Konstytucji RP, które po swoim zwycięstwie wyborczym przeforsować chce "Samoobrona", wynika że zniknie z tekstu ustawy zasadniczej zapis gwarantujący obywatelom prawo dostępu do dokumentów i wstępu na posiedzenia kolegialnych organów wybieranych w powszechnych wyborach [13]. Urzędnicy odetchną, sądy zajmą się poważnymi sprawami, Piotr Szkudlarek zmuszony będzie do zaniechania działań dezorganizujących funkcjonowanie organów publicznych, a Piotr "VaGla" Waglowski zakończy syzyfowe boje o przestrzeganie standardów tworzenia stron internetowych przez organy władzy i administracji. Zaś niżej podpisany odda komputer na złom, bo sprzęt nie będzie mu już przydatny do poszukiwań serwisów BIP interesujących go podmiotów, ani pisywania o problematyce dostępu do informacji publicznej.
 Po upływie blisko 3 lat od wejścia w życie przepisów udip proroczą okazała się wizja Mariusza Jabłońskiego i Krzysztofa Wygody, autorów najlepszego na naszym gruncie komentarza do ustawy: "Możliwe jest jednak, że dotychczasowa praktyka udostępniania informacji publicznej w żaden sposób nie ulegnie pozytywnym modyfikacjom. Przyczyn takiego stanu rzeczy można upatrywać w niedostatecznym przygotowaniu merytorycznym i technicznym podmiotów potencjalnie zobowiązanych, a przede wszystkim w trudnej do odpowiedniej (z punktu widzenia zainteresowanej osoby żądającej dostępu do informacji publicznej) interpretacji reguł przyjętych w u.d.d.i.p." [14]
 [1] - Premier nie milczał. Dane mogą być w Internecie, "Rzeczpospolita" z dnia 20 grudnia 2004 r.
 [2] - Na podstawie art. 2 ust. 1 udip każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej.
 [3] - Zob. dla przykładu: II SA 1956/02, II SA 3604/02, II SA 3572/02, II SAB 91-92/03, II SAB 137-138/03, II SAB 194/03, II SAB 325-326/03, II SAB 364/03.
 [4] - Szerzej na ten temat: Piotr Waglowski, Biuletyn Informacji Publicznej, www.vagla.pl.
 [5] - A. Gontarz, Strony zamiast informacji, "Computerworld" z 16 marca 2004 r. Witold Rygiel, Pieniądz świętszy od słowa, www.wszystkoobip.pl.
 [6] - http://ibiblio.org/ser/SP-versus-RP/zus/
 [7] - warto zapoznać się w tym przypadku z art. 13 i 14 udip: sąd nie doczytał?
 [8] - sygn. II SAB/Wa 145/04
 [9] - Przykładowo art. 8 ust. 6 i art. 12 ust. 1 udip.
 [10] - "Z uwagi na udzielenie informacji w formie czynności materialno - technicznej powstaje problem kontroli jej jakości. W dotychczasowych publikacjach zwraca się bowiem uwagę, że nadużycia w tym zakresie mogą prowadzić w konsekwencji do ograniczenia prawa do informacji." - M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 62.
 [11] - żenujące są okoliczności wymuszania utworzenia stron BIP np. Prezydenta RP lub organów sądownictwa - zob. D. Frey, Prezydent i sąd mają odpowiedzieć, "Rzeczpospolita" z dnia 12 lutego 2004 r.
 [12] - cyt. za Ż. Semprich, Jawność - zasadą, tajność - wyjątkiem, "Rzeczpospolita" z dnia 26 lipca 2001 r.
 [13] - D. Uhlig, Polska według Leppera, "Gazeta Wyborcza" z dnia 21 grudnia 2004 r.
 [14] - M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2002, s. 15.
 « Utwór muzyczny w Internecie (MP3) - wybrane zagadnienia. | Nowa (elektroniczna) legitymacja studencka. Opinia polemiczna »
 Spam i "kradzież danych": szykują się zmiany w Polsce


text:
 3.9.2015
 HR
 Službeni list Europske unije
 L 230/37
 ODLUKA ZAJEDNIČKOG ODBORA EGP-A
 br. 231/2014
 od 24. listopada 2014.
 o izmjeni Priloga XIII. (Promet) Sporazumu o EGP-u [2015/1455]
 ZAJEDNIČKI ODBOR EGP-a,
 uzimajući u obzir Sporazum o Europskom gospodarskom prostoru („Sporazum o EGP-u”), a posebno njegov članak 98.,
 budući da:
 (1)
 Odluka Komisije 2014/209/EU оd 20. ožujka 2014. o istovrijednosti kategorija vozačkih dozvola (1) treba se uključiti u Sporazum o EGP-u.
 (2)
 Odlukom 2014/209/EU stavlja se izvan snage Odluka Komisije 2013/21/EU od 18. prosinca 2012. o istovrijednosti kategorija vozačkih dozvola (2) koja je uključena u Sporazum o EGP-u i koja se stoga treba isključiti iz njega.
 (3)
 Prilog XIII. Sporazumu o EGP-u trebalo bi stoga na odgovarajući način izmijeniti,
 DONIO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 Tekst Priloga XIII. Sporazumu o EGP-u točke 24.fb (Odluka Komisije 2013/21/EU) zamjenjuje se sljedećim:
 „32014 R 0209: Odluka Komisije 2014/209/EU оd 20. ožujka 2014. o istovrijednosti kategorija vozačkih dozvola (SL L 120, 23.4.2014., str. 1.).”
 Članak 2.
 Vjerodostojni su tekstovi Odluke 2014/209/EU na islandskom i norveškom jeziku koji se objavljuju u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Članak 3.
 Ova Odluka stupa na snagu 1. studenoga 2014. pod uvjetom da su sva priopćenja iz članka 103. stavka 1. Sporazuma o EGP-u poslana (3).
 Članak 4.
 Ova se Odluka objavljuje u odjeljku o EGP-u Službenog lista Europske unije i u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Sastavljeno u Bruxellesu 24. listopada 2014.
 Za Zajednički odbor EGP-a
 Predsjednik
 Kurt JÄGER
 (1) SL L 120, 23.4.2014., str. 1.
 (2) SL L 19, 22.1.2013., str. 1.
 (3) Ustavni zahtjevi nisu navedeni.