type: other

text:
Skat.dk: Hovedanpartshaver - udlodning - skatteproces - procespart - anbringender
 04 Sep 2007 08:26
 17 Aug 2007 10:27
 SKM2007.600.ØLR
 3. afdeling, B-601-05, B-602-05 og B-603-05
 Skatteyderen var anpartshaver i et selskab, hvor han ejede ca. 54 % af anpartskapitalen, og hvor hans mor ejede ca. 25 % af anpartskapitalen. Tilsammen rådede sagsøgeren sammen med sin mor over 60 % af stemmerettighederne i selskabet. Skatteyderens mor havde mulighed for at vælge alle medlemmer af direktionen, og skatteyderen var formand for direktionen.
 Skatteyderen førte i en periode frem til 1998 to sager mod SEAS Transmission A/S vedrørende berettigelsen af en tvangsindløsning af skatteyderens aktier. Disse to sager blev henholdsvis tabt ved Højesteret i 1997 og ved landsretten i 1998. Skatteyderen blev dømt til at betale sagsomkostninger, og anpartsselskabet - der også var aktionær i SEAS - udbetalte - under henvisning til at sagsanlægges også var i deres interesse - et større beløb til skatteyderen til dækning af hans omkostninger i forbindelse med retssagerne. I den forbindelse nåede Landsskatteretten - ved en sag om selskabets indkomstopgørelse for 1997 - frem til, at selskabets udbetaling ikke var fradragsberettiget for selskabet, og måtte betragtes om udlodning i henhold til ligninglovens § 16 A for skatteyderen.
 Under nærværende sag ønskede skatteyderen bl.a. spørgsmålet om maskeret udlodning i 1997 og 1998 prøvet. Anpartsselskabet ønskede behandlingen af deres skatteansættelse for 1998 prøvet bl.a. under henvisning til, at det var en forkert myndighed, der havde lignet selskabet (manglende stedlig kompetence). Herudover nedlagde skatteyderen og selskabet en lang række påstande vedrørende formelle forhold.
 For så vidt angår skatteyderens modtagelse af beløb fra anpartsselskabet bemærkede landsretten, at selskabets betaling af skatteyderens delvise sagsomkostninger og andel af retsafgift var maskeret udlodning, jf. ligningslovens § 16 A, og landsretten lagde afgørende vægt på skatteyderens personlige interesse i og reelle indflydelse på selskabets dispotioner. Landsretten lagde endvidere vægt på, at de to retssager var anlagt af skatteyderen, og at selskabet således ikke var part i sagerne, ligesom selskabet ikke var indtrådt i sagerne som biintervenient. I relation til ligningslovens § 16 A havde det ingen betydning, at udfaldet af retssagerne kunne få en afsmittende betydning for andre aktionærer, herunder selskabet.
 For så vidt angår selskabets principale påstand vedrørende den stedlige skatteforvaltnings inkompetence bemærkede landsretten, at selskabet ved en fejl i april 1995 blev registreret som hjemmehørende i Glostrup Kommune, hvilket imidlertid først blev berigtiget i juli 2002. På denne baggrund fandtes Glostrup Kommune ikke at have begået en fejl ved at anse kommunen for at være den kompetente skatteansættende myndighed for indkomståret 1998.
 Ligningsvejledning 2007-3 S.F.2.1.11
 1) Landsskatteretten og
 2) Skatteministeriet
 (Kammeradvokaten v/advokat Andreas Medom Madsen),
 H1 ApS (advokat A)
 2) Skatteministeriet (Kammeradvokaten v/advokat Andreas Medom Madsen)
 B. Tegldal, Teilmann og Torben Steffensen (kst.)
 Disse sager, der er behandlet i forbindelse med hinanden, har følgende fælles baggrund: Sagsøgeren i sagerne 601 og 602, advokat A, førte i en periode op til august 1997 en sag for Østre Landsret og Højesteret om berettigelsen af en tvangsindløsning af sine aktier i G1 Transmission A/S, tidligere G1 A/S. Ved Højesterets dom af 21. august 1997 (U 1997/1358H) tabte A sagen og pålagdes at betale sagsomkostninger for Højesteret til G1 med 150.000 kr. Ved landsrettens dom af 24. juni 1996 var han blevet pålagt at betale 200.000 kr. i sagsomkostninger til G1.
 Sagsøgeren i sag 603, H1 ApS, var også aktionær i G1 og under henvisning til, at sagsanlægget havde været også i anpartsselskabets interesse, refunderede det ca. 64 % af det samlede omkostningsbeløb eller 225.558 kr. og trak denne udgift fra i sin skattepligtige indkomst for 1997. Refusionen skete i henhold til en aftale mellem A og H1 ApS, der var indgået på et tidligere tidspunkt. Ved Landsskatterettens kendelse af 22. april 2002 stadfæstede Landsskatteretten de kommunale skattemyndigheders afgørelse, hvorefter beløbet ikke var fradragsberettiget i medfør af statsskattelovens § 6, stk. 1, litra a, men måtte anses som en ikke fradragsberettiget udgift. Landsskatteretten udtalte endvidere, at beløbet måtte anses for udlodning til selskabets hovedanpartshaver - A - i henhold til ligningslovens § 16 A. Landsskatterettens afgørelse blev ikke indbragt for domstolene.
 A, der ikke havde selvangivet den modtagne omkostningsrefusion som udbytte, fik sin indkomst for 1997 forhøjet med det modtagne beløb, der blev anset som maskeret udlodning, og klagede herover til skatteankenævnet, der fastholdt forvaltningens afgørelse i brev af 9. august 2002.
 A klagede over skatteankenævnets afgørelse til Landsskatteretten den 20. september 2002. Han begærede samtidig løbende aktindsigt. Da sagen havde verseret for Landsskatteretten i mere end 6 måneder, indbragte han den 23. februar 2005 sagen for Østre Landsret (sag B-601-05).
 I årene indtil april 2002 førte A en anden sag, der havde forbindelse til hans aktiebesiddelse i G1 Transmission A/S (tidligere G1 A/S). Denne sag drejede sig om den kurs på 430, hvortil As aktier i G1 var blevet tvangsindløst. For Østre Landsret påstod A principalt, at vurderingsrapport af september 1993 blev forkastet som grundlag for kursfastsættelsen og subsidiært, at kursen blev fastsat til mindst 3900. Der blev endvidere nedlagt et antal mere subsidiære påstande. Ved Østre Landsrets dom af 23. oktober 1998 fik A ikke medhold i nogen af sine påstande og blev pålagt at betale sagsomkostninger til modparten med 100.000 kr.
 A ankede dommen til Højesteret, og H1 refunderede ham en del af retsafgiften herved nemlig 20.410 kr. Højesteret afsagde dom den 8. april 2002.
 A, der ikke havde selvangivet den modtagne omkostningsrefusion som udbytte, fik sin indkomst for 1998 forhøjet med det modtagne beløb, der blev anset som maskeret udlodning, og klagede herover til skatteankenævnet, der fastholdt forvaltningens afgørelse i brev af 23. december 2002.
 A indgav klage over skatteankenævnets afgørelse til Landsskatteretten den 3. februar 2003. Da sagen havde verseret for Landsskatteretten i mere end 6 måneder, indbragte han den 23. februar 2005 sagen for Østre Landsret (sag B-602-05).
 Som anført ovenfor under sag 602 refunderede H1 i 1998 A en udgift på 20.410 kr., der udgjorde en andel af retsafgiften ved As appel til Højesteret af landsrettens dom af 23. oktober 1998. Ved afgørelse af 26. juli 2002 ændrede skatteforvaltningen selskabets skatteansættelse for 1998 fra -23.797 kr. til 93.390 kr. Det fremgår af afgørelsen, at en del af forhøjelsen skyldes, at udgiften på 20.410 kr. er blevet tilbageført. Ved breve af 18. september og 17. oktober 2002 klagede A på anpartsselskabets vegne over afgørelsen til Landsskatteretten.
 Den 23. februar 2005 indbragtes sagen for Østre Landsret i medfør af skattestyrelseslovens § 31, stk. 2, da sagen havde verseret i mere end 6 måneder for Landsskatteretten(sag B-603-05).
 Advokat A har herefter for Østre Landsret nedlagt følgende endelige påstande
 Sag B-601-05
 Over for sagsøgte 1, Landsskatteretten
 1. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at den ved sagen om sagsøgerens 1997-skat ikke har været berettiget til at beramme mundtlig forhandling med retten samme dag, som sagerne om sagsøgerens 1998-skat og H1 ApS' 1998-skat skulle behandles hos sagsøgte 1.
 2. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at den har været uberettiget til at afslutte forberedelsen af sagen uden at fremskaffe udskrifter af ...1 skatteankenævns sekretariats elektroniske kommunikation med skatteforvaltningen i den konkrete sag og uden fra skatteankenævnet at fremskaffe alle bilag, som forelå for skatteankenævnet.
 3. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at begrebet "hovedaktionær" i skattelovgivningen ikke er identisk med "dominerende indflydelse", og at man ikke behøver at have "dominerende indflydelse", selv om man er "hovedaktionær".
 4. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at en anpartshaver ikke har bestemmende indflydelse, når han kun har det sammen med den anpartshaver, der har flertallet af stemmerne.
 5. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at den afgørelse, som Landsskatteretten har truffet i en sag om H1 ApS vedrørende selskabets 1997skat, ikke præjudicerer sagsøgerens selvangivelse for 1997.
 6. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at det omkostningsbeløb, som H1 ApS i 1997 delvis har dækket for sagsøgeren, vedrører en sag, der også førtes i selskabets interesse.
 Over for sagsøgte 2, Skatteministeriet
 Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at sagsøgers 1997-skatteansættelse ophæves og hjemvises til forvaltningen til fornyet behandling, således at skattemyndigheden skal lægge til grund, at H1 ApS havde en egen interesse mindst svarende til den delvise betaling af det omkostningsbeløb, som man forhøjede sagsøgerens skat med, at sagsøgers 1997-skatteansættelse ikke er afgjort af Landsskatterettens ansættelse af H1 ApS' 1997-skat, at det forhold, at der sker en betaling fra et selskab til en hovedaktionær, ikke i sig selv kan betragtes som en skattepligtig udlodning til aktionæren, og at en anpartshaver ikke har bestemmende indflydelse, når han kun har det sammen med den anpartshaver, der har flertallet af stemmerne.
 Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende; at sagsøgers 1997-skatteansættelse ophæves og hjemvises til forvaltningen til fornyet behandling.
 1. (Udgår)
 2. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at skattemyndighederne har været uberettiget til at afslutte forberedelsen af sagen uden at fremskaffe udskrifter af ...1 skatteankenævns sekretariats elektroniske kommunikation med skatteforvaltningen i den konkrete sag og uden fra skatteankenævnet at fremskaffe alle bilag, som forelå for skatteankenævnet.
 3. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at begrebet "hovedaktionær" i skattelovgivningen ikke er identisk med "dominerende indflydelse", og at man ikke behøver at have "dominerende indflydelse", selv om man er "hovedaktionær".
 4. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at en anpartshaver ikke har bestemmende indflydelse, når han kun har det sammen med den anpartshaver, der har flertallet af stemmerne.
 5. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at den afgørelse, som Landsskatteretten har truffet i en sag om H1 ApS vedrørende selskabets 1997-skat, ikke præjudicerer sagsøgerens selvangivelse for 1997.
 6. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at det omkostningsbeløb, som H1 ApS i 1997 delvis har dækket for sagsøgeren, vedrører en sag, der også førtes i selskabets interesse.
 Sag B-602-05
 1. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at den ved sagen om sagsøgerens 1998-skat ikke har været berettiget til at beramme mundtlig forhandling med retten samme dag, som sagerne om sagsøgerens 1997-skat og H1 ApS' 1998-skat skulle behandles hos sagsøgte 1.
 3. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at begrebet "hovedaktionær" i skattelovgivningen ikke er identisk med "dominerende indflydelse", og at man ikke behøver at have "dominerende indflydelse", selv om man er " hovedaktionær".
 5. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at den afgørelse, som Landsskatteretten har truffet i en sag om H1 ApS vedrørende selskabets 1997-skat, ikke præjudicerer sagsøgereens selvangivelse for 1998.
 6. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at det retsafgiftsbeløb, som H1 ApS i 1998 delvis har dækket for sagsøgeren, vedrører en sag, der også førtes i selskabets interesse.
 Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at sagsøgers 1998-skatteansættelse ophæves og hjemvises til forvaltningen til fornyet behandling, således at skattemyndigheden skal lægge til grund, at H1 ApS havde en egen interesse mindst svarende til den delvise betaling af det retsafgiftsbeløb, som man forhøjede sagsøgerens skat med, at sagsøgers 1998-skatteansættelse ikke er afgjort af Landsskatterettens ansættelse af H1 ApS' 1997-skat, at det forhold, at der sker en betaling fra et selskab til en hovedaktionær, ikke i sig selv kan betragtes som en skattepligtig udlodning til aktionæren, og at en anpartshaver ikke har bestemmende indflydelse, når han kun har det sammen med den anpartshaver, der har flertallet af stemmerne.
 Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at sagsøgers 1998-skatteansættelse ophæves og hjemvises til forvaltningen til fornyet behandling.
 3. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at begrebet "hovedaktionær" i skattelovgivningen ikke er identisk med "dominerende indflydelse", og at man ikke behøver at have "dominerende indflydelse", selv om man er " hovedaktionær".
 5. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at den afgørelse, som Landsskatteretten har truffet i en sag om H1 ApS vedrørende selskabets 1997skat, ikke præjudicerer sagsøgerens selvangivelse for 1998.
 6. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at det retsafgiftsbeløb, som H1 ApS i 1998 delvis har dækket for sagsøgeren, vedrører en sag, der også førtes i selskabets interesse.
 H1 ApS har i sag B-603-05 nedlagt følgende påstande:
 Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at ...1 skatteforvaltning ikke har haft kompetence til at tage stilling til H1 ApS' 1998 selvangivelse, således at forhøjelsen af selskabets indkomst er ugyldig.
 1. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at den ved sagen om sagsøgers 1998-skat ikke er berettiget til at beramme retsmøde samme dag, som As 1997- og 1998-skat skal behandles ved Landsskatteretten.
 2. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at begrebet "hovedaktionær" i skattelovgivningen ikke er identisk med " dominerende indflydelse", og at man ikke behøver at have "dominerende indflydelse", selv om man er "hovedaktionær".
 3. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at en anpartshaver ikke har bestemmende indflydelse, når han kun har det sammen med den anpartshaver, der har flertallet af stemmerne.
 4. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at den afgørelse,. som sagsøgte 1 har truffet i en sag om H1 ApS vedrørende selskabets 1997-skat, ikke kan præjudicere dets 1998-skat.
 5. Sagsøgte 1 tilpligtes at anerkende, at sagsøger havde en interesse i den sag, hvor det havde betalt en del af As retsafgift i sagen mod G1 A/S.
 Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at ...1 skatteforvaltning ikke har haft kompetence til at tage stilling til H1 ApS' 1998 selvangivelse, således at forhøjelsen af selskabets indkomst er ugyldig.
 Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at sagsøgers 1998-skatteansættelse ophæves og hjemvises til SKAT til fornyet behandling.
 2. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at begrebet "hovedaktionær" i skattelovgivningen ikke er identisk med " dominerende indflydelse", og at man ikke behøver at have "dominerende indflydelse", selv om man er "hovedaktionær".
 3. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at en anpartshaver ikke har bestemmende indflydelse, når han kun har det sammen med den anpartshaver, der har flertallet af stemmerne.
 4. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at den afgørelse, som sagsøgte 1 har truffet i en sag om H1 ApS vedrørende selskabets 1997-skat, ikke kan præjudicere dets 1998-skat.
 5. Sagsøgte 2 tilpligtes at anerkende, at sagsøger havde en interesse i den sag, hvor det havde betalt en del af As retsafgift i sagen mod G1 A/S.
 De sagsøgte, Landsskatteretten og Skatteministeriet, har nedlagt følgende endelige påstande:
 Sag B-601-05 og B-602-05
 Sagsøgte 1, Landsskatteretten, påstår afvisning, subsidiært frifindelse
 Sagsøgte 2, Skatteministeriet, påstår over for sagsøgerens principale og mere subsidiære påstande afvisning, subsidiært frifindelse. Over for sagsøgerens subsidiære påstand om ophævelse og hjemvisning påstås frifindelse.
 Sag B-603-05
 Sagsøgte 1, Landsskatteretten, påstår afvisning, subsidiært frifindelse.
 A har forklaret blandt andet, at H1 ApS, siden det blev stiftet i 1904, har haft hjemsted i ...2. Selskabet drev oprindeligt et hotel i ...2, som imidlertid blev solgt i 1970'erne. Selskabet har siden lejet lokaler, som det har videreudlejet til afholdsbevægelsen, som selskabet støtter økonomisk. Herunder støtter selskabet udgivelsen af bladet "...". Selskabets øverste ledelse er direktionen, som han blev formand for i 1986, da hans far trak sig tilbage. Hans mor, BB, har dominerende indflydelse, idet hun alene har over halvdelen af stemmerne. Hans mor har år efter år ved fuldmagt overladt det til ham at stemme på selskabets generalforsamling, efter at de har talt om de relevante emner. Han har personligt købt en lejlighed, som han gratis stiller til rådighed for selskabet, der typisk en gang årligt holder generalforsamling og bestyrelsesmøde i lejligheden, hvor der ligeledes holdes møder med forretningsforbindelser.
 Både hotellet og han har været aktionærer i G1 A/S. Han ejede nominelt 57.000 kr. aktier i selskabet, hvoraf 10.000 kr. indgik i en pensionsordning, medens resten var i fri beholdning. Hotellet ejede nominelt 102.000 kr. aktier i G1 A/S. Da tvangsindløsningen af G1-aktierne blev en realitet, holdt hotellets direktion et møde, idet de ikke ønskede at sælge til den tilbudte pris. På mødet blev det aftalt, at han skulle finde en advokat, der ville føre en retssag på vegne af ham selv, hotellet og andre interesserede aktionærer. Hotellet besluttede i den forbindelse at stille en garanti på 300.000 kr. Det endte med at blive ham selv, der på egne vegne førte sagen mod det tidligere G1 A/S. Hotellet var ikke medsagsøger og indtrådte ikke i sagen ud fra risikobetragtninger. Da han tabte retssagen, blev det på et direktionsmøde besluttet, at hotellet skulle dække ca. 64 % og han ca. 36 % af sagsomkostningerne svarende til forholdet mellem deres aktiebesiddelser. Samme princip blev fulgt i relation til betaling af retsafgift i forbindelse med anke af Østre Landsrets dom af 23. oktober 1998 mod det tidligere G1 A/S.
 Hotellets selvangivelse for 1997 blev ved en fejl fra revisors side sendt til ...1 Kommune i stedet for til ...2 Kommune. Dette er baggrunden for, at hotellets skatteansættelse for 1997 ikke er indbragt for domstolene.
 Parterne har i det væsentlige procederet i overensstemmelse med deres påstandsdokumenter, hvorfor proceduren er gengivet med udgangspunkt heri.
 Sagsøgernes procedure i relation til de påstande, der er nedlagt overfor Landsskatteretten
 H1 har til støtte for den principale påstand gjort gældende, at hotellet aldrig har haft hjemsted i ...1.
 Den registrering, som var sket i Erhvervs- Selskabsstyrelsen var en fejl, hvilket styrelsen har erkendt. En fejlagtig registrering giver ikke en myndighed mandat til at handle overfor den pågældende virksomhed - og slet ikke efter at fejlen er rettet, og før den pågældende handling er påbegyndt, så der ikke er ressourcemæssige grunde til at fortsætte.
 Hotellet har ikke i 1998 ageret som virkende i ...1. Det har ikke sendt sin selvangivelse til ...1, men til sin hjemstedskommune, ...2. Selv om der skulle være en statslig bemyndigelse til at virke på dennes vegne, giver det ikke kommunen myndighed til at ligne virksomheder, der kun ved en fejl fra en anden offentlig myndigheds side er kommet ind under ...1.
 Hotellet har en interesse i ikke at blive lignet af ...1 kommune, der tidligere har vist en negativ holdning overfor selskabet, hvilket kan ses af, at man for 1997 nægtede fradrag for udgifter, som man måtte gå helt til Landsskatteretten for at få anerkendt.
 Også i denne sag har ...1 kommune vist en negativ holdning overfor hotellet, idet man har hævet hotellets indkomst med 117.197 kr., selv om utilfredsheden vedrørte 20.410 kr. ...1 kommune har ikke saglig grund til at træffe den pågældende afgørelse, og afgørelsen er udtryk for magtfordrejning, måske for at tvinge oplysninger ud af selskabet, som man ikke havde krav på at få. Formålet var ikke en korrekt ligning af selskabet, men et andet. Det var ikke en fejl fra ...1 kommunes side men en bevidst handling.
 Sagsøgerne har til støtte for As påstande 1 og H1s subsidiære påstand 1 først og fremmest gjort gældende, at med et dokumentmateriale på i alt over 2000 sider i de tre sager ville sagsøgerne ikke have nogen reel chance for i et retsmøde om alle tre sager at påvise alle de ting, der skulle ses. Der ville også være meget stor risiko for sammenblanding af sagerne, hvilket man allerede så af svarene fra ToldSkat, der blandede de forskellige år og skatteydere sammen.
 Landsskatteretten har end ikke søgt sammenblandingen/modsætningen i ToldSkats svar afklaret.
 A har til stede for sine påstand 2 gjort gældende, at det er vigtigt at vide, hvilke oplysninger, der har været for den foregående instans, herunder om der overhovedet har været tale om en reel ankebehandling eller om de to forudgående instanser kun har været én. Det skal også være viden om, hvilke dokumenter, der har været forelagt for den forudgående instans. Før de er fremskaffet, har Landsskatteretten ikke et reelt beslutningsgrundlag.
 Sagsøgerne har til støtte for As påstande 3 og hotellets subsidiære påstand 2 anført, at der skal ske en konkret prøvning af, om en skatteyder ikke bare er "hovedaktionær" i skattelovgivningen, men også har "dominerende indflydelse".
 Vedrørende As påstande 4 og hotellets subsidiære påstand 3 har sagsøgerne anført, at det må forholde sig som påstået, idet alle virksomheder og personer i hele verden ellers ville have "bestemmende indflydelse" i selskabet, idet de alle har det sammen med den anpartshaver, der har flertallet af stemmer. Dermed ville skattevæsenet altid arbitrært kunne hævde "bestemmende indflydelse" hos en hvilken som helst ydelsesmodtager fra et selskab.
 A har til støtte for sine påstande 5 gjort gældende, at 1997-afgørelsen om hotellets skat ikke præjudicerer hans skat, idet den kun kunne tage stilling til selskabets fradragsret og ikke til status hos modtageren af betalingen.
 H1 har til støtte for dets subsidiære påstand 4 gjort gældende, at 1997-afgørelsen ikke præjudicerer 1998-skatten, idet betalingen vedrørte en anden sag og skete i forbindelse med afholdelse af udgiften.
 Sagsøgerne har til støtte for As påstande 6 og hotellets subsidiære påstand 5 gjort gældende, at der skal ske en konkret prøvelse af hotellets interesse i betaling af de beløb, som hotellet betalte til A til delvis dækning af henholdsvis omkostningerne ved sagen mod G1 A/S og retsafgiften ved anken til Højesteret. Det var i hotellets interesse, at der gennemførtes en retssag om G1 energi a.m.b.a. 's erhvervelse af aktierne i G1 A/S, idet en dom om, at købet var uberettiget, ville komme alle aktionærer -også hotellet - til gode. Det var endvidere i hotellets interesse, at der gennemførtes en retssag om værdien af aktierne i G1 A/S, idet en dom om en højere indløsningskurs ligeledes ville komme alle aktionærer til gode. Det gælder, uanset om hotellets betalinger er sket til en hovedaktionær i selskabet. Betalingen af de to beløb er ikke sket, fordi der er tale om en hovedaktionær, men fordi denne førte to sager, som selskabet havde interesse i blev ført, og som man havde lovet at betale for.
 Det fremgår blandt andet af bemærkningerne til forslaget til lov om ændring af skattestyrelsesloven, lov 267/2000 § 2 til nr. 2, in fine, at det ved tilskud til en skattesag til en person med et interessefællesskab mellem yder og modtager skal påses, at tilskuddet er ydet på grund af den konkrete retlige interesse i sagen og ikke på grund af interessefællesskabet.
 Denne sondring har skattemyndighederne nok foretaget, og skatteankenævnet har erkendt den konkrete interesse for selskabet. Det forventedes, at sagen mod G1 kunne vindes og dermed ville det ikke være et slag i luften, men åbne op for nogle betydelige muligheder for hotellet. Uanset dette erklærede nævnet alligevel omkostningsdækningen som udbytte.
 Det var en normal forretningsmæssig disposition og ikke en privat udgift.
 Skatteankenævnet erkendte endda vedrørende As 1998-skat udtrykkeligt, at selskabet havde haft interesse i den sag. Det kan overføres på 1997-skatten. Den helt centrale oplysning har det ikke været muligt at få med i Landsskatterettens indstilling.
 Retsforhandlingen ved Landsskatteretten bygger på et forkert grundlag, nemlig at der kun ses på, om A har dominerende indflydelse eller ikke. Der er ikke set på hotellets interesse. Et positivt resultat ville have givet hotellet en betydelig formueforbedring.
 Betalingen af det delvise omkostningsbeløb skete i henhold til et flere år før givet tilsagn.
 Sagsøgernes procedure i relation til de påstande, der er nedlagt overfor Skatteministeriet:
 A har til støtte for de principale og subsidiære påstande først og fremmest gjort gældende, at afgørelserne skal ophæves og sagerne hjemvises, da de forvaltningsretlige regler ikke har været fulgt. A har til støtte herfor i det væsentlige henvist til de synspunkter, der er anført som påstande 1-6 over for Landsskatteretten. A har yderligere anført, at der ikke er foretaget en realitetsprøvelse af hotellets interesse i retssagen mod G1 A/S, og konklusionen fra 1998-skatten, hvorefter hotellet havde interesse i sagen, er heller ikke med. Det gjaldt, selv om et positivt resultat ville give selskabet en betydelig formueforbedring. Udgangspunktet efter ligningsvejledningen er, at aftalen mellem A og hotellet er som mellem to uafhængige parter. Tilsagnet var ikke oprindeligt, givet til A, men til alle aktionærer, der ville føre en sådan sag i selskabets interesse. Ankenævnet vurderede ad 1998-skat-afgørelsen, at den sag var i hotellets interesse. Det må også gælde den tidligere sag, når skatteankenævnet vurderede ad 1997-skatafgørelsen, at G1-sagen kunne vindes, og A har således handlet til markedsværdi med hotellet, hvorfor der ikke er skattepligt, jf. U1975.596 H.
 Skatteankenævnet og Landsskatteretten har i deres indstilling udelukkende lagt vægt på, om de mente, at A havde dominerende indflydelse eller ikke. Det betyder, at en hvilken som helst betaling fra et selskab til dets dominerende ejer er at betragte som udbytte, selv om der måtte være tale om helt normale forretningsmæssige dispositioner på almindelige vilkår. Det er en uacceptabel retsstilling for lovlige dispositioner mellem lovlige juridiske enheder.
 For så vidt angår As mere subsidiære påstande 2-6 henvises til det ovenfor anførte vedrørende hans tilsvarende påstande over for Landsskatteretten.
 Vedrørende H1s principale påstand henvises til det oven for anførte vedrørende hotellets tilsvarende påstand over for Landsskatteretten.
 For så vidt angår H1s subsidiære påstand henvises til det ovenfor anførte vedrørende A principale og subsidiære påstande over for Skatteministeriet.
 Vedrørende H1s mere subsidiære påstande 2-5 henvises til det ovenfor anførte vedrørende As mere subsidiære påstande 3-6 over for Landsskatteretten.
 Landsskatteretten har i relation til sagsøgernes sagsanlæg mod denne sagsøgte overordnet gjort gældende, at Landsskatteretten ikke er rette sagsøgte. Det er Skatteministeriet som sådan, der er procespart ved en skatteyders indbringelse af et konkret skattespørgsmål for domstolene, og Landsskatteretten kan derfor ikke være procespart i nærværende sager.
 Bestemmelserne om domstolsprøvelse af skattespørgsmål findes i skattestyrelseslovens kapitel 3, særligt dagældende § 31 (nu skatteforvaltningslovens § 48). Sagsøgerne har herefter kun mulighed for at få prøvet Landsskatterettens vurdering af en sag samt sagsbehandlingens betydning herfor m.v., såfremt Landsskatteretten har afsagt kendelse i sagen, hvilket ikke er tilfældet i disse sager.
 Når en sag indbringes for domstolene, uden at Landsskatteretten forinden har truffet nogen afgørelse om den materielle skatteansættelse, anses klagen til Landsskatten for bortfaldet, jf. § 19, stk. 2, i dagældende bekendtgørelse nr. 563 af 2. juli 1999 om forretningsorden for Landsskatteretten. Der verserer derfor ikke længere nogen sag for indkomstårene 1997 og/ eller 1998 i Landsskatteretten med sagsøgerne som klager. Det gøres derfor gældende, at sagsøgerne ikke har retlig interesse i relation til de nedlagte påstande.
 Videre gøres det gældende, at sagsøgernes påstande ikke er egnede til pådømmelse ved domstolene. As påstande 3 og 4 over for Landsskatteretten er eksempelvis udformet således, at de vedrører en generel, abstrakt fortolkning af nogle ikke nærmere angivne lovbestemmelser og ikke en konkret, aktuel retstvist. Påstandene 5 og 6 synes reelt at være anbringender - og ikke påstande - til støtte for sagsøgernes ønske om at få nedsat deres skattepligtige indkomst for indkomstårene 1997 og 1998 med henholdsvis 225.558 kr. og 20.410 kr. Disse anbringender kan ikke indgå i en påstand, og ingen af påstandene er egnede til pådømmelse ved behandlingen af denne konkrete sag.
 H1s subsidiære påstand 1 vedrører faktisk forvaltningsvirksomhed hos Landsskatteretten på trods af, at denne sagsøgte ikke nåede at træffe en afgørelse i sagen. Med hensyn til de subsidiære påstande 2-5 henvises til det netop anførte vedrørende As påstande 3-6.
 Landsskatteretten har derfor valgt at nedlægge både en afvisnings- og en frifindelsespåstand over for sagsøgernes påstande.
 Skatteministeriet har til støtte for påstanden om afvisning subsidiært frifindelse for As principale påstande anført, at disse påstande ikke er egnet til at kunne pådømmes under nærværende sag. A "blander" påstande og anbringender sammen, således at de anbringender, han tilsyneladende ønsker at gøre gældende til støtte for sin hjemvisningspåstand, fejlagtigt anføres som en del af påstanden (de første to at'er i den principale påstand).
 Herudover har A som en del af påstanden påstået, at skattemyndigheden ved en hjemvisning helt generelt skal lægge til grund, at det forhold, at der sker en betaling fra et selskab til en hovedaktionær, ikke i sig selv kan betragtes som en skattepligtig udlodning til aktionæren, og at en anpartshaver ikke har bestemmende indflydelse, når han kun har det sammen med den anpartshaver, der har flertallet af stemmerne. Disse anbringender er heller ikke egnede til at indgå i selve påstanden, og de er udformet generelt, således at Skatteministeriet ikke kan tilpligtes at anerkende udsagnene i denne konkrete sag.
 Skatteministeriet har til støtte for de nedlagte frifindelsespåstande over for As subsidiære påstande om ophævelse og hjemvisning gjort gældende, at beløbene på 225.558 kr. og 20.410 kr., som A modtog fra H1, er maskeret udbytte, jfr. ligningslovens § 16 A, stk. 1.
 A er skattepligtig ikke blot af deklareret udbytte, men af enhver udlodning fra selskabet, uanset hvordan denne er betegnet, jf. § 16 A, stk. 1.
 I denne sag har A haft en bestemmende indflydelse over selskabet, idet han selv har ejet over halvdelen af anpartskapitalen, og sammen med sin mor, BB, har ejet 79,46 %. Ligeledes har han sammen med BB rådet over 60,62 % af stemmerne i anpartsselskabet.
 I tillæg hertil har selskabet afholdt en udgift, der udelukkende påhvilede A personligt. Det var ham, der anlagde de to retssager mod G1 A/S, herunder den der medførte, at det naturligvis var A, der skulle betale retsafgift. Selskabet har ikke på noget tidspunkt hæftet for betaling af disse omkostninger. Selskabet har ikke været medsagsøger, biintervenient eller lignende i sagerne, der udelukkende var As egne sager. I øvrigt foreligger der ingen oplysninger om, at A har været antaget som selskabets advokat og i den forbindelse løbende modtaget vederlag herfor. Der foreligger heller [ingen.red.SKAT] dokumentation for, at der har været andre forudgående aftaler mellem A og selskabet omkring fordelingen af udgifterne.
 Når A således er hovedanpartshaver og sammen med sin (nærtstående) mor har en bestemmende indflydelse, er der forhåndsformodning for, at selskabets betaling af hans private udgifter alene skyldes anpartshaverens dominerende stilling. A har i den forbindelse ikke løftet bevisbyrden for, at der ikke er tale om udbytte i ligningslovens § 16 A's forstand.
 I øvrigt bemærkes, at det følger af statsskattelovens § 4, at alle en skattepligtigs indtægter er skattepligtige, medmindre der er særlig hjemmel til at anse indtægterne for skattefri. Der ses på trods heraf ikke af A at være påberåbt nogen hjemmel til at anse de omhandlede beløb for skattefri.
 Det bestrides, at SKAT og/eller Landsskatteretten ved sin sagsbehandling har begået sagsbehandlingsfejl, som anført af A. SKAT og Landsskatteretten har tværtimod behandlet hans sag i henhold til gældende regler og praksis. Såfremt landsretten - mod forventning - måtte lægge til grund, at SKAT og /eller Landsskatteretten har begået fejl i sagsbehandlingen, gøres det gældende, at disse fejl ikke har været konkret væsentlige.
 Vedrørende begge sagsøgernes mere subsidiære påstande 2 til 5 henviser Skatteministeret til det tidligere anførte vedrørende de samme påstande, og det gøres gældende, at der reelt er tale om anbringender, der ikke kan indgå i en påstand, og at ingen af påstandene er egnede til pådømmelse ved behandling af denne konkrete sag.
 Landsskatteretten og Skatteministeriet har til støtte for de nedlagte frifindelsespåstande over for H1s principale påstande om ugyldighed som følge af skatteforvaltnings manglende kompetence gjort gældende, at ...1 Kommunes skatteforvaltning var rette ligningsmyndighed i relation til hotellets selvangivelse for indkomståret 1998. Hotellet havde for indkomståret 1998 registreret hjemsted i ...1 Kommune, og skatteforvaltningen har været berettiget til at lægge afgørende vægt herpå ved vurderingen af, hvor hotellet var hjemmehørende.
 Der henvises til TS-cirkulære nr. 34 af 11. december 1998, hvoraf fremgår, at Told- og Skattestyrelsens direktør i henhold til sagsudlægningsbekendtgørelsen har indgået aftaler med en række kommuner om udførelsen af ligning af juridiske personer. Den skatteansættende myndighed for et givent indkomstår er ifølge de aftaler, der er indgået med kommunerne, den skatteansættende myndighed, hvor selskabet m.v. havde hjemsted den 5. september i det kalenderår, som indkomståret udgør eller træder i stedet for.
 Før udstedelsen af ovenstående cirkulære fremgik det i overensstemmelse hermed af selskabsskattelovens § 24, stk. 1, at aktieselskaber [og tillige anpartsselskaber], der er hjemmehørende her i landet, sættes i skat i den kommune, i hvilken de ifølge registreringen i Erhvervs- og Selskabsstyrelsen har hjemsted den 5. september i indkomståret.
 Herudover bemærkes, at hotellets reelle driftssted i 1998 også må anses for at være på adressen ..., hvor også dets hovedanpartshaver og formand for direktionen, A, har adresse. Hotellet har ubestridt haft registreret adresse i ...1 frem til i hvert fald 1999.
 Såfremt landsretten måtte nå frem til, at ...1 Kommunes skatteforvaltning ikke var den korrekte skatteansættende myndighed, og at de sagsøgte bærer risikoen herfor, gøres det ex tuto gældende, at fejlen ikke konkret har været væsentlig, hvilket hotellet heller ikke har påvist. "Fejlen" kan derfor ikke medføre ugyldighed.
 Tilsidesættelse af en regel om stedlig kompetence medfører ikke automatisk, at en afgørelse er ugyldig, såfremt den stedlige kompetence alene tjener til at sikre en arbejdsfordeling mellem sideordnede myndigheder, hvilket er tilfældet i nærværende sag. Ovenstående er særligt klart, idet der ikke gælder forskellige sagsbehandlingsregler ved de to kommuner.
 H1 har blandt andet anført, at ...1 Kommune ikke gav aktindsigt rettidigt, og at sagen er udtryk for "klassisk magtfordrejning".
 Det bestrides, at ...1 kommune (og/eller Landsskatteretten) har begået fejl i sagen, herunder i relation til hotellets ansøgning om aktindsigt. Såfremt landsretten måtte lægge til grund, at ...1 kommune (og/eller Landsskatteretten) har begået fejl i forbindelse med aktindsigten, gøres det ex tuto gældende, at disse fejl ikke konkret har været væsentlige.
 Det bestrides endvidere, at der har foreligget magtfordrejning i nærværende sag.
 Skatteministeriet har i relation til H1s subsidiære påstand om ophævelse og hjemvisning bestridt, at hotellets indkomst skal nedsættes eller hjemvises. For så vidt angår foretagelsen af ansættelsen efter et skøn gøres det gældende, at skattemyndighederne var berettiget hertil efter skattekontrollovens § 5, stk. 3, jf. § 6, stk. 6, idet hotellet ikke opfyldte sine forpligtelser til at fremlægge materiale efter § 6, stk. 1.
 Det gøres gældende, at hotellet ikke har godtgjort, at skattemyndighedernes skøn er enten åbenbart urimeligt eller har været udøvet på et klart forkert grundlag, hvorfor den skønsmæssige forhøjelse af hotellets skattepligtige indkomst for indkomståret 1998 skal fastholdes.
 For så vidt angår hotellets udbetaling af 20.410 kr. til A - der af hotellet er benævnt "betaling af andel af retsafgift" - gøres det gældende, at dette ikke er en fradragsberettiget udgift efter statsskattelovens § 6, stk. 1, litra a, da udgiftens afholdelse har tilgodeset hovedanpartshaverens (As) personlige interesser. Udbetalingen er i stedet et udbytte til selskabets hovedanpartshaver i henhold til ligningslovens § 16 A.
 Det bemærkes herved, at udbytte i henhold til ligningslovens § 16 A, stk. 1, ikke blot er deklareret udbytte, men enhver udlodning fra selskabet, uanset hvordan denne er betegnet.
 I denne sag har A som anført overfor haft en bestemmende indflydelse over hotellet, idet han selv har ejet over halvdelen af andelskapitalen, og sammen med sin mor, BB, har ejet 79,46 %. Ligeledes har A sammen med BB rådet over 60,62 % af stemmerne i selskabet.
 I tillæg hertil har hotellet afholdt en udgift, der udelukkende påhvilede A personligt. Det var A, der anlagde retssagen mod G1 A/S (som blev afgjort af landsretten i 1998). I den forbindelse var det naturligvis også kun A, som skulle betale retsafgift ved anke. Hotellet har ikke på noget tidspunkt hæftet for betaling af disse omkostninger. Hotellet har ikke været medsagsøger, biintervenient eller lignende i sagen, der udelukkende var hovedanpartshaverens egen sag. I øvrigt foreligger der ingen oplysninger om, at hovedanpartshaveren har været antaget som selskabets advokat og i den forbindelse løbende modtaget vederlag herfor.
 Når A således er hovedanpartshaver, og sammen med sin (nærtstående) mor har en bestemmende indflydelse over hotellet, er der som anført overfor en forhåndsformodning for, at hotellets betaling af As private udgifter alene skyldes hovedanpartshaverens dominerende stilling. Hotellet har i den forbindelse ikke løftet bevisbyrden for, at der ikke tale om udbetaling af "maskeret" udbyttet i ligningslovens § 16 A's forstand.
 I øvrigt bemærkes, at der under alle omstændigheder ikke ses at være nogen hjemmel til at fratrække det omhandlede beløb ved opgørelsen af hotellets skattepligtige indkomst.
 Af de grunde, der er anført af Landsskatteretten, tiltræder landsretten, at Landsskatteretten ikke er rette sagsøgte, hvorfor A og H1s påstande over for denne sagsøgte afvises.
 Ved As principale påstande over for Skatteministeriet sker der en sammenblanding af påstande og anbringender, der bevirker, at de nedlagte påstande ikke er egnede til at indgå i en domskonklusion. På tilsvarende måde har A og hotellets mere subsidiære påstande over for Skatteministeriet karakter af anbringender. På denne baggrund tages Skatteministeriets påstand om afvisning af disse påstande til følge.
 I de tre sager har sagsøgerne herefter enslydende påstande om "ren" ophævelse og hjemvisning. Efter bevisførelsen for landsretten er der intet grundlag for at fastslå, at Landsskatteretten ved den samtidige berammelse af As to sager og H1s sag har begået fejl. Endvidere er der intet grundlag for at fastslå, at Skattemyndighederne har tilsidesat reglerne om aktindsigt eller øvrigt begået fejl i sagsbehandlingen.
 Det fremgår af ligningslovens § 16 a, at der ved opgørelsen af den skattepligtige almindelige indkomst skal medregnes udbytte af aktier, andelsbeviser og lignende værdipapirer. Til udbyttet henregnes - med enkelte undtagelser uden betydning for nærværende sag - alt, hvad der af selskabet udloddes til aktionærer eller andelshavere.
 Ved vurderingen af, hvorvidt H1s betaling til A af delvise sagsomkostninger på 225.558 kr. og andel af retsafgift på 20.410 kr. er maskeret udlodning, jf. ligningslovens § 16 a, lægger landsretten afgørende vægt på As personlige interesse i og reelle indflydelse på hotellets dispositioner. Landsretten lægger endvidere vægt på, at de to retssager var anlagt af A, og at hotellet således ikke var part i sagerne, ligesom det ikke var indtrådt i sagerne som biintervenient. Som følge heraf påhvilede retsafgift og sagsomkostninger alene A. I relation til ligningslovens § 16 a har det ingen betydning, at udfaldet af retssagerne kunne få en afsmittende betydning for andre aktionærer, herunder for H1. Som følge af det anførte er der ikke grundlag for at tage sagsøgernes påstande om ophævelse og hjemvisning til følge.
 For så vidt angår H1s principale påstand vedrørende skatteforvaltningen i ...1 Kommunes inkompetence bemærkes, at hotellet ved en fejl den 12. april 1995 blev registreret som hjemmehørende i ...1 Kommune, hvilket først blev berigtiget i juli 2002. På denne baggrund findes ...1 Kommune ikke at have begået en fejl ved for indkomståret 1998 at anse kommunen for at være den kompetente skatteansættende myndighed. Herefter tages hotellets principale påstand ikke til følge.
 Efter sagernes udfald skal A og H1 ApS betale sagsomkostninger til Landsskatteretten og Skatteministeriet. Henset til sagernes omfang og karakter fastsættes beløbet, inklusiv udgift til materialesamling, samlet for alle tre sager til 60.000 kr., hvoraf A skal betale 40.000 kr., og H1 ApS skal betale 20.000 kr.
 Påstandene nedlagt over for Landsskatteretten og de over for Skatteministeriet nedlagte principale og mere subsidiære påstande i sagerne B-601-05 og B-602-05 og den over for Skatteministeriet nedlagte mere subsidiære påstand i sag B-603-05 afvises.
 Skatteministeriet frifindes for de i øvrigt nedlagte påstande.
 A skal i sagsomkostninger til Landsskatteretten og Skatteministeriet inden 14 dage betale 40.000 kr., og H1 ApS skal i sagsomkostninger til Landsskatteretten og Skatteministeriet inden 14 dage betale 20.000 kr.


text:
SIGA o FISCO: ICMS-ST – em SP material de construção terá novo IVA-ST a partir de 1o de novembro
 ICMS-ST – em SP material de construção terá novo IVA-ST a partir de 1o de novembro
 Portaria CAT 113, publicada nesta quinta-feira (DOE-SP de 30/10) trouxe novo IVA-ST para os produtos de materiais de construção e congêneres, listados no artigo 313-Y do RICMS/SP.
 Os novos índices serão aplicados sobre as operações realizadas a partir de 1o de novembro de 2014.
 De acordo com a Portaria CAT, este segmento terá apenas seis (6) Índices de Valor Adicionado Setorial - IVA-ST.
 Com esta novidade, o IVA-ST será por faixa. Para identificar o índice é necessário localizar em qual faixa o produto está enquadrado.
 O novo método vai facilitar o cálculo do ICMS devido a título de substituição tributária.
 Esta Portaria CAT reduziu de 90 (noventa) para 6(seis) o número de IVA-ST.
 O IVA-ST é utilizado para definir o valor da base de cálculo do ICMS devido a título de substituição tributária.
 Lista dos novos IVA-ST
 IVA-ST – utilização
 Estes índices serão utilizados para calcular o ICMS:
 – Substituição Tributária devido sobre as operações realizadas dentro do Estado de São Paulo
 – Antecipação Tributária – devido sobre as compras realizadas de fornecedores estabelecidos em outros Estados, de que trata o artigo 426-A do RICMS/00;
 Redução da burocracia tributária
 Estamos diante de um grande avanço e redução da burocracia no Estado de São Paulo.
 Quando se trata de tributos, a substituição tributária do ICMS é um dos temas mais complexos na legislação tributária brasileira.
 Esta Portaria CAT revogou a Portaria CAT 121 de 2012.
 Confira a seguir integra da Portaria CAT.
 Portaria CAT 113, de 29-10-2014
 DOE-SP de 30-10-2014
 Estabelece a base de cálculo na saída de produtosde materiais de construção e congêneres, a quese refere o artigo 313-Z do Regulamento do ICMSO Coordenador da Administração Tributária, tendo emvista o disposto nos artigos 28-A, 28-B e 28-C da Lei 6.374, de01-03-1989, e nos artigos 41, 313-Y e 313-Z do Regulamento doImposto sobre Operações Relativas à Circulação de Mercadoriase sobre Prestações de Serviços de Transporte Interestadual eIntermunicipal e de Comunicação - RICMS, aprovado pelo Decreto5.490, de 30-11-2000, expede a seguinte portaria:
 Artigo 1° - No período de 01-11-2014 a 31-01-2016, a basede cálculo para fins de retenção e pagamento do imposto relativoàs saídas subsequentes das mercadorias arroladas no § 1o doartigo 313-Y do Regulamento do ICMS com destino a estabelecimentolocalizado em território paulista, será o preço praticadopelo sujeito passivo, incluídos os valores correspondentes a frete,carreto, seguro, impostos e outros encargos transferíveis aoadquirente, acrescido do valor adicionado calculado mediante amultiplicação do preço praticado pelo Índice de Valor AdicionadoSetorial - IVA-ST relacionado no Anexo Único.
 Parágrafo único - Na hipótese de entrada de mercadoriaproveniente de outra unidade da Federação cuja saída internaseja tributada com alíquota superior à alíquota interestadualaplicada pelo remetente, o estabelecimento destinatário paulistadeverá utilizar o "IVA-ST ajustado", calculado pela seguintefórmula:
 IVA-ST ajustado = [(1+IVA-ST original) x (1 - ALQ inter)/
 (1 - ALQ intra)] -1, onde:
 1 - IVA-ST original é o IVA-ST aplicável na operação interna,conforme previsto no "caput;
 2 - ALQ inter é a alíquota interestadual aplicada pelo remetentelocalizado em outra unidade da Federação;
 3 - ALQ intra é a alíquota aplicável à mercadoria nesteEstado.
 Artigo 2o - A partir de 01-02-2016, a base de cálculo parafins de retenção e pagamento do imposto relativo às saídas subsequentes das mercadorias arroladas no § 1o do artigo 313-Y doRICMS, com destino a estabelecimento localizado em territóriopaulista, será o preço praticado pelo sujeito passivo, incluídosos valores correspondentes a frete, carreto, seguro, impostos eoutros encargos transferíveis ao adquirente, acrescido do valoradicionado calculado mediante a multiplicação do preço praticadopelo Índice de Valor Adicionado Setorial - IVA-ST.
 § 1o - Para fins do disposto neste artigo, o IVA-ST seráestabelecido mediante a adoção dos seguintes procedimentos:
 1 - a entidade representativa do setor deverá apresentarà Secretaria da Fazenda levantamento de preços com base empesquisas realizadas por instituto de pesquisa de mercado dereputação idônea, nos termos dos artigos 43 e 44 do RICMS,observando o seguinte cronograma:
 a) até 30-04-2015, a comprovação da contratação da pesquisade levantamento de preços;
 b) até 31-10-2015, a entrega do levantamento de preços;
 § 2o - Na hipótese de não cumprimento do prazo previsto naalínea “a” do item 1 do § 1o, a Secretaria da Fazenda poderá editarato divulgando o IVA-ST que vigorará a partir de 01-02-2016.
 § 3o - Em se tratando de entrada de mercadoria provenientede outra unidade da Federação cuja saída interna seja tributadacom alíquota superior à alíquota interestadual aplicada peloremetente, o estabelecimento destinatário paulista deveráutilizar o "IVA-ST ajustado", calculado pela fórmula indicada noparágrafo único do artigo 1o.
 Artigo 3o - Fica revogada, a partir de 01-11-2014, a PortariaCAT- 121/12, de 27-08-2012.
 Artigo 4o - Esta portaria entra em vigor em 01-11-2014.
 Postado por Jo Nascimento às 10:06
 Marcadores: ICMS-ST – em SP material de construção terá novo IVA-ST a partir de 1o de novembro


text:
Ustawa z dnia 11.09.2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej - przepisy.gofin.pl
 Tekst pierwotny Dz. U. z 2015 r. poz. 1844 z dnia 10.11.2015 r.
 Art. 1 - 440. (pominięto przez redakcję)
 Art. 441. W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm.) w art. 812 § 4 otrzymuje brzmienie:
 "§ 4. Jeżeli umowa ubezpieczenia jest zawarta na okres dłuższy niż 6 miesięcy, ubezpieczający ma prawo odstąpienia od umowy ubezpieczenia w terminie 30 dni, a w przypadku gdy ubezpieczający jest przedsiębiorcą - w terminie 7 dni od dnia zawarcia umowy. Jeżeli najpóźniej w chwili zawarcia umowy ubezpieczyciel nie poinformował ubezpieczającego będącego konsumentem o prawie odstąpienia od umowy, termin 30 dni biegnie od dnia, w którym ubezpieczający będący konsumentem dowiedział się o tym prawie. Odstąpienie od umowy ubezpieczenia nie zwalnia ubezpieczającego z obowiązku zapłacenia składki za okres, w jakim ubezpieczyciel udzielał ochrony ubezpieczeniowej.".
 Art. 442. W ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2015 r. poz. 840) w art. 23b ust. 1 otrzymuje brzmienie:
 Art. 443. W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
 1) w art. 5a pkt 14 otrzymuje brzmienie:
 "14) funduszach kapitałowych - oznacza to fundusze inwestycyjne oraz fundusze zagraniczne, o których mowa w przepisach o funduszach inwestycyjnych, oraz ubezpieczeniowe fundusze kapitałowe działające na podstawie przepisów o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, z wyjątkiem funduszy emerytalnych, o których mowa w przepisach o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych;";
 2) w art. 23 w ust. 1 pkt 57 otrzymuje brzmienie:
 "57) składek opłaconych przez pracodawcę z tytułu zawartych lub odnowionych umów ubezpieczenia na rzecz pracowników, z wyjątkiem umów dotyczących ryzyka, o którym mowa w dziale I w grupach 1, 3 i 5 oraz w dziale II w grupach 1 i 2 załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844), jeżeli uprawnionym do otrzymania świadczenia nie jest pracodawca i umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza:
 c) wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie;";
 3) w art. 24 ust. 15 otrzymuje brzmienie:
 "15. Dochodem z tytułu inwestowania składki ubezpieczeniowej w związku z umową ubezpieczenia zawartą na podstawie przepisów o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, w przypadku ubezpieczeń związanych z funduszami kapitałowymi, jest różnica między wypłaconą kwotą świadczenia a sumą składek wpłaconych do zakładu ubezpieczeń, które zostały przekazane na fundusz kapitałowy.".
 GOFIN WYJAŚNIA: publikacje powiązane z art. 443 ustawy z dnia 11.09.2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej
 Art. 444. W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
 1) w art. 12 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
 "5) u ubezpieczycieli - kwota stanowiąca równowartość zmniejszenia stanu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych utworzonych dla celów rachunkowości zgodnie z odrębnymi przepisami;";
 2) w art. 15 w ust. 1b pkt 1 otrzymuje brzmienie:
 "1) rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe utworzone dla celów rachunkowości zgodnie z odrębnymi przepisami - do wysokości stanowiącej przyrost tych rezerw na koniec roku podatkowego w stosunku do ich stanu na początek roku; przy ustalaniu zaliczek, o których mowa w art. 25, kosztem uzyskania przychodu jest przyrost stanu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych utworzonych dla celów rachunkowości na koniec okresu, za który wpłacana jest zaliczka, w stosunku do stanu tych rezerw na początek roku podatkowego;";
 a) pkt 59 otrzymuje brzmienie:
 "59) składek opłaconych przez pracodawcę z tytułu zawartych lub odnowionych umów ubezpieczenia na rzecz pracowników, z wyjątkiem umów dotyczących ryzyka, o którym mowa w dziale I w grupach 1, 3 i 5 oraz w dziale II w grupach 1 i 2 załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844), jeżeli uprawnionym do otrzymania świadczenia nie jest pracodawca i umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza:
 c) wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie;",
 b) w pkt 68 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 69 w brzmieniu:
 "69) rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności, o których mowa w rozdziale 9 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.";
 4) w art. 17 w ust. 1 pkt 22 otrzymuje brzmienie:
 "22) dochody z działalności Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, Rzecznika Finansowego oraz Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych;".
 Art. 445. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach eksportowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 489) w art. 5 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
 Art. 446. W ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
 1) w art. 3 w ust. 1 po pkt 21 dodaje się pkt 21a w brzmieniu:
 "21a) rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych - rozumie się przez to rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe dla celów rachunkowości tworzone przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;";
 2) w załączniku nr 3 część "Pozycje pozabilansowe" otrzymuje brzmienie:
 5. Obce składniki aktywów nieujęte w aktywach".
 Art. 447. W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym (Dz. U. z 2014 r. poz. 1866, z późn. zm.) w art. 2 w pkt 1 lit. d otrzymuje brzmienie:
 Art. 448. W ustawie z dnia 1 grudnia 1995 r. o wpłatach z zysku przez jednoosobowe spółki Skarbu Państwa (Dz. U. nr 154, poz. 792, z późn. zm.) w art. 7 w pkt 2 lit. b otrzymuje brzmienie:
 "b) ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844),".
 Art. 449. W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) w art. 81 w ust. 11 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
 "5) w którym została dokonana naprawa wynikająca ze zdarzenia powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia, o którym mowa w dziale II w grupach 3 i 10 załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844), w zakresie elementów układu nośnego, hamulcowego lub kierowniczego mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego;".
 Art. 450. W ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 989, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
 1) w art. 8 pkt 16 otrzymuje brzmienie:
 "16) zakład ubezpieczeń na życie - oznacza zakład ubezpieczeń prowadzący działalność w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844);";
 2) w art. 106j:
 "2) dodatkowe aktywa ponad rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe dla celów rachunkowości, które służą jako zabezpieczenie zobowiązań wynikających z umowy o przyjmowanie składek, w wysokości równej marginesowi wypłacalności ustalonemu dla odpowiednich rodzajów ryzyka, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej;",
 "3) środki własne w wysokości nie niższej niż margines wypłacalności i nie niższej niż kapitał gwarancyjny.",
 "4. Kapitał gwarancyjny, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, jest równy większej z wartości:
 1) jednej trzeciej marginesu wypłacalności;
 2) minimalnej wysokości kapitału gwarancyjnego.";
 3) po art. 106j dodaje się art. 106ja-106jc w brzmieniu:
 "Art. 106ja. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób wyliczenia wysokości marginesu wypłacalności dla działu I i grup ubezpieczeń działu I załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej oraz minimalną wysokość kapitału gwarancyjnego dla działu I załącznika do tej ustawy, uwzględniając konieczność zapewnienia wypłacalności zakładów ubezpieczeń na życie, do których pracowniczy fundusz przekazuje składki pracowników zagranicznych.
 Art. 106jb. 1. Środki własne zakładu ubezpieczeń na życie stanowią aktywa zakładu ubezpieczeń na życie, z wyłączeniem aktywów:
 1) przeznaczonych na pokrycie wszelkich przewidywalnych zobowiązań;
 3) akcji własnych i udziałów własnych będących w posiadaniu zakładu ubezpieczeń na życie;
 4) z tytułu odroczonego podatku dochodowego.
 2. Z aktywów stanowiących środki własne zakładu ubezpieczeń na życie wyłącza się posiadane przez zakład ubezpieczeń na życie w odniesieniu do innych zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji, instytucji kredytowych i instytucji finansowych, w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą - Prawo bankowe", oraz firm inwestycyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm.):
 1) pożyczki podporządkowane spełniające warunki określone w ust. 4 pkt 2;
 2) skumulowane niezapłacone dywidendy z tytułu akcji uprzywilejowanych.
 3. Środki własne zakładu ubezpieczeń na życie powinny w szczególności odpowiadać:
 1) wartości opłaconego kapitału zakładowego;
 2) wartości zobowiązań wobec członków towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, w przypadku towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, pod warunkiem że zgodnie ze statutem towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych zobowiązania wobec członków towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych:
 a) mogą być spłacone członkom towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych wyłącznie wtedy, gdy nie spowoduje to naruszenia art. 106j ust. 3 pkt 3,
 b) w przypadku likwidacji towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, mogą być spłacone członkom towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych wyłącznie po spłaceniu wszelkich innych zobowiązań towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych,
 c) z wyłączeniem indywidualnych płatności związanych z wygaśnięciem członkostwa, nie mogą być spłacane przed przekazaniem informacji o zamiarze dokonania spłaty, w terminie 30 dni przed dniem spłaty, organowi nadzoru, który może zakazać w tym terminie dokonywania spłaty;
 3) kapitałowi zapasowemu i kapitałom rezerwowym oraz kapitałowi z aktualizacji wyceny;
 4) niepodzielonemu wynikowi finansowemu z lat ubiegłych po potrąceniu należnych dywidend: zysk - wielkość dodatnia, strata - wielkość ujemna;
 5) wynikowi finansowemu netto w okresie sprawozdawczym po potrąceniu należnych dywidend: zysk - wielkość dodatnia, strata - wielkość ujemna.
 4. Na wniosek zakładu ubezpieczeń na życie i na podstawie przedstawionych przez niego dowodów organ nadzoru może, w drodze decyzji, wyrazić zgodę na zaliczenie do środków własnych:
 1) ukrytych rezerw wynikających z niedoszacowania aktywów lub przeszacowania pasywów w bilansie dla celów rachunkowości, o ile takie ukryte rezerwy nie mają wyjątkowego charakteru;
 2) kapitału pożyczek podporządkowanych spełniających łącznie następujące warunki:
 a) kapitał pożyczek podporządkowanych nie może stanowić więcej niż 25% środków własnych,
 b) kapitał pożyczek podporządkowanych jest opłacony w pełnej wysokości,
 c) w umowie pożyczki zawarto warunki, zgodnie z którymi kapitał pożyczek podporządkowanych w przypadku upadłości albo likwidacji zakładu ubezpieczeń na życie może być spłacony dopiero po zaspokojeniu wszystkich innych wierzycieli zakładu ubezpieczeń,
 d) w przypadku pożyczek z określonym okresem spłaty, pierwotny okres spłaty wynosi przynajmniej 5 lat,
 e) w przypadku pożyczek, których termin spłaty nie jest ustalony, pożyczki te mogą być spłacane wyłącznie z zachowaniem 5-letniego okresu wypowiedzenia, chyba że nie są już zaliczane do środków własnych,
 f) w umowie pożyczki nie zawarto warunków przewidujących, że w określonych okolicznościach, innych niż likwidacja zakładu ubezpieczeń na życie, zadłużenie zostanie spłacone przed uzgodnionym terminem spłaty,
 g) w umowie pożyczki zawarto warunki, zgodnie z którymi umowa pożyczki może być zmieniona tylko po otrzymaniu od organu nadzoru oświadczenia o braku zastrzeżeń do planowanych zmian;
 3) połowy należnych wpłat na kapitał zakładowy, pod warunkiem że 25% tego kapitału zostało opłacone, nie więcej jednak niż równowartość 50% mniejszej spośród wartości marginesu wypłacalności lub środków własnych zakładu ubezpieczeń na życie;
 4) w przypadku gdy zakład ubezpieczeń na życie nie stosuje metody Zillmera lub stosuje ją, lecz nie uwzględnia przy tym kosztów akwizycji w pełnej wysokości - różnicy między wysokością rezerwy w dziale ubezpieczeń na życie obliczoną przez zakład ubezpieczeń na życie i wysokością rezerwy w dziale ubezpieczeń na życie obliczoną przy zastosowaniu metody Zillmera, z uwzględnieniem kosztów akwizycji w pełnej wysokości.
 5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2 lit. d, zakład ubezpieczeń na życie przedstawia organowi nadzoru, nie późnej niż przed upływem 12 miesięcy przed terminem spłaty pożyczki, plan przedstawiający sposób utrzymania lub podniesienia środków własnych do wymaganej wartości przed terminem spłaty, chyba że warunki zaliczenia pożyczki do środków własnych stopniowo ograniczają wartość pożyczki zaliczanej do środków własnych przez okres co najmniej 5 lat przed terminem spłaty. Organ nadzoru może zezwolić na przedterminową spłatę pożyczki, na wniosek zakładu ubezpieczeń na życie, pod warunkiem że nie spowoduje to naruszenia art. 106j ust. 3 pkt 3.
 6. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2 lit. e, dokonanie przedterminowej spłaty może nastąpić wyłącznie po uzyskaniu uprzedniej zgody organu nadzoru, na wniosek zakładu ubezpieczeń na życie, który zawiadamia organ nadzoru o planowanej spłacie co najmniej 6 miesięcy przed planowanym terminem spłaty i przedstawia dane o wartości środków własnych i dane o wartości środków własnych przed dokonaniem płatności i po jej dokonaniu płatności. Organ nadzoru może zezwolić na spłatę pożyczek, pod warunkiem że nie spowoduje to naruszenia art. 106j ust. 3 pkt 3.
 7. Wielkość, o której mowa w ust. 4 pkt 4, nie może przekroczyć 3,5% sumy różnicy pomiędzy sumami kapitału i wysokości rezerwy w dziale ubezpieczeń na życie dla wszystkich umów ubezpieczenia, dla których stosowanie metody Zillmera jest dopuszczalne. Różnica zaliczana do środków własnych jest pomniejszana o nierozliczone koszty akwizycji, wykazane w bilansie dla celów rachunkowości jako aktywa.
 Art. 106jc. Środki własne na pokrycie kapitału gwarancyjnego stanowią aktywa, o których mowa w art. 106jb, z wyłączeniem aktywów, o których mowa w art. 106jb ust. 4 pkt 3.";
 4) po art. 146 dodaje się art. 146a w brzmieniu:
 "Art. 146a. 1. Pracowniczy fundusz nie może polegać wyłącznie lub automatycznie na ratingach kredytowych sporządzanych przez zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności kredytowej lub wykorzystywać ich jako jedynego parametru przy ocenie ryzyka związanego z lokowaniem aktywów pracowniczego funduszu.
 2. Przez zewnętrzną instytucję oceny wiarygodności kredytowej, o której mowa w ust. 1, rozumie się agencję ratingową zarejestrowaną lub certyfikowaną zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie agencji ratingowych (Dz. Urz. UE L 302 z 17.11.2009, s. 1, z późn. zm.) lub bank centralny sporządzający ratingi kredytowe wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia.".
 Art. 451. W ustawie z dnia 23 września 1999 r. o zasadach pobytu wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasadach ich przemieszczania się przez to terytorium (Dz. U. z 2014 r. poz. 1077) w art. 19 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
 Art. 452. W ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422) w art. 3a w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
 Art. 453. W ustawie z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. z 2015 r. poz. 1212) w art. 16 w ust. 1 w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie:
 Art. 454. W ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 233, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
 1) w art. 474 uchyla się ust. 3;
 2) w art. 477 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
 "1. Z dniem ogłoszenia upadłości aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności upadłego zakładu ubezpieczeń tworzą osobną masę upadłości przeznaczoną na zaspokojenie roszczeń z tytułu umów ubezpieczenia, umów reasekuracji oraz kosztów likwidacji tej masy.";
 3) w art. 4771 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
 "1. Z dniem ogłoszenia upadłości aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności upadłego zakładu reasekuracji tworzą osobną masę upadłości przeznaczoną na zaspokojenie roszczeń z tytułu umów reasekuracji oraz kosztów likwidacji tej masy.".
 Art. 455. W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 392, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
 Art. 456. W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 1450) wprowadza się następujące zmiany:
 Art. 457. W ustawie z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2015 r. poz. 858 i 1649) w art. 52 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
 "5. W przypadku instytucji kredytowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm.), oraz zakładu ubezpieczeń, który wykonuje działalność na podstawie przepisów rozdziału 8 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844), Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informację, o której mowa w ust. 4, niezwłocznie po otrzymaniu informacji od właściwego organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej.".
 Art. 458. W ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych (Dz. U. z 2012 r. poz. 942 i 1166 oraz z 2013 r. poz. 1036) w art. 2 w ust. 1 pkt 11 otrzymuje brzmienie:
 Art. 459. W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o indywidualnych kontach emerytalnych oraz indywidualnych kontach zabezpieczenia emerytalnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1147 oraz z 2015 r. poz. 978) w art. 2 pkt 8 otrzymuje brzmienie:
 "8) zakład ubezpieczeń - zakład ubezpieczeń prowadzący działalność ubezpieczeniową w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I w grupie 3 załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844);".
 Art. 460. W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 710) w art. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
 "3) zakład ubezpieczeń - zakład ubezpieczeń prowadzący działalność, o której mowa w dziale I załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844);".
 Art. 461. W ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 157, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
 Art. 462. W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.) w art. 75 w ust. 1 pkt 22 otrzymuje brzmienie:
 "22) ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844);".
 Art. 463. W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 581, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
 1) w art. 112 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
 "5) członkami organów zakładu ubezpieczeń prowadzącego działalność ubezpieczeniową na podstawie ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844);";
 2) w art. 173 w ust. 5 pkt 7 otrzymuje brzmienie:
 "7) członkiem organów zakładu ubezpieczeń prowadzącego działalność ubezpieczeniową na podstawie ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.".
 Art. 464. W ustawie z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1406) wprowadza się następujące zmiany:
 Art. 465. W ustawie z dnia 7 lipca 2005 r. o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (Dz. U. z 2015 r. poz. 577 i 892) w art. 7 ust. 2a otrzymuje brzmienie:
 Art. 466. W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2012 r. poz. 651 i 742) w art. 22 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
 Art. 467. W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
 1) w art. 3 pkt 39 otrzymuje brzmienie:
 "39) zakładzie ubezpieczeń - rozumie się przez to krajowy zakład ubezpieczeń, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844), zagraniczny zakład ubezpieczeń, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 55 tej ustawy, prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, krajowy zakład reasekuracji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 19 tej ustawy, oraz zagraniczny zakład reasekuracji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 56 tej ustawy, prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;";
 2) w art. 132 w ust. 1 w pkt 1 lit. f otrzymuje brzmienie:
 "f) podmiotów działających na podstawie ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej,";
 3) w art. 150 w ust. 1 pkt 10 otrzymuje brzmienie:
 "10) przez Krajowy Depozyt, spółkę, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1-6, domy maklerskie, banki prowadzące działalność maklerską oraz banki powiernicze - w zakresie określonym w art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej;".
 Art. 468. W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1382 oraz z 2015 r. poz. 978 i 1260) w art. 24:
 "1. W przypadku gdy prospekt emisyjny podstawowy, zaktualizowany zgodnie z art. 51, nie zawiera informacji o szczegółowych warunkach poszczególnych ofert, emitent lub sprzedający:
 2) udostępnia informację o szczegółowych warunkach oferty do publicznej wiadomości w sposób przewidziany dla prospektu emisyjnego, w terminie umożliwiającym inwestorom zapoznanie się z jej treścią, nie później jednak niż przed rozpoczęciem subskrypcji lub sprzedaży papierów wartościowych objętych prospektem emisyjnym podstawowym, z uwzględnieniem art. 22, art. 26 i art. 33 rozporządzenia 809/2004.";
 "1a. Do informacji o szczegółowych warunkach oferty przekazywanych w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się wymogów wynikających z art. 51.".
 Art. 469. W ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 614, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
 Art. 470. W ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 783, z późn. zm.) w załączniku do ustawy w części I w ust. 35 w kol. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
 "4) numer polisy potwierdzającej zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, datę obowiązywania tej umowy ubezpieczenia oraz nazwę zakładu ubezpieczeń, z którym zawarto tę umowę - w przypadku agenta ubezpieczeniowego działającego na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844)".
 Art. 471. W ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 752, z późn. zm.) w art. 69 w ust. 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
 "Gwarantem może być jedynie osoba prawna mająca siedzibę na terytorium Unii Europejskiej lub terytorium państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, oddział banku zagranicznego oraz główny oddział zakładu ubezpieczeń, które prowadzą na terytorium kraju działalność bankową lub ubezpieczeniową, w rozumieniu przepisów, odpowiednio, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe lub ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844), oraz:".
 Art. 472. W ustawie z dnia 12 lutego 2009 r. o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom finansowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 158) w art. 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
 Art. 473. W ustawie z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1011) wprowadza się następujące zmiany:
 1) w art. 2 w pkt 4 lit. d otrzymuje brzmienie:
 "d) zakłady ubezpieczeń i główne oddziały zakładów ubezpieczeń oraz zakłady reasekuracji - w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844),";
 2) w art. 86 w ust. 6 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
 "W odniesieniu do członka komitetu audytu towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, nie stosuje się kryterium niezależności określonego w art. 56 ust. 3 pkt 1.".
 Art. 474. W ustawie z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji finansowych (Dz. U. nr 40, poz. 226, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
 Art. 475. W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 618, z późn. zm.) w art. 55 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
 "2. Umowy dotyczące odpłatnych świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być również zawierane przez zakład ubezpieczeń działający na podstawie ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844).".
 Art. 476. W ustawie z dnia 23 października 2014 r. o odwróconym kredycie hipotecznym (Dz. U. poz. 1585) w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
 Art. 477. W ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. poz. 978, z późn. zm.) w art. 455 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
 "1. Do dnia utworzenia Rejestru obwieszczeń, o których mowa w ustawie, dokonuje się w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. W postępowaniu upadłościowym wobec osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej obwieszczenia nie podlegają opłatom.".
 Art. 478. W ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1260 i 1513) wprowadza się następujące zmiany:
 1) w art. 2 w pkt 3 lit. a otrzymuje brzmienie:
 "a) po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu:
 "1b. Z wpłat, o których mowa w ust. 1, pokrywa się także 16,5% wartości kosztów, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym.",";
 2) w art. 6 w pkt 2, w art. 162:
 "1. Udzielenie zezwolenia, pozwolenia lub zgody przewidzianych niniejszą ustawą, rozporządzeniem 575/213 - w zakresie zezwoleń, pozwoleń lub zgód udzielanych domom maklerskim, lub rozporządzeniem 648/2012 podlega opłacie w wysokości nie większej niż równowartość w złotych 4.500 euro.",
 Art. 479. W ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym (Dz. U. poz. 1348 i 1830) w art. 2 w pkt 3 lit. f otrzymuje brzmienie:
 Art. 480 - 483. (pominięto przez redakcję)
 Art. 484. 1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13 ust. 6, art. 22 ust. 6, art. 26 ust. 2, art. 35b ust. 3, art. 166 ust. 1, art. 166 ust. 3 oraz art. 174 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 503 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 8, art. 38 ust. 9, art. 43 ust. 3, art. 72 ust. 1 i 2, art. 84 ust. 3 i art. 337 ust. 2, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
 2. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 81 ust. 2 pkt 6 lit. a ustawy zmienianej w art. 446 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 81 ust. 2 pkt 6 lit. a ustawy zmienianej w art. 446, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
 Art. 485 - 502. (pominięto przez redakcję)
 Art. 503. Traci moc ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1206, 1273 i 1348).
 Art. 504. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem:
 1) art. 478, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;2)
 2) art. 3 ust. 1 pkt 4, 5, 12, 17, 21, 23-25, 29, 32, 44 i 48 oraz ust. 6 i 7, art. 44, art. 374-377, art. 387, art. 390, art. 395, art. 397, art. 398, art. 404, art. 405, art. 416-418, art. 464 pkt 1 lit. a - w zakresie art. 3 pkt 2a lit. c, oraz art. 500, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;2)
 5) art. 291, art. 335 ust. 7 i 8, art. 410 ust. 5 i 6 oraz art. 412 ust. 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.
 1) wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25.11.2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz. Urz. UE L 335 z 17.12.2009, s. 1, z późn. zm.);
 2) w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/14/UE z dnia 21.05.2013 r. zmieniającą dyrektywę 2003/41/WE w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami, dyrektywę 2009/65/WE w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) i dyrektywę 2011/61/UE w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi w odniesieniu do nadmiernego polegania na ratingach kredytowych (Dz. Urz. UE L 145 z 31.05.2013, s. 1);
 3) służy stosowaniu rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10.10.2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz. Urz. UE L 12 z 17.01.2015, s. 1);
 4) służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 z dnia 26.11.2014 r. w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) (Dz. Urz. UE L 352 z 09.12.2014, s. 1, z późn. zm.).
 2) Ustawa została ogłoszona w dniu 10.11.2015 r.


type: wikipedia

text:
Realismul este o ideologie estetică, în care se pune accentul pe relația dintre artă și realitate. Instrumentul indispensabil al artei autorului este observarea atentă a realității și reflectarea ei veridică, obiectivă în creație.
 Realismul a avut un impact major în epocă, în special asupra romanului și în dramaturgie. Una dintre trăsăturile caracteristice ale acestuia este interesul acordat de către scriitori raporturilor dintre om și mediu, dintre individ și societate. Elementele unui stil realist pot fi identificate în diferite culturi și epoci istorice.
 În cea de-a doua parte a secolului al XIX-lea, realismul capătă, pe plan european, caracterul unui curent, al unei orientări estetice, teoretizate de către artiști și de către critici și ilustrate prin numeroase creații. Autori celebri de romane realiste sunt considerați a fi Honoré de Balzac, Stendhal și Gustave Flaubert în Franța, Charles Dickens și William Makepeace Thackeray în Anglia, Lev Nikolaevici Tolstoi, Feodor Mihailovici Dostoievski și Ivan Sergheevici Turgheniev în Rusia.
 Caracteristici
 A apărut ca o reacție împotriva romantismului;
 Oglindirea realității contemporane, a omului în mediul său social, familia de zi cu zi;
 Observația, analiza psihologică și reflecția morală;
 Critică mediul și individul.
 Vezi și
 Naturalism
 Romantism


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 22001A0113(02)
 Euroopan yhteisön ja Intian tasavallan välinen ruokosokeriin toimitusjaksolla 1999/2000 sovellettavista takuuhinnoista kirjeenvaihtona tehty sopimus
 Virallinen lehti nro L 010 , 13/01/2001 s. 0054 - 0055
 Euroopan yhteisön ja Intian tasavallan välinen ruokosokeriin toimitusjaksolla 1999/2000 sovellettavista takuuhinnoista kirjeenvaihtona tehtysopimusA. Kirje N:o 1Brysselissä 13. marraskuuta 2000Arvoisa Herra,Intian edustajat ja Euroopan yhteisön puolesta toimivan komission edustajat ovat sopineet Euroopan talousyhteisön ja Intian tasavallan välisen ruokosokeria koskevan sopimuksen 5 artiklan 4 kohdan mukaisesti seuraavasta:Toimitusjaksolla, joka alkaa 1 päivänä heinäkuuta 1999 ja päättyy 30 päivänä kesäkuuta 2000, sopimuksen 5 artiklan 4 kohdassa tarkoitetut takuuhinnat ovat sopimuksen 6 artiklan mukaista interventiota varten seuraavat:a) raakasokeri: 52,37 euroa 100 kilogrammalta,b) valkoinen sokeri: 64,65 euroa 100 kilogrammalta.Nämä hinnat koskevat yhteisön lainsäädännössä määriteltyä vakiolaatuista pakkaamatonta sokeria cif, vapaasti yhteisön Euroopassa sijaitsevissa satamissa. Näiden hintojen käyttöön ottaminen ei rajoita sopimuspuolten asemaa suhteessa takuuhintojen määrittämistä koskeviin periaatteisiin.Olisin kiitollinen, jos voisitte ilmoittaa saaneenne tämän kirjeen ja vahvistaa, että tämä kirje ja teidän vastauksenne muodostavat hallituksenne ja yhteisön välisen sopimuksen.Vastaanottakaa, Arvoisa Herra, korkeimman kunnioitukseni vakuutus.Euroopan unionin neuvoston puolesta>PIC FILE= "L_2001010FI.005402.EPS">B. Kirje N:o 2Brysselissä 13. marraskuuta 2000Arvoisa Herra,Minulla on kunnia ilmoittaa vastaanottaneeni seuraavansisältöisen tänään päivätyn kirjeenne:"Intian edustajat ja Euroopan yhteisön puolesta toimivan komission edustajat ovat sopineet Euroopan talousyhteisön ja Intian tasavallan välisen ruokosokeria koskevan sopimuksen 5 artiklan 4 kohdan mukaisesti seuraavasta:Toimitusjaksolla, joka alkaa 1 päivänä heinäkuuta 1999 ja päättyy 30 päivänä kesäkuuta 2000, sopimuksen 5 artiklan 4 kohdassa tarkoitetut takuuhinnat ovat sopimuksen 6 artiklan mukaista interventiota varten seuraavat:a) raakasokeri: 52,37 euroa 100 kilogrammalta,b) valkoinen sokeri: 64,65 euroa 100 kilogrammalta.Nämä hinnat koskevat yhteisön lainsäädännössä määriteltyä vakiolaatuista pakkaamatonta sokeria cif, vapaasti Euroopassa sijaitsevissa yhteisön satamissa. Näiden hintojen käyttöön ottaminen ei rajoita sopimuspuolten asemaa suhteessa takuuhintojen määrittämistä koskeviin periaatteisiin.Olisin kiitollinen, jos voisitte ilmoittaa saaneenne tämän kirjeen ja vahvistaa, että tämä kirje ja teidän vastauksenne muodostavat hallituksenne ja yhteisön välisen sopimuksen."Minulla on kunnia vahvistaa hallitukseni olevan yhtä mieltä edellä olevasta.Vastaanottakaa, Arvoisa Herra, korkeimman kunnioitukseni vakuutus.Intian tasavallan hallituksen puolesta>PIC FILE= "L_2001010FI.005501.EPS">


type: caselaw

text:
30.4.2004
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 C 118/31
 DOMSTOLENS KENDELSE
 (Tredje Afdeling)
 af 1. april 2004
 i sag C-216/03, DLD Trading Company Import-Export, spol. s.r.o. mod Republikken Østrig (anmodning om præjudiciel afgørelse fra Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien) (1)
 (Præjudiciel - afvisning)
 (2004/C 118/57)
 Processprog: tysk
 I sag C-216/03, angående en anmodning, som Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Østrig) i medfør af artikel 234 EF har indgivet til Domstolen for i den for nævnte ret verserende sag, DLD Trading Company Import-Export, spol. s.r.o. mod Republikken Østrig, at opnå en præjudiciel afgørelse vedrørende dels gyldigheden af Rådets forordning (EF) nr. 3316/94 af 22. december 1994 om ændring af forordning (EF) nr. 355/94 ved indførelse af en midlertidig undtagelsesforanstaltning for Østrig med hensyn til afgiftsfri indførsel (EFT L 350, s. 12), og af Rådets forordning (EF) nr. 2744/98 af 14. december 1998 om ændring af forordning (EF) nr. 355/94 og om forlængelse af den midlertidige undtagelse for Tyskland og Østrig (EFT L 345, s. 9), i betragtning af »fællesskabsbestemmelserne om toldfritagelse, særlig [Rådets] forordning (EØF) nr. 918/83 [af 28. marts 1983 om en fællesskabsordning vedrørende fritagelse for import- og eksportafgifter (EFT L 105, s. 12)] og princippet om toldunion« samt retssikkerhedsprincippet og princippet om beskyttelse af den berettigede forventning, og dels gyldigheden af Rådets direktiv 69/169/EØF af 28. maj 1969 om harmonisering af lovgivning om fritagelse for omsætningsafgifter og punktafgifter ved indførsel i den internationale rejsetrafik (EFT L 133, s. 6) samt »de hertil på nationalt plan udstedte gennemførelsesbestemmelser« i betragtning af »målet om harmonisering af omsætnings- og punktafgifter i medlemsstaterne, om liberalisering og lettelser for rejsetrafikken med tredjelande og om at skabe overensstemmelse mellem afgifts- og toldfritagelser i rejsetrafikken«, har Domstolen (Tredje Afdeling), sammensat af afdelingsformanden, A. Rosas, og dommerne R. Schintgen (refererende dommer) og N. Colneric, generaladvokat: J. Kokott, justitssekretær: R. Grass, den 1. april 2004 afsagt kendelse, hvis konklusion lyder således:
 Anmodningen om præjudiciel afgørelse forelagt af Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien ved kendelse af 7. april 2003 afvises.
 (1) EFT C 251 af 18.10.2003.


text:
Die römisch-katholische Kapelle Mariä Heimsuchung ist ein Baudenkmal im Gilchinger Gemeindeteil Geisenbrunn im Landkreis Starnberg.
 Geschichte
 Die Errichtung der Kapelle erfolgte mit hoher Eigenleistung der Bewohner Geisenbrunns. Laut der Einsegnungsurkunde, welche 1981 im Zuge von Renovierungsarbeiten gefunden wurde, fand die Weihe am 17. Oktober 1855 statt. Eigentümer der Kapelle ist die Gemeinde Gilching. Das Gotteshaus wurde 1981 bis 1985 renoviert, wobei unter anderem der Dachreiter mit einem Ringanker stabilisiert wurde.
 Baubeschreibung
 Die Kapelle ist ein Bauwerk im Stile der Neugotik. Das Gebäude ist mit Treppengiebeln und einem hohen Dachreiter mit Spitzhelm versehen. Die Fenster sind spitzbogog ausgeführt. Das Gewölbe im Inneren hat eine Rippennetzstruktur.
 Weblinks
 Einzelnachweise
 Kirchengebäude im Landkreis Starnberg
 Mariä Heimsuchung
 Mariä Heimsuchung
 Geisenbrunn
 Kapelle im Erzbistum München und Freising
 Erbaut in den 1850er Jahren
 Kirchengebäude in Europa


text:
 22.1.2015
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 L 15/81
 DECISIONE DEL COMITATO MISTO SEE
 N. 155/2014
 del 9 luglio 2014
 che modifica l'allegato XXII (Diritto societario) dell'accordo SEE [2015/90]
 IL COMITATO MISTO SEE,
 visto l'accordo sullo Spazio economico europeo («l'accordo SEE»), in particolare l'articolo 98,
 considerando quanto segue:
 (1)
 Occorre integrare nell'accordo SEE la decisione di esecuzione 2013/288/UE della Commissione, del 13 giugno 2013, che modifica la decisione 2011/30/UE relativa all'equivalenza dei sistemi di controllo pubblico, di controllo della qualità e di indagini e sanzioni dei revisori dei conti e degli enti di revisione contabile di taluni paesi terzi e ad un periodo transitorio per le attività di revisione contabile dei revisori dei conti e degli enti di revisione contabile di taluni paesi terzi nell'Unione europea (1).
 (2)
 Occorre pertanto modificare opportunamente l'allegato XXII dell'accordo SEE,
 HA ADOTTATO LA PRESENTE DECISIONE:
 Articolo 1
 Al punto 10fd (decisione 2011/30/UE della Commissione) dell'allegato XXII dell'accordo SEE è aggiunto quanto segue:
 «, modificata da:
 —
 32013 D 0288: Decisione di esecuzione 2013/288/UE della Commissione, del 13 giugno 2013 (GU L 163 del 15.6.2013, pag. 26).»
 Articolo 2
 I testi della decisione di esecuzione 2013/288/UE nelle lingue islandese e norvegese, da pubblicare nel supplemento SEE della Gazzetta ufficiale dell'Unione europea, fanno fede.
 Articolo 3
 La presente decisione entra in vigore il 10 luglio 2014, a condizione che siano pervenute tutte le notifiche previste dall'articolo 103, paragrafo 1, dell'accordo SEE (2).
 Articolo 4
 La presente decisione è pubblicata nella sezione SEE e nel supplemento SEE della Gazzetta ufficiale dell'Unione europea.
 Fatto a Bruxelles, il 9 luglio 2014
 Per il Comitato misto SEE
 Il presidente
 Kurt JÄGER
 (1) GU L 163 del 15.6.2013, pag. 26.
 (2) Non è stata comunicata l’esistenza di obblighi costituzionali.
 Dichiarazione degli Stati EFTA relativa alla decisione del Comitato misto SEE n. 155/2014 del 9 luglio 2014 che integra la decisione di esecuzione 2013/288/UE della Commissione nell'accordo SEE
 «La decisione di esecuzione 2013/288/UE della Commissione, del 13 giugno 2013, riguarda l'equivalenza per i paesi terzi. L'integrazione di tale decisione lascia impregiudicato il campo di applicazione dell'accordo SEE.»


text:
1 VSPH 1637/2014-A-29
 KSUL 81 INS 3338/2014 1 VSPH 1637/2014-A-29
 Vrchní soud v Praze jako soud odvolací rozhodl v senátě složeném z předsedy JUDr. Františka Kučery a soudců JUDr. Ing. Jaroslava Zelenky, Ph.D. a JUDr. Jiřího Goldsteina v insolvenční věci manželů-dlužníků: a) František Kotvald, nar. 4. prosince 1974, b) Lucie Kotvaldová, nar. 26. července 1979, oba bytem Teplice-Trnovany, Zemská 1446/10, o odvolání dlužníků proti usnesení Krajského soudu v Ústí nad Labem č.j. KSUL 81 INS 3338/2014-A-24 ze dne 4. srpna 2014,
 Usnesení Krajského soudu v Ústí nad Labem č.j. KSUL 81 INS 3338/2014-A-24 ze dne 4. srpna 2014 se p o t v r z u j e .
 Ve výroku uvedeným usnesením Krajský soud v Ústí nad Labem uložil dlužníkům povinnost hradit zálohu ve výši 45.000,-Kč ve lhůtě 3 dnů ode dne právní moci usnesení.
 V odůvodnění usnesení soud zejména uvedl, že dne 10.2.2014 mu byl doručen insolvenční návrh dlužníků spojený s návrhem na povolení oddlužení. Soud odkázal na § 108 IZ, přihlédl k majetkovým a osobním poměrům dlužníků a uložil jim povinnost uhradit shora uvedenou zálohu.
 Proti tomuto usnesení se dlužníci včas odvolali a namítali, že jsou ve špatné sociální situaci, vyživují dvě nezletilé děti a zálohu by mohli uhradit jen ve splátkách
 Z obsahu spisu odvolací soud zjistil, že dlužníci podali insolvenční návrh spojený s návrhem na povolení oddlužení plněním splátkového kalendáře. Celkové závazky dlužníků činily asi 1,8 mil. Kč, v době podání návrhu dlužníci tvrdili existenci příjmů ze zaměstnání u Vester Dienstleistungsgrupp GmbH ve výši 18.500,-Kč čistého měsíčně pro každého z dlužníků. V průběhu insolvenčního řízení však bylo zjištěno, že příjem dlužníka činí 20.437,-Kč (zaměstnavatel Tesasing, s.r.o.) a příjem dlužnice činí 3.717,-Kč. Dlužníci se sice snažili navýšit své příjmy prostřednictvím dohod o provedení práce uzavřených na dobu určitou do 28.2.2015, avšak jde o nestálý příjem, se kterým nelze pevně do budoucna počítat právě s ohledem na dobu určitou, na kterou byly tyto dohody uzavřeny. Dlužníci vlastní jen běžné vybavení domácnosti a právo k družstevnímu bytu, dále podíl na nemovitosti v hodnotě asi 20.000,-Kč získaný darem.
 Dlužníci nebyli schopni vyhovět výzvě soudu ze dne 21.7.2014 (A-22) a v návaznosti na to podáním ze dne 29.7.2014 vyslovili souhlas s řešením úpadku konkursem.
 Odvolací soud stejně jako soud I. stupně dospěl k závěru, že dlužníci nemají v současné době k dispozici finanční prostředky ani zpeněžitelný majetek, které by mohli použít za účelem uhrazení prvotních nákladů insolvenčního řízení. Navíc, dlužníci sami požádali o řešení úpadku nakonec konkursem, čemuž výše zálohy zcela odpovídá.
 Insolvenční zákon neumožňuje ani hrazení zálohy ve splátkách, protože zálohu, která slouží k zajištění úhrady nákladů insolvenčního řízení, je třeba složit jednorázově tak, aby byly zajištěny předpoklady pro materiální průběh insolvenčního řízení.


text:
 Pomembno pravno obvestilo
 |
 21995D0413(08)
 Uradni list L 083 , 13/04/1995 str. 0049 - 0049
 Sklep Skupnega odbora EGPšt. 18/95z dne 24. februarja 1995o spremembi Priloge XIX (Varstvo potrošnikov) k Sporazumu EGPSKUPNI ODBOR EGP JEob upoštevanju Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, kakor ga spreminja Protokol o prilagoditvi Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, v nadaljnjem besedilu "Sporazum", in zlasti člena 98 Sporazuma,ker je bila Priloga XIX k Sporazumu spremenjena s Sklepom št. 7/94 Skupnega odbora EGP z dne 21. marca 1994 o spremembi Protokola 47 in nekaterih prilog k Sporazumu EGP [1];ker je Direktivo 94/47/ES Evropskega parlamenta in Sveta z dne 26. oktobra 1994 o varstvu potrošnikov v zvezi z nekaterimi vidiki pogodb o nakupu pravice do uporabe nepremičnin na podlagi časovnega zakupa [2] treba vključiti v Sporazum,SKLENIL:Člen 1V Prilogi XIX k Sporazumu se za točko 7a (Direktiva Sveta 93/13/EGS) vstavi naslednja nova točka:"7b. 394 L 0047: Direktiva 94/47/ES Evropskega parlamenta in Sveta z dne 26. oktobra 1994 o varstvu potrošnikov v zvezi z nekaterimi vidiki pogodb o nakupu pravice do uporabe nepremičnin na podlagi časovnega zakupa (UL L 280, 29.10.1994, str. 83)."Člen 2Besedili Direktive 94/47/ES Evropskega parlamenta in Sveta v islandskem in norveškem jeziku, ki sta priloženi ustrezni jezikovni različici tega sklepa, sta verodostojni.Člen 3Ta sklep začne veljati 1. aprila 1995 pod pogojem, da so bila Skupnemu odboru EGP predložena vsa uradna obvestila v skladu s členom 103(1) Sporazuma.Člen 4Ta sklep se objavi v sklopu EGP in v Dopolnilu EGP Uradnega lista Evropskih skupnosti.V Bruslju, 24. februarja 1995Za Skupni odbor EGPPredsednikG. J. L. Avery[1] UL L 160, 28.6.1994, str. 1.[2] UL L 280, 29.10.1994, str. 83.--------------------------------------------------