type: caselaw

text:
 4.7.2009
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 C 153/51
 Recurso interposto em 27 de Março de 2009 — B/Parlamento
 (Processo F-26/09)
 2009/C 153/98
 Língua do processo: francês
 Partes
 Recorrente: B (Bruxelas, Bélgica) (Representante: E. Boigelot, advogado)
 Recorrido: Parlamento Europeu
 Objecto
 Condenação do Parlamento no pagamento ao recorrente da quantia de 12 000 euros a título de reparação dos danos sofridos, por um lado, em razão do assédio moral e profissional de que foi vítima e, por outro, em razão da inexistência de um inquérito administrativo interno realizado por um órgão independente.
 Pedidos do recorrente
 —
 Condenação do Parlamento no pagamento ao recorrente da quantia de 12 000 euros a título de reparação dos danos sofridos (danos morais, prejuízo para a reputação política e para a carreira, violação da dignidade da pessoa e prejuízo para a saúde), por um lado, em razão do assédio moral e profissional de que foi vítima durante o seu período de afectação ao Parlamento e, por outro, em razão da inexistência de um inquérito administrativo interno realizado por um órgão independente
 —
 condenação do Parlamento Europeu nas despesas.


jurisdiction: EU

text:
 27.4.2013
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 123/24
 2013 m. kovo 13 d. pareikštas ieškinys byloje Hangzhou Zhejiang University Sunny Energy Science and Technology prieš Komisiją
 (Byla T-144/13)
 2013/C 123/41
 Proceso kalba: prancūzų
 Šalys
 Ieškovė: Hangzhou Zhejiang University Sunny Energy Science and Technology Co. Ltd (Hangzhou, Kinija), atstovaujama advokatų V. Akritidis ir Y. Melin
 Atsakovė: Europos Komisija
 Reikalavimai
 Ieškovė Bendrojo Teismo prašo:
 —
 remiantis Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo 263 straipsniu, panaikinti 2013 m. sausio 3 d. Europos Komisijos laiške nurodytą jos sprendimą Nr. H4/JN/Ref.t13.000011, kuriuo ieškovei pranešama, kad Komisija nenagrinės jos prašymo taikyti jai rinkos ekonomikos režimą, pateikto pagal Tarybos reglamento Nr. 1225/2009 dėl apsaugos nuo importo dempingo kaina iš Europos bendrijos narėmis nesančių valstybių 2 straipsnio 7 dalies b punktą, per antidempingo tyrimą dėl importuojamų Kinijos Liaudies Respublikos kilmės fotovoltinių modulių iš kristalinio silicio ir jų pagrindinių sudėtinių dalių, pradėtą 2012 m. rugsėjo 6 d. (AD 590),
 —
 pagal Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo 277 straipsnį pripažinti, kad 2012 m gruodžio 12 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamentas (ES) Nr. 1168/2012, kuriuo iš dalies keičiamas Tarybos reglamentas (EB) Nr. 1225/2009 dėl apsaugos nuo importo dempingo kaina iš Europos bendrijos narėmis nesančių valstybių (OL L 344, p. 1), nagrinėjant šį ieškinį netaikytinas tiek, kiek jis susijęs su ieškove,
 —
 priteisti iš Komisijos ir bet kurios į bylą įstojusios šalies visas bylinėjimosi išlaidas.
 Ieškinio pagrindai ir pagrindiniai argumentai
 Grįsdama ieškinį ieškovė pateikia vieną pagrindą, kuris sutampa su nurodytuoju byloje T-143/13, Zhejiang Heda Solar Technology prieš Komisiją.


type: legislation

text:
 Avis juridique important
 |
 52000PC0064
 Πρόταση απόφασης του Συμβουλίου για τροποποίησης της απόφαση 95/513/ΕΚ περί της ισοδυναμίας των γεωμήλων σποράς που παράγονται σε τρίτες χώρες και της απόφασης 95/514/ΕΚ για την ισοδυναμία των καλλιεργητικών ελέγχων των σποροπαραγωγικών καλλιεργειών που διενεργούνται σε τρίτες χώρες και την ισοδυναμία των σπόρων προς σπορά που παράγονται σε τρίτες χώρες /* COM/2000/0064 τελικό */
 Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για τροποποίηση της απόφασης 95/513/ΕΚ περί της ισοδυναμίας των γεωμήλων σποράς που παράγονται σε τρίτες χώρες και της απόφασης 95/514/ΕΚ για την ισοδυναμία των καλλιεργητικών ελέγχων των σποροπαραγωγικών καλλιεργειών που διενεργούνται σε τρίτες χώρες και την ισοδυναμία των σπόρων προς σπορά που παράγονται σε τρίτες χώρες(υποβληθείσα από την Επιτροπή)ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗΟι οδηγίες 66/400/ΕΟΚ, 66/401/ΕΟΚ, 66/402/ΕΟΚ, 66/403/ΕΟΚ και 69/208/ΕΟΚ σχετικά με την εμπορία σπόρων προς σπορά τεύτλων, κτηνοτροφικών φυτών, δημητριακών, γεωμήλων και ελαιούχων και κλωστικών φυτών, αντιστοίχως, ορίζουν ότι το Συμβούλιο αποφασίζει κατά πόσο οι παραγόμενοι σε τρίτες χώρες σπόροι προς σπορά ή σπόροι γεωμήλων προς φύτευση είναι ισοδύναμοι προς τους αντίστοιχους κοινοτικούς.Με τις αποφάσεις 95/513/ΕΚ και 95/514/ΕΚ, το Συμβούλιο απεφάνθη, αντιστοίχως, ότι για περιορισμένη περίοδο οι παραγόμενοι σε τρίτες χώρες σπόροι προς σπορά και σπόροι γεωμήλων προς φύτευση είναι ισοδύναμοι προς τους αντίστοιχους κοινοτικούς.Οι ανωτέρω αποφάσεις του Συμβουλίου θεσπίζουν όρους ως προς τη σήμανση της συσκευασίας. Η οδηγία 98/95/ΕΚ του Συμβουλίου ορίζει ότι, με την επιφύλαξη των όρων που αποφασίζονται βάσει των διαδικασιών εξουσιοδότησης οι οποίες απαιτούνται δυνάμει της κοινοτικής νομοθεσίας, στην περίπτωση σπόρων προς σπορά και σπόρων γεωμήλων προς φύτευση μιας ποικιλίας η οποία έχει τροποποιηθεί γενετικώς, τυχόν ετικέτα ή έγγραφο, επίσημο ή διαφορετικής φύσεως, το οποίο εναποτίθεται ή συνοδεύει την παρτίδα σπόρων προς σπορά ή σπόρων γεωμήλων προς φύτευση, πρέπει να αναφέρει ευκρινώς ότι η ποικιλία έχει υποστεί γενετική τροποποίηση. Προκειμένου να κατοχυρωθεί ορθή πληροφόρηση των χρηστών και των καταναλωτών σπόρων προς σπορά, και να αποφεύγονται παραπλανητικές πρακτικές, είναι σκόπιμο να επιβληθούν οι ίδιες απαιτήσεις στους εισαγόμενους βάσει των εν λόγω αποφάσεων σπόρους προς σπορά και σπόρους γεωμήλων προς φύτευση.Επιπλέον, η ισχύς των αποφάσεων 95/513/ΕΚ και 95/514/ΕΚ εκπνέει αντιστοίχως στις 30 Ιουνίου 2000 και στις 31 Ιανουαρίου 2000. Κατά τα φαινόμενα είναι επιθυμητή η συνέχιση της ισοδυναμίας, βάσει νέας αποφάσεως, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002.Δεν υπάρχουν δημοσιονομικές επιπτώσεις για τον κοινοτικό προϋπολογισμό.ΠρότασηΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥγια τροποποίηση της απόφασης 95/513/ΕΚ περί της ισοδυναμίας των γεωμήλων σποράς που παράγονται σε τρίτες χώρες και της απόφασης 95/514/ΕΚ για την ισοδυναμία των καλλιεργητικών ελέγχων των σποροπαραγωγικών καλλιεργειών που διενεργούνται σε τρίτες χώρες και την ισοδυναμία των σπόρων προς σπορά που παράγονται σε τρίτες χώρεςΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,Έχοντας υπόψη:τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,την οδηγία 66/400/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 14ης Ιουνίου 1966 περί εμπορίας σπόρων τεύτλων προς σπορά [1], και ιδίως το άρθρο 16 παράγραφος 1 σημείο β),[1] ΕΕ 125 της 11.7.1966, σ. 2290/66. Οδηγία όπως τροποποιήθηκε τελευταία με την οδηγία 98/96/ΕΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 25 της 1.2.1999, σ. 27).την οδηγία 66/401/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 14ης Ιουνίου 1966 περί εμπορίας σπόρων προς σπορά κτηνοτροφικών φυτών [2], και ιδίως το άρθρο 16 παράγραφος 1 σημείο β),[2] ΕΕ 125 της 11.7.1966, σ. 2298/66. Απόφαση όπως τροποποιήθηκε τελευταία με την οδηγία 98/96/ΕΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 25 της 1.2.1999, σ. 27).την οδηγία 66/402/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 14ης Ιουνίου 1966 περί εμπορίας σπόρων δημητριακών προς σπορά [3], και ιδίως το άρθρο 16 παράγραφος 1 σημείο β),[3] ΕΕ 125 της 11.7.1966, σ. 2309/66. Απόφαση όπως τροποποιήθηκε τελευταία με την οδηγία 1999/54/ΕΚ της Επιτροπής (ΕΕ L 142 της 5.6.1999, σ. 30).την οδηγία 66/403/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 14ης Ιουνίου 1966 περί εμπορίας σπόρων γεωμήλων προς φύτευση [4], και ιδίως το άρθρο 15 παράγραφος 1,[4] ΕΕ 125 της 11.7.1966, σ. 2320/66. Απόφαση όπως τροποποιήθηκε τελευταία με την απόφαση 1999/49/ΕΚ της Επιτροπής (ΕΕ L 16 της 21.1.1999, σ. 30).την οδηγία 69/208/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 30ής Ιουνίου 1969 περί εμπορίας σπόρων προς σπορά των ελαιούχων και κλωστικών φυτών [5], και ιδίως το άρθρο 15 παράγραφος 1 σημείο β),[5] ΕΕ L 169 της 10.7.1969, σ. 3. Απόφαση όπως τροποποιήθηκε τελευταία με την οδηγία 98/96/ΕΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 25 της 1.2.1999, σ. 27).την πρόταση της Επιτροπής,Εκτιμώντας τα εξής:(1) Στην απόφαση 95/513/ΕΚ του Συμβουλίου [6] καθορίστηκε ότι, για περιορισμένη περίοδο, τα παραγόμενα σε τρίτες χώρες γεώμηλα σποράς είναι ισοδύναμα προς εκείνα που παράγονται στην Κοινότητα και πληρούν τις διατάξεις της οδηγίας 66/403/ΕΟΚ.[6] ΕΕ L 296 της 9.12.1995, σ. 31.(2) Στην απόφαση 95/514/ΕΚ του Συμβουλίου [7] καθορίστηκε ότι, για περιορισμένη περίοδο, οι καλλιεργητικοί έλεγχοι που πραγματοποιούνται σε τρίτες χώρες σε σποροπαραγωγικές καλλιέργειες ορισμένων ειδών, πληρούν τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις οδηγίες 66/400/ΕΟΚ, 66/401/ΕΟΚ, 66/402/ΕΟΚ και 69/208/ΕΟΚ. Στην απόφαση 95/514/ΕΚ ορίζεται επίσης ότι οι σπόροι προς σπορά ορισμένων ειδών που παράγονται σε τρίτες χώρες είναι ισοδύναμοι με τους σπόρους που παράγονται στην Κοινότητα.[7] ΕΕ L 296 της 9.12.1995, σ. 34., όπως τροποποιήθηκε τελευταία με την απόφαση της Επιτροπής &&&(3) Με τις αποφάσεις 95/513/ΕΚ και 95/514/ΕΚ θεσπίζονται όροι ως προς τη σήμανση της συσκευασίας. Η οδηγία 98/95/ΕΚ του Συμβουλίου ορίζει ότι με την επιφύλαξη των όρων που αποφασίζονται βάσει των διαδικασιών εξουσιοδότησης οι οποίες απαιτούνται δυνάμει της οδηγίας 90/220/ΕΟΚ [8] του Συμβουλίου, των τροποποιήσεών της ή βάσει της σχετικής τομεακής νομοθεσίας, στην περίπτωση σπόρων προς σπορά ή σπόρων γεωμήλων προς φύτευση ποικιλίας που έχει υποστεί γενετική τροποποίηση τυχόν ετικέτα ή έγγραφο, επίσημο ή διαφορετικής φύσεως, το οποίο εναποτίθεται ή συνοδεύει την παρτίδα σπόρων προς σπορά ή σπόρων γεωμήλων προς φύτευση, πρέπει να αναφέρει ευκρινώς ότι η ποικιλία έχει υποστεί γενετική τροποποίηση. Προκειμένου να κατοχυρωθεί ορθή πληροφόρηση των χρηστών και των καταναλωτών σπόρων προς σπορά, και να αποφεύγονται παραπλανητικές πρακτικές, είναι σκόπιμο να επιβληθούν οι ίδιες απαιτήσεις στους εισαγόμενους βάσει των εν λόγω αποφάσεων σπόρους προς σπορά και σπόρους γεωμήλων προς φύτευση.[8] ΕΕ L 117 της 8.5.1990, σ. 15.(4) Η ισχύς της απόφασης 95/513/ΕΚ λήγει στις 30 Ιουνίου 2000, παραμένουν όμως οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή της. Ως εκ τούτου είναι σκόπιμο να παραταθεί η εφαρμογή της εν λόγω απόφασης έως τις·31 Δεκεμβρίου 2002.(5) Η ισχύς της απόφασης 95/514/ΕΚ λήγει στις 31 Ιανουαρίου 2000, παραμένουν όμως οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή της. Ως εκ τούτου είναι σκόπιμο να παραταθεί η εφαρμογή της εν λόγω απόφασης έως τις·31 Δεκεμβρίου 2002.ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:Άρθρο 1Στο μέρος ΙΙ του παραρτήματος της απόφασης 95/513/ΕΚ, μετά το σημείο 2 παρεμβάλλεται το κατωτέρω σημείο 2α."2α. Στην περίπτωση σπόρων γεωμήλων προς φύτευση ποικιλίας η οποία έχει υποστεί γενετική τροποποίηση, τυχόν ετικέτα ή έγγραφο, επίσημο ή διαφορετικής φύσεως, το οποίο εναποτίθεται ή συνοδεύει την παρτίδα σπόρων γεωμήλων προς φύτευση, πρέπει να αναφέρει ευκρινώς ότι η ποικιλία έχει υποστεί γενετική τροποποίηση και να προβλέπει οποιαδήποτε άλλη πληροφορία καθορίζεται στις απαιτούμενες βάσει του κοινοτικού δικαίου διαδικασίες εξουσιοδότησης."Άρθρο 2Στο άρθρο 2 της απόφασης 95/513/ΕΚ η ημερομηνία "30 Ιουνίου 2000" αντικαθίσταται από "31 Δεκεμβρίου 2002".Άρθρο 3Στο μέρος ΙΙ.Β του παραρτήματος της απόφασης 95/514/ΕΚ, μετά το σημείο 4.1 παρεμβάλλεται το κατωτέρω σημείο 4.1.α."4.1.α Στην περίπτωση σπόρων προς σπορά ποικιλίας η οποία έχει υποστεί γενετική τροποποίηση, τυχόν ετικέτα ή έγγραφο, επίσημο ή διαφορετικής φύσεως, το οποίο εναποτίθεται ή συνοδεύει την παρτίδα σπόρων προς σπορά, πρέπει να αναφέρει ευκρινώς ότι η ποικιλία έχει υποστεί γενετική τροποποίηση και να προβλέπει οποιαδήποτε άλλη πληροφορία καθορίζεται στις απαιτούμενες βάσει του κοινοτικού δικαίου διαδικασίες εξουσιοδότησης."Άρθρο 4Στο άρθρο 6 της απόφασης 95/514/ΕΚ η ημερομηνία "31 Ιανουαρίου 2000" αντικαθίσταται από "31 Δεκεμβρίου 2002".Άρθρο 5Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στα κράτη μέλη.Βρυξέλλες, Για το Συμβούλιο Ο Πρόεδρος


type: other

text:
november | 2011 | Från utomlands
 Hjortensjö, SCUM och patriarkatet
 På Newsmill skriver Petra Hjortensjö om hur orimligt samhället (läs: männen) har bemött en dramatisering av Valerie Solanas SCUM-manifest, som hålls på TUR-scenen i Stockholm. Att kvinnor, liksom dramatiker i övrigt, mordhotas för att medverka i en teaterpjäs, är helt förkastligt. Men jag håller inte alls med Hjortensjö.
 ”SCUM (Society for Cutting Up Men) är ett feministiskt manifest som starkt ifrågasätter patriarkatet och uppmanar till en förändrad världsordning. Som titeln antyder är innehållet radikalt. Bäst skulle det vara om alla män jämnades med marken. Y-kromosomen är en ofullständig X-kromosom.
 Extremt? Javisst. Men SCUM-manifestet är samtidigt ett litterärt verk med briljanta formuleringar och knivskarp cynism. Som Sara Stridsberg skriver i sin inledning till den svenska översättningen: ‘SCUM har ingen anledning att vara konstruktivt och rimligt. Patriarkatet är inte rimligt.'”
 Bytte man ut orden ”man” och ”kvinna” med något annat, låt oss säga ”arier” och ”judar”, så ville manifestet förmodligen ha anmälts till polisen för hets mot folkgrupp. När ROKS’ tidning recenserade SCUM-manifestet gjordes det under titeln ”Spark i skrevet på patriarkatet”, och med benämningen ”en stridsskrift för alla tänkande kvinnor”. Följande citat togs upp i tidningen (och i Dokument inifrån):
 ”Att kalla en man ett djur är att smickra honom; han är en maskin, en vandrande dildo, en emotionell parasit, en biologisk olycka; manlighet är en (...) sjukdom”
 Ahmed Rami dömdes på 1980-talet för hets mot folkgrupp eftersom han bl.a. kallade judendomen för ”en cancersvulst på samhället” och ”en psykisk sjukdom”. Bara som en parentes.
 Hjortensjö skriver vidare:
 ”Jag vill inte skära all världens män i bitar, men jag är för en ändrad världsordning. Stridsberg: ‘Vi kan läsa det metaforiskt, cutting up betyder ju också kritisera, ifrågasätta på engelska.’ För mig är SCUM en nattsvart travesti på vad kvinnor fått utstå genom världshistorien och fortfarande utstår. SCUM pekar med hela handen på orimligheten i vår patriarkala samhällsordning, i den värld där mannen blivit så mycket norm att om du är kvinna är det något udda, något avvikande, något som poängteras. I en sådan värld behövs SCUM. Och kanske är det just det som gör texten så hotfull.”
 Behövs verkligen militanta stridsskrifter i den här världen? Behövs det för att skapa ett jämställt samhälle, att publicera manifest som går så långt att vilja utrota mannen som kön? Jag tror de flesta kan hålla med om att det väl praktiskt taget aldrig gynnar debatten att föra den på extrema nivåer, där mycket få tar den seriöst. Alternativt får människor att tro att en extrem åsikt är en sanning.
 ”Hur många gånger har vi inte inom konsten sett kvinnor skildras som viljelösa våp som bara ska förstöras, förgöras eller sättas på, utan att någon så mycket som lyft ett ögonbryn? Både Dramaten och Stadsteatern har till och med de senaste åren presenterat denna typ av bild i uppsättningar, skrivna eller regisserade av landets främsta teatermoguler, hyllade av såväl media som publik.”
 I dessa fall hörs ju feministerna högt i debatten, särskilt radikalfeministerna. Tycker Petra Hjortensjö att det är okomplicerat att sätta upp en pjäs som framställer kvinnan på detta extrema sätt? Med tanke på tonen i debatten är det knappast så. Men när en pjäs som framställer mannen på ett extremt sätt sätts upp, då är det oproblematiskt och behöver försvaras, eftersom det är något som behövs i denna värld. Frågan är vad som gynnar jämställdheten, och jag tror knappast att SCUM-manifestet gör det.
 ”Som någon skrev, SCUM är endast ett svar på hur vardagen ser ut för oss kvinnor – i VERKLIGHETEN. Men det har blivit så normaliserat att vi i många fall inte ens registrerar det. Kvinnor hedersmördas och könsstympas världen runt men ingen mordhotas för det. Vi lever i en värld där kvinnovåld och ojämlikhet är norm på agendan. I en sådan värld är SCUM livsnödvändigt!”
 Är det så att vardagen ser ut så i verkligheten – att män är emotionella parasiter och biologiska olyckor? Jag vill hävda, trots att jag inte är kvinna, att vissa män är vedervärdiga. Men upphöj inte olyckan och sjukdomen till norm. Och framför allt – jag utgår ifrån att Hjortensjö vill ha en ändring och avskaffande av detta patriarkat. Men om man följer Solanas’ logik är alla män förutbestämda, genom könsmaktsordningen, att undertrycka kvinnor. Vad för chans har mannen då att bättra sig, att sluta undertrycka? Den enda återstående lösningen då är naturligtvis revolution – som Hjortensjö är mot.
 RÅ mot M.H. – så kontroversiellt som påstås (min analys)?
 Professorerna Madeleine Leijonhufvud och Suzanne Wennberg har skrivit en artikel på Svenska Dagbladets debattsida om HD:s beslut i målet B 2130-11. ”Åtalad kan hävda fylla och gå fri”, är överskriften på debattartikeln. Senare har en annan professor, Petter Asp, i en intervju uttalat motsatt åsikt: Domen är bra och får inte stora konsekvenser. Vem ska vi tro på?
 En del bloggare (16 av 17, för att vara precis) har läst debattartikeln och fått för sig att alla fulla människor aldrig kommer kunna dömas för brott igen. Det är fel, och jag ska visa varför. Leijonhufvud och Wennberg kunde med fördel ha varit lite klarare i sina uttalanden, men det är väl för sent nu.
 Så här skriver Leijonhufvud och Wennberg:
 Mannen hävdade att han inget mindes – han hade varit så berusad. Högsta domstolen anser att han därmed inte hade det uppsåt som krävs för att se handlandet som ett mordförsök. Den här domen har betydelse långt utöver den situation fallet rör. De dömande justitieråden sopar med ett penndrag bort en grundregel i svensk straffrätt.”
 Jag vill inte gärna svära i kyrkan och påpeka fel vid en professors uttalanden, särskilt när jag inte ens har gått en kurs i straffrätt. Men det finns svagheter vid det här uttalandet. Precis innan HD börjar diskutera ”självförvållat rus” och hur domstolarna ska förhålla sig till det, konkluderar de med följande:
 ”Vad som är utrett om skadornas omfattning och allvar ger dock inte tillräckligt stöd för att beteckna sannolikheten [att målsägandena skulle dö av skadorna] som mycket hög. Inte heller finns det sådant stöd för att MH har uppfattat sannolikheten som mycket hög.” (avsn. 12)
 ”Angrepp med sådana knivhugg [mot halsen] kan då också, till omfattning, kraft och riktning, vara utförda på ett sådant vis som typiskt sett är ägnat att orsaka en annan persons död. [...] Utredningen ger emellertid inte tillräckligt stöd för att MHs angrepp
 varit av detta slag.” (avsn. 13)
 ”När det gäller andra omständigheter som kan vara av betydelse för uppsåtsbedömningen förtjänar det att framhållas att MH vid gärningstillfället
 har agerat på ett även i förhållande till berusning avvikande sätt [...] Att MH har agerat på ett avvikande och svårförståeligt sätt kan emellertid inte i sig läggas till grund för slutsatsen att MH vid gärningen har funnit att IKs och IJs död inte var ett för honom relevant skäl att avstå från att angripa dem på det sätt som han gjort. Inte heller vad som i övrigt har förekommit ger grund för en sådan slutsats.” (avsn. 14)
 Som jag uttolkar det sista stycket, menar HD att det inte är bevisat att M.H. var likgiltig inför att attacken kunde ha dödat I.K. och I.J., trots att han agerat avvikande och svårförståeligt i förhållande till andra berusade.
 Här kommer alltså HD till slutsatsen att:
 ”Vad som nu har sagts innebär att det inte är visat att MH hade uppsåt till försök att beröva IK och IJ livet.” (avsn. 15)
 En förhållandevis klar utsaga, som Wennberg/Leijonhufvud inte fokuserar på. Deras fokus ligger i stället på det som kommer härnäst, nämligen avsnitt 16-26. Det är där HD tittar på särreglerna om berusning i förhållande till uppsåt.
 Det är domen i NJA 1973 s. 590 som är vägledande, och som preciserar rättsregeln här. Enligt den domen ska brottsbalken här tolkas så, att det inte är så viktigt med kravet om att alla brott måste vara uppsåtliga (utom särskilda oaktsamhetsbrott). Det ska göras en särskild bedömning, utan att det för den skull är klart vad för slags bedömning som ska göras. Tillämpningsproblem, som HD skriver.
 Ett skäl till att regeln är som den är, säger HD, är:
 ”Undantaget har, i linje med den kriminalpolitiska ideologi som präglade den tid under vilken brottsbalken utarbetades, motiverats av intresset att förebygga inte endast brott som begås under berusning utan också att motverka berusning som sådan.” (avsn. 21, min uthävning)
 Alkoholpolitiskt var alltså regeln viktig. Ett intressant poäng är att källan för detta påstående är ett uttalande från en straffrättsprofessor från 1928. Bara sex år innan röstade folket om ett totalförbud mot alkohol, vilket inte blev av.
 Vad är HD:s argument för denna helomvändning i frågan (”sopa bort” grundregeln, som Leijonhufvud/Wennberg säger)?
 Några citat från domen kan vara viktiga här:
 ”En klar kriminalpolitisk kursförändring har senare skett. Fokuseringen på preventionsintressena har fått ge vika som grund för beslutsfattandet i enskilda fall medan i stället rättsstatliga intressen som legalitet, rättslig likabehandling och proportionalitet har betonats starkare.” (avsn. 21)
 ”Enligt [den reglering av påföljdsval som gjordes 1989] har överväganden om preventiva effekter en helt underordnad roll för beslutsfattandet i enskilda fall. I stället betonas de i punkt 21 nämnda intressena av legalitet, rättslig likabehandling och proportionalitet.” (22)
 ”Omständigheter som inte täcks av gärningsmannens uppsåt eller oaktsamhet ska det således inte tas hänsyn till (se a. prop. s. 81). Regleringen bygger alltså på skuldprincipen och är inte anpassad till gärningar för vilka de sedvanliga kraven på uppsåt eller oaktsamhet inte skulle gälla.” (23)
 ”Det kan på goda grunder sättas i fråga om en eftergift av kravet på uppsåt i mål som gäller ansvar för allvarliga brott är förenlig med de principer som ligger till grund för Europakonventionen.” (24)
 HD anser att samhället i dag är mer byggt på principen att behandla människor lika, än att upprätthålla allmänpreventionen. Det är inte längre angelägent från statens sida att hytta med pekfingret mot berusade, anser HD. Det är här Wennberg och Leijonhufvud kommer in. Just allmänpreventionen verkar tydligen vara deras huvudargument för att domen är felaktig:
 ”Domstolen ska gå på vad han faktiskt varit medveten om, utan att ta hänsyn till att han frivilligt genom berusningen satt ner eller helt eliminerat denna förmåga.”
 Vissa gånger har jag retat mig på denna ståndpunkt. Då 1973 års dom föll, var faktiskt fylleri ett brott. Rättsväsendet hade då till uppgift att förhindra beruselse i största allmänhet. Det är inte olagligt längre att dricka sig full sedan sent 1970-tal, men är det fortsatt straffsystemets uppgift att moralisera över berusade? Wennberg/Leijonhufvud använder sexuella övergrepp som exempel. Bakgrunden för att sexuella övergrepp inte kan förövas genom oaktsamhet, är enkel. Hur kan man genomföra samlag på ett oaktsamt sätt? Det går inte.
 ”Handlar det om att bevisa nyktra personers uppsåt, kan domstolen alltid fråga sig vad som verkar vara vettigt, rimligt och trovärdigt. Men hur ska domstolen kunna hänvisa till vad som framstår som rationellt, när det gäller ett handlande i stark berusning?”
 Utan att vilja höras arrogant ut, men finns det inte några andra bedömningsgrundlag än rationalitet som man kan gå på? HD har redan två moment som de drar fram, nämligen handlingens omfattning och allvarlighet, och handlingens art. Handlingens komplexitet tror jag också kan vara med, utan att HD tog upp det i domen.
 Som Petter Asp menar i intervjun:
 ”Han ser ett problem med hur det varit tidigare, att en person kunnat dömas för ett brott där det krävs uppsåt bara för att personen varit full, trots att personen inte haft uppsåt.”
 Fylleri blir nu en ursäkt, skriver Leijonhufvud och Wennberg i ingressen. Det blir det absolut inte. Men det kommer inte längre vara så att en berusad alltid döms för brott, enbart på grund av ruset. Det är vettigt.
 EDIT: Petter Asp och Magnus Ulväng har nu skrivit en kort replik till professorernas inlägg. De resonnerar vettigare än Wennberg och Leijonhufvud, anser jag. (Och resonnerar mera i min linje) I kväll togs frågan upp i SVT-programmet Nyhetsbyrån. Undrar om jag inte ska lyssna igen, tyckte deras diskussion var lite väl tillspetsad. Och de gör samma fel, diskuterar ur perspektivet at fylla nu alltid blir ursäkt för brott. Vilket ju fortsatt inte stämmer. Nu lär vi vänta och se till Debatt på torsdag, min gissning är att den här frågan tas upp då med. Leijonhufvud har varit med där förut, kanske även denna gång?
 You are currently browsing the Från utomlands blog archives for november, 2011.