type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 29.9.2015
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 252/27
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1730
 z dnia 28 września 2015 r.
 w sprawie zatwierdzenia nadtlenku wodoru jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 1, 2, 3, 4, 5 i 6
 (Tekst mający znaczenie dla EOG)
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (1), w szczególności jego art. 89 ust. 1 akapit trzeci,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1062/2014 (2) ustanowiono wykaz istniejących substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego zatwierdzenia do stosowania w produktach biobójczych. Wykaz ten obejmuje nadtlenek wodoru.
 (2)
 Nadtlenek wodoru został oceniony zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) pod kątem stosowania w produktach typu 1 (produktach biobójczych przeznaczonych do utrzymywania higieny przez człowieka), produktach typu 2 (środkach odkażających do użytku prywatnego i stosowanych w sektorze zdrowia publicznego oraz innych produktach biobójczych), produktach typu 3 (produktach biobójczych przeznaczonych do utrzymywania higieny weterynaryjnej), produktach typu 4 (środkach odkażających powierzchnie mające kontakt z żywnością i paszami), produktach typu 5 (środkach odkażających wodę pitną) i produktach typu 6 (puszkowanych środkach konserwujących), zdefiniowanych w załączniku V do tej dyrektywy, co odpowiada stosownym grupom produktowym 1, 2, 3, 4, 5 i 6, zdefiniowanym w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012.
 (3)
 Finlandia została wyznaczona jako właściwy organ oceniający i w dniu 2 sierpnia 2013 r. przedłożyła Komisji sprawozdania z oceny wraz z zaleceniami, zgodnie z art. 14 ust. 4 i 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1451/2007 (4).
 (4)
 Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1062/2014 w dniu 2 lutego 2015 r. Komitet ds. Produktów Biobójczych wydał opinie Europejskiej Agencji Chemikaliów, uwzględniając wnioski właściwego organu oceniającego.
 (5)
 Według tych opinii można oczekiwać, że produkty biobójcze zawierające nadtlenek wodoru stosowane jako produkty należące do grup produktowych 1, 2, 3, 4, 5 i 6 spełniają wymogi ustanowione w art. 5 dyrektywy 98/8/WE, o ile spełnione zostaną określone warunki dotyczące ich stosowania.
 (6)
 Należy zatem zatwierdzić nadtlenek wodoru do stosowania w produktach biobójczych grup produktowych 1, 2, 3, 4, 5 i 6 z zastrzeżeniem przestrzegania określonych specyfikacji i warunków.
 (7)
 W przypadku zastosowania w produktach grupy produktowej 4 nie poddano ocenie stosowania produktów biobójczych zawierających nadtlenek wodoru jako składników materiałów i wyrobów przeznaczonych do bezpośredniego lub pośredniego kontaktu z żywnością w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (5). Takie materiały mogą wymagać ustanowienia szczegółowych limitów migracji do żywności, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1935/2004. Zatwierdzenie nie powinno zatem obejmować takiego zastosowania, chyba że Komisja ustanowiła wspomniane limity lub stwierdzono zgodnie z odnośnym rozporządzeniem, że limity takie nie są konieczne.
 (8)
 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 (6) w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych stosuje się do nadtlenku wodoru.
 (9)
 Należy przewidzieć odpowiednią ilość czasu, zanim substancja czynna zostanie zatwierdzona, aby umożliwić zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymagań.
 (10)
 Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Zatwierdza się nadtlenek wodoru jako substancję czynną przeznaczoną do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 1, 2, 3, 4, 5 i 6 z zastrzeżeniem przestrzegania specyfikacji i warunków określonych w załączniku.
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2015 r.
 W imieniu Komisji
 Jean-Claude JUNCKER
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1.
 (2) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1062/2014 z dnia 4 sierpnia 2014 r. w sprawie programu pracy, którego celem jest systematyczne badanie wszystkich istniejących substancji czynnych zawartych w produktach biobójczych, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 (Dz.U. L 294 z 10.10.2014, s. 1).
 (3) Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1).
 (4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 3).
 (5) Rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG (Dz.U. L 338 z 13.11.2004, s. 4).
 (6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych (Dz.U. L 39 z 9.2.2013, s. 1).
 ZAŁĄCZNIK
 Nazwa zwyczajowa
 Nazwa IUPAC
 Numery identyfikacyjne
 Minimalny stopień czystości substancji czynnej (1)
 Data zatwierdzenia
 Data wygaśnięcia zatwierdzenia
 Typ produktu
 Warunki szczegółowe
 Nadtlenek wodoru
 Nazwa IUPAC:
 Nadtlenek wodoru
 Nr WE: 231-765-0
 Nr CAS: 7722-84-1
 Substancja czynna jest wytwarzana w postaci roztworu wodnego zawierającego 350 – < 700 g/kg (masowo 35 – < 70 %) nadtlenku wodoru.
 Teoretyczna (obliczona) specyfikacja suchej masy: minimalna czystość nadtlenku wodoru wynosi 995 g/kg (99,5 % masowo).
 1 lutego 2017 r.
 31 stycznia 2027 r.
 1
 W ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z którymkolwiek z zastosowań objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionych w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się pod następującymi warunkami:
 1.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się, nie naruszając rozporządzenia (UE) nr 98/2013 w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych.
 2.
 W przypadku użytkowników zawodowych należy ustanowić bezpieczne procedury postępowania i odpowiednie środki organizacyjne dotyczące postępowania z produktami skoncentrowanymi.
 2
 W ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z którymkolwiek z zastosowań objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionych w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się pod następującymi warunkami:
 1.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się, nie naruszając rozporządzenia (UE) nr 98/2013 w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych.
 2.
 W przypadku użytkowników zawodowych należy ustanowić bezpieczne procedury postępowania i odpowiednie środki organizacyjne. Produkty należy stosować przy użyciu odpowiednich środków ochrony indywidualnej, jeżeli narażenia nie można ograniczyć do dopuszczalnego poziomu za pomocą innych środków.
 3
 W ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z którymkolwiek z zastosowań objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionych w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się pod następującymi warunkami:
 1.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się, nie naruszając rozporządzenia (UE) nr 98/2013 w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych.
 2.
 W przypadku użytkowników zawodowych należy ustanowić bezpieczne procedury postępowania i odpowiednie środki organizacyjne. Produkty należy stosować przy użyciu odpowiednich środków ochrony indywidualnej, jeżeli narażenia nie można ograniczyć do dopuszczalnego poziomu za pomocą innych środków.
 4
 W ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z którymkolwiek z zastosowań objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionych w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się pod następującymi warunkami:
 1.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się, nie naruszając rozporządzenia (UE) nr 98/2013 w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych.
 2.
 W przypadku użytkowników zawodowych należy ustanowić bezpieczne procedury postępowania i odpowiednie środki organizacyjne. Produkty należy stosować przy użyciu odpowiednich środków ochrony indywidualnej, jeżeli narażenia nie można ograniczyć do dopuszczalnego poziomu za pomocą innych środków.
 3.
 Produktów nie należy stosować jako składników materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004, o ile Komisja nie ustanowiła szczegółowych limitów migracji nadtlenku wodoru do żywności lub o ile nie stwierdzono zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem, że limity takie nie są konieczne.
 5
 W ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z którymkolwiek z zastosowań objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionych w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się pod następującymi warunkami:
 1.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się, nie naruszając rozporządzenia (UE) nr 98/2013 w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych.
 2.
 W przypadku użytkowników zawodowych należy ustanowić bezpieczne procedury postępowania i odpowiednie środki organizacyjne. Produkty należy stosować przy użyciu odpowiednich środków ochrony indywidualnej, jeżeli narażenia nie można ograniczyć do dopuszczalnego poziomu za pomocą innych środków.
 6
 W ocenie produktu szczególną uwagę zwraca się na narażenie, ryzyko i skuteczność związane z którymkolwiek z zastosowań objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia, lecz nieuwzględnionych w ocenie ryzyka substancji czynnej na poziomie unijnym.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się pod następującymi warunkami:
 1.
 Zezwoleń na produkty biobójcze udziela się, nie naruszając rozporządzenia (UE) nr 98/2013 w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych.
 2.
 W przypadku użytkowników zawodowych należy ustanowić bezpieczne procedury postępowania i odpowiednie środki organizacyjne. Produkty należy stosować przy użyciu odpowiednich środków ochrony indywidualnej, jeżeli narażenia nie można ograniczyć do dopuszczalnego poziomu za pomocą innych środków.
 (1) Czystość wskazana w tej kolumnie oznacza minimalny stopień czystości substancji czynnej stosowany do dokonywania oceny zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE. Substancja czynna w produkcie wprowadzanym do obrotu może posiadać taki sam lub inny stopień czystości, jeśli udowodniono, że jest on równoważny technicznie z ocenioną substancją czynną.


type: wikipedia

text:
Berglund ist der Familienname folgender Personen:
 Anna-Lisa Berglund (* 1935), schwedische Bogenschützin
 Anna Sophia Berglund (* 1986), US-amerikanisches Model und Schauspielerin
 Anne Berglund (* ~1952), dänische Badmintonspielerin
 Bo Berglund (Kanute) (* 1948), schwedischer Kanute
 Bo Berglund (* 1955), schwedischer Eishockeyspieler
 Charles Berglund (* 1965), schwedischer Eishockeyspieler
 Christian Berglund (* 1980), schwedischer Eishockeyspieler
 Claes Berglund, schwedischer Ski-Orientierungsläufer
 Dan Berglund (* 1963), schwedischer Fusion- und Jazzmusiker
 Edward P. Berglund (* 1942), US-amerikanischer Schriftsteller
 Eivor Berglund (* 1935), schwedische Skirennläuferin
 Elisabeth Berglund (* 1949), schwedische Schwimmerin
 Emma Berglund (* 1988), schwedische Fußballspielerin
 Eva Berglund (* 1984), schwedische Schwimmerin
 Fredrik Berglund (* 1979), schwedischer Fußballspieler
 Gustaf Berglund (* 1998), schwedischer Skilangläufer
 Hans Berglund (1918–2006), schwedischer Kanute
 Jack Owen Berglund (* 2002), US-amerikanisch-deutscher Kinderdarsteller
 Jacob Berglund (* 1991), schwedischer Eishockeyspieler
 Kalle Berglund (* 1996), schwedischer Leichtathlet
 Kelli Berglund (* 1996), US-amerikanische Schauspielerin und Sängerin
 Kristofer Berglund (* 1988), schwedischer Eishockeyspieler
 Lars Berglund (* 1944), schwedischer Fußballspieler
 Lukas Berglund (* 1992), schwedischer Pokerspieler
 Lukas Till Berglund (* 2000), deutscher Schauspieler
 Marianne Berglund (* 1963), schwedische Radrennfahrerin
 Maud Berglund (1934–2000), schwedische Schwimmerin
 Paavo Berglund (1929–2012), finnischer Dirigent
 Patrik Berglund (* 1988), schwedischer Eishockeyspieler
 Per Berglund (* 1939), schwedischer Regisseur, Drehbuchautor und Filmproduzent
 Per-Arne Berglund (1927–2002), schwedischer Speerwerfer
 Rut Berglund (1897–1984), schwedische Opern- und Konzertsängerin der Stimmlagen Mezzosopran und Alt
 Sven Berglund (1881–1937), schwedischer Erfinder und Filmpionier


type: caselaw

text:
 28.2.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 95/16
 Caingean arna tabhairt an 12 Eanáir 2022 – NY v an Coimisiún
 (Cás T-21/22)
 (2022/C 95/60)
 Teanga an cháis: an Fhraincis
 Páirtithe
 Iarratasóir: NY (ionadaithe: A. Champetier agus S. Rodrigues, avocats)
 Cosantóir: An Coimisiún Eorpach
 An t-ordú atá á lorg
 Iarrann an t-iarratasóir ar an gCúirt Ghinearálta:
 —
 a dhearbhú go bhfuil an t-achomharc seo inghlactha agus go bhfuil bunús leis;
 —
 an chéad chinneadh atá faoi chonspóid agus, de réir mar is gá, an dara cinneadh atá faoi chonspóid, a chur ar ceal;
 —
 ordú don chosantóir na costais go léir a íoc.
 Saincheisteanna dlí agus príomhargóintí
 Mar thaca leis an gcaingean i gcoinne chinneadh an Choimisiúin an 14 Aibreán 2021 lena ndiúltaítear don éileamh ar chúiteamh a taisceadh an 22 Nollaig 2020, maíonn an t-iarratasóir ar thrí shaincheist dlí.
 1.
 An chéad saincheist dlí lena n-éilítear, sárú ar an gceart chun dea-riaracháin agus ar phrionsabal na neamhchlaontachta. Measann an t-iarratasóir, i gcomhthéacs an scrúdaithe ar an éileamh ar chúiteamh, gur sáraíodh ceanglas na neamhchlaontachta, go suibiachtúil agus go hoibiachtúil.
 2.
 An dara saincheist dlí lena n-éilítear, sárú ar an gceart chun sláine agus dínit agus go bhfuil roinnt earráidí follasacha measúnaithe ann. Áitíonn an t-iarratasóir gur theip ar an gcosantóir a oibleagáid a chomhlíonadh maidir lena dhínit agus a shláine a chaomhnú agus a chosaint, i bhfianaise an fhoréigin a rinne gníomhairí slándála ar a phearsa, foréigean a lean cinneadh a bhí faoi smál ag earráidí follasacha measúnaithe.
 3.
 An tríú saincheist dlí lena n-éilítear, sárú ar an dualgas cúraim sa mhéid is nach bhfuair an t-iarratasóir an tacaíocht ar fad a raibh sé i dteideal a bheith ag súil leis ón gcosantóir.


type: other

text:
Liġi tal-Istat Membru - Spanja
 Din il-paġna tipprovdi informazzjoni dwar is-sistema legali Spanjola u ħarsa ġenerali lejn is-sistema legali Spanjola.
 Sorsi tas-sistema legali Spanjola
 Is-sorsi tal-liġi Spanjola huma definiti fl-Artikolu 1 tal-Kodiċi Ċivili:
 Is-sorsi tas-sistema legali Spanjola huma l-liġi, il-konswetudni u l-prinċipji ġenerali tal-liġi.
 Dispożizzjonijiet li jikkontradixxu dispożizzjoni ta’ livell ogħla ma għandhomx ikunu validi.
 Il-konswetudni tapplika biss fin-nuqqas ta’ liġi applikabbli, sakemm ma tkunx kontra l-moralità jew l-ordni pubbliku u tiġi ppruvata.
 Prattika legali li ma tkunx biss interpretazzjoni ta’ dikjarazzjoni ta’ intenzjoni għandha titqies bħala użanza.
 Il-prinċipji ġenerali tal-liġi għandhom japplikaw fin-nuqqas ta’ liġi jew użanza, mingħajr preġudizzju għan-natura legali tagħhom.
 Ir-regoli legali li jinsabu fi trattati internazzjonali ma għandhomx jiġu applikati direttament fi Spanja sakemm dawn ikunu saru parti mil-liġi nazzjonali permezz ta’ pubblikazzjoni sħiħa fil-Gazzetta Uffiċjali tal-Istat.
 Il-każistika se tissupplimenta l-ordni legali bid-duttrina li l-Qorti Suprema konsistentement tistabbilixxi fl-interpretazzjoni u l-applikazzjoni tal-liġi, il-prinċipji doganali u ġenerali tal-liġi.
 L-imħallfin u l-qrati, li huma soġġetti biss għall-Kostituzzjoni u għall-istat tad-dritt, għandhom dmir imperattiv li jsolvu każijiet quddiemhom, skont is-sistema stabbilita ta’ sorsi.”
 Tipi ta’ regoli
 Kostituzzjoni: Il-liġi suprema tal-Istat, li għaliha huma soġġetti l-awtoritajiet pubbliċi u ċ-ċittadini kollha. Kull dispożizzjoni jew att li jmur kontra l-Kostituzzjoni huwa invalidu. Hija strutturata f’żewġ partijiet distinti fir-rigward tal-kontenut tagħha: il-parti dogmatika; u (b) il-parti organika.
 Trattati internazzjonali: ftehim bil-miktub konkluż bejn ċerti persuni rregolati mid-dritt internazzjonali u rregolat minn dik il-liġi, li jista’ jikkonsisti fi strument legali wieħed jew iktar relatati, li l-isem tagħhom huwa irrilevanti. Trattati internazzjonali konklużi b’mod validu, ladarba jkunu ġew ippubblikati formalment fi Spanja, jagħmlu parti mil-leġiżlazzjoni nazzjonali.
 Statuti ta’ Awtonomija: Ir-regola istituzzjonali bażika Spanjola ta’ Komunità Awtonoma, rikonoxxuta mill-Kostituzzjoni Spanjola tal-1978 u approvata mil-Liġi Organika. Jinkludi tal-anqas l-isem tal-Komunità, id-delineazzjoni territorjali, l-isem, l-organizzazzjoni u s-sede tal-istituzzjonijiet awtonomi u s-setgħat assunti. L-istatuti ta’ Awtonomija mhumiex l-espressjoni tas-sovranità jew tal-Kostituzzjoni, peress li ma jirriżultawx minn setgħa kostituzzjonali oriġinali (li ma kellhiex it-territorji li twaqqfu fil-Komunitajiet Awtonomi), iżda għandhom jiġu rikonoxxuti mill-Istat mingħajr ma jkun hemm ebda possibilità ta’ oppożizzjoni għall-prinċipju ta’ awtonomija.
 Liġi: hemm diversi tipi ta’ liġijiet.
 Il-liġi Organika: dawk relatati ma’ l-iżvilupp ta’ drittijiet fundamentali u libertajiet pubbliċi, dawk adottati mill-Istatut ta’ Awtonomija u r-reġim ġenerali u elettorali stabbilit fil-Kostituzzjoni.
 Il-liġi ordinarja. Dawk li jirregolaw kwistjonijiet li mhumiex soġġetti għal-liġi organika.
 Digriet leġiżlattiv: huma jinvolvu delega mill-Cortes Generales fil-Gvern tas-setgħa li jiġu stabbiliti regoli dwar l-istatus ta’ liġi dwar kwistjonijiet speċifiċi.
 Il-liġi Digriet-liġi: dispożizzjonijiet leġislattivi provviżorji maħruġa mill-Gvern f’każijiet ta’ ħtieġa straordinarja u urġenti u ma jistgħux jaffettwaw il-liġi ta’ l-istituzzjonijiet ta’ l-Istat bażiku, id-drittijiet, id-dmirijiet u l-libertajiet taċ-ċittadini rregolati mit-Titolu I tal-Kostituzzjoni, ir-reġim tal-komunitajiet awtonomi, jew id-dritt elettorali ġenerali. Dawn għandhom jiġu diskussi minnufih u jittieħed vot fuqhom mill-Kungress tad-Deputati fi żmien 30 jum wara li jiġi promulgat.
 Ir-Regolament: ir-regola ġenerali tal-liġi maħruġa mill-fergħa eżekuttiva. Il-klassifikazzjoni tiegħu fl-ordni ġerarkika hija immedjatament taħt il-liġi, u normalment jiżviluppaha.
 Dwana: hija definita bħala “s-sett ta’ regoli li jirriżultaw mir-ripetizzjoni ta’ ftit jew wisq avvenimenti kostanti ta’ atti uniformi”. Sabiex id-drawwa tirrappreżenta testment kollettiv u spontanju, għandha tkun kostanti, kostanti, uniformi u dewwiema.
 Prinċipji ġenerali tal-liġi: dawk id-dikjarazzjonijiet normattivi ġenerali li, mingħajr ma ġew inkorporati fis-sistema legali permezz ta’ proċeduri formali, għandhom jinftiehmu li jagħmlu parti minnha, minħabba li jservu bħala bażi għal klawżoli oħrajn tal-liġi jew għaliex huma stabbiliti b’mod astratt il-kontenut ta’ grupp minnhom. Dawn iservu biex jintegraw il-lakuni legali jew biex jinterpretaw ir-regoli tal-liġi.
 Każistika: jirriżulta minn żewġ sentenzi li jinterpretaw regola tal-istess tip, maħruġa mit-Tribunal Supremo (il-Qorti Suprema) u, fil-każ ta’ ċerti kwistjonijiet ta’ kompetenza limitati għall-Komunità Awtonoma, il-Qrati Superjuri tal-Komunità Awtonoma kkonċernata. Jekk imħallef jew qorti jitilqu mid-duttrina stabbilita mill-Qorti Suprema, is-sentenza ma tkunx awtomatikament invalidata iżda sservi bħala aggravju. Madankollu, kemm il-Qorti Suprema kif ukoll il-Qorti Għolja tal-Ġustizzja kkonċernati jistgħu, fuq bażi raġunata, jitilqu fi kwalunkwe żmien mill-ġurisprudenza stabbilita tiegħu billi joħolqu ġurisprudenza ġdida.
 Ġerarkija ta’ standards
 L-Artikolu 1(2) tal-Kodiċi Ċivili Spanjol jipprovdi li dispożizzjonijiet li jmorru kontra dispożizzjonijiet ta’ livell ogħla huma invalidi.] Dan ifisser li, neċessarjament, għandha tiġi stabbilita ġerarkija ta’ regoli u, għal dak il-għan, il-Kostituzzjoni Spanjola tirregola l-interrelazzjoni bejn ir-regoli differenti u r-relazzjoni tagħhom ta’ ġerarkija u kompetenza.
 Skont l-istess prinċipju, il-ġerarkija tar-regoli fid-dritt Spanjol hija kif ġej:
 Il-Kostituzzjoni.
 Ftehimiet internazzjonali.
 Il-liġi fis-sens strett: Il-liġi Organika, il-liġi ordinarja u r-regoli bl-istatus ta’ liġi (inkluż id-Digriet Liġi Rjali u d-Digriet Leġiżlattiv Irjali), iżda bi proċeduri u oqsma ta’ applikazzjoni differenti.
 Ir-regoli maħruġa mill-eżekuttiv fil-ġerarkija tiegħu stess skont il-korp li ppromulga huma (Digriet Irjali, Ordni Ministerjali, eċċ.).
 Barra minn hekk, il-prinċipju ta’ kompetenza huwa stabbilit fir-rigward tar-regoli li joħorġu mill-komunitajiet awtonomi permezz tal-parlamenti tagħhom stess (Digriet Reġjonali, Ordnijiet Reġjonali, eċċ.).
 L-imħallfin u l-qrati m’għandhomx japplikaw ir-regolamenti jew xi dispożizzjonijiet oħra kuntrarji għall-Kostituzzjoni, għall-Att jew għall-prinċipju tal-ġerarkija tan-normi.
 Istituzzjonijiet responsabbli għall-adozzjoni ta’ regoli legali.
 Il-qafas istituzzjonali fi Spanja huwa bbażat fuq il-prinċipju tas-separazzjoni tas-setgħat li jikkonferixxu setgħat leġiżlattivi fuq il-Cortes generales (il-Parlament) u l-Assemblej Leġiżlattivi tal-Komunitajiet Awtonomi.
 Il-Gvern, kemm l-Istat kif ukoll kull wieħed mill-komunitajiet awtonomi, għandu s-setgħa li jeżerċita setgħa eżekuttiva, inkluż il-poter regolatorju u xi drabi jeżerċita setgħa leġiżlattiva permezz tad-delega tal-Cortes Generales.
 L-awtoritajiet lokali ma ngħatawx setgħa leġiżlattiva iżda huma rregolati primarjament permezz ta’ ordinanzi muniċipali.
 L-inizjattiva leġiżlattiva hija r-responsabbiltà tal-gvern, tal-Kungress u tas-Senat, tal-Assemblej tal-Komunitajiet Awtonomi u f’ċerti każijiet l-inizjattiva popolari.
 Trattati internazzjonali: hemm tliet mekkaniżmi ta’ approvazzjoni skont liema tip ta’ suġġett huwa kopert mit-Trattat.
 L-ewwel nett, il-konklużjoni tat-Trattati li tagħti lil organizzazzjoni jew istituzzjoni internazzjonali l-eżerċizzju ta’ setgħat li jirriżultaw mill-Kostituzzjoni għandha tkun awtorizzata permezz ta’ Liġi Organika.
 It-tieni nett, il-gvern jista’ jipprovdi l-kunsens tal-Istat li jkun marbut bi trattati jew konvenzjonijiet bil-kunsens minn qabel tal-Cortes Generales, fil-każijiet li ġejjin: Trattati ta’ natura politika, trattati jew konvenzjonijiet ta’ natura militari, trattati jew konvenzjonijiet li jaffettwaw l-integrità territorjali tal-Istat jew id-drittijiet u l-obbligi fundamentali stabbiliti fit-Titolu 1, it-Trattati jew il-Konvenzjonijiet li jinvolvu obbligi finanzjarji min-naħa tat-Teżor, it-Trattati jew il-Konvenzjonijiet li jinvolvu l-emendar jew it-tħassir ta’ kwalunkwe liġi jew li jeħtieġu miżuri leġiżlattivi biex jimplimentawhom.
 Fl-aħħar nett, f’oqsma oħra l-Kungress biss u s-Senat biss se jkollhom jiġu infurmati minnufih.
 Ladarba t-trattati internazzjonali ġew konklużi b’mod validu, ladarba jkunu ġew ippubblikati formalment fi Spanja, dawn se jiffurmaw parti mis-sistema legali nazzjonali. Id-dispożizzjonijiet tagħha jistgħu jitħassru, jiġu emendati jew sospiżi biss fil-forma prevista mit-Trattati stess jew skont ir-regoli ġenerali tad-dritt internazzjonali. L-istess proċedura prevista għall-approvazzjoni tat-Trattati u l-konvenzjonijiet internazzjonali għandha tintuża għad-denunzja tat-Trattati u l-konvenzjonijiet internazzjonali.
 Liġi:
 L-abbozzi ta’ liġijiet għandhom jiġu approvati mill-Kunsill tal-Ministri, li għandhom jippreżentawhom lill-Kungress, flimkien ma’ dikjarazzjoni tar-raġunijiet u l-isfond tad-deċiżjoni tagħhom.
 Fil-każ tal-Komunitajiet Awtonomi, l-abbozz ta’ liġi għandu jkun approvat mill-Kunsill Governattiv rispettiv u soġġett, f’termini ta’ fatti, għall-Assemblea Leġiżlattiva tal-Komunità Awtonoma kkonċernata.
 Liġi ordinarja jew organika approvata mill-Kungress tad-Deputati, approvata mill-Kungress tad-Deputati, se tqis immedjatament il-President tas-Senat, li se jressaqha quddiem is-Senat. Is-Senat jista’, fi żmien xahrejn mid-data ta’ meta jirċievi t-test, jinvoka l-veto tiegħu jew jintroduċi emendi għalih. Il-veto għandu jiġi adottat b’maġġoranza assoluta.
 Il-proġett ma jistax jitressaq quddiem ir-Re għal proċedimenti ta’ penali mingħajr ma l-Kungress ikun irratifika b’maġġoranza assoluta, fil-każ ta’ veto, it-test oriġinali, jew maġġoranza sempliċi, xahrejn wara d-data ta’ riferiment, jew deċiżjoni dwar emendi, jekk jaċċettahom jew le b’maġġoranza sempliċi. It-terminu ta’ xahrejn li fih is-Senat għandu jimblokka jew jemenda l-abbozz għandu jitnaqqas għal 20-il jum kalendarju fi proġetti ddikjarati urġenti mill-Gvern jew mill-Kungress tad-Deputati.
 Il-liġijiet adottati mill-Parlament għandhom jiġu ppromulgati mir-Re fi żmien 15 jum u għandhom jiġu promulgati minnufih u immedjatament ippubblikati.
 Il-liġi Organika: L-adozzjoni, l-emenda jew ir-revoka tal-liġijiet organiċi ser jeħtieġu maġġoranza assoluta tal-Kungress, f’votazzjoni finali dwar il-proġett kollu.
 Ir-Regolament: Ir-regolamenti għandhom jitfasslu kif ġej:
 Il-bidu għandu jitwettaq miċ-ċentru ta’ ġestjoni rilevanti billi jitfassal l-abbozz korrispondenti, flimkien ma’ rapport dwar il-ħtieġa u l-adegwatezza tal-proġett, kif ukoll rapport ekonomiku li jkun fih l-ispiża stmata tal-proġett.
 Minbarra r-rapporti obbligatorji, l-opinjonijiet u l-approvazzjonijiet obbligatorji meħtieġa, l-istudji u l-konsultazzjonijiet kollha meqjusa adattati biex jiżguraw il-korrettezza u l-legalità tat-test għandhom jinġabru tul il-proċess kollu tal-produzzjoni. Fi kwalunkwe każ, ir-regolamenti għandhom ikunu akkumpanjati minn rapport dwar l-impatt fuq is-sessi tal-miżuri stabbiliti fih.
 Fejn id-dispożizzjoni taffettwa d-drittijiet taċ-ċittadini u l-interessi leġittimi, dawn għandhom jinstemgħu, għal perijodu raġonevoli ta’ żmien u mhux inqas minn 15 ijiem ta’ xogħol. Bl-istess mod, u kull meta n-natura tad-dispożizzjoni teħtieġ dan, it-test għandu jkun ippreżentat lill-pubbliku għall-informazzjoni matul il-perjodu indikat.
 Fil-każijiet kollha, l-abbozz ta’ regolamenti għandu jiġi nnotifikat mis-Segretarju Ġenerali Tekniku, minkejja l-opinjoni tal-Kunsill tal-Istat fil-każijiet fejn dan ikun mitlub mil-liġi.
 Rapport minn qabel ta’ gvern ġenerali ser ikun meħtieġ fejn ir-regola regolatorja tista’ taffettwa d-diviżjoni tas-setgħat bejn l-Istat u l-Komunitajiet Awtonomi.
 Id-dħul fis-seħħ ta’ regolamenti adottati mill-Gvern jeħtieġ pubblikazzjoni sħiħa fil-Gazzetta Uffiċjali tal-Istat.
 Bażijiet tad-dejta tal-leġiżlazzjoni
 Il-Gazzetta Uffiċjali ta’ l-Istat tinkludi database li fiha l-leġiżlazzjoni kollha ppubblikata mill-1960: Iberlex.
 Il-pubblikazzjonijiet ippubblikati mill-1960 jistgħu jinstabu fuq is-sit web tal-Gazzetta Uffiċjali tal-Istat.
 Hija għandha magna tat-tiftix għal leġiżlazzjoni u għal reklami, kif ukoll bażijiet ta’ data tal-każistika kostituzzjonali mill-1980, is-Servizz Legali tal-Istat (rapporti u opinjonijiet mill-1997) u l-Kunsill tal-Istat. Tipprovdi wkoll l-għażla tal-verżjoni konsolidata, li tinkorpora bidliet kbar fir-regoli.Fl-aħħar nett, hija toffri servizzi ta’ twissijiet leġiżlattivi, avviżi ppubblikati u mistoqsijiet dwar informazzjoni u dokumentazzjoni.
 Iberlex/database dwar il-leġiżlazzjoni Spanjola
 L-aħħar aġġornament: 23/10/2019


text:
 15.10.2011
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 270/1
 UITVOERINGSVERORDENING (EU) Nr. 1016/2011 VAN DE COMMISSIE
 van 23 september 2011
 tot verlaging van de vangstquota voor 2011 voor bepaalde bestanden wegens overbevissing van deze bestanden in het voorgaande jaar
 DE EUROPESE COMMISSIE,
 Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
 Gezien Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad van 20 november 2009 tot vaststelling van een communautaire controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 847/96, (EG) nr. 2371/2002, (EG) nr. 811/2004, (EG) nr. 768/2005, (EG) nr. 2115/2005, (EG) nr. 2166/2005, (EG) nr. 388/2006, (EG) nr. 509/2007, (EG) nr. 676/2007, (EG) nr. 1098/2007, (EG) nr. 1300/2008, (EG) nr. 1342/2008 en tot intrekking van Verordeningen (EEG) nr. 2847/93, (EG) nr. 1627/94 en (EG) nr. 1966/2006 (1), en met name artikel 105, leden 1 en 2,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 De vangstquota voor 2010 zijn vastgesteld bij:
 —
 Verordening (EG) nr. 1359/2008 van de Raad van 28 november 2008 tot vaststelling, voor 2009 en 2010, van de vangstmogelijkheden voor vaartuigen van de Gemeenschap voor bepaalde bestanden van diepzeevissen (2),
 —
 Verordening (EG) nr. 1226/2009 van de Raad van 20 november 2009 tot vaststelling, voor 2010, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden in de Oostzee en van de bij die visserij in acht te nemen voorschriften (3),
 —
 Verordening (EG) nr. 1287/2009 van de Raad van 27 november 2009 tot vaststelling, voor 2010, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden welke in de Zwarte Zee van toepassing zijn, en tot vaststelling van de bij de visserij in acht te nemen voorschriften (4), en
 —
 Verordening (EU) nr. 53/2010 van de Raad van 14 januari 2010 tot vaststelling, voor 2010, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de wateren van de EU en, voor vaartuigen van de EU, in andere wateren met vangstbeperkingen van toepassing zijn en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1359/2008, Verordening (EG) nr. 754/2009, Verordening (EG) nr. 1226/2009 en Verordening (EG) nr. 1287/2009 (5).
 (2)
 De vangstquota voor 2011 zijn vastgesteld bij:
 —
 Verordening (EU) nr. 1124/2010 van de Raad van 29 november 2010 tot vaststelling, voor 2011, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de Oostzee van toepassing zijn (6),
 —
 Verordening (EU) nr. 1225/2010 van de Raad van 13 december 2010 tot vaststelling, voor 2011 en 2012, van de vangstmogelijkheden voor EU-vaartuigen voor visbestanden van bepaalde diepzeevissoorten (7),
 —
 Verordening (EU) nr. 1256/2010 van de Raad van 17 december 2010 tot vaststelling, voor 2011, van de vangstmogelijkheden voor bepaalde visbestanden welke in de Zwarte Zee van toepassing zijn (8), en
 —
 Verordening (EU) nr. 57/2011 van de Raad van 18 januari 2011 tot vaststelling, voor 2011, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de EU-wateren en, voor EU-vaartuigen, in bepaalde wateren buiten de EU, van toepassing zijn (9).
 (3)
 Overeenkomstig artikel 105, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1224/2009 moet de Commissie, wanneer zij vaststelt dat een lidstaat de hem toegewezen vangstquota heeft overschreden, de toekomstige vangstquota van die lidstaat verlagen.
 (4)
 In artikel 105, leden 2 en 3, van Verordening (EG) nr. 1224/2009 is bepaald dat de vangstquota het volgende jaar of de volgende jaren moeten worden verlaagd door toepassing van bepaalde vermenigvuldigingsfactoren die in die leden zijn vastgesteld.
 (5)
 Sommige lidstaten hebben hun vangstquota voor 2010 overschreden. Het is derhalve dienstig om voor de overbeviste bestanden de aan die lidstaten voor 2011 toegewezen vangstquota, in voorkomend geval ook in de daaropvolgende jaren, te verlagen.
 (6)
 Bij Verordening (EU) nr. 1004/2010 van de Commissie (10) zijn de vangstquota voor 2010 verlaagd. Voor sommige lidstaten waren de toe te passen verlagingen evenwel groter dan hun quota voor 2010 en konden die verlagingen in dat jaar niet volledig worden uitgevoerd. Om te garanderen dat ook in dergelijke gevallen de volledige verlaging wordt toegepast, moeten de resterende hoeveelheden in rekening worden gebracht bij de vaststelling van de verlagingen van de quota voor 2011 en, in voorkomend geval, van de quota voor de daaropvolgende jaren.
 (7)
 De bij deze verordening vastgestelde verlagingen moeten gelden onverminderd de quotaverlagingen voor 2011 die zijn vastgesteld bij:
 —
 Verordening (EG) nr. 147/2007 van de Commissie van 15 februari 2007 tot aanpassing van bepaalde vangstquota voor de periode van 2007 tot en met 2012 overeenkomstig artikel 23, lid 4, van Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (11),
 —
 Verordening (EG) nr. 635/2008 van de Commissie van 3 juli 2008 houdende aanpassing, op grond van Verordening (EG) nr. 338/2008 van de Raad, van de aan Polen toe te wijzen quota voor de vangst van kabeljauw in de Oostzee (deelsectoren 25-32, EG-wateren) in de periode 2008-2011 (12),
 —
 Verordening (EU) nr. 165/2011 van de Commissie van 22 februari 2011 tot verlaging van bepaalde aan Spanje toegewezen makreelquota in 2011 en de daaropvolgende jaren wegens overbevissing in 2010 (13), en
 —
 Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1021/2011 van de Commissie van 14 oktober 2011 tot verlaging van de vangstquota voor 2011 voor bepaalde bestanden wegens overbevissing van andere bestanden in het voorgaande jaar (14),
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 Artikel 1
 De vangstquota die voor 2011 zijn vastgesteld bij de Verordeningen (EU) nr. 1124/2010, (EU) nr. 1225/2010, (EU) nr. 1256/2010 en (EU) nr. 57/2011, worden verlaagd zoals aangegeven in de bijlage.
 Artikel 2
 De vangstquota die voor 2012 en in voorkomend geval voor de daaropvolgende jaren aan de lidstaten mogen worden toegekend, worden verlaagd zoals aangegeven in de bijlage.
 Artikel 3
 De artikelen 1 en 2 zijn van toepassing onverminderd de verlagingen waarin is voorzien bij de Verordeningen (EG) nr. 147/2007, (EG) nr. 635/2008, (EU) nr. 165/2011 en Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1021/2011.
 Artikel 4
 Deze verordening treedt in werking op de zevende dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 23 september 2011.
 Voor de Commissie
 De voorzitter
 José Manuel BARROSO
 (1) PB L 343 van 22.12.2009, blz. 1.
 (2) PB L 352 van 31.12.2008, blz. 1.
 (3) PB L 330 van 16.12.2009, blz. 1.
 (4) PB L 347 van 24.12.2009, blz. 1.
 (5) PB L 21 van 26.1.2010, blz. 1.
 (6) PB L 318 van 4.12.2010, blz. 1.
 (7) PB L 336 van 21.12.2010, blz. 1.
 (8) PB L 343 van 29.12.2010, blz. 2.
 (9) PB L 24 van 27.1.2011, blz. 1.
 (10) PB L 291 van 9.11.2010, blz. 31.
 (11) PB L 46 van 16.2.2007, blz. 10.
 (12) PB L 176 van 4.7.2008, blz. 8.
 (13) PB L 48 van 23.2.2011, blz. 11.
 (14) Zie bladzijde 16 van dit Publicatieblad.
 BIJLAGE
 Verlagingen wegens overbevissing en saldo van 2010
 LS
 Soortcode
 Gebiedscode
 Soortnaam
 Benaming gebied
 Oorspronkelijk quotum 2010
 Toegestane aanvoer 2010
 (totale aangepaste hoeveelheid) (6)
 Totale vangsten 2010
 Overbevissing in verhouding tot toegestane aanvoer
 (%)
 Overbevissing in verhouding tot toegestane aanvoer
 (hoeveelheid in t)
 Vermenigvuldigingsfactor artikel 105, lid 2
 Vermenigvuldigingsfactor artikel 105, lid 3
 Verlagingen 2011
 Resterende verlaging van 2010
 (Verordening (EU) nr. 1004/2010)
 Oorspronkelijk quotum 2011
 Herziene hoeveelheid 2011
 Saldo
 (1)
 (2)
 (3)
 (4)
 (5)
 (6)
 (7)
 (8)
 (9)
 (10)
 (11)
 (12)
 (13)
 (14)
 (15)
 (16)
 (17)
 BEL
 SRX
 2AC4-C
 Roggen
 EU-wateren van IIa en IV
 235,00 (1)
 299,00
 304,80
 1,94
 5,80
 1
 1
 –5,80
 235,00 (4)
 229,20
 BEL
 WHG
 2AC4.
 Wijting
 EU-wateren van IIa en IV
 250,00 (1)
 129,00
 139,10
 7,83
 10,10
 1
 1
 –10,10
 286,00 (4)
 275,90
 DNK
 DGS
 03A-C.
 Doornhaai/hondshaai
 EU-wateren van IIIa
 0,00 (1)
 0,00
 –12,00
 0,00
 0,00
 12,00
 DNK
 WHG
 2AC4.
 Wijting
 EU-wateren van IIa en IV
 1 082,00 (1)
 154,00
 156,40
 1,56
 2,40
 1
 1
 –2,40
 1 236,00 (4)
 1 233,60
 DEU
 COD
 3BC+24
 Kabeljauw
 EU-wateren van de deelsectoren 22-24
 3 777,00 (2)
 4 232,00
 4 256,50
 0,58
 24,50
 1
 1,5
 –36,75
 4 012,00 (4)
 3 975,25
 DEU
 HAD
 2AC4.
 Schelvis
 EU-wateren van IIa en IV
 876,00 (1)
 634,00
 637,90
 0,62
 3,90
 1
 1
 –3,90
 858,00 (4)
 854,10
 DEU
 HER
 4AB.
 Haring
 EU-wateren van IV benoorden 53° 30′ NB
 14 147,00 (1)
 2 455,00
 2 477,60
 0,92
 22,60
 1
 1
 –22,60
 17 423,00 (4)
 17 400,40
 DEU
 SAN
 2A3A4.
 Zandspiering
 EU-wateren van IIa, IIIa en IV
 166,00 (1)
 12 975,00
 13 015,10
 0,31
 40,10
 1
 1
 –40,10
 511,00 (4)
 470,90
 EST
 COD
 N3M.
 Kabeljauw
 NAFO 3M
 61,00 (1)
 30,00
 42,20
 40,67
 12,20
 1
 1
 –12,20
 111,00 (4)
 98,80
 IRL
 COD
 7XAD34
 Kabeljauw
 VIIb, VIIc, VIIe-k, VIII, IX en X; EU-wateren van CECAF 34.1.1
 825,00 (1)
 917,00
 927,80
 1,18
 10,80
 1
 1,5
 –16,20
 825,00 (4)
 808,80
 IRL
 HER
 07A/MM
 Haring
 VIIa
 1 250,00 (1)
 0,00
 16,00
 n.v.t.
 16,00
 1
 1
 –16,00
 1 374,00 (4)
 1 358,00
 IRL
 WHB
 1X14
 Blauwe wijting
 EU-wateren en internationale wateren van I, II, III, IV, V, VI, VII, VIIIa, VIIIb, VIIId, VIIIe, XII en XIV
 7 843,00 (1)
 8 279,00
 8 324,00
 0,54
 45,00
 1
 1
 –45,00
 1 187,00 (4)
 1 142,00
 ESP
 BLI
 67-
 Blauwe leng
 EU-wateren en internationale wateren van Vb, VI en VII
 67,00 (1)
 0,00
 – 103,00
 62,00 (4)
 0,00
 41,00
 ESP
 COD
 N3M.
 Kabeljauw
 NAFO 3M
 796,00 (1)
 916,00
 919,30
 0,36
 3,30
 1
 1
 –3,30
 1 448,00 (4)
 1 444,70
 ESP
 RED
 N3M.
 Roodbaars
 NAFO 3M
 233,00 (1)
 846,00
 891,20
 5,34
 45,20
 1
 1
 –45,20
 233,00 (4)
 187,80
 ESP
 USK
 567EI.
 Torsk
 EU-wateren en internationale wateren van V, VI en VII
 14,00 (1)
 16,00
 19,70
 23,13
 3,70
 1
 1
 –3,70
 14,00 (4)
 10,30
 FRA
 HER
 4CXB7D
 Haring
 VIId; IVc
 5 235,00 (1)
 6 560,00
 6 747,40
 2,86
 187,40
 1
 1
 – 187,40
 6 447,00 (4)
 6 259,60
 FRA
 SBR
 678-
 Zeebrasem
 EU-wateren en wateren die niet onder de soevereiniteit of jurisdictie van derde landen vallen, van VI, VII en VIII
 9,00 (3)
 66,00
 85,40
 29,39
 19,40
 1
 1
 –19,40
 9,00 (5)
 0,00
 10,40
 FRA
 WHG
 2AC4.
 Wijting
 EU-wateren van IIa en IV
 1 627,00 (1)
 2 367,00
 2 593,40
 9,56
 226,40
 1,1
 1
 – 249,04
 1 857,00 (4)
 1 607,96
 LTU
 PRA
 N3L.
 Noordse garnaal
 NAFO 3L.
 334,00 (1)
 334,00
 339,90
 1,77
 5,90
 1
 1
 –5,90
 214,00 (4)
 208,10
 NLD
 BSF
 56712-
 Zwarte haarstaartvis
 EU-wateren en internationale wateren van V, VI, VII en XII
 0,00
 –5,00
 0,00
 0,00
 5,00
 NLD
 SBR
 678-
 Zeebrasem
 EU-wateren en internationale wateren van VI, VII en VIII
 0,00
 –6,00
 0,00
 0,00
 6,00
 POL
 GHL
 1N2AB
 Groenlandse heilbot/Zwarte heilbot
 Noorse wateren van I en II
 0,00
 –1,00
 0,00
 0,00
 1,00
 POL
 COD
 1N2AB
 Kabeljauw
 Noorse wateren van I en II
 1 390,00
 1 389,10
 –2,00
 0,00
 0,00
 2,00
 POL
 RED
 514GRN
 Roodbaars
 Groenlandse wateren van V en XIV
 0,00
 –1,00
 0,00
 0,00
 1,00
 POL
 HAD
 2AC4
 Schelvis
 IV; EU-wateren van IIa
 1,00
 –16,00
 0,00
 0,00
 16,00
 POL
 WHB
 1X14
 Blauwe wijting
 EU-wateren en internationale wateren van I, II, III, IV, V, VI, VII, VIIIa, VIIIb, VIIId, VIIIe, XII en XIV
 0,00
 –8,00
 0,00
 0,00
 8,00
 POL
 MAC
 2A34
 Makreel
 IIIa en IV; EU-wateren van IIa, IIIb, IIIc en deelsectoren 22-32
 0,00
 –5,00
 0,00
 0,00
 5,00
 PRT
 ALF
 3X14-
 Beryciden
 EU-wateren en wateren die niet onder de soevereiniteit of jurisdictie van derde landen vallen, van III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X, XII en XIV
 214,00 (3)
 224,00
 231,90
 3,53
 7,90
 1
 1
 –7,90
 214,00 (5)
 206,10
 PRT
 ANF
 8C3411
 Zeeduivel
 VIIIc, IX en X; EU-wateren van CECAF 34.1.1
 248,00 (1)
 277,00
 280,80
 1,37
 3,80
 1
 1
 –3,80
 260,00 (4)
 256,20
 PRT
 BFT
 AE045W
 Blauwvintonijn
 Atlantische Oceaan, ten oosten van 45° WL, en Middellandse Zee
 237,66 (1)
 57,70
 63,30
 9,71
 5,60
 1
 1,5
 –8,40
 226,84 (4)
 218,44
 PRT
 GHL
 1N2AB
 Groenlandse heilbot/Zwarte heilbot
 Noorse wateren van I en II
 0,00
 –11,00
 0,00
 0,00
 11,00
 PRT
 HAD
 1N2AB
 Schelvis
 Noorse wateren van I en II
 0,00
 200,00
 64,90
 – 458,00
 0,00
 0,00
 458,00
 PRT
 POK
 1N2AB
 Zwarte koolvis
 Noorse wateren van I en II
 0,00
 – 294,00
 0,00
 294,00
 PRT
 RED
 51214. (nieuwe code 51214D)
 Roodbaars
 EU-wateren en internationale wateren van V; internationale wateren van XII en XIV
 896,00 (1)
 1 416,00
 1 420,00
 0,28
 4,00
 1
 1
 –4,00
 757,00 (4)
 753,00
 GBR
 BET
 ATLANT
 Grootoogtonijn
 Atlantische Oceaan
 0,00
 –10,00
 0,00 (4)
 0,00
 10,00
 GBR
 BLI
 245-(nieuwe code 24-)
 Blauwe leng
 EU-wateren en wateren die niet onder de soevereiniteit of jurisdictie van derde landen vallen, van II, IV en V
 15,00 (3)
 16,00
 33,00
 106,25
 17,00
 1
 1
 –17,00
 15,00 (5)
 0,00
 2,00
 GBR
 DWS
 56789-
 Diepzeehaaien
 EU-wateren en wateren die niet onder de soevereiniteit of jurisdictie van derde landen vallen, van V, VI, VII, VIII en IX
 0,00 (3)
 18,70
 20,00
 6,95
 1,30
 1
 1
 –1,30
 5,60 (5)
 4,30
 GBR
 WHG
 2AC4.
 Wijting
 EU-wateren van IIa en IV
 4 317,00 (1)
 7 782,00
 7 798,10
 0,21
 16,10
 1
 1
 –16,10
 8 933,00 (4)
 8 916,90
 (1) Hoeveelheid zoals vastgesteld bij Verordening (EU) nr. 53/2010.
 (2) Hoeveelheid zoals vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 1226/2009.
 (3) Hoeveelheid zoals vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 1359/2008.
 (4) Hoeveelheid zoals vastgesteld bij Verordening (EU) nr. 57/2011.
 (5) Hoeveelheid zoals vastgesteld bij Verordening (EU) nr. 1225/2010.
 (6) Op grond van de desbetreffende verordeningen inzake de vangstmogelijkheden waarover de betrokken lidstaat beschikt, rekening houdend met het ruilen van vangstmogelijkheden overeenkomstig artikel 20, lid 5, van Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad, het overdragen van quota overeenkomstig artikel 4, lid 2, van Verordening (EG) nr. 847/96 van de Raad en/of het opnieuw toewijzen en verlagen van vangstmogelijkheden overeenkomstig de artikelen 37 en 105 van Verordening (EG) nr. 1224/2009.


text:
Ignacy Loyola, hiszp. Iñigo López de Oñaz y Loyola (ur. przed 23 października 1491 w Loyoli, zm. 31 lipca 1556 w Rzymie) – święty Kościoła katolickiego, duchowny, teolog, prezbiter i założyciel zakonu jezuitów. Jego dewizą była łacińska sentencja Ad maiorem Dei gloriam (Ku większej chwale Boga). Baskijskie imię Iñigo, nadane na cześć św. Íñigo z Oña (opata benedyktyńskiego z XI wieku), w późniejszych latach we Francji i Włoszech zamienił na bardziej rozpoznawalne poza krajem Basków Ignacy – ku czci biskupa z Antiochii, pisarza i męczennika z II wieku.
 Życiorys
 Młodość
 Urodził się w posiadłości swego ojca, zamożnego feudała baskijskiego, w zamku Loyola (obecnie gmina Azpeitia) w Prowincji Guipúzcoa. Była to jedna z trzech prowincji do 1200 r. należących do baskijskiego Królestwa Nawarry, ale później przyłączonych do Kastylii i zachowujących pewną suwerenność: obowiązywały dawne statuty Nawarry, tzw. fueros, władza sprawowana była przez wicekróla, a ludność baskijska podlegała nie królowi, lecz lokalnym zgromadzeniom.
 Ignacy był najmłodszym z trzynaściorga dzieci, a ponieważ wkrótce po porodzie jego matka umarła, był wychowywany przez Maríę de Garín, żonę kowala. W młodych latach przyjął tonsurę, która zapewniała mu przywileje zastrzeżone dla członków kleru katolickiego. Później został paziem w służbie Juana Velazqueza de Cuallara, podskarbiego (contador mayor) królestwa Kastylii. Po śmierci Velazqueza w 1517, kiedy miał 26 lat, rozpoczął służbę w przybocznej gwardii księcia Nájera, Antonio Manrique de Lara, od 1516 wicekróla Nawarry. Życie upływało mu na hazardowych grach oraz częstych pojedynkach, fascynowały go wojna i dworska sława. Wzorcowymi bohaterami literackimi byli dla niego Cyd, Rycerze Okrągłego Stołu i Roland (choć paradoksalnie to przecież jego rodacy, Baskowie, zabili Rolanda, a nie Saraceni). Po kilku latach dosłużył się honorowego tytułu gentilhombre. Uczestniczył w wielu starciach, z których wychodził bez szwanku.
 Działalność
 Gdy w 1521 pomiędzy Francją a Hiszpanią po raz kolejny wywiązała się wojna o Nawarrę, wziął udział w bitwie o Pampelunę, gdzie 20 maja kula armatnia przeleciała mu pomiędzy nogami, jedną obcierając i miażdżąc kości drugiej poniżej kolana. Wkrótce potem twierdza się poddała, a zwycięzcy Francuzi w lektyce przetransportowali rannego do zamku Loyola. Tam zrastająca się już noga została złamana przez lekarza, wystająca końcówka kości ucięta, po czym złożono kości na nowo. Już po miesiącu Ignacy zaczął wracać do zdrowia, ale noga nigdy nie odzyskała sprawności i była wyraźnie krótsza. Podczas przewlekłej rekonwalescencji poprosił o jakąś lekturę: romans lub opowieść rycerską, ale z braku takowych dostał katalońską edycję Vita Christi Ludolfa z Saksonii – kartuza (1300–1378), co zapoczątkowało proces jego nawrócenia. Było to reprezentujące nurt devotio moderna dzieło 40 lat pracy kartuzjańskiego mnicha, który dokonał syntezy opowieści biblijnej i tekstów ojców Kościoła, prowadząc czytelnika przez sceny z Nowego Testamentu jako obserwatora. Metoda ta w znacznej mierze zainspirowała jego późniejsze „Ćwiczenia duchowne”. W autobiografii wspomina, że miał wówczas wizję NMP z Dzieciątkiem, która odmieniła jego życie i, jak to opisał później, „napełniła go słodyczą i obrzydzeniem do grzechów”. Zrezygnował z kariery wojskowej. Wzorcem do naśladowania stają się dla niego św. Franciszek z Asyżu i inni święci. Zdecydował się udać do Ziemi Świętej, by nawracać pogan. Zmiana ta została zauważona przez rodzinę, starszy brat błagał go, by nie narażał reputacji rodziny.
 Najpierw w 1522 udał się do odległego o 400 kilometrów benedyktyńskiego klasztoru Santa Maria de Montserrat w Katalonii i tam, po trzech dniach modlitwy przed ołtarzem NMP, zawiesił swoją broń. Rozdał biednym ubranie i wszystko, co miał, ubrał się w sięgające stóp zgrzebne szaty. Następnie udał się do pobliskiego miasta Manresa, gdzie w pobliskiej jaskini wskazanej mu przez Iñes Pascual spędził kilkanaście miesięcy oddając się modlitwie, ascezie i kontemplacji. Owocem tego doświadczenia były notatki, na których podstawie napisał później Ćwiczenia duchowne – podstawę późniejszych ćwiczeń ignacjańskich. Już wtedy zaczął udzielać duchowych wskazówek. Z powodu umartwień chorował i trafił do szpitala, gdzie zaczęli przychodzić do niego ludzie szukający porady duchowej. Podczas pobytu w szpitalu zaczął za dnia mieć wizje „form poruszających się w przestrzeni przypominających węża z czymś, co przypominało oczy na powierzchni”, wizje te ze względu na piękno dawały mu ukojenie, ale kiedy znikały, był podrażniony. W 1523 roku wyruszył z pielgrzymką do Ziemi Świętej z zamiarem zostania męczennikiem, ale po dwudziestu dniach pobytu z polecenia franciszkanów, oficjalnych przedstawicieli Kościoła katolickiego w Ziemi Świętej, opuszcza ją. Wraca do kraju, do Hiszpanii. Dociera tam w marcu 1524 i zaczyna edukację w wieku 31 lat. Najpierw kończy szkołę szczebla podstawowego w Barcelonie, gdzie zajmuje się również reformą klasztoru. I kiedy odmawia wstępu osobie poleconej przez pewnego możnego, zostaje pobity do nieprzytomności, a jego przyjaciel zabity. Później w latach 1526–1527 studiuje filozofię na uniwersytecie – najpierw w Alkali, gdzie z powodu aktywności kaznodziei ulicznego prześladował go inkwizytor Figueroa i uwięził na dwa miesiące, a potem w Salamance, gdzie również został uwięziony i przykuty kajdanami do niejakiego Calisto, którego wspomina w autobiografii. Był wówczas podejrzewany o przynależność do alumbrados, których nieortodoksyjne metody związane były z duchowością reformy franciszkańskiej promowanej przez kardynała Cisnerosa. Szczególne zainteresowanie inkwizycji budziły kobiety wpadające w trans i konwulsje podczas kazań Ignacego. Po raz drugi zebrał wokół siebie pewną liczbę zwolenników, ale nie podążyli oni za nim do Paryża.
 W 1528 przenosi się do Paryża i zaczyna studia na Sorbonie – najpierw na Collège de Montaigu, a później Collège Ste-Barbe, gdzie również był pod obserwacją inkwizycji i raz został nawet skazany na publiczne biczowanie. Jego postępowanie wobec inkwizycji zmienia się z czasem, pierwsze wyroki przyjmuje z pokorą, nawet nie protestując, później zaczyna wnosić skargi i staje się aktywnym uczestnikiem procesów, a na końcu kiedy już formuje Towarzystwo, sam występuje do inkwizycji o proces. Paryski inkwizytor Matthieu Ory oczyścił go z zarzutów, a rektor musiał prosić go o wybaczenie. Uniwersytet paryski ukończył w 1534 w wieku 43 lat i dlatego czasem był nazywany Master Ignatius.
 Towarzystwo Jezusowe
 Podczas studiów zaprzyjaźnił się z Piotrem Fabrem z Sabaudii, Franciszkiem Ksawerym z Nawarry, Szymonem Rodriguesem z Portugalii i Jakubem Laínezem, Alfonsem Salmerónem oraz Mikołajem Bobadillą z Kastylii. Wszyscy oni również w tym roku ukończyli studia i przygotowywali się do kapłaństwa (Faber już był księdzem). Stali się zalążkiem przyszłego zakonu jezuitów. 15 sierpnia 1534 w kościele św. Piotra na wzgórzu Montmartre (które według legendy było miejscem męczeństwa św. Dionizego), wówczas leżącym na przedmieściach Paryża, kilometr od murów miejskich, wspólnie złożyli śluby ubóstwa i czystości oraz podjęli zobowiązanie, że po uzyskaniu święceń udadzą się do Palestyny, by tam nawracać muzułmanów, a gdyby to było niemożliwe, oddadzą się do dyspozycji papieża.
 6 stycznia 1537 spotkali się wszyscy w Wenecji, ale z powodu wojny z Turcją nie mogli się dostać do Palestyny. Wobec tego dwaj z nich, mający największe poważanie: Ignacy i Piotr Faber, udali się do Rzymu i oddali do dyspozycji papieżowi Pawłowi III, który udzielił im słownej akceptacji. 24 czerwca 1537 w święto Jana Chrzciciela otrzymali w Wenecji święcenia kapłańskie i rozpoczęli działalność duszpasterską w Republice Weneckiej. Jednak Ignacy do swojej pierwszej mszy przygotowywał się osiemnaście miesięcy.
 Używali wówczas nieformalnej nazwy „kompani Jezusowi”. Aby zapewnić trwałość działania, postanowili związać się formą organizacyjną i po kilku tygodniach dyskusji wybrali formułę zakonu zamiast stowarzyszenia świeckich księży (zakon: Towarzystwo Jezusowe). Ignacy zebrał 16 tez w pięciu rozdziałach i przedstawił papieżowi jako szkic „Formula Instituti”. 27 września 1540 papież Paweł III, bullą Regimini Militantis Ecclesiae (O Kościele walczącym), zatwierdził Towarzystwo Jezusowe, ograniczając liczbę jego członków do 60. Kilka lat później to ograniczenie zostało zniesione.
 W kwietniu 1541 pomimo oporów został wybrany pierwszym przełożonym generalnym z tytułem Generała Towarzystwa. 22 kwietnia 1541 odprawił mszę dziękczynną w rzymskiej bazylice św. Pawła za Murami – Towarzystwo Jezusowe było już w pełni ukonstytuowane. Stanowisko swoje Ignacy piastował do śmierci 31 lipca 1556. Następnych kilka lat zajęła praca organizacyjna i pisanie statutów stowarzyszenia. W Rzymie spotkał go Juan de Vega, ambasador cesarza Karola V, który był pod takim wrażeniem nowego zakonu, że kiedy został wyznaczony wicekrólem Sycylii, sprowadził tam Towarzystwo i otworzył seminarium. Natomiast Loyola w 1551 przy finansowym wsparciu Franciszka Borgiasza (ówczesnego przyjaciela i doradcy, późniejszego generała zakonu) założył uczelnię Papieski Uniwersytet Gregoriański (Gregorianum), która stała się prototypem przyszłych kolegiów jezuickich.
 W 1548 zostały po raz pierwszy wydane „Ćwiczenia duchowne” zredagowane z notatek na prośbę Franciszka Borgiasza. Książka ta stała się powodem kolejnego i ostatniego już w życiu Ignacego śledztwa inkwizycji.
 Papież Juliusz III w bulli „Exposcit debitum” (1550) odnawia formułę Stowarzyszenia według nowego projektu Konstytucji Towarzystwa Jezusowego, napisanej przez Ignacego z pomocą ojca Polanco, ostatecznie przyjętej w 1554. Była to ściśle zhierarchizowana instytucja, oparta na posłuszeństwie i podporządkowana tylko papieżowi; jak to określił „Tak dalece winniśmy być zgodni z Kościołem katolickim, ażeby uznać za czarne to, co naszym oczom wydaje się białe, jeśliby Kościół określił to jako czarne”.
 W latach 1553–1555 podyktował autobiografię swojemu sekretarzowi, ojcu Gonçalvesowi da Câmara, istotną dla zrozumienia jego życia i „Ćwiczeń duchownych”. Przez 150 lat była ona skrywana w archiwach i została opublikowana przez bollandystów w Acta sanctorum (krytyczna edycja została opublikowana w 1943). Latem 1556 zachorował na tzw. „rzymską gorączkę”, pojawiającą się czasem we Włoszech epidemię malarii. Umarł w Rzymie 31 lipca 1556, w wieku 65 lat, po otrzymaniu ostatniego namaszczenia i papieskiego błogosławieństwa. Został pochowany pod ołtarzem, specjalnie dla niego zaprojektowanym przez Francesca Pozziego w kościele Il Gesù w Rzymie. Był skromny i nie pozwalał się portretować. Dlatego przeważnie kaplice pod jego wezwaniem mają skromny wystrój.
 Słowo „jezuici” pojawia się po raz pierwszy w 1544 i było reprymendą stosowaną wobec osób świętoszkowatych i powierzchownie religijnych. Szybko przylgnęło do jezuitów i choć sam Ignacy nigdy go nie używał, zakon je zaakceptował i sam stosuje jako nieformalną nazwę. W momencie śmierci Loyoli zakon liczył już około 1000 członków (ale tylko 35 wyświęconych) i miał 100 domów zakonnych w 10 prowincjach.
 Kult
 Do chwały błogosławionych wyniósł o. Ignacego 27 lipca 1609 roku Paweł V, a kanonizował go papież Grzegorz XV 12 marca 1622.
 Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dies natalis (31 lipca); w polskim Kościele ma rangę wspomnienia obowiązkowego.
 Jest patronem matek oczekujących potomstwa oraz rodzących kobiet, żołnierzy, Wojskowego Ordynariatu Filipin, arcybiskupstwa Baltimore, Kraju Basków. W 1922 roku, 25 lipca, Pius XI ogłosił go uroczyście patronem wszystkich rekolekcji w Kościele katolickim. W miejscu jego domu rodzinnego znajduje się bazylika jego imienia.
 Genealogia
 Zobacz też
 duchowość ignacjańska
 kult świętych
 wstawiennictwo świętych
 mistyka jezuicka
 Przypisy
 Bibliografia
 na opoka.org.pl (autor: Cezary Sękalski)
 Święty Ignacy z Loyoli, prezbiter – materiały na brewiarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 28.06.2010]
 Jacek Bolewski SJ, Zająć się ogniem. Odkrywanie duchowości ignacjańskiej, Wydawnictwo WAM, Kraków 2001
 Jacek Bolewski SJ, Nowoczesność Ignacego Loyoli – na tle „błędnego” Don Kichota, Wydawnictwo Rhetos, Warszawa 2006
 Tomas Spidlik, Ignacy Loyola a duchowość wschodu, przeł. Łukasz Skuza, Wydawnictwo WAM, Kraków 2001
 Nie ma tylu więzów i kajdan – Życie Ignacego Loyoli i założenie zakonu Jezuitów, Wydawnictwo WAM – Studio Inigo, Kraków 2007 (DVD)
 Linki zewnętrzne
 Tekst Opowieści pielgrzyma, czyli Autobiografii
 Niektóre listy św. Ignacego
 Rekolekcje Ignacjańskie – dział św. Ignacy
 Catholic Encyclopedia: St. Ignatius Loyola
 Ignacy Loyola – dzieła w bibliotece Polona
 Generałowie zakonu jezuitów
 Ignacy Loyola
 Hiszpańscy duchowni katoliccy
 Baskijscy duchowni
 Uczestnicy pojedynków
 Założyciele zakonów katolickich
 Hiszpańscy jezuici
 Mistycy chrześcijańscy
 Urodzeni w 1491
 Zmarli w 1556
 Pochowani w Rzymie
 Ignacy Loyola
 Ignacy Loyola


text:
Teplička je obec na Slovensku v okrese Spišská Nová Ves.
 Polohopis
 Podhorská obec sa nachádza v južnej časti Hornádskeho podolia, geomorfologického podcelku Hornádskej kotliny,v nadmorskej výške , približne juhovýchodne od Spišskej Novej Vsi. Západne od obce sa dvíhajú Havranie vrchy, južne potom Hnilecké vrchy, oba podcelky Volovských vrchov. Severne od obce preteká rieka Hornád, v údolí ktorej vedie železničná trať Žilina – Košice. Prístup do obce vedie cestou III/3248 priamo z centra okresného mesta.
 Susedné obce
 Markušovce, Spišská Nová Ves, Závadka, Hnilčík
 Časti obce
 Obraz, Riveň, Koryteň, Štehyn, Zaploty, Vyšny konec, Nižny konec, Za slivku
 História
 Staré a cudzie názvy obce
 1328 Toplica
 1345 Thoplicza
 1474 Toeplicza
 1773 Tepliczka
 1808 Teplička
 Politika
 Starostovia obce
 1990 – 1994 Katarína Cipkalová (VPN)
 1994 – 1998 Ing. Štefan Jasečko (KDH)
 1998 – 2002 Ladislav Koňak (HZDS)
 2002 – 2006 Ladislav Koňak (HZDS + KSS + PSNS + SNS + SMER + SDA + SDĽ)
 2006 – 2010 Ladislav Koňak (ĽS-HZDS + SMER-SD + SNS)
 2010 – 2014 Ladislav Koňak (ĽS-HZDS + SMER-SD + SNS)
 2014 – 2018 Katarína Jasečková (KDH)
 Obecné zastupiteľstvo
 1990 – 1994 – 12 poslancov
 1994 – 1998 – 12 poslancov (7 KDH, 5 HZDS)
 1998 – 2002 – 12 poslancov (9 KDH, 3 HZDS)
 2002 – 2006 – 9 poslancov (4 KDH, 3 HZDS, 2 ANO)
 Obyvateľstvo
 Vývoj obyvateľstva od roku 1869:
 Zloženie obyvateľstva podľa náboženského vyznania (2011):
 Zloženie obyvateľstva podľa národnosti (2011):
 Pamiatky
 Katolícky kostol Narodenia Panny Márie
 Pôvodne gotický jednoloďový kostol z roku 1345, roku 1775 barokizovaný a roku 1906 rozšírený o dve bočné lode. Presbytérium s rovným uzáverom je zaklenuté krížovou rebrovou klenbou, v 18. storočí loď zaklenuli pruskými klenbami. Na klenbách sú nástenné maľby z roku 1906. Predstavaná veža má gotické združené okná s trojlistovou kružbou. Hlavný portál je lomený gotický s profilovaným ostením. Ranogotický južný portál bol pri rozširovaní kostola roku 1906 premiestnený na západnú stranu novej bočnej lode (južnej) a prerobený novorománskou polkruhovou archivoltou. Zvyšky z pôvodných hlavíc tohto portálu ležia na nádvorí kostola. Kostol je ohradený múrom. Zvony sú gotické z roku 1482 a 1492.
 Pravidelné podujatia
 Tepličský juniáles
 Letbal (Chatová osada Teplička)
 Šport
 OŠK Teplička
 Futbalový klub v obci bol po dlhej kríze znova a znova oživený. Celok momentálne pôsobí v VI. lige okresných majstrovstiev Sofz Spišská Nová Ves. Klub nemá veľkú históriu jeho vznik sa traduje približne v roku 1948. Domáce zápasy hrávajú na štadióne v Tepličke.
 Referencie
 Externé odkazy
 Teplička
 Chatová osada Teplička
 Obce okresu Spišská Nová Ves


text:
A Escola de Belas Artes da Universidade Federal da Bahia (EBA-UFBA), também conhecida como Escola de Belas Artes da Bahia, é uma escola brasileira de ensino superior de cursos de artes plásticas, licenciatura em desenho, design e decoração. Fundada em 1877 por Miguel Navarro Cañizares, é a segunda escola superior da Bahia e a segunda Escola de Belas Artes do Brasil. Localiza-se no bairro de Canela, na cidade de Salvador.
 Um dos edifícios da Escola de Belas Artes da Bahia está localizado na rua Araújo Pinho e é um patrimônio cultural da Bahia, tombado através da Lei n.o de 2003 e pelo Decreto n.o de 2003.
 História
 Em 17 de dezembro de 1877, Miguel Navarro Cañizares criou, de uma forma improvisada, a Academia de Belas Artes no sobrado em que morava e utilizava como atelier, na Baixa dos Sapateiros, em Salvador. Pouco tempo depois, a Academia de Belas Artes passou para o solar em que morava Jonathas Abbott, localizado no Centro Histórico de Salvador.
 Em 1948, a Academia de Belas Artes passou a fazer parte da Universidade Federal da Bahia (UFBA). E em 1969, transferiu-se para o bairro de Canela.
 Ver também
 Escola de Belas Artes da Universidade Federal do Rio de Janeiro
 Escola de Belas-Artes da Universidade Federal de Minas Gerais
 Ligações externas
 Unidades universitárias da Universidade Federal da Bahia
 Construções de Salvador


text:
 24.5.2013
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 138/1
 REGULAMENTUL DE PUNERE ÎN APLICARE (UE) NR. 474/2013 AL COMISIEI
 din 7 mai 2013
 de înregistrare a unei denumiri în Registrul denumirilor de origine protejate și al indicațiilor geografice protejate [Salmerino del Trentino (IGP)]
 COMISIA EUROPEANĂ,
 având în vedere Tratatul privind funcționarea Uniunii Europene,
 având în vedere Regulamentul (UE) nr. 1151/2012 al Parlamentului European și al Consiliului din 21 noiembrie 2012 privind sistemele din domeniul calității produselor agricole și alimentare (1), în special articolul 52 alineatul (2),
 întrucât:
 (1)
 Regulamentul (UE) nr. 1151/2012 a intrat în vigoare la 3 ianuarie 2013. Acest regulament a abrogat și a înlocuit Regulamentul (CE) nr. 510/2006 al Consiliului din 20 martie 2006 privind protecția indicațiilor geografice și a denumirilor de origine ale produselor agricole și alimentare (2).
 (2)
 În conformitate cu articolul 6 alineatul (2) din Regulamentul (CE) nr. 510/2006, cererea de înregistrare a denumirii „Salmerino del Trentino” depusă de Italia a fost publicată în Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 (3).
 (3)
 Deoarece Comisiei nu i s-a comunicat nicio declarație de opoziție în conformitate cu articolul 7 din Regulamentul (CE) nr. 510/2006, această denumire trebuie, prin urmare, înregistrată,
 ADOPTĂ PREZENTUL REGULAMENT:
 Articolul 1
 Se înregistrează denumirea care figurează în anexa la prezentul regulament.
 Articolul 2
 Prezentul regulament intră în vigoare în a douăzecea zi de la data publicării în Jurnalul Oficial al Uniunii Europene.
 Prezentul regulament este obligatoriu în toate elementele sale și se aplică direct în toate statele membre.
 Adoptat la Bruxelles, 7 mai 2013.
 Pentru Comisie, pentru președinte
 Dacian CIOLOȘ
 Membru al Comisiei
 (1) JO L 343, 14.12.2012, p. 1.
 (2) JO L 93, 31.3.2006, p. 12.
 (3) JO C 239, 9.8.2012, p. 9.
 ANEXĂ
 Produse agricole destinate consumului uman enumerate în anexa I la tratat:
 Clasa 1.7 Pești, moluște, crustacee proaspete și produse derivate
 ITALIA
 Salmerino del Trentino (IGP)