type: wikipedia

text:
Ο Λουδοβίκος ΙΕ ́ (Louis XV, 15 Φεβρουαρίου 1710, Βερσαλλίες - 10 Μαΐου 1774, Βερσαλλίες), από τον λαό ονομαζόμενος ο «Πολυαγαπημένος», ήταν από τον Οίκο των Βουρβόνων. Έγινε από το 1715 ως το 1774 βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας.
 Το παιδί θαύμα
 Ο Λουδοβίκος ΙΕ ́ γεννήθηκε 15 Φεβρουαρίου 1710 στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών. Ήταν γιος του Λουδοβίκου, Δούκα της Βουργουνδίας, και της Μαρίας Αδελαΐδας της Σαβοΐας. Ο Λουδοβίκος ΙΔ ́ της Γαλλίας ήταν προπάππους του. Όταν γεννήθηκε, ο Λουδοβίκος ΙΔ ́ ζούσε ακόμη.
 Ο Λουδοβίκος ΙΕ ́ είχε και έναν ακόμη αδερφό, τον Λουδοβίκο, Δούκα της Βρετάνης, ο οποίος ήταν μεγαλύτερός του κατά τρία χρόνια. Ο πατέρας του, Δούκας της Βουργουνδίας, είχε και άλλους δύο αδερφούς, τον Κάρολο, Δούκα του Μπερρύ, καθώς και τον Φίλιππο, Δούκα του Ανζού. Έτσι το 1710 ο Βασιλιάς-Ήλιος είχε πολλούς διάδοχους στον γαλλικό θρόνο: ένα γιο, τρεις εγγονούς και δύο δισέγγονα.
 Παρόλα αυτά, δραματικά γεγονότα άλλαξαν το σχήμα της βασιλικής οικογένειας. Το 1700 ο θείος του Λουδοβίκου Φίλιππος, Δούκας του Ανζού, στέφθηκε βασιλιάς της Ισπανίας με το όνομα Φίλιππος Ε ́, κληρονομώντας τον θρόνο από τη γιαγιά του Μαρία Θηρεσία, σύζυγο του Λουδοβίκου ΙΔ ́. Η ενθρόνιση του εγγονού του στον ισπανικό θρόνο δεν αποτέλεσε κανένα πρόβλημα για τον Λουδοβίκο ΙΔ ́, καθώς είχε πολυάριθμους ακόμη επίδοξους διαδόχους. Αυτόματα διάδοχος του θρόνου έγινε ο γιος του, πατέρας του (μετέπειτα) Λουδοβίκου ΙΕ ́, ο Δούκας της Βουργουνδίας.
 Το 1711 όμως αρχίζει μία εκατόμβη στη γαλλική βασιλική οικογένεια και η ελίτ της δυναστείας πεθαίνει. Την εκατόμβη εγκαινιάζει ο Λουδοβίκος, ο Μέγας Δελφίνος, όπως τον ονόμαζαν, γιος του Λουδοβίκου ΙΔ ́. Έναν χρόνο μετά, τον Φεβρουάριο του 1712, πεθαίνει η νύφη του, η Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας, από ευλογιά (κατ' άλλους ιλαρά). Μία εβδομάδα μετά αφήνει την τελευταία του πνοή και ο σύζυγος της, Δούκας της Βουργουνδίας, από την ίδια ασθένεια.
 Ήταν πλέον φανερό πως και τα δύο παιδιά τους είχαν κολλήσει την ασθένεια. Στις 8 Μαρτίου 1712 πεθαίνει ο μεγαλύτερος γιος τους, Δούκας της Βρετάνης. Από θαύμα σώθηκε ο αδερφός του, Λουδοβίκος, επειδή η γκουβερνάντα του δεν επέτρεψε στους γιατρούς της βασιλικής αυλής να τον φροντίσουν. Τελικά πέθανε και ο τρίτος εγγονός του Λουδοβίκου ΙΔ ́, ο Κάρολος του Μπερρύ, το 1714. Στη σειρά διαδοχής για τον γαλλικό θρόνο είχε μείνει μόνο ο Λουδοβίκος (ΙΕ ́).
 Το 1714 άρχισε να μαθαίνει να γράφει και να διαβάζει, ενώ οι δάσκαλοί του, του μάθαιναν βασικές γνώσεις για την ιστορία και τη γεωγραφία, ενώ έλαβε και θρησκευτική παιδεία. Το 1715, ο νεαρός πρίγκηπας άρχισε να μαθαίνει χορό. Τον Φεβρουάριο του 1715 συμμετείχε στην πρώτη του τελετή, σε μια υποδοχή πρεσβειών από την Περσία. Στα πέντε του χρόνια, όλοι τον θεωρούσαν πολύ καλό παιδί, έξυπνο και με καλή μνήμη, ενθουσιασμένο κυρίως με την ιστορία και τη γεωγραφία. Την 1η Σεπτεμβρίου του 1715, ο Λουδοβίκος ΙΔ ́ πέθανε και τη θέση του πήρε ο πεντάχρονος Λουδοβίκος ΙΕ ́, με αντιβασιλέα τον Φίλιππο Β ́ της Ορλεάνης, ώσπου να ενηλικιωθεί και να κυβερνήσει μόνος του.
 Η διακυβέρνηση του δούκα της Ορλεάνης
 Στις 3 και 4 Σεπτεμβρίου του 1715 ο Λουδοβίκος ΙΕ ́ εκτέλεσε τα πρώτα του καθήκοντα ως βασιλιάς, γιορτάζοντας την αρχή της βασιλείας του και παρακολουθώντας κάποια τελετουργικά. Το 1717 η εκπαίδευση του ανατέθηκε στον Δούκα του Βιγιερουά. Άρχισε να διδάσκεται λατινικά, μαθηματικά, σχέδιο, χαρτογραφία και βασικές αρχές αστρονομίας, καθώς και το κυνήγι στα δάση. Από το 1719 επίσης έκανε μαθήματα μουσικής.
 Από το 1721 άρχισαν τα σχέδια για τον γάμο του. Ο θείος του, Φίλιππος Ε ́ της Ισπανίας, πρότεινε την κόρη του Μαριάννα Βικτωρία των Βουρβόνων, η οποία ήταν μόλις τριών χρόνων, ενώ ο Λουδοβίκος ήταν έντεκα ετών. Το 1722 έγινε η πρώτη συνάντηση του ζευγαριού στα σύνορα Γαλλίας-Ισπανίας, ακριβώς όπως είχε κάνει ο προπάππους του Λουδοβίκος ΙΔ ́ το 1660, όταν παντρεύτηκε τη Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας.
 Βασιλεία
 Το 1722, όταν ο βασιλιάς έγινε δεκατριών ετών, έγινε η στέψη στον Καθεδρικό Ναό της Ρενς. Τότε τελείωσε η περίοδος της διακυβέρνησης από τον Δούκα της Ορλεάνης, ο οποίος ωστόσο παρέμεινε σημαντικός σύμβουλος του Βασιλιά και πρωθυπουργός το 1723. Το 1725, η Μαριάννα Βικτωρία στάλθηκε πίσω στην Ισπανία, γιατί ήταν μόνο 6 ετών τότε, και δεν ήταν δυνατό να τεκνοποιήσει. Η νέα γυναίκα του βασιλιά έγινε η Μαρία Λεστσύνσκα, κόρη του Βασιλιά της Πολωνίας, και ο γάμος έγινε τον Σεπτέμβριο του 1725.
 Ο Καρδινάλιος ντε Φλερύ
 Το 1726 πρωθυπουργός έγινε ο Καρδινάλιος ντε Φλερύ. Παρόλα αυτά ο Λουδοβίκος ΙΕ ́ δήλωσε ότι από εκείνη τη στιγμή, θα κυβερνούσε μόνος, όπως ο προπάππους του. Η περίοδος 1726-1743 υπήρξε η πιο ειρηνική, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ ́. Η οικονομία άρχισε πάλι να ανακάμπτει μετά τα δύσκολα τελευταία χρόνια του Λουδοβίκου ΙΔ ́ και το γαλλικό νόμισμα ισχυροποιήθηκε στην Ευρώπη και την Αμερική. Οι συγκοινωνίες βελτιώθηκαν και κατασκευάστηκε το κανάλι του Σαιν-Κεντέν που έφτανε μέχρι την Ολλανδία. Παράλληλα, βελτιώθηκαν σημαντικά οι χερσαίοι δρόμοι μεταφοράς σε όλη τη χώρα. Έτσι στα μέσα του 18ου αιώνα, η Γαλλία διέθετε τους καλύτερους και πιο καλοφτιαγμένους δρόμους στον κόσμο. Το εμπόριο προωθήθηκε από το Συμβούλιο του εμπορίου. Το ναυτικό εμπόριο της Γαλλίας έφερε στη χώρα από 80 εκατομμύρια λίβρες αρχικά, το 1716, και 308 εκατομμύρια λίβρες το 1748.
 Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, ο Καρδινάλιος ντε Φλερύ προσπάθησε να διατηρήσει ειρήνη με τις υπόλοιπες χώρες, εξασκώντας συμμαχική πολιτική με τη Μεγάλη Βρετανία και την Ισπανία. Το 1729, μετά την τρίτη της εγκυμοσύνη, η Βασίλισσα γέννησε ένα αγόρι στη βασιλική οικογένεια. Η γέννηση του νεαρού Πρίγκηπα γιορτάστηκε σε όλη τη Γαλλία με μεγάλες χαρές, καθώς το πρόβλημα για τη διαδοχή και μια πιθανή μετωπική σύγκρουση, όπως είχε γίνει με τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, εξαφανίζονταν. Εκείνη την περίοδο ο Βασιλιάς ήταν πολύ δημοφιλής και το βασιλικό ζεύγος ευτυχισμένο.
 Το 1733, και παρά την ειρηνική πολιτική του Φλερύ, ο Λουδοβίκος παρενέβη τελικά στον πόλεμο της πολωνικής διαδοχής, προσπαθώντας να επαναφέρει στον θρόνο τον πεθερό του, πατέρα της βασίλισσας Μαρία Λεστσύνσκα. Στο τέλος ο πεθερός του Λουδοβίκου δεν ανέβηκε στον πολωνικό θρόνο. Παράλληλα, η Γαλλία αποφάσισε να διεκδικήσει τις κτήσεις της στη Λωρραίνη. Έτσι τα γαλλικά στρατεύματα κατέκτησαν τη Λωρραίνη και η ειρήνη υπογράφηκε το 1735. Με τη Συνθήκη της Βιέννης (1738), η Λωρραίνη πήγε στα χέρια του πεθερού του Λουδοβίκου, Στανίσουαφ Λετσύνσκι, ως αποζημίωση για το γεγονός ότι δεν ανέβηκε τον πολωνικό θρόνο. Μετά τον θάνατο του Στανίσουαφ, η Λωρραίνη πέρασε στη Γαλλία, γεγονός που δεν κόστισε πολύ και ήταν μία νίκη για τη γαλλική διπλωματία.
 Το 1740 άρχισε ο Πόλεμος της Αυστριακής διαδοχής ανάμεσα στην Πρωσία και την Αυστρία. Ο Λουδοβίκος επηρεάστηκε από τον αντιαυστριακό συνασπισμό που είχε σχηματιστεί στη γαλλική βασιλική αυλή και μπήκε στον πόλεμο το 1741 συμμαχώντας με την Πρωσία. Ο Φλερύ πέθανε το 1743 και ο βασιλιάς, ακολουθώντας το παράδειγμα του απολυταρχικού προπάππου του Λουδοβίκου ΙΔ ́, εγκαινίασε νέα κυβέρνηση χωρίς υπουργό, κυβερνώντας μόνος.
 Πρώτα σημάδια δυσαρέσκειας
 Με τον θάνατο του Kαρδιναλίου το 1743, ο Λουδοβίκος ήταν 33 ετών. Πέρασε ευτυχισμένα χρόνια με τη Βασίλισσά του, η οποία του στάθηκε απόλυτα πιστή. Σχεδόν κάθε χρόνο γεννιόταν και ένα παιδί. Αλλά στο τέλος η Bασίλισσα κουράστηκε από τις συνεχείς εγκυμοσύνες, ενώ ταυτόχρονα ο Βασιλιάς κατέφευγε σε απιστίες. Επιπλέον, όλα σχεδόν τα παιδιά του ήταν γένους θηλυκού, κάτι το οποίο δυσαρεστούσε τον Βασιλιά, ενώ μόνο 1 αγόρι επέζησε. Η Βασίλισσα βρήκε διέξοδο στη θρησκεία και σε φιλανθρωπικά έργα.
 Το 1744 ο βασιλιάς τραυματίστηκε σοβαρά σε μία μάχη στα ανατολικά της χώρας, στο Μετς, και ενώ μαινόταν ο Επταετής Πόλεμος. Ο λαός θαύμαζε τον Βασιλιά, και έτσι σε όλη τη Γαλλία ψάλλονταν προσευχές και ύμνοι. Πριν το θάνατό του έπρεπε να εξομολογηθεί δημόσια όλες τις αμαρτίες του, κάτι που το επέβαλλε η καθολική θρησκεία, όπου ο Βασιλιάς εμφανίστηκε ως ένας άνθρωπος ανήθικος, ανάξιος να φέρει τον τίτλο «Ο πιο Χριστιανός Βασιλιάς». Στο τέλος ο Βασιλιάς επέζησε, αλλά η γαλλική μοναρχία έχασε το κύρος της.
 Προσπάθεια μεταρρύθμισης
 Όλον τον καιρό που ήταν πρωθυπουργός ο Καρδινάλιος ντε Φλερύ, ο Λουδοβίκος ΙΕ ́ αρκούνταν στο να επικυρώνει απλά τις αποφάσεις του Kαρδιναλίου, χωρίς να αναλαμβάνει ο ίδιος τίποτε περισσότερο. Όταν πέθανε το 1743 ο Kαρδινάλιος, ήρθε η ώρα ο Bασιλιάς να πάρει πρωτοβουλία και να κυβερνήσει μόνος του, εντελώς απολυταρχικά. Του έλειπε όμως η αποφασιστικότητα και στις πολιτικές του αλληλογραφίες φανερώνεται έντονα αυτό του το μειονέκτημα. Επιπλέον φοβόταν να πάρει αποφάσεις και συχνά τις έπαιρνε όταν ήταν πια πολύ αργά για ένα ζήτημα.
 Οι σχέσεις του με το υπουργικό συμβούλιο ήταν αρκετά καλές, αν και ο Bασιλιάς πολλές φορές ενεργούσε χωρίς να ακούσει τις συμβουλές των υπουργών του, επικοινωνώντας ο ίδιος μυστικά με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Στο «υψηλό συμβούλιο», που πρωτοδημιουργήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ ́, και το οποίο ήταν υπεύθυνο για κρατικά μυστικά πάνω σε θέματα όπως η θρησκεία, ο πόλεμος και η διπλωματία, κυριαρχούσαν δύο κόμματα, κατά κάποιο τρόπο. Το ένα ήταν το «κόμμα των αφοσιωμένων», το οποίο ονομάστηκε έτσι επειδή αποτελούνταν από αυλοκόλακες κυρίως. Το δεύτερο κόμμα ήταν το «φιλοσοφικό», που υποστήριζε τον Διαφωτισμό.
 Το φιλοσοφικό κόμμα υποστηριζόταν σθεναρά από τη Mαρκησία ντε Πομπαντούρ, η οποία λειτουργούσε ουσιαστικά ως υπουργός χωρίς τίτλο υπουργού, από τη στιγμή που έγινε ερωμένη του Bασιλιά το 1745 ως το θάνατό της το 1764. Η μαρκησία τασσόταν υπέρ των μεταρρυθμίσεων. Υποστηριζόμενη από πλούσιους τραπεζίτες, απέσπασε από τον Bασιλιά το δικαίωμα να διορίζει και να απολύει υπουργούς. Με τη συμβουλή της, ο Bασιλιάς δημιούργησε έναν φόρο, ο οποίος προοριζόταν και για την αριστοκρατική τάξη και τον κλήρο, που μέχρι τότε απαλλάσσονταν από τη φορολογία. Αυτό συνέβαινε για πρώτη φορά στη γαλλική ιστορία. Ο νόμος αυτός επικυρώθηκε τελικά το 1749. Η αντίσταση του κλήρου και των αριστοκρατών ήταν όμως πολύ ισχυρή, και έτσι, το 1751 ο φόρος αυτός καταργήθηκε με διαταγή του Bασιλιά. Η πρώτη αλλά και τελευταία απόπειρα μεταρρυθμίσεων είχε στεφθεί με αποτυχία.
 Μαρκησία ντε Πομπαντούρ
 Η Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, που γνωρίστηκε το 1745 με τον Bασιλιά σε έναν χορό στις Βερσαλλίες με αφορμή τον γάμο του γιου του και ακόλουθο του θρόνου, έγινε η πιο διάσημη ερωμένη της βασιλείας του. Πολύ όμορφή, κόρη ενός τραπεζίτη από το Παρίσι, μορφωμένη και έξυπνη, αλλά από αστική καταγωγή, κάτι το οποίο η γαλλική αυλή δεν το συγχώρησε στον Λουδοβίκο.
 Ο γαλλικός λαός μίσησε τη Μαρκησία, ακόμη και κοροϊδευτικά τραγούδια βγήκαν για αυτήν. Αλλά παρ'όλη την κριτική του γαλλικού λαού εις βάρος της, η Μαρκησία άσκησε πολύ σημαντική επιρροή στην καλλιτεχνική ζωή της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ ́. Έκανε συλλογή από πολύτιμα και σπάνιας αξίας έπιπλα και από διάφορα είδη τέχνης. Χάρη σε αυτήν ιδρύθηκε το εργοστάσιο πορσελάνης στις Σέβρες έξω από το Παρίσι. Επίσης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αρχιτεκτονική. Σίγουρα όμως το πιο σπουδαίο έργο της ήταν η προστασία που παρείχε στους συγγραφείς της περίφημης Εγκυκλοπαίδειας από τις επιθέσεις της Εκκλησίας. Μετά το 1750 η ντε Πομπαντούρ έγινε από ερωμένη στενή φίλη του Bασιλιά.
 Εξωτερική πολιτική
 Στις εξωτερικές υποθέσεις ο Βασιλιάς ήταν απόλυτος. Ο Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής (1740-1748) έφερνε σε αντιπαράθεση τους Γάλλους και τους Πρώσους με τους Άγγλους, τους Ολλανδούς και φυσικά τους Αυστριακούς. Προς το τέλος του πολέμου σημειώθηκαν σημαντικές γαλλικές νίκες, χάρη στις οποίες η Γαλλία κατάφερε να κατακτήσει τη σημερινή περιοχή του Βελγίου και ο Λουδοβίκος ΙΕ ́ δεν ήταν μακριά από την πραγματοποίηση του παλαιού γαλλικού ονείρου να φέρει τα σύνορα της χώρας κατά μήκος του Ρήνου.
 Με τη συνθήκη του Αιξ-λα-Σαπέλ (σημερινό Άαχεν της Γερμανίας) το 1748, προς μεγάλη έκπληξη όλων, ο Λουδοβίκος παρέδωσε όλες τις κτήσεις του στην Αυστρία, καθώς δεν τον πολυένοιαζε να μεγαλώσει εδαφικά τη Γαλλία, αλλά πολιτιστικά. Ο γαλλικός λαός δυσαρεστήθηκε πολύ με αυτήν την κίνηση του Βασιλιά, και από τότε η δημοτικότητά του άρχισε να μειώνεται συνεχώς.
 Αλλαγή των συμμαχιών
 Επιπλέον, το 1756, ο Βασιλιάς αναγκάστηκε να αλλάξει τις μέχρι τότε συμμαχίες του. Ήδη το 1755 οι Γάλλοι μάχονταν με τους Βρετανούς στη Βόρεια Αμερική χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου. Αρχές του 1756 οι Πρώσοι σύναψαν ειρήνη με τους Βρετανούς, κάτι που δυσαρέστησε πολύ τη Γαλλία και τη γαλλική αυλή. Αυτή η προδοσία του Φρειδερίκου Β ́ της Πρωσίας ήταν εντελώς απρόσμενη, καθώς ο ίδιος ο Φρειδερίκος είχε καλέσει τον Βολταίρο στο Πότσδαμ για μερικά χρόνια και πάντα είχε καλές σχέσεις με τη Γαλλία. Την ίδια στιγμή η Πρωσία γινόταν ευρωπαϊκή δύναμη, ενώ η Αυστρία έχασε τη μέχρι τότε σημασία της. Συμβουλευμένος από τη Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, ο Λουδοβίκος ΙΕ ́ σύναψε ειρήνη με την Αυστρία, βάζοντας τέλος σε μια διαμάχη 2 αιώνων.
 Τον Μάιο του 1756 ο Φρειδερίκος της Πρωσίας επιτέθηκε στη Σαξονία που αποτελούσε αυστριακή κτήση, χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Μεταχειρίστηκε πολύ βίαια την οικογένεια του Φρειδερίκου Αυγούστου Β ́ της Σαξονίας, σοκάροντας την Ευρώπη και κυρίως τη Γαλλία. Μάλιστα, η κόρη του Εκλέκτορα της Σαξονίας, Μαρία Ιωσηφίνα, ήταν παντρεμένη με τον γιο και διάδοχο του Λουδοβίκου ΙΕ ́, Λουδοβίκο Φερδινάνδο. Παράλληλα στις 18 Μαΐου 1756 η Μεγάλη Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στη Γαλλία. Τότε άρχισε ο Επταετής Πόλεμος (1756-1763).
 Απόπειρα δολοφονίας
 Κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου, η δυσαρέσκεια και το αίσθημα μη ικανοποίησης στη Γαλλία γενικεύτηκαν. Τα έξοδα της βασιλικής αυλής δεν ήταν και ιδιαίτερα υψηλά, όπως για παράδειγμα του προηγούμενου βασιλιά, του Λουδοβίκου ΙΔ ́, ή όπως στην αυτοκρατορική αυλή της Ρωσίας που ξόδεψε αμύθητα ποσά για την ανέγερση ανακτόρων στην Αγία Πετρούπολη. Επίσης, μεγάλα ποσά από τις δαπάνες της αυλής βοήθησαν να φτάσει η καλλιτεχνική ζωή της Γαλλίας στο ζενίθ της, προωθώντας χιλιάδες οικογένειες καλλιτεχνών και τεχνιτών. Η γαλλική τέχνη θαυμαζόταν από ολόκληρη την Ευρώπη. Ακόμη και σήμερα, 250 χρόνια μετά, το στυλ Λουδοβίκος ΙΕ (Louis XV style), ιδιαίτερα στα έπιπλα, είναι πολύ αγαπητό σε πλούσιους και διάσημους σε όλο τον κόσμο.
 Παρά ταύτα όμως, ο γαλλικός λαός, επηρεασμένος από τις δυσφημίες κατά του Βασιλιά και της Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ μετά το 1745, έβλεπε μόνο την υπερβολική σπατάλη και την αδιαφορία του Βασιλιά. Αυτά ίσως ήταν τα κίνητρα τα οποία οδήγησαν τον Ρομπέρ Νταμιάν να κάνει απόπειρα δολοφονίας κατά του Βασιλιά. Στις 5 Ιανουαρίου 1757, ο Νταμιάν εισήλθε στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών, όπως έκαναν κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι για την ελεημοσύνη του Βασιλιά. Στις 6 το απόγευμα ο Βασιλιάς είχε πάει να επισκεφτεί την κόρη του, και καθώς επέστρεφε αργά το βράδυ στο Τριανόν, στους Κήπους των Βερσαλλιών, ο Νταμιάν του επιτέθηκε πολύ ξαφνικά, εκπλήσσοντας ακόμη και τη βασιλική φρουρά, και μαχαίρωσε τον Λουδοβίκο στα πλευρά. Για καλή του τύχη, μόνο ένα εκατοστό από το μαχαίρι μπήκε στη σάρκα του, και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι εκείνη την ημέρα φορούσε πολύ χοντρά ρούχα, καθώς έκανε τσουχτερό κρύο. Αυτή ήταν η πρώτη απόπειρα δολοφονίας βασιλιά στη Γαλλία μετά το 1610.
 Η τιμωρία για τον Νταμιάν ήταν απάνθρωπη. Στις 28 Μαρτίου 1757, στην Πλατεία Γκρεβ (Place de Greves) του Παρισιού συνέβη η ακόλουθη διαδικασία: μετά από πολλαπλά βασανιστήρια, το χέρι του με το οποίο διέπραξε το έγκλημα κατά του Βασιλιά, κάηκε με θείο. Στις πληγές του από τα βασανιστήρια ρίχτηκε καυτό λάδι, μόλυβδος και καυτό λιωμένο κερί. Στη συνέχεια τέσσερα άλογα δέθηκαν στα πόδια και στα χέρια του και το σώμα του κομματιάστηκε. Ο κορμός του σώματος του, χωρίς τα άνω και κάτω άκρα, στη συνέχεια κάηκε. Η εκτέλεσή του με αυτό τον βίαιο και απάνθρωπο τρόπο προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στη Γαλλία. Ιδίως οι Διαφωτιστές άσκησαν μεγάλη κριτική στον Βασιλιά. Ο ίδιος ο Βασιλιάς τις επόμενες εβδομάδες έπεσε σε κατάθλιψη, βλέποντας πως ο ίδιος του ο λαός δεν τον ήθελε πια, και κατάλαβε πως βάδιζε σε λάθος δρόμο.
 Τέλος του πολέμου
 Η άνοδος του Ετιέν Φρανσουά ντε Σουαζέλ στη γαλλική κυβέρνηση με προτροπή της Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ ήταν μία νίκη του φιλοσοφικού και διαφωτιστικού κινήματος. Ο Σουαζέλ εγκρίνει τη δημοσίευση της Εγκυκλοπαίδειας. Το 1763 τελειώνει ο Επταετής Πόλεμος με τη Συνθήκη του Παρισιού, η οποία ήταν μία μεγάλη απώλεια για τη Γαλλία, καθώς έχασε τον Καναδά και την Ινδία που τώρα πια πέρασαν στα χέρια των Άγγλων.
 Τέλος της βασιλείας
 Το διάστημα 1764-1768 έφερε απώλειες στη ζωή του Λουδοβίκου. Η Μαρκησία ντε Πομπαντούρ πέθανε στις 15 Απριλίου 1764 ενώ ο γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου, Λουδοβίκος Φερδινάνδος, πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 1765 από φυματίωση. Η Μαρία Ιωσηφίνα, σύζυγος του Λουδοβίκου Φερδινάνδου, πέθανε και εκείνη από φυματίωση και τη θλίψη της 15 μήνες αργότερα (14 Μαρτίου 1767). Η Βασίλισσα Μαρία Λεστσύνσκα, βυθισμένη στη λύπη από το θάνατο του γιου της, του πατέρα της (1766) και της νύφης της, πέθανε στις 24 Ιουνίου 1768.
 Το τέλος της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ ́ σημαδεύτηκε από την άφιξη στη γαλλική βασιλική αυλή της Μαντάμ ντυ Μπαρρύ, η οποία έγινε η νέα ερωμένη του Βασιλιά το 1769.
 Θάνατος
 Στις 26 Απριλίου 1774 άρχισαν να εκδηλώνονται τα πρώτα συμπτώματα της ευλογιάς. Πέθανε στις 10 Μαΐου 1774, με την αδιαφορία του λαού και τη χαρά ενός μέρους της βασιλικής αυλής. Άφησε στον θρόνο τον δεκαεννιάχρονο εγγονό του Λουδοβίκο ΙΣΤ ́. Τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Διονυσίου στο Παρίσι.
 Υστεροφημία
 Ο Λουδοβίκος ΙΔ ́ της Γαλλίας είχε αφήσει τη χώρα σε τραγική οικονομική κατάσταση και ο διάδοχος του δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την κρίση αυτή λόγω έλλειψης αποφασιστικότητας. Η μοναρχία ήταν σε συνεχή παρακμή, και αυτό το αντιλαμβανόταν ο Λουδοβίκος, χωρίς όμως να κάνει κάτι αποφασιστικό. Μάλιστα είχε προβλέψει ο ίδιος, «Μετά από εμένα ο κατακλυσμός» («Après moi, le déluge»).
 Ο Λουδοβίκος ξόδεψε πολύ χρόνο και ψυχική ενέργεια στις γυναίκες. Ο γάμος του με τη Μαρία Λεστσύνσκα του απέφερε πολλά παιδιά, αλλά ήταν συνεχώς και εσκεμμένα άπιστος. Είχε δεκάδες ερωμένες, ακόμη και στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Στην αρχή της βασιλείας, μέχρι το 1750, ονομαζόταν ο Πολυαγαπημένος, λόγω του γεγονότος ότι κόντεψε να πεθάνει το 1744. Στο τέλος όμως κατάντησε να είναι ο Πολυμίσητος. Η αναποφασιστικότητα και η ανικανότητά του να κυβερνήσει έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στη Γαλλική Επανάσταση.
 Το 1743 με τον πόλεμο της αυστριακής διαδοχής, περιοχές όπως η Κορσική και η Λωρραίνη κερδήθηκαν και η Γαλλία έγινε τεράστιο κράτος. Στον Επταετή Πόλεμο όμως, όλες σχεδόν οι αποικίες της Γαλλίας πέρασαν στα χέρια της Μεγάλης Βρετανίας με τη Συνθήκη του Παρισιού (1763).Ο Καναδάς, η Ινδία, καθώς και περιοχές στον Μισισιπή προσαρτήθηκαν στη Βρετανία. Μπορεί η Γαλλία να κράτησε τη Νέα Ορλεάνη και τη Γουαδελούπη, αναγκάστηκε όμως να εγκαταλείψει οριστικά τις βλέψεις της στο Νέο Κόσμο. Το κύρος της Γαλλίας είχε χαθεί.
 Απόγονοι
 Νυμφεύτηκε το 1725 τη Μαρία Λεστσύνσκα, κόρη του Στανίσουαφ Λεστσύνσκι, Βασιλιά της Πολωνίας & Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας, και απέκτησε 10 παιδιά:
 Λουίζα Ελισάβετ (1727 - 1759), παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Πάρμας.
 Άννα Ερριέττα (1727 - 1752), δίδυμη της Λουίζας Ελισάβετ.
 Μαρία Λουίζα (1728 - 1733).
 Λουδοβίκος (1729 - 1765), δελφίνος (διάδοχος) της Γαλλίας.
 Φίλιππος (1730 - 1733).
 Μαρία Αδελαΐδα (1732 - 1800).
 Βικτωρία (1733 - 1799).
 Σοφία (1734 - 1782).
 Θηρεσία (1736 - 1744).
 Λουίζα Μαρία (1737 - 1787).
 Ερωμένες
 Συνολικά είχε 15 ερωμένες, με πιο διάσημες τη Μαρκησία ντε Πομπαντούρ και τη Μαντάμ ντυ Μπαρρύ και συνολικά 13 εξώγαμα παιδιά.
 Από την Πωλίν Εμμανυέλ Μαρί Μαγκντελόν ντε Βεντιμίγ (1712-1741) είχε τέκνα:
 (νόθος) Σαρλ ντε Βεντιμίγ (1741-1814), Μαρκήσιος του Λυκ.
 Από τη Ζαν Περραί είχε:
 (νόθη) Αμελί Φλοριμόνντ ντε Νορβίλ 1753-1790, παντρεύτηκε τον Ανζ ντε Φωρ.
 Από τη Μαρί-Λουίζ Ο' Μέρφυ (1737-1814):
 (νόθη) Αγκάτ Λουίζ ντε Σαιν-Αντρέ (1754-1774), παντρεύτηκε τον Ρενέ Ζαν ντε Λα Τουρ-ντυ-Πεν, Μαρκήσιο του Λα Σαρς.
 (νόθη) Μαργκερίτ Βικτουάρ Λε Νορμάν ντε Φλαγκάς (1768 - μετά το 1814), παντρεύτηκε πρώτα τον Ζαν-Ντιτιέ Μεσνάρ, Κόμη του Σουσύ, και μετά τον Κονστάν Λενορμάν ντ' Ετιόγ (γιο του συζύγου της Μαντάμ ντε Πομπαντούρ).
 Με τη Φρανσουάζ ντε Σαλύ (1734-1821), σύζυγο του Δούκα του Ναρμπόν-Λαρά:
 (νόθος) Φιλίπ Λουί Μαρί Ιννοσέν Κριστόφ Ζυστ ντε Ναρμπόν-Λαρά (1750 - 1834), Δούκας του Ναρμπόν-Λαρά, λοχαγός του Συντάγματος Δραγόνων της Βασίλισσας, συνταγματάρχης του Συντάγματος του Φορέζ και στρατάρχης. Νυμφεύτηκε την Αντουανέτ-Φρανσουάζ-Κλωντίν ντε Λα Ρος-Αιμόν.
 (νόθος) Λουδοβίκος 1755-1813, Κόμης του Ναρμπόν-Λαρά, συνταγματάρχης του Στρατού και τιμητικά αρχιθαλαμηπόλος της Μαρίας Αδελαΐδας της Γαλλίας. Διοικητής ενός συντάγματος Πεζικού. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Αντελαΐντ ντε Μοντολόν.
 Από τη Μαργκερίτ Κατρίν Αϋνώ (1736-1823):
 (νόθη) Αγκνές Λουίζ ντε Μοντρέιγ 1760-1837), παντρεύτηκε τον Γκασπάρ ντ'Αρόντ ντε Μονμελάς.
 (νόθη) Αν Λουίζ ντε Λα Ρεάλ (1762-1831), παντρεύτηκε τον Ετιέν, Κόμη ντε Γκεσλέν.
 Από τη Λουσί Μεντλέν ντ'Εσταίνγκ (1743-1826):
 (νόθη) Ανιές Λυσί Ωγκύστ (1761-1822), παντρεύτηκε τον Σαρλ, Υποκόμη του Μπουασέλ.
 (νόθη) Αφροντίτ Λυσί Ωγκύστ 1763-1819, παντρεύτηκε τον Ζυλ ντε Μπουασέλ (γιο του συζύγου της μητέρας της από τον 1ο του γάμο).
 Από την Αν Κοππιέ ντε Ρομάν (1737-1808), Βαρόνη ντε Μεϊγύ-Κουλόνζ:
 (νόθος) Λουί Αιμέ ντε Μπουρμπόν 1762-1787, ηγούμενος του Σαιν Βινσέν ντε Μετς, Γάλλος πρέσβης στη Ρώμη.
 Από τη Ζαν Λουίζ Τιερσελέν ντε Λα Κογιετερί (1746-1779):
 (νόθος) Μπενουά Λουί Ντε Λυκ (1764-1837).
 Από τη Μαρί Τερέζ Φρανσουάζ Μπουασσελέ (1731 – 1800)
 (νόθος) Σαρλ Λουί Καντέ ντε Γκασσικούρ (1769 – 1821).
 Πηγή
 Pierre De Nolhac, «Λουδοβίκος ΙΕ': Η ιδιαιτέρα ζωή του Γάλλου μονάρχη στα μικρά δωμάτια των Βερσαλλιών», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.55 (Ιανουάριος 1973), σελ.120-129
 Βασιλείς της Γαλλίας
 Οίκος των Βουρβόνων
 Δούκες του Ανζού


type: other

text:
Nusiųsta: 2016-12-29 16:17
 tiesa ar tiesa kad meksti valgyti pries mega
 Nusiųsta: 2016-12-29 16:53
 Ar tiesa, kad naujus metus sutiksi ramiai?
 Nusiųsta: 2016-12-29 19:28
 tiesa pabusiu ramiai su savo seima ar tiesa kad patinka jaunesnes?
 Nusiųsta: 2016-12-29 20:13
 Tiesa ta, jog mane galima sužavėti proto brandumu
 Ar tiesa, kad mieliau rinktumeisi visą likusį gyvenimą vaikščioti su aukštakulniais nei gimdyti?
 Nusiųsta: 2016-12-29 20:27
 Ar tiesa ,kad megsti grikiu kose ?
 Nusiųsta: 2016-12-29 20:31
 Ar tiesa, kad valgai viska.
 Nusiųsta: 2016-12-29 23:19
 Ar tiesa, kad domies naujausiomis stiliaus, mados tendencijomis?
 Nusiųsta: 2016-12-29 23:21
 Truputi tiesa
 Ar tiesa,kad nori seimos?
 Nusiųsta: 2016-12-29 23:48
 Ar tiesa, jog nemėgsti hiper aktyvių žmonių?
 Nusiųsta: 2016-12-29 23:51
 Netiesa, as stebiuosi ju energija
 Ar tiesa, kad ryt bus daug sniego?
 Nusiųsta: 2016-12-30 00:24
 ar tiesa, kad norėtum stebuklo?
 Nusiųsta: 2016-12-30 00:33
 tiesa padedu uzmirsti zmguti ar tiesa kad esi labai uzdara
 Nusiųsta: 2016-12-30 00:41
 Tiesa ar tiesa, kad esi sapnavus savo ex?
 Nusiųsta: 2016-12-30 00:52
 Netiesa, bet kartais sapnuoju kitas merginas.
 Tiesa, kad negali pamirsti ex?
 Nusiųsta: 2016-12-30 01:52
 Negaliu pamiršti žmonos.
 Ar tiesa, kad nemėgsti bučiuotis kai sninga?


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 5.6.2010
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 148/47
 2010. április 8-án benyújtott kereset — Longevity Health Products kontra OHIM — Tecnifar (E-PLEX)
 (T-161/10. sz. ügy)
 2010/C 148/77
 A keresetlevél nyelve: angol
 Felek
 Felperes: Longevity Health Products, Inc. (Nassau, Bahama-szigetek) (képviselő: J. Korab ügyvéd)
 Alperes: Belső Piaci Harmonizációs Hivatal (védjegyek és formatervezési minták) (OHIM)
 Másik fél a fellebbezési tanács előtti eljárásban: Tecnifar — Industria Tecnica Farmaceutica, SA (Lisszabon, Portugália)
 Kereseti kérelmek
 —
 A Törvényszék adjon helyt a felperes által előterjesztett panasznak;
 —
 A Törvényszék helyezze hatályon kívül a Belső Piaci Harmonizációs Hivatal (védjegyek és formatervezési minták) (OHIM) negyedik fellebbezési tanácsának 2010. február 5-i, az R 662/2009-4. sz. ügyben hozott határozatát, és utasítsa el a fellebbezési tanács előtti eljárásban részt vevő másik fél által előterjesztett felszólalást a gyógyszerészeti és állatgyógyászati készítmények tekintetében, a központi idegrendszert érintő betegségekre való gyógykészítmények kivételével;
 —
 a Törvényszék az alperest kötelezze a költségek viselésére.
 Jogalapok és fontosabb érvek
 A közösségi védjegy bejelentője: a felperes.
 Az érintett közösségi védjegy: az „E-PLEX” szóvédjegy a 3., 5. és 35. osztályba tartozó áruk és szolgáltatások tekintetében.
 A felszólalási eljárásban hivatkozott védjegy vagy megjelölés jogosultja: a fellebbezési tanács előtti eljárásban részt vevő másik fél.
 A hivatkozott védjegy vagy megjelölés: az „EPILEX” portugál szóvédjegy az 5. osztályba tartozó áruk tekintetében.
 A felszólalási osztály határozata: a felszólalási osztály a felszólalásnak részben helyt adott.
 A fellebbezési tanács határozata: a fellebbezési tanács a fellebbezést részben elutasította.
 Jogalapok: a 207/2009 tanácsi rendelet 8. cikke (1) bekezdése b) pontjának megsértése, mivel a fellebbezési tanács tévesen vélte úgy, hogy az érintett védjegyek között fennáll az összetévesztés veszélye.


type: legislation

text:
 16.10.2014
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 298/16
 DURCHFÜHRUNGSRICHTLINIE 2014/97/EU DER KOMMISSION
 vom 15. Oktober 2014
 zur Durchführung der Richtlinie 2008/90/EG des Rates hinsichtlich der Registrierung von Versorgern und der Eintragung von Sorten sowie des gemeinsamen Sortenverzeichnisses
 DIE EUROPÄISCHE KOMMISSION —
 gestützt auf den Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union,
 gestützt auf die Richtlinie 2008/90/EG des Rates vom 29. September 2008 über das Inverkehrbringen von Vermehrungsmaterial und Pflanzen von Obstarten zur Fruchterzeugung (1), insbesondere auf Artikel 5 Absatz 3 und Artikel 7 Absätze 5 und 6,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Es müssen Bestimmungen über das Verzeichnis der Versorger nach Maßgabe der Richtlinie 2008/90/EG und die Anzeigepflichten der Versorger festgelegt werden.
 (2)
 Im Interesse der Transparenz sollten die Mitgliedstaaten dieses Verzeichnis zugänglich machen, soweit zweckmäßig. Die Entscheidung darüber, ob dieses Verzeichnis oder Teile davon veröffentlicht werden sollen, wird den Mitgliedstaaten überlassen.
 (3)
 Es sollten Regelungen für ein Sortenverzeichnis getroffen werden. Dieses Verzeichnis sollte neben den gemäß der Richtlinie 2008/90/EG eingetragenen Sorten auch die gemäß der Richtlinie 92/34/EWG des Rates (2) eingetragenen Sorten enthalten. In diesem Verzeichnis sollte angegeben werden, ob eine amtliche Beschreibung oder eine amtlich anerkannte Beschreibung zu den Sorten vorliegt.
 (4)
 Genetisch veränderte Sorten sollten nur dann eingetragen werden, wenn der genetisch veränderte Organismus, aus dem die Sorte besteht, gemäß der Richtlinie 2001/18/EG des Europäischen Parlaments und des Rates (3) bzw. der Verordnung (EG) Nr. 1829/2003 des Europäischen Parlaments und des Rates (4) für den Anbau zugelassen ist.
 (5)
 Es sollten die Bedingungen für die Eintragung von Sorten als Sorten mit amtlicher Beschreibung und das Verfahren für ihre Eintragung festgelegt werden. Die Mitgliedstaaten können gemäß der Richtlinie 2008/90/EG Bedingungen für die Eintragung einer Sorte mit amtlich anerkannter Beschreibung festlegen.
 (6)
 Damit eine Sorte als Sorte mit amtlicher Beschreibung eingetragen werden kann, sollte die zuständige amtliche Stelle eine solche Beschreibung erstellen.
 (7)
 Es sollten die Geltungsdauer einer Eintragung, die Erneuerung einer Eintragung und die Streichung einer Sorte aus dem Sortenverzeichnis geregelt werden.
 (8)
 Die Mitgliedstaaten sollten sich untereinander sowie der Kommission bestimmte Angaben zu den eingetragenen Sorten und den Anträgen auf Eintragung von Sorten anzeigen. Die Kommission sollte auf der Grundlage dieser Angaben ein gemeinsames Sortenverzeichnis veröffentlichen, um eine transparente und leicht abzufragende Datenbank einzurichten, die mehr Vertrauen auf dem Markt schafft.
 (9)
 Es ist angezeigt, die Richtlinie 93/79/EWG der Kommission (5) aufzuheben.
 (10)
 Die in dieser Richtlinie vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des Ständigen Ausschusses für Vermehrungsmaterial und Pflanzen von Obstgattungen und -arten —
 HAT FOLGENDE RICHTLINIE ERLASSEN:
 Artikel 1
 Verzeichnis der Versorger
 (1) Die Mitgliedstaaten führen und aktualisieren ein Verzeichnis der Versorger nach Maßgabe des Artikels 5 Absatz 1 der Richtlinie 2008/90/EG.Dieses Verzeichnis wird als „Verzeichnis der Versorger“ bezeichnet.
 Das genannte Verzeichnis enthält neben den gemäß der vorliegenden Richtlinie registrierten Versorgern auch die Versorger, die gemäß den nationalen Bestimmungen zur Umsetzung des Artikels 6 Absatz 1 der Richtlinie 92/34/EWG zugelassen sind.
 Die Mitgliedstaaten machen das Verzeichnis der Versorger zugänglich, soweit zweckmäßig.
 (2) Das Verzeichnis der Versorger muss folgende Angaben enthalten:
 a)
 Name, Anschrift und Kontaktdaten des Versorgers;
 b)
 die Tätigkeiten im Sinne des Artikels 2 Absatz 9 der Richtlinie 2008/90/EG, die der Versorger im betreffenden Mitgliedstaat ausführt, die Anschrift der beteiligten Betriebe und die wichtigsten der betroffenen Gattungen oder Arten; und
 c)
 Registernummer oder Code.
 (3) Die Mitgliedstaaten sorgen dafür, dass die zuständige amtliche Stelle eine natürliche oder juristische Person aus dem Verzeichnis der Versorger streicht, wenn festgestellt wurde, dass diese Person keine der Tätigkeiten im Sinne des Artikels 2 Absatz 9 der Richtlinie 2008/90/EG mehr ausführt.
 Artikel 2
 Anzeigepflicht der Versorger
 (1) Die Mitgliedstaaten sorgen dafür, dass die Versorger die Angaben gemäß Artikel 1 Absatz 2 Buchstaben a und b anzeigen.
 Keine Anzeigepflicht besteht für Versorger, die gemäß Artikel 6 Absatz 1 der Richtlinie 92/34/EWG zugelassen sind.
 (2) Die Mitgliedstaaten sorgen dafür, dass die Versorger jede Änderung ihrer Situation in Bezug auf die Angaben gemäß Artikel 1 Absatz 2 Buchstaben a und b anzeigen.
 (3) Die Mitgliedstaaten sorgen dafür, dass die Versorger innerhalb einer Zeitspanne, die durch die nationale Rechtsetzung festzusetzen ist, über ihre Registrierung bzw. jede Änderung ihrer Registrierung unterrichtet werden.
 Artikel 3
 Sortenverzeichnis
 (1) Die Mitgliedstaaten führen, aktualisieren und veröffentlichen ein Verzeichnis der Sorten („Sortenverzeichnis“).
 Das Sortenverzeichnis enthält neben den gemäß der vorliegenden Richtlinie eingetragenen Sorten auch die Sorten, die vor dem 30. September 2012 gemäß Artikel 9 Absatz 3 der Richtlinie 92/34/EWG bzw. gemäß Artikel 7 Absatz 4 Unterabsatz 1 Satz 2 der Richtlinie 2008/90/EG eingetragen wurden.
 (2) Das Sortenverzeichnis muss folgende Angaben enthalten:
 a)
 Bezeichnung der Sorte und Synonyme;
 b)
 Art, der die Sorte angehört;
 c)
 die Angabe „amtliche Beschreibung“ oder „amtlich anerkannte Beschreibung“, soweit zutreffend;
 d)
 Tag der Eintragung sowie gegebenenfalls der Erneuerung der Eintragung;
 e)
 Ablauf der Geltungsdauer der Eintragung.
 (3) Die Mitgliedstaaten führen eine Akte zu jeder von ihnen eingetragenen Sorte. Diese Akte enthält eine Beschreibung der Sorte sowie eine Zusammenfassung aller Fakten, die für die Eintragung der Sorte maßgeblich sind.
 Artikel 4
 Bedingungen für die Eintragung von Sorten
 (1) Die Mitgliedstaaten sorgen dafür, dass eine Sorte als Sorte mit amtlicher Beschreibung eingetragen wird, wenn sie folgenden Anforderungen genügt:
 a)
 Sie ist unterscheidbar, homogen und beständig im Sinne von Absatz 2;
 b)
 von der Sorte liegt eine Probe vor; und
 c)
 im Falle genetisch veränderter Sorten ist der genetisch veränderte Organismus, aus dem die Sorte besteht, gemäß der Richtlinie 2001/18/EG oder der Verordnung (EG) Nr. 1829/2003 für den Anbau zugelassen.
 (2) Eine Sorte gilt als
 a)
 „unterscheidbar“, wenn sie sich in der Ausprägung der aus einem Genotyp oder einer Kombination von Genotypen resultierenden Merkmale von jeder anderen Sorte, deren Bestehen am Tag des Antrags gemäß Artikel 5 allgemein bekannt ist, deutlich unterscheiden lässt;
 b)
 „homogen“, wenn sie — vorbehaltlich der Variation, die aufgrund der Besonderheiten ihrer Vermehrung zu erwarten ist — in der Ausprägung derjenigen Merkmale, die in die Unterscheidbarkeitsprüfung einbezogen werden, sowie aller sonstigen Merkmale, die für die Sortenbeschreibung verwendet werden, hinreichend einheitlich ist;
 c)
 „beständig“, wenn die Ausprägung derjenigen Merkmale, die in die Unterscheidbarkeitsprüfung einbezogen werden, sowie aller sonstigen Merkmale, die für die Sortenbeschreibung verwendet werden, nach wiederholter Vermehrung oder im Fall der Mikrovermehrung am Ende eines jeden Zyklus unverändert ist.
 Artikel 5
 Antrag auf Eintragung einer Sorte
 (1) Zum Zweck der Eintragung einer Sorte als Sorte mit amtlicher Beschreibung schreiben die Mitgliedstaaten die Stellung eines schriftlichen Antrags bei der zuständigen amtlichen Stelle des betreffenden Mitgliedstaats vor.
 (2) Dem Antrag ist Folgendes beizufügen:
 a)
 die Informationen nach Maßgabe der technischen Fragebögen, die zum Zeitpunkt der Antragstellung enthalten sind:
 i)
 in Anhang II der Protokolle des Verwaltungsrats des Gemeinschaftlichen Sortenamts (CPVO) für die Prüfung auf Unterscheidbarkeit, Homogenität und Beständigkeit für die betreffende Art, für die ein solches Protokoll veröffentlicht wurde; oder, bei Fehlen solcher Protokolle,
 ii)
 in Abschnitt X der Prüfungsrichtlinien des Internationalen Verbands zum Schutz von Pflanzenzüchtungen (UPOV) für die Durchführung der Prüfung auf Unterscheidbarkeit, Homogenität und Beständigkeit sowie im Anhang der jeweiligen Prüfungsrichtlinie für die betreffende Art, für die solche Richtlinien veröffentlicht wurden; oder, bei Fehlen solcher Richtlinien,
 iii)
 in den nationalen Bestimmungen;
 b)
 Angaben dazu, ob die Sorte in einem anderen Mitgliedstaat amtlich eingetragen ist bzw. ob für diese Sorte in einem anderen Mitgliedstaat ein Antrag auf Eintragung gestellt wurde;
 c)
 der Vorschlag einer Bezeichnung;
 d)
 im Falle einer genetisch veränderten Sorte der Nachweis darüber, dass der genetisch veränderte Organismus, aus dem die Sorte besteht, gemäß der Richtlinie 2001/18/EG oder der Verordnung (EG) Nr. 1829/2003 für den Anbau zugelassen ist.
 (3) Der Antragsteller kann seinem Antrag Folgendes beifügen:
 a)
 eine amtliche Beschreibung, die gemäß Artikel 6 Absatz 5 von einer zuständigen amtlichen Stelle eines anderen Mitgliedstaats erstellt wurde;
 b)
 alle sonstigen sachdienlichen Angaben.
 Artikel 6
 Prüfung der Anträge
 (1) Geht einer zuständigen amtlichen Stelle ein Antrag auf Eintragung einer Sorte als Sorte mit amtlicher Beschreibung zu, so sorgen die Mitgliedstaaten dafür, dass die betreffende Sorte gemäß den Absätzen 2, 3 und 4 untersucht wird.
 (2) Zur Erstellung einer amtlichen Beschreibung der Sorte werden Anbauprüfungen durchgeführt.
 Legt der Antragsteller Informationen gemäß Artikel 5 Absatz 3 Buchstabe a vor und belegen diese Informationen nach Dafürhalten der zuständigen amtlichen Stelle, dass die Bedingungen für die Eintragung gemäß Artikel 4 erfüllt sind, so werden keine Anbauprüfungen durchgeführt.
 Für den Fall, dass Anbauprüfungen durchzuführen sind, fordert die zuständige amtliche Stelle eine Probe des Materials der Sorte an.
 (3) Die Anbauprüfungen gemäß Absatz 2 werden von folgenden Stellen durchgeführt:
 a)
 der zuständigen amtlichen Stelle, bei der der Antrag eingeht; oder
 b)
 der zuständigen amtlichen Stelle eines anderen Mitgliedstaats, der die Durchführung dieser Prüfungen übernimmt; oder
 c)
 einer juristischen Person gemäß Artikel 13 Absatz 2 der Richtlinie 2008/90/EG.
 Für den Fall, dass Buchstabe c zutrifft und Prüfungen auf dem Gelände privater Betriebe durchgeführt werden, sorgt die zuständige amtliche Stelle dafür, dass keine Maßnahmen getroffen werden, die die amtliche Untersuchung beeinträchtigen könnten.
 (4) Die Durchführung der Anbauprüfungen erfolgt gemäß den folgenden Bestimmungen hinsichtlich Versuchsaufbau, Wachstumsbedingungen und Merkmalen der Sorte, die mindestens abgedeckt sein müssen:
 a)
 den Protokollen des Verwaltungsrats des Gemeinschaftlichen Sortenamts (CPVO) für die Prüfung auf Unterscheidbarkeit, Homogenität und Beständigkeit, die zu Beginn der technischen Untersuchung gelten; oder, bei Fehlen solcher Protokolle für die betreffende Art,
 b)
 den Prüfungsrichtlinien des Internationalen Verbands zum Schutz von Pflanzenzüchtungen (UPOV) für die Durchführung der Prüfung auf Unterscheidbarkeit, Homogenität und Beständigkeit, die zu Beginn der technischen Untersuchung gelten; oder, bei Fehlen solcher Richtlinien für die betreffende Art,
 c)
 den nationalen Bestimmungen.
 (5) Gelangt die zuständige amtliche Stelle auf der Grundlage der Untersuchung gemäß Absatz 1 zu der Schlussfolgerung, dass die betreffende Sorte den Bedingungen des Artikels 5 genügt, so erstellt sie eine amtliche Beschreibung und trägt die betreffende Sorte in das Sortenverzeichnis ein.
 Artikel 7
 Geltungsdauer der Eintragung einer Sorte
 Die maximale Geltungsdauer der Eintragung einer Sorte beträgt 30 Jahre.
 Im Falle genetisch veränderter Sorten ist die Geltungsdauer der Eintragung auf den Zeitraum begrenzt, während dessen der genetisch veränderte Organismus, aus dem die Sorte besteht, gemäß der Richtlinie 2001/18/EG oder der Verordnung (EG) Nr. 1829/2003 für den Anbau zugelassen ist.
 Artikel 8
 Erneuerung der Eintragung einer Sorte
 (1) Die Mitgliedstaaten sorgen dafür, dass die Eintragung einer Sorte für weitere Zeiträume von höchstens 30 Jahren erneuert werden kann, sofern von der betreffenden Sorte noch Material verfügbar ist.
 Im Falle einer genetisch veränderten Sorte ist die Erneuerung zusätzlich an die Bedingung geknüpft, dass der betreffende genetisch veränderte Organismus gemäß der Richtlinie 2001/18/EG oder der Verordnung (EG) Nr. 1829/2003 weiterhin für den Anbau zugelassen ist. Die Geltungsdauer der Erneuerung ist auf die Geltungsdauer der Zulassung des betreffenden genetisch veränderten Organismus beschränkt.
 (2) Die Mitgliedstaaten schreiben vor, dass zum Zweck der Erneuerung der Eintragung ein schriftlicher Antrag bei der zuständigen amtlichen Stelle des betreffenden Mitgliedstaats gestellt werden muss. Dem Antrag sind Nachweise darüber beizufügen, dass die Bedingungen gemäß Absatz 1 erfüllt sind.
 Ein Mitgliedstaat kann jedoch die Eintragung einer Sorte erneuern, für die kein schriftlicher Antrag gestellt wurde, wenn er der Auffassung ist, dass die Erneuerung zur Erhaltung der genetischen Diversität und einer nachhaltigen Erzeugung beiträgt oder aus einem anderen Grund von allgemeinem Interesse ist.
 Artikel 9
 Streichung einer Sorte aus dem Sortenverzeichnis
 Die Mitgliedstaaten sorgen dafür, dass eine Sorte aus dem Sortenverzeichnis gestrichen wird, wenn
 a)
 sie den Bedingungen für die Eintragung gemäß Artikel 4 nicht mehr genügt;
 b)
 zum Zeitpunkt der Stellung des Antrags auf Eintragung oder während der Prüfung falsche oder irreführende Angaben zu den Fakten gemacht wurden, auf deren Grundlage die Sorte in das Verzeichnis aufgenommen wurde.
 Artikel 10
 Anzeigen von Informationen
 (1) Jeder Mitgliedstaat zeigt den zuständigen amtlichen Stellen der anderen Mitgliedstaaten und der Kommission die Angaben an, die für den Zugang zum Sortenverzeichnis des betreffenden Mitgliedstaats benötigt werden.
 Jeder Mitgliedstaat zeigt der Kommission schnellstmöglich die Eintragung einer Sorte in sein Sortenverzeichnis sowie alle sonstigen Änderungen in seinem Sortenverzeichnis an.
 (2) Jeder Mitgliedstaat macht einem anderen Mitgliedstaat oder der Kommission auf Aufforderung Folgendes zugänglich:
 a)
 die amtliche bzw. die amtlich anerkannte Beschreibung der Sorten, die im Sortenverzeichnis des betreffenden Mitgliedstaats eingetragen sind;
 b)
 die Ergebnisse der Prüfung der Anträge auf Sorteneintragung, die der betreffende Mitgliedstaat gemäß Artikel 6 vorgenommen hat;
 c)
 alle sonstigen Informationen zu den Sorten, die im Sortenverzeichnis des betreffenden Mitgliedstaats eingetragen sind oder aus dem Verzeichnis gestrichen wurden;
 d)
 die Liste der Sorten, für die im betreffenden Mitgliedstaat ein Antrag auf Eintragung anhängig ist.
 Artikel 11
 Gemeinsames Verzeichnis
 Die Kommission erstellt auf der Grundlage der gemäß Artikel 10 Absatz 1 Unterabsatz 2 erhaltenen Angaben ein gemeinsames elektronisches Verzeichnis der Sorten, die in den Sortenverzeichnissen der Mitgliedstaaten eingetragen sind, das sie regelmäßig aktualisiert und veröffentlicht.
 Artikel 12
 Umsetzung
 (1) Die Mitgliedstaaten erlassen und veröffentlichen spätestens am 31. Dezember 2016 die erforderlichen Rechts- und Verwaltungsvorschriften, um dieser Richtlinie nachzukommen. Sie teilen der Kommission unverzüglich den Wortlaut dieser Vorschriften mit und übermitteln ihr eine Tabelle der Entsprechungen zwischen ihren Vorschriften und den Bestimmungen dieser Richtlinie.
 Sie wenden diese Rechtsvorschriften ab dem 1. Januar 2017 an.
 Bei Erlass dieser Vorschriften nehmen die Mitgliedstaaten in den Vorschriften selbst oder durch einen Hinweis bei der amtlichen Veröffentlichung auf die vorliegende Richtlinie Bezug. Die Mitgliedstaaten regeln die Einzelheiten dieser Bezugnahme.
 (2) Die Mitgliedstaaten teilen der Kommission den Wortlaut der wichtigsten nationalen Vorschriften mit, die sie auf dem unter diese Richtlinie fallenden Gebiet erlassen.
 Artikel 13
 Aufhebung
 Die Richtlinie 93/79/EWG wird mit Wirkung vom 1. Januar 2017 aufgehoben.
 Artikel 14
 Inkrafttreten
 Diese Richtlinie tritt am zwanzigsten Tag nach ihrer Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Union in Kraft.
 Artikel 15
 Adressaten
 Diese Richtlinie ist an die Mitgliedstaaten gerichtet.
 Brüssel, den 15. Oktober 2014
 Für die Kommission
 Der Präsident
 José Manuel BARROSO
 (1) ABl. L 267 vom 8.10.2008, S. 8.
 (2) Richtlinie 92/34/EWG des Rates vom 28. April 1992 über das Inverkehrbringen von Vermehrungsmaterial und Pflanzen von Obstarten zur Fruchterzeugung (ABl. L 157 vom 10.6.1992, S. 10).
 (3) Richtlinie 2001/18/EG des Europäischen Parlaments und des Rates vom 12. März 2001 über die absichtliche Freisetzung genetisch veränderter Organismen in die Umwelt und zur Aufhebung der Richtlinie 90/220/EWG des Rates (ABl. L 106 vom 17.4.2001, S. 1).
 (4) Verordnung (EG) Nr. 1829/2003 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 22. September 2003 über genetisch veränderte Lebensmittel und Futtermittel (ABl. L 268 vom 18.10.2003, S. 1).
 (5) Richtlinie 93/79/EWG der Kommission vom 21. September 1993 mit zusätzlichen Durchführungsbestimmungen für die von den Versorgern gemäß der Richtlinie 92/34/EWG des Rates geführten Sortenlisten von Vermehrungsmaterial und Pflanzen von Obstarten zur Fruchterzeugung (ABl. L 256 vom 14.10.1993, S. 25).


type: contracts

text:
 9.12.2015
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 323/29
 BESLUIT Nr. 2/2015 VAN HET GEMENGD LANDBOUWCOMITÉ
 van 19 november 2015
 tot wijziging van de aanhangsels 1 en 2 van bijlage 9 bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de handel in landbouwproducten [2015/2292]
 HET GEMENGD LANDBOUWCOMITÉ,
 Gezien de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de handel in landbouwproducten, en met name artikel 11,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 De Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de handel in landbouwproducten (hierna „de overeenkomst” genoemd) is op 1 juni 2002 in werking getreden.
 (2)
 Bijlage 9 bij de overeenkomst heeft tot doel de bilaterale handel in biologische producten van oorsprong uit de Europese Unie en Zwitserland te vergemakkelijken en te bevorderen.
 (3)
 Krachtens artikel 8 van bijlage 9 bij de overeenkomst onderzoekt de werkgroep „biologische producten” alle problemen in verband met bijlage 9 en de uitvoering ervan en stelt zij aanbevelingen op die zij aan het Gemengd Landbouwcomité voorlegt. Die werkgroep is bijeengekomen om met name het toepassingsgebied van bijlage 9 te onderzoeken. Met het oog op de equivalentie van de toepasselijke bepalingen van Zwitserland en die van de Europese Unie moet het toepassingsgebied van bijlage 9 worden uitgebreid tot wijn en gist. Voorts moet de inhoud van aanhangsel 2 worden geschrapt, aangezien Zwitserland zijn wetgeving op het vlak van etikettering inzake de biologische productiemethode voor diervoeders heeft gewijzigd en bepalingen heeft aangenomen die in overeenstemming zijn met het Europees recht. De werkgroep heeft het comité aangeraden de aanhangsels van bijlage 9 in die zin aan te passen.
 (4)
 De aanhangsels 1 en 2 van bijlage 9 moeten daarom worden gewijzigd,
 HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
 Artikel 1
 De aanhangsels 1 en 2 van bijlage 9 bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de handel in landbouwproducten worden vervangen door de tekst in de bijlage.
 Artikel 2
 Dit besluit treedt in werking op 31 december 2015.
 Gedaan te Bern, 19 november 2015.
 Voor het Gemengd Landbouwcomité
 Het hoofd van de delegatie van de Europese Unie
 Susana MARAZUELA-AZPIROZ
 De voorzitter en het hoofd van de delegatie van Zwitserland
 Adrian AEBI
 De secretaris van het comité
 Thomas MAIER
 BIJLAGE
 „
 AANHANGSEL 1
 Lijst van de in artikel 3 bedoelde handelingen betreffende biologische landbouwproducten en biologische levensmiddelen
 Wettelijke bepalingen die in de Europese Unie van toepassing zijn
 Verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad van 28 juni 2007 inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 2092/91 (PB L 189 van 20.7.2007, blz. 1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EU) nr. 517/2013 van de Raad van 13 mei 2013 (PB L 158 van 10.6.2013, blz. 1),
 Verordening (EG) nr. 889/2008 van de Commissie van 5 september 2008 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten, wat de biologische productie, de etikettering en de controle betreft (PB L 250 van 18.9.2008, blz. 1), laatstelijk gewijzigd bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1358/2014 van de Commissie van 18 december 2014 (PB L 365 van 19.12.2014, blz. 97),
 Verordening (EG) nr. 1235/2008 van de Commissie van 8 december 2008 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad wat de regeling voor de invoer van biologische producten uit derde landen betreft (PB L 334 van 12.12.2008, blz. 25), laatstelijk gewijzigd bij Uitvoeringsverordening (EU) 2015/131 van de Commissie van 23 januari 2015 (PB L 23 van 29.1.2015, blz. 1).
 Bepalingen die in de Zwitserse Bondsstaat van toepassing zijn
 Verordening („Ordonnance”) van 22 september 1997 over de biologische landbouw en de aanduiding van de biologische producten en levensmiddelen („Ordonnance sur l'agriculture biologique”), laatstelijk gewijzigd op 29 oktober 2014 (RO 2014 3969),
 Verordening („Ordonnance”) van het Département fédéral de l'économie, de la formation et de la recherche (Federale Ministerie van Economische Zaken, Opleiding en Onderzoek) van 22 september 1997 over de biologische landbouw, laatstelijk gewijzigd op 29 oktober 2014 (RO 2014 3979).
 Uitsluiting van de equivalentieregeling
 Zwitserse producten op basis van bestanddelen die in het kader van de regeling voor de omschakeling op de biologische landbouw zijn geproduceerd,
 producten van de Zwitserse geitenhouderij indien de dieren vallen onder de afwijkende regeling die is vastgesteld bij artikel 39d van de Verordening („ordonnance”) over de biologische landbouw en de aanduiding van de biologische producten en levensmiddelen (1).
 AANHANGSEL 2
 Uitvoeringsbepalingen
 Geen
 ”
 (1) (RS 910.18)


text:
 30.4.2005
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 106/40
 Jean Dehonin 14 päivänä helmikuuta 2005 Euroopan parlamenttia vastaan nostama kanne
 (Asia T-95/05)
 (2005/C 106/81)
 Oikeudenkäyntikieli: ranska
 Jean Dehon, kotipaikka Hagen (Luxemburg), on nostanut 14 päivänä helmikuuta 2005 Euroopan yhteisöjen ensimmäisen oikeusasteen tuomioistuimessa kanteen Euroopan parlamenttia vastaan. Kantajan edustajina ovat asianajajat Sébastien Orlandi, Xavier Martin, Albert Coolen, Jean-Noël Louis ja Etienne Marchal, prosessiosoite Luxemburgissa.
 Kantaja vaatii, että ensimmäisen oikeusasteen tuomioistuin:
 —
 kumoaa Euroopan parlamentin 29.4.2004 tekemän päätöksen, jolla eräs toinen henkilö nimitettiin ranskankielen käännösosaston varajohtajan virkaan
 —
 velvoittaa vastaajan korvaamaan oikeudenkäyntikulut.
 Oikeudelliset perusteet ja pääasialliset perustelut
 Esillä olevan asian kantaja riitauttaa nimittävän viranomaisen päätöksen kieltäytyä hyväksymästä hänen hakemustaan ranskankielen käännösosaston apulaisjohtajan virkaan. Valittu hakija nimitettiin virkaan sisäistä kilpailua koskevan ilmoituksen LA/113 (avointa virkaa koskeva ilmoitus N:o 9192) julkaisemisen jälkeen.
 Väitteidensä tueksi kantaja vetoaa EY:n perustamissopimuksen 233 artiklan ja henkilöstösääntöjen 29 artiklan 1 kohdan rikkomiseen sekä uralla etenemisen periaatteen ja perusteluvelvollisuuden loukkaamiseen.
 Kantaja väittää, että
 —
 riidanalainen nimitys toteutettiin tutkimatta kantajan hakemusta
 —
 virkojen täyttämismenetelmien etusijajärjestystä — sellaisena kuin siitä säädetään henkilöstösääntöjen 29 artiklassa — ei noudatettu
 —
 päätöksen tekemättä jättäminen ylennys- tai siirtomenettelyn soveltamisesta kantajan hakemukseen on entistäkin vakavampaa, koska kyseessä olevasta viran täyttömenettelystä on jo annettu kumoamistuomio 15.11.2000 (asia T-261, Dehon v. parlamentti). Kyseisen tuomion täytäntöönpano edellytti tilanteen palauttamista sellaiseksi, kuin mikä se oli ennen niiden seikkojen tapahtumista, joita tuomioistuin piti sääntöjenvastaisina.