type: wikipedia

text:
Locomotiva diesel-hidráulica produzida pela Krupp da Alemanha para a EFVM. Foi comprada em 1953 apenas uma unidade deste modelo de locomotiva, a mesma entrou em serviço em 1954.
 Foi, na época, a maior (21,9 metros) e mais potente (1900 hp-DIN ou 1682 hp-SAE) locomotiva diesel em operação no Brasil. Possuía dois motores MAN de 950 hp, com cabine central e chassi articulado, contendo três truques de dois eixos, num arranjo denominado de B-B-B.
 Possuía número #551 e com a entrada em operação das locomotivas EMD G12 em 1960, existiram duas locomotivas diferentes com mesma numeração.
 Apresentava constantes problemas mecânicos, e acabou sendo retirada dos serviços em 1963, sendo a primeira locomotiva diesel a ser baixada do patrimônio da EFVM.
 Locomotivas da Alemanha
 Locomotivas diesel-hidráulicas do Brasil


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 1.5.2010
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 113/12
 Rozsudek Soudního dvora (třetího senátu) ze dne 11. března 2010 (žádost o rozhodnutí o předběžné otázce Naczelny Sąd Administracyjny — Polská republika) — Telekomunikacja Polska S.A. w Warszawie v. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
 (Věc C-522/08) (1)
 („Elektronické komunikace - Telekomunikační služby - Směrnice 2002/21/ES - Směrnice 2002/22/ES - Podmínění uzavření smlouvy o poskytování služeb uzavřením smlouvy o poskytování dalších služeb - Zákaz - Širokopásmový internet“)
 2010/C 113/16
 Jednací jazyk: polština
 Předkládající soud
 Naczelny Sąd Administracyjny
 Účastníci původního řízení
 Žalobkyně: Telekomunikacja Polska S.A. w Warszawie
 Žalovaný: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
 Předmět věci
 Žádost o rozhodnutí o předběžné otázce — Naczelny Sad Administracyjny — Výklad článku 95 Smlouvy o ES, jakož i třináctého bodu odůvodnění a článků 5 a 8 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/19/ES ze dne 7. března 2002 o přístupu k sítím elektronických komunikací a přiřazeným zařízením a o jejich vzájemném propojení (přístupová směrnice) (Úř. věst. L 108, s. 7; Zvl. vyd. 13/29, s. 323), ustanovení směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/20/ES ze dne 7. března 2002 o oprávnění pro sítě a služby elektronických komunikací (autorizační směrnice) (Úř. věst. L 108, s. 21; Zvl. vyd. 13/29, s. 337), prvního a 28 bodu odůvodnění, čl. 1 odst. 3 a článků 3, 7, 8, 14, 15, 16 a 19 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/21/ES ze dne 7. března 2002 o společném předpisovém rámci pro sítě a služby elektronických komunikací (rámcová směrnice) (Úř. věst. L 108, s. 33; Zvl. vyd. 13/29, s. 349) a 26 bodu odůvodnění, jakož i článků 16 a 17 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/22/ES ze dne 7. března 2002 o univerzální službě a právech uživatelů týkajících se sítí a služeb elektronických komunikací (směrnice o univerzální službě) (Úř. věst. L 108, s. 51; Zvl. vyd. 13/29, s. 367) — Vnitrostátní právní úprava zakazující všem poskytovatelům telekomunikačních služeb podmínit uzavření smlouvy o poskytování služeb zakoupením jiné služby — Podmínění uzavření smlouvy o poskytování služeb širokopásmového přístupu na internet uzavřením smlouvy na telefonní služby
 Výrok
 Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/21/ES ze dne 7. března 2002 o společném předpisovém rámci pro sítě a služby elektronických komunikací (rámcová směrnice) a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/22/ES ze dne 7. března 2002 o univerzální službě a právech uživatelů týkajících se sítí a služeb elektronických komunikací (směrnice o univerzální službě) musí být vykládány v tom smyslu, že nebrání takové vnitrostátní právní úpravě, jako je čl. 57 odst. 1 bod 1 zákona o telekomunikacích (ustawa — Prawo telekomunikacyjne) ze dne 16. července 2004, ve znění použitelném na skutkové okolnosti v původním řízení, která zakazuje podmínit uzavření smlouvy o poskytování služeb tím, že koncový uživatel uzavře smlouvu o poskytování dalších služeb.
 Nicméně směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/29/ES ze dne 11. května 2005 o nekalých obchodních praktikách vůči spotřebitelům na vnitřním trhu a o změně směrnice Rady 84/450/EHS, směrnic Evropského parlamentu a Rady 97/7/ES, 98/27/ES a 2002/65/ES a nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 2006/2004 (směrnice o nekalých obchodních praktikách) musí být vykládána v tom smyslu, že brání vnitrostátní právní úpravě, která až na určité výjimky a aniž by zohledňovala konkrétní okolnosti projednávané věci zakazuje jakoukoli vázanou nabídku učiněnou prodávajícím spotřebiteli.
 (1) Úř. věst. C 69, 21.3.2009.


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 DEPARTMENT OF THE INTERIOR
 Fish and Wildlife Service
 50 CFR Part 17
 RIN 1018-AI 11
 Endangered and Threatened Wildlife and Plants; Extension of Final Decision and Re-opening of Comment Period on Proposed Rule to List Beluga Sturgeon (Huso huso) as Endangered
 AGENCY:
 Fish and Wildlife Service, Interior.
 ACTION:
 Proposed rule; 6-month extension of final decision and re-opening of comment period.
 SUMMARY:
 We, the Fish and Wildlife Service (Service), announce a 6-month extension for a final decision and re-opening of the comment period on the proposed rule to list beluga sturgeon (Huso huso) as endangered. This action is required to allow for public review of, and comment on, a report that was recently received by the Division of Scientific Authority that provides significant new information about the status of Caspian Sea beluga sturgeon stocks.
 DATES:
 Comments and information may be submitted through September 2, 2003. A final decision on the proposal will be made by January 31, 2004.
 ADDRESSES:
 Comments, information, and questions should be submitted to the Chief, Division of Scientific Authority; by mail, U.S. Fish and Wildlife Service, 4401 North Fairfax Drive, Room 750; Arlington, Virginia 22203; by fax, 703-358-2276; or by e-mail, ScientificAuthority@fws.gov. Comments will be available for public inspection, by appointment, from 8 a.m. to 4 p.m., Monday through Friday, at this address.
 FOR FURTHER INFORMATION CONTACT:
 Robert R. Gabel, Chief, Division of Scientific Authority, at the above address (telephone, 703-358-1708).
 SUPPLEMENTARY INFORMATION:
 On December 18, 2000, we received a petition to list the beluga sturgeon (Huso huso) as endangered under the Endangered Species Act of 1973. In the Federal Register of June 20, 2002 (67 FR 41918), we published concurrent 90-day and 12-month findings on the petition. The 90-day finding stated that the petition presented substantial information indicating the requested action may be warranted. The 12-month finding stated the petitioned action is warranted. Subsequently, in the Federal Register of July 31, 2002 (67 FR 49657), we published a proposed rule to list beluga sturgeon as endangered. In the notice, we requested public comments and information by October 29, 2002, and we stated that requests for a public hearing were to be received by September 16, 2002. The Division of Scientific Authority (DSA) received four requests for a public hearing. To accommodate the requests, we published a notice in the Federal Register on November 6, 2002 (67 FR 67586), of a public hearing to take place December 5, 2002. With that notice, we extended the public comment period through December 28, 2002, to allow for submission of comments during, and 15 days after, the public hearing.
 On March 11, 2003, we received a new document that may have major relevance to this decision: “Report on Results of Complex Interstate All-Caspian Sea Expedition on the Assess[ment] of Sturgeon Species Stocks” from the Secretariat of the Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES). The report summarizes the 2002 sturgeon stock-assessment survey for the Caspian Sea. The Secretariat's report contains substantial information that must be considered in our deliberations and should be made available to the public.
 In an effort to address Caspian Sea sturgeon conservation issues, the so-called “Paris agreement” was developed during the 45th meeting of the CITES Standing Committee (Paris, June 2001). An important provision of the agreement was implementation of annual Caspian Sea sturgeon stock-assessment surveys that were to include mandatory reports. The report submitted by the CITES Secretariat contains the results of the 2002 sturgeon stock-assessment survey. All Caspian Sea range nations (except the Islamic Republic of Iran) participated in the 2002 sturgeon stock-assessment survey. Our review of the 2002 survey report indicates that survey parameters have been substantially broadened and the scope of data collection efforts has improved considerably since completion of the initial survey mandated by the Paris agreement in 2001. The current report provides new information regarding changes in beluga sturgeon feeding habits, expanded toxicological studies, and increased stock abundance estimates that were extrapolated from the most recent raw data.
 To consider this new information, and any comments thereon, the Service has decided to extend the publication of a final rule from July 31, 2003, to January 31, 2004. We will also re-open the comment period until [the date specified above in DATES], and will provide copies of the indicated document upon request. All comments and information received will be considered in making a final decision on the proposal to list beluga sturgeon as endangered, and will be included in the administrative record.
 Authority:
 Endangered Species Act of 1973 (16 U.S.C. 1531 et seq.).
 Dated: June 11, 2003.
 Marshall P. Jones, Jr.,
 Deputy Director, Fish and Wildlife Service.
 [FR Doc. 03-16724 Filed 7-1-03; 8:45 am]
 BILLING CODE 4310-55-P


text:
 9.7.2005
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 171/13
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ
 της 11ης Μαΐου 2005
 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-111/01 και T-133/01, Saxonia Edelmetalle GmbH και J. Riedemann, ως εκκαθαριστής της εταιρίας ZEMAG GmbH, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1)
 (Κρατικές ενισχύσεις - Αναδιάρθρωση - Καταχρηστική εφαρμογή κρατικών ενισχύσεων - Αναζήτηση των ενισχύσεων - Άρθρο 88, παράγραφος 2, ΕΚ - Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999)
 (2005/C 171/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
 Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-111/01 και T-133/01, Saxonia Edelmetalle GmbH, με έδρα το Haslbrücke (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον P. von Woedtke, δικηγόρο, και J. Riedemann ως εκκαθαριστής της εταιρίας ZEMAG GmbH, υπό εκκαθάριση, με έδρα στο Zeitz (Γερμανία), εκπροσωπούμενης από τον U. Vahlhaus, δικηγόρο, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: V. Kreuschitz και V. Di Bucci, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο), με αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως 2001/673/ΕΚ της Επιτροπής, της 28ης Μαρτίου 2001, σχετικά με κρατική ενίσχυση, που χορήγησε η Γερμανία υπέρ της EFBE Verwaltungs GmbH & Co. Management KG (που κατέστη Lintra Beteiligungsholding GmbH, με τις εταιρίες Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte GmbH, LandTechnik Schlüter GmbH, ILKA MAFA Kältetechnik GmbH, SKL Motoren- und Systembautechnik GmbH, SKL Spezialapparatebau GmbH, Magdeburger Eisengießerei GmbH, Saxonia Edelmetalle GmbH και Gothaer Fahrzeugwerk GmbH) (ΕΕ L 236, σ. 3), το Πρωτοδικείο (πρώτο πενταμελές τμήμα), συγκείμενο από τους B. Vesterdorf, Πρόεδρο, M. Jaeger, P. Mengozzi, M. E. Martins Ribeiro και F. Dehousse, δικαστές, γραμματέας: D. Christensen, υπάλληλος διοικήσεως, εξέδωσε στις 11 Μαΐου 2005 την ακόλουθη απόφαση:
 1
 Ακυρώνει το άρθρο 3 της αποφάσεως 2001/673/ΕΚ της Επιτροπής, της 28ης Μαρτίου 2001, σχετικά με κρατική ενίσχυση που χορήγησε η Γερμανία υπέρ της EFBE Verwaltungs GmbH & Co. Management KG (που κατέστη Lintra Beteiligungsholding GmbH, με τις εταιρίες Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte GmbH, LandTechnik Schlüter GmbH, ILKA MAFA Kältetechnik GmbH, SKL Motoren- und Systembautechnik GmbH, SKL Spezialapparatebau GmbH, Magdeburger Eisengießerei GmbH, Saxonia Edelmetalle GmbH και Gothaer Fahrzeugwerk GmbH), στο μέτρο που υποχρεώνει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας να ανακτήσει ποσό 3 195 559 DEM, συμπεριλαμβανομένων των αναλογούντων τόκων, από την εταιρία Saxonia Edelmetalle GmbH καθώς και συνολικό ποσό ενισχύσεων 6 496 271 DEM, συμπεριλαμβανομένων των αναλογούντων τόκων, από την εταιρία Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte (ZEMAG) GmbH.
 2
 Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
 3
 Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων στην υπόθεση T-111/01.
 (1) ΕΕ C 227 της 11.8.2001.


text:
 27.1.2006
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 23/69
 RICHTLINIE 2006/4/EG DER KOMMISSION
 vom 26. Januar 2006
 zur Änderung der Anhänge der Richtlinien 86/362/EWG und 90/642/EWG des Rates bezüglich der Rückstandshöchstgehalte für Carbofuran
 (Text von Bedeutung für den EWR)
 DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN —
 gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft,
 gestützt auf die Richtlinie 86/362/EWG des Rates vom 24. Juli 1986 über die Festsetzung von Höchstgehalten an Rückständen von Schädlingsbekämpfungsmitteln auf und in Getreide (1), insbesondere auf Artikel 10,
 gestützt auf die Richtlinie 90/642/EWG des Rates vom 27. November 1990 über die Festsetzung von Höchstgehalten an Rückständen von Schädlingsbekämpfungsmitteln auf und in bestimmten Erzeugnissen pflanzlichen Ursprungs, einschließlich Obst und Gemüse (2), insbesondere auf Artikel 7,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Bei Getreide und Erzeugnissen pflanzlichen Ursprungs, einschließlich Obst und Gemüse, spiegeln die Rückstandsgehalte den Einsatz der Mindestmenge an Pestiziden wider, die erforderlich ist, um einen wirksamen Pflanzenschutz zu erzielen. Die Pestizide sind so einzusetzen, dass die Rückstandsmenge so gering wie möglich und toxikologisch vertretbar ist, insbesondere im Hinblick auf den Umweltschutz und die geschätzte Aufnahme mit der Nahrung durch die Verbraucher. Die gemeinschaftlichen Rückstandshöchstgehalte bilden die oberen Grenzwerte für solche Rückstände, die in Erzeugnissen enthalten sein dürfen, wenn die Erzeuger eine gute landwirtschaftliche Praxis betreiben.
 (2)
 Die Rückstandshöchstgehalte für Pestizide werden ständig überprüft. Sie werden geändert, um neuen Informationen und Daten Rechnung zu tragen. Ergibt die zugelassene Verwendung von Pestiziden keine bestimmbaren Rückstände in oder auf dem Lebensmittel, oder ist die Verwendung nicht zugelassen, oder ist die von Mitgliedstaaten zugelassene Verwendung nicht durch die erforderlichen Daten gestützt, oder werden in Drittländern Mittel verwendet, die zu Rückständen in oder auf Lebensmitteln führen, die auf den Gemeinschaftsmarkt gelangen können und über die keine ausreichenden Daten vorliegen, so wird die untere analytische Bestimmungsgrenze als Rückstandshöchstgehalt festgesetzt.
 (3)
 Mehrere Mitgliedstaaten haben der Kommission angesichts von Bedenken über die Aufnahme mit der Nahrung durch die Verbraucher Änderungswünsche für einzelstaatliche Rückstandshöchstgehalte gemäß Artikel 8 der Richtlinie 90/642/EWG mitgeteilt. Der Kommission wurden Vorschläge zur Änderung der gemeinschaftlichen Rückstandshöchstgehalte übermittelt.
 (4)
 Die lebenslange und die kurzzeitige Verbraucherexposition bei Aufnahme der unter diese Richtlinie fallenden Pestizide über Lebensmittel ist gemäß den in der Europäischen Union verwendeten Methoden und Verfahren unter Berücksichtigung der Leitlinien der Weltgesundheitsorganisation (3) geprüft und bewertet worden. Auf dieser Grundlage sollten neue Rückstandshöchstgehalte festgesetzt werden, um zu gewährleisten, dass es zu keiner unannehmbaren Verbraucherexposition kommt.
 (5)
 Die etwaige akute Verbraucherexposition bei Aufnahme jedes der Lebensmittel, das Rückstände dieser Pestizide enthalten könnte, ist gemäß den in der Europäischen Union verwendeten Methoden und Verfahren unter Berücksichtigung der von der Weltgesundheitsorganisation veröffentlichten Leitlinien geprüft und bewertet worden. Das Ergebnis war, dass das Vorhandensein von Pestizidrückständen, die die in dieser Richtlinie vorgeschlagenen Rückstandshöchstgehalte nicht überschreiten, keine akuten toxischen Wirkungen habe.
 (6)
 Die Handelspartner der Gemeinschaft wurden über die Welthandelsorganisation zu den vorgeschlagenen Rückstandshöchstgehalten konsultiert, und ihre diesbezüglichen Äußerungen wurden berücksichtigt.
 (7)
 Die Anhänge der Richtlinien 86/362/EWG und 90/642/EWG sollten entsprechend geändert werden.
 (8)
 Die in dieser Richtlinie vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des Ständigen Ausschusses für die Lebensmittelkette und Tiergesundheit —
 HAT FOLGENDE RICHTLINIE ERLASSEN:
 Artikel 1
 Teil A des Anhangs II der Richtlinie 86/362/EWG wird entsprechend Anhang I dieser Richtlinie geändert.
 Artikel 2
 Teil A des Anhangs II der Richtlinie 90/642/EWG wird entsprechend Anhang II dieser Richtlinie geändert.
 Artikel 3
 Die Mitgliedstaaten erlassen und veröffentlichen bis spätestens 27. Juli 2006 die erforderlichen Rechts- und Verwaltungsvorschriften, um dieser Richtlinie nachzukommen. Sie teilen der Kommission unverzüglich den Wortlaut dieser Rechtsvorschriften mit und fügen eine Entsprechungstabelle dieser Rechtsvorschriften und der vorliegenden Richtlinie bei.
 Sie wenden diese Vorschriften ab spätestens 27. Juli 2006 an.
 Bei Erlass dieser Vorschriften nehmen die Mitgliedstaaten in den Vorschriften selbst oder durch einen Hinweis bei der amtlichen Veröffentlichung auf diese Richtlinie Bezug. Die Mitgliedstaaten regeln die Einzelheiten der Bezugnahme.
 Die Mitgliedstaaten teilen der Kommission den Wortlaut der wichtigsten einzelstaatlichen Rechtsvorschriften mit, die sie auf dem unter diese Richtlinie fallenden Gebiet erlassen.
 Artikel 4
 Diese Richtlinie tritt am zwanzigsten Tag nach ihrer Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Union in Kraft.
 Artikel 5
 Diese Richtlinie ist an die Mitgliedstaaten gerichtet.
 Brüssel, den 26. Januar 2006
 Für die Kommission
 Markos KYPRIANOU
 Mitglied der Kommission
 (1) ABl. L 221 vom 7.8.1986, S. 37. Richtlinie zuletzt geändert durch die Richtlinie 2005/76/EG der Kommission (ABl. L 293 vom 9.11.2005, S. 14).
 (2) ABl. L 350 vom 14.12.1990, S. 71. Richtlinie zuletzt geändert durch die Richtlinie 2005/76/EG.
 (3) „Guidelines for predicting dietary intake of pesticide residues“ (überarbeitete Fassung), erstellt vom GEMS/Food Programme in Zusammenarbeit mit dem Codex Committee on Pesticide Residues, 1997 von der Weltgesundheitsorganisation veröffentlicht (WHO/FSF/FOS/97.7).
 ANHANG I
 In Teil A des Anhangs II der Richtlinie 86/362/EWG erhält die Zeile betreffend Carbofuran folgenden Wortlaut:
 „Pestizidrückstand
 Höchstgehalt in mg/kg
 Carbofuran (Summe des Gehalts an Carbofuran und 3-Hydroxycarbofuran, berechnet als Carbofuran)
 0,02 (1) Getreide
 (1) Untere analytische Bestimmungsgrenze.“
 ANHANG II
 In Teil A des Anhangs II der Richtlinie 90/642/EWG erhalten die Zeilen betreffend Carbofuran folgenden Wortlaut
 Pestizidrückstände und Rückstandshöchstgehalte (mg/kg)
 Gruppen und Beispiele bestimmter Erzeugnisse, für die die Rückstandshöchstgehalte gelten
 Carbofuran (Summe des Gehalts an Carbofuran und 3-Hydroxycarbofuran, berechnet als Carbofuran)
 „1. Früchte, frisch, getrocknet oder ungekocht, durch Gefrieren haltbar gemacht, ohne Zusatz von Zucker; Schalenfrüchte
 i)
 ZITRUSFRÜCHTE
 0,3
 Grapefruit
 Zitronen
 Limonen
 Mandarinen (einschließlich Clementinen und anderer Hybriden)
 Orangen
 Pomelos
 Sonstige
 ii)
 SCHALENFRÜCHTE (mit oder ohne Schale)
 0,02 (1)
 Mandeln
 Paranüsse
 Kaschunüsse
 Esskastanien, Edelkastanien
 Kokosnüsse
 Haselnüsse
 Macadamianüsse
 Pekannüsse
 Pinienkerne, Pignoli
 Pistazien
 Walnüsse
 Sonstige
 iii)
 KERNOBST
 0,02 (1)
 Äpfel
 Birnen
 Quitten
 Sonstige
 iv)
 STEINOBST
 0,02 (1)
 Aprikosen, Marillen
 Kirschen
 Pfirsiche (einschließlich Nektarinen und anderer Hybriden)
 Pflaumen, Zwetschgen
 Sonstige
 v)
 BEEREN UND KLEINOBST
 0,02 (1)
 a)
 Tafel- und Keltertrauben
 Tafeltrauben
 Keltertrauben
 b)
 Erdbeeren (ohne Wildfrüchte)
 c)
 Strauchbeerenobst (ohne Wildfrüchte)
 Brombeeren
 Amerikanische Brombeerarten
 Loganbeeren
 Himbeeren
 Sonstige
 d)
 Anderes Kleinobst und Beeren (ohne Wildfrüchte)
 Heidelbeeren
 Preiselbeeren
 Johannisbeeren, Ribisel (rot, schwarz und weiß)
 Stachelbeeren
 Sonstige
 e)
 Wildbeeren und Wildobst
 vi)
 SONSTIGE FRÜCHTE
 0,02 (1)
 Avocadofrüchte
 Bananen
 Datteln
 Feigen
 Kiwis
 Kumquats
 Litchis
 Mangos
 a)
 Oliven
 Tafeloliven
 Oliven zur Ölgewinnung
 Passionsfrüchte
 Ananas
 Papayas
 Sonstige
 2.
 Gemüse, frisch oder ungekocht, gefroren oder getrocknet
 0,02 (1)
 i)
 WURZEL- UND KNOLLENGEMÜSE
 Rote Rüben, Rote Bete
 Karotten und Möhren
 Knollensellerie
 Meerrettich, Kren
 Topinambur
 Pastinaken
 Petersilienwurzel
 Radieschen und Rettiche
 Schwarzwurzeln
 Süßkartoffeln, Bataten
 Kohlrüben, Steckrüben, Wruken, Krautrüben
 Speiserüben, Weiße Rüben, Stoppelrüben
 Yamswurzeln
 Sonstige
 ii)
 ZWIEBELGEMÜSE
 Knoblauch
 Zwiebeln
 Schalotten
 Frühlingszwiebeln
 Sonstige
 iii)
 FRUCHTGEMÜSE
 a)
 Solanaceen
 Tomaten, Paradeiser
 Paprika
 Auberginen/Melanzani
 Sonstige
 b)
 Cucurbitaceen — mit genießbarer Schale
 Salat- und Gemüsegurken
 Einlegegurken
 Zucchini
 Sonstige
 c)
 Cucurbitaceen — mit ungenießbarer Schale
 Melonen
 Kürbisse
 Wassermelonen
 Sonstige
 d)
 Zuckermais
 iv)
 KOHLGEMÜSE
 a)
 Blumenkohle
 Brokkoli
 Blumenkohl, Karfiol
 Sonstige
 b)
 Kopfkohle
 Rosenkohl, Kohlsprossen
 Kopfkohl
 Sonstige
 c)
 Blattkohle
 Chinakohl
 Grünkohl
 Sonstige
 d)
 Kohlrabi
 v)
 BLATTGEMÜSE UND FRISCHE KRÄUTER
 a)
 Salate und ähnliche Arten
 Gartenkresse
 Feldsalat
 Kopfsalat
 Breitblättrige Endivie (Cichorum endivia var. latifolium)
 Sonstige
 b)
 Spinat und ähnliche Arten
 Spinat
 Mangold
 Sonstige
 c)
 Brunnenkresse
 d)
 Chicorée
 e)
 Frische Kräuter
 Kerbel
 Schnittlauch
 Petersilie
 Blattsellerie
 Sonstige
 vi)
 HÜLSENGEMÜSE (frisch)
 Bohnen (mit Hülsen)
 Bohnen (ohne Hülsen)
 Erbsen (mit Hülsen)
 Erbsen (ohne Hülsen)
 Sonstige
 vii)
 STÄNGELGEMÜSE (frisch)
 Spargel
 Kardonen
 Stangensellerie
 Fenchel
 Artischocken
 Lauch, Porree
 Rhabarber
 Sonstige
 viii)
 PILZE
 a)
 Zuchtpilze
 b)
 Wildpilze
 3.
 Hülsenfrüchte
 0,02 (1)
 Bohnen
 Linsen
 Erbsen
 Sonstige
 4.
 Ölsaaten
 0,1
 Leinsamen
 Erdnüsse
 Mohnsamen
 Sesamsamen
 Sonnenblumenkerne
 Rapssamen
 Sojabohnen
 Senfkörner
 Baumwollsamen
 Sonstige
 5.
 Kartoffeln
 0,02 (1)
 Frühkartoffeln
 Lagerkartoffeln
 6.
 Tee (getrocknete und fermentierte oder nicht fermentierte Blätter und Blattstiele von Camellia sinensis)
 0,05 (1)
 7.
 Hopfen (getrocknet), einschließlich Hopfenpellets und nicht konzentriertes Hopfenpulver
 0,05 (1)
 (1) Untere analytische Bestimmungsgrenze.“


text:
 28.10.2014
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 307/34
 KOMMISSIONENS GENNEMFØRELSESFORORDNING (EU) Nr. 1139/2014
 af 27. oktober 2014
 om ændring af gennemførelsesforordning (EU) nr. 543/2011 for så vidt angår de mængder, der udløser tillægstold for artiskokker, courgetter, appelsiner, klementiner, mandariner og satsumas, citroner, æbler og pærer
 EUROPA-KOMMISSIONEN HAR —
 under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
 under henvisning til Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 1308/2013 af 17. december 2013 om en fælles markedsordning for landbrugsprodukter og om ophævelse af Rådets forordning (EØF) nr. 922/72, (EØF) nr. 234/79, (EF) nr. 1037/2001 og (EF) nr. 1234/2007 (1), særlig artikel 183, litra b), og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 I henhold til Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) nr. 543/2011 (2) skal der føres tilsyn med importen af de produkter, der er anført i bilag XVIII. Tilsynet sker efter de bestemmelser, der er fastsat i artikel 308d i Kommissionens forordning (EØF) nr. 2454/93 (3).
 (2)
 I forbindelse med anvendelsen af artikel 5, stk. 4, i den landbrugsaftale (4), der er indgået som led i de multilaterale handelsforhandlinger under Uruguayrunden, bør der på grundlag af de seneste disponible oplysninger for 2011, 2012 og 2013 foretages ændringer af de mængder, som udløser tillægstold for artiskokker, klementiner, mandariner og satsumas fra den 1. november 2014, for appelsiner fra den 1. december 2014 og for courgetter, citroner, æbler og pærer fra den 1. januar 2015.
 (3)
 Gennemførelsesforordning (EU) nr. 543/2011 bør derfor ændres i overensstemmelse hermed. Af læsbarhedsgrunde bør nævnte forordnings bilag XVIII udskiftes i sin helhed.
 (4)
 For at sikre at foranstaltningen finder anvendelse så hurtigt som muligt, efter at de opdaterede data er blevet gjort tilgængelige, bør denne forordning træde i kraft på dagen for offentliggørelsen —
 VEDTAGET DENNE FORORDNING:
 Artikel 1
 I bilag XVIII til gennemførelsesforordning (EU) nr. 543/2011 udskiftes de mængder, som udløser tillægstold for artiskokker, courgetter, appelsiner, klementiner, mandariner og satsumas, citroner, æbler og pærer med de mængder, der er angivet i den tilsvarende kolonne i det nævnte bilag som angivet i bilaget til denne forordning.
 Artikel 2
 Denne forordning træder i kraft på dagen for offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
 Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 27. oktober 2014.
 På Kommissionens vegne
 José Manuel BARROSO
 Formand
 (1) EUT L 347 af 20.12.2013, s. 671.
 (2) Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) nr. 543/2011 af 7. juni 2011 om nærmere bestemmelser for anvendelsen af Rådets forordning (EF) nr. 1234/2007 for så vidt angår frugt og grøntsager og forarbejdede frugter og grøntsager (EUT L 157 af 15.6.2011, s. 1).
 (3) Kommissionens forordning (EØF) nr. 2454/93 af 2. juli 1993 om visse gennemførelsesbestemmelser til Rådets forordning (EØF) nr. 2913/92 om indførelse af en EF-toldkodeks (EFT L 253 af 11.10.1993, s. 1).
 (4) EFT L 336 af 23.12.1994, s. 22.
 BILAG
 »BILAG XVIII
 TILLÆGSIMPORTTOLD: AFSNIT IV, KAPITEL I, AFDELING 2
 Medmindre andet er fastsat i bestemmelserne om fortolkning af den kombinerede nomenklatur, anses varebeskrivelsen for kun at være vejledende. Anvendelsesområdet for tillægstolden i dette bilag bestemmes af anvendelsesområdet for KN-koderne, som de foreligger på tidspunktet for vedtagelsen af denne forordning.
 Løbenummer
 KN-kode
 Varebeskrivelse
 Anvendelsesperiode
 Udløsningsmængde (ton)
 78.0015
 0702 00 00
 Tomater
 1. oktober til 31. maj
 445 127
 78.0020
 1. juni til 30. september
 27 287
 78.0065
 0707 00 05
 Agurker
 1. maj til 31. oktober
 12 678
 78.0075
 1. november til 30. april
 12 677
 78.0085
 0709 91 00
 Artiskokker
 1. november til 30. juni
 7 421
 78.0100
 0709 93 10
 Courgetter
 1. januar til 31. december
 263 359
 78.0110
 0805 10 20
 Appelsiner
 1. december til 31. maj
 251 798
 78.0120
 0805 20 10
 Klementiner
 1. november til slutningen af februar
 81 399
 78.0130
 0805 20 30
 0805 20 50
 0805 20 70
 0805 20 90
 Mandariner (herunder tangeriner og satsumas), wilkings og lignende krydsninger af citrusfrugter
 1. november til slutningen af februar
 101 160
 78.0155
 0805 50 10
 Citroner
 1. juni til 31. december
 302 950
 78.0160
 1. januar til 31. maj
 41 410
 78.0170
 0806 10 10
 Spisedruer
 21. juli til 20. november
 69 907
 78.0175
 0808 10 80
 Æbler
 1. januar til 31. august
 558 203
 78.0180
 1. september til 31. december
 464 902
 78.0220
 0808 30 90
 Pærer
 1. januar til 30. april
 184 269
 78.0235
 1. juli til 31. december
 235 468
 78.0250
 0809 10 00
 Abrikoser
 1. juni til 31. juli
 5 630
 78.0265
 0809 29 00
 Kirsebær, undtagen surkirsebær
 21. maj til 10. august
 32 371
 78.0270
 0809 30
 Ferskner, herunder blodferskner og nektariner
 11. juni til 30. september
 3 146
 78.0280
 0809 40 05
 Blommer
 11. juni til 30. september
 16 404«


text:
Terquemia es un género de foraminífero bentónico considerado homónimo posterior de Terquemia Tate, 1868, y sustituido por Boldia de la subfamilia Gavelinellinae, de la familia Gavelinellidae, de la superfamilia Chilostomelloidea, del suborden Rotaliina y del orden Rotaliida. Su especie tipo era Rotalina lobata. Su rango cronoestratigráfico abarcaba el Luteciense (Eoceno medio).
 Clasificación
 Terquemia incluía a la siguiente especie:
 Terquemia lobata †, aceptada como Boldia lobata
 Bibliografía
 Géneros de Rotaliida
 Géneros de Rotaliida s.s.
 Géneros de foraminíferos bentónicos


text:
66 Kaszubski Pułk Piechoty im. Marszałka Józefa Piłsudskiego (66 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP.
 Formowanie pułku
 Na podstawie rozkazu dziennego Nr 30 dowódcy Dywizji Strzelców Pomorskich, płk. Stanisława Wilhelma Skrzyńskiego z dnia 8 października 1919, tydzień później, w garnizonie Poznań, w koszarach na Jeżycach, porucznik Leon Kowalski rozpoczął formowanie Kaszubskiego Pułku Strzelców Pomorskich. Organizacja jednostki zakończona została w maju następnego roku.
 Tradycje pułku kultywuowała 16 Pomorsko-Warmińska Brygada Zmechanizowana im. Hetmana Wielkiego Koronnego Stanisława Koniecpolskiego.
 Wojna polsko-bolszewicka
 21 czerwca dwubatalionowy 66 pułk piechoty wszedł w skład grupy pułkownika Łuczyńskiego i obsadził w systemie dozorowym wzniesienia pod Bobrujkami na wschodnim brzegu Mytwy. Dowództwo pułku i batalion odwodowy oraz bateria 9 pułku artylerii polowej stanęły we wsi Saniuki. Na skrzydłach pułk graniczył odpowiednio: na północy z 34 pułkiem piechoty rozwiniętym w Kustownicy, na południu z 22 pułkiem piechoty ze stanowiskiem dowodzenia w Dobryniu.
 25 czerwca stanowiska na wzgórzach obsadził II batalion ppor. Marcina Kamińskiego, liczący 218 żołnierzy i posiadający na wyposażeniu 7 ckm-ów. Trzy kompanie: 5. sierżanta Kohnke, 7. podporucznika Badziąga i 8. chorążego Jana Hirsza rozmieszczono w okopach, a 6 kompania podporucznika Barga zajęła stanowiska przy drodze Saniki - Kustownica, z zadaniem osłony lewego skrzydła batalionu. Kompania karabinów maszynowych wydzieliła 4 ciężkie karabiny maszynowe do 8 kompanii i jeden do 5., pozostawiając dwa w odwodzie przy dowództwie batalionu w Bobrujkach.
 Wysłane patrole rozpoznawcze stwierdziły obecność silnych pododdziałów w wioskach Buda i Romanówka.
 O świcie 26 czerwca na pozycje II batalionu uderzyła tyraliera sowieckiego 216 pułku strzelców. W jego drugim rzucie maszerowały, prowadzone przez jadących konno dowódców i komisarzy, kolejne bataliony 216 ps.
 Nawała ogniowa polskiego pułku zadała Sowietom duże straty, ale mimo to na odcinku 5 kompanii dopiero w walce „na granaty” odparto przeciwnika. Kolejne ataki czerwonoarmistów spowodowały, że polska 5 i 6 kompania walczyły w okopach „na bagnety”. W załamaniu kolejnego natarcia pomogły ckm-y 8 kompanii.
 W efekcie Sowieci wycofali się w nieładzie. W kolejnym ataku nieprzyjaciel zmienił taktykę. Prowadził go w sześciu liniach tyralier, a piechotę wspierała artyleria. Zażarte walki trwały do 16.00. Dopiero wejście do walki odwodowego I/66 pułku piechoty zmusiło sowiecki 216 ps do odwrotu.
 Od tego czasu pułk był kierowany na najtrudniejsze odcinki frontu. Kaszubi toczyli ważne boje nad rzeką Tremlą i Rzeczycą. Otoczony przez wroga pułk, na torze kolejowym Kobryń – Żabinka, musiał dalszą drogę torować sobie bagnetem. Później Kaszubi bili się w obszarze Brześcia nad Bugiem. Szczególnie zacięte były walki o Mokrany Stare i Nowe. W bitwie nad Wisłą pułk osłaniał tylko przemarsz 16 Dywizji Piechoty. 16 sierpnia 1920 roku przekroczono rzekę Wieprz. 24 sierpnia pułk dotarł do Łomży, a stąd do Kobrynia, aż, w końcu 14 września rozpoczął walki o Horodec. Był to najkrwawszy, najcięższy i ostatni bój Kaszubów w tej wojnie. Horodec został zdobyty 24 września 1920 roku.
 Mapy walk pułku w 1920
 Kawalerowie Virtuti Militari
 Pułk w okresie pokoju
 Po zakończeniu wojny z bolszewikami pułk dyslokowany został z Nieświeża do pokojowego garnizonu Chełmno, w którym stacjonował do 1939. Był w składzie 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty.
 19 maja 1927 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 15 października, jako datę święta pułkowego. 17 lutego 1928 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski przesunął datę święta pułkowego 66 pp z dnia 15 października na 26 czerwca.
 Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 66 pułk piechoty zaliczony został do typu I pułków piechoty (tzw. „normalnych”). W każdym roku otrzymywał około 610 rekrutów. Stan osobowy pułku wynosił 56 oficerów oraz 1500 podoficerów i szeregowców. W okresie zimowym posiadał batalion starszego rocznika, batalion szkolny i skadrowany, w okresie letnim zaś batalion starszego rocznika i dwa bataliony poborowych.
 26 czerwca 1935 Minister Spraw Wojskowych „w celu uczczenia i utrwalenia pamięci Marszałka Józefa Piłsudskiego w pułkach: 1 szwoleżerów, 41 i 66 piechoty, których Szefem był Zmarły Marszałek oraz dla Korpusu Kadetów Nr 1, który w tytule swoim nosi Nazwisko Marszałka Piłsudskiego - ustanowił stałą oznakę żałobną”. Oznakę stanowiła czarna obwódka, średnicy 3 mm, złożona z podwójnego czarnego sznura - jedwabnego u oficerów i podoficerów zawodowych, a bawełnianego u szeregowców i kadetów – przyszyta do krawędzi lewego naramiennika kurtki i płaszcza, i noszona stale w służbie i poza służbą do wszystkich rodzajów ubioru wojskowego (zob. Kult Józefa Piłsudskiego).
 66 pp w kampanii wrześniowej
 Mobilizacja
 W dniu 24 sierpnia 1939 w garnizonie Chełmno, w ramach mobilizacji alarmowej w grupie niebieskiej w czasie od A+18 do A+36 został zmobilizowany w składzie etatowym 66 Kaszubski pułk piechoty. Dodatkowo w ramach również mobilizacji alarmowej w terminie od A+40 do A+44 zmobilizowano:
 samodzielną kompanię karabinów maszynowych i broni towarzyszącej nr 83,
 dwie kolumny taborowe nr 818 i nr 819,
 park intendentury typ I nr 803
 dowództwo 209 pułku piechoty z organami kwatermistrzowskimi, z kompletnymi kompaniami i plutonami pozabatalionowymi (bez plutonu artylerii piechoty).
 Mobilizacja pułku przebiegła sprawnie, wyposażenie i uzbrojenie kompletne zgodnie z etatami.
 Działania bojowe
 Od 13 sierpnia 1939 I batalion 66 pułku piechoty wykonywał prace związane z budowa umocnień polowych nad rzeką Osą, na odcinku pomiędzy miejscowością Orle i jeziorem Salno. Był to teren, gdzie w przyszłości miał prowadzić obronę 66 pp w składzie macierzystej 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty, podporządkowanej dowódcy Grupy Operacyjnej "Wschód" gen. bryg. Mikołaja Bołtucia. W nocy 24/25 sierpnia na pozycje w rejonie Dwór Orle wymaszerował I batalion pułku, 26 sierpnia wymaszerowała pozostała część pułku w kierunku Mełna i Gruty. 28-29 sierpnia załadowano do transportów kolejowych Oddział Zbierania Nadwyżek 66 pp, który wyjechał do Radomia, do miejsca stacjonowania Ośrodka Zapasowego 16 DP. W kampanii wrześniowej 1939 roku pułk walczył w składzie macierzystej 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty (Armia „Pomorze”). 31 sierpnia 1939 I batalion 66 pp zajął stanowiska bojowe na południowym brzegu rzeki Osa na odcinku od wsi Dąbrówka Królewska do wsi Peterhof. Reszta 66 pp stacjonująca w rejonie Mełna i stacji kolejowej Mełno stanowiła odwód dowódcy 16 DP z przeznaczeniem do wsparcia obrony na odcinku "Gruta".
 Bitwa nad Osą
 1 września 1939 o godz.8.00 placówki I batalionu na północnym brzegu Osy nawiązały kontakt ogniowy z niemiecką piechotą, która przekroczyła granicę. O godz. 10.00 na rozkaz mjr. Andrzeja Burnatowskiego zostały wycofane z przedpola na główną pozycję obrony batalionu I/66 pp. Pozycje batalionu znajdowały się pod ostrzałem niemieckiej artylerii od chwili rozpoczęcia wojny. 2 i 3 kompanie strzeleckie na swoich odcinkach odparły natarcie niemieckiej piechoty. Po odparciu natarcia wzmógł się ostrzał artylerii niemieckiej, w wyniku czego poległo 10 żołnierzy, a kilkunastu zostało rannych, wśród nich dowódca batalionu mjr Andrzej Burantowski. Dowództwo objął kpt. Zygmunt Kowalski. W godzinach popołudniowych grupa kilkudziesięciu niemieckich czołgów z batalionu I/10 pułku czołgów przekroczyła Osę i uderzyła na odcinku 3 kompanii strzeleckiej. Po unieruchomieniu kilku z nich, zatrzymano natarcie niemieckie. Przy silnym wsparciu artylerii ponowne niemieckie natarcie piechoty od czoła i czołgów od północnego zachodu na I batalion uzyskało powodzenie i wyparło na linię jezior. Zarządzony kontratak całego 66 pp ok. godz.18.00, doprowadził do częściowego odzyskania utraconego terenu, lecz nie zdołano odzyskać poprzednich pozycji I/66pp. W nocy nastąpiło przegrupowanie pułku, na odcinek Dąbrówka Królewska, dwór Annowo, wzg.107, którego bronił 66 pp płk. Stefana Michalskiego w składzie; pododdziały pułkowe i ponadto bataliony II/66 pp, I/65 pułku piechoty i III/64 pułku piechoty, wspierane przez dywizjon II/16 pułku artylerii lekkiej. Na odcinku "Gruta" płk. Zygmunta Bohusza-Szyszki 64 pp (bez batalionu) oraz III/66 pp w drugim rzucie I/66 pp. Rano bataliony i pułki 16 DP ze wsparciem 14 pułku piechoty 4 Dywizji Piechoty, miały wykonać natarcie celem, odzyskania utraconych dnia poprzedniego pozycji. O godz.8.00 z bardzo silnym wsparciem artyleryjskim i z czołgami niemieckie pułki piechoty 45 i 356 ze składu 21 i 228 DP wykonały wyprzedzające uderzenie na 16 DP. W ciężkich walkach spychając 66 pp i 64 pp ze stanowisk obronnych do godz.14.00 na linię toru kolejowego Grudziądz-Brodnica. Następnie pomimo wprowadzenia do walki 14 pp w walkach wieczornych i nocnych oddziały niemieckie dotarły do rubieży Okonin-Mełno. Wszystkie bataliony 66 pp pomimo spychania z bronionych pozycji, dokonywały kontrataków i odrzucały piechotę niemiecką, lecz przy znacznej przewadze artylerii niemieckiej, poniósł ciężkie straty osobowe i w broni i sprzęcie, w tym utraciły 3 armaty ppanc. Straty osobowe uzupełniono w nocy 2/3 września z batalionu marszowego 66 pp. Ciężko ranny między innymi został, por. Eugeniusz Rykowski oraz wielu poległo i zostało rannych. 3 września o świcie 66 pp na rozkaz przełożonych wycofał się wraz z macierzystą dywizją do rejonu Radzynia Chełmińskiego jako odwód GO "Wschód". Pododdziały pułku były atakowane przez lotnictwo niemieckie. Po odpoczynku i uporządkowaniu, o zmierzchu pułk podjął marsz odwrotowy w kierunku miejscowości Wąbrzeźno i Jaworze. W trakcie wycofywania poległ pod Jarantowicami kpt. Aleksander Baziuk. Rano 4 września pułk wraz z dywizją zajął obronę przejściową w rejonie Wąbrzeźna, wypoczywał uzupełniał broń i amunicję, porządkował pododdziały do 5 września.
 Odwrót
 Wieczorem 5 września podjął marsz odwrotowy nad Drwęcę w kierunku Golub-Dobrzyń przez Łążyn do lasów nad Wisłą w rejonie leśniczówki Silno. Po postoju w tym rejonie, 6 września podążył prawym brzegiem Wisły przez Bobrowniki na Włocławek, w trakcie marszu w rejonie Bobrowniki był ostrzelany przez niemieckich dywersantów. 7 września pułk odpoczywał w lasach w pobliżu Bobrowników, a 8 września przekroczył Wisłę po moście we Włocławku. Do końca tego dnia odpoczywał w lasach na południowy wschód od Włocławka. Wieczorem 8 września pułk podjął marsz w kierunku Gostynina, w trakcie postoju i marszu do "Kaszubów" z 66 pułku dołączyło ok. 100 żołnierzy z rozbitych oddziałów i zagubionych. 9 września pułk przebywał na postoju ubezpieczonym w cukrowni w Gostyninie. W nocy 9/10 września maszerował wraz z dywizjonem II/16 pal, szosą kutnowską z Gostynina, w rejon na północ od leśniczówki Listca. Zatrzymał się na postój ubezpieczony na północ od wsi Oporów.
 Udział w bitwie nad Bzurą
 10 września wieczorem 66 pp w ugrupowaniu bojowym z dywizjonem I/16 pal, jako czołowy oddział 16 DP maszerował, przez Żychlin szosą Kutno-Łowicz, na Zduny Kościelne, Strugienice. Jako straż przednia poruszał się I batalion. Marsz pułku był obserwowany przez niemieckie lotnictwo, atakowano z powietrza głównie tabory i uchodźców cywilnych którzy byli łatwym celem. 11 września do natarcia w kierunku Łowicza wyruszyły 64 i 65 pułki piechoty. 66 pp z II/16 pal był w odwodzie dywizji początkowo w rejonie Zduny, Strużenice, a później w rejonie Szymanowice, Małaszyce. O zmroku 12 września został wysłany I batalion pod dowództwem kpt. Stefana Leontowicza (objął dowództwo po rannym pod Jackowicami kpt. Zygmuncie Kowalskim), do natarcia na Łowicz od strony zachodniej. W ślad za zgrupowaniem uderzeniowym 16 DP (64 i 65 pp) po zdobyciu Łowicza i wykonaniu krótkiego pościgu za wrogiem, na południowy brzeg Bzury przeszedł odwodowy 66 pp. Zgodnie z rozkazem dowódcy Armii „Pomorze” gen dyw. Władysława Bortnowskiego, nocą 12/13 września cała 16 DP przeszła na północny brzeg Bzury. 66 pp zajął obronę na odcinku od Łowicza do Zabostowa. Ok godz. 10.00 14 września pułk odparł kilka niemieckich prób forsowania Bzury. Następnie ok. godz.12.00 sam przystąpił do natarcia poprzez rzekę mając w I rzucie I i II bataliony nacierał w kierunku na Janowice. W II rzucie był III batalion, natarcie 66 pp wspierał dywizjon I/16 pal. Dzięki wsparciu artylerii wyparto niemiecki 54 pułk piechoty z rejonu Janowice, Mysłaków. Wzięto do niewoli wielu pozostawionych rannych żołnierzy niemieckich i nieco ciężkiej broni piechoty. W godzinach popołudniowych natarcie pułku zostało zatrzymane przez kontratak niemieckiego 51 pp ze składu niemieckiej 18 DP. Niemiecki kontratak ze wsparciem kilku dywizjonów artylerii zmusił batalion I/66 pp do cofnięcia się z Mysłakowa i Janowic. Wprowadzony do walki III/66 pp, na odcinku natarcia I/66 pp chwilowo zatrzymał niemieckie natarcie. W wyniku włączenia się do walki ponownie niemieckiego 54 pp, bataliony I/66 pp i III/66 pp zostały wyparte za Bzurę. Batalion II/66 pp utrzymał swój teren, zajmując do wieczora przyczółek od wsi Janowice, do lasu Janowice i brzegu Bzury. W walkach na południowym brzegu Bzury 66 pp poniósł ciężkie straty osobowe. Poległo wielu żołnierzy pułku między innymi por. Jan Szymulski, mjr Stanisław Deduchowski, kpt. Jan Markowski, por. Eugeniusz Rykowski, ppor. Paweł Pintcher. Z całego pułku pozostało ok. 1000 żołnierzy.
 15 września w nocy dywizja zajęła obronę na północnym brzegu Bzury. Ok. godz. 10.00 piechota niemiecka przy silnym wsparciu artylerii uderzyła na obronę 66 pp i całej 16 DP. Wróg do osłony swojego natarcia użył ludności cywilnej z Łowicza i okolic. W trakcie niemieckiego natarcia, pędzona przed piechotą niemiecką ludność cywilna, poniosła ciężkie straty od ognia artylerii i broni maszynowej polskiej obrony. Część cywilów utonęła w Bzurze, pozostałych żołnierze niemieccy wykłuli bagnetami. Ataki niemieckie ponawiano do końca dnia, ze wsparciem dodatkowo lotnictwa niemieckiego. Stanowiska obronne utrzymano. 16 września 66 pp wraz z pozostałą częścią macierzystej dywizji bronił odcinka na kierunku Łowicza wraz z 64 pp, przed atakami niemieckiej 18 DP. Por. Leon Flieger na czele grupki ok. 20 żołnierzy dokonał wypadu na grupę niemieckich czołgów, niszcząc 3 z nich. Po zmroku 16 DP na rozkaz dowódcy armii wycofała się. 66 pp dotarł do miejscowości Czerniew, rano 17 września. Zajął I i II batalionem skraj lasu Czerniew, a III batalion pozostał w odwodzie w dworze Czerniew, pododdziały pułkowe i dowództwo w Kiernozi. Pułk był wspierany przez dywizjon I/16 pal. O godz. 10.00 na stanowiska pułku wyszło natarcie niemieckiej piechoty wspartej czołgami. Walka trwała do zmierzchu. Jako pierwszy szykujący się do odmarszu II/66 pp został zaatakowany przez pododdział czołgów z 2 pułku czołgów 1 Dywizji Pancernej, na zachód od Kiernozi przy drodze z Żychlina. II batalion został rozbity ponosząc bardzo ciężkie straty w poległych i rannych, wśród nich kpt. Jan Pawłowski, w walce zniszczono co najmniej 2 czołgi, kilka uszkodzono. Pozostałe siły pułku walczyły na przemian z czołgami niemieckimi z 1 D Panc. i piechotą z 18 DP, były atakowane przez lotnictwo. 66 pp walczył na swoich stanowiskach do zmroku.
 Następnie wycofywał się w kierunku Iłowa. Po zmroku podjął marsz, lecz wobec zatorów na wszystkich drogach zebranych taborów całej armii, odłączył się od macierzystej dywizji. Po przejściu Iłowa zgodnie z rozkazem płk. Zygmunta Bohusza-Szyszki, poprzez wieś Uderz dotarł do wsi Rokicina. Pozostałości 66 pp składające się z resztek I i III batalionów i części pododdziałów pułkowych, wieczorem podjęły próbę sforsowania Bzury w rejonie Kamiona. Natarcie resztek 66 pp liczących kilkuset żołnierzy oraz doraźnie zebranych i podporządkowanych dowództwu pułku grup z innych jednostek, dotarło do północnego brzegu Bzury. Sforsowano rzekę i pomimo ostrzału przez niemiecką artylerię, wyparto w walce niemiecką obsadę brzegu południowego. Część zgrupowania zdołała przebić się do skraju Puszczy Kampinoskiej. W trakcie boju żołnierze 66 pp ponieśli dalsze wysokie straty w poległych i rannych, wśród poległych znaleźli się: śmiertelnie ciężko ranny płk Stefan Michalski, mjr Franciszek Kwaśnik, por. Jan Momola, por. Jan Pleń i wielu innych strzelców, podoficerów i oficerów młodszych. 18 września był ostatnim dniem istnienia 66 Kaszubskiego pp, jako jednostki zorganizowanej. Pojedynczy żołnierze pułku lub małych grupkach, samodzielnie i po dołączeniu do innych jednostek przedzierali się przez Puszczę Kampinoską. Część z nich została w niej ranna, poległa lub dostali się do niewoli. Niewielu dotarło do Warszawy i walczyło w jej obronie do 28 września 1939.
 Walki oddziałów II rzutu mobilizacyjnego 66 pp
 29 sierpnia 1939 wyjechał z Chełmna do Radomia Oddział Zbierania Nadwyżek 66 pp i wszedł tam w skład Ośrodka Zapasowego 16 DP. Nadwyżkami dowodził mjr Tadeusza Gontarski, w ich skład weszli żołnierze pozostali po mobilizacji alarmowej pododdziałów piechoty zmobilizowanych w Chełmnie, nadwyżki sprzętu, wyposażenia i broni. W dniu 30 sierpnia nadwyżki 66 pp znalazły się w Radomiu. Z uwagi na przełamanie obrony na styku Armii „Kraków“ i Armii „Łódź“, przez jednostki pancerno-motorowe ze składu niemieckiej 10 Armii, zaistniała nagła potrzeba przyspieszenia przygotowań do obrony Kielc i Radomia. W okresie od 1 do 3 września na rozkaz tworzącego Podgrupę „Radom“ ppłk. dypl. Bronisława Kowalczewskiego, ppłk Tadeusz Knopp zastępca dowódcy ośrodka, sformował improwizowany pułk piechoty pod swoim dowództwem. III batalion bojowy tego pułku zorganizowano z żołnierzy 66 pp, pod dowództwem mjr Tadeusza Gontarskiego. Batalion jak i cały pułk nie posiadał częściowo broni strzeleckiej, wyposażenia, hełmów. Natomiast umundurowanie było niekompletne lub starych wzorów, które przywieziono ze sobą lub pozyskano z magazynów 72 pułku piechoty w Radomiu. Brakowało kuchni polowych, taborów, środków łączności, żołnierze posiadali bieliznę starą, buty stare. 3 września pułk wymaszerował z Radomia do wsi pod Radomiem w kierunku lotniska.
 Pozostała część żołnierzy OZ 16 DP dla której nie wystarczyło broni i mundurów w liczbie ok. 1 000 pod dowództwem kpt. Zygmunta Sterza i por. Bolesława Firyna, nocą 6/7 września pomaszerowała pieszo do Kowla. 18 września pozostałość dotarła do Kowla, tam rozformowano OZ 16 DP, większość żołnierzy udała się w kierunku Bugu i po drodze dołączyła do SGO "Polesie".
 Staraniem ppłk. Bronisława Kowalczewskiego, wieczorem 3 września pułk otrzymał kbk wz. 29, była to broń nowa fabrycznie, przewieziona autobusami i ciężarówkami z Fabryki Karabinów i Zakładów Amunicyjnych. Przywiezione w skrzyniach kbk z produkcji bieżącej z bagnetami i amunicją, były zakonserwowane. Nie było do nich pasów nośnych, jak również żabek do bagnetów. Ponadto uzyskano dużą ilość granatów ręcznych również wprost z fabryki. Batalion 66 pp wraz z pułkiem został załadowany w 4 września o godz. 5-6.00 do wagonów kolejowych i przetransportowany do rejonu na północ od Skarżyska Kamiennego, gdzie przybył ok. godz.12.00. Po wyładowaniu schronił się do lasu z uwagi na bombardowanie Skarżyska. Następnie wyruszył marszem pieszym do lasu koło dworu Łączna, w pobliżu skrzyżowania szosy Kielce-Skarżysko Kamienna i drogi do Mniowa. Wcześniej ppłk Tadeusz Knopp z własnej inicjatywy nawiązał kontakt z Główną Składnicą Uzbrojenia nr 2 w Stawach k/Dęblina i uzyskał dla pułku 24 ckm i 6 armat ppanc. oraz spory zapas amunicji. Broń i amunicja została dowieziona autobusami i ciężarówkami na pozycje obronne pułku. Pułk był chwilowo w odwodzie Grupy płk. dypl. Kazimierza Glabisza.
 Walki o Radom i Kielce
 5 września rano po marszu pułk zajął stanowiska obronne; na lewo od szosy Radom-Kielce batalion I (64 pp), na prawo od niej batalion II (65 pp), w odwodzie batalion III (66 pp). 6 września ok. godz. 10.30 pododdziały I rzutowych batalionów weszły w styczność bojową oddziałami niemieckimi. Po częściowym przełamaniu obrony 93 pułku piechoty bataliony II i później I wykonały kontratak na oddziały niemieckiej 2 Dywizji Lekkiej. Oba bataliony poniosły ciężkie straty. Walki obronne na pozycji odwodowej pułku w rejonie Kajetanowa prowadził III batalion pułku, również poniósł wysokie straty. W pobliżu miejscowości Gózd batalion kontratakował na oddziały niemieckiej 2 D Lek. zadając jej straty. W wyniku walk zdobyto wiele broni strzeleckiej, uszkodzono również 4 czołgi i 1 samochód pancerny. Żołnierze batalionu podczas walk zmagali się także z pożarem lasu, gdzie walczyli. W czasie walki zdezerterowali z batalionu wszyscy żołnierze narodowości niemieckiej. Batalion 66 pp prowadził działania opóźniające na szosie Kielce-Suchedniów. Doszło do odłączenia się kilkudziesięciu żołnierzy, którzy oddalili się w celu poszukiwania pożywienia. Rano 7 września zajął stanowiska obronne w rejonie Osełkowa po zachodniej stronie szosy. W godz.13-15. 00 batalion odparł natarcie piechoty niemieckiej wspartej kilkoma czołgami i silnym ogniem artylerii. Po godz. 17.00 batalion wycofał się za rzekę Kamienną w kierunku Kleszczyna i Parszowa. W rejon Parszowa batalion dotarł około północy z 7/8 września. Tam zarządzono odpoczynek, nakarmiono żołnierzy i przeprowadzono reorganizację pułku ppłk. Tadeusza Knoppa. Z uwagi na niski stan osobowy pułku ok. 600 żołnierzy, sformowano z niego batalion zbiorczy. 8 września w godzinach popołudniowych batalion zbiorczy ppłk. Knoppa przemieścił się do rejonu leśniczówki Jasieniec. W tym rejonie podczas odpoczynku doszło do potyczki z niemieckim patrolem pancernym. Tego dnia batalion pomorski OZ 16 DP, wraz z pozostałymi dwoma z Podgrupy Radom dołączyły do 12 Dywizji Piechoty gen. bryg. Gustawa Paszkiewicza. Batalion zbiorczy OZ 16 DP znalazł się w kolumnie marszowej z taborami 12 DP. W trakcie dalszego marszu w nocy 8/9 września pod wsią Stare Maziarze, natknięto się na niemieckie stanowiska obronne. Doszło do walki ogniowej batalionu z niemiecką obsadą wsi, o świcie 9 września wyczerpała się amunicja strzelecka i do armat ppanc. Gdy na przedpolu batalionu pojawiły się niemieckie pojazdy pancerne, prawdopodobnie na rozkaz ppłk. Tadeusza Knoppa doszło do rozproszenia resztek batalionu na grupki, które miały kierować się w kierunku Ostrowca Świętokrzyskiego lub za Wisłę. Był to kres istnienia resztek batalionu.
 Obsada batalionu bojowego III (66 pp) w składzie improwizowanego pułku OZ 16 DP
 dowódca batalionu - mjr Tadeusz Gontarski
 dowódca 7 kompanii strzeleckiej - ppor. rez. Tadeusz Szpilczyński
 dowódca 8 kompanii strzeleckiej - por. Jan Sieroń
 dowódca 9 kompanii strzeleckiej - por. Tadeusz Nowakowski
 dowódca 3 kompanii ckm - kpt. Stanisław Markowski
 Symbole pułku
 Sztandar
 22 września 1929 roku, w Grudziądzu, generał dywizji Mieczysław Norwid-Neugebauer wręczył pułkowi chorągiew ufundowaną przez szefa - Pierwszego Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego. Chorągiew wykonana została zgodnie z wzorem określonym w Ustawie z dnia 1 sierpnia 1919 roku o godle i barwach Rzeczypospolitej Polskiej, a 8 października 1929 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki zatwierdził wzór lewej strony płachty chorągwi 66 pp. Od 28 stycznia 1938 roku chorągiew pułkowa zaczęła być oficjalnie nazywana sztandarem. Obecnie sztandar znajduje się w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie.
 Odznaka pamiątkowa
 15 września 1925 roku Minister Spraw Wojskowych generał dywizji Władysław Sikorski zatwierdził odznakę pamiątkową 66 Pułku Piechoty. Odznaka ma kształt ośmiokątnej tarczy z czarnym gryfem kaszubskim na żółtym tle. W otoku granatowym napis „NIGDE DO ZGUBE NIE PRZYŃDĄ KASZUBE” połączone z czterema powtórzonymi numerami pułkowymi „66” układającymi się w ramiona krzyża, między które wplecione są inicjały Józefa Piłsudskiego „JP”. Oficerska - dwuczęściowa, wykonana w srebrze, emaliowana. Na rewersie próba srebra i imiennik grawera WG.
 Żołnierze pułku
 Dowódcy pułku
 por. Leon Kowalski (od 8 X 1919)
 płk piech. Czesław Jarnuszkiewicz (4 V 1920 – III 1927 → dowódca piechoty dywizyjnej 16 DP)
 płk dypl. piech. Adam Brzechwa-Ajdukiewicz (III 1927 – VIII 1931 → dowódca piechoty dywizyjnej 28 DP)
 ppłk / płk dypl. piech. Leon Koc (VIII 1931 – XI 1935 → szef WINO)
 ppłk / płk piech. Stefan III Michalski (VII 1935 – 18 IX 1939)
 Zastępcy dowódcy pułku
 ppłk piech. Stanisław Oziewicz (10 VII 1922 – III 1927 → dowódca 28 pp)
 mjr / ppłk piech. Stanisław Waradzyn (V 1927 – III 1932)
 ppłk dypl. piech. Franciszek Pokorny (III 1932 – VII 1937 → dowódca 54 pp)
 ppłk piech. Józef Popek (do VIII 1939 → dowódca 209 pp)
 II zastępca (kwatermistrz)
 mjr piech. Tadeusz Stanisław Gontarski (XI 1934 – 1939)
 Żołnierze 66 pułku piechoty – ofiary zbrodni katyńskiej
 Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej znajdują się między innymi w bazach udostępnionych przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Muzeum Katyńskie.
 Uwagi
 Przypisy
 Bibliografia
 Jednostki o tradycjach wielkopolskich
 Pułki piechoty II Rzeczypospolitej typu I
 Polskie pułki piechoty z okresu kampanii wrześniowej
 Polskie pułki piechoty z okresu wojny polsko-bolszewickiej
 Wojsko w Chełmnie
 Jednostki Wojska Polskiego imienia Józefa Piłsudskiego
 Jednostki Wojska Polskiego noszące nazwę wyróżniającą „Kaszubska (-ski)”
 Piechota 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty
 Oddziały polskie walczące w bitwie nad Niemnem
 Oddziały grupy uderzeniowej w kontruderzeniu znad Wieprza
 Oddziały polskie walczące w bitwie nad Bzurą


text:
 26.5.2016
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 137/17
 UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2016/825 VAN DE COMMISSIE
 van 25 mei 2016
 tot vaststelling van de forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerprijs van bepaalde groenten en fruit
 DE EUROPESE COMMISSIE,
 Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
 Gezien Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten en tot intrekking van de Verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 van de Raad (1),
 Gezien Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011 van de Commissie van 7 juni 2011 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van Verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad, wat de sectoren groenten en fruit en verwerkte groenten en fruit betreft (2), en met name artikel 136, lid 1,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 Bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011 zijn, op grond van de resultaten van de multilaterale handelsbesprekingen van de Uruguayronde, de criteria vastgesteld aan de hand waarvan de Commissie voor de producten en de perioden die in bijlage XVI, deel A, bij die verordening zijn vermeld, de forfaitaire waarden bij invoer uit derde landen vaststelt.
 (2)
 De forfaitaire invoerwaarde wordt elke dag berekend overeenkomstig artikel 136, lid 1, van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011, met inachtneming van de variabele gegevens voor die dag. Bijgevolg moet deze verordening in werking treden op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie,
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 Artikel 1
 De in artikel 136 van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011 bedoelde forfaitaire invoerwaarden worden vastgesteld in de bijlage bij de onderhavige verordening.
 Artikel 2
 Deze verordening treedt in werking op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 25 mei 2016.
 Voor de Commissie,
 namens de voorzitter,
 Jerzy PLEWA
 Directeur-generaal Landbouw en Plattelandsontwikkeling
 (1) PB L 347 van 20.12.2013, blz. 671.
 (2) PB L 157 van 15.6.2011, blz. 1.
 BIJLAGE
 Forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerprijs van bepaalde groenten en fruit
 (EUR/100 kg)
 GN-code
 Code derde landen (1)
 Forfaitaire invoerwaarde
 0702 00 00
 MA
 101,2
 TR
 60,8
 ZZ
 81,0
 0707 00 05
 TR
 99,6
 ZZ
 99,6
 0709 93 10
 TR
 133,0
 ZZ
 133,0
 0805 10 20
 EG
 53,2
 IL
 42,6
 MA
 56,1
 TR
 42,3
 ZA
 80,4
 ZZ
 54,9
 0805 50 10
 AR
 129,2
 TR
 143,1
 ZA
 175,0
 ZZ
 149,1
 0808 10 80
 AR
 107,3
 BR
 101,7
 CL
 120,4
 CN
 65,7
 NZ
 153,7
 US
 227,3
 ZA
 107,1
 ZZ
 126,2
 0809 29 00
 TR
 538,5
 US
 931,3
 ZZ
 734,9
 (1) Landennomenclatuur vastgesteld bij Verordening (EU) nr. 1106/2012 van de Commissie van 27 november 2012 tot uitvoering van Verordening (EG) nr. 471/2009 van het Europees Parlement en de Raad betreffende communautaire statistieken van de buitenlandse handel met derde landen, wat de bijwerking van de nomenclatuur van landen en gebieden betreft (PB L 328 van 28.11.2012, blz. 7). De code „ZZ” staat voor „overige oorsprong”.


text:
 4.4.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 148/17
 Caingean arna taisceadh an 18 Feabhra 2022 – an Coimisiún Eorpach v Poblacht Chónaidhme na Gearmáine
 (Cás C-116/22)
 (2022/C 148/26)
 Teanga an cháis: an Ghearmáinis
 Páirtithe
 Iarratasóir: An Coimisiún Eorpach (ionadaithe sna himeachtaí: C. Hermes, M. Noll-Ehlers, Gníomhairí)
 Cosantóir: Poblacht Chónaidhme na Gearmáine
 An t-ordú atá ag lorg ag an iarratasóir
 Iarrann an t-iarratasóir ar an gCúirt Bhreithiúnais:
 1.
 a chinneadh gur sháraigh Phoblacht Chónaidhme na Gearmáine,
 —
 Airteagal 4(4) de Threoir 92/43/CEE (1), sa mhéid nár ainmnigh sí 88 de 4 606 limistéar, dá bhfuil an tréimhse ama de sé bliana faoin bhforáil sin imithe in éag, mar limistéir faoi chaomhnú speisialta;
 —
 Airteagal 4(4) de Threoir 92/43, sa mhéid nár leag sí síos cuspóirí caomhantais do 88 de na 4 606 limistéar i dtrácht agus, thairis sin, gur lean sí cleachtas, go ginearálta agus go struchtúrach, agus í ag leagan síos cuspóirí caomhantais, nach bhfuil de réir cheanglais dlí na forála sin;
 —
 Airteagal 6(1) de Threoir 92/43, sa mhéid nár leag sí síos aon bheart caomhantais do 737 de na 4 606 limistéar i dtrácht agus, thairis sin, gur lean sí cleachtas, go ginearálta agus go struchtúrach, agus í ag leagan síos bearta caomhantais, nach bhfuil de réir cheanglais dlí na forála sin;
 2.
 a ordú do Phoblacht Chónaidhme na Gearmáine costas na n-imeachtaí a íoc.
 Saincheisteanna dlí agus bun-argóintí
 Leis an iarratas seo, maíonn an Coimisiún Eorpach gur theip ar Phoblacht Chónaidhme na Gearmáine na bearta is gá faoi Threoir 92/43/CEE a ghlacadh maidir lena líonra Natura 2000 a ainmniú agus a bhainistiú.
 Ar an gcéad dul síos, sháraigh an Ghearmáin an oibleagáid atá uirthi de réir Airteagal 4(4) den Treoir, sa mhéid nár ainmnigh sí 88 de 4 606 limistéar, dá bhfuil an tréimhse ama de sé bliana faoin bhforáil sin imithe in éag, mar limistéir faoi chaomhnú speisialta ag an am cuí a bhaineann leis an mainneachtain sin.
 Ar an dara dul síos, rinne an Ghearmáin neamhaird ar a hoibleagáid faoi Airteagal 4(4) den Treoir maidir le cuspóirí caomhantais a shainiú go sách sonrach, a mhéid nár leag sí síos aon chuspóir caomhantais le haghaidh 88 de na 4 606 láithreán i dtrácht agus, thairis sin, gur lean sí cleachtas, go ginearálta agus go struchtúrach, maidir le cuspóirí caomhantais a leagan síos nach gcomhlíonann na ceanglais dlí den fhoráil sin. De réir Airteagal 4(4) den Treoir, ní mór do chuspóirí caomhantais a bheith cainníochtaithe agus intomhaiste, ní mór dóibh idirdhealú soiléir a dhéanamh idir na cuspóirí i dtaobh “aisiriú” agus “caomhnú” na n-ábhar faoi chosaint sa limistéar i dtrácht, agus ní mór dóibh a bheith leagtha síos i ngnímh dlí atá ceangailteach go ginearálta. Ní chomhlíontar na ceanglais sin leis an gcleachtas sa Ghearmáin maidir le cuspóirí caomhantais.
 Ar an tríú dul síos, níl an Ghearmáin ag comhlíonadh a hoibleagáid faoi Airteagal 6(1) den Treoir maidir leis na bearta caomhantais riachtanacha a leagan síos. Níl aon bheart caomhantais leagtha síos ag an nGearmáin le haghaidh 737 de na 4 606 limistéar i dtrácht agus, thairis sin, tá sí, go ginearálta agus go struchtúrach, agus í ag leagan síos bearta caomhantais, ag sárú na ceanglais atá ann faoi Airteagal 6(1) den Treoir lena bhforáiltear nach mór do bhearta caomhantais a bheith bunaithe ar chuspóirí caomhantais atá sách sonrach.
 (1) Treoir ón gComhairle an 21 Bealtaine 1992 maidir le Gnáthóga nádúrtha agus fauna agus flora fiáine a chaomhnú (IO 1992 L 206, lch. 7).


type: contracts

text:
 Ważna informacja prawna
 |
 22000A0104(01)
 Dziennik Urzędowy L 001 , 04/01/2000 P. 0013 - 0016
 Protokół ustaleńmiędzy Wspólnotą Europejską a Rządem Wietnamu w sprawie zapobiegania nadużyciom finansowym w handlu produktami obuwniczymiWSPÓLNOTA EUROPEJSKA,z jednej strony, orazRZĄD WIETNAMU,z drugiej strony,zwane dalej "Stronami",PRAGNĄC wspierać, z zamiarem stałej współpracy w warunkach zapewniających przewidywalność handlu, uporządkowany i sprawiedliwy rozwój handlu produktami obuwniczymi między Wspólnotą Europejską (zwanej dalej "Wspólnotą") i Rządem Wietnamu (zwanym dalej "Wietnamem");UZNAJĄC znaczenie, jakie dla stałego rozwoju gospodarki Wietnamu ma wywóz obuwia, oraz konieczność zapewnienia, by nieograniczony dostęp do rynku Wspólnoty Europejskiej oraz, w stosownym przypadku, ogólnego systemu preferencji celnych Wspólnoty Europejskiej był zarezerwowany dla obuwia pochodzącego z Wietnamu;ZDECYDOWANI podjąć odpowiednie działania w celu zapobieżenia składania oszukańczych deklaracji pochodzenia przez strony trzecie, które skutecznie zmniejszają możliwości eksportowe, zatrudnienie oraz wartość dodaną wietnamskich producentów obuwia;UWZGLĘDNIAJĄC cele i postanowienia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Wietnamem, która została podpisana w Brukseli dnia 17 lipca 1995 roku,UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszy Protokół Ustaleń stosuje się do produktów objętych działem 64 zharmonizowanego systemu, zwanych dalej "produktami obuwniczymi", wywożonymi z Wietnamu do Wspólnoty.Artykuł 2Przywóz do Wspólnoty produktów określonych w artykule 1, które pochodzą z Wietnamu zgodnie z regułami pochodzenia przewidzianymi w odnośnym prawodawstwie wspólnotowym oraz które są zgodne z warunkami niniejszego Protokołu Ustaleń, nie podlegają limitom ilościowym.Artykuł 3W celu zwalczania nadużyć finansowych Strony uzgodniły, że przyjmą następujące uzgodnienia administracyjne:1) Wietnam automatycznie wydaje certyfikaty eksportowe zgodnie z odnośną legislacją wietnamską w odniesieniu do wywozu produktów obuwniczych określonych w artykule 1. Produkty takie muszą pochodzić z Wietnamu zgodnie z regułami pochodzenia przewidzianymi w odnośnym prawodawstwie wspólnotowym. Format certyfikatów eksportowych jest zgodny z formatem znajdującym się w załączniku I, mają one być wypełnione zgodnie z dodatkiem A do załącznika I. Oryginał każdego certyfikatu eksportowego zostaje podpisany przez przedstawiciela wyznaczonego przez rząd Wietnamu;2) Wietnam dostarcza Komisji Wspólnot Europejskich nazwy i adresy organów właściwych do wydania certyfikatów eksportowych, wraz ze wzorami odcisków pieczęci i podpisów przez nich stosowanych. Wietnam powiadamia Komisję o wszystkich zmianach wprowadzonych do wyżej wymienionych informacji;3) w odniesieniu do produktów określonych w artykule 1 właściwe organy Wspólnoty Europejskiej wydają automatycznie certyfikat importowy w celu dopuszczenia danych towarów do swobodnego obrotu, po przedstawieniu oryginalnych certyfikatów eksportowych wydanych przez właściwe organy wietnamskie. Takie certyfikaty importowe zostają wydane w ciągu pięciu dni roboczych od złożenia wniosku;4) Wietnam zobowiązuje się przekazać, w ciągu sześciu dni roboczych od wydania każdego certyfikatu eksportowego, informacje dotyczące produktów zawarte w certyfikatach eksportowych określonych powyżej za pomocą połączeń elektronicznych między właściwymi władzami rosyjskimi a Système Intégré de Gestion de Licenses (zwanym dalej "SIGL") ustanowionych przez Wspólnotę;5) w przypadku poważnych i nieuzasadnionych rozbieżności między informacjami otrzymanymi za pomocą połączenia elektronicznego z SIGL a certyfikatami eksportowymi przedłożonymi właściwym władzom Wspólnoty Europejskiej każda ze Stron może złożyć wniosek o przystąpienie do konsultacji przewidzianych na mocy artykułu 6 Protokołu ustaleń w celu ustalenia przyczyn takich rozbieżności. Jeśli rozbieżności te wynikają z oszukańczego przeładunku produktów niepochodzących z Wietnamu, Strony ustalą właściwe środki zapobiegające ich powtórnemu wystąpieniu.Artykuł 4Wietnamskie świadectwo pochodzenia do celów ogólnego systemu preferencji celnych Wspólnoty jest wydawane przez wietnamski właściwy organ rządowy zgodnie z obowiązującym prawodawstwem wspólnotowym.Artykuł 51. W celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania niniejszego Protokołu ustaleń Wspólnota i Wietnam postanawiają ściśle współpracować na rzecz zapobiegania, prowadzenia dochodzenia i podejmowania wszelkich niezbędnych działań prawnych i/lub administracyjnych przeciwko nadużyciom finansowym w wyniku przeładunku, zmiany trasy przewozu, fałszywych deklaracji dotyczących kraju lub miejsca pochodzenia, fałszowania dokumentów, fałszywych oświadczeń dotyczących ilości, opisu lub klasyfikacji towarów oraz wszelkich innych środków. W związku z tym Wietnam i Wspólnota postanawiają ustanowić konieczne środki prawne i procedury administracyjne umożliwiające podejmowanie skutecznych działań wymierzonych przeciwko takim nadużyciom finansowym, z uwzględnieniem przyjęcia prawnie wiążących środków korygujących wymierzonych przeciwko uczestniczącym eksporterom i importerom.2. Jeżeli Wspólnota sądzi, na podstawie dostępnych informacji, że powstało nadużycie finansowe, Wspólnota zasięga opinii Wietnamu w celu osiągnięcia wzajemnie zadowalającego rozwiązania. Konsultacje te będą przeprowadzane zgodnie z procedurą przewidzianą w artykule 6.3. Zgodnie z obowiązującym prawodawstwem wspólnotowym, jeżeli dostarczono dowodów na istnienie nadużycia finansowego, Wspólnota ma prawo odmówić przywozu danych produktów.4. Konsultacje przeprowadzone na mocy niniejszego artykułu nie stanowią przeszkody dla swobodnego obrotu towarów z wyjątkiem przypadku, gdy dostarczono dowodów na istnienie nadużycia finansowego.5. Strony postanawiają ustanowić system współpracy administracyjnej w celu skutecznego zapobieżenia i zajęcia się problemami wynikającymi z nadużyć finansowych zgodnie z postanowieniami niniejszego Protokołu ustaleń.Artykuł 61. Jeżeli nie postanowiono inaczej, specjalne procedury konsultacji określone w niniejszym Protokole są regulowane przez następujące zasady:- Stronę drugą powiadamia się na piśmie o złożeniu wniosku o przeprowadzenie konsultacji,- w ciągu 15 dni od powiadomienia o złożeniu wniosku o przeprowadzenie konsultacji przedstawia się deklarację określającą powody i okoliczności, które zdaniem Strony występującej z wnioskiem usprawiedliwiają złożenie takiego wniosku,- Strony przystępują do konsultacji najpóźniej w terminie jednego miesiąca od dnia przekazania powiadomienia o złożeniu wniosku z zamiarem osiągnięcia porozumienia lub dojścia do wniosków zadowalających obie Strony najpóźniej w ciągu kolejnego miesiąca.2. W razie konieczności, na wniosek jednej ze Stron, odbywają się konsultacje dotyczące wszystkich problemów wynikających ze stosowaniem niniejszego Protokołu ustaleń. Wszelkie konsultacje prowadzone na mocy niniejszego artykułu odbywają się w duchu współpracy oraz z zamiarem zlikwidowania różnic występujących między Stronami.Artykuł 71. Niniejszy Protokół ustaleń wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym obie strony notyfikowały sobie wzajemnie zakończenie procedur prawnych w tym celu.Do tego czasu stosuje się go tymczasowo od dnia 1 stycznia 2000 roku na warunkach wzajemności, chyba że wejdzie on w życie przed tą datą.2. Niniejszy Protokół ustaleń stosuje się przez okres dwóch lat. Po upływie tego okresu jego stosowanie zostaje automatycznie przedłużone na rok, chyba że jedna ze Stron notyfikuje na piśmie drugiej Stronie, sześć miesięcy przed wygaśnięciem niniejszego Protokołu ustaleń, że nie zgadza się na przedłużenie.3. Każda ze Stron może w dowolnym momencie zaproponować przeprowadzenie konsultacji zgodnie z postanowieniami artykułu 6 w celu zmiany niniejszego Protokołu ustaleń.4. Każda ze Stron może, w dowolnym momencie, wypowiedzieć niniejszy Protokół ustaleń w drodze pisemnej notyfikacji skierowanej do drugiej Strony. Niniejszy Protokół ustaleń przestaje obowiązywać sześć miesięcy po dacie takiej notyfikacji.5. Załącznik I i dodatek A do załącznika I dołączonego do niniejszego Protokołu ustaleń stanowią jego integralną część.Artykuł 8Niniejszy Protokół ustaleń jest sporządzony w dwóch egzemplarzach w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim, szwedzkim i wietnamskim, a każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.W imieniu Wspólnoty EuropejskiejW imieniu Rządu Wietnamu--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK I+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------