text:
Senatorul UDMR Gyorgy Frunda a declarat ca Senatul trebuie sa se intruneasca in cel mai scurt timp si sa ia act de decizia Curtii Constitutionale, care spune ca mandatul de senator al lui Mircea Diaconu, declarat incompatibil, a incetat in vara si ca decizia Senatului prin care era mentinut in functie e neconstitutionala.
 "Hotararile CCR sunt obligatorii, asta inseamna ca Senatul trebuie sa se supuna si sa ia act. Trebuie convocat Senatul intr-o perioada cat mai scurta, liderii de grup trebuie sa se asigura ca exista cvorum. Nu trebuie sa se mai supuna votului, trebuie sa fim prezenti si sa luam act. Cred, din punctul de vedere al raporturilor interinstitutionale, ca Senatul are obligatia sa se intruneasca, ar fi un gest regretabil sa n-o faca, ar deschide un front impotriva lui", a spus Frunda pentru Ziare.com.
 CCR: Mircea Diaconu isi pierde mandatul
 Frunda a revenit la mai vechea sa idee, aceea ca ANI, institutia care l-a declarat incompatibil pe Diaconu, trebuie sa aiba o noua lege de functionare.
 "Stiu ca CSM a sesizat Curtea in privinta unui diferend intre puterile statului, a fost o decizie a Curtii de Apel, nu are nicio importanta sa intram pe fond, dar, dupa alegeri, trebuie sa eliminam neconcordantele din legea ANI. Ar trebui ca agentia sa ceara instantei constatarea incompatibilitatii si instanta sa dispuna", a reiterat Frunda.
 E pentru modificarea Constitutiei
 Gyorgy Frunda a vorbit despre modificarea Constitutiei, pe care premierul Victor Ponta o doreste in vara si spune ca una din noile prevederi ar putea fi aceea prin care Parlamentul poate trece peste deciziile Curtii Constitutionale, cu o majoritate de doua treimi.
 "Asa a fost pana in 2003. Cred ca avem de ales intre doua alternative. Prima e readucerea posibilitatii ca Parlamentul sa treaca peste deciziile Curtii Constitutionale cu o majoritate de doua treimi. Acum CCR functioneaza ca o a treia camera a Parlamentului, nu mai ai posibilitatea sa revii.
 A doua varianta e sa facem din CCR o parte a puterii judecatoresti, s-o trecem la Inalta Curte de Casatie si Justitie, iar judecatorii sa fie alesi din randurile magistratilor ICCJ", s-a aratat de parere Frunda.
 Intrebat daca UDMR ar dori sa se scoata din viitoarea Constitutie termenul de stat national, el a raspuns ca acesta oricum nu reflecta realitatea, intrucat avem 19 minoritati recunoscute.
 "Chestiunea statului national e o chestiune emotionala si simbolica, nu e juridica si politica, trebuie judecata rational", a mai spus Frunda.
 Mircea Diaconu nu mai e senator
 Curtea Constitutionala a decis, miercuri, ca Senatul Romaniei a incalcat Constitutia atunci cand l-a mentinut in functie pe Mircea Diaconu, admitand astfel sesizarea depusa de Consiliul Superior al Magistraturii.
 Judecatorii CCR au dezbatut miercuri sesizarea CSM, depusa la solicitarea Agentiei Nationale de Integritate, in care se reclama un conflict intre doua puteri in stat, cea judecatoreasca si cea legislativa.
 De asemenea, senatorii au respins in aceasta saptamana solicitarea presedintelui Traian Basescu de a reexamina acest caz si de a relua votul, iar presedintele Senatului, Crin Antonescu, a declarat marti sesiunea legislativa inchisa.
 Curtea Constitutionala a votat, miercuri, in unanimitate "revocarea de indata" a lui Mircea Diaconu, precizand in minuta data publicitatii la finalul sedintei ca Senatul a incalcat Constitutia mentinandu-l in functie.
 Citeste mai multe despre Gyorgy Frunda Mircea Diaconu Mircea Diaconu Senat CCR
 Oare Senatul va mai trebui sa voteze daca "ia act" sau nu
 de decizia CCR? Va mai fi nevoie de cvorum sau mai stiu eu ce? Cred ca am cadea in ridicol. Ieri, de la tribuna Senatului, Antonescu afirma: "Cine dispretuieste Parlamentul, dispretuieste democratia!" . Sa mori tu? Dar cine dispretuieste legea? Spune Cacarule!
 senatul a incalcat cosntitutia
 trebuie suspendat. Asta e regula impusa de uslisti! Chiar nu inteleg de ce dupa atatea incalcari ale constitutiei, parlamentul n-a fost dizolvat.
 Daca era un ungur de-al lor tot asa punea problema?
 Daca era un mafiot portocaliu tot asa vorbea?
 S-a trezit si asta!
 Dupa ce acum cateva saptamani urla ca CCR trebuie desfiintata, acum s-a trezit el sa dicteze regulile.
 Du-te bai bozgore si vezi-ti de milioasnele tale furate si lasa comentariile inepte. Tu cu USLamul tau.
 Pana si ungurii vostri s-au saturat de voi si de hotiile voastre!


type: other

text:
Wrocław, dnia 26 lutego 2015 r. Poz. 741 UCHWAŁA NR 43/IV/15 RADY MIEJSKIEJ W NOWEJ RUDZIE. z dnia 25 lutego 2015 r. - PDF
 Download "Wrocław, dnia 26 lutego 2015 r. Poz. 741 UCHWAŁA NR 43/IV/15 RADY MIEJSKIEJ W NOWEJ RUDZIE. z dnia 25 lutego 2015 r."
 1 DZIENNIK URZĘDOWY WOJEWÓDZTWA DOLNOŚLĄSKIEGO Wrocław, dnia 26 lutego 2015 r. Poz. 741 UCHWAŁA NR 43/IV/15 RADY MIEJSKIEJ W NOWEJ RUDZIE z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części Na podstawie art. 18 ust.2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym( tj. Dz. U. z 2013r. poz. 594 zm. Dz. U. z 2013 r. poz. 645, poz. 1318, Dz. U. z 2014r. poz..379, poz. 1072) oraz art.7 ust.3 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach( tj. Dz. U z 2013 r. poz. 1399, ze zm. Dz. U. Z 2013 r. poz. 1593, Dz. U. z 2015r. poz. 87, poz. 122) Rada Miejska w Nowej Rudzie uchwala co następuje: 1. Uchwała określa wymagania jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie na terenie Gminy Miejskiej Nowa Ruda działalności w zakresie: 1. Ochrony przed bezdomnymi zwierzętami zgodnie z załącznikiem nr 1 do niniejszej uchwały, 2. Prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt zgodnie z załącznikiem nr 2 do niniejszej uchwały, 3. Prowadzenia grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych oraz ich części zgodnie z załącznikiem nr 3 do niniejszej uchwały. 2. Wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Miasta Nowa Ruda. 3. Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego. Przewodniczący Rady Miejskiej: A. Behan
 2 Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego 2 Poz. 741 Załącznik Nr 1 do uchwały Nr 43/IV/15 Rady Miejskiej w Nowej Rudzie z dnia 25 lutego 2015 r. Wymagania jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami na terenie Gminy Miejskiej Nowa Ruda. 1. Przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami powinien spełniać następujące wymagania: 1) posiadać zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie opieki przed bezdomnymi zwierzętami, 2) posiadać atestowane urządzenia i środki służące do wyłapywania bezdomnych zwierząt, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad i warunków wyłapywania bezdomnych zwierząt (Dz. U. z 1998 r. Nr 116 poz. 753), 3) posiadać sprawne techniczne środki transportu, przystosowane do przewozu zwierząt, zgodnie z wymogami art. 24 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt ( tekst jednolity z 2013 r. poz. 856 ze zm.), dopuszczone decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii, 4) dysponować kadrą przeszkoloną w zakresie postępowania ze zwierzętami, przepisów o ochronie zwierząt i obsługi posiadanego specjalistycznego, atestowanego sprzętu, 5) posiadać możliwości udzielenia w razie potrzeby pomocy lekarsko weterynaryjnej, 6) posiadać umowę obejmującą gotowość do odbioru zwłok zwierzęcych przez podmiot zajmujący się unieszkodliwianiem zwłok zwierzęcych, 7) w razie braku natychmiastowego przewiezienia zwierzęcia do schroniska dysponować miejscem do tymczasowego przetrzymania wyłapanych zwierząt. 8) nie być prawomocnie skazanym za przestępstwa i wykroczenia przeciwko zwierzętom, w szczególności z art 35 i 37 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt, co należy poświadczyć stosownym oświadczeniem. Dotyczy to również wspólników i osób zasiadających w organach przedsiębiorcy. 9) zatrudniać do odławiania i transportu zwierząt osoby, które nie były prawomocnie skazane za przestępstwa i wykroczenia przeciwko zwierzętom, w szczególności z art.35 i 37 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt. 2. Spełnienie wymagań określonych w ust. 1 powinno zostać potwierdzone odpowiednimi dokumentami, którymi są między innymi: 1) dokumenty potwierdzające posiadanie środków, o których mowa w ust.1 pkt 3-dowody rejestracyjne, 2) decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii potwierdzająca spełnienie wymagań o których mowa w ust. 1 pkt 7 3) wykaz środków, o których mowa w ust.1 pkt 2, 4) umowa poświadczająca współpracę z lekarzem weterynarii, 5) umowa poświadczająca gotowość do odbioru zwłok zwierzęcych przez podmiot zajmujący się unieszkodliwianiem zwłok zwierzęcych, 6) tytuł prawny do terenu, o którym mowa w ust.1 pkt 7 7) oświadczenie o dysponowaniu przeszkoloną kadrą, 8) oświadczenie o niekaralności. 3. Przedsiębiorca na żądanie organu zobowiązany jest do przedstawienia innych, niż określone w ust.2 dokumentów(oświadczeń), na potwierdzenie spełniania wymagań do prowadzenia działalności w przypadku gdy będzie niezbędne ze względu na obowiązujące przepisy lub okoliczności sprawy.
 3 Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego 3 Poz Dokumenty załączone do wniosku muszą być przedłożone w oryginale lub kserokopii potwierdzającej za zgodność z oryginałem przez osobę upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy ubiegającego się o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności.
 4 Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego 4 Poz. 741 Załącznik Nr 2 do uchwały Nr 43/IV/15 Rady Miejskiej w Nowej Rudzie z dnia 25 lutego 2015 r. Wymagania jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt na terenie Gminy Miejskiej Nowa Ruda. 1. Przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt powinien spełniać następujące wymagania: 1) posiadać zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, 2) posiadać weterynaryjny numer identyfikacyjny nadany przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2014 r poz. 1539) 3) dysponować terenem, na którym będzie prowadzona przedmiotowa działalność, z zastrzeżeniem, że schronisko dla bezdomnych zwierząt może być zlokalizowane tylko na terenie przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na prowadzenie tego rodzaju działalności i w miejscu zapewniającym ochronę zdrowia ludzi, zwierząt i środowiska, 4) posiadać pozwolenie na użytkowanie lub zgłoszenie zakończenia robót budowlanych związanych z przebudową obiektu na cele schroniska, wymagane przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane( t.j. z 2013 r. Dz. U. poz ze zm.), 5) lokalizacja schroniska dla bezdomnych zwierząt, obiekty, pomieszczenia oraz wyposażenie muszą być zgodne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. z 2004 r. Nr 158 poz. 1657), 6) posiadać umowę o współpracy z lekarzem weterynarii, zgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. z 2004 r. Nr 158 poz. 1657), 7) posiadać umowę z podmiotami uprawnionymi do przewozu zwłok zwierzęcych, utylizacji lub prowadzenia grzebowisk albo posiadać uprawnienia do wykonywania tych czynności, 8) przedsiębiorca prowadzący działalność w w/w zakresie, jego wspólnicy i osoby zasiadające w organach przedsiębiorcy nie mogą być prawomocnie skazani za przestępstwa i wykroczenia przeciwko zwierzętom, w szczególności z art 35 i 37 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt, co należy poświadczyć stosownym oświadczeniem. 2. Spełnienie wymagań określonych w ust.1 powinno zostać potwierdzone odpowiednimi dokumentami, którymi są między innymi: 1) tytuł prawny do terenu, na którym ma być prowadzona działalność, o której mowa w ust.1 np. odpis księgi wieczystej, akt notarialny, umowa dzierżawy, 2) pozwolenie na użytkowanie schroniska lub inny stosowny dokument wymagany przepisami ustawy Prawo budowlane, o którym mowa w ust.1 pkt 4, 3) decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii potwierdzająca spełnienie wymagań, o których mowa w ust.1 pkt 2. 4) umowa poświadczająca współpracę z lekarzem weterynarii, 5) umowa poświadczająca gotowość do odbioru zwłok zwierzęcych przez podmiot zajmujący się unieszkodliwianiem zwłok zwierzęcych lub decyzja zezwalająca na prowadzenie przedmiotowej Działalności w ramach własnych uprawnień,
 5 Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego 5 Poz ) oświadczenie o dysponowaniu przeszkoloną kadrą, 7) oświadczenie o niekaralności. 3. Przedsiębiorca na żądanie organu zobowiązany jest do przedstawienia innych, niż określone w ust. 2 dokumentów(oświadczeń), na potwierdzenie spełnienia wymagań do prowadzenia działalności, w przypadku, gdy będzie to niezbędne ze względu na obowiązujące przepisy lub okoliczności sprawy. 4. Dokumenty załączone do wniosku muszą być przedłożone w oryginale lub kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez osobę upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy ubiegającego się o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności.
 6 Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego 6 Poz. 741 Załącznik Nr 3 do uchwały Nr 43/IV/15 Rady Miejskiej w Nowej Rudzie z dnia 25 lutego 2015 r. Wymagania jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych oraz ich części na terenie Gminy Miejskiej Nowa Ruda 1. Przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych powinien spełniać następujące wymagania: 1) posiadać zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych, 2) posiadać utwardzony i ogrodzony teren do prowadzenia działalności, zabezpieczony przed dostępem osób postronnych, z zastrzeżeniem, że grzebowisko i spalarnia może być zlokalizowane tylko na terenie przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na prowadzenie tego rodzaju działalności i w miejscu zapewniającym ochronę zdrowia ludzi, zwierząt i środowiska, 3) posiadać decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii zatwierdzającą zakład do prowadzenia działalności w zakresie prowadzenia grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych, zgodnie z art. 6 ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2014 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (t.j. z 2014r. Dz. U. poz.1539), stwierdzającą spełnienie wymagań weterynaryjnych określonych przepisami Unii Europejskiej, ustanawiającymi przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. 4) posiadać sprawne technicznie środki transportu przystosowane do transportu zwłok zwierzęcych i ich części, dopuszczone przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, obudowane i szczelne, zabezpieczone przed wyciekami, które posiadają aktualne badania techniczne i świadectwa dopuszczenia do ruchu zgodnie z przepisami o ruchu kołowym, 5) posiadać chłodnię do czasowego przetrzymywania zwłok zwierzęcych i ich części, 6) posiadać środki techniczne i możliwości zapewniające stałą konserwację i systematyczną naprawę środków transportu, o których mowa w pkt 4, 7) posiadać możliwości techniczne i organizacyjne zapewniające ciągłość świadczonych usług w przypadku unieruchomienia, wskutek np. awarii, wypadku, zniszczenia środków transportu, o których mowa w pkt. 4 oraz środków technicznych, o których mowa w pkt.8 i 9, 8) dla grzebowisk posiadać narzędzia i środki techniczne służące do grzebania zwłok i ich części, dysponować terenem służącym do grzebania zwłok zwierzęcych i ich części oraz posiadać środki służące do dezynfekcji zwłok zwierzęcych i ich części przed zagrzebaniem, 9) dla spalarni posiadać urządzenia i środki umożliwiające spalanie zwłok zwierzęcych i ich części oraz środki do gromadzenia odpadów powstałych w procesie spalania przed ich odbiorem przez specjalistyczną firmę. 2. Przedsiębiorca o którym mowa w ust.1, zobowiązany jest do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia w zakresie wskazanej działalności wraz z dokumentami wymaganymi przepisami o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a ponadto udokumentować spełnianie wymagań, o których mowa w ust.1, poprzez załączenie do wniosku: 1) tytułu prawnego do terenu na którym ma być prowadzona działalność, o której mowa w ust. 1 np. odpis księgi wieczystej, akt notarialny, umowa dzierżawy, umowa użyczenia itp, 2) decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii potwierdzającej spełnienie wymagań o których mowa w ust. 1 pkt 3, 3) wykazu środków transportu, o którym mowa w ust.1 pkt 4, w przypadku, gdy środków tych jest więcej niż jeden,
 7 Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego 7 Poz ) dowodów rejestracyjnych środków transportu, o których mowa w ust.1 pkt 4, 5) umowy poświadczającej odbiór odpadów powstałych w procesie spalania przez specjalistyczną firmę. 3. Przedsiębiorca na żądanie organu zobowiązany jest do przedstawienia innych, niż określone w ust. 2 dokumentów (oświadczeń), na potwierdzenie spełniania wymagań do prowadzenia działalności, w przypadku, gdy będzie to niezbędne ze względu na obowiązujące przepisy lub okoliczności sprawy. 4. Dokumenty załączone do wniosku muszą być przedłożone przez przedsiębiorcę w oryginale lub kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez osobę upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy ubiegającego się o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 30.11.2011
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 L 317/13
 Genevessä 21 päivänä lokakuuta 1982 tehdyn tavaroiden rajatarkastusten yhdenmukaistamista koskevan kansainvälisen yleissopimuksen (1) (yhdenmukaistamista koskeva yleissopimus) muutos
 Yhdistyneiden kansakuntien tallettajan ilmoituksen C.N.534.2011. TREATIES – 1 mukaan yhdenmukaistamista koskevan sopimuksen liite 9 tulee voimaan 30 päivänä marraskuuta 2011 seuraavasti:
 ”LIITE 9
 KANSAINVÄLISTEN RAUTATIEKULJETUSTEN RAJANYLITYSMENETTELYJEN HELPOTTAMINEN
 1 artikla
 Periaatteet
 1. Tämän liitteen, joka täydentää yleissopimuksen määräyksiä, tarkoituksena on määrittää toteutettavat toimet kansainvälisten rautatiekuljetusten rajanylityksen helpottamiseksi ja nopeuttamiseksi.
 2. Sopimuspuolet sitoutuvat tekemään yhteistyötä normittaakseen mahdollisimman pitkälle asiakirjoja ja menettelyjä koskevat muodollisuudet ja vaatimukset kaikilla aloilla, jotka liittyvät rautatiekuljetuksiin.
 2 artikla
 Määritelmä
 Ilmaisulla ’raja-asema (vaihtoasema)’ tarkoitetaan rautatieasemaa, jolla suoritetaan operatiiviset tai hallinnolliset menettelyt rautatiekuljetusten rajanylityksen mahdollistamiseksi. Tällainen rautatieasema voi sijaita joko rajalla tai sen läheisyydessä.
 3 artikla
 Viranomaisten ja kansainväliseen rautatieliikenteeseen osallistuvien muiden henkilöiden rajanylitys
 1. Sopimuspuolet pyrkivät kaikkia viisumin hakijoita koskevien kansallisten parhaiden käytänteiden mukaisesti helpottamaan menettelyjä, joilla myönnetään viisumit veturin ja kylmäkuljetusyksikön henkilöstölle, tavaralähetysten mukana matkustaville henkilöille ja kansainväliseen rautatieliikenteeseen osallistuvalle raja-asemien (vaihtoasemien) henkilöstölle.
 2. Edellä 1 kohdassa lueteltuja henkilöitä koskevat rajanylitysmenettelyt, mukaan lukien heidän asemansa vahvistavat viralliset asiakirjat, määritetään kahdenvälisillä sopimuksilla.
 3. Kun kyseessä on yhteinen tarkastus, raja-asemilla (vaihtoasemilla) tarkastuksia tekevät raja-, tulli- ja muiden laitosten virkailijat ylittävät virallisia tehtäviä hoitaessaan valtion rajan käyttäen asiakirjoja, jotka kyseinen sopimuspuoli on määrännyt kansalaisilleen.
 4 artikla
 Raja-asemia (vaihtoasemia) koskevat vaatimukset
 Raja-asemilla (vaihtoasemilla) vaadittavien muodollisuuksien järkiperäistämiseksi ja nopeuttamiseksi sopimuspuolet noudattavat kansainvälisille rautatiekuljetuksille avoimilla raja-asemilla (vaihtoasemilla) seuraavia vähimmäisvaatimuksia:
 1)
 raja-asemilla (vaihtoasemilla) on oltava rakennuksia (tiloja), koneita, laitteita ja teknisiä varusteita, joiden avulla siellä voidaan tehdä päivittäiset ja ympärivuorokautiset tarkastukset, jos ne ovat perusteltuja ja oikeasuhteisia tavaraliikenteen määrään nähden;
 2)
 raja-asemilla (vaihtoasemilla), joilla tehdään kasvien terveystarkastuksia sekä eläinlääkintä- ja muita tarkastuksia, on oltava teknisiä varusteita;
 3)
 raja-asemien (vaihtoasemien) ja viereisten ratojen kuljetuskapasiteetin ja liikenteen välityskyvyn on oltava riittävä liikennemäärän kannalta;
 4)
 käytettävissä on oltava tarkastusalueet ja varastotilat sellaisten tavaroiden väliaikaista varastointia varten, joille tehdään tullitarkastus tai muunlainen tarkastus;
 5)
 käytettävissä on oltava varusteet, tilat, tietotekniikka ja viestintäjärjestelmät, jotta rahtikirjassa ja tulli-ilmoituksessa olevat tiedot voidaan vaihtaa etukäteen muun muassa raja-asemille (vaihtoasemille) saapumassa olevista tavaroista;
 6)
 raja-asemilla (vaihtoasemilla) on oltava riittävän pätevää henkilöstöä rautatie-, tulli-, raja- ja muista laitoksista käsittelemään asianomaisia rahtimääriä;
 7)
 raja-asemilla (vaihtoasemilla) on oltava tekniset varusteet, tilat, tietotekniikka ja viestintäjärjestelmät, jotta ennen liikkuvan kaluston saapumista rajalle voidaan vastaanottaa ja käyttää tietoja, jotka koskevat kyseisen liikkuvan kaluston teknistä hyväksyntää sekä viranomaisten ja rautateiden toimivaltuuksiensa rajoissa tekemiä teknisiä tarkastuksia, jolleivät sopimuspuolet ota käyttöön vaihtoehtoisia järjestelyjä näiden tehtävien hoitamiseksi.
 5 artikla
 Naapurimaiden välinen yhteistyö raja-asemilla (vaihtoasemilla)
 Yleissopimuksen 7 artiklan määräysten mukaisesti sopimuspuolet koordinoivat toimiaan, jotka liittyvät liikkuvalle kalustolle, konteille, rautatievaunuun lastatuille puoliperävaunuille ja tavaroille tehtäviin tarkastuksiin sekä lähetys- ja liiteasiakirjojen käsittelyyn ja pyrkivät järjestämään kaikenlaiset yhteiset tarkastukset kahdenvälisten sopimusten perusteella.
 6 artikla
 Tarkastukset
 Sopimuspuolet
 1)
 perustavat järjestelmän, jossa liikkuvalle kalustolle, konteille, rautatievaunuun lastatuille puoliperävaunuille ja tavaroille tehtävät kaikenlaiset tarkastukset tunnustetaan vastavuoroisesti, edellyttäen että tarkastusten tavoitteet soveltuvat yhteen;
 2)
 tekevät riskinarviointiin ja -hallintaan perustuvat tullitarkastukset valintaperiaatetta noudattaen. Jos tavaroista on annettu vaadittavat tiedot ja tavarat ovat asianmukaisesti suljetussa ja sinetöidyssä kalustoyksikössä, kontissa, rautatievaunuun lastatussa puoliperävaunussa tai junavaunussa, fyysistä tarkastusta yleensä ei tehdä;
 3)
 tekevät raja-asemilla (vaihtoasemilla) yksinkertaistetut tarkastukset ja siirtävät mahdollisuuksien mukaan tietyntyyppisten tarkastusten tekemisen lähtö- ja määräasemille;
 4)
 tarkastavat kauttakuljetettavat tavarat ainoastaan, jos tämä on tarpeen tosiasiallisten olosuhteiden tai riskien vuoksi, sanotun kuitenkaan rajoittamatta yleissopimuksen 10 artiklan, liitteessä 2 olevan 4 artiklan, liitteessä 3 olevan 5 artiklan ja liitteessä 4 olevan 5 artiklan soveltamista.
 7 artikla
 Määräajat
 1. Sopimuspuolet varmistavat, että raja-asemilla (vaihtoasemilla) tapahtuvaan junien vastaanottoon ja siirtoon liittyville teknisille toimille, mukaan lukien kaikentyyppiset tarkastukset, kahdenvälisissä sopimuksissa vahvistettuja määräaikoja noudatetaan, ja pyrkivät lyhentämään näitä määräaikoja parantamalla käytettävää teknologiaa ja varustusta. Sopimuspuolet sitoutuvat lyhentämään määräaikoja mahdollisimman paljon tulevina vuosina.
 2. Sopimuspuolet kirjaavat junien tai vaunujen viivästymät raja-asemilla (vaihtoasemilla) ja toimittavat nämä tiedot asianomaisille osapuolille, jotka analysoivat ne ja ehdottavat toimenpiteitä viivästymien lyhentämiseksi.
 8 artikla
 Asiakirja-aineisto
 1. Sopimuspuolet varmistavat, että lähetys- ja liiteasiakirjat on laadittu moitteettomasti tuoja- ja kauttakulkumaiden lainsäädännön mukaisesti.
 2. Sopimuspuolet pyrkivät keskinäisissä suhteissaan vähentämään paperisia asiakirjoja ja yksinkertaistamaan asiakirjamenettelyjä käyttämällä sähköisiä järjestelmiä vaihtaessaan tavaroiden mukana olevissa, sopimuspuolten lainsäädännön mukaisesti laadituissa rahtikirjoissa ja tulli-ilmoituksissa olevia tietoja.
 3. Sopimuspuolet pyrkivät antamaan tulliviranomaisille etukäteen rahtikirjassa ja tulli-ilmoituksessa olevat tiedot raja-asemalle (vaihtoasemalle) saapuvista tavaroista. Sopimuspuolet määrittävät annettavien tietojen muodon ja tietojen antamisessa noudatettavat menettelyt ja määräajat.
 9 artikla
 CIM/SMGS-rahtikirjan käyttö
 Sopimuspuolet voivat kansainvälisissä sopimuksissa tällä hetkellä määrättyjen muiden lähetysasiakirjojen sijasta käyttää CIM/SMGS-rahtikirjaa, joka voi samanaikaisesti olla myös tulliasiakirja.”
 (1) EYVL L 126, 12.5.1984, s. 1.


text:
La protection du «Swiss made» et des marques de 1879 à 2017 / ip-marques.ch
 La révision «Swissness» est entrée en vigueur le 1er janvier 2017. Cette réglementation vise à mieux protéger les indications de provenance suisses, en d’autres termes le «Swiss made». Elle apporte en outre d’intéressantes innovations en droit des marques.
 Cette révision fournit l’occasion de revenir sur les étapes qui ont jalonné la protection du «Swiss made» et des marques. Cette rétrospective permet également d’observer la manière avec laquelle les notions se sont développées et, souvent, ont fini par être codifiées dans les lois.
 Cette première partie présente la naissance de la protection des marques (1879), des indications de provenance (1890), des signes officiels (1931), ainsi que de la réglementation spéciale pour les montres (1971).
 1879: Protection pour les marques de produits
 Au niveau national, la protection pour les marques de produits existe depuis le 1er novembre 1880. La première loi fédérale sur la protection des marques de fabrique et de commerce (FF 1880 I 89) a été adoptée le 19 décembre 1879 et de son règlement d’exécution (FF 1880 IV 83) le 2 octobre 1880.
 Avant cette date, un petit nombre de cantons seulement possédaient des dispositions législatives sur la protection des marques de fabrique. Bâle avait adopté, par décret du 12 juin 1817, un texte législatif interdisant l’emploi des noms, des armes et des marques d’autrui. Zurich promulgua, en 1832, une loi sur l’industrie, spécialement pour les marques de fabrique. Berne avait inscrit quelques articles dans sa loi sur l’industrie de 1849. Genève avait une très courte loi spéciale adoptée en 1862.
 Quelques législations pénales cantonales (St-Gall, Vaud, Fribourg et Neuchâtel) punissaient l’usurpation des marques, sans qu’il n’existât pour autant des dispositions particulières sur la reconnaissance des marques1.
 Malgré la tendance à l’uniformisation du droit privé et à l’élargissement des compétences de la Confédération, le peuple refusa, lors de la révision partielle de la Constitution en 1866, d’autoriser la Confédération à édicter des dispositions pour protéger la propriété artistique, littéraire et industrielle1.
 La conclusion de traités internationaux commerciaux, qui reconnaissaient aux étrangers le droit de faire protéger leurs marques par les tribunaux suisses, conduisit à une situation où les étrangers étaient mieux protégés que les nationaux en Suisse. Cela a donné lieu de la part des maisons suisses à de vives réclamations.
 Ainsi, en 1879, l’Assemblée fédérale estima qu’il était évident que le droit des marques était une matière du droit commercial. Elle s’estima donc compétente pour légiférer en vertu de l’art. 64 de la Constitution fédérale (totalement révisée en 1874) et édicta une loi sur la protection des marques (FF 1879 III 697, 699).
 Absence de protection pour les indications de provenance et les armoiries
 La loi de 1879 ne contenait pas dispositions sur la protection des indications de provenance.
 Elle excluait de la protection les armoiries, sans toutefois en interdire l’utilisation (art. 4 al. 3 ; FF 1879 III 697, 706).
 La définition des armoiries de la Confédération n’interviendra que 10 ans plus tard, avec l’adoption par le Conseil fédéral le 12 décembre 1889 de l’arrêté fédéral concernant les armoiries de la Confédération suisse.
 1891 : Protection pour les indications de provenance de produits
 L’impulsion pour la création de dispositions légales visant la protection des indications de provenance a émané en premier lieu de l’industrie horlogère genevoise. De nombreux abus de l’indication « montres genevoises » empruntée par la concurrence pour désigner des produits de moindre valeur provenant d’autres endroits ont été rapportés (FF 1886 III 519, 519-520).
 En novembre 1886, le Conseil fédéral proposa de modifier la loi sur la protection des marques de 1879 en y ajoutant une disposition sur les indications de provenance. Le Conseil des Etats n’est pas entré en matière sur ce projet. Il a invité le Conseil fédéral à examiner l’opportunité d’édicter une loi spéciale portant uniquement sur la protection des indications de provenance (FF 1886 III 519).
 Finalement, le 26 septembre 1890, le Parlement fédéral optera pour l’abrogation de la loi de 1879 et l’adoption d’un nouvel acte réglementant à la fois la protection des marques de fabrique et de commerce et des indications de provenance (LMF ; FF 1890 IV 456; FF 1890 I 589).
 Avec l’entrée en vigueur de la LMF le 1er juillet 1890, les indications de provenance pour les produits sont protégées en Suisse. Les principales dispositions en la matière se trouvaient dans le chapitre II (art. 18ss).
 Comme la loi de 1879, la LMF excluait de la protection les armoiries publiques (art. 3 al. 2 LMF) mais n’en interdissait pas l’utilisation par des personnes privées. Cette règle s’appliquait aussi aux armoiries étrangères (ATF 30 II 466). Dans la LMF, la notion de marque restait limitée aux marques de produits.
 Les indications de provenance indirectes sous la LMF
 De manière assez singulière, la LMF définissait l’indication de provenance comme le nom de la ville, de la localité ou du pays qui donne sa renommée à un produit (art. 18 al. 1 LMF). Selon cette disposition, le nom d’une localité ou d’un pays ne peut pas indiquer la provenance d’un service.
 Sous la LMF déjà, les noms géographiques fantaisistes, qui par exemple ne renvoient pas un lieu de production, n’étaient pas protégés. Il en allait de même des noms inconnus (ATF 79 II 98, p. 101: Solis).
 Aux termes de la loi, la protection des indications de provenance indirectes (c’est-à-dire les signes qui renvoient à un lieu sans le nommer) était exclue. Ainsi, par exemple, l’apposition d’une croix suisse sur un produit étranger ne tombait pas sous le coup de la LMF, mais de la loi sur la concurrence déloyale (laquelle n’est entrée en vigueur qu’en 1943).
 L’absence de protection ne signifie pas que la notion d’indications de provenance indirectes faisait défaut sous la LMF. En réalité, c’est dans le cadre de l’enregistrement de marques que la notion interviendra. L’art. 3 al. 4 LMF interdisait l’enregistrement de marques trompeuses. Dans ce contexte, un renvoi, même indirect, à la provenance géographique d’un produit pouvait être considéré comme trompeur si ce produit ne provenait pas du lieu en question. Ont ainsi été refusés à l’enregistrement les signes «Big Ben» et «Trafalgar» pour des produits ne provenant pas d’Angleterre (ATF 76 I 168 et ATF 93 I 570) ou «5th Avenue» pour des produits ne provenant pas d’Amérique (ATF 72 I 238).
 On constate que, très tôt dans l’histoire des indications de provenance suisses, le Tribunal fédéral s’est efforcé de déterminer si l’indication éveillait chez le consommateur une attente quant à la provenance du produit (ATF 32 I 682). Cette notion sera reprise dans la LPM en 1992 pour définir les indications de provenance et prévaut aujourd’hui encore.
 Exigence de la renommée
 L’idée que le nom du lieu doit donner au produit sa renommée s’apparente aux exigences que l’on réserve habituellement aux indications géographiques (art. 22 ADPIC).
 Au sens de la LMF, la réputation ne devait pas nécessairement être très étendue. Il suffisait qu’il exista entre une localité et un produit une relation telle que le nom de la localité serve à qualifier le produit. Cela valait même lorsque ce produit et l’indication n’étaient connus que d’un cercle assez restreint de consommateurs (ATF 38 II 693). N’étaient en revanche pas des indications de provenance selon cette loi les indications qui ne confèrent aucune réputation au produit2.
 L’exigence de qualité, corollaire de la renommée que le lieu donne au produit, est une notion subjective sous la LMF. La loi ne conditionnait la protection à aucun critère particulier. De tels critères auraient permis, une fois remplis, de s’assurer que la qualité était présente.
 La doctrine2 a proposé une distinction et une définition des notions d’indication de provenance, d’une part, et d’appellation d’origine, d’autre part. De lege ferenda, il a été proposé de protéger les indications de provenance dès lors qu’elles indiquaient la provenance du produit, indépendamment de la renommée. Le fondement de cette protection ne résidant que dans le principe de l’interdiction de la tromperie. Cette notion sera reprise dans la LPM.
 A l’opposé, ces auteurs proposaient de règlementer l’usage de l’appellation d’origine par des critères précis (cahier de charge ou ordonnance de branche). Ces appellations ne jouiraient de la protection qu’à la condition que le produit remplisse ces critères. Une telle règlementation n’existait que pour les appellations d’origine viticoles protégées par le droit cantonal et, dès 1971, pour les montres. Les appellations d’origine agricoles (AOP/IGP) n’ont été introduites qu’en 1998 (Art. 16 de la loi fédérale sur l’agriculture du 28 avril 1998 (LAgr), avec le paquet agricole 95.
 Absence de critères de rattachement
 L’art. 18 al. 3 LMF interdisait de munir un produit d’une indication de provenance qui n’est pas réelle. La loi ne définissait pas ce qu’est une indication de provenance réelle et ne donnait aucun critère de rattachement.
 Les critères de provenance seront développés par la doctrine ....
 Face à des dispositions légales vagues, la doctrine a proposé des critères de rattachement3. Elle a également suggéré de distinguer les produits naturels (non transformés), les produits transformés et les produits industriels.
 Selon cette doctrine, pour les produits naturels (fruits, oeufs, poissons, sel, ...), ce sont les conditions naturelles qui donnent au produit ses caractéristiques. Ils proviennent donc du lieu de la cueillette, du lieu de vie de l’animal (pour le lait ou les oeufs), du lieu de pêche ou du lieu de l’extraction.
 La qualité des produits transformés est due à des facteurs à la fois naturels et humains. Pour être exacte, l’indication de provenance devrait donc correspondre au lieu d’où proviennent les matières premières et au lieu de la transformation. Se distanciant quelque peu de cette doctrine, le Tribunal fédéral, dans un arrêt de 1946, a considéré que “pour un vin ou un champagne, produits essentiellement naturels, la provenance, c’est le sol où pousse la vigne, non le lieu où le vin est pressé, encavé et traité.” (ATF 72 II 380, 386).
 Enfin, pour les produits industriels, il n’y a pas d’attache directe avec le sol. C’est donc, pour ces auteurs, le processus de fabrication qui est essentiel et qui détermine la provenance de ce type de produits.
 ... et la jurisprudence, notamment st-galloise
 Concernant les produits industriels, les arrêts topiques ont été rendus par le tribunal de commerce de St-Gall (arrêts du 24 avril 1968 (SJZ 1972 13) et du 6 novembre 1992 (GVP 1992 39, p. 100)). Selon ces arrêts, un produit industriel peut être considéré comme « Swiss made » si l’étape qui confère au produit ses caractéristiques essentielles a lieu en Suisse et qu’au moins 50% des coûts de revient du produit ont été générés en Suisse.
 Cette jurisprudence servira de référence pendant près de 50 ans. Le seuil des 50% n’a toutefois jamais été confirmé par le Tribunal fédéral. Dans un obiter dictum de 1971, il ne parle que d’une part adéquate des coûts de revient, sans définir concrètement ce que représente une part adéquate (arrêt du TF du 8 juin 1971, PMMBI 1971 84).
 A notre connaissance, aucune jurisprudence n’a été rendue concernant des denrées alimentaires. On ignore donc si la règle des 50% des coûts de revient aurait aussi été appliquée aux produits naturels transformés.
 Dans le cadre de la révision Swissness, le projet initial proposé par le Conseil fédéral (FF 2009 7711) était de codifier la doctrine (distinction entre les catégories de produits) et la jurisprudence st-galloise (en augmentant de 50 à 60% la part de coûts de revient générés en Suisse). Durant 4 années de débats (2009-2013), la politique a considérablement dénaturé ce projet de base. Nous verrons cela plus en détail dans la seconde partie de l’article.
 1931: Adoption d’une protection pour les armoiries
 La croix suisse et les armoiries fédérales sont des indications de provenance indirectes. Apposées sur des produits, elles sont en principe comprises comme une référence à leur provenance géographique. L’emploi de ces signes publiques est cependant soumis à une réglementée distincte de la LMF.
 Jusqu’au 31 décembre 2016, c’était la loi sur la protection des armoiries publiques (LPAP), adoptée en juin 1931, qui définissait les conditions dans lequel la croix suisse et les armoiries fédérales pouvaient être utilisées.
 Cette loi interdisait expressément l’apposition de la croix suisse et des armoiries sur des produits (même sur des produits suisses) dans un but commercial (art. 2 LPAP, ATF 83 IV 108). L’indication de la provenance géographique est considérée comme un usage commercial.
 En revanche, l’usage de ces signes sur des enseignes, prospectus ou annonces était admis. Il était licite d’utiliser la croix suisse ou les armoirires fédérales en lien avec des services. Par ailleurs, la LPAP ne définissait pas le drapeau suisse. Elle ne faisait pas non plus de distinction entre croix suisse et armoiries. Pour ces raison, il a été possible (dès 1993) d’enregistrer des marques de services contenant la croix suisse ou les armoiries fédérales (par exemple, le logo du Touring Club Suisse: 2P-434010).
 Enfin, l’usage à des fins décoratives (par exemple la croix suisse sur un lampion) ne constituait pas un usage commercial et était admis (ATF 83 IV 108, 102 IV 46).
 Ces règles seront profondement modifiées avec l’entrée en vigueur de la nouvelle LPAP, introduite avec le projet «Swissness». La deuxième partie de cet article présentera cette nouvelle loi.
 1971: Adoption de l’ordonnance “Swiss made” pour les montres
 Le 31 décembre 1971 correspond à la date d’échéance de l’arrêté fédéral du 23 juin 1961 concernant l’industrie horlogère suisse (connu sous le nom de «statut légal de l’horlogerie»). Ce statut légal constituait lui-même un régime transitionnel vers l’abandon de la politique interventionniste à l’égard de l’horlogerie suisse mise en place dans les années 30 pour faire face aux conséquences de la crise financière.
 La norme de délégation
 Pour remplacer le statut légal de l’horlogerie, il a été proposé d’introduire dans la LMF l’indication de provenance suisse pour les montres (FF 1970 II 713). L’idée était d’insérer dans la loi une norme de délégation en faveur du Conseil fédéral. Le parlement adoptera le 18 mars 1971 l’art. 18bis LMF. Cette norme permettait au Conseil fédéral de préciser dans une ordonnance les conditions particulières qu’un produit particulier devait remplir pour pouvoir utiliser licitement une indication de provenance suisse.
 L’ordonnance “Swiss made” pour les montres
 L’art. 18bis LMF est entré en vigueur le 1er janvier 1972. A la même date est entrée en vigueur l’ordonnance réglant l’utilisation du nom «Suisse» pour les montres (OSM; RO_1971_1915).
 Selon l’art. 2 de cette ordonnance, une montre était considérée comme suisse si son mouvement
 a été assemblé en Suisse;
 qu’il a été mis en marche, réglé et contrôlé par le fabricant en Suisse;
 qu’il est assujetti au contrôle légal en Suisse (cette exigence fait référence à l’arrêté fédéral du 18 mars 1971 sur le contrôle officiel et sera abrogé en 1992);
 si 50% de la valeur des pièces constitutives du mouvement provient de Suisse.
 Le contexte historique permet d’expliquer les raison du choix de ces critères. Ils ont été, pour la plupart, maintenus jusqu’à ce jour.
 L’accord horloger de 1972 avec la CEE
 En principe, les coûts de l’assemblage sont exclus du calcul des 50% de la valeur des pièces selon l’art. 2 de l’OSM. Ces coûts peuvent néanmoins être pris en compte lorsqu’une procédure de certification prévue par un traité international garantit qu’il y a équivalence de qualité entre les pièces constitutives étrangères et les pièces constitutives suisses (art. 2 al. 2 let. b OSM).
 Un tel accord a été conclu entre la Suisse et la Communauté économique européenne ainsi que ses Etats membres le 20 juillet 1972. Il comprend une liste d’entreprises situées dans des pays voisins de la Suisse qui produisent des pièces constitutives d’une qualité considérée comme équivalente à la qualité suisse.
 Le fabricant qui utilise ces pièces peut donc prendre en compte dans son calcul des 50% les coûts de l’assemblage. Ce mécanisme est toujours en vigueur aujourd’hui.
 Dès lors que l’assemblage d’un mouvement doit nécessaire avoir lieu en Suisse, ces coûts proviennent toujours de Suisse. Ce mécanisme permettait d’avoir des montres “swiss made” qui ne contiennent quasiment pas de pièces suisses! Nous verrons qu’avec l’adoption du projet Swissness, un tel cas ne serait plus possible aujourd’hui (lire la deuxième partie (1993-2017) traitant de la LPM et de sa modification par le projet «Swissness».)
 1 Bernard de Gottrau, Du droit aux indications de provenance et spécialement à l’appellation “Gruyère”, Paris 1935, p. 2.
 Jaques Guyet, La protection des indications de provenance et des appellations d’origine en droit suisse In: Les indications de provenance et les appellations d’origine en droit comparé, Actes du Colloques de Lausanne, 1983, p. 43 et 48;
 Philippe Colelough, La protection des indications de provenance et des appellations d’origine, thèse Lausanne, 1988, p. 181ss.
 3 Voir par exemple:
 Heinrich David, Kommentar zur Schweizerischne Markenschutzgesetz, 1960, p. 246s;
 Guyet, op.cit., p. 35ss;
 Jean-Daniel Pasche, Indication de provenance et loi sur les marques, in: Marke und Marketing, Berne 1990.
 4 thoughts on “La protection du « Swiss made » et des marques de 1879 à Swissness: première partie (1879 – 1992)”
 matmoul dit :
 Très intéressant mais très technique...
 Travaillant sur un projet de « software as a service » conçu en Suisse par des développeurs suisses, est-il possible d’utiliser le « swiss made » dans ce cas ou pour un logiciel ?
 Oui, il est possible d’utiliser le “swiss made”, mais pour autant que le produit/service soit effectivement suisse.
 S’il s’agit d’un service, le siège de l’entreprise doit être en Suisse et l’administration effective de l’entreprise doit avoir lieu en Suisse. Ce sont les deux seuls critères à remplir pour pouvoir désigner son service comme “swiss made”.
 S’il s’agit d’un produit, 60% des coûts de revient de ce produit doivent avoir été générés en Suisse et l’étape de fabrication essentielle doit avoir lieu en Suisse.
 A notre avis, un logiciel ou une application doit être rangé a priori dans la catégorie des produits. En revanche, le stockage de données ou la maintenance ou la création/installtion de solutions sur mesure sont clairement des services.
 Dans votre cas, il faudrait voir plus concrètement ce qu’est un “software as a service” et définir quel est l’élément proposé au consommateur/client: un produit ou un service.
 J’ajoute enfin que les nouvelles règles Swissness seront discutées dans la deuxième partie de l’article qui sera publié très prochainement.
 Nous restons volontiers à disposition pour tout complément d’information.
 Merci pour cet article très pertinent. Actuellement, je suis en pleine rédaction de mon travail de Bachelor dont le thème est la loi “Swissness” et plus particulièrement sur l’OIPSD. Cet article m’est très utile.
 Merci beaucoup pour votre message. Nous nous réjouissons que nos publications puissent vous être utiles. Nous vous souhaitons plein succès avec votre travail de bachelor.


type: caselaw

text:
 25.2.2012
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 58/8
 Rozsudek Tribunálu ze dne 17. ledna 2012 — Hamberger Industriewerke v. OHIM (Atrium)
 (Věc T-513/10) (1)
 (Ochranná známka Společenství - Přihláška slovní ochranné známky Společenství Atrium - Absolutní důvod pro zamítnutí - Popisný charakter - Nedostatek rozlišovací způsobilosti - Článek 7 odst. 1 písm. b) a c) nařízení (ES) č. 207/2009)
 2012/C 58/14
 Jednací jazyk: němčina
 Účastníci řízení
 Žalobkyně: Hamberger Industriewerke GmbH (Stephanskirchen, Německo) (zástupce: T. Schmidpeter, advokát)
 Žalovaný: Úřad pro harmonizaci na vnitřním trhu (ochranné známky a vzory) (zástupci: původně S. Schäffner a R. Manea, poté G. Schneider, zmocněnci)
 Předmět věci
 Žaloba podaná proti rozhodnutí čtvrtého odvolacího senátu OHIM ze dne 26. srpna 2010 (věc R 291/2010-4) týkajícímu se zápisu slovní ochranné známky Atrium jako ochranné známky Společenství.
 Výrok
 1)
 Žaloba se zamítá.
 2)
 Společnosti Hamberger Industriewerke GmbH se ukládá náhrada nákladů řízení.
 (1) Úř. věst. C 13, 15.1.2011.


text:
 22.11.2018
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 297/34
 РЕШЕНИЕ НА СЪВМЕСТНИЯ КОМИТЕТ НА ЕИП
 No 28/2017
 от 3 февруари 2017 година
 за изменение на приложение II (Технически правила, стандарти, изпитвания и сертифициране) към Споразумението за ЕИП [2018/1762]
 СЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,
 като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство („Споразумението за ЕИП“), и по-специално член 98 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Регламент за изпълнение (ЕС) 2016/1802 на Комисията от 11 октомври 2016 г. за изменение на Регламент за изпълнение (ЕС) No 414/2013 на Комисията за установяване на процедурата за разрешаване на идентични биоциди в съответствие с Регламент (ЕС) No 528/2012 на Европейския парламент и на Съвета (1) следва да бъде включен в Споразумението за ЕИП.
 (2)
 Поради това приложение II към Споразумението за ЕИП следва да бъде съответно изменено,
 ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
 Член 1
 В точка 12щщп (Регламент за изпълнение (ЕС) No 414/2013 на Комисията) от глава XV на приложение II към Споразумението за ЕИП се добавя следното:
 „, изменен със:
 —
 32016 R 1802: Регламент за изпълнение (ЕС) 2016/1802 на Комисията от 11 октомври 2016 г. (ОВ L 275, 12.10.2016 г., стр. 34).“
 Член 2
 Текстовете на Регламент за изпълнение (ЕС) 2016/1802 на исландски и норвежки език, които ще бъдат публикувани в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз, са автентични.
 Член 3
 Настоящото решение влиза в сила на 4 февруари 2017 г., при условие че са внесени всички нотификации, предвидени в член 103, параграф 1 от Споразумението за ЕИП (*1).
 Член 4
 Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз.
 Съставено в Брюксел на 3 февруари 2017 година.
 За Съвместния комитет на ЕИП
 Председател
 Claude MAERTEN
 (1) ОВ L 275, 12.10.2016 г., стр. 34.
 (*1) Без отбелязани конституционни изисквания.


text:
L 221/2 NL Publicatieblad van de Europese Unie 24.8.2010
 VERTALING
 OVEREENKOMST
 Tussen de Europese Unie en de Republiek Uganda over de status van de door de Europese Unie
 geleide missie in Uganda
 DE EUROPESE UNIE,
 hierna „de Unie” genoemd,
 enerzijds, en
 DE REPUBLIEK UGANDA,
 hierna „de gaststaat” genoemd,
 anderzijds,
 hierna „de partijen” genoemd,
 IN AANMERKING NEMEND:
 — dat de VN-Veiligheidsraad (UNSC) in zijn resolutie 1897 (2009) over de situatie in Somalië, die is aangenomen op
 30 november 2009, heeft herinnerd aan zijn eerdere resoluties ter ondersteuning van Somalië en herhaald dat hij de
 soevereiniteit, de territoriale integriteit, de politieke onafhankelijkheid en de eenheid van Somalië respecteert,
 — dat de UNSC voorts benadrukte dat Somaliës veiligheid op lange termijn afhangt van de effectieve ontwikkeling van
 de nationale veiligheidsdienst en de Somalische politie door de federale overgangsregering (TFG), in het kader van de
 Overeenkomst van Djibouti en overeenkomstig de nationale veiligheidsstrategie,
 — dat de minister van Defensie van de gaststaat in een brief van 5 januari 2010 de voorgenomen missie van de Unie ter
 ondersteuning van de Somalische veiligheidssector heeft verwelkomd en de Unie heeft verzocht deel te nemen aan de
 opleidingsinspanning van de Somalische veiligheidstroepen in de gaststaat voor een periode van ten minste een jaar,
 — dat op 15 februari 2010 Besluit 2010/96/GBVB van de Raad betreffende een militaire missie van de Europese Unie
 om de Somalische veiligheidstroepen te helpen opleiden (1) werd goedgekeurd,
 — dat deze missie een missie van niet-executieve aard is die niet het recht inhoudt om dwangmaatregelen te nemen
 zonder de toestemming van de gaststaat,
 — dat deze overeenkomst de rechten en verplichtingen van de partijen krachtens internationale overeenkomsten en
 andere instrumenten tot instelling van internationale tribunalen, waaronder het statuut van het Internationaal Strafhof,
 onverlet laat,
 HEBBEN OVEREENSTEMMING BEREIKT OVER HETGEEN VOLGT:
 Artikel 1 c) „commandant van de door de Europese Unie geleide missie”:
 de commandant in het gebied;
 Werkingssfeer en definities
 1. Deze overeenkomst is van toepassing op de door de Euro d) „hoofdkwartier van de missie van de Europese Unie”: het
 pese Unie geleide missie (hierna: „EUTM Somalia” genoemd) en militaire hoofdkwartier en de verschillende onderdelen daar
 op het personeel daarvan. van, ongeacht hun vestigingsplaats, die onder het gezag
 staan van de militaire commandanten van de Europese
 Unie die het militaire commando of de militaire controle
 2. Deze overeenkomst is uitsluitend van toepassing op het over de missie uitoefenen;
 grondgebied van de gaststaat.
 e) „nationale contingenten”: de eenheden en elementen van de
 3. In deze overeenkomst wordt verstaan onder: lidstaten van de Unie en van andere staten die aan deze
 missie deelnemen;
 a) „EUTM Somalia”: het hoofdkwartier van de missie van de f) „personeel van EUTM Somalia”: het burgerpersoneel en het
 Europese Unie en de nationale contingenten die bijdragen militaire personeel dat is toegewezen aan EUTM Somalia,
 tot de missie, alsmede hun materieel en hun vervoermidde evenals het personeel dat wordt ingezet om de missie voor
 len; te bereiden en het personeel dat in het kader van de missie
 op missie is voor een zendstaat of een instelling van de Unie,
 en dat aanwezig is op het grondgebied van de gaststaat,
 b) „missie”: de voorbereiding, vaststelling, uitvoering en onder behoudens andersluidende bepalingen in deze overeenkomst,
 steuning van EUTM Somalia; met uitzondering van het ter plaatse aangeworven personeel
 en het personeel in dienst van internationale commerciële
 (1) PB L 44 van 19.2.2010, blz. 16. contractanten;
 ---pagebreak--- 24.8.2010 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 221/3
 g) „ter plaatse aangeworven personeel”: personeel dat onder eerste binnenkomst, een door EUTM Somalia afgegeven indivi
 daan is van de gaststaat of er permanent verblijft; duele of collectieve dienstopdracht. Het personeel van EUTM
 Somalia is bij het betreden en verlaten van, en tijdens het ver
 blijf op het grondgebied van de gaststaat vrijgesteld van alle
 h) „faciliteiten”: alle gebouwen, huisvesting en terreinen die no visumverplichtingen, en de gaststaat zal de immigratie- en dou
 dig zijn voor EUTM Somalia en haar personeel; anecontrolevereisten jegens dit personeel faciliteren.
 i) „zendstaat”: een staat die een nationaal contingent levert 2. Het personeel van EUTM Somalia is vrijgesteld van de
 voor EUTM Somalia, namelijk lidstaten van de Unie en derde voorschriften van de gaststaat inzake de registratie van en het
 staten die aan de missie deelnemen; toezicht op vreemdelingen, maar verwerft geen permanent ver
 blijfs- of woonrecht op het grondgebied van de gaststaat.
 j) „gaststaat”: de Republiek Uganda;
 3. De gaststaat krijgt ter informatie een algemene lijst van de
 k) „officiële briefwisseling”: alle op de missie en de functies uitrusting van EUTM Somalia die zijn grondgebied binnenkomt.
 ervan betrekking hebbende briefwisseling. Deze uitrusting is voorzien van EUTM Somalia-herkennings
 tekens. De procedure hieromtrent is toereikend om te voldoen
 aan alle douane- en inspectievereisten.
 Artikel 2
 Algemene bepalingen
 4. Personeelsleden van EUTM Somalia mogen op het grond
 1. De EUTM Somalia en haar personeel eerbiedigen de wet gebied van de gaststaat motorvoertuigen en luchtvaartuigen be
 ten en regels van de gaststaat en onthouden zich van alle acties sturen, op voorwaarde dat ze in het bezit zijn van een geldig
 en activiteiten die onverenigbaar zijn met de doeleinden van de nationaal, internationaal of militair rijbewijs of vliegbrevet.
 missie.
 5. De gaststaat garandeert dat EUTM Somalia en haar per
 2. EUTM Somalia informeert de regering van de gaststaat
 soneel zich ten behoeve van de operatie op zijn grondgebied en
 regelmatig over het aantal personeelsleden van EUTM Somalia
 zijn luchtruim vrij kunnen verplaatsen en er vrij kunnen reizen.
 dat op het grondgebied van de gaststaat is gestationeerd.
 Artikel 3 6. EUTM Somalia mag voor de missie met de vervoermidde
 len die zij huurt, zonder betaling van rechten, kosten, tolhef
 Identificatie fingen, belastingen en soortgelijke heffingen gebruikmaken van
 1. Het personeel van EUTM Somalia draagt te allen tijde zijn openbare wegen, bruggen, veerponten en luchthavens. EUTM
 paspoort of militaire identiteitskaart bij zich. Somalia is niet vrijgesteld van betaling van een redelijke ver
 goeding voor gevraagde en verleende diensten op dezelfde voor
 waarden als die welke voor de gewapende strijdkrachten van de
 2. Voertuigen, luchtvaartuigen en andere vervoermiddelen gaststaat gelden.
 van EUTM Somalia zijn voorzien van een duidelijk EUTM So
 malia-herkenningsteken en/of kentekenplaten, waarvan de be
 voegde autoriteiten van de gaststaat in kennis worden gesteld. Artikel 5
 Door de gaststaat aan de EUTM Somalia verleende
 3. EUTM Somalia mag de vlag van de Unie voeren en op voorrechten en immuniteiten
 haar faciliteiten, voertuigen en andere vervoermiddelen militaire 1. De faciliteiten van de EUTM Somalia zijn onschendbaar.
 tekens, titels en officiële symbolen aanbrengen. Op de unifor Vertegenwoordigers van de gaststaat mogen deze alleen betre
 men van het personeel van EUTM Somalia wordt een duidelijk den met toestemming van de commandant van de door de
 EUTM Somalia-herkenningsteken aangebracht. Nationale vlag Europese Unie geleide missie.
 gen of tekens van de nationale contingenten die deel uitmaken
 van de missie, mogen op de faciliteiten, voertuigen en andere
 vervoermiddelen en de uniformen van EUTM Somalia worden
 aangebracht, een en ander overeenkomstig het besluit van de 2. De faciliteiten van EUTM Somalia, alsmede het meubilair
 commandant van de door de Europese Unie geleide missie. en andere goederen die zich daarin bevinden en de vervoer
 middelen, genieten immuniteit van onderzoek, vordering, be
 slaglegging of executoriale maatregelen.
 Artikel 4
 Overschrijding van de grenzen van en verplaatsingen op
 het grondgebied van de gaststaat 3. EUTM Somalia, zijn bezittingen en goederen, ongeacht
 waar deze zich bevinden en door wie ze worden gehouden
 1. Het personeel van EUTM Somalia komt het grondgebied indien daartoe naar behoren gemachtigd door EUTM Somalia,
 van de gaststaat uitsluitend binnen op basis van de uit hoofde genieten immuniteit van iedere vorm van gerechtelijke pro
 van artikel 3, lid 1, afgegeven documenten of, in geval van een cedure.
 ---pagebreak--- L 221/4 NL Publicatieblad van de Europese Unie 24.8.2010
 4. Het archief en de documenten van EUTM Somalia zijn te burgerlijke procedure wordt aangespannen voor een rechter
 allen tijde en waar ze zich ook bevinden onschendbaar. van de gaststaat, worden de commandant van de door de Euro
 pese Unie geleide missie en de bevoegde autoriteit van de zend
 staat of de instelling van de Unie onmiddellijk in kennis gesteld.
 5. De officiële briefwisseling van EUTM Somalia is onschend Voordat een burgerlijke procedure voor de rechter wordt inge
 baar. leid, delen de commandant van de door de Europese Unie
 geleide en de bevoegde autoriteit van de zendstaat of instelling
 van de Unie de rechter mee of het personeel van EUTM Somalia
 6. Wat betreft aangekochte of ingevoerde goederen, ver de handeling in kwestie heeft gepleegd tijdens de uitoefening
 leende diensten en faciliteiten die EUTM Somalia voor de missie van officiële functies.
 gebruikt, geniet EUTM Somalia vrijstelling van alle belastingen
 en soortgelijke heffingen in de gaststaat. Leveranciers of con
 tractanten van EUTM Somalia genieten eveneens vrijstelling van
 die belastingen en soortgelijke heffingen voor wat betreft door Indien dit het geval is, wordt de burgerlijke procedure niet
 hen aan EUTM Somalia geleverde goederen, verleende diensten ingeleid en gelden de bepalingen van artikel 15. Indien dit
 en faciliteiten. EUTM Somalia geniet geen vrijstelling van hef niet het geval is, kan de burgerlijke procedure worden voort
 fingen, belastingen of rechten die gelden als betaling voor ge gezet. De verklaring van de commandant van de door de Euro
 vraagde en verleende diensten. pese Unie geleide missie en de bevoegde autoriteit van de zend
 staat of de instelling van de Unie is bindend voor de rechter van
 de gaststaat, die de verklaring niet kan aanvechten.
 7. De gaststaat laat toe dat alle voor de missie bestemde
 goederen zijn grondgebied binnenkomen en dit verlaten en ver
 leent daarvoor vrijstelling van alle douanerechten, kosten, tol Indien personeel van EUTM Somalia een burgerlijke procedure
 heffingen, belastingen en soortgelijke heffingen, met uitzon inleidt, kan het zich niet beroepen op immuniteit van de rechts
 dering van kosten voor opslag, vervoer en andere gevraagde macht wanneer er een tegenvordering wordt ingesteld die direct
 en geleverde diensten. verband houdt met de hoofdvordering.
 Artikel 6
 5. Het personeel van EUTM Somalia is niet verplicht als
 Door de gaststaat aan het personeel van EUTM Somalia getuige op te treden.
 verleende voorrechten en immuniteiten
 1. Het EUTM Somalia-personeel is gevrijwaard van enigerlei
 vorm van aanhouding of vrijheidsbeneming. EUTM Somalia en de zendstaat kunnen al dan niet beëdigde
 getuigenverklaringen overleggen van personeel van EUTM So
 malia inzake strafbare feiten waarvan zij getuige zijn geweest in
 2. De papieren, briefwisseling en bezittingen van personeel het kader van de opleiding van Somalische veiligheidstroepen in
 van EUTM Somalia zijn onschendbaar, behalve in het geval van Uganda.
 executoriale maatregelen die uit hoofde van lid 6 geoorloofd
 zijn.
 6. Tegen personeel van EUTM Somalia mogen geen execu
 3. Het EUTM Somalia-personeel geniet onder alle omstandig toriale maatregelen worden genomen, behalve indien tegen dit
 heden immuniteit ten aanzien van de rechtsmacht in strafzaken personeel een burgerlijke procedure wordt ingeleid die geen
 van de gaststaat. verband houdt met officiële functies. De bezittingen van per
 soneel van EUTM Somalia waarvan de commandant van de
 door de Europese Unie geleide troepenmacht heeft verklaard
 De betrokken zendstaat of instelling van de Unie kan afstand dat zij nodig zijn voor de vervulling van officiële functies, mo
 doen van deze immuniteit van EUTM Somalia-personeel ten gen niet in beslag worden genomen ter uitvoering van een
 aanzien van de strafrechtelijke rechtsmacht. De afstand geschiedt vonnis, beslissing of bevel. In burgerlijke procedures mogen
 altijd schriftelijk. het personeel van EUTM Somalia geen beperkingen van de
 persoonlijke vrijheid, noch andere dwangmaatregelen worden
 opgelegd.
 De immuniteit van het personeel van EUTM Somalia ten aan
 zien van de rechtsmacht van de gaststaat houdt voor het per
 soneel geen immuniteit in ten aanzien van de rechtsmacht van 7. Het personeel van EUTM Somalia is ten aanzien van dien
 de betrokken zendstaat. Indien EUTM Somalia-personeel wordt sten die voor EUTM Somalia zijn verleend, vrijgesteld van even
 beschuldigd van een strafbaar feit, brengt de zendstaat de gast tueel in de gaststaat geldende voorschriften op het terrein van
 staat op de hoogte van de uitkomst van de gerechtelijke pro de sociale zekerheid.
 cedure die hij in verband met het strafbare feit heeft gevoerd.
 4. Het EUTM Somalia-personeel geniet immuniteit ten aan 8. Het personeel van EUTM Somalia is vrijgesteld van elke
 zien van de burgerlijke en administratieve rechtsmacht van de vorm van belasting in de gaststaat over het salaris en de emolu
 gaststaat wanneer het gaat om uitspraken of geschriften en alle menten die EUTM Somalia of de zendstaten aan het personeel
 handelingen die dit personeel verricht bij de uitoefening van betalen, evenals van iedere belasting op inkomsten die van bui
 officiële functies. Indien tegen EUTM Somalia-personeel een ten de gaststaat worden ontvangen.
 ---pagebreak--- 24.8.2010 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 221/5
 9. De gaststaat laat de binnenkomst toe van goederen voor die ook gelden voor hulp en ondersteuning aan de eigen strijd
 persoonlijk gebruik door personeel van EUTM Somalia en ver krachten.
 leent vrijstelling van alle douanerechten, directe en indirecte
 belastingen, accijnzen en daarmee verband houdende heffingen,
 4. In elk contract dat EUTM Somalia in de gaststaat sluit
 met uitzondering van heffingen voor opslag, vervoer en derge
 wordt vastgelegd welk recht op het contract van toepassing is.
 lijke diensten, een en ander in overeenstemming met eventueel
 door deze staat aan te nemen wettelijke en bestuursrechtelijke
 bepalingen. 5. In het contract kan worden bepaald dat bij geschillen die
 voortvloeien uit de toepassing van het contract de in artikel 15,
 leden 3 en 4, bedoelde procedure voor het beslechten van
 Een eventueel onderzoek van de persoonlijke bagage van per geschillen wordt gehanteerd.
 soneel van EUTM Somalia mag slechts plaatsvinden in aan
 wezigheid van het betrokken personeel van EUTM Somalia of
 een gemachtigde vertegenwoordiger van EUTM Somalia. 6. De gaststaat faciliteert de uitvoering van de contracten die
 EUTM Somalia ten behoeve van de missie sluit met commer-
 ciële instellingen.
 Artikel 7
 Plaatselijk aangeworven personeel Artikel 11
 Plaatselijk aangeworven personeel geniet slechts voorrechten en Veranderingen aan faciliteiten
 immuniteiten voor zover deze door de gaststaat worden toe 1. EUTM Somalia mag faciliteiten bouwen, verbouwen of
 gestaan. De gaststaat moet zijn rechtsmacht over dit personeel anderszins veranderen al naar gelang de operationele vereisten
 evenwel uitoefenen op een wijze die de uitoefening van de van EUTM Somalia.
 functies van de missie niet onnodig bemoeilijkt.
 2. De gaststaat verlangt van EUTM Somalia geen compensa
 Artikel 8 tie voor deze bouwwerkzaamheden, verbouwingen of verande
 ringen.
 Strafrechtelijke rechtsmacht
 De bevoegde autoriteiten van een zendstaat mogen op het 3. Voordat de EU-troepen worden teruggetrokken, voert de
 grondgebied van de gaststaat de rechtsmacht in strafzaken en commandant van de EU-missie onderhandelingen over een re
 de krijgstuchtrechtelijke rechtsmacht uitoefenen die hun door de geling op basis van artikel 18, teneinde een redelijke restwaarde
 wetgeving van de zendstaat verleend wordt met betrekking tot te bepalen voor met EUTM-middelen ter beschikking gestelde of
 al het personeel van EUTM Somalia dat onder het toepasselijke verbeterde vaste of verplaatsbare faciliteiten die na de terugtrek
 recht van de zendstaat valt. king van EUTM Somalia zullen worden achtergelaten. Indien
 EUTM Somalia wordt overgenomen door een vervolgmissie,
 stelt de gaststaat de faciliteiten kosteloos ter beschikking van
 Artikel 9 de vervolgmissie.
 Uniform en wapens
 1. Voor het dragen van het uniform gelden de door de com Artikel 12
 mandant van de door de Europese Unie geleide missie uit Overleden personeelsleden van EUTM Somalia
 gevaardigde voorschriften.
 1. De commandant van de door de Europese Unie geleide
 missie mag zich belasten met de repatriëring van overleden
 2. Het militaire personeel van EUTM Somalia mag wapens en personeelsleden van EUTM Somalia en hun persoonlijke bezit
 munitie dragen, op voorwaarde dat daarin wordt voorzien door tingen en hiervoor passende regelingen treffen.
 de bevelen, waarvan de gaststaat in kennis wordt gesteld.
 2. Op overleden personeelsleden van EUTM Somalia wordt
 Artikel 10 geen lijkschouwing verricht zonder de instemming van de staat
 waarvan de overledene onderdaan was, en de aanwezigheid van
 Steun van de gaststaat en het sluiten van contracten een vertegenwoordiger van EUTM Somalia en/of van de staat
 waarvan de overledene onderdaan was.
 1. De gaststaat gaat ermee akkoord EUTM Somalia des
 gevraagd bij te staan bij het vinden van geschikte faciliteiten.
 3. De gaststaat en EUTM Somalia verlenen elkaar alle mede
 werking om overleden personeelsleden van EUTM Somalia zo
 2. Faciliteiten die eigendom zijn van de gaststaat worden, spoedig mogelijk te repatriëren.
 wanneer om deze faciliteiten verzocht wordt voor het verrichten
 van administratieve en operationele activiteiten van EUTM So
 malia, kosteloos door de gaststaat ter beschikking gesteld. Artikel 13
 Veiligheid van EUTM Somalia en de militaire politie
 3. Binnen de grenzen van zijn middelen en mogelijkheden 1. De gaststaat neemt alle passende maatregelen om de vei
 helpt de gaststaat bij het voorbereiden, opzetten, uitvoeren en ligheid en de beveiliging van EUTM Somalia en zijn personeel te
 ondersteunen van de missie. De hulp en ondersteuning van de garanderen, ook die welke nodig zijn om haar faciliteiten tegen
 gaststaat voor de missie worden verleend onder de voorwaarden iedere aanval of indringing van buitenaf te beschermen.
 ---pagebreak--- L 221/6 NL Publicatieblad van de Europese Unie 24.8.2010
 2. De commandant van de door de Europese Unie geleide die bestaat uit evenveel vertegenwoordigers van EUTM Somalia
 missie kan een militaire politie-eenheid instellen met het oog op en van de gaststaat. De vorderingen worden geregeld bij onder
 de ordehandhaving binnen de faciliteiten van EUTM Somalia. linge overeenstemming.
 3. De militaire politie-eenheid mag, in overleg en in samen 4. Indien binnen de vorderingencommissie geen minnelijke
 werking met de militaire politie of de politie van de gaststaat, schikking wordt bereikt, wordt een geschil:
 ook buiten de faciliteiten van EUTM Somalia optreden om de
 orde en tucht onder het personeel van EUTM Somalia te hand
 haven.
 a) over vorderingen tot en met 40 000 EUR langs diplomatieke
 weg opgelost tussen vertegenwoordigers van de gaststaat en
 vertegenwoordigers van de Unie;
 Artikel 14
 Communicatie
 b) over vorderingen die het onder a) genoemde bedrag te boven
 1. EUTM Somalia mag zend- en ontvangststations voor ra
 gaan, voorgelegd aan een scheidsgerecht waarvan de beslis
 diocommunicatie en satellietsystemen installeren en gebruiken.
 singen bindend zijn.
 EUTM Somalia overlegt met de bevoegde autoriteiten van de
 gaststaat teneinde conflicten over het gebruik van de nodige
 frequenties te voorkomen. De gaststaat verleent kosteloos toe
 gang tot het frequentiespectrum. 5. Het scheidsgerecht bestaat uit drie scheidsrechters waarvan
 er één wordt benoemd door de gaststaat, één door EUTM So
 malia en één door de gaststaat en EUTM Somalia tezamen.
 Indien één van beide partijen niet binnen twee maanden een
 2. EUTM Somalia heeft het recht op onbeperkte communi
 scheidsrechter benoemt of indien de gaststaat en EUTM Somalia
 catie via radio (met inbegrip van satelliet-, cellulaire en draag
 het niet eens kunnen worden over de benoeming van de derde
 bare systemen), telefoon, telegraaf, fax of anderszins, alsook het
 scheidsrechter, wordt de scheidsrechter in kwestie benoemd
 recht om de noodzakelijke apparatuur voor de instandhouding
 door de president van het Hof van Justitie van de Europese
 van die communicatie binnen en tussen faciliteiten van EUTM
 Unie.
 Somalia te installeren, inclusief het recht te voorzien in de voor
 de missie benodigde kabels en grondverbindingen.
 6. EUTM Somalia en de overheid van de gaststaat treffen een
 3. EUTM Somalia mag, wat de eigen installaties betreft, de administratieve regeling waarin het mandaat van de vorderin
 nodige voorzieningen treffen voor het bezorgen van post aan gencommissie en het scheidsgerecht worden vastgelegd, evenals
 en van EUTM Somalia en/of haar personeel. de procedure die binnen deze twee instanties wordt gehanteerd
 en de voorwaarden voor het indienen van vorderingen.
 Artikel 15
 Artikel 16
 Schadevorderingen bij overlijden, lichamelijk letsel en
 beschadiging of verlies van goederen Contacten en geschillen
 1. EUTM Somalia en personeel van EUTM Somalia zijn niet 1. Alle aangelegenheden voortvloeiend uit of verband hou
 aansprakelijk voor beschadiging of verlies van bezittingen van dend met de toepassing van deze overeenkomst worden geza
 burgers of van de overheid die voortvloeien uit operationele menlijk besproken door vertegenwoordigers van EUTM Somalia
 behoeften of die het gevolg zijn van activiteiten in verband en van de bevoegde autoriteiten van de gaststaat.
 met verstoringen van de openbare orde of de bescherming
 van EUTM Somalia.
 2. Bij gebreke van een regeling worden geschillen met be
 trekking tot de uitlegging of de toepassing van deze overeen
 2. Om een minnelijke schikking te treffen, worden vorderin komst uitsluitend langs diplomatieke weg opgelost tussen ver
 gen bij beschadiging of verlies van bezittingen van burgers of tegenwoordigers van de gaststaat en vertegenwoordigers van de
 van de overheid, die niet onder lid 1 vallen, evenals vorderingen Unie.
 bij overlijden of lichamelijk letsel van personen en bij bescha
 diging of verlies van bezittingen van EUTM Somalia, via de
 bevoegde autoriteiten van de gaststaat bij EUTM Somalia inge Artikel 17
 diend indien het gaat om vorderingen van natuurlijke of rechts
 personen van de gaststaat, of bij de bevoegde autoriteiten van Overige bepalingen
 de gaststaat, indien het gaat om vorderingen van EUTM 1. Wanneer in deze overeenkomst wordt verwezen naar de
 Somalia. immuniteiten, voorrechten en rechten van EUTM Somalia en
 het personeel van EUTM Somalia, is de overheid van de gast
 staat verantwoordelijk voor de uitvoering daarvan en voor de
 3. Indien geen minnelijke schikking kan worden getroffen, naleving ervan door de bevoegde lokale autoriteiten van de
 wordt de vordering voorgelegd aan een vorderingencommissie gaststaat.
 ---pagebreak--- 24.8.2010 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 221/7
 2. Niets in deze overeenkomst is bedoeld of mag worden en 7 tot en met 9, artikel 10, lid 2, artikel 11 en artikel 15
 geïnterpreteerd als een afwijking van eventueel voor een lidstaat geacht te zijn toegepast vanaf de datum waarop het eerste per
 van de Unie of een andere staat die bijdraagt tot EUTM Somalia soneel van EUTM Somalia is ingezet indien deze datum voor
 geldende rechten uit hoofde van andere overeenkomsten. afgaat aan de datum van inwerkingtreding van deze overeen
 komst.
 Artikel 18
 Uitvoeringsbepalingen 3. Deze overeenkomst kan worden gewijzigd op basis van
 schriftelijke onderlinge overeenstemming tussen de partijen.
 Ter uitvoering van deze overeenkomst kunnen over operatio
 nele, administratieve en technische aangelegenheden afzonder
 lijke regelingen worden gesloten tussen de commandant van de 4. De opzegging van deze overeenkomst doet geen afbreuk
 door de Europese Unie geleide missie en de administratieve aan de rechten of verplichtingen die voortvloeien uit de uitvoe
 autoriteiten van de gaststaat. ring van de overeenkomst vóór de opzegging ervan.
 Artikel 19
 Inwerkingtreding en opzegging
 Gedaan te Kampala, in tweevoud, in de Engelse taal, op
 1. Deze overeenkomst treedt in werking op de dag waarop 12 augustus 2010.
 ze wordt ondertekend en blijft van kracht tot de door EUTM
 Somalia opgegeven datum van vertrek van het laatste element
 en het laatste personeelslid van EUTM Somalia.
 Voor de Europese Unie Voor de Republiek Uganda
 2. Onverminderd lid 1 wordt het bepaalde in artikel 4, lid 6,
 artikel 5, leden 1 tot en met 3, 6 en 7, artikel 6, leden 1, 3, 4, 6 Vincent DE VISSCHER Crispus KIYONGA


text:
 31.8.2013
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 C 252/11
 Sentenza tal-Qorti tal-Ġustizzja (L-Ewwel Awla) tas-6 ta’ Ġunju 2013 (talba għal deċiżjoni preliminari tal-Oberlandesgericht Wien — l-Awstrija) — Bundeswettbewerbsbehörde vs Donau Chemie AG, Donauchem GmbH, DC Druck-Chemie Süd GmbH & Co KG, Brenntag Austria Holding GmbH, Brenntag CEE GmbH, ASK Chemicals GmbH, li kienet Ashland-Südchemie-Kernfest GmbH, ASK Chemicals AustriaGmbH, li kienet Ashland Südchemie Hantos GmbH
 (Kawża C-536/11) (1)
 (Kompetizzjoni - Aċċess għall-fajl - Proċedura ġudizzjarja dwar multi imposti għall-ksur tal-Artikolu 101 TFUE - Impriżi terzi li jixtiequ jibdew kawża għad-danni - Leġiżlazzjoni nazzjonali li tissuġġetta l-aċċess għall-fajl għall-kunsens tal-partijiet kollha fil-proċedura - Prinċipju ta’ effettività)
 2013/C 252/16
 Lingwa tal-kawża: il-Ġermaniż
 Qorti tar-rinviju
 Oberlandesgericht Wien
 Partijiet fil-kawża prinċipali
 Rikorrent: Bundeswettbewerbsbehörde
 Konvenuti: Donau Chemie AG, Donauchem GmbH, DC Druck-Chemie Süd GmbH & Co KG, Brenntag Austria Holding GmbH, Brenntag CEE GmbH, ASK Chemicals GmbH, li kienet Ashland-Südchemie-Kernfest GmbH, ASK Chemicals AustriaGmbH, li kienet Ashland Südchemie Hantos GmbH
 fil-preżenza ta’: Bundeskartellanwalt, Verband Druck & Medientechnik
 Suġġett
 Talba għal deċiżjoni preliminari — Oberlandesgericht Wien — Interpretazzjoni tad-dispożizzjonijiet tad-dritt tal-Unjoni fil-qasam tal-akkordji — Aċċess għall-fajl — Leġiżlazzjoni nazzjonali li tissuġġetta, fil-proċedura amministrattiva fil-qasam tal-kompetizzjoni, l-aċċess għall-fajl min-naħa ta’ terzi għall-kunsens tal-partijiet kollha fil-proċedura bl-esklużjoni tal-ibbilanċjar tal-interessi kollha inkwistjoni, meta tali bbilanċjar isir fir-rigward tal-aċċess għall-fajl fil-proċeduri ċivili u kriminali paragunabbli
 Dispożittiv
 Id-dritt tal-Unjoni, b’mod partikolari l-prinċipju ta’ effettività, jipprekludi dispożizzjoni tad-dritt nazzjonali li permezz tagħha l-aċċess għad-dokumenti li jinsabu fil-proċess relatat ma’ proċedura nazzjonali dwar l-applikazzjoni tal-Artikolu 101 TFUE, inklużi d-dokumenti kkomunikati fil-kuntest ta’ programm ta’ klemenza, ta’ terzi li ma humiex parti f’din il-proċedura u li għandhom l-intenzjoni li jippreżentaw rikorsi għad-danni kontra l-parteċipanti ta’ akkordju, huwa suġġett għall-kunsens tal-partijiet kollha fl-imsemmija proċedura, mingħajr ma tħalli l-ebda possibbiltà lill-qrati nazzjonali li jibbilanċjaw l-interessi preżenti.
 (1) ĠU C 13, 14.01.2012.


text:
 Tähtis õiguslik teade
 |
 21999D0173
 Euroopa Liidu Teataja L 061 , 01/03/2001 Lk 0033 - 0034
 EMP Ühiskomitee otsusnr 173/1999,26. november 1999,millega muudetakse EMP lepingu protokolli nr 31 koostöö kohta teatavates valdkondades väljaspool nelja vabadustEMP ÜHISKOMITEE,võttes arvesse Euroopa Majanduspiirkonna lepingut, mida on kohandatud Euroopa Majanduspiirkonna lepingut kohandava protokolliga, edaspidi " leping", eriti selle artikleid 86 ja 98ning arvestades, et:(1) lepingu protokolli nr 31 muudeti EMP Ühiskomitee 7. juuni 1994. aasta otsusega nr 8/94; [1](2) lepinguosaliste koostööd on asjakohane laiendada lepingule, et hõlmata tarbijaid puudutava ühenduse tegevuse üldine raamistik (Euroopa Parlamendi ja nõukogu otsus nr 283/1999/EÜ; [2](3) lepingu protokolli nr 31 tuleks seetõttu muuta, et võimaldada laiendatud koostööd alustada 1. jaanuarist 2000,ON VASTU VÕTNUD JÄRGMISE OTSUSE:Artikkel 1Lepingu protokolli nr 31 artikli 6 lõike 2 järele lisatakse järgmised lõigud:"3. EFTA riigid osalevad alates 1. jaanuarist 2000 ühenduse tegevuses, mille aluseks võivad olla järgmised ühenduse õigusaktid ning neist tulenevad õigusaktid:399 D 0283 : Euroopa Parlamendi ja nõukogu otsus nr 283/1999/EÜ, 25. jaanuar 1999, millega luuakse tarbijaid puudutava ühenduse tegevuse üldine raamistik (EÜT L 34, 9.2.1999, lk 1).4. EFTA riigid toetavad rahaliselt lõikes 3 nimetatud tegevust vastavalt lepingu artikli 82 lõike 1 punktile a.5. Alates koostöö algusest lõikes 3 osutatud tegevuse raames osalevad EFTA riigid täielikult kõikides EÜ komiteedes ja teistes organites, kes abistavad Euroopa Ühenduste Komisjoni nimetatud tegevuse juhtimisel või arendamisel."Artikkel 2Käesolev otsus jõustub 1. jaanuaril 2000, tingimusel et EMP Ühiskomiteed on teavitatud vastavalt lepingu artikli 103 lõikele 1.Artikkel 3Käesolev otsus avaldatakse Euroopa Ühenduste Teataja EMP osa EMP kaasandes.Brüssel, 26. november 1999EMP ÜhiskomiteeeesistujaN. v. Liechtenstein[1] EÜT L 198, 30.7.1994, lk 142.[2] EÜT L 34, 9.2.1999, lk 1.--------------------------------------------------