text:
Ongeval tijdens snelheidswedstrijd is verkeersongeval waarvoor verzekeringsplicht. | Goede raad is goud waard - Advocatenkantoor Elfri De Neve
 do, 07/09/2017 - 07:06door kl
 maa, 24/09/2012
 Indien het de bedoeling van artikel 2, § 1, van de Gemeenschappelijke Bepalingen was geweest om van de verzekering de schade uit te sluiten die voortvloeit uit een ongeval dat tijdens een wedstrijd door een motorrijtuig wordt veroorzaakt, was het niet nodig geweest in artikel 4, § 2, van die Gemeenschappelijke Bepalingen te voorzien in de mogelijkheid van een dergelijke uitsluiting.
 Daaruit volgt dat een ongeval dat tijdens een wedstrijd door een motorrijtuig wordt veroorzaakt behoort tot de verkeersongevallen voor de aansprakelijkheid waarvoor artikel 2, § 1, van de Gemeenschappelijke Bepalingen een verzekeringsplicht oplegt.
 COUR DE JUSTICE BENELUX GERECHTSHOF ARREST
 In de zaak A 2011/1
 LANDSBOND DER CHRISTELIJKE MUTUALITEITEN tegen:
 VZW BELGISCH BUREAU VAN DE AUTOVERZEKERAARS
 Vertaling (het alhier weergegeven arrest is de vertaling van het arrest in het Nederlands van het Beneluxgerechtshof. Het bronarrest in de Franse taal is terug te vinden in T. pol 2013,13)
 A 2011/1/9
 Het Benelux-Gerechtshof heeft in de zaak A 2011/1 het volgende arrest gewezen.
 1. Overeenkomstig artikel 6 van het Verdrag van 31 maart 1965 betreffende de instelling en het statuut van een Benelux-Gerechtshof (verder te noemen: het Verdrag) heeft de rechtbank van eerste aanleg te Hoei bij vonnis van 15 juni 2011 in de zaak nr. 10/307 / A van de Landsbond der Christelijke Mutualiteiten (hierna: LCM) tegen de vereniging zonder winstoogmerk Belgisch Bureau van de Autoverzekeraars (hierna: BBAV) en tegen de naamloze vennootschap Axa Belgium (hierna: AXA), een vraag van uitleg van artikel 2 van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux¬Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen (hierna: de Gemeenschappelijke Bepalingen, respectievelijk de Benelux¬Overeenkomst) gesteld.
 2. Uit de gedingstukken blijken de volgende feiten:
 Tijdens een autorally op 3 november 2001 verliest de bestuurder van een van de aan de wedstrijd deelnemende motorrijtuigen de controle over zijn voertuig. De tweede bestuurder raakt bij dat ongeval gewond.
 LCM, de ziekte- en invaliditeitsverzekeraar van het slachtoffer, maakt ten behoeve van zijn verzekerde onkosten die hij wil verhalen. Daartoe daagt hij BBAV, dat op het Belgische grondgebied de Nederlandse verzekeringsmaatschappij vertegenwoordigt die de burgerrechtelijke aansprakelijkheid van het motorrijtuig dekt, enerzijds, en AXA, die in het kader van een door de rallyorganisatoren gesloten polis de aansprakelijkheid van alle deelnemers aan de wedstrijd dekt, anderzijds, voor de politierechtbank.
 De op grond van artikel 29bis van de wet van 21 november 1989 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen (verder te noemen: de WAM) door LCM ingestelde rechtsvordering wordt bij vonnis van 10 december 2009 van de politierechtbank te Hoei wegens verjaring niet-ontvankelijk verklaard.
 De rechter in hoger beroep bevestigt die beslissing ten aanzien van de rechtsvordering tegen AXA. Hij beslist daarentegen dat ten aanzien van BBAV de verjaring regelmatig is gestuit en dat de rechtsvordering tegen die partij derhalve niet is verjaard.
 In het vonnis wordt opgemerkt dat de door voormeld artikel 29bis aan de verzekeraar opgelegde vergoedingsplicht geldt bij een verkeersongeval dat zich heeft voorgedaan op een van de plaatsen bedoeld in artikel 2, § 1, van de WAM. Volgens het vonnis is het circuit voor autowedstrijden een van die plaatsen, nu het gaat over een niet-openbaar terrein dat evenwel openstaat voor een bepaald aantal personen die het recht hebben om er te komen. De rechter in hoger beroep leidt daaruit af dat aan een van de voorwaarden voor toepassing van artikel 29bis is voldaan.
 De rechter is daarentegen van oordeel dat een wedstrijd een risico schept dat verschilt van en zelfs verder gaat dan het risico dat wordt veroorzaakt door het gewone verkeer op de openbare weg, zoals dit in de wegenverkeerswetgeving is gereglementeerd. Hij leidt daaruit af dat er uitsluitsel dient te worden gegeven omtrent de vraag of het rijden met een motorrijtuig in het kader van een sportwedstrijd, d.w.z. in omstandigheden die niet dezelfde zijn als die welke gewoonlijk in het verkeer gelden, mede begrepen is in het in artikel 29bis bedoelde verkeer.
 3. De rechtbank van eerste aanleg te Hoei meent dat de uitleg van artikel 2 van de
 Gemeenschappelijke Bepalingen noodzakelijk is om vonnis te wijzen.
 Zij heeft bij vonnis van 15 juni 2011 de uitspraak aangehouden tot het Benelux-Gerechtshof uitspraak zal hebben gedaan over de volgende vraag: « Kan deelname aan een snelheidswedstrijd worden beschouwd als deelname aan het wegverkeer in de zin van artikel 2 van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen? ».
 4. Het Hof heeft, overeenkomstig artikel 6, lid 5, van het Verdrag, een voor conform getekend afschrift van het vonnis van de rechtbank van eerste aanleg te Hoei gezonden aan de partijen en aan de ministers van Justitie van België, Nederland en Luxemburg.
 De partijen hebben de gelegenheid gekregen schriftelijke opmerkingen te maken over de door de rechtbank gestelde vraag. Voor LCM heeft mr. Vincent Delfosse, advocaat bij de balie te Luik, een memorie ingediend. Voor BBAV hebben mr. Alexandre Wilmotte en mr. David Lefevre, advocaten bij de balie te Hoei, een memorie van antwoord ingediend.
 De Belgische minister van Justitie heeft op 15 september 2011 een advies ingediend. LCM heeft op 3 november 2011 gerepliceerd.
 Plaatsvervangend Advocaat-Generaal André Henkes heeft op 11 april 2012 schriftelijk conclusie genomen, waarop de partijen niet hebben gereageerd.
 5. LCM betoogt dat het Hof onbevoegd is tot beantwoording van de vraag omdat in de gemeenschappelijke rechtsregel om de uitleg waarvan het Hof wordt verzocht het verkeersongeval niet wordt omschreven en er niet naar wordt verwezen.
 6. Artikel 2, § 1, eerste lid, van de Gemeenschappelijke Bepalingen bepaalt dat tot het verkeer op de openbare weg en op terreinen die toegankelijk zijn voor het publiek of slechts voor een beperkt aantal personen die het recht hebben om er te komen, motorrijtuigen slechts worden toegelaten, indien de burgerrechtelijke aansprakelijkheid waartoe zij aanleiding kunnen geven, gedekt is door een verzekering welke aan de bepalingen van deze wet beantwoordt.
 De strekking van de Benelux-Overeenkomst is op het grondgebied van de drie Verdragsluitende Partijen door middel van een verplichte verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid een overeenstemmende bescherming te geven aan de slachtoffers van het gemotoriseerde verkeer.
 Uit de artikelen 2, § 1, en 3, § 1, van de Gemeenschappelijke Bepalingen blijkt dat de verzekering de burgerrechtelijke aansprakelijkheid voor de door een motorrijtuig veroorzaakte schade moet dekken wanneer dit zich in het verkeer (als bedoeld in voornoemd artikel 2, § 1, eerste lid) bevindt.
 De deelname aan het verkeer is derhalve bepalend voor de dekking door de verzekering.
 Nu het ongeval het schadeveroorzakende feit is, wordt met het begrip verkeersongeval het aan het gebruik van een motorrijtuig verbonden risico omschreven waarvoor voornoemd artikel 2, § 1 de gebruikers wil behoeden door middel van de verplichte aansprakelijkheidsverzekering waartoe dat gebruik aanleiding kan geven.
 Aangezien de vraag derhalve op het toepassingsgebied van de gemeenschappelijke rechtsregel ziet, behoort de behandeling van de vraag tot de bevoegdheid van het Hof.
 Ten aanzien van het tegen de vraag ingeroepen middel van niet-ontvankelijkheid
 7. In het advies van de Belgische minister van Justitie wordt geconcludeerd dat de vraag niet relevant is op grond dat de bijzondere verzekering als bedoeld in artikel 3 van de Benelux-Overeenkomst hoe dan ook dekking moet bieden bij een ongeval naar aanleiding van een snelheidswedstrijd, zelfs al wordt geoordeeld dat een dergelijk ongeval niet toe te schrijven is aan het gewone wegverkeer zoals dit in de wegenverkeerswetgeving is gereglementeerd.
 Het is echter niet juist te stellen dat de dekking door de bijzondere verzekeraar in ieder geval geldt. Zo kan de rechtsvordering die strekt tot het verkrijgen van die dekking verjaard worden verklaard, hetgeen in het vonnis a quo te dezen is beslist. Voorts kan ieder der Verdragsluitende Partijen krachtens artikel 3.2 van de Benelux-Overeenkomst de schade toegebracht aan bestuurders en andere inzittenden van motorrijtuigen die aan de wedstrijd deelnemen, van de bijzondere verzekering uitsluiten.
 Aangezien het middel van niet-ontvankelijkheid op een verkeerd uitgangspunt steunt, kan het niet worden aangenomen.
 8. Luidens artikel 4, § 2, van de Gemeenschappelijke Bepalingen kan van de verzekering worden
 uitgesloten de schade die voortvloeit uit het deelnemen van het motorrijtuig aan snelheids-, regelmatigheids- of behendigheidsritten en -wedstrijden waartoe van overheidswege verlof is verleend.
 9. Indien het de bedoeling van artikel 2, § 1, van de Gemeenschappelijke Bepalingen was geweest om van de verzekering de schade uit te sluiten die voortvloeit uit een ongeval dat tijdens een wedstrijd door een motorrijtuig wordt veroorzaakt, was het niet nodig geweest in artikel 4, § 2, van die Gemeenschappelijke Bepalingen te voorzien in de mogelijkheid van een dergelijke uitsluiting.
 10. Daaruit volgt dat een ongeval dat tijdens een wedstrijd door een motorrijtuig wordt veroorzaakt behoort tot de verkeersongevallen voor de aansprakelijkheid waarvoor artikel 2, § 1, van de Gemeenschappelijke Bepalingen een verzekeringsplicht oplegt.
 De prejudiciële vraag dient derhalve bevestigend te worden beantwoord.
 ll. Het Hof moet, volgens artikel 13 van het Verdrag, de kosten vaststellen welke op de behandeling voor het Hof zijn gevallen, welke kosten omvatten de honoraria van de raadslieden van partijen voor zover zulks in overeenstemming is met de wetgeving van het land waar het bodemgeschil aanhangig is.
 De kosten worden vastgesteld op 1500 euro.
 Uitspraak doende op de door de rechtbank van eerste aanleg te Hoei bij vonnis van 15 juni 2011 gestelde vraag,
 12. Deelname van een motorrijtuig aan een snelheidswedstrijd dient te worden beschouwd als deelname aan het wegverkeer in de zin van artikel 2 van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen.
 Aldus gewezen op 24 september 2012
 en uitgesproken ter openbare terechtzitting te Brussel, op 9 oktober 2012
 CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL BIJ HET BENELUX-GERECHTSHOF
 ZAAK A 2011/1-
 LANDSBOND DER CHRISTELIJKE MUTUALITEITEN/ VZW BELGISCH BUREAU VAN DE AUTOVERZEKERAARS
 Vertaling van de Conclusie van Advocaat-Generaal A. Henkes (stuk A 2011/1/6) (voor de pdf versie met voetnoeten klik hier)
 LANDSBOND DER CHRISTELIJKE MUTUALITEITEN,
 Appellant voor de rechtbank van eerste aanleg te Hoei
 Vertegenwoordigd door mr. Vincent DELFOSSE, advocaat bij de balie te LUIK
 Geïntimeerde voor de rechtbank van eerste aanleg te Hoei
 Vertegenwoordigd door mr. WILMOTTE en mr. LEFEVRE, advocaten bij de balie te HOEI
 Bij vonnis van 15 juni 2011 (10/307 / A) wordt door de rechtbank van eerste aanleg te Hoei een prejudiciële vraag gesteld aan het Hof.
 Rapporteur: raadsheer de Codt.
 1. Rik Snaet wordt als tweede bestuurder van een motorrijtuig dat door Van Woensel
 wordt bestuurd op 3 november 2001 het slachtoffer van een ongeval tijdens de rally van de Condroz te Hoei, als Van Woensel de controle over het motorrijtuig verliest en dit ten slotte tegen een boom aanrijdt.
 2. In zijn hoedanigheid van ziekte- en invaliditeitsverzekeraar maakt de Landsbond der Christelijke Mutualiteiten (hierna LCM) ten gevolge van dat ongeval onkosten ten bedrage van 13.894, 48 €.
 De vzw Belgisch Bureau van de Autoverzekeraars (hierna BBA V) vertegenwoordigt op het Belgische grondgebied de Nederlandse verzekeringsmaatschappij die de burgerrechtelijke aansprakelijkheid van het motorrijtuig dekt.
 De nv Axa Belgium (hierna AXA) is de verzekeringsmaatschappij inzake « burgerrechtelijke aansprakelijkheid sportrisico's motorrijtuigen» in het kader van een door de rallyorganisatoren gesloten polis en dekt de aansprakelijkheid van alle deelnemers aan dat evenement.
 3. De LCM daagt bij dagvaarding van 24 september 2007 het BBAV en AXA voor de
 politierechtbank te Hoei teneinde de onkosten vergoed te krijgen.
 Bij vonnis van 10 december 2009, dat op tegenspraak ten aanzien van de LCM en AXA en bij verstek ten aanzien van het BBA V wordt gewezen, verklaart de politierechtbank te Hoei de rechtsvordering niet ontvankelijk wegens verjaring.
 4. De LCM stelt op 19 april 2010 hoger beroep in tegen dat vonnis voor de tweede
 burgerlijke kamer van de rechtbank van eerste aanleg te Hoei.
 Bij vonnis van 15 juni 2011 verklaart de rechtbank van eerste aanleg te Hoei, recht doende op tegenspraak ten aanzien van alle partijen, de rechtsvordering tegen AXA niet ontvankelijk wegens verjaring.
 De rechtbank beslist daarentegen dat de rechtsvordering tegen het BBA V niet verjaard is.
 5. De vordering van de LCM tegen het BBA V steunt op artikel 29bis van de Belgische wet van 21 november 1989 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen (WAM-wet), dat in § 1, eerste lid, het volgende bepaalt:
 « Bij een verkeersongeval waarbij een of meer motorrijtuigen betrokken zijn, op de plaatsen bedoeld in artikel 2, § 1, wordt, met uitzondering van de stoffelijke schade en de schade geleden door de bestuurder van elk van de betrokken motorrijtuigen, alle schade geleden door de slachtoffers en hun rechthebbenden en voortvloeiend uit lichamelijke letsels of het overlijden, met inbegrip van de kledijschade, hoofdelijk vergoed door de verzekeraars die de aansprakelijkheid van de eigenaar, de bestuurder of de houder van de motorrijtuigen overeenkomstig deze wet dekken. Deze bepaling is ook van toepassing indien de schade opzettelijk werd veroorzaakt door de bestuurder.(. . .) »
 Artikel 2, § 1, waarnaar in artikel 29bis wordt verwezen, bepaalt dan weer het volgende:
 « Tot het verkeer op de openbare weg en op terreinen die toegankelijk zijn voor het publiek of slechts voor een zeker aantal personen die het recht hebben om er te komen, worden motorrijtuigen alleen toegelaten indien de burgerrechtelijke aansprakelijkheid waartoe zij aanleiding kunnen geven, gedekt is door een verzekeringsovereenkomst die aan de bepalingen van deze wet voldoet en waarvan de werking niet is geschorst.(. . .) »
 6. Voornoemde rechtbank is luidens haar uitspraak van 15 juni 2011 van oordeel dat het ten geschille staande ongeval wel degelijk heeft plaatsgevonden op een « terrein dat (. . .) slechts (toegankelijk is) voor een zeker aantal personen die het recht hebben om er te komen», waarmee aan deze voorwaarde voor toepassing van artikel 29bis is voldaan.
 7. Bij de rechtbank rijzen daarentegen vragen over het begrip« verkeersongeval».
 Zij is van mening dat dit begrip moet worden beoordeeld in het licht van de artikelen 2, § 1, en 3, § 1, van de WAM-wet met - naar het oordeel van de rechtbank - een soortgelijke inhoud als de artikelen 2, § 1, en 3, van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheids¬verzekering inzake motorrijtuigen.
 Volgens de rechtbank dient de draagwijdte van die laatste bepalingen door het Benelux-Gerechtshof te worden uitgelegd en zij stelt dat Hof de volgende vraag:
 « Kan deelname aan een snelheidswedstrijd worden beschouwd als deelname aan het wegverkeer in de zin van artikel 2 van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen? »
 A) Ontvankelijkheid van de prejudiciële vraag
 1) Bevoegdheid van het Hof
 8. De LCM voert de onbevoegdheid van het Hof aan, op grond dat de vraag zoals deze door de rechtbank is geformuleerd, buiten het kader valt van artikel 2 van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966.
 Die bepaling luidt voor de goede orde als volgt:
 « § 1. Tot het verkeer op de openbare weg en op terreinen die toegankelijk zijn voor het publiek of slechts voor een beperkt aantal personen, die het recht hebben om er te komen, worden motorrijtuigen slechts toegelaten, indien de burgerrechtelijke aansprakelijkheid, waartoe zij aanleiding kunnen geven, gedekt is door een verzekering welke aan de bepalingen van deze wet beantwoordt. De verplichting tot het sluiten van de verzekering rust op de eigenaar van het motorrijtuig. Indien een andere persoon de verzekering heeft gesloten, wordt de verplichting van de eigenaar geschorst voor de duur van het door die andere persoon gesloten contract.
 § 2. De verzekering moet worden gesloten bij een tot dat doel door de Regering toegelaten verzekeraar. Niettemin worden motorrijtuigen, die gewoonlijk in het buitenland zijn gestald, tot het verkeer in België/in Luxemburg/in Nederland toegelaten, mits een bureau, voor dat doel erkend door de Regering, zelf tegenover de benadeelden de verplichting op zich neemt de schade, door die motorrijtuigen toegebracht, overeenkomstig de bepalingen van deze wet te vergoeden.
 Deze verplichting valt ten laste van het bureau, zelfs als de verplichting tot verzekering niet is nagekomen, wanneer het een motorrijtuig betreft, dat gewoonlijk in een van de beide andere Beneluxlanden is gestald. »
 9. De LCM voert in hoofdzaak het volgende aan:
 Artikel 1 van het Verdrag van 31 maart 1965 betreffende de instelling en het statuut van een Benelux-Gerechtshof bepaalt dat dit Hof tot taak heeft:
 « de gelijkheid te bevorderen bij de toepassing van rechtsregels, welke gemeen zijn aan de drie Beneluxlanden en welke zijn aangewezen: hetzij bij verdrag; hetzij bij een beschikking van het krachtens het Verdrag van 3 februari 1958 tot instelling van de Benelux Economische Unie ingestelde Comité van Ministers; (. . .) »
 In artikel 6 van hetzelfde Verdrag is het volgende gespecificeerd:
 « 1. In de hierna omschreven gevallen neemt het Beneluxhof kennis van vragen betreffende de uitleg van rechtsregels, aangewezen krachtens artikel 1, voorzover deze zijn gerezen in zaken aanhangig hetzij bij een rechtscollege van één der drie landen dat zitting houdt binnen hun grondgebied in Europa, hetzij bij het in het Unieverdrag bedoelde College van Scheidsrechters.
 2. Wanneer blijkt, dat een uitspraak in één voor een nationaal rechtscollege aanhangige zaak medebrengt de beantwoording van een vraag van uitleg van een krachtens artikel 1 aangewezen rechtsregel, kan dat rechtscollege, indien het van mening is dat een beslissing op dit punt noodzakelijk is om vonnis te kunnen wijzen, ook ambtshalve zijn definitieve uitspraak opschorten teneinde een beslissing van het Beneluxhof over de vraag van uitleg uit te lokken. »1
 De volledige tekst van deze bepaling luidt als volgt: 1. In de hierna omschreven gevallen neemt het Beneluxhof kennis van vragen betreffende de uitleg van rechtsregels, aangewezen krachtens artikel 1, voorzover deze zijn gerezen in zaken aanhangig hetzij bij een rechtscollege van één der drie landen dat zitting houdt binnen hun grondgebied in Europa, hetzij bij het in het Unieverdrag bedoelde College van Scheidsrechters.
 2. Wanneer blijkt, dat een uitspraak in één voor een nationaal rechtscollege aanhangige zaak medebrengt de beantwoording van een vraag van uitleg van een krachtens artikel 1 aangewezen rechtsregel, kan dat rechtscollege, indien het van mening is dat een beslissing op dit punt noodzakelijk is om vonnis te kunnen wijzen, ook ambtshalve zijn definitieve uitspraak opschorten teneinde een beslissing van het Beneluxhof over de vraag van uitleg uit te lokken.
 3. Indien aan de voorwaarden, omschreven in het voorgaande lid is voldaan, is een nationaal rechtscollege, tegen de uitspraken waarvan krachtens het nationale recht geen beroep kan worden ingesteld, verplicht de vraag van uitleg aan het Beneluxhof voor te leggen.
 4. Het in lid 2 of 3 bedoelde rechtscollege zal dit echter niet doen:
 1° indien het van oordeel is, dat er redelijkerwijze geen twijfel kan bestaan omtrent de oplossing van de gerezen vraag van uitleg;
 2° indien de zaak wegens haar spoedeisend karakter geen uitstel gedoogt.
 Voorts kan het rechtscollege nalaten de vraag aan het Beneluxhof voor te leggen, indien het zich verenigt met een reeds eerder door het Beneluxhof in een andere zaak of bij een advies op dezelfde vraag gegeven antwoord.
 10. De begrippen «verkeersongeval» en «wegverkeer» worden in de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966 niet nader omschreven. Het Hof is dan ook niet bevoegd tot uitlegging van deze begrippen, die trouwens menigmaal zijn omschreven door het Belgische Hof van Cassatie zonder dat dit meende het Benelux-Hof daarover een vraag hoeven te stellen.
 Naar de mening van de LCM blijkt mitsdien dat het Benelux-Hof onbevoegd is tot beantwoording van de vraag zoals deze door de rechtbank van eerste aanleg te Hoei is gesteld.
 11. Ik adviseer dit middel van niet-ontvankelijkheid dat tegen de prejudiciële vraag wordt ingeroepen en dat is afgeleid uit 's Hofs onbevoegdheid tot beantwoording van die vraag, niet aan te nemen.
 Het begrip « deelname aan het wegverkeer » wordt in artikel 2 van voornoemde Gemeenschappelijke Bepalingen inderdaad niet genoemd noch nader omschreven.
 Desondanks is het Hof bevoegd om de rechtsregels van de Bijlage bij de Benelux¬Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen uit te leggen, voor zover de inhoud daarvan is opgenomen in de wetgeving van de Staat waarin de vraag van uitleg is gerezen 2.
 Volgens het Hof van Cassatie van België3 hebben de artikelen 2, § 1, en 3, § 1, van de wet van 21 november 1989 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen - op grond waarvan het begrip verkeersongeval in de zin van artikel 29bis van dezelfde wet te beoordelen is en die bepalend zijn voor de toepasselijkheid ervan - een soortgelijke inhoud als de artikelen 2, § 1, en 3, van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen.
 Voor zover genoemd Hof van Cassatie dus verwijst naar de uitlegging die het Benelux-Gerechtshof aan de Gemeenschappelijke Bepalingen heeft gegeven, volgt daaruit dat er een voldoende band met het uit te leggen Benelux-recht bestaat enerzijds en dat in die rechtspraak steun kan worden gevonden voor 's Hofs bevoegdheid in deze zaak anderzijds.
 5. De beslissing waarbij uitleg wordt gevraagd omschrijft de feiten, waarop de door het Beneluxhof te geven uitleg moet worden toegepast. Van de beslissing behoeft noch grosse te worden gelicht noch betekening te worden gedaan. Ambtshalve wordt een door de griffier voor conform getekend afschrift der beslissing zo spoedig mogeli jk aan het Beneluxhof toegezonden. Dit doet daarvan afschrift toekomen aan de Ministers van Justitie van de drie landen. Het Hof kan overlegging van de dossiers verlangen.
 6. Het rechtscollege, dat zonder tegelijkertijd een eindbeslissing te wijzen overeenkomstig de tweede alinea van dit artikel beslist over de wenselijkheid om een vraag van uitleg aan het Beneluxhof voor te leggen, kan bepalen of een rechtsmiddel, dat tegen die beslissing openstaat, onmiddellijk kan worden aangewend dan wel tegelijk met een rechtsmiddel tegen de eindbeslissing.
 In dit verband doet het er niet toe dat de termen « deelname aan het wegverkeer » niet zijn genoemd noch nader omschreven in voormeld artikel 2. Dit geldt des te meer daar het Benelux-Gerechtshof in zijn arresten ter zake naar deelneming aan het verkeer verwijst 4.
 2) Noodzaak van een prejudiciële vraag
 12. De Belgische minister van Justitie roept tegen de prejudiciële vraag een middel van niet-ontvankelijkheid in dat eruit is afgeleid dat deze vraag niet relevant is nu het antwoord daarop niet noodzakelijk is om in de zaak zelf te kunnen beslissen.
 Dat middel van niet-ontvankelijkheid steunt op de volgende overwegingen:
 Het staat vast dat de BA-verzekeraar van het motorrijtuig dat deelneemt aan de vergunde snelheids-, regelmatigheids- of behendigheidsritten of -wedstrijden niet gehouden is om dekking te bieden voor de burgerlijke aansprakelijkheid omdat deze aansprakelijkheid moet verzekerd zijn in de speciale BA-verzekering die moet worden afgesloten door de organisator van de vergunde wedstrijd. Dit wordt ten overvloede bevestigd door artikel 8, 2° van de modelovereenkomst, vastgesteld in de bijlage van het koninklijk besluit van 14 december 1992. Deze bepaling sluit van de verzekering uit, de schade die voortvloeit uit het deelnemen van het verzekerde rijtuig aan snelheids-, regelmatigheids- of behendigheidsritten of -wedstrijden waartoe van overheidswege verlof is verleend.
 Bovendien kan de passagier van een motorrijtuig dat deelneemt aan een vergunde wedstrijd niet op grond van artikel 8, derde lid WAM-wet van vergoeding volgens artikel 29bis WAM-wet (zwakke weggebruiker) uitgesloten worden. Artikel 29bis WAM-wet is immers een specifieke bepaling en bovendien later dan artikel 8 ingevoegd in de WAM-wet. Artikel 29bis WAM-wet heeft daarom voorrang op voormeld artikel 8, derde lid WAM-wet.
 Ten slotte bestaat de directe doelstelling van artikel 29bis WAM-wet in het ontlasten van het budget van de sociale zekerheid.
 Volgens de - door de minister van Justitie doorgeleide - nota van de Dienst der Verzekeringen had de rechtbank bijgevolg de zaak kunnen afsluiten door vast te stellen dat de LCM zijn vordering ten aanzien van AXA had laten verjaren en het BBAV als vertegenwoordiger van de Nederlandse aansprakelijkheidsverzekeraar niet gehouden was. Het feit of het ongeval van 3 november 2001 zich heeft voorgedaan tijdens de deelname aan het wegverkeer of niet sluit de tussenkomst van de bijzondere verzekering dan ook niet uit. Het is enkel de nalatigheid van de LCM die maakt dat de uitgekeerde vergoeding niet wordt terugbetaald.
 [Zie Benelux-Gerechtshof, 23 oktober 1984, zaak A 83/2. Vergelijk tevens Cass., 6 januari 2005, A.R. C.02.0583.F: « de begrippen verkeer en, derhalve, het begrip schade in verband met het verkeer, in de zin van de artikelen 2, §1, en 3 van de wet van 21 november 1989 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen moeten worden omschreven overeenkomstig de uitlegging die het Benelux-Gerechtshof gegeven heeft aan de artikelen 2, §1 en 3, met een soortgelijke inhoud, van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 2 4 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen»; Verg. Benelux-Gerechtshof, 20 mei 1983, zaak A 82/4. ]
 13. Naar het oordeel van genoemde Dienst is het antwoord van het Gerechtshof wel van belang voor latere ongevallen. Wanneer het Gerechtshof tot de bevinding zou komen dat een dergelijk ongeval als een verkeersongeval kan beschouwd worden, dan heeft deze beslissing ipso facto in België de toepassing van artikel 29bis tot gevolg, een stelling die door de Dienst der Verzekeringen wordt verdedigd (zie hoger).
 In aansluiting hierop en om te vermijden dat de samenleving geconfronteerd wordt met niet¬vergoede schade wegens de niet-toepasselijkheid van de WAM-wet zou het wenselijk zijn dat het Benelux-Gerechtshof bevestigend antwoordt op de gestelde vraag.
 14. Ik denk het Hof te kunnen adviseren het middel van niet-ontvankelijkheid dat door de Dienst der Verzekeringen, door bemiddeling van de Belgische minister van Justitie, wordt ingeroepen tegen de ontvankelijkheid van de door de rechtbank te Hoei gestelde prejudiciële vraag en dat eruit is afgeleid dat deze vraag niet relevant is omdat het antwoord daarop niet noodzakelijk zou zijn om in deze zaak te kunnen beslissen, niet aan te nemen.
 15. Het is in de eerste plaats een zaak van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing om, gelet op de bijzonderheden van het concrete geval, de noodzaakvan een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis alsmede de relevantievan de vragen die hij aan het Hof voorlegt, te beoordelen.
 Wanneer de vragen betrekking hebben op de uitlegging van de gemeenschappelijke rechtsregels, is het Hof derhalve in beginsel verplicht daarop te antwoorden.
 16. Het staat evenwel ook aan het Hof om, ter toetsing van zijn eigen bevoegdheid wat de aan hem voorgelegde prejudiciële vraag betreft, een onderzoek in te stellen naar de omstandigheden waaronder het door de nationale rechter is geadieerd.
 Over de relevantievan de vraag schijnt er geen specifieke rechtspraak van het Hof te zijn, behalve dan in een arrest van 15 december 2003 5, waarin het Hof nagaat waarop de prejudiciële vraag werkelijk betrekking heeft (artikel 7 § 2 of de artikelen 2 en 3 van de Gemeenschappelijke Bepalingen) en meteen ook zijn bevoegdheid beoordeelt.
 Ten aanzien van de noodzaakvan de prejudiciële vraag is het Hof in zijn arrest van 29 november 2001 6 daarentegen uitgegaan van de weigering uitspraak te doen op een prejudiciële vraag van een nationale rechter, wanneer de gestelde vraag geen betrekking heeft op het onderhavige geval 7.
 BenGH, 15 december 2003, zaak A 2002/1, http://www.courbeneluxhof.be/nl/arresten. BenGH, 29 november 2001, zaak A 99/1, http://www.courbeneluxhof.be/nl/arresten.
 In navolging van het Hof van Justitie van de Europese Unie, dat een dergelijke vraag als een vraagstuk van hypothetische aard aanmerkt.
 Het Hof brengt in r.o. 10 en 11 (vraag I.b) het volgende naar voren:
 « 10. Overwegende dat deze vraag betrekking heeft op het zich in de onderhavige zaak blijkens de hiervoor onder 2 weergegeven omschrijving van de feiten niet voordoende geval dat het BMB [Benelux-Merkenbureau} niet een kennisgeving als bedoeld in artikel 6bis, vierde lid, BMW [Eenvormige Beneluxwet op de merken} aan de deposant heeft toegezonden;
 11. Overwegende dat zich dan ook niet voordoet een geval als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Verdrag, zodat deze vraag thans geen beantwoording behoeft; »
 17. In zijn conclusie voorafgaand aan dat arrest concludeert advocaat-generaal L. Strikwerda als volgt (punten 19 en 20):
 « 19. Vraag I.b stelt aan de orde op welk tijdstip de in art. 6ter BMW bedoelde termijn van twee maanden aanvangt, indien het BMB geen kennisgeving van de gehele of gedeeltelijke weigering van het depot, als bedoeld in art. 6bis lid 4 BMW, heeft verzonden.
 20. Het Gerechtshof te 's-Gravenhage heeft in het onderhavige geval vastgesteld dat het BMB de kennisgeving, als bedoeld in art. 6bis lid 4 BMW, op 28 januari 1998 aan KPN heeft verzonden. De uitspraak in de voor het Gerechtshof te 's-Gravenhage aanhangige zaak brengt de beantwoording van de in vraag I.b aan de orde gestelde vraag van uitleg van art. 6ter BMW derhalve niet mee. Een beslissing op dit punt kan dan ook niet geacht worden noodzakelijk te zijn om vonnis te kunnen wijzen. De gestelde vraag voldoet derhalve niet aan daaraan ingevolge art. 6 lid 2 van het Verdrag betreffende de instelling en het statuut van een Benelux-Gerechtshof te stellen eisen, zodat de vraag niet-ontvankelijk is »8 9.
 Raadpl. de aanvullende conclusie van advocaat-generaal L. Strikwerda met betrekking tot het tweede arrest in deze zaak (Benelux-Gerechtshof, 1 december 2004, zaak A 99/1, punten 9 en 27). In deze conclusie besluit onze zeer geachte collega eveneens dat de vragen VII en XV ( eerste onderdeel) gebaseerd zijn op een situatie die zich in de voorgelegde zaak niet voordoet. Hij leidt daaruit af dat een beslissing van het Benelux-Gerechtshof niet kan geacht worden noodzakelijk te zijn om vonnis te wijzen, zodat zich geen geval voordoet als bedoeld in artikel 6, eerste lid van het Verdrag betreffende de instelling en het statuut van een Benelux-Gerechtshof en dit onderdeel van de vraag geen beantwoording behoeft. Vraag VII heeft het Benelux-Gerechtshof echter wel beantwoord door te verwijzen naar het antwoord op een vraag van gelijke strekking in een vroeger arrest (waarop eveneens was gewezen door advocaat-generaal L. Strikwerda in punt 10). Met betrekking tot vraag XV ( eerste en tweede onderdeel) heeft het Benelux-Gerechtshof voor recht verklaard dat deze geen beantwoording behoeft, voor zover de nationale rechter deze slechts stelde als vraag XIII.b in bevestigende zin zou worden beantwoord, terwijl deze in ontkennende zin werd beantwoord.
 [Contra J. SPREUTELS en J.-Th. DEBRY, « Le concours de questions préjudicielles (Cour d'arbitrage, Cour de justice des Communautés européennes et Cour de justice Benelux)», in Les rapports entre la Cour d 'arbitrage, Ze Pouvoir judiciaire et Ze Conseil d 'Etat, Brussel, La charte, 2006, p. 331 ), die schrijven: « la Cour de Justice Benelux ne peut contràler la nécessité de la décision d 'interprétation pour le jugement à rendre par le juge national. Il ne lui appartient dès fors pas de se prononcer sur les raisons de poser la question préjudicielle et sur son importance pour Ze litige ». Zie echter S. SWARTENBROUX-V ANDERHAEGEN, « De rechtsprekende bevoegdheid van het Benelux-Gerechtshof», R. W, 1973-1974, kol. 1701 en 1702, die het dienaangaande over discretionaire en soevereine bevoegdheid heeft. ]
 18. Opgemerkt wordt nog dat, voor zover kan worden verwezen naar de Europese rechtspraak betreffende de bevoegdheid om de ontvankelijkheid van de prejudiciële vraag te onderzoeken, nu de prejudiciële regeling van de Benelux vergelijkbaar heet te zijn met het prejudiciële regime van het Hof van Justitie in Luxemburg 1°, weigeren uitspraak te doen op een prejudiciële vraag van een nationale rechter slechts mogelijk is, wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van de gemeenschappelijke rechtsregels geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of wanneer het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die voor hem noodzakelijk zijn om een nuttig antwoord te geven op de gestelde vragen 11•
 19. Dit gezegd hebbende staat het, in de huidige stand van 's Hofs rechtspraak, gewis aan het Hof om, wanneer een prejudiciële vraag door de nationale rechter aan hem wordt voorgelegd, zijn eigen bevoegdheid aan artikel 6, eerste lid, van het Verdrag te toetsen en te weigeren uitspraak te doen op de prejudiciële vraag wanneer het vraagstuk dat via de vraag aan hem wordt voorgelegd van hypothetische aard is 12•
 20. Uit het antwoord op het eerste middel van niet-ontvankelijkheid volgt dat dit in casu niet het geval is.
 B) Beantwoording van de prejudiciële vraag
 21. De strekking van de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen en de daarbij behorende Gemeenschappelijke Bepalingen is, in het Koninkrijk der Nederlanden, het Groothertogdom Luxemburg en het Koninkrijk België door middel van een verplichte verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid een in hoofdzaken overeenstemmende bescherming te geven aan de slachtoffers van het gemotoriseerde verkeer13•
 22. Artikel 2, § 1, eerste zin, van de Gemeenschappelijke Bepalingen bepaalt dat tot het verkeer op de openbare weg en op terreinen die toegankelijk zijn voor het publiek of slechts voor een beperkt aantal personen, die het recht hebben om er te komen, motorrijtuigen slechts worden toegelaten, indien de burgerrechtelijke aansprakelijkheid, waartoe zij aanleiding kunnen geven, gedekt is.
 23. Een bescherming ter zake van schade die wel is veroorzaakt door een motorrijtuig, maar zonder dat deze schadeveroorzaking verband houdt met de deelneming van het motorrijtuig aan het verkeer als bedoeld in die bepaling, valt dus buiten deze ratio legis'",
 Zoals door advocaat-generaal H.L.J. Roelvink in zijn conclusie in de zaak A 83/2 wordt onderstreept, “ (zal) de verzekeringsplicht en daarmede de dekking (. . .) zich derhalve niet verder uitstrekken dan tot de burgerrechtelijke aansprakelijkheid van het motorrijtuig in het verkeer. De deelname aan het verkeer is derhalve bepalend voor de dekking door de verzekering”.
 24. De prejudiciële vraag die in deze zaak wordt gesteld, komt op de vraag neer of, gelet op artikel 2, § 1, van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux¬Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen, de omstandigheid dat een motorrijtuig aan een snelheids-, regelmatigheids- of behendigheidsrit of -wedstrijd deelneemt, waartoe van overheidswege verlof is verleend, op een terrein dat slechts toegankelijk is voor een beperkt aantal personen, die het recht hebben om er te komen, eraan in de weg staat dat het motorrijtuig op dat moment deelneemt aan het wegverkeer?
 25. Gememoreerd wordt dat volgens het Hof van Cassatie van België 16 de artikelen 2, § 1, en 3, § 1, van de wet van 21 november 1989 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen - op grond waarvan het begrip verkeersongeval in de zin van artikel 29bis van dezelfde wet te beoordelen is en die bepalend zijn voor de toepasselijkheid ervan - een soortgelijke inhoud hebben als de artikelen 2, § 1, en 3, van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen.
 26. Vanuit het oogpunt van voormeld artikel 29bis is voornoemde prejudiciële vraag
 (hierboven, nr. 24) reeds door het Hof van Cassatie van België impliciet ontkennend beantwoord naar aanleiding van een ongevaldat zich vóór de wedstrijdvoordeed, tijdens een verkenning van het parcours van een autorally,in casu de "boucles de Spa", die op de openbare weg plaatsvindt 17.
 Dat Hof brengt naar voren:
 " ( ... ) dat artikel 29bis van de wet van 21 november 1989 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen, (. . .), in het algemeen belang en onder de daarin bepaalde voorwaarden, de vergoeding regelt van de schade veroorzaakt aan bepaalde slachtoffers van wegverkeersongevallen waarin een motorrijtuig betrokken is, of aan de rechthebbenden van dergelijke slachtoffers, en voortvloeiend uit lichamelijke letsels of het overlijden;
 "dat die wetsbepaling, die de bescherming van die slachtoffers of van hun rechthebbenden, alsook de beperking van de kosten van het RIZIV beoogt, de openbare orde raakt;
 "( ... )dat de appèlrechters, te dezen, vaststellen dat eiser een beding van afstand van beroep heeft getekend met betrekking tot elke vorm van schade die hij tijdens de wedstrijd kon lijden, met inbegrip van de tijdens oefening, verkenning en tests geleden schade, en dat het ongeval zich vóór de wedstrijd, nl. tijdens de verkenning van het parcours heeft voorgedaan, en op grond hiervan oordelen dat eiser geen beroep kon doen op voormeld artikel 29bis om van verweerster, verzekeraar van de burgerlijke aansprakelijkheid van de verweerder B M de vergoeding van zijn lichamelijke schade te verkrijgen;
 "dat, aldus, het bestreden vonnis die wetsbepaling schendt;
 "dat het middel [ dat erop neerkomt dat aanspraak wordt gemaakt op de toepassing van de bescherming van voormeld artikel 29bis op dit geval van een "verkeers"ongeval] gegrond is".
 27. Op grond van het - in strafzaken gewezen - arrest, waarin de conclusies niet zijn
 vermeld waarop het antwoordt en dat is gewezen op de mondelinge conclusie van het Openbaar Ministerie, is het, hoe cruciaal de beslissing ook is, haast niet mogelijk zich zonder de geringste twijfel te vergewissen van de grond die genoemd Hof ertoe heeft gebracht te overwegen dat een ongeval dat vóór de wedstrijd is veroorzaakt door een motorrijtuig dat wordt verondersteld deel te nemen aan die wedstrijd, tijdens een verkenning van het parcours van een autorally, in casu de "boucles de Spa", die op de openbare weg plaatsvindt, in aanmerking komt voor de bescherming van artikel 29bis.
 28. Een arrest van 25 januari 200818 is daarentegen explicieter.
 De voorziening is als volgt gemotiveerd:
 "Om die vergoedingsregeling te kunnen genieten, moet het slachtoffer met name aantonen dat het een verkeersongeval betreft waarin een motorrijtuig betrokken is en dat er een oorzakelijk verband tussen het ongeval en de lichamelijke letsels bestaat.
 Het begrip verkeersongeval dient weliswaar niet strikt te worden uitgelegd maar het betrokken voertuig moet, op het ogenblik van het ongeval, niettemin als een vervoermiddel rechtstreeks of onrechtstreeks aan het verkeer deelnemen of hiermee verbonden zijn.
 Een voertuig (te dezen een motorrijwiel) dat gebruikt wordt als middel om aan een wedstrijd deel te nemen die op een gesloten racecircuit gehouden wordt, kan, ook al is het terrein van dat circuit toegankelijk voor de toeschouwers, voor de toepassing van artikel 29bis van de wet van 21 november 1989 niet worden aangemerkt als een voertuig dat aan het verkeer deelneemt.
 Wanneer, meer bepaald, het motorrijtuig zich verplaatst op een terrein dat niet toegankelijk is voor het publiek maar voor een bepaald aantal personen die het recht hebben er te komen in de zin van artikel 2, § 1, van de wet van 21 november 1989, zoals een gesloten racecircuit voor sportwedstrijden dat evenwel toegankelijk is voor het publiek, en in de loop van de wedstrijd schade berokkent, en dat voertuig bijgevolg als een middel voor sportwedstrijden gebruikt wordt, beantwoordt dergelijk ongeval niet aan het begrip verkeersongeval in de zin van artikel 29bis, § 1, van die wet.
 Te dezen blijkt uit de redenen van het bestreden vonnis dat het ongeval zich tijdens een motorcrosswedstrijd heeft voorgedaan nadat de bestuurder van het schadeveroorzakend voertuig de controle erover had verloren.
 Aldus heeft de appelrechter vastgesteld dat het voertuig dan gebruikt werd als sportmiddel en niet als vervoermiddel, en dat het dus niet aan het verkeer deelnam.
 Het bestreden vonnis kon bijgevolg niet zonder de in de aanhef van het middel opgegeven artikelen 2, §1, en 29bis, §1, van de wet van 21 november 1989 te schenden, beslissen dat het motorrijwiel deelnam aan het verkeer en dat het ongeval een verkeersongeval was in de zin van die bepalingen".
 Het Hof van Cassatie antwoordt dat dit middel, waarin in wezen wordt betoogd dat een voertuig dat wordt gebruikt als middel om aan een wedstrijd deel te nemen die op een gesloten racecircuit wordt gehouden, ook al is het terrein van dat circuit toegankelijk voor de toeschouwers, voor de toepassing van artikel 29bis van de wet van 21 november 1989 niet kan worden aangemerkt als een voertuig dat aan het verkeer deelneemt, naar recht faalt omdat:
 ( a) Het begrip verkeersongeval in de zin van [ voormeld artikel 29bis] zowel een wegverkeersongeval betreft waarbij een motorrijtuig betrokken is die op de openbare weg rijdt, als een soortgelijk ongeval dat zich voordoet op de terreinen die toegankelijk zijn voor het publiek en de terreinen die niet toegankelijk zijn voor het publiek maar wel voor een zeker aantal personen.
 (b) Uit de omstandigheid dat het betrokken motorrijtuig op het ogenblik van het ongeval deelneemt aan een sportwedstrijd, niet kan worden afgeleid dat het ongeval geen verkeersongeval is in de zin van de voormelde bepaling.
 29. Op 15 mei 200819 geeft ditzelfde Hof, op een grief met betrekking tot het geval waarin een motorpiloot ter gelegenheid van het Belgisch Kampioenschap motoren dat op een gesloten circuit van een industriezoneplaatsvindt, tijdens de wedstrijdten val komt en de motorfiets tegen een fotograaf schuift die in de lucht wordt gekatapulteerd en ernstig wordt gekwetst, het volgende antwoord:
 • Het begrip schade geleden door het slachtoffer van een verkeersongeval, in de zin van artikel 29bis, § 1, van de WAM-wet moet beoordeeld worden in het licht van de artikelen 2, § 1, en 3, § 1, van die wet. De draagwijdte van laatstgenoemde bepalingen moet bepaald worden overeenkomstig de uitlegging door het Benelux-Gerechtshof van de artikelen 2, § 1, en 3, met een soortgelijke inhoud, van de gemeenschappelijke bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen.
 • De feitenrechters kunnen zich voor de invulling van het begrip schade geleden door het slachtoffer van een verkeersongeval op wettige wijze baseren op de in het arrest van 23 oktober 1984 van het Benelux-Gerechtshof gegeven maatstaf, volgens welke beslissend is of de schade door het motorrijtuig is veroorzaakt op een wijze die karakteristiek is voor schadeveroorzaking door een motorrijtuig in het verkeer".
 • Daar een verkeersongeval in de zin van artikel 29bis van de WAM-wet het ongeval is dat zich voordoet op de openbare weg en op de terreinen, zij het privé, die toegankelijk zijn voor een aantal personen die het recht hebben om er te komen, kanuit de omstandigheid dat het ongeval zich heeft voorgedaan tijdens een snelheids-, regelmatigheids- of behendigheidsrit of -wedstrijd op een afgesloten circuit niet worden afgeleid dat het ongeval geen verkeersongeval is in de zin van voornoemde bepaling21•
 • De feitenrechters kunnen op wettige wijze oordelen dat het feit dat het motorrijtuig (in casu) als sportvoertuig werd gebruikt, niet belet dat de schade moet worden aangemerkt als in het verkeer veroorzaakt,waarbij zodoende de stelling wordt verworpen volgens welke het begrip verkeer volkomen vreemd zou zijn aan een gemotoriseerde rallywedstrijd":
 30. Zo lijkt op grond van de rechtspraak van het Hof van Cassatie, dat zich weliswaar bovenal buigt over voormeld artikel 29bis maar tevens verwijst naar de door het Benelux-Gerechtshof in een arrest van 23 oktober 1984 (zie verderop) gegeven maatstaf, in het licht van de gelijkenissen de facto en de jure, een ontkennende beantwoording van de thans gestelde prejudiciële vraag geoorloofd te zijn.
 31. Wat het Benelux-Gerechthof betreft, is het van belang om twee arresten naar voren te brengen.
 's Hofs arrest van 23 oktober 198423, waarnaar het Hof van Cassatie van België in zijn voornoemde arrest van 15 mei 2008 verwijst, zet prima facie aan tot meer terughoudendheid dan de Belgische rechtspraak, nu dit zich er niet alleen toe bepaalt de door het Hof van Cassatie overgenomen maatstaf te geven.
 In het geding in deze zaak is een vorkheftruck die als werktuig bezig is met hef- en stapelwerkzaamheden in een opslagplaatsen die bij het manoeuvreren in die opslagplaats een werknemer die andere werkzaamheden verricht, verwondt.
 Het Hof heeft voor recht verklaard dat:
 • de aansprakelijkheid voor schade, veroorzaakt bij het manoeuvreren van een motorrijtuig, zonder dat sprake is van deelneming door dat motorrijtuig aan het verkeer, niet een aansprakelijkheid is welke krachtens artikel 3, § 1, van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966 moet zijn gedekt;
 • de omstandigheid dat schade is veroorzaakt door een motorrijtuig dat niet of niet alleen is ingericht voor het verplaatsen van personen of goederen over wegen of terreinen,maar uitsluitend of mede om te dienen als werktuig voor andere verrichtingen dan het bewerkstelligen van zodanig vervoer, en dat die schade is veroorzaaktterwijl het motorrijtuig aldus als werktuigwerd gebruikt, er niet aan in de weg staat, dat het motorrijtuig op dat moment deelnam aan het verkeer;
 • met name, wanneer het motorrijtuig bij het zich verplaatsen op een openbare weg of op terreinen als bedoeld in artikel 2, § 1, van genoemde Gemeenschappelijke Bepalingen, schade veroorzaakt op een wijze die karakteristiek is voor schadeveroorzaking door een motorrijtuig in het verkeer, het feit dat het motorrijtuig tegelijkertijd als werktuig in de hiervoor bedoelde zin werd gebezigd, er niet aan in de weg zou staan dat de schade zou moeten worden aangemerkt als in het verkeer veroorzaakt;
 • de enkele omstandigheid dat tijdens de schadeveroorzaking het motorrijtuig zich bij het verrichten van de desbetreffende werkzaamheden met behulp van zijn wielen verplaatste teneinde de juiste positie in te nemen, nog niet meebrengt dat de schadeveroorzaking in het verkeer plaatsvond; zulks zal met name niet het geval zijn,
 als het zich verplaatsen van het motorrijtuig redelijkerwijs slechts gezien kan worden als een onderdeel van de manoeuvre waarbij het motorrijtuig als "werktuig" wordt gebezigd en als de schade niet is veroorzaakt op een wijze die overigens karakteristiek is voor schadeveroorzaking door een motorrijtuig in het verkeer;
 • het feit dat een motorrijtuig, voordat het als werktuig te werk wordt gesteld en schade veroorzaakt, zich naar de plaats van het werk heeft bewogen en daarbij aan het verkeer heeft deelgenomen, nog niet meebrengt dat de daarna, bij het gebruik van het motorrijtuig als werktuig, veroorzaakte schade moet worden aangemerkt als in het verkeer veroorzaakt.
 Kortom, het Hof, waaraan zeer specifieke prejudiciële vragen zijn gesteld, geeft, gelet op het bijzondere karakter van de feiten, die een genuanceerde beantwoording vergen, geen eenduidige regel.
 32. Blijkens dit arrest zou kunnen worden overwogen dat wedstrijdvoertuigen - naar het voorbeeld van "als werktuig gebruikte motorrijtuigen", die weliswaar ook speciale motorrijtuigen zijn, maar is dit wel hetzelfde? - niet deelnemen aan het verkeer indien, bij het plaatshebben van het ongeval, (a) zij enkel manoeuvres uitvoeren waarbij zij als wedstrijdvoertuig worden gebezigd en (b) de schade niet is veroorzaakt op een wijze die karakteristiek is voor schadeveroorzaking door een motorrijtuig in het verkeer.
 Omgekeerd zou dus kunnen worden geconcludeerd dat motorrijtuigen die deelnemen aan wedstrijden op de openbare, de gesloten, de gedeeltelijk gesloten of de voor het vrije verkeer opengebleven weg, dan wel op gesloten circuits die slechts toegankelijk zijn voor personen die er mogen komen, aan het verkeer zouden deelnemen wanneer (a) zij niet enkel manoeuvres zouden uitvoeren waarbij zij als wedstrijdvoertuig worden gebezigd en (b) de schade zou zijn veroorzaakt op een wijze die karakteristiek is voor schadeveroorzaking door een motorrijtuig in het verkeer.
 33. In een arrest van 27 mei 199124 verklaart het Hof naar aanleiding van een prejudiciële vraag van het Hof van Cassatie van België betreffende de uitleg van artikel 4, § 2, van voormelde Gemeenschappelijke Bepalingen25 dat "van de verplichte verzekering alleen kan worden uitgesloten de schade veroorzaakt door motorrijtuigen gedurende de eigenlijke deelname aan snelheids-, regelmatigheids- of behendigheidsritten of -wedstrijden", op grond dat "snelheids-, regelmatigheids- en behendigheidsritten en -wedstrijden een risico scheppen
 Waarvan het Hof van Cassatie meent dat de door deze bepaling georganiseerde schadedekking gelijk is aan de dekking die is bepaald in artikel 20 van de Belgische wet van 1 juli 1956 betreffende de burgerlijke aansprakelijkheid, en waarvan de toepassing de inzet is van het bij het Hof van Cassatie aanhangig gemaakte geschil. dat onmogelijk kan worden beschouwd als te zijn gedekt door een op de gebruikelijke voorwaarden afgesloten aansprakelijkheidsverzekering+"'.
 Gaat het hier, weliswaar in een ander verband en op veeleer impliciete wijze, niet opnieuw om het in aanmerking nemen, als bepalende factor, van de omstandigheid dat de schade die tijdens een wedstrijd door een gemotoriseerd wedstrijdvoertuig wordt veroorzaakt, niet een schade is die wordt veroorzaakt op een wijze die karakteristiek is voor schadeveroorzaking door een motorrijtuig in het verkeer, waar de oorzaken van ongevallen in de regel niet te vinden zijn in risico's die vergelijkbaar zijn met de onderhavige risico's en die zelfs worden teweeggebracht in races en andere wedstrijden?
 34. Uit het vorenstaande zou op zijn minst volgen dat een motorrijtuig dat al dan niet een wedstrijdvoertuig is en dat op een gesloten circuit aan een snelheids- of behendigheidswedstrijd deelneemt en daarbij een ongeval met schade veroorzaakt door een manoeuvre die in het wegverkeer verboden is maar in deze omstandigheden is toegestaan en zelfs wordt nagestreefd (hindernis voor het inhalen, 180 graden draaien, ontijdig remmen, even ongewone als gevaarlijke hindernissen opzettelijk nemen, luchtacrobatiek, stockcarraces enz.), niet deelneemt aan het verkeer in de zin van artikel 2, § 1, van de voornoemde Gemeenschappelijke Bepalingen.
 35. Maar afgezien van een dergelijk uitgesproken geval, wat is, voor een motorrijtuig dat aan een snelheids- of behendigheidswedstrijd deelneemt, waartoe van overheidswege verlof is verleend, op de openbare, de gesloten, de gedeeltelijk gesloten of de voor het vrije verkeer opengebleven weg, dan wel op terreinen, zij het privé, die toegankelijk zijn voor een zeker aantal personen die het recht hebben om er te komen, een manoeuvre waarbij het motorrijtuig niet als wedstrijdvoertuig wordt gebezigd, of meer nog, wat met de schade die het motorrijtuig zou hebben veroorzaakt op een wijze die niet karakteristiek zou zijn voor schadeveroorzaking door een motorrijtuig in het verkeer?
 Zelfs al wordt blijk gegeven van verbeeldingskracht, toch vallen zonder moeite de grenzen te bespeuren van de algemene regels van de jurisprudentie die voor de oneindige variëteiten van de onderwerpelijke casuïstiek zouden moeten gelden.
 36. Gemeten naar wat mij de grondslag van de diverse hierboven besproken arresten lijkt te zijn, denk ik het Hof derhalve te kunnen adviseren de door de rechtbank van eerste aanleg te Hoei gestelde prejudiciële vraag als volgt te beantwoorden:
 Deelname van motorrijtuigen aan een snelheidswedstrijd kan worden beschouwd als deelname aan het wegverkeer in de zin van artikel 2 van de Gemeenschappelijke Bepalingen behorende bij de Benelux-Overeenkomst van 24 mei 1966 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen, indien de motorrijtuigen bij het plaatshebben van het ongeval manoeuvres uitvoerden die, ofschoon ook samenhangend met het gebruik van die motorrijtuigen als wedstrijdvoertuig, schade hebben veroorzaakt op een wijze die karakteristiek is voor schadeveroorzaking door een motorrijtuig in het verkeer.
 De plaatsvervangend advocaat-generaal,
 André HENKES Brussel, 5 april 2012.
 Link rechtstreeks naar deze pagina via deze verkorte URL: http://www.elfri.be/node/14459 . Deze pagina is eveneens bereikbaar via dit adres: http://www.elfri.be/rechtspraak/ongeval-tijdens-snelheidswedstrijd-verkeersongeval-waarvoor-verzekeringsplicht
 regres en snelheidswedstrijden,
 Aangemaakt op: do, 07/09/2017 - 07:06
 Laatst aangepast op: do, 07/09/2017 - 07:21


type: wikipedia

text:
Die Enchantment of the Seas ist ein Kreuzfahrtschiff der Vision-Klasse der Reederei Royal Caribbean International.
 Geschichte
 Das Schiff wurde am 3. August 1994 bei der finnischen Werft Kvaerner Masa Yards bestellt. Die Kiellegung fand am 26. Oktober 1995 auf der Werft in Helsingfors statt. Am 21. November 1996 wurde das Schiff ausgedockt. Am 3. Juli wurde es an den Auftraggeber abgeliefert. Das Schiff hatte eine Länge von 279,60 Metern und war mit 74.136 BRZ vermessen.
 Verlängerung
 Von Mai bis Juni 2005 wurde die Enchantment of the Seas durch den Einbau einer Mittelsektion um circa 22 Meter auf 301,36 Meter verlängert. Die Mittelsektion wurde bei der Werft Aker Finyards in Åbo gebaut. Der Einbau erfolgte bei der Werft Keppel Verolme in Rotterdam. Dies schuf unter anderem Platz für einen Pool mit Hängebrücke, ein Spezialitätenrestaurant und die Vergrößerung des Gästebereichs. Das Schiff ist seitdem mit 82.910 BRZ vermessen.
 Zwischenfall 2009
 Am 30. September 2009 wurde die Carnival Legend bei starkem Wind vor Cozumel an die Enchantment of the Seas gedrückt. Es entstand bei dem Vorfall nur ein leichter Sachschaden.
 Siehe auch
 Liste von Kreuzfahrtschiffen
 Weblinks
 Offizielle Informationen zur Enchantment of the Seas
 M/S Enchantment of the Seas.
 Fußnoten
 Vision-Klasse
 Passagierschiff (Norwegen)
 Arctech Helsinki Shipyard


type: other

text:
Skat.dk: Overdragelsestidspunkt - afskrivninger - goodwill - bindende aftale
 30 Oct 2006 09:42
 10 Oct 2006 10:26
 1. afdeling, 24/2005
 Bindende aftale, good-will, revisionsvirksomhed, hensigtserklæring, pressemeddelelse
 Sagen drejede sig om, hvorvidt appellanten var berettiget til at afskrive på goodwill i indkomståret 2000. Afgørende for spørgsmålet var, om der var indgået endelig og bindende aftale om appellantens køb af en revisionsvirksomhed i dette indkomstår eller først i 2001, da overdragelsesaftale blev underskrevet.
 Højesteret fandt under henvisning til to hensigtserklæringer samt en af samtlige partnere hos appellanten underskrevet pressemeddelelse om overdragelse af revisionsvirksomheden, at endelig og bindende aftale blev indgået inden udgangen af 2000.
 Ligningsvejledningen 2006-4 E.C.5.3.1
 Ligningsvejledningen 2006-4 E.I.1.2
 Ligningsvejledningen 2006-4 E.I.4.1.1.1
 Per Walsøe, Asbjørn Jensen, Jytte Scharling, Niels Grubbe og Poul Dahl Jensen
 I tidligere instans er afsagt dom af Vestre Landsrets 6. afdeling den 17. december 2004.
 I pressemeddelelsen af I . november 2000 hedder det bl.a.:
 "H2 A/S overdrages til H1 A/S
 RV og LP, indehaverne i H2 A/S, har som led i virksomhedens generationsskifte overdraget virksomheden til H1 A/S, pr. 1/1 2001."
 Til brug for Højesteret er der afgivet forklaring af LP og supplerende forklaring af RV.
 LP har forklaret bl.a., at han har virket i 32 år som revisor, og at han sammen med RV var indehaver af H2 A/S. De to indehavere ejede hver 50 % af aktiekapitalen. I mødet den 13. oktober 2000 deltog JE, VH, RV og han selv. Der blev på mødet sat beløb på, og også hans fortsatte ansættelse kom på plads. Han fik senere at vide, at der den 25. oktober havde været afholdt et nyt møde, hvor der igen blev udarbejdet en hensigtserklæring. Han deltog ikke selv i dette møde, men RV fortalte ham, at han nu kunne betragte handlen som endelig. Denne samtale med RV må have fundet sted den 27. oktober 2000, da der denne dag blev afholdt et møde med personalet, hvor fusionen blev bekendtgjort. Han var af den bestemte opfattelse, at handlen i det hele var på plads inden udgangen af oktober måned 2000. Også den 13. oktober var han for så vidt overbevist om, at handlen var på plads, dog med den modifikation, at RVs kompagniskab endnu ikke var færdigforhandlet.
 Dokumentet af 13. oktober 2000 indeholder efter sin ordlyd en aftale mellem H2 A/S og H1 A/S om, at H2 A/S med virkning fra den 1. januar 2001 overdrager revisionsfirmaet til H1 for en pris på 3 mio. kr. I aftalen anføres, hvad overdragelsen omfatter, hvorledes købesummen berigtiges samt hovedvilkårene i øvrigt for handlen, herunder at RV optages som partner på lige vilkår med de øvrige partnere i H1. Det fremgår af dokumentet, at det er underskrevet under forudsætning af, at der senest den 31. oktober 2000 opnås tilfredsstillende vilkår for RVs optagelse som partner. Højesteret finder, at der herved - uanset at dokumentet betegnes som en hensigtserklæring - blev indgået en overdragelsesaftale alene betinget af enighed om vilkårene for RVs optagelse som partner.
 Ved dokumentet af 25. oktober 2000 blev der indgået nærmere aftale om vilkårene for RVs optagelse som partner i H1. Herved blev den nævnte betingelse opfyldt.
 Dokumenterne af 13. og 25. oktober 2000 var for H1 underskrevet af to partnere, der var bemyndigede til at forhandle på selskabets vegne. Alle ni partnere underskrev pressemeddelelsen af 1. november 2000, hvori det er anført, at indehaverne af H2 har overdraget virksomheden til H1, og de må anses for at have tiltrådt aftalerne i hvert fald på dette tidspunkt.
 På denne baggrund finder Højesteret det godtgjort, at en endelig og bindende aftale om overdragelse af revisionsvirksomheden blev indgået inden udgangen af 2000. Underskrivelsen af overdragelsesaftalen af 2. januar 2001, der i det væsentlige indeholder en sammenfatning og udfyldning af det, der allerede var aftalt, kan ikke føre til, at endelig aftale om overdragelsen først anses for indgået på dette senere tidspunkt.
 Højesteret tager herefter H1s påstand til følge som nedenfor bestemt.
 Ved afgørelsen om sagsomkostninger er der taget hensyn til den retsafgift, som H1 har betalt for landsret og Højesteret.
 Skatteministeriet skal anerkende, at der i indkomståret 2000 blev indgået en endelig og bindende aftale om H1 A/S' overtagelse af H2 A/S' virksomhed, og at H1 A/S med virkning for indkomståret 2000 er berettiget til at afskrive 392.800 kr. på overtaget goodwill.
 I sagsomkostninger for landsret og Højesteret skal Skatteministeriet inden 14 dage efter denne højesteretsdoms afsigelse betale 50.000 kr. til H1 A/S. Beløbet forrentes efter rentelovens § 8 a.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 |
 52013PC0853
 Prijedlog UREDBE EUROPSKOG PARLAMENTA I VIJEĆA o izmjeni Uredbe (EZ) br. 539/2001 o popisu trećih zemalja čiji državljani moraju imati vizu pri prelasku vanjskih granica i zemalja čiji su državljani su izuzeti od tog zahtjeva /* COM/2013/0853 final - 2013/0415 (COD) */
 OBRAZLOŽENJE
 1. Kontekst prijedloga
 Predlažući ovu izmjenu Uredbe (EZ)
 br. 539/2001[1]
 kako je zadnje izmijenjena Uredbom (EU) br. 1211/2010[2], Komisija želi
 prilagoditi priloge Uredbi, uzimajući u obzir napredak koji je Republika
 Moldova ostvarila tijekom dijaloga o liberalizaciji viznog režima tijekom
 zadnje tri godine, te prenijeti tu zemlju iz Priloga I. (popis trećih
 zemalja čiji državljani moraju imati vizu pri prelasku vanjskih granica
 država članica) u Prilog II. (popis trećih zemalja čiji su
 državljani izuzeti od tog zahtjeva) Uredbe, ovaj prijenos u skladu je s
 političkom obvezom koju je preuzela Europska unija u Zajedničkoj
 izjavi koja je odobrena na sastanku na vrhu Istočnog partnerstva održanog
 u Pragu 7. svibnja 2009., ističući važnost mobilnosti građana i
 liberalizacije viznog režima u sigurnom okruženju. EU se obvezao poduzeti
 postupne korake prema potpunoj dugoročnoj liberalizaciji viznog režima za
 partnerske zemlje, pod uvjetom da postoje uvjeti za dobro rukovođenu i
 sigurnu mobilnost. U zajedničkoj izjavi prilikom sastanka Zajedničkog
 vijeća za suradnju između Europske unije i Republike Moldove 21.
 prosinca 2009. dogovoreno je započinjanje dijaloga o ispitivanju uvjeta za
 buduća putovanja državljana Moldove u EU bez vize.
 Opći kontekst i temelji prijedloga
 U skladu s člankom 62. stavkom 2.
 točkom (b) podtočkom (i) Ugovora o osnivanju Europske zajednice,
 Vijeće je 2001. godine donijelo Uredbu Vijeća (EZ) br. 539/2001 s
 popisom trećih zemalja čiji državljani moraju imati vizu pri prelasku
 vanjskih granica (takozvani negativni popis) i onih čiji su državljani
 izuzeti od tog zahtjeva (takozvani pozitivni popis). U članku 61. Ugovora
 o EZ-u navode se ti popisi kao prateće mjere koje su izravno povezane sa
 slobodnih kretanjem osoba u području slobode, sigurnosti i pravde.
 Kako je navedeno u uvodnoj izjavi 5. Uredbe 539/2001,
 „određivanje onih trećih zemalja čiji državljani moraju imati
 vizu, i onih koji su izuzeti od tog zahtjeva provodi se na temelju pažljive
 individualne procjene različitih kriterija koji, inter alia,
 uključuju nezakonito useljavanje, javni poredak i sigurnost, kao i vanjske
 odnose Europske unije s trećim zemljama, a također uzimajući u
 obzir implikacije povezane s regionalnom povezanošću i uzajamnošću”.
 S obzirom na kriterije javnog reda i nezakonite imigracije, treba se posvetiti
 posebna pažnja sigurnosti putnih isprava koje izdaju dotične treće
 zemlje.
 Budući da se kriteriji u Uredbi (EZ)
 br. 539/2001 mogu razviti tijekom vremena u odnosu na treće zemlje,
 sastav negativnog i pozitivnog popisa treba se preispitati kada je to potrebno.
 Uredba (EZ) br. 539/2001 zadnji put je
 izmijenjena 2010. godine (dvaput) odražavajući, s jedne strane, ishod
 dijaloga o liberalizaciji viznog režima sa zemljama zapadnog Balkana
 prenošenjem Albanije i Bosne i Herzegovine u Prilog II. i, s druge strane,
 redovnu reviziju popisa zemalja prenošenjem Tajvana u Prilog II. Komisija je u
 studenome 2012.[3]
 predložila novu redovnu reviziju popisa zemalja. Pregovori o tome prijedlogu
 još su u tijeku. Sljedeća redovna revizija planirana je za početak 2014.,
 a u njoj će se uzeti u obzir ekonomski učinci liberalizacije viznog
 režima, kako je najavila Komisija u svojem Priopćenju o vizama i razvoju u
 studenome 2012. godine[4].
 Cilj je trenutačne revizije Uredbe
 osigurati da sastav popisa trećih zemalja bude u skladu s kriterijima iz
 uvodne izjave (5) Uredbe u svjetlu napretka koji je ostvarila Republika Moldova
 u okviru dijaloga liberalizacije viznog režima.
 2. Elementi prijedloga
 Nakon
 pregovora popraćenih obrazloženjima u Kišinjevu 2. ožujka 2010. godine,
 Dijalog o vizama službeno je otvoren 15. lipnja 2010., na marginama sastanka
 Zajedničkog vijeća za suradnju između Europske unije i Republike
 Moldove u Luxembourgu. Tijekom rujna 2010. godine stručnjaci su posjetili
 Republiku Moldovu kako bi proveli detaljnu „analizu nedostataka” koja je
 omogućila sveobuhvatnu procjenu situacije u svim pitanjima koje
 obuhvaća Dijalog o vizama (sigurnost putnih isprava, uključujući
 biometrijske podatke, nezakonito useljavanje, uključujući ponovni
 prihvat, javni red i sigurnost, vanjski odnosi i temeljna prava) i koja je u
 listopadu predstavljena Vijeću, na razini radne skupine. U skladu s
 Zaključcima Vijeća (Vanjski poslovi) od 25. listopada 2010. o
 Republici Moldovi te o Istočnom partnerstvu, raspravljalo se o nacrtu
 Akcijskog plana o liberalizaciji viznog režima za Republiku Moldovu (VLAP), a 16.
 prosinca 2010. odobrilo ga je i Vijeće.
 Moldovska vlada 17. veljače donijela je
 obrazloženi nacionalni akcijski plan i predstavila ga na sastanku visokih
 dužnosnika 18. veljače 2011. godine.
 Prvo izvješće o napretku[5] u provedbi akcijskog
 plana liberalizacije viznog režima u Republici Moldovi podneseno je 16. rujna 2011.
 godine.
 Drugo izvješće o napretku[6] u provedbi akcijskog
 plana liberalizacije viznog režima u Republici Moldovi objavljeno je 9.
 veljače 2012. godine. Sastanak visokih dužnosnika održao se 27.
 veljače 2012. i tijekom njega predstavljeno je drugo izvješće o
 napretku, a raspravljalo se i o sljedećim koracima u procesu.
 Treće izvješće o napretku[7] u provedbi akcijskog
 plana liberalizacije viznog režima u Republici Moldovi objavljeno je 22. lipnja
 2012. godine. To je bilo treće i konačno izvješće o napretku
 prve faze VLAP-A, u kojem je predstavljena Komisijina konsolidirana procjena
 napretka koji je ostvarila Republika Moldova u ispunjavanju mjerila za
 ocjenjivanje VLAP-a iz prve faze u vezi s uspostavljanjem zakonodavnog,
 političkog i institucionalnog okvira.
 Daljnju procjenu mogućih migracijskih i
 sigurnosnih učinaka buduće liberalizacije viznog režima za državljane
 Moldove koji putuju u EU objavila je Komisija 3. kolovoza 2012., uz
 sudjelovanje odgovarajućih agencija EU-a i dionika.[8]
 Vijeće je 19. studenoga 2012. godine
 donijelo Zaključke u skladu s procjenom Komisije da je Republika Moldova
 ispunila sva mjerila za ocjenjivanje unutar prve faze akcijskog plana
 liberalizacije viznog režima. Uspostavljen je traženi zakonodavni,
 politički i institucionalni okvir. Nakon toga pokrenut je proces procjene
 mjerila za ocjenjivanje utvrđenih u drugoj fazi.
 Sastanak visokih dužnosnika održao se 28.
 siječnja 2013. godine i tijekom njega predstavljeni su ciljevi druge faze
 zajedno s pripremom sljedećih ocjenjivačkih misija. Ocjenjivačke
 misije Blokova 1, 2, 3 i 4 VLAP-a trajale su od 18. veljače do 15. ožujka 2013.
 godine. Ocjenjivačke misije bile su jedinstvene u smislu područja
 primjene i detalja procjene – 4 tjedna uključujući 12 stručnjaka
 iz država članica zajedno sa službenicima Komisije i EEAS-a. Cilj ovih
 misija stručnjaka bio je procijeniti razinu ispunjenja mjerila za
 ocjenjivanje iz druge faze akcijskog plana liberalizacije viznog režima te
 procijeniti stanje provedbe zakonodavnog, političkog i institucionalnog
 okvira, u skladu s europskim i međunarodnim standardima. Izvješća
 stručnjaka završena su u svibnju 2013. godine. Četvrto izvješće
 o napretku objavljeno je 21. lipnja 2013. godine[9],
 a u njemu je predstavljeno stanje provedbe zakonodavnog i institucionalnog
 okvira, funkcioniranje institucija i razina koordinacije među agencijama.
 U petom izvješću o napretku[10] podnesenom 15.
 studenog 2013. godine prikazuje se razina do koje su se provele preporuke
 objavljene u četvrtom izvješću, kao i cjelokupno ostvarenje druge
 faze mjerila za ocjenjivanje VLAP-a. Posvećena je posebna pažnja
 održivosti reformi i rezultatima koji su ostvareni, između ostalog,
 razboritim zapošljavanjem, kapacitetom i financiranjem. Izvješće
 uključuje procjenu razine ispunjavanja preporuka Repubilci Moldovi koje se
 nalaze u izvješću o procjeni učinka iz kolovoza 2012. godine. Komisija
 je u izvješću zaključila da je Republika Moldova zadovoljila sva
 mjerila za ocjenjivanje utvrđena u četiri bloka druge faze VLAP-a, te
 da je Republika Moldova dodijelila odgovarajuća financijska i ljudska
 sredstva kako bi se osiguralo da reforme budu održive.
 Od započinjanja Dijaloga o vizama
 između EU-a i Republike Moldove u lipnju 2010. godine i predstavljanja
 akcijskog plana o liberalizaciji viznog režima moldovskim nadležnim tijelima u
 siječnju 2011. godine, Komisija redovito izvješćuje Europski
 parlament i Vijeće o napretku koji je ostvarila Republika Moldova u
 ispunjavanju mjerila za ocjenjivanje utvrđenih unutar četiri bloka
 prve i druge faze VLAP-a.
 Pored tog opsežnog procesa izvješćivanja
 u vezi s VLAP-om, Komisija također nastavlja nadzirati napredak koji je
 ostvarila Republika Moldova u važnim područjima VLAP-a:
 · sastankom visokih dužnosnika Dijaloga o vizama između EU-a i
 Republike Moldove,
 · zajedničkim pododborom br. 3 EU-a i Republike Moldove
 · sastankom visokih dužnosnika partnerstva za mobilnost između EU-a
 i Republika Moldove,
 · dijalogom o ljudskim pravima između EU-a i Republike Moldove,
 · zajedničkim odborom EU-a i Republike Moldove za ponovni prihvat i
 · zajedničkim odborom EU-a i Republike Moldove za ublažavanje viznog
 režima .
 U svakom od ovih odbora i dijaloga redovito se
 raspravlja o stanju suradnje između EU-a i Republike Moldove. Tijekom
 zadnjih sastanaka Zajedničkih odbora o ublažavanju viznog režima i
 ponovnom prihvatu koji su se održali 12. lipnja 2013. u Bruxellesu i na kojima
 su sudjelovale i države članice, Komisija je zabilježila sveukupno jako
 zadovoljavajuću provedbu obaju sporazuma.
 Prvotni Sporazum o pojednostavljenju viznog
 režima između EU-a i Republike Moldove stupio je na snagu 1. siječnja
 2008. godine. Omogućio je svim građanima Republike Moldove (dalje u
 tekstu „državljani Moldove”) smanjene troškove izdavanja viza i ubrzani proces
 izdavanja, a posebnim kategorijama moldovskih podnositelja zahtjeva
 omogućio je oslobođenje od plaćanja troškova izdavanja viza,
 izdavanje većeg broja viza za višekratni ulazak s duljim periodom
 valjanosti te pojednostavljene popratne zahtjeve za dokazivanje namjere
 putovanja. Sporazum je isto tako sadržavao ukidanje viza za nositelje
 diplomatskih putovnica.
 Izmijenjeni Sporazum o pojednostavljenu viznog režima s Republikom
 Moldovom stupio je na snagu 1. srpnja 2013. godine. Ovaj novi sporazum nudi
 dodatna pojednostavljenja i materijalne koristi državljanima Moldove, konkretno
 (1) više kategorija podnositelja zahtjeva za vizu ima koristi od pojednostavljenja
 predviđenih u prvotnom sporazumu (2) odredbe o izdavanju viza za
 višekratni ulazak s duljim periodom valjanosti određeniim kategorijama
 putnika u dobroj vjeri ostavljaju manje diskrecije konzulima, (3) suradnja
 država članica s vanjskim pružateljima usluga podložna je jasnom pravnom
 okviru i (4) nositelj biometrijskih putovnica izuzimaju se od obveze
 posjedovanja vize.
 Partnerstvo za mobilnost s Republikom Moldovom službeno je
 započelo u rujnu 2008. godine u Kišinjevu. Uključuje 15 država
 članica (Bugarska, Češka Republika, Njemačka, Grčka,
 Francuska, Italija, Cipar, Latvija, Mađarska, Poljska, Portugal,
 Rumunjska, Slovenija, Slovačka i Švedska) i dvije agencije EU-a (FRONTEX i
 Europska zaklada za osposobljavanje) koje surađuju kako bi predstavile
 dosljedan pristup suradnji s partnerskim zemljama. Postoji veliki raspon
 inicijativa provedenih u kontekstu partnerstva koje u potpunosti odražava
 četiri dimenzije Globalnog pristupa migraciji i mobilnosti (GAAM):
 olakšavanje legalne migracije i olakšanje mobilnosti, sprječavanje i borba
 protiv nezakonite migracije te trgovine ljudima, povećanje razvojnog
 utjecaja migracije i mobilnosti kao i promicanje međunarodne zaštite.
 Rješavanje pitanja Pridnjestrovlja nije uvjet za liberalizaciju viznog
 režima u skladu s VLAP-om. Nadalje, u VLAP-u se ne upućuje na
 teritorijalnu primjenu. Liberalizacija viznog režima koristit će
 građanima koji imaju biometrijske putovnice Republike Moldove.
 Trenutačni prijedlog odražava ishod gore
 spomenutih procesa: uzimajući u obzir to da se ublažavanje viznog režima i
 sporazumi o ponovnom prihvatu s Republikom Moldovom primjenjuju na
 zadovoljavajući način, Komisija predlaže prijenos Republike Moldove,
 koja ispunjuje sva mjerila za ocjenjivanje VLAP-a, iz negativnog u pozitivni
 popis, no s ograničenjem oslobođenja od ukidanja viza na nositelje
 biometrijskih putovnica izdanih u skladu s normama ICAO-a.
 3. Sljedeći koraci
 Dijalog o vizi između EU-a i Republike
 Moldove pokazao se kao važan i posebno učinkovit alat za provođenje
 dalekosežnih i teških reformi u području pravosuđa i unutarnjih
 poslova, no također i izvan utjecaja na područja poput vladavine
 prava i reforme pravosuđa , uključujući dobro financiranje
 stranaka, pregled imuniteta i administrativnu modernizaciju. Napredak koji je
 ostvarila Republika Moldova tijekom posljednje tri godine u svim
 područjima koja obuhvaćaju četiri bloka VLAP-a stalan je i
 učinkovit. Njime se pokazuje predanost i stalni napori niza od nekoliko
 moldovskih vlada i svih državnih institucija da mjerila za ocjenjivanje VLAP-a
 postanu najveći državni prioritet.
 Važno je podsjetiti da su se reforme u
 nekoliko ključnih područja koje pokriva VLAP ostvarile u prvoj
 polovici 2013. godine usprkos nestabilnoj političkoj situaciji koja je
 trajala nekoliko mjeseci što pokazuje odgovarajuću razinu dobrog
 upravljanja i zrelost javne administracije.
 Predstojećim
 izmjenama pravila EU-a o viznom režimu uvodi se novi mehanizam povlačenja
 ukidanja viza koji pridonosi održavanju integriteta procesa liberalizacije
 viznog režima i osigurava kao krajnja mjera da putovanja bez vize neće
 dovesti do nepravilnosti ili zloupotrebe.
 Komisija smatra da je od prošlog lipnja Republika Moldova
 ostvarila potreban napredak kako bi osigurala učinkovitu i održivu
 provedbu reforma koje je morala provesti kako bi zadovoljila mjerila za
 ocjenjivanje VLAP-a. Provele su se sve tražene mjere nakon VLAP-ova 4.
 izvješća o napretku. Funkcioniranje zakonodavnog i političkog okvira,
 uspostavljanje institucionalnih i organizacijskih načela kao i provedba
 postupaka kroz sve faze četiri bloka u skladu su s odgovarajućim
 europskim i međunarodnim standardima.
 Temeljeći se na trenutačnoj procjeni
 i upućujući na ishod neprekidnog nadzora i izvješćivanja od
 početka Dijaloga o vizama između EU-a i Republike Moldove, Komisija
 smatra da Republika Moldova zadovoljava sva mjerila za ocjenjivanje iz četiriju
 blokova druge faze VLAP-a. Uzimajući u obzir sveukupne odnose između
 EU-a i Republike Moldove te njihovu dinamiku, Komisija stoga iznosi potrebni
 zakonodavni prijedlog kako bi se izmijenila EZ Uredba 539/2001, u skladu s
 dogovorenom metodologijom u okviru VLAP-a.[11]
 U ovome kontekstu, korisno je pogledati
 dostupne statističke podatke. Prema podacima o važećim boravišnim
 dozvolama, na kraju 2012. godine oko 230 000 Moldavaca legalno je živjelo u
 EU-u.[12]
 Statistički podaci pokazuju da se rizik nezakonite migracije državljana
 Moldavije u EU zadnjih godina smanjio: od 2008. godine kada je uhićeno 6 830
 nezakonitih moldovskih imigranata, broj uhićenja smanjivao se svake godine
 dosegnuvši 3 070 2012. godine, što predstavlja smanjenje od 55%. Zahtjevi
 za azil također su se tijekom tog perioda prepolovili (- 48%): državljani
 Moldavije 2012. godine podnijeli su 435 zahtjeva za azil, a 2008. godine 837.
 Poboljšava se omjer ostvarenih povrataka u usporedbi s brojem donesenih odluka
 o povratku i dosegao je 73% 2012. godine u usporedbi s 50% tijekom prethodne
 četiri godine. Konačno, dok je broj zahtjeva za izdavanje schengenske
 vize za kratkotrajni boravak ostao stabilan tijekom protekle tri godine
 (varirajući između 50 000 i 55 000), postotak odbijenih zahtjeva za
 vizu smanjio se naglo s 11.4% 2010. godine na 6.5% 2012. godine. Ovi podaci
 potvrđuju sve u svemu da se migracijski rizik koji predstavljaju
 državljani Moldove znatno smanjio. Izmjenama pravila EU-a o viznom režimu u
 Uredbi 539/2001 uvodi se novi mehanizam povlačenja ukidanja viza koji
 pridonosi održavanju integriteta procesa liberalizacije vize i osigurava kao
 krajnja mjera da putovanja bez vize neće dovesti do nepravilnosti ili
 zloupotrebe.
 Komisija će nastaviti
 aktivno nadzirati stalnu provedbu svih mjerila za ocjenjivanje iz četiri
 bloka VLAP-a od strane Republike Moldove u okviru postojećih struktura i
 dijaloga partnerstva i suradnje i, ako je to potrebno, primjenom ad hoc
 mehanizama.
 Kao što je to slučaj s prelaskom zemalja
 zapadnog Balkana na bezvizni režim, nema razloga da se provedba ukidanja viza
 za Republiku Moldovu uvjetuje sklapanjem sporazuma o ukidanju viza s EU-om,
 uzimajući u obzir činjenicu da je Republika Moldova izuzela sve
 državljane EU-a od obveze posjedovanja vize i da bi, ako se bezvizni režim
 zloupotrijebi, mehanizmi suspenzije poslužili kao učinkovito rješenje.
 4. Glavne
 organizacije/stručnjaci koji su sudjelovali u savjetovanju
 Konzultirane su države članice.
 5. Procjena učinka
 Nije potrebna.
 6. Pravna osnova
 U pogledu UFEU-a, ovaj prijedlog predstavlja
 razvitak zajedničke politike za vize u skladu s člankom 77. stavkom 2.
 točkom (a) UFEU-a.
 7. Načela proporcionalnosti
 i supsidijarnosti
 U uredbi (EZ) br. 539/2001 navode se
 treće zemlje čiji državljani moraju imati vizu pri prelasku vanjskih
 granica (negativni popis) i zemlje čiji su državljani izuzeti od te obveze
 (pozitivni popis).
 Odluka da se popisi izmijene, da se zemlje iz
 negativnog popisa prenesu u pozitivni popis ili obrnuto spada pod nadležnost
 Europske unije u skladu s člankom 77. stavkom 2. točkom (a) UFEU-a.
 8. Izbor instrumenata
 Uredbu (EZ) br. 539/2001 treba izmijeniti
 uredbom.
 9. Posljedice za proračun
 Predložene izmjene nemaju posljedice za
 proračun Europske unije.
 2013/0415 (COD)
 Prijedlog
 UREDBE EUROPSKOG PARLAMENTA I VIJEĆA
 o izmjeni Uredbe (EZ) br. 539/2001 o
 popisu trećih zemalja čiji državljani moraju imati vizu pri prelasku
 vanjskih granica i zemalja čiji su državljani su izuzeti od tog zahtjeva
 EUROPSKI PARLAMENT I VIJEĆE EUROPSKE UNIJE,
 uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju
 Europske unije, a posebno njegov članak 77. stavak 2. točku (a),
 uzimajući u obzir prijedlog Europske
 komisije,
 nakon prosljeđivanja nacrta zakonodavnog
 akta nacionalnim parlamentima,
 Djelujući u skladu s redovnim
 zakonodavnim postupkom,
 budući da:
 (1) Sastav popisa trećih zemalja u prilozima I. i II. Uredbi
 Vijeća (EZ) br. 539/2001[13]
 trebao bi biti i ostati u skladu s kriterijima utvrđenima u toj Uredbi.
 Treće zemlje za koje se situacija promijenila u vezi s ovim kriterijima
 trebaju se prenijeti iz jednog Priloga u drugi.
 (2) U skladu sa Zajedničkom
 izjavom odobrenom na sastanku na vrhu Istočnog partnerstva održanog u
 Pragu 7. svibnja 2009. i u skladu sa završetkom akcijskog plana liberalizacije
 viznog režima Republike Moldove, Komisija smatra da Republika Moldova
 zadovoljava sva mjerila za ocjenjivanje utvrđena u akcijskom planu
 liberalizacije viznog režima.
 (3) Budući da su zadovoljena
 sva mjerila za ocjenjivanje, Republiku Moldovu treba se prenijeti iz Priloga
 II. Uredbe (EZ) br. 539/2001. Ukidanje viza trebalo bi se primjenjivati na
 građane koji imaju biometrijsku putovnicu koju je izdala Republika Moldova
 u skladu s normama Međunarodne organizacije za civilno zrakoplovstvo
 (ICAO).
 (4) Kada je riječ o Islandu
 i Norveškoj, ova Uredba predstavlja razvoj odredaba schengenske pravne
 stečevine u smislu Sporazuma sklopljenog između Vijeća Europske
 unije i Republike Islanda i Kraljevine Norveške o njihovu pridruživanju
 provedbi, primjeni i razvoju schengenske pravne stečevine[14] koje su
 obuhvaćene područjem iz članka 1. točke B Odluke
 Vijeća 1999/437/EZ od 17. svibnja 1999. o određenim
 aranžmanima za primjenu Sporazuma[15].
 (5) Ova Uredba predstavlja za
 Švicarsku razvoj odredaba schengenske pravne stečevine u smislu Sporazuma
 između Europske unije, Europske zajednice i Švicarske Konfederacije o
 pridruživanju Švicarske Konfederacije provedbi, primjeni i razvoju shengenske
 pravne stečevine[16],
 koje pripadaju u područje iz članka 1. točke B i C Odluke
 Vijeća 1999/437/EZ u vezi s člankom 3. Odluke Vijeća 2008/146/EZ[17].
 (6) Ova Uredba predstavlja za Lihtenštajn razvoj odredaba
 schengenske pravne stečevine kao što je utvrđeno u Protokolu
 potpisanom između Europske unije, Europske zajednice, Švicarske
 Konfederacije i Kneževine Lihtenštajn o pridruživanju Kneževine Lihtenštajn
 Sporazumu između Europske unije, Europske zajednice i Švicarske
 Konfederacije o pridruživanju Švicarske Konfederacije provedbi, primjeni i
 razvoju schengenske pravne stečevine[18],
 koje pripadaju u područje iz članka 1. točke A Odluke
 Vijeća 1999/437/EZ od 17. svibnja 1999. u vezi s člankom 3. Odluke
 Vijeća 2011/350/EU[19].
 (7) Ova Uredba predstavlja razvoj
 odredaba schengenske pravne stečevine u kojoj ne sudjeluje Ujedinjena
 Kraljevina, u skladu s Odlukom Vijeća 2000/365/EZ od 29. svibnja 2000.
 koja se odnosi na zahtjev Ujedinjene Kraljevine Velike Britanije i
 Sjeverne Irske da sudjeluje u pojedinim odredbama schengenske pravne
 stečevine[20];
 Ujedinjena Kraljevina stoga ne sudjeluje u njezinu donošenju, ona za nju nije
 obvezujuća niti se na nju primjenjuje.
 (8) Ova Uredba predstavlja razvoj
 odredaba schengenske pravne stečevine, u kojoj ne sudjeluje Irska, u
 skladu s Odlukom Vijeća 2002/192/EZ od 28. veljače 2002.
 koja se odnosi na zahtjev Irske da sudjeluje u pojedinim odredbama schengenske
 pravne stečevine[21];
 Irska stoga ne sudjeluje u njezinu donošenju, ona za nju nije obvezujuća
 niti se na nju primjenjuje.
 (9) Kada je riječ o Cipru,
 ova Uredba predstavlja akt koji se temelji na schengenskoj pravnoj
 stečevini ili je na drugi način s njom povezan i na nju se
 primjenjuje prije nego on pristupi schengenskom području, u smislu
 članka 3. stavka 1. Akta o pristupanju iz 2003. godine.
 (10) Kada je riječ o Bugarskoj
 i Rumunjskoj, ova Uredba predstavlja akt koji se temelji na schengenskoj
 pravnoj stečevini ili je na drugi način s njom povezan, u smislu
 članka 4. stavka 1. Akta o pristupanju iz 2005. godine.
 (11) Kada je riječ o
 Hrvatskoj, ova Uredba predstavlja akt koji se temelji na schengenskoj pravnoj
 stečevini ili je na drugi način s njom povezan, u smislu članka 4.
 stavka 1. Akta o pristupanju iz 2011. godine.
 DONIJELI SU OVU UREDBU:
 Članak 1.
 Uredba
 (EZ) br. 539/2001 izmjenjuje se kako slijedi:
 1. u Prilogu I. Dijelu 1. briše se upućivanje na
 Moldovu.
 2. u Prilogu II. Dijelu 1.
 umeće se sljedeće:
 "Moldova, Republika Moldova*
 ______________
 * Ukidanje
 viza ograničit će se na građane koji imaju biometrijsku
 putovnicu izdanu u skladu s normama Međunarodne organizacije za civilno
 zrakoplovstvo (ICAO).”
 Članak 2.
 Ova Uredba stupa na snagu dvadesetog dana od
 dana objave u Službenom listu Europske unije.
 Ova je Uredba u
 cijelosti obvezujuća i izravno se primjenjuje u državama članicama u
 skladu s Ugovorima.
 Sastavljeno u Bruxellesu,
 Za
 Europski parlament Za Vijeće
 Predsjednik Predsjednik
 [1] SL L 81, 21.3.2001, str. 1.
 [2] SL L 339, 22.12.2010, str. 6.
 [3] COM (2012) 650 završna verzija
 [4] COM (2012) 649 završna verzija
 [5] SEC (2011) 1075, završna verzija
 [6] COM (2012) 12 završna verzija
 [7] COM (2012) 348 završna verzija
 [8] COM(2012) 443 završna verzija
 [9] COM(2013) 459 završna verzija
 [10] Nije još uvijek objavljeno, referenca će se dodati
 u kasnijoj fazi.
 [11] (*) Tekst petog izvješća o napretku
 trenutačno je pod nadležnošću Međunarodnog upravljačkog
 odbora (MUO), a ako se tekst zaključaka promijeni, tekst će se morati
 uskladiti u skladu s time.
 [12] Podaci iz ovog dijela obuhvaćaju sve zemlje EU-a osim
 UK-a, Irske i Hrvatske te uključuju također podatke za Švicarsku,
 Norvešku, Island i Lihtenštajn. Svi podaci dolaze iz Eurostata, osim podataka o
 zahtjevima za vizu i odbijenicama koje je prikupila Glavna uprava za unutarnje
 poslove (DG HOME).
 [13] Uredba Vijeća (EZ) br. 539/2001 od 15. ožujka 2001.
 o popisu trećih zemalja čiji državljani moraju imati vizu pri
 prelasku vanjskih granica i zemalja čiji su državljani izuzeti od tog
 zahtjeva (SL L 81, 21.3.2001., str. 1.)
 [14] SL L 176, 10.7.1999., str. 36.
 [15] SL L 176, 10.7.1999., str. 31.
 [16] SL L 53, 27.2.2008., str. 52.
 [17] SL L 53, 27.2.2008., str. 1.
 [18] SL L 160, 18.6.2011., str. 21.
 [19] SL L 160, 18.6.2011., str. 19.
 [20] SL L 131, 1.6.2000, str. 43.
 [21] SL L 64, 7.3.2002, str. 20.


type: contracts

text:
 22.8.2019
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 L 219/5
 EEZ APVIENOTĀS KOMITEJAS LĒMUMS Nr. 195/2017
 (2017. gada 27. oktobris),
 ar ko groza EEZ līguma II pielikumu (Tehniskie noteikumi, standarti, testēšana un sertifikācija) [2019/1358]
 EEZ APVIENOTĀ KOMITEJA,
 ņemot vērā Līgumu par Eiropas Ekonomikas zonu (“EEZ līgums”) un jo īpaši tā 98. pantu,
 tā kā:
 (1)
 EEZ līgumā jāiekļauj Komisijas 2017. gada 7. augusta Regula (ES) 2017/1432, ar ko attiecībā uz zema riska darbīgo vielu apstiprināšanas kritērijiem groza Eiropas Parlamenta un Padomes Regulu (EK) Nr. 1107/2009 par augu aizsardzības līdzekļu laišanu tirgū (1).
 (2)
 EEZ līgumā jāiekļauj Komisijas 2017. gada 18. maija Īstenošanas regula (ES) 2017/855, ar ko attiecībā uz darbīgās vielas diflubenzurona apstiprināšanas nosacījumiem groza Īstenošanas regulu (ES) Nr. 540/2011 (2).
 (3)
 EEZ līgumā jāiekļauj Komisijas 2017. gada 18. maija Īstenošanas regula (ES) 2017/856, ar ko attiecībā uz darbīgās vielas fluroksipīra apstiprināšanas nosacījumiem groza Īstenošanas regulu (ES) Nr. 540/2011 (3).
 (4)
 Tādēļ būtu attiecīgi jāgroza EEZ līguma II pielikums,
 IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU.
 1. pants
 EEZ līguma II pielikuma XV nodaļu groza šādi:
 1)
 pielikuma 13. punktam (Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (EK) Nr. 1107/2009) pievieno šādu ievilkumu:
 “—
 32017 R 1432: Komisijas 2017. gada 7. augusta Regulu (ES) 2017/1432 (OV L 205, 8.8.2017., 59. lpp.)”;
 2)
 pēc 13.a punkta (Komisijas Īstenošanas regula (ES) 540/2011) pievieno šādu punktu:
 “—
 32017 R 0855: Komisijas 2017. gada 18. maija Īstenošanas regula (ES) 2017/855 (OV L 128, 19.5.2017., 10. lpp.),
 —
 32017 R 0856: Komisijas 2017. gada 18. maija Īstenošanas regula (ES) 2017/856 () (OV L 128, 19.5.2017., 14. lpp.).”
 2. pants
 Regulas (ES) 2017/1432 un Īstenošanas Regulu (ES) 2017/855 un (ES) 2017/856 teksts islandiešu un norvēģu valodā, kas jāpublicē Eiropas Savienības Oficiālā Vēstneša EEZ papildinājumā, ir autentisks.
 3. pants
 Šis lēmums stājas spēkā 2017. gada 28. oktobrī, ja ir iesniegti visi paziņojumi saskaņā ar EEZ līguma 103. panta 1. punktu (*1).
 4. pants
 Šo lēmumu publicē Eiropas Savienības Oficiālā Vēstneša EEZ iedaļā un tā EEZ papildinājumā.
 Briselē, 2017. gada 27. oktobrī
 EEZ Apvienotās komitejas vārdā –
 priekšsēdētāja
 Sabine MONAUNI
 (1) OV L 205, 8.8.2017., 59. lpp.
 (2) OV L 128, 19.5.2017., 10. lpp.
 (3) OV L 128, 19.5.2017., 14. lpp.
 (*1) Konstitucionālās prasības nav norādītas.


text:
Living for the City är en låt komponerad och framförd av Stevie Wonder. Låten lanserades i augusti 1973 på hans album Innervisions, och släpptes några månader senare även som singel. Den blev en hit både i USA och Storbritannien.
 Stevie Wonder spelade alla instrument på låtens inspelning själv, och stod även för produceringen. Låttexten handlar om en fattig ung afroamerikansk man från Mississippi som kommer till New York och blir inlurad i droghandel bara för att sedan åka fast och dömas till tio år i fängelse. Singelversionen som är mycket kortare innefattar dock inte hela historien.
 Magasinet Rolling Stone har listat Wonders version på plats #105 i listan The 500 Greatest Songs of All Time.
 Listplaceringar
 Billboard Hot 100, USA: #8
 UK Singles Chart, Storbritannien: #16
 Tyskland: #20
 Källor
 Musiksinglar 1973
 Låtar av Stevie Wonder