text:
CEN/CENELEC Guide 17 Wytyczne opracowywania norm z uwzględnieniem potrzeb przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (SME) - PDF
 CEN/CENELEC Guide 17 Wytyczne opracowywania norm z uwzględnieniem potrzeb przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (SME)
 Download "CEN/CENELEC Guide 17 Wytyczne opracowywania norm z uwzględnieniem potrzeb przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (SME)"
 1 CEN/CENELEC Guide 17 Wytyczne opracowywania norm z uwzględnieniem potrzeb przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (SME) CEN i CENELEC zdecydowały o przyjęciu niniejszego nowego CEN/CENELEC Guide 17 na podstawie Rezolucji Rady Technicznej CEN C046 z oraz Rady Technicznej CENELEC D137/C059 z Wydanie 1 / czerwiec 2010
 2 European Committee for Standardization European Committee for Electrotechnical Standardization Avenue Marnixlaan 17 B 1000 Brussels Tel: Fax: Tel: Fax:
 3 Spis treści Przedmowa... 4 Wprowadzenie Zakres dokumentu Powołania normatywne Terminy i definicje RozwaŜania ogólne Zagadnienia do uwzględnienia podczas procesu opracowywania norm Postanowienia ogólne Przygotowanie nowego tematu pracy Znaczenie dla rynku Interesariusze Zagadnienia do rozwaŝenia podczas opracowywania normy Efektywność kosztowa wdroŝenia norm dla SME Dostępność elementów Opracowanie treści normy Podejście eksploatacyjne Wprowadzenie Zakres normy Badania Metody weryfikacji Struktura i prezentacja treści Długość Struktura Prezentacja i rysunki Jasny język Powołania Nowelizacja Przegląd końcowy Okres przejściowy Pomoc wspomagająca wdroŝenie Lista kontrolna Przewodnika Bibliografia
 4 Przedmowa Niniejszy dokument (CEN/CLC Guide 17) został opracowany przez Grupę Roboczą Rady Technicznej CEN/CLC BT WG 208 Wytyczne dotyczące potrzeb SME, której sekretariat jest prowadzony przez Normapme. W niniejszym Przewodniku podano kierunki, porady i zalecenia dla autorów norm dotyczące sposobu uwzględnienia potrzeb SME. Niniejszy dokument obejmuje zagadnienia, które naleŝy rozwaŝyć podczas procesu opracowywania norm. 4
 5 Wprowadzenie Przedsiębiorstwa mikro, małe i średnie (SME) mogą być niewłaściwie reprezentowane w grupach opracowujących normy i w związku z tym ich interesy mogą nie być wystarczająco uwzględnione. Ponadto koszty wdroŝenia niektórych norm mogą być relatywnie wysokie; w szczególności wdroŝenie norm dotyczących produkcji masowej lub produkcji na duŝą skalę moŝe być zbyt kosztowne i skomplikowane dla niektórych mniejszych firm. Celem niniejszego Przewodnika jest zwiększenie świadomości w odniesieniu do zagadnień, które mogą być waŝne dla SME podczas opracowywania norm i zaradzenie ewentualnemu brakowi reprezentacji SME w pracach normalizacyjnych. SME są obecne w większości sektorów. Tak jak inni uŝytkownicy, SME korzystają z wiedzy technicznej zawartej w normach, w opracowaniu których mogły nie brać udziału. Niemniej ich pozycja na rynku wyrobów lub usług moŝe być słabsza ze względu na zaleŝność od większych konkurentów, dostawców lub klientów. Mogą równieŝ być zmuszone do dostosowania się do istniejących na rynku rozwiązań, jak równieŝ do istniejących Norm Europejskich. Z tego względu wymagane jest zwrócenie szczególnej uwagi na uwzględnienie interesów SME, a w szczególności mikroprzedsiębiorstw, jako potencjalnych uŝytkowników norm. SME stanowią ponad 99 % przedsiębiorstw w Europie. 92 % przedsiębiorstw zatrudnia mniej niŝ 10 pracowników i ma ograniczone zasoby. Przez uwzględnienie ich potrzeb stosowanie norm moŝe się znacznie zwiększyć. Ponadto, jeśli normy uwzględnią w większym zakresie punkt widzenia SME, znaczące korzyści przypadną wszystkim interesariuszom normalizacji. 5
 6 1 Zakres dokumentu W niniejszym Przewodniku podano wytyczne dla autorów Norm Europejskich dotyczące potrzeb przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (SME) w celu uniknięcia wykluczenia SME z rynku i wypaczenia uczciwej konkurencji. Niniejszy Przewodnik jest przeznaczony dla wszystkich zaangaŝowanych w normalizację, tj. autorów norm w grupach roboczych lub komitetach technicznych, jak równieŝ członków lustrzanych komitetów krajowych. Nie wszystkie zasady przedstawione w niniejszym przewodniku naleŝy koniecznie stosować do wszystkich norm. Dlatego TC i WG są najlepszym miejscem do oceny, czy i jak uwzględnić potrzeby SME w ich normach. Niniejszy Przewodnik zawiera: a) RozwaŜania dotyczące opracowywania norm, które będą najlepiej dostosowane do potrzeb SME; b) Techniki identyfikowania i oceny postanowień w normach, które mogą mieć szczególny wpływ na SME; c) Sposoby zmniejszania negatywnych wpływów na SME wynikających z pewnych postanowień w normach; d) Wytyczne opracowywania norm przyjaznych dla SME; e) Listę kontrolną; f) Informacje, jak postępować, aby mikroprzedsiębiorstwa miały wpływ na nowe normy. UWAGA W niniejszym Przewodniku termin norma obejmuje wszystkie produkty CEN/CENELEC. 2 Powołania normatywne Do stosowania niniejszego dokumentu są niezbędne podane niŝej dokumenty powołane. W przypadku powołań datowanych ma zastosowanie wyłącznie wydanie cytowane. W przypadku powołań niedatowanych stosuje się ostatnie wydanie dokumentu powołanego (łącznie ze zmianami). CEN/CENELEC Internal Regulations Part 3: Rules for the structure and drafting of CEN/CENELEC Publications (ISO/IEC Directives Part 2, modified) wersja skorygowana Terminy i definicje Dla celów niniejszego Przewodnika stosuje się terminy i definicje wymienione niŝej. UWAGA W niniejszym Przewodniku termin małe i średnie przedsiębiorstwa (SME) jest stosowany do przedsiębiorstw mikro, małych i średnich zdefiniowanych przez UE, jak równieŝ do osób samozatrudniających się. 6
 7 3.1 przedsiębiorstwa mikro, małe i średnie SME przedsiębiorstwa, które zatrudniają mniej niŝ 250 osób i których obrót roczny nie przekracza 50 milionów euro i/lub całkowity bilans roczny nie przekracza 43 milionów euro [2003/361/WE: Zalecenie Komisji C(2003) 1422] 3.2 małe przedsiębiorstwo przedsiębiorstwo, które zatrudnia mniej niŝ 50 osób i którego obrót roczny i/lub całkowity bilans roczny nie przekracza 10 milionów euro [2003/361/WE: Zalecenie Komisji C(2003) 1422] 3.3 mikroprzedsiębiorstwo przedsiębiorstwo, które zatrudnia mniej niŝ 10 osób i którego obrót roczny i/lub całkowity bilans roczny nie przekracza 2 milionów euro [2003/361/WE: Zalecenie Komisji C(2003) 1422] 3.4 autor normy osoba biorąca udział w opracowaniu normy 3.5 Przewodnik dokument opublikowany przez CEN lub CENELEC, podający zasady, kierunki, porady lub zalecenia dotyczące normalizacji europejskiej 4 RozwaŜania ogólne Autorzy norm powinni zapewnić, aby normy były zrozumiałe dla tych, którzy przypuszczalnie będą je czytać. Realia uŝytkowników normy mogą być róŝne w zaleŝności od wykorzystania, sektora i typu normy. SME mają podobne modele biznesu, ale czasami takŝe bardzo róŝniące się od innych potencjalnych grup docelowych norm. Ze względu na fakt, Ŝe SME są obecne prawie we wszystkich sektorach, wymagane jest zwrócenie szczególnej uwagi na uwzględnienie interesów SME, a zwłaszcza mikroprzedsiębiorstw, jako potencjalnych uŝytkowników norm. Warto zauwaŝyć, Ŝe na przykład konsultanci, jednostki certyfikujące, laboratoria badawcze lub prowadzące badania naukowe mogą mieć inne interesy niŝ przedsiębiorstwa zaangaŝowane w wytwarzanie lub dystrybucję konkretnych wyrobów lub usług. Dlatego naleŝy starannie rozwaŝyć interesy kaŝdego z tych interesariuszy. 5 Zagadnienia do uwzględnienia podczas procesu opracowywania norm 5.1 Postanowienia ogólne NiŜej przedstawiono wiele aspektów normalizacji mających szczególne znaczenie dla SME. Nie są one wyczerpujące i mogą być wspomagane przez bardziej ogólne lub specyficzne zasady odpowiadające 7
 8 potrzebom uŝytkowników norm, określone w innych dokumentach (np. IFAN Guide 3:2008, Guidelines to assist members of standards committees in preparing user-oriented European Standards). PoniewaŜ w wielu przypadkach SME, a szczególnie mikroprzedsiębiorstwa, mają trudności z bezpośrednim uczestniczeniem w procesie, zaleca się, aby konsultacje dotyczące potrzeb i/lub interesów SME były podejmowane w pierwszej kolejności poprzez ich stowarzyszenia i/lub stowarzyszenia sektorowe. 5.2 Przygotowanie nowego tematu pracy Znaczenie dla rynku Sprawdzić znaczenie normy dla europejskich SME. Przed zaproponowaniem nowego tematu pracy składający propozycję powinien ocenić zapotrzebowanie na Normę Europejską. Zaleca się zasięganie opinii wszystkich moŝliwych interesariuszy w celu oceny ich potrzeb lub zainteresowania proponowaną normą. Dla propozycji nowych tematów naleŝy wyraźnie określić potrzeby rynku, odzwierciedlając równieŝ ich znaczenie dla SME. W przypadku CEN, patrz odpowiednio formularze A i N. W przypadku CLC, we wniosku TC do BT dotyczącym rozpoczęcia nowej pracy (propozycja nowego tematu pracy). WaŜne jest, aby Normy Europejskie były odpowiednie dla rynku i odzwierciedlały potrzeby wszystkich interesariuszy, w tym SME. WaŜne jest, aby normalizacja europejska danego tematu była niezbędna i korzystna dla większości przedsiębiorstw, na które moŝe mieć wpływ norma Interesariusze Sprawdzić, czy wśród interesariuszy SME mają szczególne potrzeby. Podczas przygotowywania nowego tematu pracy naleŝy zidentyfikować wszystkie grupy interesariuszy i zasięgać ich opinii, aby SME lub ich reprezentanci równieŝ mieli moŝliwość uczestniczenia w pracach normalizacyjnych. W procesie opracowywania i redagowania normy naleŝy uwzględniać szczególne potrzeby SME, tak jak potrzeby wszystkich grup docelowych ukończonej normy. 5.3 Zagadnienia do rozwaŝenia podczas opracowywania normy Efektywność kosztowa wdroŝenia norm dla SME RozwaŜyć koszty inwestycji i szkolenia wymaganego do wdroŝenia normy. Zaleca się rozpatrywać koszty wdroŝenia normy przed wprowadzeniem postanowień lub wymagań, które mogą nie być opłacalne we wszystkich sytuacjach. Biorąc pod uwagę, Ŝe przedsiębiorstwa europejskie zatrudniają średnio sześciu pracowników, zaleca się zwrócenie szczególnej uwagi na mikroprzedsiębiorstwa. Konsekwencje zmian technologii, Koszt zakupów nowego wyposaŝenia, Koszt szkolenia, Koszt badań, Koszt zatrudnienia konsultantów. 8
 9 Zaleca się, aby autorzy norm zawsze rozwaŝali, czy wymagania mogą być spełnione bez nakładania niewspółmiernych i/lub niepotrzebnych ograniczeń dotyczących SME. śadna norma nie powinna być przeszkodą w promowaniu innowacji wyrobów, usług lub procesów. Ponadto naleŝy zwrócić szczególną uwagę na sytuacje dotyczące mniejszej wielkości produkcji lub działalności. Normy nie powinny utrudniać elastyczności ani wszechstronności, które często charakteryzują modele biznesu SME Dostępność elementów RozwaŜyć dostępność wymaganych elementów. Normy powinny zawsze odzwierciedlać najnowszy poziom rozwoju (patrz CEN/CENELEC Internal Regulations Part 3). Jednak na rynku powinny być dostępne wszystkie elementy niezbędne do spełnienia danego wymagania, jak na przykład to, co dotyczy technologii, wyrobów, wyposaŝenia do badań, laboratoriów badawczych, praw własności intelektualnej itp. Dlatego podczas opracowywania nowej lub znowelizowanej normy naleŝy weryfikować sytuację zaopatrzenia. Zaleca się, aby rozwaŝania te obejmowały dostępność na rynkach krajowych, które są waŝniejsze dla przedsiębiorstw mikro i małych. 5.4 Opracowanie treści normy Podejście eksploatacyjne Poprawić zrozumiałość i uŝyteczność normy przez dodanie przykładów i wyjaśnień. W podejściu eksploatacyjnym zawsze, gdy jest to moŝliwe, wymagania powinny być wyraŝone raczej w kategoriach eksploatacyjnych, a nie za pomocą parametrów konstrukcyjnych lub charakterystyk opisowych. Podejście takie pozostawia maksymalną swobodę dla rozwoju technicznego. Przede wszystkim powinny być uwzględnione te właściwości, które są odpowiednie do zaakceptowania ogólnoświatowego. Tam gdzie jest to niezbędne ze względu na róŝnice w prawodawstwie, warunkach klimatycznych, środowiskowych, ekonomicznych, społecznych, modelach handlu itp., moŝe być wskazanych kilka opcji (zacytowane zdanie pochodzi z CEN/CENELEC Internal Regulations Part 3: Rules for structure and drafting of CEN/CENELEC Publications, 4.2). Podejście eksploatacyjne zapewnia przedsiębiorstwom elastyczność i moŝliwość innowacji. Zaleca się, aby normy odgrywały równieŝ rolę w transferze podstawowej specjalistycznej wiedzy (know-how). Podejście eksploatacyjne wymaga jednak czasami dołączenia przykładów i wyjaśnień, aby ułatwić zrozumienie i wdroŝenie normy przez przedsiębiorstwa małe i mikroprzedsiębiorstwa. MoŜna to zrealizować za pomocą informacji, na przykład w formie tekstu, ilustracji, wykresów lub tablic, które koncentrują się na prostych metodach wdroŝenia. Takie informacje ułatwią i zwiększą wdraŝanie norm przez przedsiębiorstwa małe i mikroprzedsiębiorstwa, które mogą mieć trudności w przełoŝeniu wymagań eksploatacyjnych na praktyczne rozwiązania (CEN/CENELEC Internal Regulations Part 3) Wprowadzenie Podać wprowadzenie zawierające informacje pomocnicze. NiŜej podane informacje zaleca się włączyć do wprowadzenia i, jeśli jest opracowywany abstrakt, powtórzyć je w abstrakcie. 9
 10 W kaŝdej normie zaleca się podać wyjaśnienie powodów jej opracowania i/lub uzasadnienie wszystkich modyfikacji lub nowelizacji. Zaleca się określić rodzaj biznesu i/lub działalności objętych normą. JeŜeli norma moŝe być stosowana w odniesieniu do szerokiego asortymentu wyrobów lub usług, zaleca się w miarę moŝliwości podać to w zakresie normy. SME nie zawsze są świadome tego, które normy mają zastosowanie w ich działalności; z tego względu zaleca się wskazać w dokumencie grupy docelowe, moŝliwie szczegółowo, zwłaszcza w odniesieniu do SME Zakres normy Opracowywać normy dokładne i kompletne w ramach ich zakresu. Autorzy normy powinni przeanalizować odpowiednie rynki i sprawdzić, czy inne kategorie wyrobów mogą mieścić się w zakresie danej normy. Normy powinny mieć ściśle określony zakres, w ramach którego powinny być tak wyczerpujące, jak to jest moŝliwe. To znaczy zaleca się, aby norma nie obejmowała zagadnień, które nie są wyraźnie określone w jej zakresie, ale powinna obejmować wszystkie aspekty elementów w nim zawartych. Często SME specjalizują się w wąskim zakresie wyrobów i usług. Zakres normy powinien być zdefiniowany w sposób wyraźnie wskazujący, jakie wyroby i usługi są nim objęte Badania Unikać narzucania kosztownych i skomplikowanych badań i rozwaŝyć częstość badań. Badania wymagane do zapewnienia zgodności z normami są często znaczącym finansowym obciąŝeniem dla małych wytwórców. Obejmuje to koszty wyposaŝenia do badań, szkolenia personelu, czas i zasoby niezbędne do wykonania badań. Małe przedsiębiorstwa zwykle nie produkują na skalę masową i ich wyroby mogą mieć specyficzne właściwości. Narzucanie duŝej liczby badań znacząco zwiększa cenę ich wyrobów. NaleŜy zwrócić uwagę, aby normy nie wprowadzały niepotrzebnych badań. Inaczej mówiąc, zaleca się przyjąć załoŝenie, Ŝe w przypadku wątpliwości co do adekwatności i potrzeby danej metody badania nie naleŝy dodawać jej do istniejącego systemu badań. Zaleca się, aby autorzy normy sprawdzili, kto moŝe wykonać dane badanie i unikali w miarę moŝliwości promowania badania, które prowadzi do monopolistycznej lub dominującej pozycji lub ją umacnia Metody weryfikacji Określić proste i ekonomiczne sposoby weryfikowania zgodności z wymaganiami. W celu uelastycznienia weryfikacji wymagań, zawsze gdy jest to moŝliwe, zaleca się wziąć pod uwagę metody alternatywne łącznie z obliczeniowymi i tabelarycznymi metodami oceny. Ponadto autorzy norm powinni zapewnić, aby wyniki badań opisane w normach były jednoznaczne. Jest niezwykle waŝne dla małych wytwórców, aby w normach powoływano się na metody, których nie będą mogły podwaŝyć zainteresowane w tym strony. 10
 11 5.5 Struktura i prezentacja treści Długość Normy powinny być tak krótkie, jak to moŝliwe. Jeśli opracowywana norma okazuje się zbyt obszerna, moŝna podzielić ją na części dotyczące węŝszego asortymentu wyrobów, procesów lub usług. W przypadku dłuŝszej normy zaleca się, aby autorzy ocenili, czy podzielenie jej na kilka krótszych norm dotyczących węŝszego asortymentu wyrobów, procesów lub usług będzie uŝyteczne. W tym przypadku autorowi normy zaleca się, aby zapewnił podanie wszystkich niezbędnych informacji pomocnych w lepszym zrozumieniu normy i aby unikał powiązania z innymi częściami normy lub je ograniczył. Czytanie i zrozumienie moŝe teŝ ułatwić klarowna struktura normy (rozdziały, podrozdziały i załączniki odnoszące się do określonych aspektów technicznych). Długość normy moŝe zaleŝeć od jej celu i danego tematu. Jednak długie normy mogą zniechęcać potencjalnych uŝytkowników do ich czytania, zwłaszcza jeŝeli trudno znaleźć odpowiednie informacje. Długie akapity i wykazy mogą utrudniać zrozumienie waŝnych postanowień Struktura Normy powinny być tak jasne, logiczne i łatwe do korzystania, jak to moŝliwe. Zaleca się, aby normy były czytelne dla tych, dla których są przeznaczone. Dlatego podczas opracowywania normy naleŝy zidentyfikować grupy docelowe, aby dostosować normę do potrzeb jej potencjalnych uŝytkowników. Normy powinny być zatem zaprojektowane w sposób przyjazny dla uŝytkownika. WaŜne postanowienia zaleca się uwypuklić i w miarę moŝliwości wyjaśnić, ale tak, aby wyjaśnienia nie skomplikowały struktury dokumentu. Układ tekstu powinien być dostosowany w miarę moŝliwości do celu normy i potrzeb odbiorcy. Wielu przedsiębiorców z małego biznesu moŝe nie mieć czasu ani zasobów do gruntownego studiowania normy. Powinni oni mieć moŝliwość łatwego znalezienia odpowiednich dla nich informacji. Opracowanie 11
 12 norm tak, aby były bardziej czytelne, moŝe zachęcać małe przedsiębiorstwa do częstszego korzystania z nich Prezentacja i rysunki Włączyć pomocnicze schematy, wykresy, rysunki i przykłady konkretnych zastosowań, tam gdzie to moŝliwe. Autorzy powinni tak pisać normy, aby były one moŝliwie łatwe do czytania i rozumienia. Schematy, wykresy, rysunki i wyjaśniające przykłady zastosowania mogą znacząco ułatwić zrozumienie normy. Przykłady mogą być częścią tekstu głównego lub załącznika. Jednak podając przykłady, naleŝy unikać propagowania określonego wyrobu lub usługi Jasny język Stosować język wystarczająco prosty do zrozumienia dla wszystkich oczekiwanych uŝytkowników normy, a nie tylko dla ekspertów. UŜytkownicy norm mający róŝne kwalifikacje, wiedzę i wykształcenie powinni rozumieć te części normy, które ich dotyczą. Nawet jeśli normy są skierowane do personelu mającego wiedzę o określonych wyrobach, procesach lub usługach, powinny być napisane językiem prostym i jasnym, tak aby były zrozumiałe dla uŝytkowników norm, którzy nie byli bezpośrednio zaangaŝowani w ich opracowanie. Zaleca się, aby normy były łatwe do czytania dla uŝytkowników. Szczególną uwagę zaleca się poświęcać SME jako potencjalnym uŝytkownikom i w związku z tym, jeśli stanowią one główną grupę docelową normy, dostosować język do ich sposobu funkcjonowania. Zaleca się zwracać uwagę na uŝycie prostego języka podczas tłumaczenia norm na języki krajowe. Ponadto zaleca się zawsze wyjaśnić wszystkie skróty i akronimy i, jeśli niektóre sformułowania wydają się skomplikowane lub niejednoznaczne, zalecane jest ich zdefiniowanie w rozdziale dotyczącym terminologii. PRAKTYCZNA POMOC Język Autor powinien stosować styl jasny, bezpośredni i jednoznaczny. Na przykład: stosować raczej czasowniki w stronie czynnej niŝ biernej; stosować proste, konkretne i zrozumiałe słowa; stosować raczej nakazy niŝ słabsze formy; stosować raczej czasowniki niŝ abstrakcyjne rzeczowniki; zwracać się raczej bezpośrednio do uŝytkowników, a nie mówić, co mogliby oni zrobić; stosować wykazy, tam gdzie to stosowne; zdefiniować terminy techniczne i skróty w pierwszym miejscu ich wystąpienia; stosować terminy konsekwentnie w całym tekście. 12
 13 5.5.5 Powołania Zredukować konieczność zdobywania norm powołanych. W celu poprawienia moŝliwości korzystania z norm, powtarzać krótkie fragmenty z innych norm zamiast jedynie powoływać się na nie. W przypadkach cytowania tekstów zaleca się zawsze wyraźnie wskazać źródło. Zaleca się, aby wszystkie dokumenty normatywne niezbędne do stosowania normy były powszechnie dostępne z chwilą opublikowania normy. Powołania normatywne w normach są uŝyteczne, poniewaŝ zapobiegają powielaniu prac i pozwalają na utrzymanie spójności podczas nowelizacji jednej z norm. Jednak duŝa liczba powołań komplikuje korzystanie z norm Nowelizacja Zapewnić, aby w nowych i nowelizowanych normach zostały podane jasne informacje o zmianach dokonanych w stosunku do poprzedniej wersji. NaleŜy wyspecyfikować znaczące zmiany techniczne i podać w Przedmowie powody nowelizacji normy. Zgodnie z CEN/CENELEC Internal Regulations Part 3, 6.1.3, Część szczegółowa ( ) powinna zawierać informacje dotyczące znaczących zmian technicznych w stosunku do poprzedniego wydania dokumentu. Informacje te powinny być zamieszczone w Przedmowie. Jest to szczególnie waŝne dla wdroŝenia norm przez SME, poniewaŝ małe przedsiębiorstwa nie mają czasu ani zasobów do szczegółowego studiowania nowych wydań norm. 5.6 Przegląd końcowy Okres przejściowy Ocenić konsekwencje zmian wynikających z nowych i znowelizowanych norm i ustalić odpowiednio okres przejściowy. Zaleca się, aby liczba i złoŝoność modyfikacji technicznych przekładała się na wydłuŝenie okresów przejściowych. Zaleca się, aby okres przejściowy uwzględniał potrzeby SME dotyczące wdroŝenia. W przypadku CEN, patrz CEN Guidance Document Date of withdrawal). W przypadku CLC data wycofania stanowi część procedury formalnego zatwierdzenia przez BT. JeŜeli Norma Europejska wprowadza całkowicie nowe wymaganie lub rozwiązanie w pewnych krajach, zaleca się znacząco przedłuŝyć okres współistnienia. NaleŜy uwzględnić konieczność zakupu nowego wyposaŝenia, zmiany organizacji pracy i szkolenia personelu. Szczególnie trudna i kosztowna dla małych przedsiębiorstw jest zmiana ich modelu biznesowego, zwłaszcza jeśli wcześniej dobrze funkcjonował. Dlatego potrzebują one pomocy i muszą ocenić opłacalność pozostawania na rynku. MoŜe to jednak wymagać przedłuŝonego okresu współistnienia Pomoc wspomagająca wdroŝenie Zbadać, czy jest niezbędna pomoc we wdroŝeniu norm, które nie mogą być uproszczone. 13
 14 W niektórych skomplikowanych obszarach normalizacji, szczególnie w zastosowaniu skomplikowanej legislacji, uproszczenie norm moŝe być trudne. W takich przypadkach zaleca się, aby autorzy norm wyrazili opinię, czy będzie potrzebna pomoc dla SME wspomagająca wdroŝenie, np. podręcznik wdroŝenia. Autorzy norm mogą brać udział w tworzeniu wszelkich dodatkowych wytycznych wdraŝania, ale ich główną rolą jest zapewnienie, aby normy były tak łatwe do stosowania, jak to moŝliwe. Zamiar opracowania pomocy wdroŝenia nie powinien być wykorzystywany jako usprawiedliwienie opracowania skomplikowanych norm. 6 Lista kontrolna Przewodnika W niŝej podanej tablicy przedstawiono zalecenia niniejszego Przewodnika w formie listy kontrolnej. Autorzy normy mogą uznać tę tablicę za przydatną do upewnienia się, czy potrzeby SME zostały uwzględnione podczas opracowywania nowej normy lub nowelizacji istniejącej. Tablicę tę czyta się od lewej do prawej strony. Pytania w wypunktowanych pozycjach wyjaśniono szczegółowo w odpowiadających im sekcjach Rozdziału 5 niniejszego Przewodnika. Lista kontrolna Przewodnika Przygotowanie nowego tematu pracy (5.2.1) Czy sprawdzono znaczenie normy dla SME? (5.2.2) Czy sprawdzono, czy wśród interesariuszy SME mają szczególne potrzeby? (5.2.2) Czy ustalono, Ŝe wśród grup docelowych znajdują się SME? Przygotowanie normy (5.3.1) Czy oceniono koszty inwestycji (technologii, wyposaŝenia, badań)? (5.3.1) Czy oceniono koszt szkolenia (personelu)? (5.3.1) Czy oceniono koszt wdroŝenia? (5.3.2) Czy sprawdzono, Ŝe są dostępne wszystkie elementy? Opracowanie treści (5.4.1) Jeśli jest stosowane podejście eksploatacyjne, czy jest ono zrozumiałe? (5.4.2) Czy zastosowano wyjaśnienia opisowe? (5.4.3) Czy norma jest dokładna i kompletna w ramach jej zakresu? (5.4.4) Czy uniknięto surowych warunków badań? (5.4.4) Czy oceniono koszt badań? (5.4.5) Czy określono proste i ekonomiczne sposoby weryfikowania zgodności z wymaganiami? Struktura i prezentacja treści (5.5.1) Czy norma jest tak krótka, jak to moŝliwe? (5.5.1) Jeśli norma jest długa, czy oceniono moŝliwość podzielenia jej na krótsze normy? (5.5.2) Czy struktura normy ułatwia korzystanie z niej? (5.5.3) Czy włączono pomocnicze wykresy, schematy itp. (jeŝeli to moŝliwe)? (5.5.4) Czy zastosowano jasny język zrozumiały dla wszystkich oczekiwanych uŝytkowników normy? (5.5.5) Czy zminimalizowano liczbę norm powołanych? (5.5.6) Czy podano jasne informacje o zmianach w stosunku do poprzednich wersji normy? Przegląd końcowy (5.6.1) Czy zaproponowano okres przejściowy odzwierciedlający konsekwencje zmian? (5.6.2) Czy oceniono potrzebę opracowania poradnika wdroŝenia? 14
 15 Bibliografia [1] 2003/361/WE: Zalecenie Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (notyfikowane jako dokument nr C(2003) 1422), OJ L 124, , pp , dostępne na 2&pgs=10&hwords=&checktexte=checkbox&visu=#texte [2] IFAN Guide 3:2008, Guidelines to assist members of standards committees in preparing useroriented European Standards, Pierwsze wydanie, , dostępny na [3] CEN Guidance Document - Date of withdrawal, Version 2, March 2010, dostępny na 15


type: wikipedia

text:
 Biografia
 William Edward Koenig è nato nel Queens, New York, il 17 agosto 1956. È cresciuto a East Meadow dove con la famiglia frequentava la chiesa di San Raffaele.
 Formazione e ministero sacerdotale
 Ha frequentato la St. Raphael's Elementary School a East Meadow, il St. Pius X Preparatory Seminary a Uniondale, New York, e il Cathedral College a Douglaston, New York dal 1975 al 1979.
 Ha compiuto gli studi per il sacerdozio presso il seminario "Immacolata Concezione" di Huntington dal 1979 al 1983. Nel 1994 ha conseguito un Master of Social Work presso la Fordham University nel Bronx.
 Il 14 maggio 1983 è stato ordinato presbitero per la diocesi di Rockville Centre nella cattedrale diocesana da monsignor John Raymond McGann. In seguito è stato vicario parrocchiale della parrocchia di Sant'Edoardo il Confessore a Syosset dal 1983 al 1986; vicario parrocchiale della parrocchia di San Giacomo a Setauket e assistente nel programma del ministero nel campus dell'Università di Stony Brook dal 1986 al 1989; direttore per la promozione delle vocazioni con residenza presso il Cathedral College of the Immaculate Conception a Douglaston dal 1989 al 1996; direttore dell'ufficio per il ministero dei presbiteri dal 1990 al 1996; vicario parrocchiale della parrocchia della cattedrale di Sant'Agnese a Rockville Centre dal 1996 al 2000; parroco della parrocchia di San Guglielmo Abate a Seaford dal 2000 al 2009; rettore della cattedrale di Sant'Agnese a Rockville Centre dal 2009 al 2020 e vicario episcopale per il clero dal 2020 al 2021.
 È stato anche decano del decanato di Seaford e di quello di Rockville Centre; membro del consiglio presbiterale; membro del collegio dei consultori; membro del consiglio del personale presbiterale; moderatore del CYO di Long Island e membro del consiglio di Unitas, ente che funge da società di investimento per parrocchie ed entità diocesane. Ha anche rappresentato la diocesi di Rockville Center nel consiglio presbiterale dello Stato di New York.
 Nel 2007 papa Benedetto XVI lo ha insignito del titolo di cappellano di Sua Santità.
 Ministero episcopale
 Il 30 aprile 2021 papa Francesco lo ha nominato vescovo di Wilmington. Ha ricevuto l'ordinazione episcopale il 13 luglio successivo nella chiesa di Santa Elisabetta a Wilmington dall'arcivescovo metropolita di Baltimora William Edward Lori, co-consacranti il vescovo di Rockville Centre John Oliver Barres e il vescovo emerito di Wilmington William Francis Malooly. Durante la stessa celebrazione ha preso possesso della diocesi. Come motto ha scelto l'espressione "We walk by faith", tratta dal versetto 5,7 della Seconda lettera ai Corinzi.
 Genealogia episcopale
 La genealogia episcopale è:
 Cardinale Scipione Rebiba
 Cardinale Giulio Antonio Santori
 Cardinale Girolamo Bernerio, O.P.
 Arcivescovo Galeazzo Sanvitale
 Cardinale Ludovico Ludovisi
 Cardinale Luigi Caetani
 Cardinale Ulderico Carpegna
 Cardinale Paluzzo Paluzzi Altieri degli Albertoni
 Papa Benedetto XIII
 Papa Benedetto XIV
 Papa Clemente XIII
 Cardinale Marcantonio Colonna
 Cardinale Giacinto Sigismondo Gerdil, B.
 Cardinale Giulio Maria della Somaglia
 Cardinale Carlo Odescalchi, S.I.
 Cardinale Costantino Patrizi Naro
 Cardinale Lucido Maria Parocchi
 Papa Pio X
 Cardinale Gaetano De Lai
 Cardinale Raffaele Carlo Rossi, O.C.D.
 Cardinale Amleto Giovanni Cicognani
 Cardinale John Francis Dearden
 Cardinale James Aloysius Hickey
 Arcivescovo William Edward Lori
 Vescovo William Edward Koenig
 Note
 Collegamenti esterni


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 29.6.2018
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 164/2
 VYKONÁVACIE NARIADENIE KOMISIE (EÚ) 2018/919
 z 27. júna 2018,
 ktorým sa mení nariadenie (ES) č. 1484/95, pokiaľ ide o stanovenie reprezentatívnych cien v sektoroch hydinového mäsa a vajec a pre vaječný albumín
 EURÓPSKA KOMISIA,
 so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
 so zreteľom na nariadenie Európskeho parlamentu a Rady (EÚ) č. 1308/2013 zo 17. decembra 2013, ktorým sa vytvára spoločná organizácia trhov s poľnohospodárskymi výrobkami, a ktorým sa zrušujú nariadenia Rady (EHS) č. 922/72, (EHS) č. 234/79, (ES) č. 1037/2001 a (ES) č. 1234/2007 (1), a najmä na jeho článok 183 písm. b),
 so zreteľom na nariadenie Európskeho parlamentu a Rady (EÚ) č. 510/2014 zo 16. apríla 2014, ktorým sa stanovujú obchodné opatrenia uplatniteľné na určitý tovar vznikajúci spracovaním poľnohospodárskych výrobkov, a ktorým sa zrušujú nariadenia Rady (ES) č. 1216/2009 a (ES) č. 614/2009 (2), a najmä na jeho článok 5 ods. 6 písm. a),
 keďže:
 (1)
 Nariadením Komisie (ES) č. 1484/95 (3) sa stanovili pravidlá uplatňovania systému dodatočných dovozných ciel a reprezentatívne ceny v sektoroch hydinového mäsa a vajec a pre vaječný albumín.
 (2)
 Z pravidelnej kontroly údajov, z ktorých sa vychádza pri stanovovaní reprezentatívnych cien výrobkov v sektoroch hydinového mäsa a vajec a pre vaječný albumín, vyplýva, že reprezentatívne ceny pre dovoz niektorých výrobkov treba zmeniť, pričom sa zohľadňujú rozdiely v cenách v závislosti od pôvodu.
 (3)
 Nariadenie (ES) č. 1484/95 by sa preto malo zodpovedajúcim spôsobom zmeniť.
 (4)
 Treba zabezpečiť, aby sa toto opatrenie začalo uplatňovať čo najskôr po sprístupnení aktualizovaných údajov, a preto by toto nariadenie malo nadobudnúť účinnosť dňom jeho uverejnenia,
 PRIJALA TOTO NARIADENIE:
 Článok 1
 Príloha I k nariadeniu (ES) č. 1484/95 sa nahrádza textom uvedeným v prílohe k tomuto nariadeniu.
 Článok 2
 Toto nariadenie nadobúda účinnosť dňom jeho uverejnenia v Úradnom vestníku Európskej únie.
 Toto nariadenie je záväzné v celom rozsahu a priamo uplatniteľné vo všetkých členských štátoch.
 V Bruseli 27. júna 2018
 Za Komisiu
 v mene predsedu
 Jerzy PLEWA
 generálny riaditeľ
 Generálne riaditeľstvo pre poľnohospodárstvo a rozvoj vidieka
 (1) Ú. v. EÚ L 347, 20.12.2013, s. 671.
 (2) Ú. v. EÚ L 150, 20.5.2014, s. 1.
 (3) Nariadenie Komisie (ES) č. 1484/95 z 28. júna 1995 stanovujúce podrobné pravidlá na zavedenie systému dodatkových dovozných ciel a stanovenie reprezentatívnych cien v sektoroch hydinového mäsa a vajec a pre vaječný albumín a ktorým sa ruší nariadenie č. 163/67/EHS (Ú. v. ES L 145, 29.6.1995, s. 47).
 PRÍLOHA
 „
 PRÍLOHA I
 Číselný znak KN
 Opis tovaru
 Reprezentatívna cena
 (v EUR/100 kg)
 Zábezpeka podľa článku 3
 (v EUR/100 kg)
 Pôvod (1)
 0207 12 10
 Mrazené trupy z hydiny druhu Gallus domesticus, známe ako „kurčatá 70 %“
 101,3
 0
 AR
 0207 12 90
 Mrazené trupy z hydiny druhu Gallus domesticus, známe ako „kurčatá 65 %“
 127,4
 0
 AR
 225,0
 0
 BR
 0207 14 10
 Mrazené vykostené kusy z hydiny druhu Gallus domesticus
 240,2
 18
 AR
 225,9
 22
 BR
 333,9
 0
 CL
 236,6
 19
 TH
 0207 27 10
 Mrazené vykostené morčacie kusy
 304,7
 0
 BR
 323,1
 0
 CL
 0408 91 80
 Vajcia bez škrupín sušené
 242,1
 1
 AR
 1602 32 11
 Nevarené prípravky z hydiny druhu Gallus domesticus
 247,7
 12
 BR
 “
 (1) Nomenklatúra krajín stanovená nariadením Komisie (EÚ) č. 1106/2012 z 27. novembra 2012, ktorým sa vykonáva nariadenie Európskeho parlamentu a Rady (ES) č. 471/2009 o štatistike Spoločenstva o zahraničnom obchode s nečlenskými krajinami, pokiaľ ide o aktualizáciu nomenklatúry krajín a území (Ú. v. EÚ L 328, 28.11.2012, s. 7).


type: contracts

text:
 26.10.2012
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 326/1
 PROTOKOL (č. 6)
 O UMÍSTĚNÍ SÍDEL ORGÁNŮ A NĚKTERÝCH INSTITUCÍ, SUBJEKTŮ A ÚTVARŮ EVROPSKÉ UNIE
 ZÁSTUPCI VLÁD ČLENSKÝCH STÁTŮ,
 S OHLEDEM na článek 341 Smlouvy o fungování Evropské unie a článek 189 Smlouvy o založení Evropského společenství pro atomovou energii,
 MAJÍCE NA PAMĚTI A POTVRZUJÍCE rozhodnutí ze dne 8. dubna 1965, a aniž jsou dotčena rozhodnutí o sídlech budoucích orgánů, institucí, subjektů a útvarů,
 SE DOHODLI na následujících ustanoveních, která se připojují ke Smlouvě o Evropské unii, ke Smlouvě o fungování Evropské unie a ke Smlouvě o založení Evropského společenství pro atomovou energii:
 Jediný článek
 a)
 Evropský parlament má sídlo ve Štrasburku, kde se konají plenární zasedání, která trvají 12 měsíců, včetně zasedání o rozpočtu. Doplňující plenární zasedání se konají v Bruselu. Výbory Evropského parlamentu zasedají v Bruselu. Generální sekretariát Evropského parlamentu a jeho útvary sídlí v Lucemburku.
 b)
 Rada má sídlo v Bruselu. Během měsíců dubna, června a října zasedá v Lucemburku.
 c)
 Komise má sídlo v Bruselu. Útvary vyjmenované v článcích 7, 8 a 9 rozhodnutí ze dne 8. dubna 1965 sídlí v Lucemburku.
 d)
 Soudní dvůr Evropské unie má sídlo v Lucemburku.
 e)
 Účetní dvůr má sídlo v Lucemburku.
 f)
 Hospodářský a sociální výbor má sídlo v Bruselu.
 g)
 Výbor regionů má sídlo v Bruselu.
 h)
 Evropská investiční banka má sídlo v Lucemburku.
 i)
 Evropská centrální banka má sídlo ve Frankfurtu.
 j)
 Evropský policejní úřad (Europol) má sídlo v Haagu.


type: caselaw

text:
C 156/14 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 29.6.2002
 4. Die Kommission trägt 20 % ihrer eigenen Kosten, die Kosten URTEIL DES GERICHTS ERSTER INSTANZ
 des Verfahrens der einstweiligen Anordnung eingeschlossen.
 vom 20. März 2002
 (1) ABl. C 86 vom 27.3.1999.
 in der Rechtssache T-16/99: Lögstör Rör (Deutschland)
 gegen Kommission der Europäischen Gemeinschaften (1)
 (Wettbewerb — Kartell — Fernwärmerohre — Artikel 85
 EG-Vertrag [jetzt Artikel 81 EG] — Boykott — Aktenein-
 sicht — Geldbuße — Leitlinien für das Verfahren zur
 Festsetzung von Geldbußen — Rückwirkungsverbot — Ber-
 URTEIL DES GERICHTS ERSTER INSTANZ echtigtes Vertrauen)
 vom 20. März 2002
 (2002/C 156/26)
 in der Rechtssache T-15/99: Brugg Rohrsysteme GmbH
 gegen Kommission der Europäischen Gemeinschaften (1)
 (Verfahrenssprache: Deutsch)
 (Wettbewerb — Kartell — Fernwärmerohre — Artikel 85
 EG-Vertrag [jetzt Artikel 81 EG] — Boykott — Geldbuße
 — Leitlinien für das Verfahren zur Festsetzung von Geldbu-
 ßen — Rückwirkungsverbot — Berechtigtes Vertrauen)
 In der Rechtssache T-16/99, Lögstör Rör (Deutschland) GmbH
 (2002/C 156/25) mit Sitz in Fulda (Deutschland), Prozessbevollmächtigte:
 Rechtsanwälte H.-J. Hellmann und T. Nägele, Zustellungs-
 anschrift in Luxemburg, gegen Kommission der Europäischen
 (Verfahrenssprache: Deutsch) Gemeinschaften (Bevollmächtigte: W. Mölls und E. Gippini
 Fournier) wegen Nichtigerklärung der Entscheidung 1999/60/
 EG der Kommission vom 21. Oktober 1998 in einem Verfah-
 ren gemäß Artikel 85 EG-Vertrag (Sache IV/35.691/E-4:
 In der Rechtssache T-15/99, Brugg Rohrsysteme GmbH mit
 Fernwärmetechnik-Kartell) (ABl. 1999, L 24, S. 1), hilfsweise
 Sitz in Wunstorf (Deutschland), Prozessbevollmächtigte:
 wegen Herabsetzung der mit dieser Entscheidung gegen die
 Rechtsanwälte T. Jestaedt, H.-C. Salger und M. Sura, Zustel-
 Klägerin festgesetzten Geldbuße, hat das Gericht (Vierte Kam-
 lungsanschrift in Luxemburg, gegen Kommission der Euro-
 mer) unter Mitwirkung des Präsidenten P. Mengozzi sowie der
 päischen Gemeinschaften (Bevollmächtigte: W. Mölls und
 Richterin V. Tiili und des Richters R. M. Moura Ramos —
 E. Gippini Fournier) wegen Nichtigerklärung der Entscheidung
 Kanzler: B. Pastor, Hauptverwaltungsrätin — am 20. März
 1999/60/EG der Kommission vom 21. Oktober 1998 in einem
 2002 ein Urteil mit folgendem Tenor erlassen:
 Verfahren gemäß Artikel 85 EG-Vertrag (Sache IV/35.691/
 E-4: Fernwärmetechnik-Kartell) (ABl. 1999, L 24, S. 1), hilfs-
 weise wegen Herabsetzung der mit dieser Entscheidung gegen
 die Klägerin festgesetzten Geldbuße, hat das Gericht (Vierte 1. Die Klage wird abgewiesen.
 Kammer) unter Mitwirkung des Präsidenten P. Mengozzi sowie
 der Richterin V. Tiili und des Richters R. M. Moura Ramos —
 Kanzler: G. Herzig, Verwaltungsrat — am 20. März 2002 ein 2. Die Klägerin trägt die Kosten des Verfahrens.
 Urteil mit folgendem Tenor erlassen:
 1. Die Klage wird abgewiesen.
 2. Die Klägerin trägt die Kosten des Verfahrens.
 (1) ABl. C 86 vom 27.3.1999.
 (1) ABl. C 86 vom 27.3.1999.


text:
10.8.2015
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 C 262/39
 Personalerettens dom (Anden Afdeling) af 30. juni 2015 — Z mod Domstolen
 (Sag F-64/13) (1)
 ((Personalesag - tjenestemænd - bedømmelsesrapport - karriereudviklingsrapporterne udfærdiget for sent - annullationssøgsmål - erstatningssøgsmål))
 (2015/C 262/52)
 Processprog: fransk
 Parter
 Sagsøger: Z (ved advokat F. Rollinger)
 Sagsøgt: Den Europæiske Unions Domstol (ved A.V. Placco, som befuldmægtiget)
 Sagens genstand
 Påstand om annullation af sagsøgerens bedømmelsesrapport for perioden fra den 1. januar 2008 til den 31. december 2008 og en påstand om, at Domstolen tilpligtes at betale et beløb i erstatning for den ikke-økonomiske skade.
 Konklusion
 1)
 Den Europæiske Unions Domstol frifindes.
 2)
 Z bærer sine egne omkostninger og betaler de af Domstolen afholdte omkostninger.
 (1) EUT C 274 af 21.9.2013, s. 30.


text:
 02/Sv. 6
 HR
 Službeni list Europske unije
 5
 21987A0720(01)
 L 198/3
 SLUŽBENI LIST EUROPSKE UNIJE
 MEĐUNARODNA KONVENCIJA
 o Harmoniziranom sustavu nazivlja i brojčanog označavanja robe
 (Sastavljeno u Bruxellesu 14. lipnja 1983.)
 PREAMBULA
 UGOVORNE STRANKE ove Konvencije, izrađene pod pokroviteljstvom Vijeća za carinsku suradnju,
 ŽELEĆI olakšati međunarodnu trgovinu,
 ŽELEĆI olakšati prikupljanje, uspoređivanje i analiziranje statističkih podataka, posebno o međunarodnoj trgovini,
 ŽELEĆI smanjiti troškove nastale radi ponovnog označivanja, razvrstavanja i kodiranja robe koja u međunarodnoj trgovini iz jednog sustava razvrstavanja prelazi u drugi sustav te olakšati normizaciju trgovinske dokumentacije i prijenosa podataka,
 SMATRAJUĆI da promjene tehnologije i struktura međunarodne trgovine zahtijevaju značajne izmjene Konvencije o nomenklaturi za razvrstavanje robe u carinsku tarifu sastavljene u Bruxellesu 15. prosinca 1950.,
 SMATRAJUĆI da količina podataka koju vlade i trgovinski interesi zahtijevaju u carinske i statističke svrhe daleko nadilazi količinu predviđenu nomenklaturom priloženom prethodno navedenoj Konvenciji,
 SMATRAJUĆI da je u međunarodnim trgovinskim pregovorima važno raspolagati točnim i usporedivim podacima,
 SMATRAJUĆI da je Harmonizirani sustav namijenjen uporabi stopa vozarine i statistike o prijevozu različitih vrsta prijevoza,
 SMATRAJUĆI da je Harmonizirani sustav namijenjen uključivanju u trgovinu primijenjenih sustava za naziv i označivanje robe u najvećoj mogućoj mjeri,
 SMATRAJUĆI da je Harmonizirani sustav namijenjen promicanju tijesnog uzajamnog odnosa između uvozne i izvozne trgovinske statistike i proizvodne statistike,
 SMATRAJUĆI da tijesan uzajamni odnos između Harmoniziranog sustava i Standardne međunarodne trgovinske klasifikacije (SITC) Ujedinjenih naroda treba održavati,
 SMATRAJUĆI da je potrebno udovoljiti prethodno navedenim zahtjevima putem kombinirane tarifne/statističke nomenklature koju bi mogli koristiti različiti sudionici u međunarodnoj trgovini,
 SMATRAJUĆI da je važno osigurati ažuriranje Harmoniziranog sustava s razvojem tehnologije i strukturama međunarodne trgovine,
 UZEVŠI U OBZIR posao koji je na ovom području postigao Odbor za Harmonizirani sustav osnovan od strane Vijeća za carinsku suradnju,
 SMATRAJUĆI da je, iako se je prethodno navedena Konvencija o nomenklaturi dokazala kao učinkovit instrument za postizanje nekih od ovih ciljeva, sklapanje nove međunarodne Konvencije najbolji način za ostvarenje željenih rezultata u tome smislu,
 SPORAZUMJELE SU SE:
 Članak 1.
 Definicije
 Za potrebe ove Konvencije:
 (a)
 „Harmonizirani sustav nazivlja i brojčanog označavanja robe”, u daljnjem tekstu „Harmonizirani sustav”, znači nomenklatura koja se sastoji od tarifnih brojeva i podbrojeva i njihove pripadajuće brojčane oznake, bilješku o odjeljku, poglavlju i potpoglavlju kao i općih pravila za tumačenje Harmoniziranog sustava utvrđenih u Prilogu ovoj Konvenciji;
 (b)
 „Nomenklatura carinske tarife” znači nomenklatura utvrđena prema zakonodavstvu ugovorne strane radi ubiranja carina na uvezenu robu;
 (c)
 „Statistička nomenklatura” znači robne nomenklature koju ugovorna strana utvrđuje radi prikupljanja podataka za uvoznu i izvoznu trgovinsku statistiku;
 (d)
 „Kombinirana tarifna/statistička nomenklatura” znači integrirane carinske tarifne i statističke nomenklature koje ugovorna strana zakonski zahtjeva radi deklaracije robe kod uvoza;
 (e)
 „Konvencija o osnivanju Vijeća” znači Konvencija iz Bruxellesa od 15. prosinca 1950. o osnivanju Vijeća za carinsku suradnju;
 (f)
 „Vijeće” znači Vijeće za carinsku suradnju iz prethodno navedene točke (e);
 (g)
 „Glavni tajnik” znači glavni tajnik Vijeća;
 (h)
 „Ratifikacija” znači ratifikacija, prihvat ili odobrenje.
 Članak 2.
 Prilog
 Prilog ovoj Konvenciji njezin je sastavni dio i svako upućivanje na Konvenciju uključuje upućivanje na Prilog.
 Članak 3.
 Obveze ugovornih strana
 1. Podložno iznimkama navedenima u članku 4.:
 (a)
 osim u slučaju iz točke (c) ovog stavka, svaka se ugovorna strana obvezuje uskladiti svoje carinske tarifne i statističke nomenklature s Harmoniziranim sustavom do datuma stupanja na snagu ove Konvencije za tu ugovornu stranu. Stoga se kod utvrđivanja carinskih tarifa i statističkih nomenklatura svaka ugovorna strana obvezuje:
 i.
 koristiti sve tarifne brojeve i podbrojeve Harmoniziranog sustava kao i pripadajuće brojčane oznake bez dodavanja ili preinaka;
 ii.
 primijeniti opća pravila za tumačenje Harmoniziranog sustava kao i sve napomene za odjeljke, poglavlja i podbrojeve i da neće preinačiti opseg odjeljaka, poglavlja, tarifnih brojeva ili podbrojeva Harmoniziranog sustava; i
 iii.
 slijediti brojčani niz Harmoniziranog sustava;
 (b)
 svaka ugovorna strana također stavlja javnosti na raspolaganje svoju uvoznu i izvoznu trgovinsku statistiku u skladu sa šesteroznamenkastim oznakama Harmoniziranog sustava ili na inicijativu ugovornih strana iznad te razine ako to objavljivanje nije isključeno iz izvanrednih razloga, npr. čuvanja poslovne tajne ili razloga nacionalne sigurnosti;
 (c)
 ništa u ovome članku ne obvezuje ugovornu stranu na korištenje podbrojeva Harmoniziranog sustava u nomenklaturi carinske tarife uz uvjet da ispunjava obveze iz gornje točke (a) podtočaka i., ii. i iii. u kombiniranoj tarifnoj/statističkoj nomenklaturi.
 2. Kod ispunjenja obveza iz stavka 1. točke (a) ovog članka, svaka ugovorna strana može izvršiti tekstualne izmjene potrebne radi usklađivanja Harmoniziranog sustava s domaćim zakonima.
 3. Ništa u ovome članku ne sprečava ugovorne strane da u svojoj carinskoj tarifi ili statističkim nomenklaturama uspostave pododjeljke za razvrstavanje robe iznad razine Harmoniziranog sustava, uz uvjet da se ti pododjeljci dodaju ili označuju uz šesteroznamenkastu brojčanu oznaku utvrđenu u Prilogu ovoj Konvenciji.
 Članak 4.
 Djelomična primjena zemalja u razvoju
 1. Svaka zemlja u razvoju, koja je ugovorna strana, može odgoditi primjenu nekih ili svih podbrojeva Harmoniziranog sustava za razdoblje koje smatra potrebnim, pri čemu uzima u obzir svoju strukturu međunarodne trgovine i administrativne mogućnosti.
 2. Zemlja u razvoju, koja je ugovorna strana i koja se odluči za djelomičnu primjenu Harmoniziranog sustava prema odredbama ovog članka, obvezuje se poduzeti sve napore za primjenu potpunog šesteroznamenkastog Harmoniziranog sustava u roku od pet godina od datuma stupanja na snagu ove Konvencije za tu zemlju ili u nekom daljnjem roku koji smatra potrebnim, pri čemu uzima u obzir odredbe stavka 1. ovog članka.
 3. Zemlja u razvoju, koja je ugovorna strana i koja se odluči za djelomičnu primjenu Harmoniziranog sustava prema odredbama ovog članka, primjenjuje sve ili niti jedan od označenih podbrojeva s dvije crtice ili neki podbroj s jednom crticom ili sve ili niti jedan od označenih podbrojeva s jednom crticom nekog tarifnog broja. U takvim slučajevima djelomične primjene, šesta znamenka ili peta i šesta znamenka tog neprimijenjenog dijela oznake Harmoniziranog sustava zamjenjuju se s „0” ili „00”.
 4. Zemlja u razvoju koja se odluči za djelomičnu primjenu Harmoniziranog sustava prema odredbama ovog članka, nakon što postane ugovorna strana može izvijestiti glavnog tajnika o podbrojevima koje neće primjenjivati sve dok ova Konvencija ne stupi na snagu za tu zemlju i kasnije ga izvijestiti o podbrojevima koje primjenjuje.
 5. Svaka zemlja u razvoju koja se odluči za djelomičnu primjenu Harmoniziranog sustava prema odredbama ovog članka, nakon što postane ugovorna strana može izvijestiti glavnog tajnika da se formalno obvezuje primijeniti potpuni šesteroznamenkasti Harmonizirani sustav u roku od tri godine nakon stupanja na snagu ove Konvencije za tu zemlju.
 6. Svaka zemlja u razvoju, koja je ugovorna strana i koja odluči djelomično primijeniti Harmonizirani sustav prema odredbama ovog članka, oslobađa se obveza prema članku 3. u vezi s neprimijenjenim podbrojevima.
 Članak 5.
 Tehnička pomoć za zemlje u razvoju
 Razvijene zemlje, koje su ugovorne strane, dostavljaju zemljama u razvoju, ako to zahtijevaju, tehničku pomoć prema zajednički dogovorenim uvjetima, među ostalim, o izobrazbi osoblja, premještanju njihovih postojećih nomenklatura na Harmonizirani sustav te ih savjetuju o mjerama za prilagođavanje njihovih sustava s izmjenama Harmoniziranog sustava ili za primjenu odredaba ove Konvencije.
 Članak 6.
 Odbor za Harmonizirani sustav
 1. U okviru ove Konvencije osniva se Odbor pod nazivom Odbor za Harmonizirani sustav, sastavljen od predstavnika svih Ugovornih strana.
 2. Odbor se uobičajeno sastaje najmanje dva puta godišnje.
 3. Glavni tajnik saziva sjednice koje se, osim ako Ugovorne strane ne odluče drugačije, održavaju u sjedištu Vijeća.
 4. U Odboru za Harmonizirani sustav svaka Ugovorna strana ima pravo na jedan glas; međutim, kad carinska ili gospodarska unija kao i jedna ili više njezinih država članica predstavljaju ugovorne strane, odnosne ugovorne strane za potrebe ove Konvencije i ne dovodeći u pitanje nikakvu buduću Konvenciju, zajedno imaju samo jedan glas. Slično tome, kad sve države članice carinske ili gospodarske unije, koje prema odredbama članka 11. točke (b) mogu postati ugovorne strane, postanu ugovorne strane, zajedno imaju samo jedan glas.
 5. Odbor za Harmonizirani sustav izabire svog predsjednika ili jednog ili više potpredsjednika.
 6. Sastavlja svoj Poslovnik odlukom donesenom najmanje dvotrećinskom većinom glasova dodijeljenih njezinim članovima. Tako sastavljen Poslovnik odobrava Vijeće.
 7. Poziva međudržavne ili druge međunarodne organizacije koje smatra potrebnima da sudjeluju kao promatrači u njegovom radu.
 8. Osniva pododbore ili radne skupine prema potrebi, pri čemu posebno uzima u obzir odredbe članka 7. stavka 1. točke (a) i utvrđuje članstvo, pravo glasa i pravila postupka za te pododbore ili radne skupine.
 Članak 7.
 Zadaće Odbora
 1. Uzimajući u obzir odredbe članka 8., Odbor za Harmonizirani sustav obavlja sljedeće zadaće:
 (a)
 predlaže izmjene ove Konvencije koje smatra poželjnima pri čemu posebno uzima u obzir potrebe korisnika kao i promjene tehnologije ili struktura međunarodne trgovine;
 (b)
 priprema napomene s objašnjenjem, mišljenja o razvrstavanju ili ostala stajališta za tumačenje Harmoniziranog sustava;
 (c)
 priprema preporuke radi osiguranja jedinstvenog tumačenja i primjene Harmoniziranog sustava;
 (d)
 sastavlja i objavljuje podatke o primjeni Harmoniziranog sustava;
 (e)
 dostavlja ugovornim stranama, članovima Vijeća i ostalim međudržavnim ili međunarodnim organizacijama koje Vijeće smatra potrebnim, na njegovu inicijativu ili na zahtjev, podatke ili prijedloge o svim pitanjima koja se odnose na razvrstavanje robe u Harmonizirani sustav;
 (f)
 predstavlja Vijeću na svakoj sjednici izvješća o njegovim aktivnostima uključujući prijedloge za izmjene, napomene s objašnjenjem, mišljenja o razvrstavanju i ostala stajališta;
 (g)
 izvršava ostale ovlasti i zadaće u vezi s Harmoniziranim sustavom koji Vijeće ili ugovorne strane mogu smatrati potrebnima.
 2. Upravne odluke Odbora za Harmonizirani sustav koji imaju učinka na proračun zahtijevaju odobrenje Vijeća.
 Članak 8.
 Uloga Vijeća
 1. Vijeće ispituje prijedloge za izmjenu ove Konvencije, koje Odbor za Harmonizirani sustav priprema i preporučuje ih ugovornim stranama prema postupku članka 16., osim ako neki član Vijeća koji je ugovorna strana ove Konvencije ne zahtijeva da se prijedlozi ili jedan dio njih uputi Vijeću na ponovno ispitivanje.
 2. Smatra se da je Vijeće odobrilo napomene s objašnjenjem, mišljenja o razvrstavanju i ostala stajališta o tumačenju Harmoniziranog sustava i preporukama za osiguranje jedinstvenog tumačenja i primjene Harmoniziranog sustava, pripremljena tijekom sjednice Odbora za Harmonizirani sustav prema odredbama članka 7. stavka 1. ako prije završetka drugog mjeseca koji slijedi nakon mjeseca u kojem je predmetna sjednica završena, niti jedna od ugovornih strana ove Konvencije nije obavijestila glavnog tajnika da zahtijeva upućivanje tog pitanja na Vijeće.
 3. Kad se Vijeću upućuje pitanje prema odredbama stavka 2. ovog članka, Vijeće odobrava predmetne napomene s objašnjenjem, mišljenja o razvrstavanju, ostala stajališta ili preporuke, osim ako neki član Vijeća koji je ugovorna strana ove Konvencije ne zahtijeva da se pitanja zajedno ili djelomično upute Odboru na ponovno ispitivanje.
 Članak 9.
 Carinske stope
 Ugovorne strane ne preuzimaju ovom Konvencijom nikakve obveze u vezi s visinom carinske stope.
 Članak 10.
 Rješavanje sporova
 1. Svaki spor između ugovornih strana o tumačenju ili primjeni ove Konvencije rješava se u najvećoj mogućoj mjeri neposrednim pregovorima između predmetnih strana.
 2. Svaki spor koji se ne riješi na navedeni način, strane u sporu upućuju Odboru za Harmonizirani sustav koji ispituje spor i daje preporuke za njegovo rješavanje.
 3. Ako Odbor za Harmonizirani sustav ne može razriješiti spor, upućuje ga Vijeću koji daje preporuke u skladu s člankom III. točkom (e) Sporazuma o uspostavi Vijeća.
 4. Strane u sporu mogu se unaprijed dogovoriti o obveznom prihvaćanju preporuka Odbora ili Vijeća.
 Članak 11.
 Pretpostavke za postanak ugovornom stranom
 Ugovorne strane ove Konvencije mogu postati:
 (a)
 države članice Vijeća;
 (b)
 carinske ili gospodarske unije kojima su prenesene ovlasti za sklapanje ugovora o određenim ili svim pitanjima koja se uređuju ovom Konvencijom; i
 (c)
 sve druge države koje je glavni tajnik pozvao u tu svrhu po nalogu Vijeća.
 Članak 12.
 Postupak za postanak ugovornom stranom
 1. Svaka država ili carinska ili gospodarska unija koja ispunjava uvjete može postati ugovorna strana ove Konvencije:
 (a)
 potpisivanjem Konvencije bez ograničenja ratifikacije;
 (b)
 polaganjem instrumenta ratifikacije nakon potpisivanja Konvencije koja podliježe ratifikaciji; ili
 (c)
 pristupanjem Konvenciji nakon što prestane biti dostupna za potpisivanje.
 2. Ova je Konvencija otvorena za potpisivanje do 31. prosinca 1986. u sjedištu Vijeća u Bruxellesu za države i carinsku ili gospodarsku uniju iz članka 11. Nakon toga, Konvencija je otvorena za pristup.
 3. Instrumenti ratifikacije ili pristupa polažu se kod glavnog tajnika.
 Članak 13.
 Stupanje na snagu
 1. Ova Konvencija stupa na snagu 1. siječnja koji slijedi najmanje 12 i najviše 24 mjeseca nakon što najmanje 17 država ili carinskih ili gospodarskih unija iz članka 11. potpišu bez odlaganja ratifikaciju ili polože svoje instrumente ratifikacije pristupa, ali ne prije 1. siječnja 1987.
 2. Za svaku državu i svaku carinsku ili gospodarsku uniju koji potpišu ratifikaciju bez odlaganja, ratificiraju ili pristupaju ovoj Konvenciji nakon što se postigne najmanji broj utvrđen stavkom 1. ovog članka, ova Konvencija stupa na snagu 1. siječnja koji slijedi najmanje 12 i najviše 24 mjeseca od datuma u kojem je predmetna država ili carinska ili gospodarska unija potpisala ovu Konvenciju bez odlaganja ratifikacije ili položila svoje instrumente ratifikacije ili pristupa, osim ako neki raniji datum nije utvrđen. Međutim, datum stupanja na snagu prema odredbama ovog stavka ne smije biti prije datuma predviđenog stavkom 1. ovog članka.
 Članak 14.
 Primjena na ovisna područja
 1. Svaka država može u trenutku postanka ugovornom stranom ove Konvencije ili kasnije obavijestiti glavnog tajnika da ova Konvencija vrijedi za sve ili pojedina područja navedena u obavijesti za čije je međunarodne veze država odgovorna. Takva obavijest stupa na snagu 1. siječnja koji slijedi najmanje 12 mjeseci i najviše 24 od datuma u kojem ju je glavni tajnik dobio, osim ako raniji datum nije utvrđen u obavijesti. Međutim, ova se Konvencija ne primjenjuje na predmetna područja prije njezinog stupanja na snagu za predmetnu državu.
 2. Ova Konvencija prestaje se primjenjivati za navedeno područje od trenutka kad ugovorna strana prestane biti odgovorna za međunarodne veze na tom području ili od nekog ranijeg datuma o kojem je prema postupku članka 15. glavni tajnik obaviješten.
 Članak 15.
 Otkazivanje
 Ova se Konvencija zaključuje na neodređeno vrijeme. Unatoč tome, svaka ugovorna strana može otkazati Konvenciju, a takvo otkazivanje stupa na snagu godinu dana nakon što glavni tajnik primi instrumente otkazivanja, osim ako raniji datum nije određen.
 Članak 16.
 Postupak izmjene
 1. Vijeće može preporučiti ugovornim stranama izmjene ove Konvencije.
 2. Svaka ugovorna strana može izvijestiti glavnog tajnika o prigovoru na preporučenu izmjenu i kasnije povući taj prigovor u razdoblju utvrđenom u stavku 3. ovog članka.
 3. Svaka preporučena izmjena prihvaća se u roku od šest mjeseci od datuma izvješćivanja glavnog tajnika, uz uvjet da istekom toga razdoblja nema daljnjih prigovora.
 4. Prihvaćene izmjene stupaju na snagu za sve ugovorne strane na jedan od sljedećih datuma:
 (a)
 kad se o predloženoj izmjeni izvještava prije 1. travnja, datum će biti 1. siječnja druge godine od datuma o takvoj obavijesti,
 ili
 (b)
 kad se o predloženoj izmjeni izvještava 1. travnja ili nakon toga datuma, datum će biti 1. siječnja treće godine od datuma o takvoj obavijesti.
 5. Statističke nomenklature svake ugovorne strane kao i njezine carinske nomenklature ili u slučaju predviđenim člankom 3. stavkom 1. točkom (c), njezine kombinirane carinske i statističke nomenklature trebaju se uskladiti s izmijenjenim Harmoniziranim sustavom na datum utvrđen stavkom 4. ovog članka.
 6. Za svaku državu i carinsku ili ekonomsku uniju koja ovu Konvenciju potpisuje bez odlaganja ratifikacije, smatra se da je ratificiranjem ili pristupanjem ovoj Konvenciji prihvatila sve njezine izmjene koje su do datuma kad je predmetna država ili unija postala Ugovorna stranka, stupile na snagu ili su bile prihvaćene prema odredbi stavka 3. ovog članka.
 Članak 17.
 Prava ugovornih strana u vezi s Harmoniziranim sustavom
 O svim pitanjima koja se odnose na Harmonizirani sustav, odredbe članka 6. stavka 4., članka 8. i članka 16. stavka 2. dodjeljuju pravo na ugovorne strane:
 (a)
 u vezi sa svim dijelovima Harmoniziranog sustava koje primjenjuje prema odredbama ove Konvencije; ili
 (b)
 do datuma stupanja na snagu ove Konvencije za tu ugovornu stranu u skladu s odredbama članka 13. u vezi sa svim dijelovima Harmoniziranog sustava koje je obvezna primjenjivati do datuma utvrđenog odredbama ove Konvencije; ili
 (c)
 u vezi sa svim dijelovima Harmoniziranog sustava, uz uvjet da se formalno obvezala primjenjivati potpuni šesteroznamenkasti Harmonizirani sustav u roku od tri godine iz stavka 5. članka 4. i do isteka toga razdoblja.
 Članak 18.
 Rezerve
 Nisu dozvoljene rezerve na ovu Konvenciju.
 Članak 19.
 Obavijest glavnog tajnika
 Glavni tajnik izvješćuje ugovorne strane, ostale države potpisnice, države članice Vijeća koje nisu ugovorne strane ove Konvencije i glavnog tajnika Ujedinjenih naroda o:
 (a)
 obavijestima prema članku 4.;
 (b)
 potpisima, ratifikacijama i pristupanjima iz članka 12.;
 (c)
 datumu stupanja na snagu ove Konvencije u skladu s člankom 13.;
 (d)
 obavijestima prema članku 14.;
 (e)
 otkazivanjima prema članku 15.;
 (f)
 preporučenim izmjenama Konvencije prema članku 16.;
 (g)
 prigovorima u vezi s predloženim izmjenama prema članku 16. i sukladno tome o njihovom povlačenju; i
 (h)
 izmjenama prema članku 16. kao i datumu njihovog stupanja na snagu.
 Članak 20.
 Registracija kod Ujedinjenih naroda
 Na zahtjev glavnog tajnika Vijeća ova se Konvencija registrira pri Tajništvu Ujedinjenih naroda u skladu s odredbama članka 102. Povelje Ujedinjenih naroda.
 U potvrdu toga dolje potpisani, valjano ovlašteni za to, potpisali su ovu Konvenciju.
 Sastavljeno u Bruxellesu četrnaestoga lipnja tisuću devetsto osamdeset treće, na engleskom i francuskom jeziku, pri čemu su oba teksta jednako vjerodostojna, u jednom izvorniku koji se polaže kod glavnog tajnika Vijeća koji njezine ovjerene preslike šalje svim državama i carinskim i gospodarskim unijama iz članka 11.


text:
 Avis juridique important
 |
 21983A0319(01)
 Übereinkommen zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft, Norwegen und Schweden über die Regelung der Fischerei im Skagerrak und Kattegat für 1983
 Amtsblatt Nr. L 073 vom 19/03/1983 S. 0004
 ***** VEREINBARTE NIEDERSCHRIFT der Ergebnisse der Fischereiberatungen zwischen Norwegen, Schweden und der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft vom 14. Januar 1983 in Brüssel 1. Am 14. Januar 1983 trafen in Brüssel eine norwegische Delegation unter der Leitung von Herrn F. Bergesen, eine schwedische Delegation unter der Leitung von Herrn S. De Mare und eine Delegation der Gemeinschaft unter der Leitung von Herrn R. Simonnet zusammen, um über die Regelung der Fischerei im Skagerrak und Kattegat im Jahr 1983 zu beraten. Die Sitzung in Brüssel, war die Fortsetzung der Zusammenkünfte in Göteborg und Brüssel. 2. Die Delegationsleiter unterzeichneten den beigefügten Entwurf eines Übereinkommens über die Regelung der Fischerei im Skagerrak und Kattegat für das Jahr 1983. 3. Die Delegationen kamen überein, bei den Beratungen über ein Übereinkommen für 1984 die Empfehlung des Beratenden Ausschusses für die Bewirtschaftung der Fischbestände (ACFM), die Mindestmaschenöffnung bei Schleppgeräten für den gezielten Heringsfang im ICES-Bereich IIIa auf 40 mm zu erhöhen, erneut zu prüfen. Im Laufe des Jahres 1983 werden Fischereifahrzeuge der drei Vertragsparteien Versuche über den Heringsfang mit Netzen mit einer Mindestmaschenöffnung von 40 mm durchführen. Bei den unter Nummer 4 genannten Beratungen können die vorläufigen Ergebnisse der Maschengrössen-Versuche und, sofern neue wissenschaftliche Empfehlungen des ICES vorliegen, auch der TAC für Hering erörtert werden. 4. Die Delegationen kamen überein, den ICES zu bitten, bis spätestens zum 31. Mai 1983 eine Empfehlung zu dem Sprottenbestand in den betreffenden Gebieten abzugeben. Falls neue Bestandserfassungen nach dem Echolotverfahren durchgeführt werden, wird der ICES aufgefordert, die Art und Weise, wie der Sprottenfang in dem betreffenden Gebiet in der Praxis geregelt wird, zu berücksichtigen. Auf der Grundlage der wissenschaftlichen Empfehlung werden die Vertragsparteien spätestens am 15. Juni 1983 über die Festsetzung eines TAC für Sprotten für das gesamte Jahr 1983 beraten. In Erwartung dieses Beschlusses kamen die Delegationen überein, für ihre Fischereitätigkeit bis zum 15. Juni 1983 folgende Hoechstmengen festzusetzen: - 15 500 Tonnen für die Europäische Wirtschaftsgemeinschaft, - 5 500 Tonnen für Schweden. Die norwegische Fischereitätigkeit während des gleichen Zeitraums bleibt auf den herkömmlichen Umfang beschränkt. Die Fänge der einzelnen Vertragsparteien während dieses Zeitraums sind jeweils von ihrem Anteil am TAC 1983 in Abzug zu bringen. 5. Zusätzlich zu dem Fangmeldungssystem für Sprotten und Heringe gemäß Artikel 5 kamen die Delegationen überein, einander zweimonatlich die Heringsbeifänge bei der Sprottenfischerei zu übermitteln. 6. Die Delegationen vereinbarten, den ICES um eine Stellungnahme zu der Frage zu ersuchen, ob Schweden über einen getrennten Küstenbestand an Kabeljau verfügt, und bejahendenfalls darum zu bitten, eine Empfehlung für die Bewirtschaftung dieses Bestandes abzugeben. Die Delegationen kamen ferner überein, den ICES um eine Stellungnahme zur Lage des Garnelenbestands im Kattegat zu bitten. 7. Die Delegationen waren sich darin einig, daß die ausgehandelten Quotenvereinbarungen eine Ad-hoc-Lösung darstellen und künftige Fischereivereinbarungen zwischen den Vertragsparteien unberührt lassen. 8. Die Delegationen stimmten darin überein, daß das Übereinkommen, um voll wirksam zu sein, von allen Vertragsparteien spätestens ab 31. März 1983 anzuwenden ist. Brüssel, den 14. Januar 1983 R. SIMONNET F. BERGESEN S. DE MARE ÜBEREINKOMMEN zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft, Norwegen und Schweden über die Regelung der Fischerei im Skagerrak und Kattegat für 1983 DIE EUROPÄISCHE WIRTSCHAFTSGEMEINSCHAFT (im folgenden »Gemeinschaft" genannt), DIE REGIERUNG NORWEGENS, DIE REGIERUNG SCHWEDENS, IM HINBLICK auf das Übereinkommen zwischen Dänemark, Norwegen und Schweden vom 19. Dezember 1966 über den gegenseitigen Zugang zum Fischfang im Skagerrak und Kattegat, IM HINBLICK auf das Fischereiabkommen zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und Norwegen vom 27. Februar 1980, IM HINBLICK auf das Fischereibabkommen zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und Schweden vom 21. März 1977, IN ANBETRACHT ihres gemeinsamen Wunsches, die Erhaltung und rationelle Bewirtschaftung der Fischbestände im Skagerrak und Kattegat zu gewährleisten - SIND WIE FOLGT ÜBEREINGEKOMMEN: Artikel 1 Zwischen dem 1. Januar und dem 31. Dezember 1983 wird der Fang der nachstehenden Arten im Skagerrak und Kattegat wie folgt beschränkt (metrische Tonnen Frischgewicht, unausgenommen): 1.2.3.4.5.6 // // // // // // // Art // Gebiet (1) // TAC 1983 (in Tonnen) // Zuteilung an Norwegen (in Tonnen) // Zuteilung an Schweden (in Tonnen) // Zuteilung an die EWG (in Tonnen) // // // // // // // Kabeljau // S // 25 000 // 810 (2) // 3 570 // 20 620 // Schellfisch // S + K // 9 500 // 400 // 900 // 8 200 // Wittling // S + K // 22 150 // 400 // 2 100 // 19 650 // Scholle // S // 10 000 // 200 // 400 // 9 400 // Hering // S + K // 58 800 // 7 250 // 24 990 // 26 290 (5) // Makrele // S + K // - // - (3) // - (4) // - // Sprotte // S + K // - // - // - // - // // // // // // (1) Skagerrak (S): das in Artikel 1 des Übereinkommens vom 19. Dezember 1966 definierte Gebiet. Skagerrak und Kattegat (S + K): das in Artikel 1 des Übereinkommens vom 19. Dezember 1966 definierte Gebiet, ausgedehnt auf die südliche Grenze des Kattegat, die als gerade Linie von Hasenöre bis Gnibens spids, von Korshage bis Spodsbjerg und von Gilbjerg Hoved bis Kullen verlaufen soll. (2) Diese Menge umfasst nicht die Fänge mit passiven Fanggeräten innerhalb der Basislinien. (3) Ein Teil der norwegischen Quote in der Nordsee kann im Skagerrak durch Fahrzeuge bis zu 90 Fuß gefischt werden. (4) Die schwedische Küstenfischerei nach Makrelen kann im gleichen Umfang wie 1981 fortgesetzt werden. (5) Einschließlich Transfers von Norwegen und Schweden. Artikel 2 (1) Der gezielte Heringsfang im Skagerrak und Kattegat zu anderen Zwecken als für den Nahrungsverbrauch ist untersagt. (2) Der gezielte Heringsfang im Skagerrak ist 1983 untersagt, ausgenommen während zwölf Wochen in der Zeit vom 1. Juni bis zum 24. September. (3) Der gezielte Heringsfang im Kattegat ist in der Zeit vom 1. Mai bis zum 24. September 1983 untersagt, ausgenommen, während zwölf Wochen innerhalb dieser Zeit. (4) Der gezielte Heringsfang während der in den Absätzen 2 und 3 genannten Zeiträume wird für eine Zeit von mindestens acht Woche im Skagerrak und Kattegat gleichzeitig betrieben. (5) Der gezielte Heringsfang im Skagerrak und Kattekat innerhalb von zwei Seemeilen von den Basislinien durch Fahrzeuge bis zu 90 Fuß, die andere Fanggeräte als Schleppnetze verwenden, ist im gleichen Umfang wie in den voraufgehenden Jahren gestattet, um die herkömmliche Fischereistruktur aufrechtzuerhalten. (6) Die Vertragsparteien unterrichten einander bis zum 15. Mai 1983 über die Durchführung der Absätze 2, 3 und 4. Artikel 3 Die Verwendung von Schleppnetzen und Ringwaden für den Fang pelagischer Arten im Skagerrak ist von Samstag 24 Uhr bis Sonntag 24 Uhr untersagt. Artikel 4 (1) Der gezielte Sprottenfang in Gespannetzfischerei mit Maschenöffnungen von weniger als 32 mm im Skagerrak und Kattegat ist vom 13. Juni bis zum 24. September 1983 für Fahrzeuge mit einer Gesamtlänge von 80 Fuß oder mehr untersagt. (2) In der Zeit vom 13. Juni bis zum 24. September 1983 ist der gezielte Sprottenfang für Fahrzeuge mit einer Gesamtlänge von 80 Fuß oder mehr während sieben Wochen und für Fahrzeuge von weniger als 80 Fuß während vier Wochen untersagt. (3) Unbeschadet des Absatzes 2 dürfen norwegische Ringwadenfahrzeuge Sprotten für den Nahrungsverbrauch innerhalb der norwegischen Basislinien bis zu einer Hoechstmenge von 2 000 Tonnen fischen. (4) Die Parteien unterrichten einander vor dem 15. Mai 1983 über die Durchführung des Absatzes 2. Artikel 5 Die Parteien übermitteln einander die Fangstatistiken über die Fänge durch ihre eigenen Fahrzeuge: - für Sprotten und Hering wöchentlich, - für die übrigen in Artikel 1 genannten Arten monatlich. Die Angaben für die einzelnen Wochen müssen spätestens drei Tage nach Beendigung der betreffenden Woche und die Angaben für die Monate jeweils spätestens bis zum Ende des darauffolgenden Monats übermittelt werden. Artikel 6 Sollte eine der in Artikel 1 genannten Quoten ausgeschöpft sein, so entscheiden die Parteien durch Beratungen über Maßnahmen zur Wiederherstellung des Gleichgewichts. Artikel 7 Die Parteien können dieses Übereinkommen mit einer zweiwöchigen Frist kündigen. Artikel 8 Dieses Übereinkommen tritt mit dem Zeitpunkt seiner Unterzeichnung in Kraft.


text:
, conocida como Chronicles of an Aristocrat Reborn in Another World o The Aristocrat's Otherworldly Adventure: Serving Gods Who Go Too Far, es una serie de novelas ligeras japonesas escritas por Yashu. Comenzó su serialización en línea el 28 de octubre de 2016 en el sitio web de publicación de novelas generado por usuarios Shōsetsuka ni Narō, antes de publicarse impresa con ilustraciones de Mo en Hifumi Shobō a partir del 15 de junio de 2017 bajo su sello Saga Forest, y hasta el momento se han lanzado seis volúmenes.
 Una adaptación a manga con ilustraciones de Nini comenzó a serializarse en el sitio web de manga Mag Comi de Mag Garden el 25 de marzo de 2018.Hasta el momento los capítulos individuales del manga se han recopilado en ocho volúmenes tankōbon. Una adaptación de la serie a anime producido por los estudios EMT Squared y Magic Bus se estrenará en el segundo trimestre de 2023.
 Sipnosis
 Shiina Kazuya es un joven que un día es apuñalado tratando de proteger a un amigo. Sin embargo, en lugar de morir, despierta en el cuerpo de un joven aristócrata de 3 años llamado Cain von Silford, en un mundo de magia y espadas. Siendo atendido por los dioses que lo trajeron a este mundo, Cain ha recibido un inmenso poder mágico que debe mantener en secreto de todos mientras aprende a controlar dicho poder para un destino inevitable que pronto deberá enfrentar.
 Contenido de la obra
 Novela ligera
 Tensei Kizoku no Isekai Bōken Roku es escrita por Yashu, quien comenzó a publicarla el 28 de octubre de 2016 en el sitio web de publicación de novelas generadas por usuarios Shōsetsuka ni Narō. La serie fue adquirida más tarde por Hifumi Shobō, quien comenzó a publicar la serie con ilustraciones de Mo el 15 de junio de 2017 bajo su sello Saga Forest. Hasta el momento se han lanzado seis volúmenes.
 Manga
 Una adaptación a manga, ilustrada por Nini, comenzó a serializarse en el sitio web Mag Comi de Mag Garden el 25 de marzo de 2018. Mag Garden recopila los capítulos individuales en volúmenes tankōbon. El primer volumen se publicó el 15 de noviembre de 2018, y hasta el momento se han lanzado ocho volúmenes.
 En diciembre de 2020, Seven Seas Entertainment anunció que obtuvo la licencia de la adaptación del manga para su publicación en inglés.
 Anime
 Una adaptación de la serie a anime, titulada , se anunció el 5 de agosto de 2022. Será producida por los estudios EMT Squared y Magic Bus, con un estreno previsto para el segundo trimestre de 2023. Crunchyroll obtuvo la licencia de la serie fuera de Asia.
 Recepción
 MrAJCosplay de Anime News Network elogió el sistema mágico de la serie, aunque sintió que nada fue muy memorable.
 La serie ha vendido más de 2,5 millones de copias.
 Referencias
 Enlaces externos
 en Shōsetsuka ni Narō
 Anime de 2023
 Anime y manga basados en novelas ligeras
 Anime y manga isekai
 Novelas ligeras
 Manga de 2018
 Series de anime realizadas por EMT Squared
 Series de manga publicadas por Mag Garden
 Shōnen
 Shōsetsuka ni Narō
 Webcómics de Japón


text:
5760 (hebraico: ה'תש"ס) foi um ano hebraico correspondente ao período após o pôr do sol de 10 de setembro de 1999 até ao pôr do sol de 29 de setembro de 2000 do calendário gregoriano.
 Dados sobre 5760
 Ano embolístico completo (shelemah): 385 dias
 Cheshvan e Kislev com 30 dias
 Ciclo solar: 20o ano do 206o ciclo
 Ciclo lunar: 3o ano do 304o ciclo
 Ciclo Shmita: 6o ano
 Ma'aser Ani (dízimo para os pobres)
 Fatos históricos
 1930o ano da destruição do Segundo Templo
 52o ano do estabelecimento do Estado de Israel
 33o ano da libertação de Jerusalém
 Calendário judaico


text:
 Avis juridique important
 |
 22000D0021
 Decisione del Comitato misto SEE n. 21/2000, del 25 febbraio 2000, che modifica l'allegato XVII (proprietà intellettuale) dell'accordo SEE
 Gazzetta ufficiale n. L 103 del 12/04/2001 pag. 0044 - 0045
 Decisione del Comitato misto SEEn. 21/2000del 25 febbraio 2000che modifica l'allegato XVII (proprietà intellettuale) dell'accordo SEEIL COMITATO MISTO SEE,visto l'accordo sullo Spazio economico europeo, modificato dal protocollo che adegua l'accordo sullo Spazio economico europeo, in appresso denominato "l'accordo", in particolare l'articolo 98,considerando quanto segue:(1) L'allegato XVII dell'accordo è stato modificato dalla decisione n. 59/97 del Comitato misto SEE del 31 luglio 1997(1).(2) Occorre integrare nell'accordo la direttiva 98/71/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 13 ottobre 1998, sulla protezione giuridica dei disegni e dei modelli(2),DECIDE:Articolo 1Dopo il punto 9a (direttiva 96/9/CE del Parlamento europeo e del Consiglio) dell'allegato XVII dell'accordo viene inserito il punto seguente: "9b. 398 L 0071: Direttiva 98/71/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 13 ottobre 1998, sulla protezione giuridica dei disegni e dei modelli (GU L 289 del 28.10.1998, pag. 28).Ai fini dell'accordo le disposizioni della direttiva si intendono adattate come in appresso.L'articolo 15 è sostituito dal testo seguente: 'I diritti conferiti dal disegno o modello in forza della registrazione non si estendono agli atti riguardanti i prodotti nei quali è incorporato o cui è applicato un disegno o modello che rientra nell'ambito della loro protezione, quando i prodotti stessi sono stati posti in commercio in una delle Parti contraenti dal titolare del disegno o modello o col suo consenso.'"Articolo 2I testi della direttiva 98/71/CE nelle lingue islandese e norvegese, allegati alle rispettive versioni linguistiche della presente decisione, fanno fede.Articolo 3La presente decisione entra in vigore il 26 febbraio 2000, a condizione che al Comitato misto SEE siano pervenute tutte le notifiche previste all'articolo 103, paragrafo 1, dell'accordo(3).Articolo 4La presente decisione è pubblicata nella sezione SEE e nel supplemento SEE della Gazzetta ufficiale delle Comunità europee.Fatto a Bruxelles, il 25 febbraio 2000.Per il Comitato misto SEEIl PresidenteF. Barbaso(1) GU L 316 del 20.11.1997, pag. 21.(2) GU L 289 del 28.10.1998, pag. 28.(3) Comunicata l'esistenza di obblighi costituzionali. Data di entrata in vigore: 1o ottobre 2000.


text:
Suprarealismul este un curent literar și artistic apărut în anii 1920, în Franța, și răspândit ulterior în toate țările lumii, care pune accentul pe activitatea spontană a imaginației și pe exploatarea zonelor iraționalului în creația artistică.
 Suprarealismul în literatură
 Primul care a utilizat termenul într-o accepțiune legată de creația artistică a fost Guillaume Apollinaire în Les Mamelles de Tirésias, subintitulată "Dramă suprarealistă" (reprezentată în 1916).
 Începuturile mișcării se leagă de grupul (nonconformist și de evident protest antiburghez) de la revista pariziană Littérature (1919) condusă de André Breton, Louis Aragon și Phillipe Soupault, care – reclamându-se de la tutela artistică a lui Arthur Rimbaud, Lautréamont și Stephane Mallarmé – captează tot mai mult din îndrăzneala spiritului înnoitor și agresiv al dadaismului (mai ales după ce în 1919, acesta își mutase centrul de manifestare de la Zürich la Paris). De altfel, atât în Littérature (unde Breton publică, în colaborare cu Phillipe Soupault, Câmpurile magnetice, primul text specific suprarealist), cât și în alte reviste, textele dadaiste alternează cu cele ale noii orientări, ce avea să se numească apoi suprarealism. Sunt două mișcări apropiate, având scriitori comuni, dar alianța nu va dura.
 În 1922 se produce ruptura și, după doi ani de frământări, căutări și tensiuni polemice, se constituie "grupul suprarealist" (André Breton, Louis Aragon, Phillipe Soupault, Paul Éluard, Bernard Peret etc.). Relativ la geneza suprarealismului, deși unii cercetători autorizați (recent M.Sanouillet) consideră că suprarealismul nu a fost altceva decât forma franceză a dadaismului, André Breton, dimpotrivă, a susținut totdeauna că este inexact și cronologic abuziv să se prezinte suprarealismul ca o mișcare ieșită din Dadaism.
 În 1924 André Breton, publică primul său "Manifest al suprarealismului" în care, fixând net anume repere ale mișcării – antitradiționalism, protest antiacademic, explorarea subconștientului, deplină libertate de expresie, înlăturarea activității de premeditare a spiritului în actul creației artistice etc. – o definește astfel: Automatism psihic prin care își propune să exprime, fie verbal, fie în scris, fie în orice alt chip, funcționarea reală a gândirii, în absența oricărui control exercitat de rațiune, în afara oricărei preocupări estetice sau morale. Suprarealismul susține că adevărul și arta se află "în realitatea superioară a anumitor forme de asociație" bazate pe atotputernicia visului, pe "jocul dezinteresat al gândirii" eliberate de constrângeri.
 Mișcarea se extinde în medii artistice diverse (cuprinzând artiști plastici, cineaști etc.) și în mai toate țările Europei, dar cunoaște convulsii interioare care duc la noi separări din pricina vederilor social-politice.
 Astfel se delimitează două direcții: cea anarhistă, "ortodoxă", de la revista Révolution surréaliste a lui Breton (care, în manifestul "Legitimă apărare" respinge ideea "oricărui control, chiar marxist asupra experiențelor vieții interioare") și cea "comunistă" reprezentată de revista Claire (director Jean Berbier) spre care vor gravita, până la urmă, majoritatea suprarealiștilor cu excepția lui Breton (care aderă, în 1927, la Partidul Comunist Francez, dar vrea să păstreze o totală independență artistică).
 Disensiunile politice survin și mai violent după 1929, când cazul Leon Trotzky produce noi scindări între suprarealiștii protestatari, așa-zis "staliniști" (Louis Aragon, Paul Éluard, Pablo Picasso, P. Naville, George Sadoul etc.) și cei trotzkyști, susținuți de Breton, sau cei reprezentând un crez exclusiv artistic (Roger Desnos, G. Ribemont-Dessaignes, Antonin Artaud, Roger Vitrac etc.).
 În 1929, la data de 15 decembrie, Breton publică Al doilea manifest al suprarealismului, în care încerca să stabilească incidența dialectică între vis și acțiunea socială, între activitatea poetică, psihanaliză și actul revoluționar, iar în 1933 se rupe total de comunism considerându-se reprezentantul autentic al suprarealismului "pur"(la care vor adera, între alții, René Char, Luis Buňuel, Salvador Dali).
 În 1938, Breton pleacă în Mexic, unde fundează împreună cu Leon Trotzky "Federația internațională a artei independente" și, alături de acesta și de Diego Riviera, publică al treilea "Manifest" al suprarealismului ( în realitate redactat de Trotzky). În timpul celui de-al doilea război mondial și al ocupației Franței, Breton este în SUA (va fi și acuzat de dezertare de către suprarealiștii din patrie, care participă activ la Rezistență).
 Breton se întoarce în Franța în 1946, încercând să reînvie un nou grup suprarealist, dar fără rezultate notabile. Se poate aprecia că o dată cu al doilea război mondial suprarealismul, chiar dacă a supraviețuit în unele forme și aspecte epigonice, nu a mai constituit o mișcare cum fusese în perioada interbelică. Experiența suprarealismului – din care Breton a făcut o adevărată cruciadă pentru "recuperarea totală a forței noastre psihice" – depășea literatura și urmărea, în fond o modificare a sentimentului vieții, prin negarea distincției dintre existent, virtual, potențial și neexistent și printr-o abandonare totală față de "automatismul psihic pur", singurul capabil să determine acest punct al spiritului în care viața și moartea, realul și imaginarul, comunicabilul și necomunicabilul, înaltul și adâncul, încetează de a mai fi simțite în chip contradictoriu.
 În condițiile unei violente (până la scandal) polemici anticonvenționaliste, dorindu-se realizarea climatului libertății absolute, se caută faptul psihic nud și elementar(în lumea subconștientului, a experiențelor onirice, a mecanismelor sufletești iraționale transmise direct, fără intervenția cenzurii logice), considerându-se ca fiind unica modalitate revelatoare a veritabilei noastre esențe și potențialități. Proclamata revoluție supranaturalistă pentru "eliberarea eului" era, adesea, un anarhism destructiv, ce a evoluat spre o frondă îndreptată împotriva structurilor logice a căror alterare și abolire devine programatică și este urmărită atât prin exaltarea psihanalizei(cultivarea lumii tulburi a complexelor, a proiecțiilor onirice, a halucinațiilor), cât și pe alte căi, de la hipnoză și delir până la drogare și patologie declarată (demență, paranoia etc.). Suprarealismul a lăsat vizibile amprente și în alte literaturi din perioada interbelică.
 Un aspect specific l-a luat în Spania (unde imagismul debordant este o tendință constantă a spiritului spaniol, înclinat spre o deformare a datelor reale, împinse adesea în planul metamorfozelor onirice). În poezie a fost prezent, cu accente diferite, în experiența scriitorilor "generației din 27", ca și alți poeți (Juan Larrea, Rafael Alberti, chiar Garcia Lorca, Vicente Aleixandre, Damaso Alonso, Manuel Altolaguirre, Emilio Prados, Pablo Salinas).
 În Italia, unde nu a cunoscut o prea mare dezvoltare - cu toată străduința lui Curzio Malaparte și a revistei Prospective de a-l aclimatiza și propaga) - suprarealismul e vizibil, parțial măcar, în opera lui Massimo Bontempelli, în poezia lui Antonio Palazzeschi, Alfonso Gatto, Salvatore Quasimodo ș.a.
 La fel în Anglia, unde cel mai de seamă reprezentant este David Gascoyne și grupul lui din jurul revistei New Verse. Forme și nuanțări particulare a luat în SUA unde și-a prelungit ecourile, sporadic, și după al doilea război mondial.
 Pe lângă inevitabilele excese anarhiste, suprarealismul "a exaltat o literatură–poezie"(G. Picon), o fluiditate lirică, o libertate asociativă, o dinamizare a metaforei, un gest al aventurii spirituale, care au lărgit și au adâncit sensibilitatea poetică a contemporaneității.
 Suprarealismul în România
 În România, suprarealismul a fost teoretizat și practicat de revistele Alge și urmuz. Suprarealismul urmărea prin programul său pătrunderea artei în planul subconstientului, al visului, al delirului în care spațiile umane scapă de controlul conștiinței. Generația a doua a suprarealiștilor români D.Trost și Gherasim Luca scriu și publică diverse manifeste, astfel încât curentul, care-și consumase in anii treizeci vigoarea la Paris, în 1947 își mută capitala la București. Cel mai de seamă poet suprearealist român rămâne totuși Gellu Naum, supranumit ultimul mare poet suprarealist european.
 Suprarealismul în artele plastice
 Pictură
 Suprarealismul în pictură. Fondatorii suprarealismului au fost poeții. Termenul "Surréalisme" a luat naștere în anul 1917, când poetul Guillaume Apollinaire, înainte de a da la tipar piesa de teatru "Sânii lui Tyresias", îi schimbă subtitlul în ultima clipă din "dramă supranaturalistă" în "dramă suprarealistă". Scriitorul André Breton preia acest termen și-l folosește într-un articol intitulat "Pentru Dada" (1920), pentru ca în 1922 să publice "Manifestul suprarealismului". Prin urmare, totul a început de la literatură, abia apoi suprarealismul îi va atrage pe artiștii care practică alte arte, pentru ca, în cele din urmă, să se schimbe percepția asupra lumii care devine "albastră ca o portocală" (Paul Eluard).
 În anul 1916, de la fereastra autobuzului în care se află, André Breton zărește la expoziția organizată de o galerie de pe rue Boétier tabloul Creier de copil. Pânza al cărei autor este Giorgio De Chirico îl fascinează. După război Breton îi va cunoaște pe Picabia, Duchamp, Max Ernst, cumpără tablouri și își formează o bogată colecție. În anul 1924, adresează o întrebare fundamentală: "Este, oare, posibilă o pictură suprarealistă?" La această întrebare va răspunde - fiecare în stil propriu - Max Ernst, Joan Miró, André Masson, Yves Tanguy, Salvador Dalí, René Magritte și Paul Delvaux.
 Aceste personalități sunt întregite de alți artiști la fel de talentați, deși mai puțin cunoscuți, cum ar fi artista americană Kay Sage sau românul Victor Brauner.
 Suprarealiștii își expun lucrările în timpul unor expoziții ce vor deveni un loc și o ocazie potrivite pentru orice fel de provocare care marchează caracterul revoluționar al mișcării. "Când se spune despre suprarealiști că sunt pictori ai schimbării veșnice - explică în anul 1934 Max Ernst - nu trebuie să ne așteptăm de la ei să-și copieze pe pânză visele nocturne (nu ar fi decât un naturalism naiv și descriptiv), și nici ca fiecare dintre ei să creeze din elementele viselor lor propriul univers restrâns în care să se simtă bine sau să dea frâu liber agresiunii lor (aceasta ar fi o evadare în afara timpului).
 Ba dimpotrivă înseamnă că fiecare are deplina libertate să se miște cu îndrăzneală și absolută dezinvoltură într-o zonă care se află la granița dintre lumea interioară și cea exterioară care, deși nu este foarte precisă, posedă o deplină realitate (suprarealitate!) fizică și psihică."
 Operele pictorilor suprarealiști sunt mărturie a căutărilor unor terenuri virgine, a unei lumi niciodată reprezentate până atunci, pe care suprarealismul dorește să o descopere prin revoluția mentală ai cărei moștenitori mai suntem încă și astăzi.
 Pictorii expresioniști abstracți americani, Jackson Pollock, Mark Rothko și Arshile Gorky s-au inspirat enorm din suprarealism. Ideile suprarealiste se regăsesc totodată în operele sculptorilor Louise Bourgeois și Alberto Giacometti.
 Citate
 "Suprarealismul este credința în realitatea superioară a unor forme de asociere până atunci disprețuite, în omnipotența visului, în jocul dezinteresat al gândirii." (André Breton, 1924)
 "Ce ar fi putut să-mi placă dacă nu enigmele?" (Giorgio De Chirico, 1912)
 "Nu eu sunt bufonul, ci societatea monstruos de cinică și naiv de inconștientă care pretinde că este serioasă numai pentru a-și ascunde mai bine nebunia. Eu, în schimb - nu sunt nebun." (Salvador Dalí)
 "Un tablou ar trebui să fie fertil. Din el ar trebui să se nască lumea. Nu are importanță dacă vedem în el flori, oameni sau cai pentru a descoperi această lume, adică ceva viu." (Joan Miró, 1959)
 "Vreau să pictez numai tablouri care evocă mister cu același farmec și precizie specifice vieții spirituale." (René Magritte)
 Dintre principalii pictori suprarealiști se menționează
 Victor Brauner (1903-1966)
 Salvador Dalí (1904-1989)
 Giorgio de Chirico (1888-1978)
 Paul Delvaux (1897-1994)
 Max Ernst (1891-1976)
 René Magritte (1898-1967)
 Joan Miró (1893-1983)
 Yves Tanguy (1900-1955)
 Suprarealismul în sculptură
 Alberto Giacometti (1901-1966)
 Henry Moore (1898-1986)
 Suprarealismul și politica internațională
 Suprarealismul l ca forță politică s-a dezvoltat inegal în întreaga lume: în unele state s-a pus mai mult accentul pe practicile artistice, în altele pe practicile politice, iar în alte locuri, practica suprarealismului părea să înlocuiască atât arta, cât și politica. În anii 1930, ideea suprarealismului s-a răspândit din Europa în America de Nord, America de Sud (înființarea grupului Mandrágora din Chile în 1938), America Centrală, Caraibe și Asia, atât ca idee artistică, cât și ca ideologie a schimbării politice.
 Galerie
 Note
 Legături externe
 Grupul suprarealist din Londra
 Grupul suprarealist din Paris
 Mișcarea suprarealistă din Statele Unite ale Americii
 Cioburi de vise , 24 mai 2012, Paul Ioan, Revista Magazin
 Pictor suprarealism din Romania Sasch Fine Art