type: wikipedia

text:
Glin (w technice: aluminium; Al, ) – pierwiastek chemiczny, metal z bloku p układu okresowego.
 Jedynym izotopem stabilnym jest 27Al.
 Glin jest trzecim najpowszechniej występującym pierwiastkiem w skorupie ziemskiej. Od jego symbolu (oraz symbolu krzemu) wywodzi się dawna nazwa najbardziej zewnętrznej warstwy globu – sial.
 Historia
 Sole i tlenki glinu znane były od zarania dziejów. Uwodniony, mieszany siarczan tego pierwiastka, ałun, był używany jako środek antyseptyczny przez starożytnych Greków. Istnienie tego pierwiastka i nazwę zasugerował Louis-Bernard Guyton de Morveau w 1761 r. W 1807 podobną sugestię wyraził sir Humphry Davy, który zaproponował współczesną nazwę (aluminium). Istnieją kontrowersje na temat tego, kto pierwszy wyodrębnił ten pierwiastek w stanie czystym. Według jednych źródeł był to Friedrich Wöhler w 1827 r. wg innych Hans Christian Ørsted w 1825 r. Amerykanin Charles Martin Hall i Francuz Paul-Louis Toussaint Héroult w 1886 opracowali produkcję glinu na skalę przemysłową. Niezależnie od siebie opracowali metodę otrzymywania aluminium w procesie elektrolizy stopionej mieszaniny kriolitu i boksytu, obecnie znanym jako proces Halla-Heroulta.
 Właściwości chemiczne
 Glin w stanie czystym szybko utlenia się na powietrzu, ulegając pasywacji. Pierwotnie pokrywa się warstwą o grubości kilku nm. Pod wpływem wilgoci zewnętrzna warstwa tej powłoki ulega częściowej hydrolizie i składa się z i . Natomiast wewnętrzną warstwę tworzy , częściowo uwodniony do Al(O)OH. Stanowi ona ścisłą powłokę chroniącą metal przed dalszą korozją w zwykłych warunkach. Jest ona odporna na działanie roztworów wodnych o pH 4–9.
 Łatwo roztwarza się w rozcieńczonych roztworach mocnych kwasów (np. HCl) i zasad (np. NaOH lub KOH) wypierając wodór, np. :
 Jego reaktywność wobec kwasu siarkowego opisywana jest różnie:
 wg François Cardarelliego reaguje z rozcieńczonym z wydzieleniem wodoru:
 a ze stężonym reaguje łatwo z wydzieleniem dwutlenku siarki:
 wg Richarda J. Lewisa, Sr., reaguje jedynie z gorącym stężonym , natomiast na działanie kwasu rozcieńczonego lub zimnego stężonego jest odporny.
 W stężonym kwasie azotowym ulega silnej pasywacji, dzięki czemu jest odporny na jego działanie i jest wykorzystywany w przemyśle do wytwarzania zbiorników do jego transportu. Z kolei z chlorowanymi węglowodorami reaguje gwałtownie. Także w wysokiej temperaturze () utlenia glin szybko.
 W związkach występuje na III stopniu utlenienia, bardzo rzadko również na I i II.
 Właściwości fizyczne
 Jest srebrzystobiałym metalem o niskiej gęstości, bardzo dobrej kowalności i dużej plastyczności. Jest łatwy w odlewaniu i obróbce, podczas której nie tworzy iskier. Wykazuje dobre przewodnictwo elektryczne, jest paramagnetyczny. W postaci czystej jego właściwości mechaniczne są słabe, które jednak można znacząco poprawić poprzez niewielkie ilości dodatków stopowych. Cienkie powłoki naparowanego glinu są trwałymi, bardzo dobrymi zwierciadłami dla światła widzialnego i promieniowania cieplnego (czysty glin odbija do 99% światła widzialnego i do 95% podczerwieni).
 Zastosowanie
 Stopy aluminium
 Ze względu na swoje właściwości, takie jak mała gęstość i odporność na korozję, stopy glinu z miedzią i magnezem zwane duraluminium znalazły wiele zastosowań i są używane do wyrobu szerokiej grupy produktów – od części karoserii i silników samochodów, przez poszycia i elementy konstrukcyjne samolotów, po części statków kosmicznych. Tak zwane aluminium utwardzane dyspersyjnie jest wykorzystywane w produkcji koszulek elementów paliwowych i konstrukcyjnych rdzeni niektórych badawczych reaktorów jądrowych. Stopów aluminium z manganem i magnezem używa się do produkcji puszek do napojów (stopy 3004 lub 3104 na ścianki oraz 5182 na wieczka).
 Aluminium słabo pochłania neutrony termiczne (ok. 20 fm2), przez co wykorzystywane jest w technice reaktorowej na koszulki elementów paliwowych.
 Czysty glin
 Próżniowe napylenie glinu na powierzchnię szkła lub przezroczystych tworzyw sztucznych wykorzystywane jest do produkcji luster.
 Pył glinowy
 Pył glinu używany jest w hutnictwie do otrzymywania metali z ich tlenków w procesie aluminotermii. Stosowana w tym procesie mieszanina glinu oraz tlenków metali jest znana pod nazwą termit. Termitu używa się do spawania rur i szyn kolejowych, a także do produkcji broni zapalającej. Jest także stosowany w materiałach wybuchowych np. amonal.
 Jest też składnikiem farb metalicznych odpowiedzialnym za charakterystyczny połysk.
 W syntezie chemicznej pył aluminium stosowany jest w reakcjach uwodorniania i jako zamiennik cynku w reakcji Reformatskiego.
 Stosowany jest również w przemyśle spożywczym, jako barwnik metaliczny. Używany jest przy srebrnych dekoracjach ciast i tortów. Parlament Europejski uznał, że dodawanie aluminium powinno być zakazane, ponieważ istnieją przesłanki, że ma związek z chorobą Alzheimera, choć do tej pory nie udało się tego jednoznacznie udowodnić.
 Folia aluminiowa
 Folie aluminiowe o różnej grubości stosowane są do pakowania (m.in. żywności) oraz do różnorodnych celów w technikach laboratoryjnych. Folia aluminiowa jest także wykorzystywana jako tzw. lustro lub ekran cieplny (odbijający promieniowanie podczerwone) do zapobiegania utraty ciepła. W tym celu stosuje się albo samą folię aluminiową (np. o grubości 0,05 mm), albo połączoną trwale z materiałem termoizolacyjnym.
 Związki
 Najważniejsze związki glinu to tlenek glinu i amfoteryczny wodorotlenek glinu. Glin tworzy też wodorek, a tetrahydroglinian litu LiAlH4 jest powszechnie stosowanym w chemii organicznej silnym środkiem redukującym. Duże znaczenie przemysłowe mają też aluminoksany, a zwłaszcza MAO (metylowy aluminoksan), z którego produkuje się sita molekularne, oraz powszechnie wykorzystuje jako stałe podłoże dla wielu katalizatorów. Glina i kaolin, powszechnie wykorzystywane przy produkcji ceramiki, to złożone mieszaniny glino-krzemianów.
 Znaczenie biologiczne
 Znaczenie dla fauny
 Wodorowęglan glinu Al(HCO3)3, ortofosforan glinu AlPO4 oraz krzemian glinu Al2(SiO3)3 są stosowane jako leki przy nadkwasocie.
 Glin jest całkowicie asymilowany przez wątrobę i nie wydalany na zewnątrz, nie wykazując przy tym typowych cech toksycznych. Dlatego też większość źródeł zalicza go do metali obojętnych i z tego względu w pewnych określonych warunkach dopuszczony jest do użytkowania w gastronomii. Jednak w przypadku termicznej obróbki żywności, przy bezpośrednim kontakcie z wodą, glin wykazuje wysoką rozpuszczalność i w nadmiernych ilościach przenika do pożywienia. Z tego powodu w Polsce już w latach 80. systematycznie wycofywano z użytku naczynia aluminiowe i obecnie jego znaczenie jest marginalne. Nadmiar glinu nadmiernie obciąża wątrobę, a przyjmowanie dużych dawek tego pierwiastka, zwłaszcza w okresie dzieciństwa, skutkuje upośledzeniem funkcji i mniejszą wydajnością tego organu w późniejszych latach. Ponadto należy wspomnieć, że glin łatwo asymiluje się ze związkami wapnia łatwo przyswajalnego do związków trudno przyswajalnych. Dlatego też należy ograniczać jego spożycie w okresie wzrostu i rozwoju układu kostnego. Nie jest również wskazane, aby w nadmiarze spożywały go osoby w trakcie leczenia złamań i cierpiące na odwapnienie kości.
 Znaczenie dla flory i gleb
 Glin, podobnie jak krzem, nie jest pierwiastkiem niezbędnym dla życia roślin. Mało tego, w dużych ilościach może być toksyczny zarówno dla roślin, jak i dla zwierząt zjadających roślinę zawierającą glin. Obecność glinu w glebie związana jest z obecnością jonów H+. Aby pozbyć się glinu z gleby, najczęściej stosuje się równolegle neutralizacje pH oraz sadzenie roślin, które pobierają glin z gruntu w większych ilościach.
 Wytwarzanie
 W skorupie ziemskiej występuje w znacznych ilościach, 8,2% wagowo. Wytwarzane jest z boksytu w następujących po sobie procesach:
 proces Bayera
 proces elektrolizy Halla-Héroulta
 Uwagi
 Przypisy
 Pierwiastki chemiczne
 Pigmenty nieorganiczne


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 12.2.2011
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 C 46/3
 Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2010 door Koninkrijk der Nederlanden tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 9 september 2010 in zaak T-348/07, Stichting Al-Aqsa tegen Raad van de Europese Unie
 (Zaak C-550/10 P)
 2011/C 46/05
 Procestaal: Nederlands
 Partijen
 Rekwirant: Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: C.M. Wissels en M. Noort, gemachtigden)
 Andere partijen in de procedure: Stichting Al-Aqsa, Raad van de Europese Unie, Europese Commissie
 Conclusies
 Verzoeker concludeert tot:
 —
 vernietiging van het bestreden arrest T-348/07 en tot terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht; en
 —
 verwijzing van de andere partij in de procedure in de kosten.
 Middelen en voornaamste argumenten
 Het Gerecht heeft een onjuiste uitleg gegeven aan artikel 1, vierde en zesde lid, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 en aan artikel 2, lid 3, van verordening 2580/2001 (1) door te oordelen dat het vonnis van de voorzieningrechter, na de intrekking van de Sanctieregeling [Sanctieregeling terrorisme 2003] niet meer kon dienen als grondslag voor de plaatsing van Al-Aqsa op de EU-bevriezingslijst.
 (1) Verordening (EG) nr. 2580/2001 van de Raad van 27 december 2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme (PB L 344, blz. 70).


text:
 1.12.2014
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 431/15
 Cerere de decizie preliminară introdusă de Conseil de prud'hommes de Paris (Franța) la 22 septembrie 2014 – David Van der Vlist/Bio Philippe Auguste SARL
 (Cauza C-432/14)
 (2014/C 431/22)
 Limba de procedură: franceza
 Instanța de trimitere
 Conseil de prud'hommes de Paris
 Părțile din procedura principală
 Reclamant: David Van der Vlist
 Pârâtă: Bio Philippe Auguste SARL
 Întrebarea preliminară
 Principiul general al nediscriminării în funcție de vârstă se opune unei legislații naționale (articolul L. 1243-10 din Codul muncii francez) care exclude tinerii care lucrează în timpul vacanțelor școlare sau universitare de la beneficiul unei indemnizații de precaritate datorate în cazul încadrării în muncă sub formă de contract pe durată determinată neurmat de o ofertă de muncă pe durată nedeterminată?


text:
Fucking este un sat în Austria Superioară în regiunea administrativă Schärding, a cărui istorie pornește din anul 1070. Primarul satului este Siegfried Höppel. Locuitorii săi sunt mândri de numele localității lor, dar au fost și exasperați de turiștii care-și însușeau ca suveniruri plăcuțele cu numele localității. Acest lucru a încetat în 2005, când semnele au fost modificate ca să fie rezistente la furt.
 Începând cu 1 ianuarie 2021, satul Fucking va fi redenumit în Fugging, o schimbare de nume generată din cauza nemulțumirii localnicilor. Un sat cu același nume (și origine a numelui) există în Austria Inferiorară.
 Vezi și
 Listă de orașe din Austria
 Fuck
 Fugging, numit anterior Fucking
 Orașe din Austria


type: other

text:
Benelux - Wikisage
 Bestand:Benelux.svg
 Oprichting September 1944
 Werktaal Nederlands en Frans
 Lidmaatschap België, Luxemburg en Nederland
 Oppervlakte 74.657 km2
 Inwoners 29,15 miljoen (2018)[1]
 Dichtheid 390,5 inw/km2
 De Benelux, een samentrekking van België, Nederland en Luxemburg, is in september 1944 in Londen opgericht door de gevluchte regeringen van deze drie landen als douane-unie: een samenwerkingsverband tussen deze drie landen om onderling vrij goederen te kunnen transporteren en een uniform tarief te hanteren voor goederen van buiten de Benelux. Sinds het verdrag van 1958 is de Benelux een economische unie. Vanaf 2010, met de ingang van het nieuwe verdrag (zie hieronder), treedt de Benelux niet meer alleen op economisch gebied op maar ook bij duurzame ontwikkeling, justitie en binnenlandse zaken. De officiële benaming is dan ook gewijzigd in Benelux Unie. Het bestuurscentrum van de Benelux is Brussel.
 De naam Benelux wordt ook wel gebruikt in geografische zin om de drie 'Benelux-landen' (ook bekend als de Lage Landen en vooral vroeger als de Nederlanden) gezamenlijk aan te duiden, los van hun politieke structuur en samenwerking; bijvoorbeeld de Beneluxtak van veel internationale bedrijven.
 1.2 Belux
 1.3 Handelsconventie van Oslo en de overeenkomst van Ouchy
 2.1 De monetaire overeenkomst als basis voor de douane-unie
 2.1.1 Kenmerken van de douane-overeenkomst
 2.2 Benelux Economische Unie
 2.3 Verdrag van Senningen
 2.4 Benelux sinds 2010: Benelux Unie
 3 Verhoudingen met andere instellingen
 3.1 E.E.G.
 3.2 Europese Unie
 4 Officiële talen en huidige verdeling
 5 Organisatorische structuur Benelux Unie
 5.1 Het Benelux Comité van Ministers
 5.2 Benelux-Raad
 5.3 Benelux-parlement
 5.4 Benelux-Gerechtshof
 5.5 Het Benelux Secretariaat-Generaal
 6 Benelux als naam
 Traditioneel geldt de benaming de Lage Landen of de Nederlanden voor het deltagebied in West-Europa toen Nederland en België nog niet als aparte staten bestonden. In principe wordt ook Luxemburg bij de Lage Landen gerekend, maar dat is meer een projectie vanuit het heden, omdat Luxemburg nog slechts relatief kort als afzonderlijke staat bestaat. Sinds het einde van de zestiende eeuw kan men een scheiding maken tussen de Noordelijke en de Zuidelijke Nederlanden (deze laatste tot 1790 met inbegrip van Luxemburg). België werd in 1830 onafhankelijk van Nederland. In 1890 kwam het Groothertogdom Luxemburg definitief los van Nederland, toen koning Willem III overleed, en men in Luxemburg de erfopvolging volgens de Salische wet liet verlopen.
 Nederland en België werden door de scheiding concurrenten van elkaar. België kreeg het zwaar te verduren, mede doordat het economisch geïsoleerd lag, met geen enkel buurland had het een handelsverdrag. Het is daarom niet verwonderlijk dat sinds de afscheiding toenadering werd gezocht met andere landen, dus ook met Nederland. In 1841 verzocht Luxemburg aan de koning-groothertog Willem II om een verdrag met België, aangevuld met een economische unie met Nederland. In feite was dat een eerste zet in de richting van wat later Benelux zou gaan heten. Maar een eerste vorm van samenwerking kwam ruim twintig jaar later toen België en Nederland op 12 mei 1863 het Handels en Scheepvaartverdrag sloten. Beide landen wensten een douane-unie. Het zou echter tot 1869 duren voordat hierover serieus gesproken werd, door de Belgische eerste minister Frère-Orban en de Nederlandse minister van Financiën Bosse. Deze plannen liepen op niets uit toen in 1870 een nieuw kabinet in België aantrad dat terughoudend stond tegenover een te vormen douane-unie met Nederland. In 1905 voerde een Belgische journalist, Eugène Baie, campagne voor een te vormen douane-unie met Nederland. Dit zou in 1907 leiden tot de instelling van een Nederlands-Belgische commissie van 58 parlementariërs. De commissie moest de economische verhouding tussen beide landen onderzoeken als noodzakelijk element voor toekomstige onderhandelingen. Deze commissie is driemaal bijeengekomen maar heeft niets opgeleverd. Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog maakte economische samenwerking tussen beide landen onmogelijk.
 België en Luxemburg vormen sinds 1921 samen de Belgisch-Luxemburgse Economische Unie (BLEU). De term Belux wordt nog vaak gebruikt om alleen beide landen aan te duiden. De BLEU was een douane-unie en een muntunie. De Belgische frank en de Luxemburgse frank werden aan elkaar gekoppeld. Van 1921 tot 1935 en opnieuw vanaf 1944 waren de twee munten aan elkaar gelijk, tot zij in 2002 door de euro werden vervangen.
 Handelsconventie van Oslo en de overeenkomst van Ouchy
 Voor het eerst weer in 1927 zochten de landen economische toenadering op de internationale economische conferentie te Genève. In 1929 deed België een voorstel aan de Volkenbond om een verdrag in studie te nemen dat moest leiden tot consolidatie en verlaging van de tarieven. Dit voorstel leidde op 24 maart 1930 tot het sluiten van een handelsconventie. Omdat ratificatie door het vereiste minimumaantal lidstaten uitbleef, trad het niet in werking. Hierop reageerden de landen België, Nederland, Luxemburg, Denemarken, Zweden en Noorwegen door zelf stappen te nemen. Op 22 december 1930 sloten zij de Conventie van Oslo. Hierin werd bepaald dat de bestaande tolrechten niet werden verhoogd, noch zouden er nieuwe worden uitgevaardigd zonder de andere partijen hiervan in kennis te stellen, waarbij die andere partijen dan de mogelijkheid kregen tegen nieuw uit te vaardigen tolrechten amendementen in te dienen.
 Nederland, België en Luxemburg wilden nauwere economische samenwerking en dit resulteerde in het op 29 december 1931 getekende protocol wat zou leiden tot de op 18 juli 1932 afgesloten "Internationale overeenkomst tot verlaging der tollen". Omdat het verdrag in Ouchy is gesloten, staat het beter bekend onder de naam Overeenkomst van Ouchy. Het doel van de overeenkomst is een tariefbestand, gevolgd door trapsgewijze verlaging van de tarieven. Bovendien zouden bestaande invoerrechten niet worden verhoogd noch nieuwe worden ingevoerd. Het verdrag zou voor een duur van vijf jaar worden gesloten en stond open voor toetreding door andere landen op voet van volledige gelijkheid. Ongeveer gelijktijdig sloot Groot-Brittannië op 20 augustus 1932 te Ottawa een zevental bilaterale verdragen. Daar werd eveneens een resolutie aangenomen die regionale overeenkomsten van preferentiële aard afwees. Hoewel Groot-Brittannië daarmee Ouchy niet expliciet afwees, kwam dit de facto hier wel op neer. Behalve Groot-Brittannië maakten ook de Verenigde Staten bezwaar tegen de overeenkomst van Ouchy, zodat deze nimmer in werking is getreden.
 De monetaire overeenkomst als basis voor de douane-unie
 Het is uiteindelijk de Tweede Wereldoorlog geweest die België, Nederland en Luxemburg bij elkaar dreef. Op 21 oktober 1943 ondertekenden de drie regeringen in Londen, waar zij in ballingschap verbleven, de monetaire overeenkomst. Met de ondertekening van dit document werd het fundament voor een later te vormen douane-unie gelegd. De monetaire overeenkomst had als doel het betalingsverkeer te regelen en de economische verhoudingen te versterken. Om dit doel te verwezenlijken werd een vaste wisselkoers bepaald tussen de Belgische frank en de gulden, daarnaast verschaften de landen elkaar kredieten. Korte tijd later, op 5 september 1944 ondertekenden de drie regeringen wederom een overeenkomst, de Nederlands-Belgisch-Luxemburgse-Douaneovereenkomst. Omdat het vaststellen van een gemeenschappelijk tarief een moeilijke opgave bleek is besloten om zich tot de vorming van een tariefgemeenschap te beperken.
 Kenmerken van de douane-overeenkomst
 De douane-overeenkomst van 1944 is bilateraal omdat deze is afgesloten tussen de B.L.E.U. en Nederland. De overeenkomst stelt een drietal organen in, dit zijn achtereenvolgens:
 De Administratieve Raad voor de Douaneregelingen (art. 3 en 4). De Raad is belast met de unificatie van douanewetgeving en accijnzen.
 De Administratieve Raad voor de regeling van de buitenlandse handel (art. 5). Deze is op 17 april 1946 omgedoopt tot Raad van de Economische Unie. Het is de belangrijkste Raad. Zij is belast met de administratie en de uitvoering van de gemeenschappelijke regeling van de buitenlandse handel.
 De Raad voor de Handelsakkoorden (art. 6), die zo veel mogelijk overeenstemming tussen de bepalingen betreffende de betrekkingen overeengekomen met derde landen moet verzekeren.
 De drie raden moeten hun maatregelen aan een uitvoerend orgaan, een interministeriële vergadering, waarin Nederlandse en B.L.E.U.-ministers zitting hebben voorleggen (art. 7). Uiteindelijk zal goedkeuring moeten worden verleend door de bevoegde besturende of wetgevende instanties. Er wordt dus geen soevereiniteit overgedragen aan het orgaan, zodat we hier van een intergouvernementele organisatie kunnen spreken. In artikel 9 ten slotte wordt bepaald wanneer de overeenkomst in werking zal treden. De overeenkomst zou voorlopig in werking treden op het moment dat de Nederlandse en Belgische regeringen weer op hun grondgebied zouden zijn teruggekeerd. Uiteindelijk werd de monetaire overeenkomst van 21 oktober 1943 tegen het eind van 1946 goedgekeurd door de drie parlementen.
 De douaneovereenkomst werd echter minder snel toegepast. Oorzaak hiervan was dat België en Luxemburg eerder bevrijd waren dan Nederland. Terwijl België werkte aan de wederopbouw, verkeerde Nederland nog in een economische malaise. Toen de economische verhoudingen enigszins genivelleerd waren kon men overgaan tot de uitvoering van de douane-overeenkomst. De overeenkomst werd aangevuld en verduidelijkt op 14 maart 1947. Als datum voor de inwerkingtreding werd 1 januari 1948 vastgesteld. Vanaf die datum werden er, zonder overgangsperiode, geen invoerrechten meer geheven op het handelsverkeer binnen de Benelux. Daarnaast gold tegenover andere landen een gemeenschappelijk buitentarief, dat het laagste van Europa was.
 In de preambule bij de douaneovereenkomst staat dat de partijen de meest gunstige voorwaarde willen scheppen voor de uiteindelijke verwezenlijking van een economische unie. Bijna tien jaar na de inwerkingtreding van de douaneovereenkomst, op 3 februari 1958, ondertekenden België, Luxemburg en Nederland het Verdrag tot instelling van de Benelux Economische Unie. Dit verdrag is op 1 november 1960 in werking getreden. Was de douane-overeenkomst een bilateraal verdrag, de Economische Unie is door de drie landen zelfstandig gesloten en zodoende een multilateraal verdrag, dit blijkt uit artikel 1 van het Verdrag. Het hoofddoel van de Economische Unie, dat is vervat in de preambule, luidt: De economische vooruitgang, welke het hoofddoel van Hun Unie vormt, moet leiden tot het bevorderen van het persoonlijk en maatschappelijk welzijn van Hunne volkeren.”
 In grote lijnen bestaat het verdrag uit vier delen, voorafgegaan door een preambule.
 Deel 1 vermeldt de algemene beginselen die de doelstellingen omschrijven en de hoofdkenmerken van de Economische Unie bepalen. (art. 1-14)
 Deel 2 hierin worden de instellingen van de Unie en hun organisatie behandeld (art. 15-54)
 Deel 3 bevat nadere voorschriften ten aanzien van bepaalde economische sectoren (art. 55-92)
 Deel 4 bevat een aantal slotbepalingen (art. 93-100)
 Daarnaast maken een Overgangsovereenkomst en Uitvoeringsprotocol deel uit van het verdrag.
 Met de ondertekening hebben de landen zich verbonden aan de realisering van vrij verkeer van: goederen, personen, kapitaal en diensten.
 Verdrag van Senningen
 In 2004 is een nieuw verdrag (Verdrag van Senningen) inzake politiebevoegdheden bij grensoverschrijdende criminaliteitsbestrijding afgesloten. Nieuw is dat de politie onbeperkt en zonder voorafgaande toestemming mag reizen, arresteren en wapens dragen binnen de Benelux. Dat gaat verder dan de Verdragen van Schengen. Dit nieuwe verdrag is in 2006 goedgekeurd door de parlementen van de Benelux-landen.
 Na meer dan 10 jaar succesvolle samenwerking in het kader van het Verdrag van Senningen op het gebied van politie, justitie, migratie en crisiscentra is er op 18 november 2016 door de drie ministers van de drie Benelux-landen een principe-overeenkomst[2] gesloten om het bestaande Benelux-Politieverdrag van 2004 te updaten en uit te breiden naar een nieuw Benelux-Veiligheidsverdrag. Het gaat vooral om het beter uitwisselen van gegevens, om meer mogelijkheden voor grensoverschrijdend achtervolgen van criminelen en het vergemakkelijken van politieonderzoek in een ander land. De achtergrond hiervan is dat op basis van de sterke banden tussen de veiligheidsdiensten en het opgebouwde vertrouwen nieuwe stappen voorwaarts worden gezet en hierdoor grenzen en bestaande obstakels beter kunnen worden geneutraliseerd. De ministeriële principe-overeenkomst van 18 november 2016 wordt nu via formele verdragsonderhandelingen nader uitgewerkt en zal het aangepaste Benelux-Veiligheidsverdrag, na parlementaire goedkeuring in de drie landen, naar verwachting in 2018 van kracht worden.[3]
 Benelux sinds 2010: Benelux Unie
 Het verdrag van de Benelux Economische Unie is in 1960 in werking getreden voor een periode van vijftig jaar. In 2010 was die periode afgelopen. Het Benelux-verdrag blijft vervolgens voor achtereenvolgende tijdvakken van tien jaar van kracht (stilzwijgende verlenging), tenzij één der partijen het verdrag beëindigt.
 Op 17 juni 2008 werd in Den Haag een nieuw verdrag[4] ondertekend, dat in 2010 in werking is getreden. De landen werken samen op gebieden waar de EU nog niet in voorziet. Het verdrag is een raamverdrag waarbij, in tegenstelling tot het oude verdrag, niet alles vooraf in detail is geregeld. Het nieuwe verdrag is voor onbeperkte duur (oude verdrag was voor 50 jaar) en heeft in eerste instantie betrekking op de interne markt, duurzaamheid en justitie & binnenlandse zaken. Tevens werden overbodige commissies en slapende instituties opgeheven. Doordat de unie werd uitgebreid naar niet-economische zaken is de officiële naam Benelux Economische Unie gewijzigd in Benelux Unie. De Nederlandse politieke partijen, de PVV en de SP hebben zich onthouden bij de parlementaire goedkeuring van het nieuwe aangepaste Benelux-verdrag. De PVV maakte eerder bekend Groot-Nederlandse idealen te hebben, de Benelux wordt door deze partij niet geaccepteerd als samenwerkingsvorm.
 Op haar zomerzitting van het Benelux-parlement op 12 en 13 juni 2009 heeft zij eenparig een voorstel tot aanbeveling aangenomen om de werking van het Benelux-parlement te moderniseren en de betreffende overeenkomst tussen de drie Benelux-landen te herzien. Na enige jaren van discussies over de uitbreiding van de bevoegdheden van het Benelux-parlement is op 20 januari 2015 een volledig nieuw Beneluxparlement-verdrag[5] ondertekend door de drie verdragslanden. Hierin worden onder andere het interpellatierecht van het Benelux-parlement versterkt en de werking van het parlement verbeterd. Er werd (nog) niet besloten om de adviserende bevoegdheid uit te breiden naar een (mede)-beslissingsrecht (ook niet op deelgebieden). Er is al enige jaren een discussie gaande over het recht tot (mede)-beslissing; waarbij wordt gerefereerd aan het subsidiariteitsbeginsel zoals dit eveneens wordt toegepast in de Europese Unie. Het nieuwe verdrag doorloopt nu het parlementaire goedkeuringsproces in de drie landen.
 Het Benelux-parlement heeft in december 2007 een aanbeveling gedaan om de beroeps- en cassatiebevoegdheden ten aanzien van door het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom genomen weigerings- en oppositiebeslissingen bij het Benelux-Gerechtshof onder te brengen. Dit voorstel tot herziening van het Verdrag betreffende het Benelux-Gerechtshof is positief ontvangen door het Benelux Comité van Ministers en op 20-04-2010 zijn de onderhandelen hierover en over het toekomstige takenpakket van het Benelux-Gerechtshof officieel begonnen. Dit heeft geresulteerd in:
 Protocol tot wijziging van het Verdrag betreffende de instelling en het statuut van een Benelux-Gerechtshof; getekend op 15-10-2012 en inmiddels geratificeerd en van kracht geworden op 1 december 2016;
 Protocol houdende wijziging van het Benelux-verdrag inzake de intellectuele eigendom; getekend op 21-05-2014 en inmiddels geratificeerd en van kracht geworden op 1 juni 2018.
 In het voorjaar van 2013 kwam de Benelux Unie in het oog van een storm terecht naar aanleiding van een kritisch rapport van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken ten aanzien van de werking en nut van de Benelux Unie. Een van de conclusies uit het rapport genaamd 'Relaties, resultaten en rendement: evaluatie van de Benelux Unie-samenwerking vanuit Nederlands perspectief' luide: "de maatschappelijke effecten van de samenwerking zijn meestal indirect en bescheiden en het duurt vaak lang om resultaat te boeken." Ook is er sprake van "weinig beleidsinhoudelijke focus en samenhang". Verscheidene Nederlandse partijen, in het bijzonder VVD en SP, stelden daarop de Benelux openlijk in vraag alsook de Nederlandse bijdrage van € 7 miljoen per jaar.
 Op 5 juni 2018 was er in het Koninklijk Paleis van Brussel een ontmoeting tussen koning Filip, koning Willem Alexander en groothertog Hendrik ter ere van het 60-jarig bestaan van de Benelux.[6]
 Verhoudingen met andere instellingen
 Eén maand voor de inwerkingtreding van de Benelux Economische Unie is, op 1 januari 1958, het Verdrag van Rome in werking getreden. In het EEG-verdrag is bepaald (in art. 233) dat de bepalingen van dat verdrag geen beletsel mogen vormen voor het bestaan en de voltooiing van de regionale unies tussen België en Luxemburg en tussen België, Luxemburg en Nederland, voor zover de doelstellingen nog niet door toepassing van het verdrag bereikt zijn.
 In het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa is een uitzonderingsclausule opgenomen betreffende de samenwerking in Benelux-verband. Het beleid van de Europese Unie mag de werking van de Benelux niet frustreren en anderzijds aanvaardt de Benelux alle wetten en bepalingen van Europese zijde.
 Officiële talen en huidige verdeling
 Sinds België het aantal van 11,4 miljoen inwoners bereikt heeft, vertegenwoordigt de Benelux een bevolking van naar schatting 29,2 miljoen inwoners. De Benelux koos het Nederlands en Frans als officiële talen voor zijn instellingen.
 82% van de bevolking woont in een gebied waar Nederlands de officiële taal is. Het gaat om 23,7 miljoen personen, verdeeld over 17,2 miljoen Nederlanders en 6,5 miljoen Vlamingen;
 14% van de bevolking woont in een gebied waar Frans de officiële taal is. Dat zijn 4,2 miljoen personen, verdeeld over 3,6 miljoen Walen en 0,6 miljoen Luxemburgers.
 4% van de bevolking woont in het tweetalige (Frans, Nederlands) gewest Brussel. Het gaat om 1,2 miljoen personen.
 De afzonderlijke landen hebben naast Nederlands en/of Frans ook andere officiële talen: in Luxemburg zijn dat Luxemburgs en Duits. Ook in België is Duits een officiële taal (Duitstalige Gemeenschap). In de Nederlandse provincie Friesland is het Fries naast het Nederlands een officiële taal.
 Organisatorische structuur Benelux Unie
 Op basis van het nieuwe Benelux-verdrag van 2008[7] is het aantal structuren verminderd en dus vereenvoudigd. Een aantal niet actieve instellingen zijn namelijk opgeheven. Conform artikel 5 van het nieuwe verdrag zijn er vijf Benelux-instellingen:
 Het Benelux Comité van Ministers (art.6-11).
 De Benelux-Raad (art. 12-14)
 De Raadgevende Interparlementaire Raad (art. 15-16)
 Het Benelux-Gerechtshof (art. 17)
 Het Benelux Secretariaat-generaal (art.18-23)
 Daarnaast bestaat er de uitvoeringsorganisatie Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom; welke eveneens apart in het verdrag is vermeld.
 Het Comité van Ministers is het hoogste beslisorgaan van de Benelux Unie. Het Comité van Ministers telt ten minste één vertegenwoordiger op ministerieel niveau van de drie landen. De samenstelling van het Comité van Ministers kan veranderen in functie van de agenda. Zij zijn belast met de uitvoering van het Verdrag tot instelling van de Benelux Unie en beschikt in dat kader over de volgende middelen: het sluiten van overeenkomsten, goedkeuren van (bindende) beschikkingen en het goedkeuren van beleidsaanbevelingen en interne richtlijnen. De ministers bepalen de richtsnoeren en de prioriteiten van de samenwerking in de Benelux. Het Comité kan taken aan ministeriële werkgroepen delegeren.
 De vergaderingen van het Benelux Comité van Ministers worden bij toerbeurt door een Belgisch, Luxemburgs en Nederlands lid voorgezeten voor de duur van een kalenderjaar.
 Benelux-Raad
 De Benelux-Raad bestaat uit de hoge ambtenaren van de bevoegde ministeries en de samenstelling van de Raad kan veranderen in functie van de agenda en is het hoogste ambtelijke orgaan van de Benelux Unie. De voornaamste bevoegdheid van de Raad bestaat erin om de dossiers voor het Comité van Ministers voor te bereiden.
 Bij afzonderlijk verdrag van 5 november 1955 is de Interparlementaire Raad (het Benelux-parlement) ingesteld, het verdrag is op 7 september 1959 in werking getreden. Het Benelux-Parlement telt in toaal 49 parlementsleden, afkomstig uit de parlementen van België, Nederland en Luxemburg en is samengesteld uit 21 Nederlandse, 21 Belgische en 7 Luxemburgse parlementsleden. De leden van de Raadgevende Interparlementaire Beneluxraad informeren en adviseren hun respectieve regeringen over alle Benelux-aangelegenheden. Daarnaast worden ook verdragen, overeenkomsten en protocollen ter advies aan de Raad voorgelegd.
 Op 20 januari 2015 werd een volledig nieuw Benelux-parlement-verdrag ondertekend door de drie landen. Hierin wordt onder andere het interpellatierecht versterkt en de werking van het parlement verbeterd. Er werd (nog) niet besloten om de huidige adviserende bevoegdheid uit te breiden naar een (mede)-beslissingsrecht (ook niet op deelgebieden). Momenteel doorloopt dit verdrag de goedkeuringsprocedure in de drie Benelux-landen.
 Wanneer men streeft naar unificatie van het recht, wordt ook unificatie van de rechtspraak verlangd. Het kan niet zo zijn dat een geschil over zaken die de Unie rechtstreeks raken in België anders worden beoordeeld dan in Nederland. Daarom is op 31 maart 1965 het verdrag betreffende de instelling en het statuut van een Benelux-Gerechtshof ondertekend. Op 11 mei 1974 is het Benelux-Gerechtshof geïnstalleerd te Brussel, dit is tevens de permanente vestigingsplaats.
 De minimumsamenstelling van het Hof telt negen rechters, zes plaatsvervangende rechters en drie advocaten-generaal, deze achttien leden zijn gelijk verdeeld over de drie verschillende nationaliteiten. De leden van het Hof zijn afkomstig van de nationale hoogste rechtscolleges, voor Nederland dus de Hoge Raad der Nederlanden, voor België het Hof van Cassatie van België en ten slotte het Cour supérieure de Justice van Luxemburg. De rechters kunnen naast hun functie binnen het Benelux Gerechtshof gewoon werkzaam blijven voor hun nationale rechtscolleges.
 Op 15 oktober 2012 is door drie Benelux-landen een protocol getekend om het bestaande verdrag met betrekking tot het Benelux-Gerechtshof aan te passen en uit te breiden. Dit protocol is inmiddels op 1 december 2016 van kracht geworden. België, Nederland en Luxemburg creëerden hiermee een basis voor de uitbreiding van de bevoegdheden van het Benelux-Gerechtshof. Dat krijgt naast de bestaande bevoegdheid om Benelux-rechtsregels uit te leggen of de regeringen hierover van advies te dienen, ook een “rechtsprekende” bevoegdheid (naast de bestaande bevoegdheid op het gebied van Benelux-ambtenarenzaken). In een eerste fase is gekozen om de rechtsprekende bevoegdheid enkel toe te kennen op het gebied van de Intellectuele Eigendom (merken, tekeningen en modellen). Het Benelux-Verdrag over intellectuele eigendom van 25 februari 2005 werd daartoe gewijzigd, door middel van een protocol van 21 mei 2014, dat inmiddels sinds 1 juni 2018 van kracht is geworden.. Maar ook andere onderwerpen kunnen in de toekomst door middel van een bijkomende verdrag onder de rechtsprekende bevoegdheid van het Hof worden gebracht.[8]
 De nieuwe bevoegdheid vraagt ook een nieuwe structuur. Voortaan zijn er drie Kamers binnen het Benelux-Gerechtshof. De Eerste Kamer oefent de bestaande prejudiciële en adviserende bevoegdheid uit en is daarnaast bevoegd voor voorziening in cassatie tegen uitspraken van de Tweede Kamer. Deze Tweede Kamer is uitsluitend bevoegd voor de rechtsprekende taak in eerste instantie. De Derde Kamer tot slot oefent de bestaande bevoegdheid van het Hof uit wat betreft administratieve beroepen van de personeelsleden van de Benelux Unie of het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom. Vanaf 1 december 2016 zal de officiële zetel van het Benelux-Gerechtshof verhuizen naar het Groothertogdom Luxemburg. De griffie blijft voorlopig in Brussel, gehuisvest bij het Benelux-secretariaat.
 Het Secretariaat-Generaal is de centrale, gemeenschappelijke administratie van de Benelux Economische Unie. Het is gevestigd in Brussel aan de Regentschapstraat en wordt geleid door een secretaris-generaal. Sinds 2017 wordt deze functie bekleed door de Belg Thomas Antoine. De secretaris-generaal wordt bijgestaan door twee adjunct-secretarissen-generaal. Tezamen vormen zij het College van Secretarissen-Generaal. De Nederlandse adjunct-SG is Luuk Blom ; de Luxemburgse adjunct-SG is Alain de Muyser. Het initieert, ondersteunt en bewaakt samenwerking op het gebied van economie, duurzaamheid en veiligheid.
 Benelux als naam
 Beneluxlijn, metrolijn in Rotterdam
 Beneluxtrein, de internationale trein tussen Amsterdam en Brussel
 Beneluxtunnel, tunnel in Rotterdam
 Knooppunt Benelux, een snelwegknooppunt tussen de A4 en de A15, in het zuidwesten van Rotterdam.
 Benelux Racing League, een autoracekampioenschap bestaande uit de BRL V6, BRL Light en vanaf 2010 Formule BRL.
 Beneluxliga, een samenwerkingsverband van de sportbonden NHV namens Nederland; VHV en LFH namens België; en FLH namens Luxemburg in het handbal voor mannen.
 De naam wordt ook soms gebruikt om een samenwerking van alleen Nederlandstalig Benelux, Nederland en Vlaanderen, aan te duiden, zoals bij Benelux' Next Top Model.
 Benelux Politieke Samenwerking
 Benelux-website
 Comité Nieuwe Benelux, Comité voor steun en lobby voor de Benelux.
 Tijdlijn over de geschiedenis van de Benelux
 o Wereldbank
 o Gemeenschappelijke verklaring van de Benelux-ministers van Justitie d.d. 18-11-2016.
 o Meer mogelijkheden voor politie in Benelux.
 o Verdrag tot herziening van het op 3 februari 1958 gesloten verdrag tot instelling van de BENELUX Economische Unie
 o Verdrag over de Benelux Interparlementaire Assemblee
 o Benelux 60 jaar, maar wat hebben we er nog aan? - rtlnieuws.nl, 5 juni 2018
 o Informatie over het nieuwe Benelux-verdrag op de website van de Benelux Unie.
 o Nieuwsbericht Benelux-Gerechtshof 01-12-2016
 Totale bevolkingsaantal Benelux afgeleid van:
 (nl) Bevolkingsteller CBS Zondag 11 maart 2018
 (nl) Rijksregister België te vinden onder titel "Statistieken van de bevolking": Bevolkingscijfers op 1 januari 2018
 (nl) Bevolkingsaantal Luxemburg July 2017 (est.)
 Sjabloon:Navigatie intergouvernementele organisaties Zie ook de categorie met mediabestanden in verband met Benelux op Wikimedia Commons.
 Overgenomen van "http://nl.wikisage.org/w/index.php?title=Benelux&oldid=248500"
 Deze pagina is voor het laatst bewerkt op 29 jun 2018 om 13:24.


text:
Nāḩiyat Qal‘at al Maḑīq (arabiska: ناحية قلعة المضيق) är ett subdistrikt i Syrien. Det ligger i provinsen Hamah, i den västra delen av landet, km norr om huvudstaden Damaskus.
 Trakten runt Nāḩiyat Qal‘at al Maḑīq består till största delen av jordbruksmark. Runt Nāḩiyat Qal‘at al Maḑīq är det tätbefolkat, med invånare per kvadratkilometer. Medelhavsklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är °C, och den kallaste är januari, med °C. Genomsnittlig årsnederbörd är millimeter. Den regnigaste månaden är januari, med i genomsnitt mm nederbörd, och den torraste är augusti, med mm nederbörd.
 Källor
 Indelningar i Hamah (provins)


type: legislation

text:
 Avis juridique important
 |
 41994D0017
 Acquis de Schengen - Décision du Comité exécutif du 22 décembre 1994 concernant l'introduction et l'application du régime Schengen dans les aéroports et les aérodromes [SCH/Com-ex (94) 17, rev. 4]
 Journal officiel n° L 239 du 22/09/2000 p. 0168 - 0172
 DÉCISION DU COMITÉ EXÉCUTIFdu 22 décembre 1994concernant l'introduction et l'application du régime Schengen dans les aéroports et les aérodromes[SCH/Com-ex (94) 17, rév. 4]LE COMITÉ EXÉCUTIF,vu l'article 132 de la Convention d'application de l'Accord de Schengen,vu les articles 4 et 6 de la Convention susmentionnée,prend connaissance du document relatif à l'introduction et à l'application du régime Schengen dans les aéroports et les aérodromes (aéroports secondaires) [SCH/I-Front (94) 39, 9e rév.], l'approuve etDÉCIDE:Les mesures exposées en annexe sont mises en oeuvre en vue de l'introduction et de l'application du régime Schengen dans les aéroports et les aérodromes.Bonn, le 22 décembre 1994.Le PrésidentBernd SchmidbauerDÉCISIONsur l'introduction et l'application du régime Schengen dans les aéroports et les aérodromes (aéroports secondaires)SCH/I-Front (94) 39, 9e rév.Lors de l'introduction du régime Schengen dans les aéroports et les aérodromes, il faut tenir compte de l'importance que revêt la voie aérienne pour l'immigration clandestine ainsi que la fonction des aéroports en tant que frontières intérieures et extérieures. Les Parties contractantes considèrent que la réalisation des nouvelles mesures suivantes s'impose:1) Eu égard à la nécessité d'éviter le mélange entre les flux de passagers de vols intérieurs et de vols internationaux - à l'entrée, avant le contrôle de la police des frontières et au départ, après ce contrôle - et considérant que les infrastructures visant à assurer la séparation physique entre ces flux de passagers devront être achevées dans tous les aéroports avant la mise en vigueur de la Convention d'application de Schengen, l'aéroport d'Amsterdam/Schiphol ayant obtenu à titre exceptionnel un délai courant jusqu'à la fin 1995 à condition de garantir une séparation nette entre les flux de passagers par des mesures procédurales pendant ce délai, cette mise en vigueur interviendra pour le trafic aérien également, à la date fixée par le Comité exécutif(1).Pendant le délai de préparation - entre le 22 décembre 1994 et le 26 mars 1995 - les Parties contractantes s'informent mutuellement sur les mesures qui sont adoptées.2) Afin de réduire - lors des contrôles de vols internationaux - les délais d'attente des bénéficiaires du droit communautaire qui ne sont, en règle générale, soumis qu'à une vérification d'identité, il faut prévoir des postes de contrôle distincts signalés par une indication minimale uniforme dans tous les États Schengen consistant en l'emblème de l'Union européenne avec la mention "EU" dans un cercle formé d'étoiles. Les postes de contrôle destinés aux ressortissants d'États tiers sont signalés par la mention "Non-EU-Nationals". Dans les pays de langues latines, les abréviations sont "UE" et "Non-UE".3) Dans les aérodromes - à savoir les aéroports n'ayant pas le statut d'aéroport international au regard du droit national concerné, mais pour lesquels des vols internationaux sont autorisés -, les conditions de contrôle sont adaptées à celles en vigueur dans les aéroports, avec les exceptions suivantes:- Afin de prévenir les risques, il faut contrôler les passagers des vols dont il n'est pas établi avec certitude qu'ils sont effectués en provenance ou à destination exclusives des territoires des Parties contractantes sans atterrissage sur le territoire d'un État tiers.- Lorsque le volume du trafic ne l'exige pas, il n'est pas nécessaire que des agents de contrôle soient présents en permanence dans les aérodromes, dans la mesure où il est garanti que, en cas de nécessité, les effectifs peuvent être disponibles sur place en temps utile. Le gestionnaire de l'aérodrome est tenu d'informer suffisamment à l'avance les autorités chargées du contrôle des frontières de l'arrivée et du départ d'un avion en trafic international. Le recours aux agents de police auxiliaires est autorisé, dans la mesure où le droit national le prévoit.- Dans les aérodromes, on peut en règle générale renoncer à mettre en place des structures destinées à la séparation physique entre les flux de passagers de vols intérieurs et de vols internationaux.Le Manuel commun est complété par des dispositions concernant les aérodromes.(1) Cette disposition est fondée sur l'hypothèse que la décision de mise en vigueur de la Convention sera adoptée le 22 décembre 1994 et qu'un délai de trois mois s'écoulera entre cette décision et la date de la mise en vigueur.INTRODUCTION ET APPLICATION DU RÉGIME SCHENGEN DANS LES AÉROPORTS ET LES AÉRODROMES (AÉROPORTS SECONDAIRES)Les aéroports ont un rôle important dans le système Schengen. En effet, ils revêtent d'une part une importance significative en tant que voie d'accès pour un nombre sans cesse croissant de voyageurs et, partant, également pour les immigrés clandestins; d'autre part, ils fonctionnent à la fois comme des frontières intérieures et des frontières extérieures et représentent par conséquent un secteur particulier connaissant une série de problèmes spécifiques.Concrètement, les aspects suivants doivent être pris en considération:- mise en vigueur de la Convention d'application de Schengen,- canalisation des flux de passagers dans les aéroports,- adaptation de l'intensité des contrôles dans le trafic aérien civil aux dispositions Schengen,- particularités des aérodromes.1. Mise en vigueur de la Convention d'application de SchengenLe régime Schengen introduit une innovation essentielle: quelle que soit leur nationalité, les passagers de vols intérieurs ne sont plus soumis à aucun contrôle alors que les passagers de vols internationaux subissent, à l'entrée et à la sortie, un contrôle plus ou moins approfondi en fonction de leur nationalité. Pour pouvoir réaliser simultanément ces deux objectifs, il est nécessaire de séparer ces deux catégories de passagers. Il s'agit d'éviter ainsi, d'une part, que des passagers de vols intérieurs soient contrôlés, et d'autre part, que des passagers de vols internationaux pénètrent sur le territoire des États Schengen sans subir de contrôle.Une séparation complète ne peut être réalisée que par des mesures physiques, principalement par la mise en place d'infrastructures appropriées. La construction de cloisons dans les aires de contrôle existantes, l'utilisation de différents niveaux dans les bâtiments existants ou le traitement du trafic dans des terminaux différents constituent des moyens permettant cette séparation.Considérant que la mise en place des infrastructures appropriées devra être achevée dans tous les aéroports au moment de la mise en vigueur de la Convention d'application de Schengen, l'aéroport de Schiphol s'étant vu accorder un régime d'exception jusqu'à la fin de 1995 à la condition que pendant ce délai la séparation des flux de passagers soit assurée par des méthodes procédurales, la Convention d'application sera mise en vigueur pour le trafic aérien également à la date fixée par le Comité exécutif(1).Pendant la phase de préparation - entre le 22 décembre 1994 et le 26 mars 1995 - les Parties contractantes s'informent mutuellement sur les mesures qui sont adoptées.2. Canalisation des flux de passagers dans les aéroportsDes tests ont montré que l'application des dispositions Schengen en matière de contrôle, notamment à l'égard de ressortissants de pays tiers, augmente sensiblement la durée des contrôles et donne lieu à de longs délais d'attente. Afin que les délais d'attente induits par les contrôles restent acceptables au moins pour les bénéficiaires du droit communautaire, il faut mettre davantage l'accent sur l'accélération des contrôles dans ces cas.À cet égard, une solution consiste à prévoir des postes de contrôle spécifiques pour les bénéficiaires du droit communautaire, afin que ces personnes, soumises en règle générale seulement à un contrôle minimal, ne doivent pas subir de retards du fait qu'elles se présentent au même guichet que les ressortissants de pays tiers devant se soumettre à un contrôle d'entrée approfondi nécessitant beaucoup de temps. Toutefois, l'expérience a montré que les passagers n'empruntent les files de contrôle appropriées que lorsque la signalisation est compréhensible pour tous. On peut s'attendre à ce que la signalisation sera d'autant plus facilement respectée qu'elle sera plus uniforme. L'objectif à atteindre est une pratique concertée dans tous les États Schengen.Il faudra prévoir, pour les bénéficiaires du droit communautaire, des postes de contrôle distincts signalés par une indication minimale uniforme dans tous les États Schengen consistant en l'emblème de l'Union européenne avec la mention "EU" dans un cercle formé d'étoiles. Les postes de contrôle destinés aux ressortissants d'États tiers sont signalés par la mention "Non-EU-Nationals". Dans les pays de langues latines, les abréviations sont "UE" et "Non-UE".3. Adaptation de l'intensité des contrôles dans le trafic aérien civil aux dispositions SchengenLes principes régissant le contrôle dans les aéroports, en tant que frontières extérieures, sont identiques à ceux régissant le contrôle des voyageurs, par exemple aux points de passage routiers. Toutefois, contrairement à ce dernier cas, dans le trafic aérien la composante "temps" joue un rôle particulier, notamment en raison des correspondances.Il s'agit en l'occurrence de concilier les impératifs de sécurité et les contraintes de temps. En cas de doute, la priorité doit toutefois être accordée aux exigences en matière de sécurité.La durée de l'ensemble de la procédure de contrôle dépend non seulement du volume des activités des autorités chargées du contrôle des frontières mais également d'une série d'autres facteurs comme par exemple le nombre de passagers, la composition des voyageurs, la structure des bâtiments et autres aspects. Les circonstances diffèrent d'un aéroport à l'autre. Selon des études de l'IATA, si la durée moyenne de contrôle par passager dépasse 40 secondes, le fonctionnement de l'aéroport est sensiblement perturbé. Des tests réalisés sur la base des dispositions Schengen en matière de contrôle ont confirmé ces résultats. Étant donné que l'espace disponible et les capacités d'accueil sont limités, cette situation ne peut être changée du jour au lendemain, même en renforçant les effectifs.C'est la raison pour laquelle il faut prévoir pour les aéroports, à côté de l'augmentation des effectifs, des procédures spéciales permettant de respecter le niveau de contrôle Schengen et comportant une durée de contrôle qui ne soit pas incompatible avec les contraintes de temps des autres systèmes dont il faut tenir compte, comme par exemple le trafic aérien international.Une distinction doit être établie entre les mesures organisationnelles, réalisables à court terme, et les mesures fondées sur une technologie complexe, dont la réalisation nécessite par le fait même plus de temps.Les Parties contractantes se proposent d'examiner les mesures suivantes du point de vue de leur opportunité:3.1. Mesures organisationnellesLes mesures relevant de cette catégorie doivent permettre de rationaliser et d'accélérer la procédure de contrôle, sans pour autant occasionner de déficits de sécurité.- La création d'une seconde ligne de contrôle permettrait au personnel se trouvant dans les cabines de contrôle de se décharger des cas difficiles en les confiant aux agents de cette seconde ligne; grâce à cette façon de procéder, le rythme rapide du contrôle des flux de passagers serait maintenu.- Aux termes de la décision des Ministres et Secrétaires d'État du 6 novembre 1992, les contrôles aux frontières extérieures sont efficaces, du point de vue des exigences Schengen, si leur degré d'intensité correspond aux risques et menaces que présentent les différents États tiers. Les Parties contractantes Schengen s'informent mutuellement des modalités de mise en oeuvre.À cette fin, les Parties contractantes ont l'intention de demander sous peu à leurs autorités chargées de la sécurité d'enquêter sur les risques et menaces émanant des États tiers.- Le contrôle frontalier automatique constitue un autre moyen d'accélérer les contrôles de passagers tout en économisant des effectifs. Il s'agit d'une vérification automatique consistant en la lecture électronique d'un document de voyage ou d'une carte à puce spéciale. L'accélération des contrôles est surtout réalisée grâce à l'installation d'un grand nombre de ces appareils de lecture automatique qui ne sont pas encombrants et dont les coûts sont sensiblement plus faibles que ceux liés à un poste de contrôle avec un agent.Cette procédure permet de vérifier sur-le-champ et de façon détaillée si toutes les conditions d'entrée sont remplies, grâce à l'accès aux données de recherche informatisées, aux vérifications effectuées avant de délivrer l'autorisation d'utiliser la procédure automatique et aux contrôles répétés. De plus, les agents des autorités frontalières pourraient le cas échéant effectuer à tout moment des contrôles complémentaires.3.2. Système d'informations anticipées sur les passagers (Advanced-Passenger-Information-System)Afin d'adapter l'intensité des contrôles du trafic aérien aux exigences Schengen, de nouvelles possibilités doivent être explorées. Étant donné que la marge disponible pour augmenter la durée des contrôles après l'atterrissage des avions ne peut pas être agrandie à volonté, il faudrait remédier à cette situation par le biais de contrôles anticipés des voyageurs réalisés avant l'atterrissage des appareils. Ce type de procédure est déjà utilisé en partie dans la navigation aérienne internationale et est organisé de telle sorte que les données relatives aux passagers sont transmises par voie électronique à l'aéroport d'arrivée après le décollage de l'avion. Les autorités frontalières de l'aéroport de destination peuvent alors commencer à comparer ces données à l'aide de leurs fichiers d'informations et de recherche et disposent en règle générale de suffisamment de temps pour cette opération.3.3. Contrôles en amont (pre-flight-inspections)Les contrôles "en amont" constituent une autre méthode permettant d'anticiper le contrôle des passagers. Lors de ces contrôles, des agents de contrôle de l'État de destination peuvent, sur la base d'accords internationaux, effectuer des contrôles dans l'aéroport de départ afin de vérifier si les passagers remplissent certaines conditions pour entrer sur le territoire de l'État Schengen de destination et s'ils peuvent embarquer sur le vol. Le contrôle en amont complète le contrôle à l'entrée effectué à l'aéroport de destination, mais ne le remplace pas.4. Particularités des aérodromesDans les aérodromes, qui au regard du droit national concerné, n'ont pas le statut d'aéroport international, mais pour lesquels des vols internationaux sont autorisés, les passagers des vols internationaux sont soumis au contrôle de personnes [partie II, point 3.3.3, du Manuel commun(2)].Afin de prévenir les risques, il faut contrôler les passagers des vols dont il n'est pas établi avec certitude qu'ils sont effectués en provenance ou à destination exclusives des territoires des Parties contractantes sans atterrissage sur le territoire d'un État tiers.Lorsque le volume du trafic dans les aérodromes ne l'exige pas, il n'est pas nécessaire que des agents de contrôle soient présents en permanence dans ces aérodromes dans la mesure où il est garanti que, en cas de nécessité, les effectifs peuvent être disponibles sur place en temps utile. Le gestionnaire de l'aérodrome doit être tenu d'informer suffisamment à l'avance les autorités chargées du contrôle des frontières de l'arrivée et du départ d'un avion en trafic international. Le recours aux agents de police auxiliaires est autorisé, dans la mesure où le droit national le prévoit.Étant donné que le trafic est, en règle générale, sporadique dans les aérodromes, on peut en principe renoncer à mettre en place des structures destinées à la séparation physique entre les passagers de vols intérieurs et de vols internationaux.Des dispositions concernant les aérodromes seront ajoutées au Manuel commun.(1) Cette disposition est fondée sur l'hypothèse que la décision de mise en vigueur de la Convention sera adoptée le 22 décembre 1994 et qu'un délai de trois mois s'écoulera entre cette décision et la date de mise en vigueur.(2) Document confidentiel. Voir SCH/Com-ex (98) 17.


text:
1435. aasta
 Sajandid: 14. sajand - 15. sajand - 16. sajand
 Aastakümned: 1380. aastad 1390. aastad 1400. aastad 1410. aastad 1420. aastad - 1430. aastad - 1440. aastad 1450. aastad 1460. aastad 1470. aastad 1480. aastad
 Aastad: 1430 1431 1432 1433 1434 - 1435 - 1436 1437 1438 1439 1440
 Sündmused maailmas
 ...
 Sündmused Eestis
 4. detsember – Valgas toimus senini kõige esinduslikum maapäev, kus muu hulgas sõlmiti Valga konföderatsioonileping
 ...
 Sündinud
 Bernt Notke, saksa kunstnik
 Surnud
 ...
 Viited
 1435


text:
 18.6.2011
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 179/2
 Unionin tuomioistuimen tuomio (suuri jaosto) 12.4.2011 (Cour de cassationin (Ranska) esittämä ennakkoratkaisupyyntö) — DHL Express France SAS, aiemmin DHL International SA v. Chronopost SA
 (Asia C-235/09) (1)
 (Immateriaalioikeus - Yhteisön tavaramerkki - Asetus (EY) N:o 40/94 - 98 artiklan 1 kohta - Yhteisön tavaramerkkituomioistuimen määräämä loukkaamistoimien jatkamista koskeva kielto - Alueellinen ulottuvuus - Tällaiseen kieltoon liitetyt pakkokeinot - Vaikutukset muiden jäsenvaltioiden kuin asian ratkaisseen tuomioistuimen sijaintijäsenvaltion alueella)
 2011/C 179/02
 Oikeudenkäyntikieli: ranska
 Ennakkoratkaisua pyytänyt tuomioistuin
 Cour de cassation
 Pääasian asianosaiset
 Kantaja: DHL Express France SAS, aiemmin DHL International SA
 Vastaaja: Chronopost SA
 Oikeudenkäynnin kohde
 Ennakkoratkaisupyyntö — Cour de cassation — Yhteisön tavaramerkistä 20.12.1993 annetun neuvoston asetuksen (EY) N:o 40/94 (EYVL 1994, L 11, s. 1) 98 artiklan tulkinta saman asetuksen 1, 14 ja 94 artiklan yhteydessä — Tavaramerkkiä loukkaava toimi — Yhteisön tavaramerkkituomioistuimen määräämän kiellon alueellinen soveltamisala — Yhteisön tavaramerkkituomioistuimen mahdollisuus liittää mainittuun kieltoon pakkotoimia, joita sovelletaan kaikkien niiden jäsenvaltioiden alueella, joissa tavaramerkkiä loukkaavien toimien jatkamista koskevalla kiellolla on oikeusvaikutuksia
 Tuomiolauselma
 1)
 Yhteisön tavaramerkistä 20.12.1993 annetun neuvoston asetuksen (EY) N:o 40/94, sellaisena kuin se on muutettuna 22.12.1994 annetulla neuvoston asetuksella (EY) N:o 3288/94, 98 artiklan 1 kohtaa on tulkittava siten, että yhteisön tavaramerkkituomioistuimen, jonka toimivalta perustuu mainitun asetuksen 93 artiklan 1–4 kohtaan ja 94 artiklan 1 kohtaan, määräämä kielto jatkaa toimia, jotka loukkaavat tai uhkaavat loukata yhteisön tavaramerkkiä, koskee lähtökohtaisesti koko unionin aluetta.
 2)
 Asetuksen N:o 40/94, sellaisena kuin se on muutettuna neuvoston asetuksella N:o 3288/94, 98 artiklan 1 kohdan toista virkettä on tulkittava siten, että yhteisön tavaramerkkituomioistuimen määräämänsä jo toteutuneen tai uhkaavan loukkaustoimen jatkamista koskevan kiellon noudattamisen varmistamiseksi kansallisen lainsäädäntönsä mukaisesti määräämällä pakkokeinolla, kuten uhkasakolla, on vaikutuksia kyseisen tuomioistuimen sijaintijäsenvaltion lisäksi muissa jäsenvaltioissa, joihin tällaisen kiellon alueellinen soveltamisala ulottuu, tuomioistuimen toimivallasta sekä tuomioiden tunnustamisesta ja täytäntöönpanosta siviili- ja kauppaoikeuden alalla 22.12.2000 annetun neuvoston asetuksen (EY) N:o 44/2001 III luvussa säädetyillä tuomioiden tunnustamista ja täytäntöönpanoa koskevilla edellytyksillä. Jos näiden muiden jäsenvaltioiden kansallisessa lainsäädännössä ei säädetä mainitun tuomioistuimen määräämää pakkokeinoa vastaavasta pakkokeinosta, tämän jäsenvaltion toimivaltaisen tuomioistuimen on saavutettava mainitulla pakkokeinolla tavoiteltu päämäärä soveltamalla kansallisen lainsäädäntönsä säännöksiä, joilla voidaan taata vastaavalla tavalla mainitun kiellon noudattaminen.
 (1) EUVL C 205, 29.8.2009.


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 11957A/PRO/PRI/00
 VERTRAG ZUR GRUENDUNG DER EUROPAEISCHEN ATOMGEMEINSCHAFT ( E.A.G. - EURATOM ), PROTOKOLL UEBER DIE VORRECHTE UND BEFREIUNGEN DER EUROPAEISCHEN ATOMGEMEINSCHAFT, PRAEAMBEL
 ++++ PROTOKOLL ÜBER DIE VORRECHTE UND BEFREIUNGEN DER EUROPÄISCHEN ATOMGEMEINSCHAFT DIE HOHEN VERTRAGSPARTEIEN DES VERTRAGS ZUR GRÜNDUNG DER EUROPÄISCHEN ATOMGEMEINSCHAFT - IN DER ERWAEGUNG, DASS DIE GEMEINSCHAFT GEMÄSS ARTIKEL 191 DIESES VERTRAGS NACH MASSGABE EINES BESONDEREN PROTOKOLLS IN DEN HOHEITSGEBIETEN DER MITGLIEDSTAATEN DIE ZUR ERFÜLLUNG IHRER AUFGABE ERFORDERLICHEN VORRECHTE UND BEFREIUNGEN GENIESST - HABEN FÜR DIE ERRICHTUNG DIESES PROTOKOLLS ZU IHREN BEVOLLMÄCHTIGTEN ERNANNT : SEINE MAJESTÄT DER KÖNIG DER BELGIER : BARON J . CH . SNOY ET D'OPPÜRS, GENERALSEKRETÄR DES WIRTSCHAFTSMINISTERIUMS, LEITER DER BELGISCHEN DELEGATION BEI DER REGIERUNGSKONFERENZ, DER PRÄSIDENT DER BUNDESREPUBLIK DEUTSCHLAND : HERRN PROFESSOR DR . CARL FRIEDRICH OPHILS, BOTSCHAFTER DER BUNDESREPUBLIK DEUTSCHLAND, LEITER DER DEUTSCHEN DELEGATION BEI DER REGIERUNGSKONFERENZ; DER PRÄSIDENT DER BUNDESREPUBLIK DEUTSCHLAND : HERRN PROFESSOR DR . CARL FRIEDRICH OPHILS, BOTSCHAFTER DER BUNDESREPUBLIK DEUTSCHLAND, LEITER DER DEUTSCHEN DELEGATION BEI DER REGIERUNGSKONFERENZ; DER PRÄSIDENT DER FRANZÖSISCHEN REPUBLIK : HERRN ROBERT MAJORLIN, ORDENTLICHER PROFESSOR DER RECHTE, STELLVERTRETENDER LEITER DER FRANZÖSISCHEN DELEGATION BEI DER REGIERUNGSKONFERENZ; DER PRÄSIDENT DER ITALIENISCHEN REPUBLIK : HERRN V . BADINI CONFALONIERI, UNTERSTAATSSEKRETÄR FÜR AUSWÄRTIGE ANGELEGENHEITEN, LEITER DER ITALIENISCHEN DELEGATION BEI DER REGIERUNGSKONFERENZ; IHRE KÖNIGLICHE HOHEIT DIE GROSSHERZOGIN VON LUXEMBURG : HERRN LAMBERT SCHAUS, BOTSCHAFTER DES GROSSHERZOGTUMS LUXEMBURG, LEITER DER LUXEMBURGISCHEN DELEGATION BEI DER REGIERUNGSKONFERENZ; IHRE MAJESTÄT DIE KÖNIGIN DER NIEDERLANDE : HERRN J . LINTHORST HOMAN, LEITER DER NIEDERLÄNDISCHEN DELEGATION BEI DER REGIERUNGSKONFERENZ; DIESE SIND NACH AUSTAUSCH IHRER IN GUTER UND GEHÖRIGER FORM BEFUNDENEN VOLLMACHTEN ÜBER FOLGENDE BESTIMMUNGEN ÜBEREINGEKOMMEN, DIE DEM VERTRAG ZUR GRÜNDUNG DER EUROPÄISCHEN ATOMGEMEINSCHAFT ALS ANHANG BEIGEFÜGT SIND .


text:
C 335/36 EL Επι ́σημη Εφημερι ́δα των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των 25.11.2000
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα συνθη ́κες αυτε ́ς, το Πρωτοδικει ́ο πλανη ́θηκε περι ́ το δι ́καιο,
 αφενο ́ς, θεωρω ́ντας ο ́τι η ΑΣΣΑ δεν υπε ́πεσε σε προ ́δηλη
 Οι ισχυρισμοι ́ και τα κυ ́ρια επιχειρη ́ματα ει ́ναι ανα ́λογα με εκει ́να πλα ́νη εκτιμη ́σεως ου ́τε ενη ́ργησε κατα ́ κατα ́χρηση εξουσι ́ας
 που προβλη ́θηκαν στην υπο ́θεση C-335/00 (2)· η προθεσμι ́α για απορρι ́πτοντας την υποψηφιο ́τητα του αναιρεσει ́οντος και,
 τη μεταφορα ́ στο εσωτερικο ́ δι ́καιο που τα ́σσει το α ́ρθρο 2 της αφετε ́ρου, μη διαπιστω ́νοντας την προ ́δηλη ́ελλειψη αιτιολο-
 οδηγι ́ας ́εληξε στις 30 Ιουνι ́ου 1999. γι ́ας απο ́ την οποι ́α πα ́σχει η προσβαλλο ́μενη απο ́φαση.
 (1) EE L 318, σ. 43. — Πλα ́νη περι ́ το δι ́καιο: το Πρωτοδικει ́ο πλανη ́θηκε περι ́ το
 (2) EE C ...
 δι ́καιο, θεωρω ́ντας ο ́τι ο αναιρεσει ́ων δεν α ́σκησε εμπρο-
 θε ́σμως διοικητικη ́ ́ενσταση κατα ́ της αποφα ́σεως περι ́ μη
 ανανεω ́σεως της συμβα ́σεω ́ς του ως εκτα ́κτου υπαλλη ́λου
 πε ́ραν της 30η ́ς Ιουνι ́ου 1998. Συγκεκριμε ́να, η οριστικη ́ και
 μη διφορου ́μενη σχετικη ́ απο ́φαση δεν περιε ́χει στο ́εγγραφο
 του διευθυντη ́ του CEDEFOP της 25ης Μαι ̈́ου 1998, αλλα ́
 Αι ́τηση αναιρε ́σεως που ασκη ́θηκε στις 18 Σεπτεμβρι ́ου 2000 στο ́εγγραφο της 3ης Ιουνι ́ου 1998, το οποι ́ο στηρι ́ζεται σε
 απο ́ τον Michel Hendrickx κατα ́ της αποφα ́σεως που εξε ́δωσε επανεξε ́ταση της ́εννομης καταστα ́σεως του αναιρεσει ́οντος
 στις 13 Ιουλι ́ου 2000 το Πρωτοδικει ́ο των Ευρωπαϊκω ́ν υπο ́ το φως ενο ́ς νε ́ου στοιχει ́ου, η ́τοι της εκθε ́σεως του
 Κοινοτη ́των (πε ́μπτο τμη ́μα) στην υπο ́θεση Τ-87/99, Michel προε ́δρου της επιτροπη ́ς επιλογη ́ς.
 Hendrickx κατα ́ Ευρωπαϊκου ́ Κε ́ντρου για την Ανα ́πτυξη
 της Επαγγελματικη ́ς Καταρτι ́σεως (CEDEFOP)
 (Υπο ́θεση C-344/00 Ρ)
 (2000/C 335/62)
 Ο Michel Hendrickx, εκπροσωπου ́μενος απο ́ τους Jean-Noël
 Louis και Véronique Peere, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́ργο
 τη Société de Gestion Fiduciaire sàrl, 13, avenue du Bois,
 α ́σκησε στις 18 Σεπτεμβρι ́ου 2000, ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των
 Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, αναι ́ρεση κατα ́ της αποφα ́σεως που Αι ́τηση αναιρε ́σεως που ασκη ́θηκε στις 19 Σεπτεμβρι ́ου 2000
 εξε ́δωσε στις 13 Ιουλι ́ου 2000 το πε ́μπτο τμη ́μα του Πρωτοδικει ́ου απο ́ την Fédération nationale d’agriculture biologique des
 των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των στην υπο ́θεση Τ-87/99, Michel régions de France (FNAB), το Syndicat européen des
 Hendrickx κατα ́ Ευρωπαϊκου ́ Κε ́ντρου για την Ανα ́πτυξη της transformateurs et distributeurs de produits de
 Επαγγελματικη ́ς Καταρτι ́σεως (CEDEFOP). l’agriculture biologique (SETRAB) και τη Sàrl Est
 Distribution Biogam κατα ́ της διατα ́ξεως που εξε ́δωσε στις
 Ο αναιρεσει ́ων ζητει ́ απο ́ το ∆ικαστη ́ριο: 11 Ιουλι ́ου 2000 το Πρωτοδικει ́ο (τρι ́το τμη ́μα) στην υπο ́-
 θεση Τ-268/99, Fédération nationale d’agriculture
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση του CEDEFOP περι ́ απορρι ́ψεως biologique des régions de France (FNAB), Syndicat
 της υποψηφιο ́τητας του αναιρεσει ́οντος για τη θε ́ση του européen des transformateurs et distributeurs de produits
 υπευθυ ́νου της γενικη ́ς υποστηρι ́ξεως στο πλαι ́σιο της διοι- de l’agriculture biologique (SETRAB) και Sàrl Est
 κη ́σεως, Distribution Biogam κατα ́ Συμβουλι ́ου της Ευρωπαϊκη ́ς
 ́ σεως
 Ενω
 — να ακυρω ́σει την απο ́φαση του CEDEFOP περι ́ μη ανανεω ́-
 σεως της συμβα ́σεως του αναιρεσει ́οντος ως εκτα ́κτου υπαλ-
 λη ́λου πε ́ραν της 30η ́ς Ιουνι ́ου 1998, (Υπο ́θεση C-345/00 P)
 — να καταδικα ́σει το αναιρεσι ́βλητο στα δικαστικα ́ ́εξοδα της
 πρωτοβα ́θμιας και της αναιρετικη ́ς δι ́κης. (2000/C 335/63)
 Ισχυρισμοι ́ και κυ ́ρια επιχειρη ́ματα
 Η Fédération nationale d’agriculture biologique des régions de
 — Πλα ́νη περι ́ το δι ́καιο: το Πρωτοδικει ́ο πλανη ́θηκε περι ́ το France (FNAB), το Syndicat européen des transformateurs et
 δι ́καιο, θεωρω ́ντας ο ́τι η αρμο ́δια για τη συ ́ναψη των distributeurs de produits de l’agriculture biologique (SETRAB)
 συμβα ́σεων αρχη ́ (ΑΣΣΑ) δεν υπε ́πεσε σε προ ́δηλη πλα ́νη και η Sàrl Est Distribution Biogam, εκπροσωπου ́μενοι απο ́ τους
 εκτιμη ́σεως ου ́τε ενη ́ργησε κατα ́ κατα ́χρηση εξουσι ́ας καθο ́- Dirk Leermakers, δικηγο ́ρο Βρυξελλω ́ν και Λουξεμβου ́ργου, και
 σον απε ́ρριψε την υποψηφιο ́τητα του αναιρεσει ́οντος για τη Catriona Hatton, solicitor, με το ́πο επιδο ́σεων στο Λουξεμβου ́-
 θε ́ση του υπευθυ ́νου της γενικη ́ς υποστηρι ́ξεως (διοι ́κηση) ργο, 5, place du Théâtre, α ́σκησαν στις 19 Σεπτεμβρι ́ου 2000,
 με το αιτιολογικο ́ ο ́τι «(...) δεν ́ελαβε τους ελα ́χιστους ενω ́πιον του ∆ικαστηρι ́ου των Ευρωπαϊκω ́ν Κοινοτη ́των, αναι ́ρεση
 απαιτου ́μενους βαθμου ́ς». Το Πρωτοδικει ́ο πλανη ́θηκε περι ́ κατα ́ της διατα ́ξεως που εξε ́δωσε στις 11 Ιουλι ́ου 2000 το
 το δι ́καιο μη ελε ́γχοντας το συ ́ννομο των εργασιω ́ν της Πρωτοδικει ́ο (τρι ́το τμη ́μα) στην υπο ́θεση Τ-268/99, Fédération
 επιτροπη ́ς επιλογη ́ς και, ιδι ́ως, τη νομιμο ́τητα της αποφα ́σεως nationale d’agriculture biologique des régions de France
 περι ́ καθορισμου ́ ενο ́ς ελα ́χιστου ποσοστου ́ 70 % των βαθ- (FNAB), Syndicat européen des transformateurs et distributeurs
 μω ́ν, ενο ́ψει του δεσμευτικου ́ πλαισι ́ου που συνιστα ́ η de produits de l’agriculture biologique (SETRAB) και Sàrl Est
 δημοσι ́ευση κενη ́ς θε ́σεως/προκη ́ρυξη διαγωνισμου ́. Υπο ́ τις Distribution Biogam κατα ́ Συμβουλι ́ου της Ευρωπαϊκη ́ς Ενω ́σεως.


text:
 26.1.2015
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 26/40
 17. novembril 2014 esitatud hagi – Ica Foods versus Siseturu Ühtlustamise Amet –San Lucio (GROK)
 (Kohtuasi T-774/14)
 (2015/C 026/51)
 Hagiavalduse keel: itaalia
 Pooled
 Hageja: Ica Foods SpA (Pomezia, Itaalia) (esindaja: advokaat A. Nespega)
 Kostja: Siseturu Ühtlustamise Amet (kaubamärgid ja tööstusdisainilahendused)
 Teine menetluspool apellatsioonikojas: San Lucio Srl (San Gervasio Bresciano, Itaalia)
 Andmed Siseturu Ühtlustamise Ameti menetluse kohta
 Vaidlusaluse kaubamärgi omanik: teine menetluspool apellatsioonikojas
 Asjaomane vaidlusalune kaubamärk: sõnamärk GROK – ühenduse kaubamärk nr 4 4 39 956
 Menetlus Siseturu Ühtlustamise Ametis: kehtetuks tunnistamise menetlus
 Vaidlustatud otsus: Siseturu Ühtlustamise Ameti teise apellatsioonikoja 9. septembri 2014. aasta otsus menetluses R 1815/2013-2
 Nõuded
 Hageja palub Üldkohtul:
 —
 tühistada vaidlustatud otsus, mis tehti ühenduse kaubamärgi GROK nr 4439956 registreerimise vastu algatatud kehtetuks tunnistamise menetluse nr 6374C raames, sest see on vastuolus kaubamärgimääruse artiklitega 62 ja 63 ja/või seetõttu, et on rikutud määruse nr 40/94 artiklit 8 ja/või põhjendamata jätmise tõttu, arvestades esitatud väiteid, ja
 —
 mõista kohtukulud välja kostjalt.
 Väited
 —
 Kaubamärgimääruse artiklite 62 ja 63 rikkumine seetõttu, et Siseturu Ühtlustamise Amet ei teavitanud hagejat kaebuse kohta vastuväidete esitamise tähtajast, mistõttu rikuti võistlevuse põhimõtet;
 —
 määruse nr 40/94 artikli 8 rikkumine ja põhjendamatus seoses küsimusega, kas San Lucio piimatooted ja ICA kaubamärkidega kaitstavad tooted on sarnased;
 —
 määruse nr 40/94 artikli 8 rikkumine ja põhjendamatus seoses küsimusega, kas San Lucio kaubamärk GROK ja ICA kaubamärk CRIC CROK on sarnased;
 —
 määruse nr 40/94 artikli 8 rikkumine ja põhjendamatus seoses küsimusega, kas ICA kaubamärk CRIK CROK on tuntud.


text:
 3.4.2020
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 103/3
 РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) 2020/484 НА КОМИСИЯТА
 от 2 април 2020 година
 за разрешаване на пускането на пазара на лакто-N-тетраоза като нова храна съгласно Регламент (ЕС) 2015/2283 на Европейския парламент и на Съвета и за изменение на Регламент за изпълнение (ЕС) 2017/2470 на Комисията
 (текст от значение за ЕИП)
 ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
 като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
 като взе предвид Регламент (ЕС) 2015/2283 на Европейския парламент и на Съвета от 25 ноември 2015 г. относно новите храни, за изменение на Регламент (ЕС) No 1169/2011 на Европейския парламент и на Съвета и за отмяна на Регламент (ЕО) No 258/97 на Европейския парламент и на Съвета и на Регламент (ЕО) No 1852/2001 на Комисията (1), и по-специално член 12 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 В Регламент (ЕС) 2015/2283 се предвижда, че само новите храни, разрешени и включени в списъка на Съюза, могат да бъдат пуснати на пазара в рамките на Съюза.
 (2)
 В съответствие с член 8 от Регламент (ЕС) 2015/2283 беше приет Регламент за изпълнение (ЕС) 2017/2470 на Комисията (2), с който се установява списък на Съюза на разрешените нови храни.
 (3)
 На 16 юли 2018 г. дружеството Glycom A/S („заявителят“) подаде заявление до Комисията в съответствие с член 10, параграф 1 от Регламент (ЕС) 2015/2283 за пускане на пазара Съюза на лакто-N-тетраоза („LNT“), получена чрез микробна ферментация с генетично модифициран щам на Escherichia coli, щам K12 DH1, като нова храна. Заявителят поиска разрешение за употреба на LNT в неароматизирани пастьоризирани и неароматизирани стерилизирани млечни продукти, ароматизирани и неароматизирани продукти на основа на ферментирало мляко, в т.ч. продукти, преминали топлинна обработка, зърнени блокчета, ароматизирани напитки, храни за кърмачета и преходни храни, преработени храни на зърнена основа, детски храни за кърмачета и малки деца, напитки на млечна основа и подобни продукти, предназначени за малки деца, храни за специални медицински цели и заместители на целодневния хранителен прием за регулиране на телесното тегло по смисъла на определението в Регламент (ЕС) No 609/2013 на Европейския парламент и на Съвета (3) и в хранителни добавки по смисъла на определението в Директива 2002/46/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (4), предназначени за населението като цяло, с изключение на кърмачета. Освен това заявителят предложи хранителните добавки, съдържащи LNT, да не се употребяват, ако в същия ден се консумира кърма, която има естествено съдържание на LNT, и/или други храни, съдържащи добавена LNT.
 (4)
 На 30 април 2018 г. заявителят също така подаде искане до Комисията за защита на данните, обект на права на собственост, от редица изследвания, представени в подкрепа на заявлението, а именно: аналитичните доклади, обект на правна собственост, относно структурното сравнение чрез ядрено-магнитен резонанс („ЯМР“) между LNT, получена чрез бактериална ферментация, и LNT, естествено присъстваща в кърмата (5), подробните данни за характеристиките на бактериалните щамове за производството (6) и техните сертификати (7), спецификациите на суровините и спомагателните вещества (8), сертификатите за анализите на различните партиди LNT (9), докладите за методите за анализ и валидирането (10), докладите за стабилността на LNT (11), подробното описание на производствения процес (12), сертификатите за акредитиране на лабораториите (13), докладите за оценка на приема на LNT (14), изпитване in vitro за микроядра на клетки от бозайници с LNT (15) и обобщената таблица със статистически значимите наблюдения при това изпитване (16), второ изпитване in vitro за микроядра на клетки от бозайници с LNT (17) и обобщената таблица със статистически значимите наблюдения при това изпитване (18), два изпитвания in vitro за микроядра на клетки от бозайници със свързаното съединение лакто-N-неотетраоза (19), бактериален тест за обратни мутации с LNT (20), 14-дневно изследване на оралната токсичност при новороден плъх с LNT (21), 90-дневно изследване на оралната токсичност при новороден плъх с LNT (22) и обобщената таблица със статистически значими наблюдения при това изследване, както и 90-дневно изследване на оралната токсичност при новороден плъх с лакто-N-неотетраоза (23).
 (5)
 На 30 август 2018 г. Комисията поиска от Европейския орган за безопасност на храните („Органа“) да извърши оценка на LNT като нова храна в съответствие член 10, параграф 3 от Регламент (ЕС) 2015/2283.
 (6)
 В съответствие с изискванията на член 11 от Регламент (ЕС) 2015/2283 на 30 октомври 2019 г. Органът прие научно становище, озаглавено „Безопасност на лакто-N-тетраоза („LNT“) като нова храна съгласно Регламент (ЕС) 2015/2283“ (24).
 (7)
 В научното си становище Органът стигна до заключението, че LNT е безопасна храна при предложените условия на употреба за предложените целеви групи от населението. Поради това посоченото научно становище дава достатъчно основание да се направи заключението, че употребата на LNT в неароматизирани пастьоризирани и неароматизирани стерилизирани млечни продукти, ароматизирани и неароматизирани продукти на основа на ферментирало мляко, в т.ч. продукти, преминали топлинна обработка, зърнени блокчета, ароматизирани напитки, храни за кърмачета и преходни храни, преработени храни на зърнена основа, детски храни за кърмачета и малки деца, напитки на млечна основа и подобни продукти, предназначени за малки деца, храни за специални медицински цели и заместители на целодневния хранителен прием за регулиране на телесното тегло съгласно определението в Регламент (ЕС) No 609/2013, както и в хранителни добавки съгласно определението в Директива 2002/46/ЕО, предназначени за населението като цяло, с изключение на кърмачета, отговаря на изискванията за разрешение, предвидени в член 12, параграф 1 от Регламент (ЕС) 2015/2283.
 (8)
 В научното си становище Органът отбеляза, че не би могъл да стигне до заключенията си за безопасността на LNT без данните от аналитичните доклади, обект на правна собственост, относно структурното сравнение чрез ядрено-магнитен резонанс („ЯМР“) между LNT, получена чрез бактериална ферментация, и LNT, естествено присъстваща в кърмата, подробните данни за характеристиките на бактериалните щамове за производството и техните сертификати, спецификациите на суровините и спомагателните вещества, сертификатите за анализите на различните партиди LNT, докладите за методите за анализ и валидирането, докладите за стабилността на LNT, подробното описание на производствения процес, сертификатите за акредитиране на лабораториите, изпитването in vitro за микроядра на клетки от бозайници с LNT и обобщената таблица със статистически значимите наблюдения при това изпитване, второ изпитване in vitro за микроядра на клетки от бозайници с LNT и обобщената таблица със статистически значимите наблюдения при това изпитване, бактериален тест за обратни мутации с LNT, 14-дневно изследване на оралната токсичност при новороден плъх с LNT и 90-дневно изследване на оралната токсичност при новороден плъх с LNT и обобщената таблица със статистически значими наблюдения при това изследване.
 (9)
 След като получи научното становище на Органа, Комисията поиска от заявителя да поясни допълнително — по смисъла на член 26, параграф 2, буква б) от Регламент (ЕС) 2015/2283 — обосновката, предоставена по отношение на неговите аналитични доклади, обект на правна собственост, относно структурното сравнение чрез ядрено-магнитен резонанс („ЯМР“) между LNT, получена чрез бактериална ферментация, и LNT, естествено присъстваща в кърмата, доклада за подробните данни за характеристиките на бактериалните щамове за производството и техните сертификати, доклада спецификациите на суровините и спомагателните вещества, сертификатите за анализите на различните партиди LNT, докладите за методите за анализ и валидирането, докладите за стабилността на LNT, подробното описание на производствения процес, сертификатите за акредитиране на лабораториите, изпитването in vitro за микроядра на клетки от бозайници с LNT и обобщената таблица със статистически значимите наблюдения при това изпитване, второ изпитване in vitro за микроядра на клетки от бозайници с LNT и обобщената таблица със статистически значимите наблюдения при това изпитване, бактериален тест за обратни мутации с LNT, 14-дневно изследване на оралната токсичност при новороден плъх с LNT, както и 90-дневно изследване на оралната токсичност при новороден плъх с LNT и обобщената таблица със статистически значими наблюдения при това изследване.
 (10)
 Заявителят посочи, че към момента на подаване на заявлението той е притежавал права на собственост и изключителни права да се позовава на изследванията по силата на националното право и поради това трети страни не могат законно да имат достъп до тези изследвания или да ги използват.
 (11)
 Комисията направи оценка на цялата информация, предоставена от заявителя, и счита, че той е доказал в достатъчна степен, че е изпълнил изискванията по член 26, параграф 2 от Регламент (ЕС) 2015/2283. Поради това съдържащите се в досието на заявителя данни, които са послужили за основа за установяване на безопасността на новата храна от Органа и за неговите заключения относно безопасността на LNT и без които Органът не би могъл да направи оценка на новата храна, следва да не се използват от него в полза на последващ заявител за срок от пет години от датата на влизането в сила на настоящия регламент. В резултат на това пускането на пазара в рамките на Съюза на LNT следва да бъде ограничено в полза на заявителя за посочения срок.
 (12)
 Фактът обаче, че разрешаването на LNT и правото на позоваване на съдържащите се в досието на заявителя данни са ограничени единствено в полза на заявителя, не възпрепятства други заявители да подават заявления за разрешаване на пускането на пазара на същата нова храна, при условие че заявлението им се основава на законно получена информация в подкрепа на съответното разрешение съгласно Регламент (ЕС) 2015/2283.
 (13)
 В съответствие с условията на употреба на съдържащите LNT хранителни добавки, предложени от заявителя и оценени от Органа, е необходимо потребителите да бъдат информирани с подходящ етикет, че хранителните добавки, съдържащи LNT, не следва да се употребяват, ако в същия ден се консумира кърма, която има естествено съдържание на LNT, и/или други храни, съдържащи добавена LNT.
 (14)
 Поради това приложението към Регламент (ЕС) 2017/2470 следва да бъде съответно изменено.
 (15)
 Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на Постоянния комитет по растенията, животните, храните и фуражите,
 ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
 Член 1
 1. Лакто-N-тетраоза съгласно спецификацията в приложението към настоящия регламент се включва в списъка на Съюза на разрешените нови храни, установен в Регламент за изпълнение (ЕС) 2017/2470.
 2. За срок от пет години от датата на влизане в сила на настоящия регламент само на първоначалния заявител:
 дружество: Glycom A/S;
 Адрес: Kogle Allé 4, DK-2970 Hørsholm, Дания,
 се разрешава да пуска на пазара в рамките на Съюза посочената в параграф 1 нова храна, освен ако друг заявител впоследствие получи разрешение за нея, без да се позовава на данните, защитени в съответствие с член 2 от настоящия регламент, или със съгласието на заявителя.
 3. Вписването в посочения в параграф 1 списък на Съюза включва условията за употреба и изискванията за етикетиране, определени в приложението към настоящия регламент.
 Член 2
 Съдържащите се в досието на заявителя данни, въз основа на които Органът е направил оценка на лакто-N-тетраоза и които са посочени от заявителя като отговарящи на изискванията по член 26, параграф 2 от Регламент (ЕС) 2015/2283, не могат да бъдат използвани без съгласието на заявителя в полза на последващ заявител за срок от пет години, считано от датата на влизане в сила на настоящия регламент.
 Член 3
 Приложението към Регламент за изпълнение (ЕС) 2017/2470 се изменя в съответствие с приложението към настоящия регламент.
 Член 4
 Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
 Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
 Съставено в Брюксел на 2 април 2020 година.
 За Комисията
 Председател
 Ursula VON DER LEYEN
 (1) ОВ L 327, 11.12.2015 г., стр. 1.
 (2) Регламент за изпълнение (ЕС) 2017/2470 на Комисията от 20 декември 2017 г. за изготвяне на списъка на Съюза на новите храни в съответствие с Регламент (ЕС) 2015/2283 на Европейския парламент и на Съвета относно новите храни (ОВ L 351, 30.12.2017 г., стр. 72).
 (3) Регламент (ЕС) No 609/2013 на Европейския парламент и на Съвета от 12 юни 2013 г. относно храните, предназначени за кърмачета и малки деца, храните за специални медицински цели и заместителите на целодневния хранителен прием за регулиране на телесното тегло и за отмяна на Директива 92/52/ЕИО на Съвета, директиви 96/8/ЕО, 1999/21/ЕО, 2006/125/ЕО и 2006/141/ЕО на Комисията, Директива 2009/39/ЕО на Европейския парламент и на Съвета и регламенти (ЕО) No 41/2009 и (ЕО) No 953/2009 на Комисията (ОВ L 181, 29.6.2013 г., стр. 35).
 (4) Директива 2002/46/ЕО на Европейския Парламент и Съвета от 10 юни 2002 г. за сближаване на законодателствата на държавите-членки по отношение на добавките към храни (ОВ L 183, 12.7.2002 г., стр. 51).
 (5) Glycom 2018 (непубликувано).
 (6) Glycom 2018 (непубликувано).
 (7) Glycom/DSMZ 2018 (непубликувано).
 (8) Glycom 2018 (непубликувано).
 (9) Glycom 2018 (непубликувано).
 (10) Glycom 2018 (непубликувано).
 (11) Glycom 2018 (непубликувано).
 (12) Glycom 2018 (непубликувано).
 (13) Glycom 2018 (непубликувано).
 (14) Glycom 2018 (непубликувано).
 (15) Gilby 2018 (непубликувано).
 (16) Gilby 2018 (непубликувано).
 (17) Gilby 2019 (непубликувано).
 (18) Gilby 2019 (непубликувано).
 (19) Verbaan 2015 (непубликувано), Verbaan 2016 (непубликувано).
 (20) Šoltésová, 2018 (непубликувано).
 (21) Stannard 2018a (непубликувано).
 (22) Stannard 2018b (непубликувано).
 (23) Penard 2016 (непубликувано).
 (24) Експертна група на ЕОБХ по хранене, нови храни и алергени в храните, Scientific Opinion on the safety of lacto-N-tetraose (LNT) as a novel food pursuant to Regulation (EU) 2015/2283 (Научно становище за безопасността на лакто-N-тетраоза („LNT“) като нова храна съгласно Регламент (ЕС) 2015/2283). EFSA Journal (Бюлетин на ЕОБХ) 2019;17(12):5907, 27 стр., https://doi.org/10. 2903/j.efsa.2019.5907.
 ПРИЛОЖЕНИЕ
 Приложението към Регламент за изпълнение (ЕС) 2017/2470 се изменя, както следва:
 1)
 В таблица 1 (Разрешени нови храни) се вмъква по азбучен ред следното вписване:
 Разрешена нова храна
 Условия, при които новата храна може да се употребява
 Допълнителни специфични изисквания за етикетиране
 Други изисквания
 Защита на данните
 „Лакто-N-тетраоза („LNT“)
 (с източник от микроорганизми)
 Посочена категория храни
 Максимални нива
 Означението на новата храна при етикетиране на хранителните продукти, в които се съдържа, е „лакто-N-тетраоза“.
 При етикетиране на хранителните добавки, съдържащи лакто-N-тетраоза, се посочва, че същите не следва да се употребяват, ако в същия ден се консумират кърма или други храни, съдържащи добавена лакто-N-тетраоза.
 Разрешена на 23.4.2020 г. Включването на настоящото вписване се основава на научни доказателства, обект на права на собственост, и научни данни, защитени в съответствие с член 26 от Регламент (ЕС) 2015/2283.
 Заявител: Glycom A/S, Kogle Allé 4, DK-2970 Hørsholm, Дания. По време на периода на защита на данните новата храна лакто-N-тетраоза е разрешена за пускане на пазара в рамките на Съюза само от Glycom A/S, освен когато последващ заявител получи разрешение за новата храна, без да се позовава на научните доказателства, обект на права на собственост, или на научните данни, защитени в съответствие с член 26 от Регламент (ЕС) 2015/2283, или със съгласието на Glycom A/S.
 Краен срок на защитата на данните: 23.4.2025 г.“
 Неароматизирани пастьоризирани и неароматизирани стерилизирани (включително чрез UHT) млечни продукти
 1,0 g/l
 Неароматизирани продукти на основа на ферментирало мляко
 1,0 g/l (напитки)
 10 g/kg (продукти, различни от напитки)
 Ароматизирани продукти на основа на ферментирало мляко, включително продукти, преминали топлинна обработка
 1,0 g/l (напитки)
 10 g/kg (продукти, различни от напитки)
 Напитки (ароматизирани напитки)
 1,0 g/l
 Зърнени блокчета
 10 g/kg
 Храни за кърмачета по смисъла на определението в Регламент (ЕС) No 609/2013
 0,8 g/l в готовия за употреба краен продукт, продаван като такъв или реконституиран съгласно указанията на производителя
 Преходни храни по смисъла на определението в Регламент (ЕС) No 609/2013
 0,6 g/l в готовия за употреба краен продукт, продаван като такъв или реконституиран съгласно указанията на производителя
 Преработени храни на зърнена основа, детски храни за кърмачета и малки деца по смисъла на определението в Регламент (ЕС) No 609/2013
 0,6 g/l (напитки) в готовия за употреба краен продукт, продаван като такъв или реконституиран съгласно указанията на производителя
 5 g/kg за продукти, различни от напитки
 Напитки на млечна основа и подобни продукти, предназначени за малки деца
 0,6 g/l (напитки) в готовия за употреба краен продукт, продаван като такъв или реконституиран съгласно указанията на производителя
 5 g/kg за продукти, различни от напитки
 Заместители на целодневния хранителен прием за регулиране на телесното тегло по смисъла на определението в Регламент (ЕС) No 609/2013
 2,0 g/l (напитки)
 20 g/kg (продукти, различни от напитки)
 Храни за специални медицински цели по смисъла на определението в Регламент (ЕС) No 609/2013
 В съответствие със специалните хранителни потребности на лицата, за които са предназначени продуктите
 Хранителни добавки по смисъла на определението в Директива 2002/46/ЕО, с изключение на такива за деца
 2,0 g/ден за малки деца, деца, юноши и възрастни
 2)
 В таблица 2 (Спецификации) се вмъква по азбучен ред следното вписване:
 Разрешена нова храна
 Спецификации
 „Лакто-N-тетраоза („LNT“)
 (с източник от микроорганизми)
 Определение
 Химична формула: C26H45O21
 Химично наименование: β-D-галактопиранозил-(1→3)-2-ацетамидо-2-деокси-β-D-глюкопиранозил-(1→3)-β-D-галактопиранозил-(1→4)-D-глюкопираноза
 Молекулна маса: 707,63 Da
 CAS No 14116-68-8
 Описание:
 Лакто-N-тетраоза е пречистен, бял до белезникав аморфен прах, произведен чрез микробен процес.
 Източник: генетично модифициран щам на Escherichia coli, щам K-12 DH1
 Характеристики/състав:
 Външен вид: бял до белезникав прах
 Сума от лакто-N-тетраоза, D-лактоза и лакто-N-тетраоза II (% сухо вещество): ≥ 90,0 % (w/w)
 Лакто-N-тетраоза (% сухо вещество): ≥ 70,0 % (w/w)
 D-лактоза: ≤ 12,0 % (w/w)
 Лакто-N-тетраоза II: ≤ 10,0 % (w/w)
 Пара-лакто-N-хексаоза-2: ≤ 3,5 % (w/w)
 Фруктозен изомер на лакто-N-тетраозата: ≤ 1,0 % (w/w)
 Сума от други въглехидрати: ≤ 5,0 % (w/w)
 Влажност: ≤ 6,0 % (w/w)
 Сулфатна пепел: ≤ 0,5 % (w/w)
 pH (при 20 °C, 5 % разтвор): 4,0—6,0
 Остатъчни белтъци: ≤ 0,01 % (w/w)
 Микробиологични критерии:
 Общ брой колонии от аеробни мезофилни бактерии: ≤ 1000 CFU/g
 Enterobacteriaceae: ≤ 10 CFU/g
 Salmonella sp.: отрицателен резултат/25 g
 Дрожди: ≤ 100 CFU/g
 Плесени: ≤ 100 CFU/g
 Остатъчни ендотоксини: ≤ 10 EU/mg
 CFU:
 образуващи колония единици; EU: ендотоксинни единици.“


jurisdiction: US

text:
On the twenty-third of October, 1900, the appellant filed his bill against his wife, the appellee, charging her with adultery with one Joseph Williams, "and with divers other men whose names" were unknown to him.
 The appellee answered denying the charges and averring that the appellant had been himself unfaithful to his marriage vows. She also alleged in her answer, that subsequently to the filing of the bill, "the complainant co-habited with the said defendant." Testimony was taken and the proceedings were submitted to the Court, who thereupon dismissed the bill and from the decree the appellant appealed.
 We would subserve no good purpose if we should discuss the testimony that appears in the record. After a careful consideration of it, we have had no difficulty in reaching the conclusion, that the charges against the appellee of adultery with Joseph Williams and with Edward H. Fields have been fully sustained. An important question for us to consider is, has the appellant condoned the offense of the appellee? The facts of the case upon this point may be thus briefly stated. The appellant discovered the appellee in the act of adultery with Joseph Williams on the twenty-eighth of August, 1900. Previously thereto, as the appellant himself states, her husband had suspected her of unlawful intimacies with other men; and the proof shows that his suspicions were well founded. Notwithstanding his discovery, he continued to live in the same house with her until after the bringing of this suit, a period of over three months. During that period, they resided in his house, and she, it seems, continued to perform her household duties, as she had done before. She states (and it is not denied) that she cooked, washed and worked for him as had *Page 755
 been her habit. She further states that during the same period, "she slept with him," and "lived and cohabited" with him as usual. He denies that he cohabited with her, but admits, that she "had come and got in bed with him." It seems clear, therefore, that after his discovery of her guilt, there was no separation of the parties, no change in the conduct of the wife in the affairs of the household, and that she had at least once occupied the same bed with him, but whether oftener than once or not does not appear.
 The mere fact that she was permitted by him to reside in the same house, performing her usual occupations therein, without any apparent change in their relations to each other, is not per se
 sufficient to establish condonation. The husband may "indulge at least, in some feelings of pity for her degraded situation and until a fit retirement is provided, allow her the protection of his roof but not the solace of her bed." 2 Bishop on Mar. andDiv., sec. 281, citing from Poynter Mar. and Div., 236. But it furnishes some evidence tending to prove sexual intercourse, that married persons reside in the same house, and such evidence would be corroborated and strengthened, if it also appear that the wife was permitted to resume her usual duties. But all inferences from such a state of facts may be repelled by the particular circumstances of the case. Berry v. Berry, 3 Ec. R. 342;Westmeath v. Westmeath, 4 Ec. R. 292.
 In Burns v. Burns, 60 Ind. 259, it was said that sexual intercourse "will be inferred, nothing appearing to the contrary, from the fact of living together of husband and wife." In this case, however, the inferences of marital intercourse that may be drawn from the fact of living together are greatly strengthened by the further fact, that since the discovery of her guilt by her husband, they have occupied the same bed. Such a situation will necessarily create the presumption that marital intercourse has taken place, and when that is the case, the further presumption will arise that the husband has condoned the offense. Bishop onMar. and Div., sec. 282. It is there said, "it is enough, at least, against the husband that he has been once in bed with his wife, after learning of adultery." *Page 756 Marsh v. Marsh, 13 N.J. Eq. 285; Harper v. Harper, 29 Mo. 303. Under such circumstances the Court will always refuse him divorce. Bishop on M. and Div., sec 273, and cases cited: Doe
 v. Doe, 52 Hun. 496; Burns v. Burns, 60 Ind. 260; Perkins
 v. Perkins, 6 Mass. 69; Anonymous, 6 Mass. 147.
 The cases relied upon by the appellant's counsel in no wise impugn the principles we have stated. In those, the ground upon which the divorce was asked, was that of cruelty, and not of adultery. It was contended in them that continued cohabitation was not applicable where the ground of divorce was extreme cruelty. But it was held that was not correct, though the two offenses of adultery and cruelty were so distinct in their nature that the same considerations cannot be applicable to both as respects condonation. Gardner v. Gardner, 2 Gray, 441.
 It was also held in those cases that condonation carries with it an implied agreement that the party who forgives another does so only on the condition the other party will not repeat the offense, but will perform all marital duties the relation imposes. Kennedy v. Kennedy, 87 Ill. 254. But we do not find it necessary now to decide (and we do not) whether the doctrine of these cases ought to be sustained, for the reason that the application here is based upon the charge of adultery and not of cruelty, and there is no evidence in the record tending to show that since the condonation, the wife has repeated the offense or refused to perform her marital duties.


text:
 7.2.2019
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 L 36/29
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉNS BESLUT
 nr 84/2017
 av den 5 maj 2017
 om ändring av bilaga II (Tekniska föreskrifter, standarder, provning och certifiering) till EES-avtalet [2019/196]
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉN HAR ANTAGIT DETTA BESLUT
 med beaktande av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet (nedan kallat EES-avtalet), särskilt artikel 98, och
 av följande skäl:
 (1)
 Kommissionens genomförandeförordning (EU) 2016/662 av den 1 april 2016 om ett samordnat flerårigt kontrollprogram för unionen för 2017, 2018 och 2019 för att säkerställa att gränsvärdena för bekämpningsmedelsrester följs och för att bedöma konsumenternas exponering för bekämpningsmedelsrester i och på livsmedel av vegetabiliskt och animaliskt ursprung (1) bör införlivas med EES-avtalet.
 (2)
 Genom genomförandeförordning (EU) 2016/662 upphävdes kommissionens genomförandeförordning (EU) 2015/595 (2), som är införlivad med EES-avtalet och följaktligen bör utgå ur EES-avtalet.
 (3)
 Detta beslut avser lagstiftning om livsmedel. Enligt inledningen till kapitel XII i bilaga II till EES-avtalet ska lagstiftning om livsmedel inte gälla Liechtenstein så länge det landet omfattas av tillämpningen av avtalet mellan Europeiska gemenskapen och Schweiziska edsförbundet om handel med jordbruksprodukter. Detta beslut bör därför inte gälla Liechtenstein.
 (4)
 Bilaga II till EES-avtalet bör därför ändras i enlighet med detta.
 HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.
 Artikel 1
 Kapitel XII i bilaga II till EES-avtalet ska ändras på följande sätt:
 1.
 Följande ska införas i kapitel XII efter punkt 120 (kommissionens förordning (EU) 2016/1412) i bilaga II till EES-avtalet:
 ”121.
 32016 R 0662: Kommissionens genomförandeförordning (EU) 2016/662 av den 1 april 2016 om ett samordnat flerårigt kontrollprogram för unionen för 2017, 2018 och 2019 för att säkerställa att gränsvärdena för bekämpningsmedelsrester följs och för att bedöma konsumenternas exponering för bekämpningsmedelsrester i och på livsmedel av vegetabiliskt och animaliskt ursprung (EUT L 115, 29.4.2016, s. 2)
 Bestämmelserna i förordningen ska, inom ramen för detta avtal, tillämpas med följande anpassning:
 I tabellen i punkt 5 i bilaga II ska följande läggas till:
 IS
 12
 NO
 12”
 2.
 Texten i punkt 102 (kommissionens genomförandeförordning (EU) 2015/595) ska utgå.
 Artikel 2
 Texten till genomförandeförordning (EU) 2016/662 på isländska och norska, som ska offentliggöras i EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning, ska vara giltig.
 Artikel 3
 Detta beslut träder i kraft den 6 maj 2017 under förutsättning att alla anmälningar enligt artikel 103.1 i EES-avtalet har gjorts (*1).
 Artikel 4
 Detta beslut ska offentliggöras i EES-delen av och EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning.
 Utfärdat i Bryssel den 5 maj 2017.
 På gemensamma EES-kommitténs vägnar
 Claude MAERTEN
 Ordförande
 (1) EUT L 115, 29.4.2016, s. 2.
 (2) EUT L 99, 16.4.2015, s. 7.
 (*1) Inga konstitutionella krav angivna.