text:
 15.2.2016
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 59/33
 2015 m. gruodžio 3 d. pareikštas ieškinys byloje Othman/Taryba
 (Byla T-711/15)
 (2016/C 059/37)
 Proceso kalba: prancūzų
 Šalys
 Ieškovas: Razan Othman (Damaskas, Sirija), atstovaujamas advokato E. Ruchat
 Atsakovė: Europos Sąjungos Taryba
 Reikalavimai
 Ieškovas Bendrojo Teismo prašo:
 —
 pripažinti ieškovo ieškinį priimtinu ir pagrįstu;
 —
 atitinkamai priteisti iš Europos Sąjungos atlyginti visą ieškovo patirtą žalą, kurią Bendrasis Teismas nustatys ex aequo et bono;
 —
 priteisti iš Europos Sąjungos Tarybos bylinėjimosi išlaidas.
 Ieškinio pagrindai ir pagrindiniai argumentai
 Grįsdamas ieškinį ieškovas remiasi vieninteliu pagrindu, susijusiu su jo tariamai patirta neturtine žala, t. y. žala jo reputacijai, kuri turi tiesioginį priežastinį ryšį su Europos Sąjungos Tarybos priimtomis priemonėmis ir už kurią pastaroji privalo atsakyti.


type: wikipedia

text:
Milda – tariama baltų meilės, laisvės ir piršlybų deivė, sukurta Teodoro Narbuto (1784–1864). Jos nepatvirtina jokie šaltiniai ar tautosaka. Pasak Narbuto, jai paskirtas balandžio mėnuo, Vilniaus Antakalnyje esą stovėjo jos šventykla. Kiti šaltiniai Mildos nepatvirtina, todėl neaišku, ar ši deivė senovės lietuvių tikėjime iš tiesų buvo. Šiuo metu Milda yra populiarus lietuviškas vardas.
 Mildos vardas, pasak Narbuto, pirmą kartą paminėtas 1315 m. rugpjūčio 3 d. Tryro didžiojo magistro Elbinge surašytame dokumente, kuriame nurodoma upė Milda.
 Narbutas mano, kad deivę Mildą vaizduoja 3 colių aukščio žalvarinė statulėlė, 1840 m. surasta Gedimino kalno požemyje. Panaši statula – moteris su puokšte gėlių rankoje – buvo rasta 1782 m. Kaune, užmūryta namo, statyto prieš 1400 m., sienoje. Kunigas Mingaila, išvydęs nuogos moters statulą, palaikė ją nepadoriu dalyku ir sudaužė į gabalus.
 Narbutas Mildą prilygina graikų Afroditei, romėnų Venerai. Pasak jo, Deivės Mildos šventė buvo vadinama meilės diena. Šiuo metu ji švenčiama gegužės 13 dieną.
 XIX a. antrosios pusės – XX a. pradžos mitologai-romantikai Juozapas Ignotas Kraševskis, Adomas Honoris Kirkoras, Dionizas Poška, Liudvikas Adomas Jucevičius, Jonas Totoraitis, Petras Tarasenka, Pranė Dundulienė nė kiek neabejojo deivės Mildos autentiškumu, daugiau ar mažiau perpasakodami jau T. Narbuto paskleistą informaciją. XIX a. pab. – XX a. legendas apie deivę Mildą savo kūryboje panaudojo J. Kraševskis, Stanislovas Moniuška, Petras Vaičiūnas, Balys Sruoga, Povilas Abelkis. Pastaraisiais dešimtmečiais kraštotyrinėje literatūroje bei periodinėje spaudoje vėl pagausėjo informacijos apie lietuvių meilės deive vadinamą Mildą, jos skulptūromis puošiasi kaimo turizmo sodybos, senojo tikėjimo bendruomenės įvairiose Lietuvos vietose gegužės mėnesį rengia deivės Mildos šventę.
 Šaltiniai
 Meilės dievybės
 Lietuvių dievai


text:
Palestina (, ) – istorinis regionas Artimuosiuose Rytuose, dabartinio Izraelio ir Palestinos valstybės teritorijose. Dažniausiai laikomas Istorinės Sirijos pietine dalimi.
 Regiono etninė sudėtis keitėsi keletą kartų, ir tai yra ginčytinas regionas tarp keleto tautų. Prieš mūsų erą jis buvo gyvenamas įvairių tautų (tarp jų buvo amoritai, kanaanitai, izraelitai, filistinai), vėliau arameizuotas ir helenizuotas. Nuo VII a. buvo arabizuotas ir islamizuotas, todėl laikomas Arabų pasaulio regionu. Nuo II pasaulinio karo pabaigos įvykus žydų migracijoms, didelę Palestinos gyventojų dalį sudaro žydai.
 Per pastaruosius 3000 metų Palestinos regiono apibrėžimas nuolat kito. Geopolitiškai dabar šiame regione yra Izraelis ir Palestinos valstybė.
 Pavadinimai
 Vienas senesnių žinomų pavadinimų įvardinti pietinę Istorinės Sirijos (Rečenu, Kanaano) dalį buvo egiptiečių terminas Džahi, pasirodantis II tūkst. pr. m. e. Biblijoje, kuomet izraelitai įžengė į regioną, jie jį vadino Pažadėtąja žeme ar Šventąja žeme (), o kuomet jį užkariavo, vadino Izraelio žeme ().
 Pats Palestinos pavadinimas kildinamas iš filistinų etninės grupės, nuo XII a. pr. m. e. gyvenusios Viduržemio jūros pakrantėje, prie Gazos, Aškelono ir kitų miestų. Egiptiečiai šią tautą ir jų gyvenamą sritį vadino Peleset (p-r-s-t, Pw-r-s-ty), IX a. asirų šaltiniuose regionas vadinamas Palashtu ar Pilistu. Šis terminas daugiau nei 250 kartų aptinkamas Biblijoje kaip Pelešet (), tačiau skirtas įvardinti būtent Filistijai, t. y. filistinų žemėms.
 Pirmieji, pradėję naudoti Palestinos terminą platesne prasme buvo graikai, kurie V a. pr. m. e. taip () įvardino visą Viduržemio jūros pakrantę tarp Finikijos šiaurėje ir Egipto pietuose. Bizantijos imperijos ir vėlesniais laikais regiono pavadinimas įsitvirtino ir buvo naudojamas įvairių administracinių vienetų pavadinimuose.
 Neutralus Palestinos pavadinimas yra Pietinė Sirija, Pietinis Levantas.
 Geografija
 Egzistuoja keletas skirtingų Palestinos apibrėžimų. Paprastai Palestina vadinamas sausumos ruožas tarp Viduržemio jūros vakaruose, Negevo dykumos pietuose ir Finikijos (dab. Libanas) šiaurėje. Su pastaraja simboline riba tampa Karmelio kalnas (netoli Haifos). Rytine jos riba yra laikoma Jordano upė, kuri skiria nuo Užjordanės. Šia prasme Palestina dar vadinama Priešjordane (Cisjordania).
 Palestina yra derlingos ir palankios žemdirbystei sritys su Viduržemio jūros klimatu. Svarbiausia Palestinos upė – Jordanas, tekantis siauru ilgu lūžiu, ir jungiantis ežerus – Tiberiadą ir Negyvąją jūrą. Didžioji dalis Palestinos yra kalnuota. Čia išskiriami istoriniai regionai Galilėja, Samarija, Judėja, Filistija.
 Platesne prasme į Palestinos sąvoką įtraukiama ir Užjordanė, ir tokiu būdu jos rytine riba tampa Arabijos dykuma. Užjordanėje yra kalnuoti regionai Bašanas, Gileadas, Amonas, Moabas ir Edomas.
 Istorija
 Senovės Palestina
 Nuo II tūkst. pr. m. e. pradžios (Bronzos amžiuje) regionas buvo apgyvendintas semitų tautų, įvardijamu bendru pavadinimu amuru. Čia klestėjo prekybiniai miestai valstybės, veikę kaip tarpininkai tarp šiaurės Sirijos ir Egipto. Svarbiausi tarp jų Jeruzalė, Megidas, Hazoras, Jerichas ir kiti. Per visą II tūkst. pr. m. e. Palestina buvo politiškai stipresnio Egipto taikinys. Čia valdė (Vidurinė Egipto karalystė, Naujoji Egipto karalystė). Iš Egipto plito kultūra.
 XII a. pr. m. e., Egiptui nusilpus, Palestinoje vėl atsirado prielaidos susiformuoti vietos valstybingumui: susikūrė filistinų valstybės, kanaanitų (amoritų) gentiniai susivienijimai. Pasak Biblijos, į regioną iš Egipto migravo Izraelitai, kurie nukariavo beveik visą Pažadėtąją žemę (išskyrus Filistiją) ir sukūrė čia Izraelio karalystę, nuo kurios vėliau atskilo Judėja. Suklestėjo prekybiniai keliai, kurių svarbiausias buvo Via Maris vakaruose ir Patriarchų kelias giliau žemyne.
 Nuo VIII a. pr. m. e. regionas vėl neteko valstybingumo. Čia viešpatavo Asirijos imperija, vėliau – Naujoji Babilono karalystė, Achemenidų imperija ir Makedonijos imperija. Po Aleksandro Makedoniečio užkariavimų Palestiną valdė Seleukidų imperija. Tuo metu regionas buvo administruojamas kaip Koele-Sirija () provincija. Helenizmo įtakoje visame regione paplito graikų kultūra.
 Silpstant Seleukidų politinei centralizacijai, II a. pr. m. e. izraelitai vėl atkūrė valstybingumą. Jie sukūrė Chasmonėjų karalystę. 64 m. pr. m. e. ši karalystė tapo Romos imperijos kliente (kaip Erodo Judėjos karalystė). Maždaug tuo metu regione gyveno Jėzus Kristus, kuris laikomas Krikščionybės įkūrėju.
 Vėliau čia įkurta Judėjos provincija. Kadangi izraelitai nuolat keldavo sukilimus, po 135 m. Bar Kochbos sukilimo žydai ištremti iš šalies, o Judėjos provincija buvo panaikinta. Ji sujungta su Sirija į Sirijos Palestinos provinciją. 390 m. vykdant administracinę reformą, regione buvo įkurtos dvi atskiros Palestinos provincijos.
 Islamiškoji Palestina
 Po Palestinos įjungimo į Kalifatą 634 m., Palestina tapo Sirijos provincijos (aš-Šam) dalimi, nors išlaikė savo atskirą administraciją kaip Palestinos džundas (). Tuo metu vietos populiacijos stipriai arabizuotos ir islamizuotos. Po Abasidų kalifato subyrėjimo, Palestina buvo įtraukta į Egipto istorijos sferą. Čia valdė svetimšalės dinastijos: Fatimidai, Ajubidai, Mameliukai. Nors, kaip ir Užjordanėje bei Šiaurės Sirijoje, vietos gyventojai kalbėjo ta pačia arabų tarme, formavosi atskira palestiniečių tapatybė.
 Kadangi regionas buvo svarbus kelioms pasaulio religijoms, XI–XIII a. Palestina tapo intensyvių kovų vieta tarp vietos musulmonų ir Viduržemio jūra atplaukusių krikščionių, kurie čia rengė kryžiaus žygius, siekdami atkovoti Krikščionybei svarbias teritorijas. Jie įkūrė čia Jeruzalės karalystę.
 Osmanų imperijoje (XV–XX a.) Palestina buvo administruojama kaip Jeruzalės vilaja. Jau XIX a. pabaigoje į regioną ėmė migruoti žydai, kurį rėmė Didžioji Britanija. Yrant Osmanų imperijai, po I pasaulinio karo (1919 m.) visa istorinė Sirija buvo atimta iš Turkijos. Palestina ir Užjordanė atiteko Britų imperijai, čia įkuriant Britų Palestinos mandatą. Tačiau Užjordanė greitai pradėta valdyti atskirai, kaip Užjordanės emyratas. Per visą laiką palestiniečiai sukilo 1920, 1929 ir 1936 m.
 Britams valdant pradėti kurti planai regioną sugrąžinti etiniams žydams, taip atkuriant prieš tūkstančius metų čia egzistavusią istorinę Judėjos valstybę. Tačiau tam reikėjo dalį teritorijų atimti iš vietos palestiniečių. 1947 m. galiausiai ryžtasi visą regioną padalinti tarp žydų ir arabų valstybių. 1948 m. paskelbus Izraelio valstybę, iš karto prasidėjo žydų-arabų karas. Tais metais kaimyninės arabų valstybės Jordanija ir Egiptas nukariavo Vakarų krantą ir Gazos ruožą, bet 1967 m. Izraelis jas susigrąžino.
 Šiuo metu regionas yra padalintas tarp Izraelio valstybės ir nepripažintos Palestinos valstybės.
 Taip pat skaitykite
 Levantas
 Sirijos istorija
 Senovės Sirijos istorija
 Arabų pasaulio regionai


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 Důležité právní upozornění
 |
 52005PC0340
 Návrh rozhodnutí Rady kterým se na základě nařízení Evropského Parlamentu a Rady (ES) č. 258/97 povoluje uvedení žitného chleba s přidanými fytosteroly/fytostanoly na trh jako nových potravin či nových složek potravin /* KOM/2005/0340 konecném znení */
 [pic] | KOMISE EVROPSKÝCH SPOLEČENSTVÍ |V Bruselu dne 28.07.2005KOM(2005) 340 v konečném zněníNávrhROZHODNUTÍ RADYkterým se na základě nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 258/97 povoluje uvedení žitného chleba s přidanými fytosteroly/fytostanoly na trh jako nových potravin či nových složek potravin(PřEDLOžENÁ KOMISÍ)ODŮVODNĚNÍDne 24. září 2001 předložila podle článku 4 nařízení (ES) č. 258/97 o nových potravinách a nových složkách potravin společnost Pharmaconsult Oy Ltd. (dříve MultiBene HealthOy Ltd.) požadavek vůči příslušným finským orgánům na uvedení fytosterolů na trh.Ve finské zprávě o prvním posouzení se uvádělo, že fytosteroly jsou z hlediska lidské spotřeby bezpečné. Jiné členské státy však vůči uvádění fytosterolů na trh jako nových potravin či nových složek potravin vznesly odůvodněné námitky. V souladu s čl. 7 odst. 1 nařízení (ES) č. 258/97 bylo proto zapotřebí projednat ve výborech rozhodnutí o souhlasu.S ohledem na námitky členských států požádala Komise o stanovisko bývalý Vědecký výbor pro potraviny (SCF), který stanovisko zaujal dne 4. dubna 2003. Ve stanovisku k žádosti společnosti MultiBene (nyní Pharmaconsult Oy Ltd.) o schválení potravin obohacených rostlinným sterolem došel výbor SCF k závěru, že přídavek fytosterolů je bezpečný za předpokladu, že denní spotřeba nepřesáhne 3g.SCF dále sdělil ve svém stanovisku s názvem „Všeobecné posouzení dlouhodobých účinků příjmu zvýšených objemů fytosterolů z vícečetných potravinových zdrojů, s obzvláštním důrazem na účinky β-karotenu“ ze dne 26. září 2002, že neexistují důkazy o tom, že příjmy vyšší než 3 g denně jsou jakkoli dodatečně prospěšné, avšak že vyšší příjmy mohou způsobit nežádoucí účinky, a tudíž že dávkám rostlinného sterolu vyšším než 3 g denně je namístě se vyhnout.V návaznosti na výše uvedené skutečnosti byla dne 30. dubna 2004 Stálému výboru pro potravinový řetězec a zdraví zvířat k hlasování postoupena předloha rozhodnutí Komise, kterým se povoluje uvedení žitného chleba s přidanými fytosteroly/fytostanoly na trh jako nových potravin či nových složek potravin. Šest členských států hlasovalo ve prospěch předlohy, šest členských států proti a tři členské státy se hlasování zdržely.Výboru se nepodařilo zaujmout kvalifikovanou většinou stanovisko k předloze, již Komise předložila. Proto podle čl. 13 odst. 4 písm. b) nařízení (ES) č. 258/97 a v souladu s článkem 5 rozhodnutí Rady 1999/468/ES musí nyní Komise předložit Radě návrh týkající se opatření, jež se mají přijmout, přičemž Rada má k dispozici tříměsíční lhůtu k tomu, aby kvalifikovanou většinou přijala rozhodnutí a aby informovala Evropský parlament, jenž může v souladu s článkem 8 výše uvedeného rozhodnutí uznat za vhodné zaujmout stanovisko.NávrhROZHODNUTÍ RADYkterým se na základě nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 258/97 povoluje uvedení žitného chleba s přidanými fytosteroly/fytostanoly na trh jako nových potravin či nových složek potravinRADA EVROPSKÉ UNIE,s ohledem na Smlouvu o založení Evropského společenství,s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 258/97 ze dne 27. ledna 1997 o nových potravinách a nových složkách potravin[1], a zejména na článek 7 uvedeného nařízení,s ohledem na návrh Komise,vzhledem k těmto důvodům:(1) Dne 24. září 2001 vznesla společnost Pharmaconsult Oy Ltd. (dříve MultiBene Health Oy Ltd.) vůči příslušným finským orgánům požadavek na uvedení fytosterolů na trh.(2) Dne 17. ledna 2002 příslušné finské orgány vydaly zprávu o prvním posouzení.(3) Ve zprávě o prvním posouzení došel příslušný finský subjekt pro posuzování potravin k závěru, že fytosteroly/stanoly jsou z hlediska lidské spotřeby bezpečné.(4) Dne 5. března 2002 Komise zaslala zprávu o prvním posouzení všem členským státům.(5) V průběhu 60denní lhůty stanovené v čl. 6 odst. 4 nařízení byly v souladu s uvedeným ustanovením podány odůvodněné námitky k uvedení produktu na trh.(6) Vědecký výbor pro potraviny (Scientific Committee on Food, SCF) sdělil ve svém stanovisku s názvem „Všeobecné posouzení dlouhodobých účinků příjmu zvýšených objemů fytosterolů z vícečetných potravinových zdrojů, s obzvláštním důrazem na účinky ß-karotenu“ ze dne 26. září 2002, že neexistují důkazy o tom, že příjmy vyšší než 3 g denně jsou jakkoli dodatečně prospěšné, avšak že vyšší příjmy mohou způsobit nežádoucí účinky, a tudíž že je namístě vyhnout se dávkám rostlinného sterolu vyšším než 3 g denně.(7) Ve stanovisku k žádosti společnosti MultiBene o schválení potravin obohacených rostlinným sterolem ze dne 4. dubna 2003 výbor SCF dále zopakoval znepokojení nad narůstajícím příjmem z širokého sortimentu potravin s přidanými fytosteroly. Zároveň však SCF potvrdil, že přídavek fytosterolů do širokého sortimentu pekárenských výrobků je bezpečný.(8) S cílem zohlednit znepokojení nad narůstajícím příjmem fytosterolů/fytostanolů z různých produktů souhlasila společnost Pharmaconsult Oy s tím, aby byla původní žádost zúžena z pekárenských výrobků pouze na žitný chléb.(9) Nařízení Komise (ES) č. 608/2004[2] o označování potravin a složek potravin s přidanými fytosteroly, estery fytosterolů, fytostanoly a/nebo estery fytostanolů zajistí, aby spotřebitelům byla poskytnuta nezbytná informace tak, aby se vyhnuli nadměrnému příjmu fytosterolů.(10) Stálý výbor pro potravinový řetězec a zdraví zvířat nezaujal příznivé stanovisko,PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:Článek 1Potraviny a složky potravin uvedené v příloze 1 s přidanými fytosteroly/fytostanoly popsanými v příloze 2, dále jen „produkty“, mohou být uváděny na trh ve Společenství.Článek 2Uvedené produkty budou nabízeny tak, aby je bylo možné snadno rozdělit na porce obsahující buď nejvýše 3 g (v případě 1 porce denně), anebo nejvýše 1 g (v případě tří porcí denně) přidaných fytosterolů/fytostanolů.Článek 3Toto rozhodnutí je určeno společnosti Pharmaconsult Oy, Riippakoivunkuja 5,FIN - 02130 Espoo.V Bruselu dne [...].Za RadupředsedaPŘÍLOHA 1Produkty uvedené v článku 1Žitný chléb s obsahem ≥ 50 % (celozrnné žitné mouky, celých či drcených žitných zrn a žitných vloček); ≤ 30 % pšenice; ≤ 5 % přidaného cukru, avšak bez přidání tuku.PŘÍLOHA 2Specifikace fytosterolů a fytostanolů pro přidání do potravin a složek potravinDefinice:Fytosteroly a fytostanoly jsou steroly a stanoly, jež se získávají z rostlin a mají podobu volných sterolů a stanolů či esterifikovaných sterolů a stanolů s mastnými kyselinami vhodnými pro použití v potravinách.Složení (metoda GC-FID nebo obdobná):( 80% (-sitosterol( 15% (-sitostanol( 40 % campesterol( 5 % campestanol( 30 % stigmasterol( 3% brasikasterol( 3 % dalších sterolů / stanolůZnečištění/čistota (metoda GC-FID nebo obdobná)Fytosteroly a fytostanoly získané z jiných zdrojů než rostlinného oleje vhodného pro potraviny nesmějí obsahovat kontaminanty, což je nejlépe zajištěno při čistotě přesahující 99 % fytosterolové/fytostanolové složky.[1] Úř. věst. L 43, 14.2.1997, s. 1.[2] Úř. věst. L 97, 1.4.2004, s. 44.


text:
Baldriānskābe (n-pentānskābe, butānkarbonskābe, С4Н9СООН) pieder pie piesātinātajām karbonskābēm. Baldriānskābe ir bezkrāsains šķidrums ar nepatīkamu smaku. Baldriānskābes sāļus un esterus sauc par valerātiem ( - baldriāns). Baldriānskābei ir 4 struktūrizomēri:
 n-pentānskābe (n-baldriānskābe) СН3–СН2–СН2–СН2–COOH
 3-metilbutānskābe (izobaldriānskābe) СН3–СH(СН3)–СН2–СООН
 2-metilbutānskābe (metiletiletiķskābe) СН3–СН2–СH(СН3)–СООН (optiski aktīva)
 2,2-dimetilpropānskābe (trimetiletiķskābe) СН3–С(СН3)2–СООН
 Atrašanās dabā
 Baldriānskābe nelielā daudzumā atrodas koka etiķī, brūnogļu pārtvaices produktos, stearīnskābes un rīcineļļas oksidēšanās produktos. Tā rodas arī, baktērijām iedarbojoties uz kalcija laktātu. Izobaldriānskābi ievērojamā daudzumā satur ārstnieciskā baldriāna saknes, kā arī (esteru veidā) dažādas ēteriskās eļļas.
 Iegūšana
 Baldriānskābi iegūst, oksidējot n-amilspirtu.
 To var iegūt arī, reducējot levulīnskābi СН3–CO–СН2–СН2–COOH ar nātrija amalgamu.
 Izobaldriānskābi var iegūt, destilējot baldriāna saknes ar ūdens tvaiku, vai oksidējot atbilstošo amilspirta izomēru.
 Tāpat, oksidējot atbilstošo amilspirta izomēru (optiski aktīvo amilspirtu), iegūst metiletiletiķskābi.
 Trimetiletiķskābi iegūst, oksidējot pinakolīnu СН3–С(СН3)2–СО–СН3.
 Izmantošana
 Izobaldriānskābi izmanto dažu farmaceitisku preparātu, piemēram, validola sintēzei. Izobaldriānskābes izoamilesteri lieto pārtikas rūpniecībā kā sintētisko ābolu esenci. Arī izobaldriānskābes etilesteri un allilesteri lieto kā smaržvielas.
 Karbonskābes


type: caselaw

text:
23 . 9 . 95 I DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften Nr . C 248/7
 Klage der Kommission der Europäischen Gemeinschaften Die Klagepartei beantragt:
 gegen die Französische Republik, eingereicht am 20. Juli
 1995 1 . festzustellen, daß die Bundesrepublik Deutschland
 ( Rechtssache C-252/95 ) gegen ihre Verpflichtung aus Artikel 189 Absatz 3
 EG-Vertrag i.V.m . Artikel 44 Absatz 1 der Richtlinie
 ( 95/C 248/ 13 ) 92/50/EWG des Rates vom 18 . Juni 1992 über die
 Koordinierung der Verfahren zur Vergabe öffentlicher
 Die Kommission der Europäischen Gemeinschaften hat am Dienstleistungsaufträge ( l ) verstoßen hat, indem sie
 20 . Juli 1995 eine Klage gegen die Französische Republik nicht die erforderlichen Rechtsvorschriften erlassen hat,
 beim Gerichtshof eingereicht. Bevollmächtigter der Klägerin um dieser Richtlinie nachzukommen ;
 ist Gerard Rozet; Zustellungsbevollmächtigter ist Carlos
 Gomez de la Cruz , Centre Wagner, Luxemburg-Kirch 2 . hilfsweise, festzustellen, daß die Bundesrepublik
 berg. Deutschland gegen ihre Verpflichtung verstoßen hat, die
 Kommission von den getroffenen Maßnahmen zur
 Die Klägerin beantragt, Umsetzung der Richtlinie unverzüglich zu unterrich
 ten;
 1 . festzustellen, daß die Französische Republik gegen ihre
 Verpflichtungen aus dem vorletzten Artikel der Richtli 3 . der Bundesrepublik Deutschland die Kosten des Rechts
 nie 92/ 119/EWG des Rates vom 17 . Dezember 1992 mit streits aufzuerlegen.
 allgemeinen Gemeinschaftsmaßnahmen zur Bekämp
 fung bestimmter Tierseuchen sowie besonderen Maß Die Klagegründe und wesentlichen Argumente entsprechen
 nahmen bezüglich der vesikulären Schweinekrank denen der Rechtssache C-252/95 ( 2 ), die Umsetzungsfrist ist
 heit ( ] ) und aus dem EG-Vertrag verstoßen hat, indem am 1 . Juli 1993 abgelaufen .
 sie die Rechts- und Verwaltungsvorschriften, die erfor
 derlich sind, um dieser Richtlinie im Hinblick auf die (•) ABl . Nr . L 209 vom 24 . 7 . 1992, S. 1 .
 epizootische Hämorrhagie der Hirsche nachzukommen, (2 ) Siehe Seite 7 dieses Amtsblatts .
 nicht in Kraft gesetzt und/oder der Kommission nicht
 mitgeteilt hat;
 2 . der Französischen Republik die Kosten des Verfahrens
 aufzuerlegen.
 Ersuchen um Vorabentscheidung, vorgelegt durch Beschluß
 Klagegründe und wesentliche Argumente des Consiglio di Stato als Gericht ( Vierte Abteilung) vom
 21 . März 1995 in dem Rechtsstreit 1 . S. Agri s.n.c.,
 Wegen des zwingenden Charakters von Artikel 189 2 . Agricola Veneta s.a.s. gegen Regione Veneto
 Absatz 3 und Artikel 5 Absatz 1 EG-Vertrag seien die ( Rechtssache C-255/95 )
 Mitgliedstaaten verpflichtet, die Maßnahmen, die zur
 Durchführung der an sie gerichteten Richtlinien erforderlich ( 95 /C 248 / 15
 seien, vor Ablauf der ihnen hierfür gesetzten Frist zu
 erlassen . Die Frist nach Artikel 27 Absatz 1 der Richtlinie Der Consiglio di Stato als Gericht ( Vierte Abteilung ) ersucht
 92/ 119/EWG sei am 30 . September 1993 abgelaufen, ohne den Gerichtshof der Europäischen Gemeinschaften durch
 daß Frankreich die für die Bekämpfung der epizootischen Beschluß vom 21 . März 1995 , bei der Kanzlei des Gerichts
 Hämorrhagie der Hirsche erforderlichen Maßnahmen erlas hofes eingegangen am 24 . Juli 1995 , in dem Rechtsstreit
 sen habe . 1 . S. Agri s.n.c ., 2 . Agricola Veneta s.a.s . gegen Regione
 Veneto um Vorabentscheidung über folgende Fragen:
 (') ABl . Nr . L 62 vom 15 . 3 . 1993 , S. 69 .
 1 . Ist eine nationale Vorschrift mit dem Gemeinschafts
 recht — insbesondere mit dem durch Artikel 1 der
 Verordnung ( EWG ) Nr. 1094/88 des Rates vom
 25 . April 1988 ( J ) eingeführten Artikel lb Absatz 3
 Buchstabe c ) der Verordnung ( EWG ) Nr. 797/85 des
 Klage der Kommission der Europäischen Gemeinschaften Rates vom 12 . März 1985 zur Verbesserung der
 gegen die Bundesrepublik Deutschland, eingereicht am Effizienz der Agrarstruktur ( 2 ) sowie mit den Artikeln 4
 20. Juli 1995 Absätze 1 und 2 , 7 und 10 Absatz 1 der Verordnung
 ( EWG ) Nr. 4115/88 der Kommission vom 21 . Dezem
 ( Rechtssache C-253/95 )
 ber 1988 mit Durchführungsbestimmungen zur Beihil
 95/C 248/ 14 ) feregelung für die Extensivierung der Erzeugung ( 3 ) —
 vereinbar, die im Fall eines Zeitabstands zwischen dem
 Die Kommission der Europäischen Gemeinschaften hat am Ende des Bezugszeitraums und dem Beginn des Ver
 20. Juli 1995 eine Klage gegen die Bundesrepublik Deutsch pflichtungszeitraums nicht nur die Erzeugung ( Viehbe
 land beim Gerichtshof der Europäischen Gemeinschaften stand ) im Bezugszeitraum im Verhältnis zu der ange
 eingereicht. Prozeßbevollmächtigte ist Frau Dr. Claudia strebten Erzeugung im Verpflichtungszeitraum berück
 Schmidt, Mitglied des Juristischen Dienstes der Kommis sichtigt, sondern auch Produktionsschwankungen, die
 sion. Zustellungsbevollmächtigter ist Carlos Gömez de la in dem genannten dazwischenliegenden Zeitraum einge
 Cruz, Centre Wagner C 254, Kirchberg, Luxemburg. treten sind ?


text:
Kvarkas – viena iš dviejų fundamentaliųjų medžiagos sudedamųjų dalių pagal standartinį modelį (kita dalis – leptonai). Kvarkų antidalelės vadinamos antikvarkais. Kvarkai ir antikvarkai – vienintelės elementariosios dalelės, veikiamos visų keturių fundamentaliųjų sąveikų rūšių.
 Sunkiausio iš žinomų kvarkų – viršūninio – masė yra beveik lygi aukso atomo masei, tačiau jis gyvuoja tik apie 10-25 s. Tai vienintelis kvarkas, kurį pavyko stebėti laisvą, visi kiti randami tik kitų dalelių sudėtyje. Gelminis kvarkas irgi yra gana sunkus – maždaug kaip helio atomo branduolys. Žavusis kvarkas yra maždaug protono masės, kiti kvarkai lengvesni.
 Visi kvarkai (išskyrus viršūninį) būdami laisvi tuojau pat suformuoja hadronus (šis procesas vadinamas hadronizacija). Pagal vieną hipotezių, tam reikalingos papildomos dalelės (kiti kvarkai ir antikvarkai), kurios spontaniškai atsiranda iš vakuumo. Antroji šį procesą paaiškinanti hipotezė yra Lundo stygos hipotezė.
 Hadronizacijos procesas šiuo metu dar nėra visiškai aiškus.
 Žinomi kvarkai
 Šiuo metu žinomi šeši kvarkai, nors įprastinėje medžiagoje randami tik pirmieji du (pirmoji karta). Kvarkų savybės pateikiamos lentelėje. Fizikai pasirinko gana neįprastus dalelių pavadinimus, kuriuos būtų lengva įsiminti.
 Pagrindinės fizikos sąvokos
 Kvarkai


type: other

text:
Zatwierdzenie lub rejestracja zakładu - PSSE Sochaczew
 Zatwierdzenie lub rejestracja zakładu
 EPN Opinie
 Stanowisko Głównego Inspektora Sanitarnego dotyczące warunków świadczenia usług przez podmioty niebędące podmiotami leczniczymi w zakresie stosowania metod dożylnego wlewu.
 Stanowisko Głównego Inspektora Sanitarnego dotyczące sposobu kwalifikacji zabiegu mezoterapii osoczem bogatopłytkowym i kompetencji osób podejmujących się wykonywania tego typu zabiegów.
 Orzeczenie lekarskie do celów sanitarno-epidemiologicznych
 Badania laboratoryjne na nosicielstwo
 Start Nadzory Sekcja Nadzoru Higieny Żywności, Żywienia i Przedmiotów Użytku Zatwierdzenie lub rejestracja zakładu
 Rejestracja i zatwierdzanie zakładów
 art. 61, art. 62, art. 63, art. 64 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 149 z późn. zm.)
 Obowiązkowi zatwierdzenia podlegają zakłady, które:
 produkują lub wprowadzają do obrotu żywność pochodzenia niezwierzęcego;
 wprowadzają do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego, nieobjęte urzędową kontrolą organów Inspekcji Weterynaryjnej;
 produkują lub wprowadzają do obrotu żywność zawierającą jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego, o której mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 853/2004, z wyłączeniem zakładów prowadzących rolniczy handel detaliczny, z zastrzeżeniem art. 73 ust. 6 ww. ustawy;
 działają na rynku materiałów i wyrobów do kontaktu z żywnością, w tym zakładów prowadzonych przez podmioty zajmujące się recyklingiem;
 Zatwierdzenie nie jest wymagane w odniesieniu do niżej wymienionych podmiotów, które podlegają jedynie rejestracji:
 działalność w zakresie dostaw bezpośrednich;
 urządzenia dystrybucyjne do sprzedaży żywności;
 obiekty lub urządzenia ruchome lub tymczasowe, uprzednio dopuszczone do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji lub obrotu żywnością w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;
 gospodarstwa agroturystyczne;
 podmioty prowadzące działalność w zakresie produkcji win gronowych uzyskanych z winogron pochodzących z upraw własnych w ilości mniejszej niż 1000 hl w ciągu roku kalendarzowego zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina;
 apteki, punkty apteczne i hurtownie farmaceutyczne określone przepisami prawa farmaceutycznego;
 sklepy zielarskie;
 przedsiębiorcy prowadzący sprzedaż detaliczną innych niż środki spożywcze produktów oraz wprowadzający do obrotu środki spożywcze opakowane, trwałe mikrobiologicznie;
 producenci gazów technicznych na potrzeby podmiotów działających na rynku spożywczym;
 zakłady prowadzące działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w sprzedaży żywności "na odległość" (sprzedaży wysyłkowej), w tym sprzedaży przez Internet;
 zakłady działające na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, w tym zakłady prowadzone przez podmioty zajmujące się recyklingiem;
 podmioty działające na rynku spożywczym prowadzące produkcję pierwotną;
 podmioty prowadzące rolniczy handel detaliczny żywnością pochodzenia niezwierzęcego.
 Wniosek o dokonanie zmian w rejestrze zakładów są zobowiązane złożyć podmioty działające w sektorze spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, znajdujące się już pod nadzorem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.
 Podmioty działające na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością składają wniosek o wpis do rejestru zakładów albo o zatwierdzenie zakładu i o wpis do rejestru zakładów lub o dokonanie zmian w rejestrze zakładów do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego ze względu na siedzibę zakładu lub miejsce prowadzenia przez zakład działalności.
 Właściwym w sprawach rejestracji oraz zatwierdzania:
 obiektów lub urządzeń ruchomych jest państwowy powiatowy inspektor właściwy ze względu na siedzibę zakładu;
 obiektów lub urządzeń tymczasowych jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce prowadzenia działalności przez zakład, który produkuje lub wprowadza do obrotu żywność z tych obiektów lub urządzeń.
 Właściwym w sprawach rejestracji urządzeń dystrybucyjnych do sprzedaży żywności jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na siedzibę zakładu, który produkuje lub wprowadza do obrotu żywność z tych urządzeń.
 Wniosek o wpis do rejestru zakładów albo o zatwierdzenie zakładu i o wpis do rejestru zakładów składa się w terminie co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia planowanej działalności, w formie pisemnej.
 W przypadku zmiany danych podmiot działający na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością składa wniosek o dokonanie zmian w rejestrze zakładów, w formie pisemnej w terminie 30 dni od dnia powstania zmiany.
 imię, nazwisko i numer PESEL, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy, numer identyfikacyjny REGON, jeżeli taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);
 numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile wnioskodawca taki numer posiada;
 numer identyfikacyjny w ewidencji gospodarstw rolnych, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności – w odniesieniu do podmiotów działających na rynku spożywczym prowadzących działalność w zakresie dostaw bezpośrednich;
 określenie rodzaju i zakresu działalności, która ma być prowadzona w zakładzie, w tym rodzaju żywności, która ma być przedmiotem produkcji lub obrotu;
 określenie lokalizacji zakładu lub miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
 Do wniosku dołącza się, w przypadku zgłoszenia urządzeń dystrybucyjnych - wykaz tych urządzeń zawierający typ urządzenia, nazwę producenta i rok jego produkcji oraz datę uruchomienia.
 Wzór wniosku o rejestrację i zatwierdzenie zakładu określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29 maja 2007 r. w sprawie wzorów dokumentów dotyczących rejestracji i zatwierdzania zakładów produkujących lub wyprowadzających do obrotu żywność podlegających urzędowej kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej
 (Dz. U. z 2007 r., Nr 106, poz.730) – wzory wniosków do pobrania w zakładce "Pliki do pobrania"
 Brak rejestracji lub zatwierdzenia zakładu podlega karze pieniężnej nakładanej przez wojewódzkiego inspektora sanitarnego, na wniosek państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.
 Zatwierdzenie zakładu dokonywane jest na podstawie kontroli przeprowadzonej w zakładzie przez przedstawiciela państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, w trakcie której sprawdzane jest spełnienie przez zakład wymagań higienicznych (tj. funkcjonalność, ilość pomieszczeń oraz ich wyposażenie, podłączenie punktów wodnych do sieci wodno-kanalizacyjnej, stan sanitarno-techniczny) oraz dokumentacji zakładu (w tym. m.in. projekt technologiczny, aktualny wynik badania wody, umowa na wywóz odpadów, dokumentacja dobrej praktyki higienicznej GHP i dobrej praktyki produkcyjnej GMP, instrukcje i procedury systemu jakości oparte na zasadach HACCP, orzeczenia lekarskie dla celów sanitarno-epidemiologicznych osób zatrudnionych).
 Ogólne wymagania higieniczne, jakie muszą być spełnione w produkcji i obrocie żywnością określają przepisy rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319).
 Zgodnie z art. 5 ww. rozporządzenia (WE) nr 852/2004 przedsiębiorcy są zobowiązani do opracowania i wdrożenia w zakładzie procedury na podstawie zasad systemu HACCP w ramach której przedsiębiorca może sam we własnym zakresie ustalić metody i sposób przeprowadzania kontroli wewnętrznej.
 Na podstawie art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia osoba pracująca w styczności z żywnością powinna uzyskać określone przepisami o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi orzeczenie lekarskie dla celów sanitarno-epidemiologicznych o braku przeciwwskazań do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby.
 Państwowy powiatowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na siedzibę zakładu lub miejsce prowadzenia przez zakład działalności:
 prowadzi rejestr zakładów, podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej,
 wydaje decyzje w sprawie zatwierdzenia, warunkowego zatwierdzenia, przedłużenia warunkowego zatwierdzenia, zawieszenia lub cofania zatwierdzenia zakładów oraz odmowy wpisu do rejestru zakładów, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt,
 wydaje decyzje o wykreśleniu z rejestru zakładów,
 wydaje zaświadczenie o wpisie do rejestru zakładów.
 Uprzejmie informujemy, że przyjmowanie interesantów odbywa się w dniach:
 poniedziałek – piątek, w godz. 8:00 - 15:00, pokój nr 103, I piętro
 telefon kontaktowy: 46 862 22 66 (wew. 226 lub 231)
 e-mail: sochaczew@psse.waw.pl
 e-mail: sochaczew.shz@psse.waw.pl
 Wykaz aktów prawnych w zakresie bezpieczeństwa żywności, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz kosmetyków (wykaz aktów prawnych nie jest źródłem prawa – wykaz spełnia jedynie rolę pomocniczą i informacyjną)
 kliknij w link: http://www.gis.gov.pl/dep/?lang=pl&dep=5&id=10


type: contracts

text:
 11/Sv. 022
 HR
 Službeni list Europske unije
 313
 22007D0002
 L 209/3
 SLUŽBENI LIST EUROPSKE UNIJE
 27.04.2007.
 ODLUKA ZAJEDNIČKOG ODBORA EGP-a
 br. 2/2007
 od 27. travnja 2007.
 o izmjeni Priloga I. (Veterinarska i fitosanitarna pitanja) Sporazumu o EGP-u
 ZAJEDNIČKI ODBOR EGP-a,
 uzimajući u obzir Sporazum o Europskom gospodarskom prostoru, kako je izmijenjen Protokolom o prilagodbi Sporazuma o Europskom gospodarskom prostoru, dalje u tekstu „Sporazum”, a posebno njegov članak 98.,
 budući da:
 (1)
 Prilog I. Sporazumu izmijenjen je Odlukom Zajedničkog odbora EGP-a br. 141/2006 od 8. prosinca 2006. (1).
 (2)
 Odluku Komisije 2003/724/EZ od 10. listopada 2003. o odobrenju privremenog odstupanja od Direktive 82/894/EEZ u pogledu učestalosti obavijesti primarnih izbijanja bolesti goveđe spongiformne encefalopatije (2), trebalo bi unijeti u Sporazum.
 (3)
 Odluku Komisije 2004/216/EZ od 1. ožujka 2004. o izmjeni Direktive Vijeća 82/894/EEZ o prijavljivanju bolesti životinja unutar Zajednice da bi se u popis bolesti koje se prijavljuju uključile određene bolesti kopitara i određene bolesti pčela (3), trebalo bi unijeti u Sporazum.
 (4)
 Ova se Odluka ne primjenjuje na Lihtenštajn,
 ODLUČIO JE:
 Članak 1.
 Poglavlje I. Priloga I. Sporazumu mijenja se kako slijedi:
 1.
 u dijelu 3.1. u točku 10. (Direktiva Vijeća 82/894/EEZ) dodaje se sljedeća alineja:
 „—
 32004 D 0216: Odluka Komisije 2004/216/EZ od 1. ožujka 2004. (SL L 67, 5.3.2004., str. 27.).”;
 2.
 u dijelu 3.1. u točku 10. (Direktiva Vijeća 82/894/EEZ) dodaje se sljedeći tekst prilagodbe:
 „U smislu ovog Sporazuma odredbe ove Uredbe čitaju se sa sljedećom prilagodbom:
 Ovaj se akt također primjenjuje na Island.”;
 3.
 u dijelu 3.2. iza točke 33. (Odluka Komisije 2005/393/EZ) umeće se sljedeća točka:
 „34.
 32003 D 0724: Odluka Komisije 2003/724/EZ od 10. listopada 2003. o odobrenju privremenog odstupanja od Direktive 82/894/EEZ u pogledu učestalosti obavijesti primarnih izbijanja bolesti goveđe spongiformne encefalopatije (SL L 260, 11.10.2003., str. 36.).”
 Članak 2.
 Tekstovi odluka 2003/724/EZ i 2004/216/EZ na islandskom i norveškom jeziku, koji se objavljuju u Dodatku o EGP-u u Službenom listu Europske unije, vjerodostojni su.
 Članak 3.
 Ova odluka stupa na snagu 28. travnja 2007., pod uvjetom da su sve obavijesti iz članka 103. stavka 1. Sporazuma podnesene Zajedničkom odboru EGP-a (4).
 Članak 4.
 Ova se Odluka objavljuje u Odjeljku o EGP-u i Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Sastavljeno u Bruxellesu 27. travnja 2007.
 Za Zajednički odbor EGP-a
 Predsjednik
 Alan SEATTER
 (1) SL L 89, 29.3.2007., str. 6.
 (2) SL L 260, 11.10.2003., str. 36.
 (3) SL L 67, 5.3.2004., str. 27.
 (4) Ustavni zahtjevi nisu navedeni.


text:
 21.2.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 84/11
 Achomharc arna thabhairt an 29 Nollaig 2021 ag Oriol Junqueras i Vies i gcoinne Ordú na Cúirte Ginearálta (an séú Dlísheomra) a fógraíodh an 14 Deireadh Fómhair 2021 i gCás T-100/20, Junqueras i Vies v An Pharlaimint
 (Cás C-824/21 P)
 (2022/C 84/43)
 Teanga an cháis: an Spáinnis
 Tionscnaíodh an cás seo roimh an 1 Eanáir 2022, dáta deiridh an mhaolaithe ar an nGaeilge.