text:
 EUROOPA KOMISJON
 Brüssel,27.7.2017
 COM(2017) 398 final
 2017/0176(NLE)
 Ettepanek:
 NÕUKOGU OTSUS
 sõlmida Euroopa Liidu ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vaheline leping, millega muudetakse Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelist lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevat lepingut
 SELETUSKIRI
 1.ETTEPANEKU TAUST
 26. juuni 2013. aasta määrusega (EL) nr 610/2013
 1
 (edaspidi „Schengeni piirieeskirjade muudatus“) muudeti Schengeni lepingu rakendamise konventsiooni
 2
 , määrust (EÜ) nr 562/2006
 3
 (Schengeni piirieeskirjad) ja määrust (EÜ) nr 810/2009
 4
 (viisaeeskiri) ning määratleti muu hulgas uuesti kolmandate riikide kodanike Schengeni alal „lühiajalise viibimise“ mõiste. Alates 18. oktoobrist 2013 on Schengeni alale lühiajaliselt reisida kavatsevate kolmandate riikide kodanikel lubatud seal maksimaalset viibida 90 päeva mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul, olenemata sellest, kas neil on viisat vaja või mitte. Erinevalt kuni 18. oktoobrini 2013 kehtinud määratlusest (kolm kuud kuue kuu pikkuse ajavahemiku jooksul alates esmakordse sisenemise kuupäevast), on uus määratlus täpsem, sest kestust väljendatakse kuude asemel päevades. Lisaks sellele on termin „alates esmakordse sisenemise kuupäevast“ määratlusest välja jäetud, sest see tekitas palju segadust ja küsimusi.
 Schengeni piirieeskirjade muudatusega tehti ELi viisa- ja piiridealasesse õigustikku (st Schengeni lepingu rakendamise konventsioon, Schengeni piirieeskirjad, viisaeeskiri ja määrus (EÜ) nr 539/2001
 5
 ) kõik vajalikud muudatused. Lühiajalise viibimise määratlus on aga sätestatud ka Euroopa Liidu poolt sõlmitud rahvusvahelistes lepingutes. Antigua ja Barbuda,
 6
 Bahama Ühenduse,
 7
 Barbadose,
 8
 Brasiilia,
 9
 Mauritiuse,
 10
 Saint Kittsi ja Nevise
 11
 ning Seišellidega
 12
 sõlmitud viisanõudest loobumist käsitlevates lepingutes osutatakse viisavaba viibimise määratlemisel siiani vanale määratlusele („kolm kuud kuue kuu pikkuse ajavahemiku jooksul, mille algust arvestatakse alates esmakordse sisenemise kuupäevast“
 13
 ).
 Komisjon võttis 16. juulil 2014 vastu soovituse nõukogu otsuse kohta, millega lubatakse alustada läbirääkimisi Euroopa Liidu ja eespool nimetatud riikide vaheliste lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevate lepingute muutmiseks
 14
 . Nõukogu võttis kõnealuse otsuse vastu 9. oktoobril 2014
 15
 . Eesmärk oli rakendada nende seitsme riigi suhtes Schengeni piirieeskirjade muudatuses sätestatud lühiajalise viibimise uut määratlust. Lisaks sellele on lühiajalist viibimist, mida viisanõudest loobumist käsitlevates lepingutes määratletakse kuude asemel päevades, elektrooniliste/IT-vahenditega lihtsam kontrollida ja arvestada ning selline määratlus on seega tsentraliseeritud piirihaldussüsteemide (nt kavandatav riiki sisenemise ja riigist lahkumise süsteem
 16
 ) jaoks sobilikum.
 Pärast nõukogult volituste saamist alustas komisjon seitsme riigiga (Antigua ja Barbuda, Bahama Ühendus, Barbados, Brasiilia, Mauritius, Saint Kitts ja Nevis ning Seišellid) läbirääkimisi viisanõudest loobumist käsitlevate lepingute muutmiseks.
 Läbirääkimised Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooniga viidi edukalt lõpule muutmislepingu parafeerimisega 28. juulil 2016. Mõlemad lepinguosalised nõustusid võtma „lühiajalise viibimise“ uue määratluse kasutusele kogu ELi ning Saint Kittsi ja Nevise vahelise viisanõudest loobumist käsitleva lepingu ulatuses. Lisaks sellele muudeti lepingus mõningaid tehnilisi üksikasju (vt allpool), kuid kõik need muudatused on reisija seisukohast väheolulised.
 Ühendkuningriigi ja Iirimaa eriseisundit on kajastatud lepingu preambulis.
 2.ÕIGUSLIK ALUS, SUBSIDIAARSUS JA PROPORTSIONAALSUS
 •Õiguslik alus
 Lepingu kohaselt peavad mõlemad lepinguosalised selle kooskõlas oma vastavate menetlustega heaks kiitma. Liidu poolel on selleks vaja nõukogu otsust lepingu allkirjastamise ja sõlmimise kohta.
 Käesolev ettepanek esitatakse nõukogule, et ta annaks volitused sõlmida leping, millega muudetakse Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelist lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevat lepingut.
 Võttes üle Schengeni piirieeskirjade muudatuses sätestatud lühiajalise viibimise uue määratluse, millega antakse „lühiajalise viibimise“ sõnaselge tõlgendus, tagatakse lepinguga liikmesriikide vahel õiguslik sidusus ja ühtlustamine.
 Käesoleva ettepaneku õiguslik alus on Euroopa Liidu toimimise lepingu (edaspidi „ELi toimimise leping“) artikli 77 lõike 2 punkt a koostoimes artikliga 218.
 Liidul ei ole õigust muuta viisanõudest loobumist käsitlevaid lepinguid, mis seoksid Schengeni acquis’ ja sealhulgas ühise viisapoliitika rakendamisega assotsieerunud nelja riiki. Ühtlustatud lähenemisviisi ja Schengeni alal lubatud viibimise kestust käsitlevate sätete rakendamise tagamiseks on lepingule lisatud ühisdeklaratsioon, milles kinnitatakse ühelt poolt Saint Kittsi ja Nevise ning teiselt poolt Islandi, Liechtensteini, Norra ja Šveitsi soovi muuta vastavalt kehtivaid kahepoolseid viisanõudest loobumist käsitlevaid lepinguid.
 Lisatud ettepanek on õiguslik vahend lepingu sõlmimiseks. Nõukogu teeb oma otsuse pärast lepingu allakirjutamist kvalifitseeritud häälteenamusega liidu nimel nõukogu eesistuja määratud isiku vahendusel ning pärast Euroopa Parlamendilt nõusoleku saamist vastavalt ELi toimimise lepingu artikli 218 lõike 6 teise lõigu punktile a.
 •Subsidiaarsus (ainupädevusse mittekuuluva valdkonna puhul)
 Kui üks rahvusvahelise lepingu pooltest on Euroopa Liit, siis ei saa sellise lepingu muudatusi liikmesriigid ise õiguslikult rakendada. Viisanõudest loobumist käsitleva lepingu Saint Kittsi ja Nevisega on sõlminud Euroopa Liit. Seega on vaja liidu tasandi meedet.
 Lisaks sellele mõjutaks see, kui viisanõudest loobumist käsitlevaid lepinguid sõlmiksid liikmesriigid, liidu viisaõigustikku (ELi toimimise lepingu artikli 3 lõige 2).
 •Proportsionaalsus
 Käesolev ettepanek ei lähe kaugemale seatud eesmärgi saavutamiseks vajalikust, milleks on Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni ning liidu vahel kehtiva viisanõudest loobumist käsitleva lepingu muutmine.
 3.MÕJU EELARVELE
 Ettepanekuga ei kaasne ELi eelarvele lisakulusid.
 4. JÄRELHINDAMISE, SIDUSRÜHMADEGA KONSULTEERIMISE JA MÕJU HINDAMISE TULEMUSED
 •Konsulteerimine sidusrühmadega
 Nõukogu võttis 9. oktoobril 2014 vastu läbirääkimisjuhised, millega volitati komisjoni alustama Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooniga läbirääkimisi kahe osapoole vahelise viisanõudest loobumist käsitleva lepingu muutmiseks. Liikmesriike teavitati läbirääkimiste kulgemisest viisatöörühma koosolekutel.
 5.MUU TEAVE
 •Läbirääkimiste tulemus
 Komisjon on seisukohal, et nõukogu läbirääkimisjuhistega seatud eesmärgid on saavutatud ja lepingu eelnõu on liidule vastuvõetav.
 Lepingu eelnõu lõpliku sisu võib kokku võtta alljärgnevalt.
 a. Viibimise kestus
 Lepinguga nähakse Euroopa Liidu ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni kodanikele ette võimalus reisida viisavabalt teise lepinguosalise territooriumile kuni 90 päevaks mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul (varem kuni kolmeks kuuks kuue kuu pikkuse ajavahemiku jooksul alates esmakordse sisenemise kuupäevast). Uut määratlust kohaldatakse kogu Euroopa Liidu ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelises lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevas lepingus.
 b. Lõppsätted – lepingu täitmise peatamine (artikli 8 lõige 4)
 Lepinguga muudetakse artikli 8 lõike 4 viimast lauset järgmiselt: „Käesoleva lepingu täitmise peatanud lepinguosaline teatab viivitamata teisele lepinguosalisele, kui käesoleva lepingu täitmise peatamise põhjused on kõrvaldatud, ja lõpetab lepingu täitmise peatamise.“ Praegusele tekstile sõnade „ja lõpetab lepingu täitmise peatamise“ lisamine tähendab muudetud lepingu kohaselt, et viisanõudest loobumise peatamine lõpetatakse, kui peatamise esile kutsunud põhjused on kõrvaldatud. Selle punktiga ühtlustatakse muudatusega Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooniga sõlmitud viisanõudest loobumist käsitleva lepingu sõnastus kõigi teiste liidu poolt 2015. ja 2016. aastal allkirjastatud viisanõudest loobumist käsitlevate lepingute sõnastusega. 14. juunil 2016 konsulteeriti kõnealuse muudatuse osas viisatöörühmaga ning ükski liikmesriik vastuväiteid ei esitanud.
 c. Ühenduse asendamine liiduga
 Alates Lissaboni lepingu jõustumisest 1. detsembril 2009 on ainult Euroopa Liidul juriidilise isiku staatus. „Euroopa Ühendus“ sisaldub siiski neis rahvusvahelistes lepingutes, mis jõustusid enne Lissaboni lepingut. Nii on see ka Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelise lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitleva lepingu puhul. Muutmislepinguga asendatakse seetõttu ühendus kogu viisanõudest loobumist käsitleva lepingu ulatuses liiduga.
 d. Ühisdeklaratsioonid
 Lepingule lisatakse kaks ühisdeklaratsiooni:
 - ühisdeklaratsioon, milles tõlgendatakse 90-päevast ajavahemikku mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul ning
 - ühisdeklaratsioon Islandi, Liechtensteini, Norra ja Šveitsi kohta.
 e. Jõustumine
 Leping jõustub selle kuuenda kuu esimesel päeval, mis järgneb kuupäevale, mil viimane lepinguosaline teatab teisele lepinguosalisele, et ratifitseerimine on lõpule viidud. Õiguskindluse tagamiseks ning võimaldamaks reisijatel seadusest aru saada ja seda täita, on vajalik kehtestada piisavalt pikk üleminekuperiood. Pärast lepingu ratifitseerimist võimaldab kuuekuuline periood reisijatel lõpetada lühiajalised viibimised, mida arvestatakse veel täielikult vana määratluse alusel. Seejärel jõustub uus lühiajalise viibimise määratlus ning selle 180-päevane tagasiulatuv viiteperiood.
 Muutmisleping teisi Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelise lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitleva lepingu sätteid, sealhulgas territoriaalset kohaldamisala ei mõjuta.
 6.KOKKUVÕTE
 Eespool esitatut silmas pidades teeb komisjon nõukogule ettepaneku kiita pärast Euroopa Parlamendilt nõusoleku saamist heaks Euroopa Liidu ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vaheline leping, millega muudetakse Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelist lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevat lepingut.
 2017/0176 (NLE)
 Ettepanek:
 NÕUKOGU OTSUS
 sõlmida Euroopa Liidu ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vaheline leping, millega muudetakse Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelist lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevat lepingut
 EUROOPA LIIDU NÕUKOGU,
 võttes arvesse Euroopa Liidu toimimise lepingut, eriti selle artikli 77 lõike 2 punkti a koostoimes artikli 218 lõike 6 teise lõigu punkti a alapunktiga v,
 võttes arvesse Euroopa Komisjoni ettepanekut,
 võttes arvesse Euroopa Parlamendi nõusolekut
 17
 ning arvestades järgmist:
 (1)Nõukogu sõlmis 30. novembri 2009. aasta otsusega Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelise lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitleva lepingu. Lepinguga nähakse Euroopa Liidu ning Saint Kittsi ja Nevise kodanikele ette võimalus reisida viisavabalt teise lepinguosalise territooriumile „kuni kolmeks kuuks kuue kuu pikkuse ajavahemiku jooksul“.
 (2)Euroopa Parlamendi ja nõukogu määrusega (EL) nr 610/2013
 18
 tehti liidu viisa- ja piiridealasesse õigustikku horisontaalsed muudatused ning määratleti lühiajalise viibimisena kuni 90-päevast viibimist mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul.
 (3)Euroopa Liidu ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelisse lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevasse lepingusse tuleb liidu lühiajalise viisarežiimiga täieliku kooskõla saavutamiseks inkorporeerida kõnealune uus määratlus.
 (4)Komisjon on pidanud liidu nimel läbirääkimisi Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooniga lepingu üle, millega muudetakse Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelist lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevat lepingut (edaspidi „leping“).
 (5)Kooskõlas nõukogu otsusega (EL) 2017/[...] on lepingule alla kirjutatud.
 (6)Käesolev otsus kujutab endast nende Schengeni acquis’ sätete edasiarendamist, milles Ühendkuningriik ei osale vastavalt nõukogu otsusele 2000/365/EÜ
 19
 . Seetõttu ei osale Ühendkuningriik käesoleva otsuse vastuvõtmisel ning see ei ole tema suhtes siduv ega kohaldatav.
 (7)Käesolev otsus kujutab endast nende Schengeni acquis’ sätete edasiarendamist, milles Iirimaa ei osale vastavalt nõukogu otsusele 2002/192/EÜ
 20
 . Seetõttu ei osale Iirimaa käesoleva otsuse vastuvõtmisel ning see ei ole tema suhtes siduv ega kohaldatav,
 (8)Leping tuleks seetõttu heaks kiita,
 ON VASTU VÕTNUD KÄESOLEVA OTSUSE:
 Artikkel 1
 Käesolevaga on Euroopa Liidu ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vaheline leping, millega muudetakse Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelist lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevat lepingut (edaspidi „leping“), liidu nimel heaks kiidetud.
 Lepingu tekst on lisatud käesolevale otsusele.
 Artikkel 2
 Nõukogu eesistuja esitab liidu nimel lepingu artiklis 2 sätestatud teate
 21
 .
 Artikkel 3
 Käesolev otsus jõustub selle vastuvõtmise päeval.
 Brüssel,
 Nõukogu nimel
 eesistuja
 (1)
 ELT L 182, 29.6.2013, lk 1.
 (2)
 EÜT L 239, 22.9.2000, lk 19.
 (3)
 ELT L 105, 13.4.2006, lk 1.
 (4)
 ELT L 243, 15.9.2009, lk 1.
 (5)
 EÜT L 81, 21.3.2001, lk 1.
 (6)
 ELT L 169, 30.6.2009, lk 3.
 (7)
 ELT L 169, 30.6.2009, lk 24.
 (8)
 ELT L 169, 30.6.2009, lk 10.
 (9)
 Brasiiliaga sõlmis EL kaks lepingut. Esimene leping käsitles tavapassi kasutajaid (ELT L 255, 21.9.2012, lk 4) ning teine leping eraldi diplomaatilise, teenistus- ja ametipassi kasutajaid (ELT L 66, 12.3.2011, lk 2).
 (10)
 ELT L 169, 30.6.2009, lk 17.
 (11)
 ELT L 169, 30.6.2009, lk 38.
 (12)
 ELT L 169, 30.6.2009, lk 31.
 (13)
 Vt lepingutes „Eesmärk“ ja „Riigis viibimise kestus“.
 (14)
 COM(2014) 468 final.
 (15)
 Nõukogu otsus, millega volitatakse komisjoni alustama läbirääkimisi Euroopa Liidu/Ühenduse ning Antigua ja Barbuda, Bahama Ühenduse, Barbadose, Brasiilia Liitvabariigi, Mauritiuse Vabariigi, Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni ning Seišelli Vabariigi vahel sõlmitud lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevate lepingute muutmiseks; vastu võetud nõukogus 9. oktoobril 2014.
 (16)
 COM(2016) 194 final.
 (17)
 Nõusolek anti [...].
 (18)
 Euroopa Parlamendi ja nõukogu 26. juuni 2013. aasta määrus (EL) nr 610/2013, millega muudetakse Euroopa Parlamendi ja nõukogu määrust (EÜ) nr 562/2006, millega kehtestatakse isikute üle piiri liikumist reguleerivad ühenduse eeskirjad (Schengeni piirieeskirjad), Schengeni lepingu rakendamise konventsiooni, nõukogu määrusi (EÜ) nr 1683/95 ja (EÜ) nr 539/2001 ning Euroopa Parlamendi ja nõukogu määrusi (EÜ) nr 767/2008 ja (EÜ) nr 810/2009 (ELT L 182, 29.6.2013, lk 1).
 (19)
 Nõukogu 29. mai 2000. aasta otsus 2000/365/EÜ Suurbritannia ja Põhja-Iiri Ühendkuningriigi taotluse kohta osaleda teatavates Schengeni acquis’ sätetes (EÜT L 131, 1.6.2000, lk 43).
 (20)
 Nõukogu 28. veebruari 2002. aasta otsus 2002/192/EÜ Iirimaa taotluse kohta osaleda teatavates Schengeni acquis’ sätetes (EÜT L 64, 7.3.2002, lk 20).
 (21)
 Nõukogu peasekretariaat avaldab lepingu jõustumise kuupäeva Euroopa Liidu Teatajas.
 ---documentbreak---
 EUROOPA KOMISJON
 Brüssel,27.7.2017
 COM(2017) 398 final
 LISA
 järgmise dokumendi juurde:
 Ettepanek: Nõukogu otsus
 sõlmida Euroopa Liidu ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vaheline leping, millega muudetakse Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelist lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevat lepingut
 Euroopa Liidu ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vaheline
 LEPING,
 millega muudetakse Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelist lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevat lepingut
 EUROOPA LIIT
 ühelt poolt ning
 SAINT KITTSI JA NEVISE FÖDERATSIOON, edaspidi „Saint Kitts ja Nevis“,
 teiselt poolt,
 edaspidi koos „lepinguosalised”,
 VÕTTES ARVESSE Euroopa Ühenduse ning Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni vahelist lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevat lepingut (edaspidi „leping“), mis jõustus 1. augustil 2015,
 KINNITADES VEEL KORD inimestevaheliste kontaktide lihtsustamise olulisust,
 VÕTTES TEADMISEKS, et lepingut rakendatakse lepinguosaliste kodanike huvides,
 VÕTTES ARVESSE, et lepingus sätestatud lühiajalise viibimise määratlus (kolm kuud kuue kuu pikkuse ajavahemiku jooksul alates esmakordse sisenemise kuupäevast) ei ole piisavalt täpne ning eelkõige mõiste „esmakordse sisenemise kuupäev“ võib tekitada ebakindlust ja küsimusi,
 PIDADES SILMAS, et 26. juuni 2013. aasta määrusega (EL) nr 610/2013 tehti ELi „sisemisse“ viisa- ja piiridealasesse õigustikku horisontaalsed muudatused ning määratleti lühiajalise viibimisena „90 päeva mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul“,
 VÕTTES ARVESSE, et Euroopa Liidu loodav riiki sisenemise ja riigist lahkumise süsteem eeldab lühiajalist viibimist käsitleva ühtse ja sõnaselge määratluse kasutamist, mis on kohaldatav kõigi kolmandate riikide kodanike suhtes,
 SOOVIDES tagada reisijate sujuva voo lepinguosaliste piiriületuspunktides,
 KINNITADES VEEL KORD, et käesolev leping hõlmab Euroopa Liidu kõigi liikmesriikide kodanikke, välja arvatud Ühendkuningriik ja Iirimaa,
 VÕTTES ARVESSE protokolli Ühendkuningriigi ja Iirimaa seisukoha kohta vabadusel, turvalisusel ja õigusel rajaneva ala suhtes ning Euroopa Liidu raamistikku integreeritud Schengeni acquis’d käsitlevat protokolli, mis on lisatud Euroopa Liidu lepingule ja Euroopa Liidu toimimise lepingule, ning kinnitades, et käesolevat lepingut ei kohaldata Ühendkuningriigi ega Iirimaa suhtes,
 ON KOKKU LEPPINUD JÄRGMISES:
 Artikkel 1
 Lepingut muudetakse vastavalt käesoleva artikli sätetele.
 (1)Pealkirjas ja artikli 3 lõikes 5, artikli 6 lõikes 1 ning artikli 8 lõikes 7 asendatakse sõna „ühendus“ sõnaga „liit“.
 (2)Artiklis 1 asendatakse sõnad „kolmeks kuuks kuue kuu pikkuse ajavahemiku jooksul“ sõnadega „90 päevaks mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul“.
 (3)Artikli 4 lõige 1 asendatakse järgmisega:
 „Euroopa Liidu kodanikud võivad viibida Saint Kittsi ja Nevise territooriumil kuni 90 päeva mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul.“
 (4)Artikli 4 lõige 2 asendatakse järgmisega:
 „Saint Kittsi ja Nevise kodanikud võivad viibida Schengeni acquis’d täielikult kohaldavate liikmesriikide territooriumil kuni 90 päeva mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul. Kõnealuse ajavahemiku arvestamisel ei võeta arvesse viibimist sellises liikmesriigis, kes veel ei kohalda täielikult Schengeni acquis’d.
 Saint Kittsi ja Nevise kodanikud võivad viibida kuni 90 päeva mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul iga sellise liikmesriigi territooriumil, kes veel ei kohalda täielikult Schengeni acquis’d; sellisel juhul ei võeta viibimise kestuse arvestamisel arvesse Schengeni acquis’d täielikult kohaldavate liikmesriikide territooriumil viibimise kestust.“
 (5)Artikli 4 lõikes 3 asendatakse sõnad „kolme kuu“ sõnadega „90 päeva“ ning sõna „ühenduse“ asendatakse sõnaga „liidu“.
 (6)Artikli 8 lõike 4 viimane lause asendatakse järgmisega:
 „Käesoleva lepingu täitmise peatanud lepinguosaline teatab viivitamata teisele lepinguosalisele, kui käesoleva lepingu täitmise peatamise põhjused on kõrvaldatud, ja lõpetab lepingu täitmise peatamise.“
 Artikkel 2
 Lepinguosalised ratifitseerivad või kiidavad käesoleva lepingu heaks oma vastavate menetluste kohaselt ja leping jõustub selle kuuenda kuu esimesel päeval, mis järgneb kuupäevale, mil lepinguosalised on teineteisele teatanud, et eespool osutatud menetlused on lõpule viidud.
 Käesolev leping on koostatud ... [koht] ... [kuupäev] ... [kuu] kahe tuhande seitsmeteistkümnendal aastal kahes eksemplaris bulgaaria, eesti, hispaania, hollandi, horvaadi, inglise, itaalia, kreeka, leedu, läti, malta, poola, portugali, prantsuse, rootsi, rumeenia, saksa, slovaki, sloveeni, soome, taani, tšehhi ja ungari keeles, kusjuures kõik tekstid on võrdselt autentsed.
 Euroopa Liidu nimel
 Saint Kittsi ja Nevise Föderatsiooni nimel
 ÜHISDEKLARATSIOON ISLANDI, LIECHTENSTEINI, NORRA JA ŠVEITSI KOHTA
 On soovitav, et ühelt poolt Islandi, Liechtensteini, Norra ja Šveitsi ning teiselt poolt Saint Kittsi ja Nevise ametiasutused muudaksid viivitamata lühiajalise viisa nõudest loobumist käsitlevaid kahepoolseid lepinguid vastavalt käesoleva lepingu tingimustele.
 Ühisdeklaratsioon, milles tõlgendatakse 90-päevast ajavahemikku mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul
 Lepinguosalised lepivad kokku, et käesoleva lepingu artiklis 4 sätestatud kuni 90-päevane kestus mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul tähendab kas üht katkematut külastust või mitut järjestikust külastust, mille kestus ei ületa kokku 90 päeva mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul.
 Väljend „mis tahes” osutab sellele, et kohaldatakse liikuvat 180-päevast võrdlusperioodi, võttes arvesse kõik liikmesriikide territooriumil viibitud päevad viimase 180-päevase ajavahemiku jooksul, et kontrollida, kas nõue, mille kohaselt on liikmesriikide territooriumil lubatud viibida 90 päeva mis tahes 180-päevase ajavahemiku jooksul, on jätkuvalt täidetud. See tähendab muu hulgas, et kui liikmesriikide territooriumil ei ole viibitud katkematu 90-päevase ajavahemiku jooksul, on lubatud uus kuni 90-päevane viibimine.
 ________


type: wikipedia

text:
Maria Josefina de Vasconcellos, mais conhecida como Jô Vasconcellos (Belo Horizonte, 8 de janeiro de 1947) é uma arquiteta, urbanista e paisagista brasileira.
 Biografia
 Jô Vasconcellos nasceu em Belo Horizonte, capital do estado de Minas Gerais no ano de 1947. Formou-se no curso de Arquitetura na Escola de Arquitetura, instituição vinculada a Universidade Federal de Minas Gerais (UFMG) no ano de 1971. Possui parentesco com o arquiteto e professor da instituição, Sylvio de Vasconcellos.
 Posterior à graduação, realizou especialização na área de paisagismo no ano de 1973 e em restauração e conservação de monumentos e conjuntos históricos. Integrou o grupo conhecido como '3 arquitetos', juntamente com Sylvio de Podestá e Éolo Maia. Ganhando reconhecimento na cidade de Belo Horizonte, os três fundam um escritório de arquitetura e no fim da década de 1970 e início da década de 1980, publicam três livros chamados '3 arquitetos' que discutem a arquitetura belo-horizontina e as visões do grupo em relação à arquitetura brasileira.
 O grupo possuí uma nítida inspiração pela pós-modernidade internacional, o que fez com o livro tivesse uma boa repercussão internacional. Dada esta aproximação, o historiador Hugo Segawa chamou o grupo de "pós-mineiridade".
 No ano de 2002, após o falecimento de Éolo Maia, inaugurou o escritório Jô Vasconcellos & Arquitetos Associados. Foi responsável pelos projetos do Museu da Cachaça, localizado em Salinas, no interior de Minas Gerais e do Espaço do Conhecimento vinculado a UFMG. No ano de 2005, foi curadora da exposição "Éolo Maia: O Vento sobre a Cidade" que foi exposta em Belo Horizonte e São Paulo. Em 2015 inaugurou a Estação da Cultura Presidente Itamar Franco, projeto elaborado junto com Rafael Yanni (com a participação de José Augusto Nepomuceno para o projeto acústico da Sala Minas Gerais).
 Em 2019, participou de um TEDXTalks realizado na Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais (PUC-MG).
 Vida pessoal
 Além de trabalhar em parceria com Éolo Maia, Jô viveu uma vida afetiva com Maia desde 1981 até 2002, com a morte de Maia. Jô é responsável por manter a memória e obra do marido viva, realizando uma série de exposições.
 Ver também
 Sylvio de Vasconcellos
 Éolo Maia
 Sylvio de Podestá
 Escola de Arquitetura da Universidade Federal de Minas Gerais
 Ligações externas
 Jô Vasconcellos no Instagram
 Nascidos em 1947
 Naturais de Belo Horizonte
 Alunos da Universidade Federal de Minas Gerais
 Arquitetos de Minas Gerais
 Paisagistas de Minas Gerais
 Urbanistas do Brasil


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 17.12.2009
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 L 334/6
 EEZ APVIENOTĀS KOMITEJAS LĒMUMS
 Nr. 108/2009
 (2009. gada 22. oktobris),
 ar ko groza EEZ līguma XIII pielikumu (Transports)
 EEZ APVIENOTĀ KOMITEJA,
 ņemot vērā Līgumu par Eiropas Ekonomikas zonu, kurā grozījumi izdarīti ar Protokolu, ar ko pielāgo Līgumu par Eiropas Ekonomikas zonu, turpmāk “Līgums”, un jo īpaši tā 98. pantu,
 tā kā:
 (1)
 Līguma XIII pielikums ir grozīts ar EEZ Apvienotās komitejas 2009. gada 25. septembra Lēmumu Nr. 100/2009 (1).
 (2)
 Eiropas Parlamenta un Padomes 2004. gada 10. marta Regula (EK) Nr. 549/2004, ar ko nosaka pamatu Eiropas vienotās gaisa telpas izveidošanai (2), Eiropas Parlamenta un Padomes 2004. gada 10. marta Regula (EK) Nr. 550/2004 par aeronavigācijas pakalpojumu sniegšanu vienotajā Eiropas gaisa telpā (3), Eiropas Parlamenta un Padomes 2004. gada 10. marta Regula (EK) Nr. 551/2004 par gaisa telpas organizāciju un izmantošanu vienotajā Eiropas gaisa telpā (4) un Eiropas Parlamenta un Padomes 2004. gada 10. marta Regula (EK) Nr. 552/2004 par Eiropas gaisa satiksmes pārvaldības tīkla savietojamību (5) tika iekļautas Līgumā ar EEZ Apvienotās komitejas 2006. gada 2. jūnija Lēmumu Nr. 67/2006 (6) ar valstij specifiskiem pielāgojumiem.
 (3)
 Līgumā ir jāiekļauj Komisijas 2009. gada 30. marta Regula (EK) Nr. 262/2009, ar ko nosaka prasības S režīma pieprasītāja kodu koordinētai piešķiršanai un izmantošanai Eiropas vienotajā gaisa telpā (7),
 IR NOLĒMUSI ŠĀDI.
 1. pants
 Līguma XIII pielikumā aiz 66.wg punkta (Komisijas Regula (EK) Nr. 29/2009) pievieno šādu punktu:
 “66.wh
 32009 R 0262: Komisijas 2009. gada 30. marta Regula (EK) Nr. 262/2009, ar ko nosaka prasības S režīma pieprasītāja kodu koordinētai piešķiršanai un izmantošanai Eiropas vienotajā gaisa telpā (OV L 84, 31.3.2009., 20. lpp.).”
 2. pants
 Regulas (EK) Nr. 262/2009 teksts īslandiešu un norvēģu valodā, kas jāpublicē Eiropas Savienības Oficiālā Vēstneša EEZ papildinājumā, ir autentisks.
 3. pants
 Šis lēmums stājas spēkā 2009. gada 23. oktobrī, ja EEZ Apvienotajai komitejai ir iesniegti visi paziņojumi saskaņā ar Līguma 103. panta 1. punktu (8).
 4. pants
 Šo lēmumu publicē Eiropas Savienības Oficiālā Vēstneša EEZ iedaļā un tā EEZ papildinājumā.
 Briselē, 2009. gada 22. oktobrī
 EEZ Apvienotās komitejas vārdā –
 priekšsēdētāja
 Oda Helen SLETNES
 (1) OV L 304, 19.11.2009., 16. lpp.
 (2) OV L 96, 31.3.2004., 1. lpp.
 (3) OV L 96, 31.3.2004., 10. lpp.
 (4) OV L 96, 31.3.2004., 20. lpp.
 (5) OV L 96, 31.3.2004., 26. lpp.
 (6) OV L 245, 7.9.2006., 18. lpp.
 (7) OV L 84, 31.3.2009., 20. lpp.
 (8) Konstitucionālās prasības nav norādītas.


type: caselaw

text:
 3.4.2017
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 104/42
 Rozsudok Všeobecného súdu zo 16. februára 2017 – Holistic Innovation Institute/REA
 (Vec T-706/14) (1)
 ((Technický výskum a vývoj - Projekty financované Úniou v oblasti výskumu - Siedmy rámcový program v oblasti výskumu, technického rozvoja a demonštračných činností (2007 – 2013) - Projekty ZONeSEC a Inachus - Rozhodnutie o odmietnutí účasti žalobcu - Žaloba o neplatnosť a žaloba o zodpovednosť))
 (2017/C 104/58)
 Jazyk konania: španielčina
 Účastníci konania
 Žalobca: Holistic Innovation Institute, SLU (Pozuelo de Alarcón, Španielsko) (v zastúpení: pôvodne R. Muñiz García, neskôr J. Marín López, advokáti)
 Žalovaná: Výkonná agentúra pre výskum (REA) (v zastúpení: S. Payan-Lagrou a V. Canetti, splnomocnení zástupcovia, za právnej pomoci J. Rivas, advokát)
 Predmet veci
 Na jednej strane návrh podľa článku 263 ZFEÚ na zrušenie rozhodnutia riaditeľa REA z 24. júla 2014 [ARES (2014) 2461172], ktorou sa ukončili rokovania so žalobcom a zamietla účasť žalobcu na európskych projektoch Inachus a ZONeSEC a, na druhej strane, návrh podľa článku 268 ZFEÚ na náhradu škody, ktorú žalobca údajne utrpel z dôvodu jeho vylúčenia z účasti na uvedených projektoch a z dôvodu oznámenia určitých informácií o ňom v nadväznosti na uvedené rozhodnutie
 Výrok rozsudku
 1.
 Žaloba sa zamieta.
 2.
 Holistic Innovation Institute, SLU, je povinný nahradiť trovy tohto konania.
 3.
 Každý z účastníkov konania znáša svoje vlastné trovy súvisiace s konaním o nariadení predbežného opatrenia.
 (1) Ú. v. EÚ C 421, 24.11.2014.


text:
 Важна правна забележка
 |
 22006D0112(01)
 Официален вестник n° L 333 , 30/11/2006 стр. 0030 - 0032
 Решение на Съвместния комитет на ЕИПNo 112/2006oт 22 септември 2006 годиназа изменение на приложение II (Технически правила, стандарти, изпитвания и сертифициране) към Споразумението за ЕИПСЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство, изменено с Протокола за адаптиране на Споразумението за Европейското икономическо пространство, по-нататък наричано "споразумението", и по-специално член 98 от него,като има предвид, че:(1) Приложение II към споразумението e изменено с Решение No 79/2006 на Съвместния комитет на ЕИП oт 7 юли 2006 г. [1].(2) Директива 2006/9/EО на Комисията oт 23 януари 2006 г. за изменение на Директива 90/642/ЕИО на Съвета по отношение на максимално допустимите граници на остатъчни вещества от дикват, определени в нея [2] следва да се включи в споразумението.(3) Директива 2006/30/EО на Комисията oт 13 март 2006 г. за изменение на приложенията към Директиви 86/362/ЕИО, 86/363/ЕИО и 90/642/ЕИО на Съвета относно максимално допустимите граници на остатъчни вещества за групата беномил [3] следва да се включи в споразумението.(4) Директива 2006/33/EО на Комисията oт 20 март 2006 г. за изменение на Директива 95/45/ЕО относно сънсет жълто FCF (E 110) и титаниев диоксид (E 171) [4] следва да се включи в споразумението.(5) Директива 2006/34/EО на Комисията oт 21 март 2006 г. за изменение на приложението към Директива 2001/15/ЕО с цел включване на някои вещества [5] следва да се включи в споразумението.(6) Решение 2006/252/EО на Комисията oт 27 март 2006 г. за изменение на Решение 1999/217/ЕО относно регистъра на ароматичните вещества, използвани във или върху храни [6] следва да се включи в споразумението.(7) Директива 2006/37/EО на Комисията oт 30 март 2006 г. за изменение на приложение II към Директива 2002/46/ЕО на Европейския парламент и на Съвета с цел включване на някои вещества [7] следва да се включи в споразумението,РЕШИ:Член 1Глава I от приложение II към споразумението се изменя, както е посочено в приложението към настоящото решение.Член 2Текстовете на Директиви 2006/9/EО, 2006/30/EО, 2006/33/EО, 2006/34/EО и 2006/37/EО и Решение 2006/252/EО на исландски и норвежки език, които се публикуват в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз, са автентични.Член 3Настоящото решение влиза в сила на 23 септември 2006 г., при условие че всички нотификации до Съвместния комитет на ЕИП съгласно член 103, параграф 1 от споразумението са направени [].Член 4Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз.Съставено в Брюксел на 22 септември 2006 година.За Съвместния комитет на ЕИППредседателOda Helen Sletnes[1] ОВ L 289, 19.10.2006 г., стр. 10.[2] ОВ L 22, 26.1.2006 г., стр. 24.[3] ОВ L 75, 14.3.2006 г., стр. 7.[4] ОВ L 82, 21.3.2006 г., стр. 10.[5] ОВ L 83, 22.3.2006 г., стр. 14.[6] ОВ L 91, 29.3.2006 г., стр. 48.[7] ОВ L 94, 1.4.2006 г., стр. 32.[] Не са посочени конституционни изисквания.--------------------------------------------------ПРИЛОЖЕНИЕГлава XII от приложение II към споразумението се изменя, както е посочено по-долу:1. В точка 38 (Директива 86/362/EИО на Съвета) и точка 39 (Директива 86/363/EИО на Съвета) се добавя следното тире:- "— 32006 L 0030: Директива 2006/30/EC на Комисията от 13 март 2006 г. (ОВ L 75, 14.3.2006 г., стр. 7)."2. В точка 46б (Директива 95/45/EО на Комисията) се добавя следното тире:- "— 32006 L 0033: Директива 2006/33/EО на Комисията oт 20 март 2006 г. (ОВ L 82, 21.3.2006 г., стр. 10)."3. В точка 54 (Директива 90/642/EИО на Съвета) се добавят следните тирета:- "— 32006 L 0009: Директива 2006/9/EО на Комисията oт 23 януари 2006 г. (ОВ L 22, 26.1.2006 г., стр. 24),- — 32006 L 0030: Директива 2006/30/EО на Комисията oт 13 март 2006 г. (ОВ L 75, 14.3.2006 г.,стр. 7)."4. В точка 54х (Решение1999/217/EО на Комисията) се добавя следното тире:- "— 32006 D 0252: Решение 2006/252/EО на Комисията oт 27 март 2006 г. (ОВ L 91, 29.3.2006 г., стр. 48)."5. В точка 54щи (Директива 2001/15/EО на Комисията) се добавя следното тире:- "— 32006 L 0034: Директива 2006/34/EО на Комисията oт 21 март 2006 г. (ОВ L 83, 22.3.2006 г., стр. 14)."6. В точка 54щщи (Директива 2002/46/EО на Европейския парламент и на Съвета) се добавя следното:"изменена със:- 32006 L 0037: Директива 2006/37/EО на Комисията oт 30 март 2006 г. (ОВ L 94, 1.4.2006 г., стр. 32)."--------------------------------------------------


type: other

text:
DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. Warszawa, dnia 6 sierpnia 2019 r. Poz z dnia 13 czerwca 2019 r. - PDF Darmowe pobieranie
 Download "DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. Warszawa, dnia 6 sierpnia 2019 r. Poz z dnia 13 czerwca 2019 r."
 1 DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 6 sierpnia 2019 r. Poz USTAWA z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym 1) Art. 1. W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, z późn. zm. 2) ) wprowadza się następujące zmiany: 1) w odnośniku nr 1: a) uchyla się pkt 6, b) w pkt 12 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 13 w brzmieniu: 13) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającej dyrektywę 2000/30/WE (Dz. Urz. UE L 127 z , str. 134 oraz Dz. Urz. UE L 197 z , str. 87). ; 2) w art. 20 w ust. 3 we wprowadzeniu do wyliczenia skreśla się wyrazy i 5 ; 3) w art. 38: a) w ust. 1 po pkt 3a dodaje się pkt 3b w brzmieniu: 3b) protokół z ostatniej drogowej kontroli technicznej, jeżeli taka była przeprowadzona w przypadku pojazdu kategorii M 2, M 3, N 2 i N 3, przyczepy kategorii O 3 i O 4 i ciągnika kołowego kategorii T 5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy;, b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu: 2a. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, w odniesieniu do pojazdu kategorii M 2, M 3, N 2 i N 3, przyczepy kategorii O 3 i O 4 i ciągnika kołowego kategorii T 5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu również dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego, zawierający co najmniej: 1) numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy pojazdu; 2) numer rejestracyjny i kraj rejestracji pojazdu; 3) miejsce i datę przeprowadzonego badania technicznego; 4) stwierdzone usterki i ich kategorie; 5) wynik badania technicznego; 1) 2) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającą dyrektywę 2000/30/WE (Dz. Urz. UE L 127 z , str. 134 oraz Dz. Urz. UE L 197 z , str. 87). Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz i 2322 oraz z 2019 r. poz. 53, 60, 730, 752, 870, 1123 i 1180.
 2 Dziennik Ustaw 2 Poz ) aktualny termin ważności badania technicznego; 7) nazwę organu kontrolnego lub stacji kontroli pojazdów oraz podpis lub numer ewidencyjny diagnosty, który przeprowadził badanie techniczne. 2b. Obowiązek, o którym mowa w ust. 2a, nie dotyczy kierującego nowym pojazdem w okresie od dnia jego pierwszej rejestracji za granicą do dnia terminu pierwszego okresowego badania technicznego. ; 4) w art. 72 w ust. 2 pkt 8 otrzymuje brzmienie: 8) pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 4 pkt 1 w zakresie ust. 1 pkt 4. ; 5) w art. 81: a) w ust. 11 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu: 2a) skierowany przez starostę po otrzymaniu: a) informacji, o której mowa w art. 54f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, b) wniosku organu kontroli ruchu drogowego o konieczności przeprowadzenia dodatkowego badania technicznego pojazdu kategorii M 2, M 3, N 2 i N 3, przyczepy kategorii O 3 i O 4 i ciągnika kołowego kategorii T 5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy;, b) w ust. 14 wyrazy pkt 3 lit. b zastępuje się wyrazami pkt 2 lit. b ; 6) w art. 100ah w ust. 1 pkt 9 otrzymuje brzmienie: 9) Komendantowi Służby Ochrony Państwa; ; 7) po art. 129f dodaje się art. 129fa 129fc w brzmieniu: Art. 129fa. 1. Pojazd wytypowany przez kontrolującego do sprawdzenia stanu technicznego w ramach kontroli ruchu drogowego podlega wstępnej drogowej kontroli technicznej, która jest przeprowadzana zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 131 ust Główny Inspektor Transportu Drogowego w porozumieniu z Komendantem Głównym Policji planują i organizują wstępne drogowe kontrole techniczne pojazdów kategorii M 2, M 3, N 2 i N 3 i przyczep kategorii O 3 i O 4 w taki sposób, aby łączna liczba tych kontroli obejmowała w każdym roku kalendarzowym co najmniej 5% łącznej liczby takich pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 129fb. 1. W przypadku pojazdu kategorii M 2, M 3, N 2 i N 3, przyczepy kategorii O 3 i O 4 i ciągnika kołowego kategorii T 5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy kontrolujący, na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej, może skierować ten pojazd na szczegółową drogową kontrolę techniczną. Kierując pojazd na szczegółową drogową kontrolę techniczną, uwzględnia się w szczególności potrzebę ustalenia, czy pojazd ten zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania ochrony środowiska. 2. Zakres szczegółowej drogowej kontroli technicznej, która ma być przeprowadzona, określa się w protokole drogowej kontroli technicznej. 3. Szczegółowa drogowa kontrola techniczna jest przeprowadzana zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 131 ust. 1 w: 1) mobilnej stacji kontroli drogowej, 2) wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej obejmującym obszar o odpowiedniej powierzchni, na którym jest możliwa kontrola techniczna głównych układów w pojeździe odpowiedzialnych za bezpieczeństwo przy użyciu przyrządów kontrolno-pomiarowych niezbędnych do przeprowadzenia takiej kontroli, w szczególności przyrządów niezbędnych do oceny stanu hamulców i skuteczności ich działania, układu kierowniczego, zawieszenia oraz uciążliwości pojazdu. 4. W przypadku skierowania pojazdu, o którym mowa w ust. 1, na szczegółową drogową kontrolę techniczną w wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej kontrola ta jest przeprowadzana w możliwie najkrótszym czasie i w najbliższym wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej. 5. Wyniki szczegółowej drogowej kontroli technicznej zamieszcza się w protokole drogowej kontroli technicznej. 6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania w zakresie wyposażenia mobilnej stacji kontroli drogowej oraz wyznaczonego punktu przeprowadzania kontroli drogowej i przyrządów kontrolno-pomiarowych w nich stosowanych, uwzględniając zakres szczegółowej drogowej kontroli technicznej oraz potrzebę zapewnienia prawidłowej oceny stanu technicznego pojazdów poddawanych tej kontroli.
 3 Dziennik Ustaw 3 Poz Art. 129fc. 1. Szczegółową drogową kontrolę techniczną przeprowadza kontrolujący, który posiada: 1) uprawnienia, o których mowa w art. 84 ust. 2, albo 2) wykształcenie i praktykę, o których mowa w art. 84 ust. 2b, oraz odbył szkolenie dla kontrolujących w zakresie przeprowadzania szczegółowych drogowych kontroli technicznych oraz nie rzadziej niż raz w ciągu 2 kolejnych lat uczestniczy w warsztatach dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole techniczne. 2. Wojewódzki inspektor transportu drogowego, wojewódzki komendant Policji, Komendant Stołeczny Policji, Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, komendant szkoły policyjnej, komendant oddziału Straży Granicznej i dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości, każdy w zakresie swojej właściwości: 1) mogą organizować szkolenia dla kontrolujących w zakresie przeprowadzania szczegółowych drogowych kontroli technicznych i warsztaty dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole techniczne, zgodnie z programem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 3; 2) wydają zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dla kontrolujących w zakresie przeprowadzania szczegółowych drogowych kontroli technicznych oraz zaświadczenia o ukończeniu warsztatów dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole techniczne, pod warunkiem uczestnictwa we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach. 3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) program szkolenia dla kontrolujących w zakresie przeprowadzania szczegółowych drogowych kontroli technicznych, 2) program warsztatów dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole techniczne, 3) wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dla kontrolujących w zakresie przeprowadzania szczegółowych drogowych kontroli technicznych, 4) wzór zaświadczenia o ukończeniu warsztatów dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole techniczne uwzględniając potrzebę zapewnienia równoważności tych szkoleń i warsztatów ze szkoleniami i warsztatami dla diagnostów, potrzebę osiągnięcia właściwego poziomu wiedzy i umiejętności niezbędnych do przeprowadzania szczegółowych drogowych kontroli technicznych oraz konieczność ujednolicenia wydawanych zaświadczeń. ; 8) w art. 131 w ust. 1: a) wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku podczas wykonywania kontroli ruchu drogowego oraz sprawnego jej przebiegu, a także konieczność należytej ochrony sposobu realizacji zadań związanych z bezpieczeństwem państwa i ujednolicenia sporządzanych dokumentów, określi, w drodze rozporządzenia:, b) po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu: 3a) szczególne warunki wykonywania kontroli ruchu drogowego pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 3, z wyłączeniem pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;, c) pkt 4 otrzymuje brzmienie: 4) szczegółowe warunki udzielania upoważnień do wykonywania kontroli ruchu drogowego;, d) dodaje się pkt 5 w brzmieniu: 5) wzory dokumentów stosowanych przy wykonywaniu kontroli ruchu drogowego.. Art. 2. W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58, z późn. zm. 3) ) wprowadza się następujące zmiany: 1) w odnośniku nr 1: a) uchyla się pkt 8, b) dodaje się pkt 9 w brzmieniu: 9) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającej dyrektywę 2000/30/WE (Dz. Urz. UE L 127 z , str. 134 oraz Dz. Urz. UE L 197 z , str. 87). ; 3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 60, 125, 690, 730, 1123 i 1180.
 4 Dziennik Ustaw 4 Poz ) w art. 54 w ust. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu: 6a) zapewnia uczestnictwo Inspekcji, co najmniej raz w roku, w skoordynowanych z właściwymi organami kontrolnymi innego państwa członkowskiego lub państw członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wstępnych lub szczegółowych drogowych kontrolach technicznych pojazdów kategorii M 2, M 3, N 2 i N 3, przyczep kategorii O 3 i O 4 i ciągników kołowych kategorii T 5 użytkowanych na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy; ; 3) po art. 54c dodaje się art. 54d 54f w brzmieniu: Art. 54d. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego wykonuje zadania punktu kontaktowego w zakresie wstępnych i szczegółowych drogowych kontroli technicznych pojazdów kategorii M 2, M 3, N 2 i N 3, przyczep kategorii O 3 i O 4 i ciągników kołowych kategorii T 5 użytkowanych na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy dotyczące zapewnienia koordynacji z punktami kontaktowymi innych państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym w odniesieniu do działań, o których mowa w art. 54e, oraz umożliwienia wymiany innych informacji z właściwymi punktami kontaktowymi w tym zakresie oraz udzielania im pomocy. 2. Wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego, wojewódzcy komendanci Policji, Komendant Stołeczny Policji, komendanci oddziałów Straży Granicznej, dyrektorzy izb administracji skarbowej oraz zarządcy dróg przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego informacje, o których mowa w art. 54e, przy użyciu formularzy elektronicznych udostępnionych na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego lub za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej. 3. Przekazywanie informacji, o których mowa w art. 54e, odbywa się za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Przekazywane informacje podpisuje się przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu osobistego albo podpisu zaufanego. 4. Główny Inspektor Transportu Drogowego określi wzory informacji, o których mowa w art. 54e, w formie dokumentów elektronicznych. Art. 54e. W przypadku stwierdzenia podczas wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej, że pojazd, o którym mowa w art. 54d ust. 1, niezarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania ochrony środowiska, Główny Inspektor Transportu Drogowego informuje o wynikach kontroli: 1) państwo członkowskie Unii Europejskiej albo państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym pojazd ten jest zarejestrowany, oraz może zwrócić się do właściwego organu tego państwa o podjęcie działań zmierzających do przeprowadzenia dodatkowego badania technicznego tego pojazdu; 2) państwo inne niż wymienione w pkt 1, w którym pojazd jest zarejestrowany. Art. 54f. W przypadku otrzymania od innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej albo państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym informacji o konieczności podjęcia działań zmierzających do przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w art. 54d ust. 1, zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje tę informację staroście właściwemu ze względu na miejsce rejestracji tego pojazdu. ; 4) w art. 78 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu: 2. Wysokość miesięcznego dodatku inspekcyjnego nie może zależeć od wyników wstępnych lub szczegółowych drogowych kontroli technicznych. ; 5) w art. 80 w ust. 2 w pkt 3 w lit. e średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. f w brzmieniu: f) liczbę i kategorię usterek stwierdzonych w pojazdach kategorii M 2, M 3, N 2 i N 3, przyczepach kategorii O 3 i O 4 i ciągnikach kołowych kategorii T 5 użytkowanych na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy podczas wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej; ; 6) w art. 82i ust. 5 otrzymuje brzmienie: 5. Główny Inspektor Transportu Drogowego określi wzory danych przekazywanych do Rejestru w formie dokumentów elektronicznych. ;
 5 Dziennik Ustaw 5 Poz ) w art. 89: a) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: 4a. Główny Inspektor Transportu Drogowego identyfikuje podmioty wykonujące przewóz drogowy o wysokim współczynniku ryzyka występowania naruszeń dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców oraz stanu technicznego pojazdów kategorii M 2, M 3, N 2 i N 3 i przyczep kategorii O 3 i O 4 na podstawie systemu oceny ryzyka podmiotów wykonujących przewóz drogowy., b) w ust. 5 pkt 5 i część wspólna otrzymują brzmienie: 5) system oceny ryzyka podmiotów wykonujących przewóz drogowy w zakresie występowania naruszeń dotyczących: a) czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców oraz b) stanu technicznego pojazdów kategorii M 2, M 3, N 2 i N 3 i przyczep kategorii O 3 i O 4 uwzględniając względną liczbę i wagę popełnianych naruszeń przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i rozporządzenia (UE) nr 165/2014 oraz stwierdzanych podczas kontroli stanu technicznego usterek, a także potrzebę zapewnienia efektywności i skuteczności kontroli przewozów drogowych.. Art. 3. Kontrolujący, o których mowa w art. 129fc ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, są obowiązani do odbycia pierwszych warsztatów dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole techniczne w okresie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art W latach maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym ustawy wynosi: 1) dla Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego ,00 zł, z czego w: a) 2019 r. 0 zł, b) 2020 r ,00 zł, c) 2021 r ,00 zł, d) 2022 r ,00 zł, e) 2023 r ,00 zł, f) 2024 r ,00 zł, g) 2025 r ,00 zł, h) 2026 r ,00 zł, i) 2027 r ,00 zł, j) 2028 r ,00 zł; 2) dla wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego łącznie ,00 zł, z czego w: a) 2019 r. 0 zł, b) 2020 r ,00 zł, c) 2021 r ,00 zł, d) 2022 r ,00 zł, e) 2023 r ,00 zł, f) 2024 r ,00 zł, g) 2025 r ,00 zł, h) 2026 r ,00 zł, i) 2027 r ,00 zł, j) 2028 r ,00 zł. 2. Maksymalny limit wydatków każdego z wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego na dany rok budżetowy wynosi 1/16 kwot, o których mowa w ust. 1 pkt 2.
 6 Dziennik Ustaw 6 Poz Minister właściwy do spraw transportu monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz wdraża mechanizm korygujący, o którym mowa w ust Właściwy dla wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego wojewoda monitoruje wykorzystanie limitu wydatków określonego na podstawie ust. 2 oraz wdraża mechanizm korygujący, o którym mowa w ust W przypadku zagrożenia przekroczeniem lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków określonego w ust. 1 pkt 1 stosuje się mechanizm korygujący polegający na zmniejszeniu wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym ustawy. 6. W przypadku zagrożenia przekroczeniem lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków określonego na podstawie ust. 2 stosuje się mechanizm korygujący polegający na zmniejszeniu wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym ustawy. Art. 5. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Duda
 Warszawa, dnia 4 września 2018 r. Poz. 1694
 Warszawa, dnia 4 września 2018 r. Poz. 1694 USTAWA z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej Art. 1. W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2017 r. poz.


text:
1 Sida 1 (10) HÖGSTA DOMSTOLENS DOM Mål nr meddelad i Stockholm den 26 maj 2004 T KLAGANDE Skatteverket, SOLNA MOTPART AM Ombud: TE SAKEN Företrädaransvar ÖVERKLAGAT AVGÖRANDE Svea hovrätt, avd. 2, dom den 23 maj 2002 i mål T DOMSLUT Högsta domstolen fastställer hovrättens domslut, såvitt nu är i fråga. Skatteverket skall ersätta AM för rättegångskostnad i Högsta domstolen Postadress Telefon Expeditionstid Box HÖGSTA DOMSTOLEN STOCKHOLM
 2 HÖGSTA DOMSTOLEN T Sida 2 (10) med femtontusen (15.000) kr, avseende ombudsarvode, jämte ränta enligt 6 räntelagen från dagen för Högsta domstolens dom till dess betalning sker. YRKANDEN I HÖGSTA DOMSTOLEN Skatteverket har yrkat att Högsta domstolen bifaller statens talan. AM har bestritt bifall till överklagandet. AM har yrkat ersättning för rättegångskostnader i Högsta domstolen. DOMSKÄL AM var under år 1997 fram till juni månad ställföreträdare för och ägare till Cusima Bygg- och Fastighetsservice AB. Bolaget hade i mervärdesskattedeklarationer för januari, februari och mars 1997, vilka undertecknats av AM, gjort avdrag för ingående mervärdesskatt. Efter det att skattemyndigheten begärt specifikation av avdragen och någon sådan inte kommit in, fattade myndigheten den 5 december 1997 beslut om omprövning. Den i omprövningsbeslutet framräknade tillkommande skatten, vilken uppgår till i målet yrkat belopp, skulle inbetalas senast den 19 december AM var då inte längre ställföreträdare för bolaget. Frågan är om det finns lagligt stöd för att ålägga AM personligt betalningsansvar för den tillkommande skatten. Högsta domstolen har i rättsfallet NJA 1982 s. 578 prövat frågan om betalnings-
 3 HÖGSTA DOMSTOLEN T Sida 3 (10) ansvar för ställföreträdare för juridisk person, enligt då gällande 48 a lagen (1968:430) om mervärdeskatt i tillämplig lydelse, i ett fall då den juridiska personen efter den ordinarie redovisningsperiodens utgång blivit försatt i konkurs och skatten därefter blivit fastställd genom särskilt beslut. Enligt nyssnämnda bestämmelse kunde företrädare för juridisk person under vissa angivna förutsättningar bli betalningsskyldig, solidariskt med den juridiska personen, om han underlåtit att betala in skatt i rätt tid och ordning. När det gällde tolkningen av uttrycket i rätt tid uttalade Högsta domstolen efter en genomgång av i målet tillämpliga bestämmelser om den juridiska personens betalningsskyldighet för mervärdesskatt att, i de fall då deklaration lämnats men skatt därvid redovisats med för lågt belopp samt det därefter i särskilt beslut fastställs den ytterligare skatt som skall utgå för redovisningsperioden, betalningsskyldighet för den redovisade skatten inträder den dag då deklaration senast skulle lämnas och för det tillkommande skattebeloppet i och med det särskilda fastställelsebeslutet. Eftersom den juridiska personen var försatt i konkurs vid tiden för sistnämnda beslut och den tidigare ställföreträdaren således inte längre var behörig företrädare, kunde han inte åläggas betalningsskyldighet för det tillkommande skattebeloppet. Vid den i förevarande mål aktuella tidpunkten gällde liksom vid tidpunkten för 1982 års rättsfall att, om den skattskyldige avgivit deklaration, skatten ansågs fastställd i enlighet med deklarationen. Deklarationen skulle avges senast den 5 i andra månaden efter utgången av den redovisningsperiod som deklarationen avsåg. Skatten förföll enligt 16 kap. 1 mervärdesskattelagen (1994:200) till betalning då deklarationen senast skulle avlämnas. Skattemyndigheten hade dock enligt 5 samma kapitel möjlighet att bevilja anstånd. Skatt som bestämdes på
 4 HÖGSTA DOMSTOLEN T Sida 4 (10) något annat vis skulle betalas inom den tid som skattemyndigheten bestämde (14 kap. 12, 15 kap. 2, 16 kap. 2 ). Om företrädares betalningsansvar för bolagets mervärdesskatt gällde enligt 16 kap. 17 mervärdesskattelagen i dess lydelse före den 1 november 1997 att företrädare för en skattskyldig som var juridisk person och som uppsåtligen eller av grov oaktsamhet underlåtit att betala in skatt inom den tid som anges i 1 och 5 tillsammans med den skattskyldige var betalningsskyldig för skatten. Som denna föreskrift avfattats kan den efter ordalagen inte anses täcka andra fall än sådana då den skattskyldige försummat att iaktta den tid för skatteinbetalningen som enligt de nämnda paragraferna gällt för honom. I målet uppkommer emellertid frågan om föreskriften analogiskt kan ges den innebörden att den även skall anses omfatta situationer då skatten efter utgången av denna tid genom omprövning eller efter överklagande fastställts till högre belopp med senare förfallodag men de förfallotidpunkter som följer av 1 och 5 skulle ha gällt, för det fall att i stället deklaration hade avgetts i överensstämmelse med ett sådant senare beskattningsbeslut. Av förarbetena till en ändring av motsvarande bestämmelse i 48 a lagen om mervärdeskatt (prop. 1990/91:46 s. 55 ff.) framgår att en sådan tolkning varit avsedd, låt vara att förarbetena inte närmare går in på de olika tillämpningsproblem som i så fall kan uppstå bl.a. vid skifte av företrädare. Starka skäl får emellertid anses tala mot en analogisk tolkning till den betalningsskyldiges nackdel av bestämmelser av här aktuellt slag även om den har stöd i förarbetena. I förevarande fall får en sådan tolkning anses utesluten med hänsyn till att den av hovrätten berörda bestämmelse i skattebetal-
 5 HÖGSTA DOMSTOLEN T Sida 5 (10) ningslagen (1997:483) 12 kap. 6 till vilken ställföreträdaransvaret med retroaktiv tillämplighet överfördes den 1 november 1997 vid sin tillkomst över huvud taget inte gav något stöd för en sådan utvidgad tolkning. Den 1 januari 2004 således efter hovrättens dom i detta mål ändrades ovan nämnda bestämmelse i skattebetalningslagen. I 12 kap. 6 andra stycket anges numera att betalningsskyldigheten, om inte annat följer av bestämmelsens tredje stycke, är knuten till den tidpunkt vid vilken skatten ursprungligen skulle ha betalats enligt vad som anges i 10 och 16 kap. Om talan om att ålägga en företrädare för en juridisk person betalningsskyldighet enligt 12 kap. 6 har väckts vid allmän domstol före ikraftträdandet, gäller enligt punkt 3 i övergångsbestämmelserna den nya föreskriften. Enligt sin ordalydelse skulle sålunda övergångsbestämmelserna vara tillämpliga i detta fall samt föranleda att betalningsskyldighet ålades AM. Högsta domstolen har emellertid i rättsfallet NJA 2000 s. 132 uttalat att övergångsbestämmelserna till skattebetalningslagen i den lydelse som då var tillämplig med hänsyn till retroaktivitetsförbudet i 2 kap. 10 andra stycket regeringsformen inte skall tillämpas annat än om sådant ansvar hade kunnat åläggas enligt tidigare gällande lag. Samma synsätt bör tillämpas på övergångsbestämmelserna till den ändring i 12 kap. 6 skattebetalningslagen som trädde i kraft den 1 januari En tillämpning av övergångsbestämmelserna till 2003 års lagändring skulle leda till ett för AM mera oförmånligt resultat än vad som skulle ha blivit fallet om tidigare gällande bestämmelser tillämpas. Av detta följer att något ansvar inte skall åläggas AM för den skatt som bolaget är skyldigt staten.
 6 HÖGSTA DOMSTOLEN T Sida 6 (10) Hovrättens domslut skall därför fastställas. I avgörandet har deltagit: justitieråden Munck, Thorsson, Lundius (skiljaktig), Nyström (referent, skiljaktig) och Calissendorff Föredragande revisionssekreterare: Lombach
 7 HÖGSTA DOMSTOLEN T Sida 7 (10) HÖGSTA DOMSTOLEN Bilaga till Mål nr PROTOKOLL T Referenten, justitierådet Nyström, med vilken justitierådet Lundius instämmer, är av skiljaktig mening i fråga om motiveringen och anför: Jag anser att domskälen från och med det tredje stycket (som börjar Vid den i förevarande mål ) bort lyda på följande sätt: Den 1 januari 1991 ändrades 48 a lagen om mervärdeskatt på så sätt att uttrycket i rätt tid och ordning ersattes med i den tid och ordning som anges i 22, 22 a och 42 (SFS 1990:1319). 22 innehöll regler om deklarationsskyldighet, 22 a om anstånd med deklaration och i 42 föreskrevs att skatt för viss redovisningsperiod förföll till betalning den dag då deklarationen senast skulle lämnas. Enligt motiven till lagändringen borde mot bakgrund av Högsta domstolens tolkning av bestämmelsen denna justeras så att betalningsansvaret kunde krävas ut av företrädaren även om beloppen beslutades först efter en konkurs. Detta resultat kunde enligt departementschefen uppnås genom att det uttryckligen, genom en hänvisning till reglerna om när redovisning och betalning rätteligen skulle ske, angavs vid vilken tidpunkt betalningsskyldigheten för ställföreträdaren inträdde. Med en sådan ordning skulle det bli utan betydelse om den juridiska personen hann försättas i konkurs innan resterande belopp skulle betalas. (Prop. 1990/91:46 s. 55 ff.) Bestämmelsen i 48 a lagen om mervärdeskatt överfördes med endast redaktionella ändringar till 16 kap. 17 mervärdesskattelagen (1994:200) vilken trädde i kraft den 1 juli 1994 (prop. 1993/94:99 s. 249). I det nu aktuella hänseendet
 8 HÖGSTA DOMSTOLEN T Sida 8 (10) föreskrevs i bestämmelsen att betalningsansvar kunde åläggas den som underlåtit att betala in skatt inom den tid som angavs i 1 och 5. I 16 kap. 1 angavs att den skatt som skall betalas för en viss redovisningsperiod skall betalas senast den dag då deklarationen senast skall lämnas. 5 samma kapitel innehöll regler om anstånd med betalning. De nyss återgivna reglerna i 16 kap. i 1994 års mervärdesskattelag gällde fram till den 1 november 1997 och var således i kraft vid de i målet aktuella deklarationstidpunkterna. Enligt min bedömning följer av ordalagen i 16 kap. 17 jämförd med 1 samma kapitel att betalningsskyldighet kunde, om förutsättningar i övrigt förelåg, åläggas den som underlåtit att rätteligen betala in det mervärdesskattebelopp som han borde ha deklarerat och betalat vid deklarationstillfället, även om beloppet hade bestämts först efter att ett särskilt fastställelsebeslut fattats. Den 1 november 1997 infördes skattebetalningslagen (1997:483). Bestämmelsen om ansvar för företrädare för juridisk person intogs i 12 kap. 6. Där angavs, såvitt nu är av intresse, att betalningsskyldighet kunde åläggas företrädare som underlåtit att betala skatt enligt skattebetalningslagen. Enligt punkten 9 i övergångsbestämmelserna skulle skattebetalningslagens bestämmelser om företrädaransvar tillämpas från ikraftträdandet även i fråga om bl.a. mervärdesskatt som tas ut enligt mervärdesskattelagen. Det framgår visserligen av lagmotiven att avsikten med den utformning bestämmelsen i 12 kap. 6 gavs inte var att åstadkomma någon ändring i sak vad gällde förutsättningarna för betalningsskyldighet jämfört med tidigare reglering (prop. 1996/97:100 s. 592). Det måste emellertid anses att bestämmelsen fick en sådan ordalydelse att det inte därav med tillräcklig grad av tydlighet kunde utläsas att den skulle tolkas på samma sätt som den tidigare gällande bestämmelsen i 16 kap. 17 mervärdesskattelagen.
 9 HÖGSTA DOMSTOLEN T Sida 9 (10) Vad nu anförts innebär ett instämmande i hovrättens bedömning att AM, som inte var företrädare för bolaget när den tillkommande skatten förföll till betalning, inte med stöd av 12 kap. 6 skattebetalningslagen i den vid tiden för hovrättens dom tillämpliga lydelsen kunde göras betalningsansvarig för skatten. Efter hovrättens dom har i 12 kap. 6 skattebetalningslagen tillagts ett nytt andra stycke vari anges att betalningsskyldigheten, om inte en i tredje stycket angiven undantagssituation föreligger, är knuten till den tidpunkt vid vilken skatten ursprungligen skulle ha betalats enligt vad som anges 10 och 16 kap. (SFS 2003:747). Av lagmotiven framgår att ändringen tillkommit av tydlig-hetsskäl, bl. a. mot bakgrund av rättsfallet NJA 1982 s. 578 (prop. 2002/03:128 s. 27 f.). Bestämmelsen i den nu gällande lydelsen innebär att betalningsansvar kan, om förutsättningar i övrigt föreligger, åläggas den som var företrädare för den juridiska personen vid deklarationstillfället även om det tillkommande beloppet bestämts först genom ett särskilt beslut vid en tidpunkt då företrädaren inte längre var behörig. Enligt punkten 1 i övergångsbestämmelserna trädde lagen i kraft den 1 januari Av punkten 3 samma bestämmelser framgår att i det fall talan om att ålägga en företrädare för en juridisk person betalningsskyldighet har väckts vid allmän domstol före ikraftträdandet, gäller de nya föreskrifterna i bl.a. 12 kap. 6. Frågan måste emellertid ställas om det är förenligt med förbudet mot retroaktiv skattelagstiftning i 2 kap. 10 andra stycket regeringsformen att med tillämpning av 12 kap. 6 skattebetalningslagen i lydelsen efter den 1 januari 2004 ålägga betalningsansvar för mervärdesskatt som tas ut enligt tidigare gällande bestäm-melser. Enligt 2 kap. 10 andra stycket regeringsformen får skatt eller statlig avgift inte uttas i vidare mån än som följer av föreskrift som gällde när den omständighet inträffade som utlöste skatt- eller avgiftsskyldigheten. Vid den tidpunkten gällde 16 kap. 17 mervärdesskattelagen (1994:200) och som tidigare angetts gav denna bestämmelse möjlighet att ålägga ställföreträdare betalningsskyldighet i
 10 HÖGSTA DOMSTOLEN T Sida 10 (10) en sådan situation som det här är fråga om. Genom att skattebetalningslagens bestämmelser om företrädaransvar vid införandet den 1 november 1997 gavs retroaktiv verkan bör emellertid den för jämförelsen relevanta bestämmelsen vara 12 kap. 6 skattebetalningslagen i lydelsen före den 1 januari Eftersom AM inte hade kunnat åläggas betalningsskyldighet enligt sistnämnda lagrum bör han inte heller med stöd av nu gällande bestämmelser förpliktas att betala skatten. Hovrättens domslut skall därför fastställas.


text:
 20.8.2005
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 205/28
 Žaloba podaná 14. júna 2005: Dimitra Lantzoni proti Súdnemu dvoru Európskych spoločenstiev
 (Vec T-226/05)
 (2005/C 205/51)
 Jazyk konania: francúzština
 Dimitra Lantzoni, bydliskom v Luxemburgu, v zastúpení: Michèle Bouché, advokátka, podala 14. júna 2005 na Súd prvého stupňa Európskych spoločenstiev žalobu proti Súdnemu dvoru Európskych spoločenstiev.
 Žalobkyňa navrhuje, aby Súd prvého stupňa:
 —
 zaviazal Súdny dvor na náhradu morálnej ujmy vo výške 50 000 eur, ktorú žalobkyňa utrpela v dôsledku vážnych pochybení majúcich za následok blokovanie jej služobného postupu,
 —
 zaviazal žalovaného nahradiť trovy konania.
 Žalobné dôvody a hlavné tvrdenia
 Dňa 3. júna 2004 podala žalobkyňa, úradníčka na Súdnom dvore, žiadosť o náhradu materiálnej a morálnej ujmy, ktoré utrpela v dôsledku blokovania jej služobného postupu od zavedenia nového systému povyšovania v roku 2000. Keďže uvedená žiadosť, ako aj jej sťažnosť boli zamietnuté, podala žalobkyňa túto žalobu. Na podporu svojich návrhov uvádza, že údajné blokovanie jej služobného postupu, ako aj materiálna a morálna ujma, ktorú utrpela, sú dôsledkom vážnych a opakovaných pochybení a nedostatkov administratívy Súdneho dvora ako v súvislosti s hodnotiacimi správami, tak aj bodmi pre povýšenie prideľovanými na ich základe.