type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 21983D0428(01)
 Decision No 1/83 of the EEC-Turkey Association Council of 25 April 1983 replacing the unit of account by the ECU in Decision No 5/72 on methods of administrative cooperation for implementation of Articles 2 and 3 of the Additional Protocol to the Ankara Agreement
 Official Journal L 112 , 28/04/1983 P. 0002 - 0002 Finnish special edition: Chapter 2 Volume 3 P. 0184 Swedish special edition: Chapter 2 Volume 3 P. 0184
 DECISION No 1/83 OF THE EEC-TURKEY ASSOCIATION COUNCIL of 25 April 1983 replacing the unit of account by the ECU in Decision No 5/72 on methods of administrative cooperation for implementation of Articles 2 and 3 of the Additional Protocol to the Ankara AgreementTHE ASSOCIATION COUNCIL,Having regard to the Agreement establishing an Association between thw European Economic Community and Turkey,Having regard to the Additional Protocol to the said Agreement, and in particular Article 4 thereof,Whereas the unit of account used in Article 10 (a) of Decision No 5/72 of the Association Council on methods of administrative cooperation for implementation of Articles 2 and 3 of the Additional Protocol to the Ankara Agreement (1), as last amended by Decision No 1/78 (2), is no longer suited to the present international monetary situation; whereas it is therefore necessary to adopt a new value for the purpose of determining the amount below which it is not necessary to produce a movement certificate A.TR.1 or A.TR.3 in respect of dutiable objects accompanying travellers or forming part of their luggage, provided they are not objects intended for commercial purposes;(1) OJ No L 59, 5.3.1973, p. 74.(2) OJ No L 253, 15.9.1978, p. 2.Whereas the European Communities introduced the ECU as from 1 January 1981 (3);(3) The ECU is composed of a sum of amounts of the currencies of the Member States as specified by Regulation (EEC) No 3180/78. On the entry into force of this Decision such amounts are as follows:0,828 // German mark0,0885 // pound sterling1,15 // French francs109 // Italian lire0,286 // Dutch guilder3,66 // Belgian francs0,14 // Luxembourg franc0,217 // Danish Krone0,00759 // Irish poundWhereas the ECU should be used as a common basic unit;Whereas, for reasons of administrative simplification, that unit of account must remain unchanged for periods of at least two years;Whereas the provisions of Article 10 (a) of Decision No 5/72 must be amended accordinglyHAS DECIDED AS FOLLOWS:Article 1In Article 10 (a) of Decision No 5/72:1. the amount '200 units of account' shall be replaced by '325 ECU';2. the following shall be added:'Up to and including 30 April 1985, the value of the ECU in national currency in a given country shall be the value calculated as at 1 October 1982.For each successive period of two years thereafter it shall be the equivalent in that national currency of the ECU as at the first working day in October in the year immediately preceding that two-year period.The amount in the national currency of the exporting country equivalent to the amount expressed in this Article shall be fixed by the exporting country and communicated to the Customs Cooperation Committee no later than one month prior to its entry into force.When this amount is more than the corresponding amount fixed by the importing country, the importing country shall accept it if the goods are invoiced in the currency of the exporting country.If the goods are invoiced in the currency of another Member State of the Community, the importing country shall recognize the amount notified by the State concerned.'Article 2This Decision shall enter into force on 1 May 1983.Done at Brussels, 25 April 1983.For the Association CouncilThe PresidentC. KESKIN


type: wikipedia

text:
Ingo Anderbrügge (Datteln (Noordrijn-Westfalen), 2 januari 1964) is een Duits voormalig betaald voetballer. Anderbrügge speelde als aanvallende middenvelder. In 1997 won hij de UEFA Cup met FC Schalke 04, waarvoor hij tussen 1988 en 1999 meer dan 300 officiële wedstrijden speelde.
 Clubcarrière
 Anderbrügge doorliep de jeugdacademie van Germania Datteln en SpVgg Erkenschwick uit de regio Noordrijn-Westfalen. In 1984 werd de nummer tien daar gespot door de scoutscel van de lokale topclub Borussia Dortmund. Hij bracht vervolgens vier seizoenen door in het eerste elftal van Die Borussen, maar won geen prijzen. Anderbrügge verhuisde in 1988 naar FC Schalke 04, waarmee hij de enige trofee uit zijn loopbaan wist te winnen. Onder leiding van de Nederlandse trainer Huub Stevens en sportief manager Rudi Assauer werd de UEFA Cup 1996/97 in de wacht gesleept. Internazionale uit Italië werd opzij geschoven na een spannende strafschoppenserie. Hij werd vier maal clubtopscorer van Schalke 04 in de Bundesliga, waaronder het seizoen 1988/89 met veertien doelpunten. In 1999 verliet hij Schalke 04 na elf seizoenen.
 Anderbrügge, die ondanks een gereputeerde status bij Schalke nooit voor het (West)-Duits voetbalelftal uitkwam, was daarna actief als amateur bij Sportfreunde Siegen.
 Trainerscarrière
 Na zijn spelerscarrière werd Anderbrügge actief als trainer op lager niveau, bij jeugdclub SpVgg Erkenschwick en later bij VfB Hüls en Wacker Burghausen.
 Naast zijn activiteiten als trainer van amateurclubs, is Anderbrügge ook aan de slag als voetbalanalist voor SPORT1.
 Erelijst
 Zie ook
 Lijst van spelers van Borussia Dortmund
 Lijst van spelers van FC Schalke 04
 Referenties
 Duits voetballer
 Voetbalanalist


type: legislation

text:
 27.6.2014
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 L 188/62
 REGOLAMENTO DI ESECUZIONE (UE) N. 712/2014 DELLA COMMISSIONE
 del 26 giugno 2014
 recante fissazione dei valori forfettari all'importazione ai fini della determinazione del prezzo di entrata di taluni ortofrutticoli
 LA COMMISSIONE EUROPEA,
 visto il trattato sul funzionamento dell'Unione europea,
 visto il regolamento (CE) n. 1234/2007 del Consiglio, del 22 ottobre 2007, recante organizzazione comune dei mercati agricoli e disposizioni specifiche per taluni prodotti agricoli (regolamento unico OCM) (1),
 visto il regolamento di esecuzione (UE) n. 543/2011 della Commissione, del 7 giugno 2011, recante modalità di applicazione del regolamento (CE) n. 1234/2007 del Consiglio nei settori degli ortofrutticoli freschi e degli ortofrutticoli trasformati (2), in particolare l'articolo 136, paragrafo 1,
 considerando quanto segue:
 (1)
 Il regolamento di esecuzione (UE) n. 543/2011 prevede, in applicazione dei risultati dei negoziati commerciali multilaterali dell'Uruguay round, i criteri per la fissazione da parte della Commissione dei valori forfettari all'importazione dai paesi terzi, per i prodotti e i periodi indicati nell'allegato XVI, parte A, del medesimo regolamento.
 (2)
 Il valore forfettario all'importazione è calcolato ciascun giorno feriale, in conformità dell'articolo 136, paragrafo 1, del regolamento di esecuzione (UE) n. 543/2011, tenendo conto di dati giornalieri variabili. Pertanto il presente regolamento entra in vigore il giorno della pubblicazione nella Gazzetta ufficiale dell'Unione europea,
 HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO:
 Articolo 1
 I valori forfettari all'importazione di cui all'articolo 136 del regolamento di esecuzione (UE) n. 543/2011 sono quelli fissati nell'allegato del presente regolamento.
 Articolo 2
 Il presente regolamento entra in vigore il giorno della pubblicazione nella Gazzetta ufficiale dell'Unione europea.
 Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri.
 Fatto a Bruxelles, il 26 giugno 2014
 Per la Commissione,
 a nome del presidente
 Jerzy PLEWA
 Direttore generale dell'Agricoltura e dello sviluppo rurale
 (1) GU L 299 del 16.11.2007, pag. 1.
 (2) GU L 157 del 15.6.2011, pag. 1.
 ALLEGATO
 Valori forfettari all'importazione ai fini della determinazione del prezzo di entrata di taluni ortofrutticoli
 (EUR/100 kg)
 Codice NC
 Codice dei paesi terzi (1)
 Valore forfettario all’importazione
 0702 00 00
 MK
 67,9
 TR
 78,3
 ZZ
 73,1
 0707 00 05
 MK
 27,7
 TR
 74,4
 ZZ
 51,1
 0709 93 10
 TR
 106,4
 ZZ
 106,4
 0805 50 10
 AR
 101,8
 BO
 130,6
 TR
 125,4
 ZA
 116,4
 ZZ
 118,6
 0808 10 80
 AR
 110,6
 BR
 99,0
 CL
 112,0
 NZ
 135,4
 US
 147,4
 ZA
 128,8
 ZZ
 122,2
 0809 10 00
 TR
 225,5
 ZZ
 225,5
 0809 29 00
 TR
 336,8
 ZZ
 336,8
 (1) Nomenclatura dei paesi stabilita dal regolamento (CE) n. 1833/2006 della Commissione (GU L 354 del 14.12.2006, pag. 19). Il codice «ZZ» corrisponde a «altre origini».


text:
 |
 52013PC0484
 Togra le haghaidh RIALACHÁIN Ó PHARLAIMINT NA hEORPA AGUS ÓN gCOMHAIRLE lena leasaítear Rialachán (CE) Uimh. 1365/2006 maidir le staidreamh ar iompar earraí d’uiscebhealaí intíre i ndáil le cumhachtaí tarmligthe agus cur chun feidhme a thabhairt don Choimisiún chun bearta áirithe a ghlacadh /* COM/2013/0484 final - 2013/0226 (COD) */
 MEABHRÁN
 MÍNIÚCHÁIN
 1. COMHTHÉACS AN TOGRA
 Sa Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais
 Eorpaigh (CFAE) déantar idirdhealú idir na cumhachtaí arna dtarmligean
 chuig an gCoimisiún chun gníomhartha neamhreachtacha a bhfuil feidhm
 ghinearálta leo a ghlacadh chun eilimintí neamhriachtanacha áirithe a
 fhorlíonadh nó a leasú sa ghníomh reachtach mar atá leagtha síos in Airteagal 290(1)
 den CFAE (gníomhartha tarmligthe), agus na cumhachtaí a thabharfar don
 Choimisiún i gcás ina mbeidh gá le coinníollacha aonfhoirmeacha chun
 gníomhartha de chuid an Aontais atá ina gceangal dlí a chur chun feidhme, mar
 atá leagtha síos in Airteagal 291(2) den CFAE (gníomhartha cur chun
 feidhme).
 I ndáil le Rialachán (AE) Uimh. 182/2011 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón
 gComhairle an 16 Feabhra 2011 lena leagtar síos na rialacha agus na prionsabail
 ghinearálta a bhaineann leis na sásraí maidir le rialú ag na Ballstáit ar
 fheidhmiú cumhachtaí cur chun feidhme ag an gCoimisiún[1] a ghlacadh, tá gealltanas tugtha ag an gCoimisiún[2] athbhreithniú a dhéanamh, i
 bhfianaise na gcritéar atá leagtha síos sa CFAE, agus go háirithe in Airteagal 290,
 ar ghníomhartha reachtacha nár oiriúnaíodh don nós imeachta rialúcháin lena
 ngabhann grinnscrúdú sular tháinig Conradh Liospóin i bhfeidhm.
 Agus Rialachán (CE) Uimh. 1365/2006 ó
 Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 6 Meán Fómhair 2006 maidir le
 staidreamh ar iompar earraí d’uiscebhealaí intíre[3] á chur in oiriúint do rialacha
 nua an CFAE, ba cheart foráil a dhéanamh maidir leis na cumhachtaí cur chun
 feidhme a thugtar don Choimisiún faoi láthair leis an Rialachán sin le
 cumhachtaí chun gníomhartha tarmligthe agus/nó cur chun feidhme a ghlacadh.
 2. TORTHAÍ AN
 CHOMHAIRLIÚCHÁIN LEIS NA PÁIRTITHE LEASMHARA AGUS MEASÚNUITHE TIONCHAIR
 Ní raibh gá le comhairliúchán leis na
 páirtithe leasmhara ná le measúnú tionchair.
 3. EILIMINTÍ DLÍ AN
 TOGRA
 Maidir le Rialachán (CE) Uimh. 1365/2006,
 tá sé beartaithe cumhacht a thabhairt don Choimisiún gníomhartha tarmligthe a
 ghlacadh d'fhonn an tairseach do chumhdach staitistiúil ar iompar
 d'uiscebhealaí intíre a chur in oiriúint, na sainmhínithe a chur in oiriúint
 agus sainmhínithe breise a ghlacadh, chomh maith le gníomhartha tarmligthe a
 ghlacadh d'fhonn an raon feidhme maidir le bailiúchán sonraí agus inneachar na
 nIarscríbhinní a chur in oiriúint.
 Thairis sin, tá sé beartaithe cumhachtaí cur
 chun feidhme a thabhairt don Choimisiúin d'fhonn coinníollacha aonfhoirmeacha a
 áirithiú i ndáil leis na socruithe chun sonraí a tharchur chuig an gCoimisiún
 (Eurostat), lena n‐áirítear caighdeáin idirmhalartaithe sonraí, agus i
 ndáil le sonraí a scaipeann an Coimisiún, agus i ndáil le ceanglais agus
 critéir mhodheolaíochta a fhorbairt agus a fhoilsiú, na ceanglais agus na
 critéir sin arna ndearadh chun cáilíocht na sonraí a tháirgfear a áirithiú, i
 gcomhréir leis an nós imeachta scrúdúcháin atá leagtha síos in Airteagal 5
 de Rialachán (AE) Uimh. 182/2011.
 · Bunús dlí
 Airteagal 338(1) den Chonradh ar
 Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh.
 · Rogha ionstraime
 Rialachán (AE) ó Pharlaimint na hEorpa agus ón
 gComhairle.
 4. IMPLEACHT BHUISÉADACH
 Níl aon impleacht ag an togra ar bhuiséad an
 AE.
 · An Limistéar Eorpach Eacnamaíoch
 Baineann an gníomh atá beartaithe le hábhar
 LEE agus, dá bhrí sin, ba cheart an Limistéar Eorpach Eacnamaíoch a chuimsiú
 leis.
 2013/0226 (COD)
 Togra le haghaidh
 RIALACHÁIN Ó PHARLAIMINT NA hEORPA AGUS
 ÓN gCOMHAIRLE
 lena leasaítear Rialachán (CE) Uimh. 1365/2006
 maidir le staidreamh ar iompar earraí d’uiscebhealaí intíre i ndáil le
 cumhachtaí tarmligthe agus cur chun feidhme a thabhairt don Choimisiún chun
 bearta áirithe a ghlacadh
 (Téacs atá ábhartha maidir leis an LEE)
 TÁ PARLAIMINT NA hEORPA AGUS
 COMHAIRLE AN AONTAIS EORPAIGH,
 Ag féachaint don Chonradh ar Fheidhmiú an
 Aontais Eorpaigh, agus go háirithe Airteagal 338(1) de,
 Ag féachaint don togra ón gCoimisiún Eorpach,
 Tar éis an dréachtghníomh reachtach a chur
 chuig na Parlaimintí náisiúnta,
 Ag gníomhú dóibh i gcomhréir leis an ngnáthnós
 imeachta reachtach,
 De bharr an méid seo a leanas:
 (1) Mar thoradh ar theacht i
 bhfeidhm an Chonartha ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh ("an
 Conradh"), caithfear na cumhachtaí atá tugtha don Choimisiún a ailíniú le
 hAirteagal 290 agus le hAirteagal 291 den Chonradh.
 (2) I ndáil le Rialachán (AE) Uimh. 182/2011 ó Pharlaimint na
 hEorpa agus ón gComhairle an 16 Feabhra 2011 lena leagtar síos na rialacha agus
 na prionsabail ghinearálta a bhaineann leis na sásraí maidir le rialú ag na
 Ballstáit ar fheidhmiú cumhachtaí cur chun feidhme ag an gCoimisiún[4] a ghlacadh, tá gealltanas tugtha ag an gCoimisiún[5] athbhreithniú a dhéanamh, i
 bhfianaise na gcritéar atá leagtha síos sa Chonradh, ar ghníomhartha reachtacha
 nár oiriúnaíodh don nós imeachta rialúcháin lena ngabhann grinnscrúdú sular
 tháinig Conradh Liospóin i bhfeidhm.
 (3) Tugtar cumhachtaí don
 Choimisiún le Rialachán (CE) Uimh. 1365/2006 ó Pharlaimint na hEorpa agus
 ón gComhairle an 6 Meán Fómhair 2006 maidir le staidreamh ar iompar earraí
 d’uiscebhealaí intíre[6]
 d'fhonn roinnt d'fhorálacha an Rialacháin sin a chur chun feidhme.
 (4) Agus Rialachán (CE) Uimh. 1365/2006 á chur in
 oiriúint do rialacha nua an CFAE, ba cheart foráil a dhéanamh maidir leis na
 cumhachtaí cur chun feidhme a thugtar don Choimisiún faoi láthair agus an
 fhoráil sin a dhéanamh le cumhachtaí chun gníomhartha tarmligthe a ghlacadh
 agus gníomhartha cur chun feidhme a ghlacadh.
 (5) Maidir le Rialachán (CE) Uimh. 1365/2006,
 d'fhonn treochtaí eacnamaíocha agus teicniúla a chur san áireamh, ba cheart an
 chumhacht chun gníomhartha a ghlacadh i gcomhréir le hAirteagal 290 den
 Chonradh a tharmligean chuig an gCoimisiún maidir leis an tairseach do
 chumhdach staitistiúil ar iompar d'uiscebhealaí intíre a chur in oiriúint, na
 sainmhínithe a chur in oiriúint agus sainmhínithe breise a ghlacadh. Chomh
 maith leis sin, ba cheart go dtabharfaí de chumhacht don Choimisiún gníomhartha
 tarmligthe a ghlacadh d'fhonn an raon feidhme maidir le bailiúchán sonraí agus
 inneachar na nIarscríbhinní a chur in oiriúint.
 (6) Ba cheart don Choimisiún a
 áirithiú nach gcuirfidh na gníomhartha tarmligthe sin ualach suntasach riaracháin
 breise ar na Ballstáit ná ar na freagróirí.
 (7) Tá sé thar a bheith
 tábhachtach go gcuirfeadh an Coimisiún comhairliúcháin iomchuí i gcrích le linn
 a chuid oibre ullmhúcháin, lena n‐áirítear le saineolaithe. Le linn dó
 gníomhartha tarmligthe a ullmhú agus a tharraingt suas, ba cheart don
 Choimisiún a áirithiú go ndéanfar doiciméid ábhartha a chur chuig Parlaimint na
 hEorpa agus chuig an gComhairle ar bhealach comhuaineach, tráthúil agus
 iomchuí.
 (8) D'fhonn dálaí aonfhoirmeacha
 a áirithiú chun Rialachán (CE) Uimh. 1365/2006 a chur chun feidhme, ba
 cheart cumhachtaí cur chun feidhme a thabhairt don Choimisiún le
 socruithe a ghlacadh i ndáil le sonraí a tharchur chuig an gCoimisiún
 (Eurostat), lena n‐áirítear caighdeáin idirmhalartaithe sonraí, i ndáil
 le sonraí a scaipeann an Coimisiún agus i ndáil le ceanglais agus critéir
 mhodheolaíocha a fhorbairt agus a fhoilsiú, na ceanglais agus na critéir sin
 arna ndearadh chun cáilíocht na sonraí a tháirgfear a áirithiú. Ba cheart na
 cumhachtaí sin a fheidhmiú i gcomhréir le Rialachán (AE) Uimh. 182/2011.
 (9) I gcomhréir le prionsabal na
 comhréireachta, chun an bunchuspóir a bhaint amach, mar atá ailíniú na
 gcumhachtaí atá tugtha don Choimisiún le hAirteagal 290 agus le hAirteagal 291
 den Chonradh, is gá agus is iomchuí rialacha a leagan síos maidir lena leithéid
 d’ailíniú i réimse an staidrimh iompair. Ní théann an Rialachán seo thar a
 bhfuil riachtanach chun an cuspóir sin a bhaint amach, i gcomhréir le hAirteagal 5(4)
 den Chonradh ar an Aontas Eorpach.
 (10) Chun deimhneacht dhlíthiúil a
 áirithiú, is gá nach ndéanfaidh an Rialachán seo difear do na nósanna imeachta
 chun bearta atá arna dtionscnamh ach nach bhfuil críochnaithe roimh theacht i
 bhfeidhm an Rialacháin seo a ghlacadh.
 (11) Ba cheart, dá bhrí sin, Rialachán
 (CE) Uimh. 1365/2006 a leasú dá réir,
 TAR ÉIS AN RIALACHÁN SEO A GHLACADH:
 Airteagal 1
 Leasaítear Rialachán (CE) Uimh. 1365/2006
 mar a leanas:
 (1)
 In Airteagal 2, cuirtear isteach mír 5
 mar seo a leanas:
 '5. Tabharfar de chumhacht don
 Choimisiún gníomhartha tarmligthe a ghlacadh i gcomhréir le hAirteagal 9,
 agus treochtaí eacnamaíocha agus teicniúla á gcur san áireamh, a bhaineann leis
 an tairseach do chumhdach staitistiúil ar iompar d'uiscebhealaí intíre a chur
 in oiriúint.'
 (2)
 In Airteagal 3, cuirtear isteach an fhomhír
 seo a leanas:
 Tabharfar de chumhacht don Choimisiún
 gníomhartha tarmligthe a ghlacadh i gcomhréir le hAirteagal 9, agus
 treochtaí eacnamaíocha agus teicniúla á gcur san áireamh, a bhaineann leis na
 sainmhínithe a oiriúnú agus na sainmhínithe breise a ghlacadh.'
 (3)
 In Airteagal 4, cuirtear isteach mír 4
 mar seo a leanas:
 '4. Tabharfar
 de chumhacht don Choimisiún gníomhartha tarmligthe a ghlacadh i gcomhréir le hAirteagal 9,
 agus treochtaí eacnamaíocha agus teicniúla á gcur san áireamh, a bhaineann leis
 an raon feidhme maidir le bailiúchán sonraí agus inneachar na nIarscríbhinní a
 chur in oiriúint.'
 (4)
 In Airteagal 5, cuirtear an méid seo a leanas
 in ionad mhír 2:
 '2. Déanfaidh
 an Coimisiún na socruithe chun sonraí a tharchur chuig an gCoimisiún
 (Eurostat), lena n‐áirítear caighdeáin idirmhalartaithe sonraí, a
 ghlacadh i gcomhréir leis an nós imeachta scrúdúcháin dá dtagraítear in Airteagal 10(2).'
 (5)
 In Airteagal 6, cuirtear isteach an fhomhír
 seo a leanas:
 'Déanfaidh an Coimisiún na socruithe maidir le
 scaipeadh sonraí a ghlacadh i gcomhréir leis an nós imeachta scrúdúcháin
 dá dtagraítear in Airteagal 10(2).'
 (6)
 In Airteagal 7, cuirtear an méid seo a leanas
 in ionad mhír 1:
 '1. Glacfaidh an Coimisiún na ceanglais agus critéir
 mhodheolaíocha atá deartha chun cáilíocht na sonraí a tháirgfear a áirithiú i
 gcomhréir leis an nós imeachta scrúdúcháin dá dtagraítear in Airteagal 10(2).'
 (7)
 Cuirtear an méid seo a leanas in ionad Airteagal 9:
 'Airteagal 9
 Cumhachtaí tarmligthe a fheidhmiú
 1. Is faoi réir na gcoinníollacha
 atá leagtha síos san Airteagal seo a thugtar an chumhacht
 don Choimisiún gníomhartha tarmligthe a ghlacadh.
 2. Agus na cumhachtaí atá tarmligthe
 in Airteagal 2(5), Airteagal 3 agus Airteagal 4(4) á bhfeidhmiú
 aige, áiritheoidh an Coimisiún nach gcuirfidh na gníomhartha tarmligthe ualach
 suntasach riaracháin breise ar na Ballstáit ná ar na freagróirí.
 3. Tabharfar an chumhacht gníomhartha
 tarmligthe dá dtagraítear in Airteagal 2(5), Airteagal 3 agus Airteagal 4(4)
 a ghlacadh don Choimisiún ar feadh tréimhse neamhchinntithe ó (Publication
 office : please insert the exact date of the entry into force of the amending
 Regulation).
 4. Féadfaidh Parlaimint na hEorpa nó
 an Chomhairle tarmligean na cumhachta dá dtagraítear in Airteagal 2(5), in
 Airteagal 3, agus in Airteagal 4(4) a chúlghairm tráth ar bith.
 Cuirfidh cinneadh cúlghairme deireadh le
 tarmligean na cumhachta atá sonraithe sa chinneadh sin. Beidh éifeacht leis an
 gcinneadh sin an lá tar éis a fhoilsithe in Iris Oifigiúil an Aontais
 Eorpaigh nó ar dháta níos déanaí a shonrófar sa chinneadh sin. Ní
 dhéanfaidh sé difear do bhailíocht aon ghnímh tharmligthe atá i bhfeidhm cheana
 féin.
 5. A luaithe a ghlacfaidh sé gníomh
 tarmligthe, tabharfaidh an Coimisiún fógra ina leith go comhuaineach do
 Pharlaimint na hEorpa agus don Chomhairle.
 6. Ní thiocfaidh gníomh tarmligthe a
 ghlactar de bhun Airteagal 2(5), Airteagal 3 agus Airteagal 4(4)
 i bhfeidhm ach amháin mura mbeidh aon agóid curtha in iúl ag Parlaimint na
 hEorpa ná ag an gComhairle laistigh de thréimhse dhá mhí tar éis fógra faoin
 ngníomh sin a thabhairt do Pharlaimint na hEorpa agus don Chomhairle nó más rud
 é, roimh dheireadh na tréimhse sin, go mbeidh Parlaimint na hEorpa agus an
 Chomhairle araon tar éis a chur in iúl don Choimisiún nach ndéanfaidh siad aon
 agóid. Cuirfear dhá mhí leis an tréimhse sin ar thionscnamh Pharlaimint na
 hEorpa nó na Comhairle.'
 (8)
 Cuirtear an méid seo a leanas in ionad Airteagal 10:
 ‘Airteagal 10
 Coiste
 1. Tabharfaidh an Coiste um an gCóras
 Staidrimh Eorpach, a bunaíodh le Rialachán (CE) Uimh. 223/2009 ó
 Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 11 Márta 2009 maidir le
 staidreamh Eorpach, cúnamh don Choimisiún(*). Beidh an coiste sin ina choiste
 de réir bhrí Rialachán (AE) Uimh. 182/2011 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón
 gComhairle an 16 Feabhra 2011 lena leagtar síos na rialacha agus na
 prionsabail ghinearálta a bhaineann leis na sásraí maidir le rialú ag na
 Ballstáit ar fheidhmiú cumhachtaí cur chun feidhme ag an gCoimisiún(**).
 2. I gcás ina ndéanfar tagairt don
 mhír seo, beidh feidhm ag Airteagal 5 de Rialachán (AE) Uimh. 182/2011.
 ______________
 (*) IO L 87, 31.3.2009, lch. 164.
 (**) IO L 55, 28.2.2011, lch. 13.'
 (9) Scriostar Iarscríbhinn G.
 Airteagal 2
 Ní dhéanfaidh an Rialachán seo difear do na
 nósanna imeachta chun bearta a ghlacadh dá bhforáiltear i Rialachán (CE) Uimh. 1365/2006
 ar nósanna imeachta iad a tionscnaíodh ach nach bhfuil críochnaithe roimh
 theacht i bhfeidhm an Rialacháin seo.
 Airteagal 3
 Tiocfaidh an Rialachán seo i bhfeidhm an
 fichiú lá tar éis lá a fhoilsithe in Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh.
 Beidh an Rialachán seo ina cheangal
 go huile agus go hiomlán agus infheidhme go díreach i ngach Ballstát.
 Arna dhéanamh sa Bhruiséil,
 Thar ceann Pharlaimint na hEorpa Thar
 ceann na Comhairle
 An tUachtarán An
 tUachtarán
 [1] IO L 55,
 28.2.2011, lch. 1
 [2] IO L 55, 28.2.2011, lch. 19.
 [3] IO L 264, 25.9.2006, lch. 1
 [4] IO L 55, 28.2.2011,
 lch. 13.
 [5] IO L 55, 28.2.2011, lch. 19.
 [6] IO L 264, 25.9.2006, lch. 1


text:
 Avis juridique important
 |
 11951K/PRO/CJ/38
 Tratado constitutivo de la Comunidad Europea del Carbon y del Acero ( CECA ), Protocolo sobre el Estatuto del Tribunal de Justicia de la Comunidad Europea del Carbon y del Acero, Titulo III: Procedimiento, Revision, Articulo 38
 Artículo 38.La revisión de la sentencia sólo podrá pedirse al Tribunal con motivo del descubrimiento de un hecho de tal naturaleza que pueda tener una influencia decisiva y que, antes de pronunciarse la sentencia, era desconocido del Tribunal y de la parte que solicita la revisión.El procedimiento de revisión se incoará por medio de una resolución del Tribunal, en la que se hará constar expresamente la existencia de un hecho nuevo del que se reconoce que posee los caracteres que dan lugar a la revisión, declarando por ello admisible la demanda.No podrá presentarse ninguna demanda de revisión transcurridos diez años desde la fecha de la sentencia.


text:
 28.11.2013
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 318/22
 ROZHODNUTIE SPOLOČNÉHO VÝBORU EHP
 č. 120/2013
 zo 14. júna 2013,
 ktorým sa mení príloha XIII (Doprava) k Dohode o EHP
 SPOLOČNÝ VÝBOR EHP,
 so zreteľom na Dohodu o Európskom hospodárskom priestore (ďalej len „Dohoda o EHP“), a najmä na jej článok 98,
 keďže:
 (1)
 Smernica Komisie 2012/45/EÚ z 3. decembra 2012, ktorou sa prílohy k smernici Európskeho parlamentu a Rady 2008/68/ES o vnútrozemskej preprave nebezpečného tovaru druhýkrát prispôsobujú vedecko-technickému pokroku (1), sa má začleniť do Dohody o EHP.
 (2)
 Príloha XIII k Dohode o EHP by sa mala preto zodpovedajúcim spôsobom zmeniť,
 PRIJAL TOTO ROZHODNUTIE:
 Článok 1
 V bode 13c (smernica Európskeho parlamentu a Rady 2008/68/ES) prílohy XIII k Dohode o EHP sa dopĺňa táto zarážka:
 „—
 32012 R 0045: smernica Komisie 2012/45/EÚ z 3. decembra 2012 (Ú. v. EÚ L 332, 4.12.2012, s. 18).“
 Článok 2
 Znenie smernice 2012/45/EÚ v islandskom a nórskom jazyku, ktoré sa uverejní v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie, je autentické.
 Článok 3
 Toto rozhodnutie nadobúda účinnosť 15. júna 2013 pod podmienkou, že boli doručené všetky oznámenia podľa článku 103 ods. 1 Dohody o EHP (2).
 Článok 4
 Toto rozhodnutie sa uverejní v oddiele EHP Úradného vestníka Európskej únie a v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie.
 V Bruseli 14. júna 2013
 Za Spoločný výbor EHP
 predseda
 Gianluca GRIPPA
 (1) Ú. v. EÚ L 332, 4.12.2012, s. 18.
 (2) Ústavné požiadavky neboli oznámené.


text:
Vulastona ezers () ir liels ezers Kanādā, Saskačevanas provinces ziemeļaustrumos. Vienīgais lielais pasaules ezers ar divām iztekām. Fondulakas upe iztek uz ziemeļrietumiem, uz Atabaskas ezeru. Savukārt Kokranas upe plūst uz ziemeļaustrumiem, uz Reindīra ezeru. Līdz ar to ezers atrodas uz ūdensšķirtnes starp Ziemeļu Ledus okeānu un Atlantijas okeānu. Ezerā daudz salu; ezera platība ar salām ir 2681 km2, bez salām — 2286 km2. Krasta līnijas garums ir ap . Eiropiešiem zināms no 1770. gada; nosaukts 1807. gadā par godu angļu ķīmiķim un fiziķim Viljamam Vulastonam (George Hyde Wollaston).
 Ezera krastā viens neliels ciemats Vulastonleika ar 800 iedzīvotājiem. Gar ezera rietumu krastu iet ceļš.
 Ezera dienvidrietumu daļā ieplūst Rabitleikas urāna ieguves kompleksa attīrītie notekūdeņi.
 Atsauces
 Kanādas ezeri


text:
 Avis juridique important
 |
 22004D0006
 Gemensamma EES-kommitténs beslut nr 6/2004 av den 6 februari 2004 om ändring av bilaga II (Tekniska föreskrifter, standarder, provning och certifiering) till EES-avtalet
 Europeiska unionens officiella tidning nr L 116 , 22/04/2004 s. 0050 - 0051
 Gemensamma EES-kommitténs beslutnr 6/2004av den 6 februari 2004om ändring av bilaga II (Tekniska föreskrifter, standarder, provning och certifiering) till EES-avtaletGEMENSAMMA EES-KOMMITTÉN HAR BESLUTAT FÖLJANDEmed beaktande av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet, ändrat genom protokollet med justeringar av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet, nedan kallat "avtalet", särskilt artikel 98 i detta, ochav följande skäl:(1) Bilaga II till avtalet ändrades genom Gemensamma EES-kommitténs beslut nr 149/2003 av den 7 november 2003(1).(2) Kommissionens direktiv 2003/80/EG av den 5 september 2003 om att i bilaga VIIIa till rådets direktiv 76/768/EEG fastställa en symbol som anger hållbarhetstiden för användning av kosmetiska produkter(2) bör införlivas med avtalet.(3) Kommissionens direktiv 2003/83/EG av den 24 september 2003 om anpassning till den tekniska utvecklingen av bilagorna II, III och VI till rådets direktiv 76/768/EEG om tillnärmning av medlemsstaternas lagstiftning om kosmetiska produkter(3) bör införlivas med avtalet.HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.Artikel 1Följande punkter skall införas i kapitel XVI efter punkt 11 (kommissionens direktiv 2000/41/EG) i bilaga II till avtalet:"12. 32003 L 0080: Kommissionens direktiv 2003/80/EG av den 5 september 2003 om att i bilaga VIIIa till rådets direktiv 76/768/EEG fastställa en symbol som anger hållbarhetstiden för användning av kosmetiska produkter (EUT L 224, 6.9.2003, s. 27).13. 32003 L 0083: Kommissionens direktiv 2003/83/EG av den 24 september 2003 om anpassning till den tekniska utvecklingen av bilagorna II, III och VI till rådets direktiv 76/768/EEG om tillnärmning av medlemsstaternas lagstiftning om kosmetiska produkter (EUT L 238, 25.9.2003, s. 23).".Artikel 2Texterna till direktiven 2003/80/EG och 2003/83/EG på isländska och norska, som skall offentliggöras i EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning, skall vara giltiga.Artikel 3Detta beslut träder i kraft den 7 februari 2004, under förutsättning att alla anmälningar enligt artikel 103.1 i avtalet har gjorts till Gemensamma EES-kommittén(4).Artikel 4Detta beslut skall offentliggöras i EES-delen av och EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning.Utfärdat i Bryssel den 6 februari 2004.På gemensamma EES-kommitténs vägnarP. WesterlundOrdförande(1) EUT L 41, 12.2.2004, s. 37.(2) EUT L 224, 6.9.2003, s. 27.(3) EUT L 238, 25.9.2003, s. 23.(4) Inga konstitutionella krav angivna.


type: other

text:
La législation doit garantir l’égalité des droits et des responsabilités des femmes avec les hommes dans le mariage. Voir la section Définition de la discrimination à l’égard des femmes.
 la législation doit mettre au point et promouvoir l’utilisation d’un contrat de mariage modèle qui protège les droits des femmes, y compris des veuves. Global Rights a pris l’initiative de promouvoir l’utilisation par les femmes du Maghreb d’un contrat de mariage garantissant leurs droits. Le Code marocain de la famille (art. 47, 48), le Code algérien de la famille (art. 19) et le Code tunisien de statut personnel (art. 11) autorisent les époux à négocier et à ajouter des clauses dans le contrat de mariage. Les femmes peuvent utiliser ces contrats pour protéger leurs droits durant le mariage et au moment de sa dissolution en prévoyant des clauses sur la propriété des biens et leur partage, les enfants, la monogamie, le droit de la femme de travailler, la prise en compte de la contribution non rémunérée au ménage, et les questions exigeant son consentement. Par exemple, le contrat de mariage type traite des droits de propriété et des relations financières, il autorise les époux à prévoir des dispositions concernant la propriété, la gestion, l’utilisation et la transmission de biens acquis avant le mariage et durant celui-ci.
 Dans le contrat de mariage, il convient aux époux de se mettre d’accord sur l’organisation de leurs relations financières de façon équitable à propos des points suivants :
 la participation aux charges du ménage : la contribution de chaque époux en argent, en biens et/ou en efforts aux charges de ménage, et clarification de tous les frais qui rentrent dans la définition de charges de ménage ;
 obligation d’entretien (pension alimentaire) : l’obligation financière du mari vis-à-vis de sa femme et de ses enfants après la dissolution du mariage ;
 propriété et division des biens : détermination des biens personnels et biens communs (liquide, mobilier, immobilier), attribution de la propriété des biens pendant le mariage, pouvoirs d’utilisation, de gestion et de disposition des biens personnels et/ou communs par chaque époux pendant le mariage, et division des biens lors de sa dissolution.
 Le contrat comporte une partie relative aux enfants du couple.
 À propos de la garde des enfants :
 Les deux époux exercent conjointement la garde des enfants tant que les liens conjugaux subsistent et ceci afin de veiller sur leurs intérêts et leur éducation.
 En cas de dissolution du mariage, le père s’engage dès à présent à ne pas intenter une action de déchéance de la garde à l’encontre de la mère gardienne sur la base des motifs de plein droit (insérer des clauses contenues dans les législations nationales selon lesquelles le père peut automatiquement faire retirer le droit de garde à la mère, telles le remariage de la mère, changement de résidence de la mère), mais à se baser le cas échéant uniquement sur d’autres motifs objectifs s’agissant de l’intérêt et du bien-être de l’enfant.
 À propos de la tutelle des enfants :
 Les deux époux exercent conjointement la tutelle de l’enfant tant que les liens conjugaux subsistent ainsi que lors de la dissolution du mariage. L’époux désigne par la présente l’épouse comme tutrice testamentaire de leurs enfants.
 L’élaboration de ce contrat modèle doit être faite en consultation avec les femmes, les veuves et la société civile et prendre en compte le contexte du moment. Voir Global Rights. Conditions bien pensées, conflits évités : Promouvoir les droits humains des femmes au Maghreb à travers l’utilisation stratégique du contrat de mariage, 2008.
 La législation doit garantir aux hommes et aux femmes les mêmes droits et responsabilités pour les questions se rapportant à leurs enfants en matière de tutelle, de curatelle, de garde et d’adoption. CEDAW, art. 16 (1) (d), (f). Les lois et pratiques qui retirent la garde d’un enfant à une veuve après la mort de son mari violent le droit des femmes de ne pas être victimes de discrimination dans les questions découlant du mariage et dans les rapports familiaux. Le législateur doit veiller à ce que les veuves deviennent automatiquement tutrices de leurs enfants à la mort de leur mari. Les lois doivent reconnaître que tout enfant a droit à la protection et aux soins de ses parents ainsi qu’au droit de résider avec eux. Charte africaine des droits et du bien-être de l’enfant, art. 19 (1) ; Protocole à la Charte africaine des droits de l’homme et des peuples, relatif aux droits de la femme en Afrique, art. 20 (b). La séparation d’un enfant de ses parents contre son gré doit être prohibée, sauf si une autorité compétente décide, conformément aux lois applicables en la matière, que cette séparation est dans l’intérêt même de l’enfant. Charte africaine des droits et du bien-être de l’enfant, art. 19 (1) ; Convention relative aux droits de l’enfant, art. 9 (1).
 Administration des biens et conclusion de contrats
 La législation doit accorder aux époux des droits égaux en matière d’administration des biens et de signature de contrats.
 Pratique encourageante : la Loi de 1996 relative à l’égalité des personnes mariées (en anglais) adoptée par la Namibie abroge les restrictions imposées à la capacité juridique de la femme de conclure des contrats et d’ester en justice, y compris celles limitant sa capacité de :
 i) faire enregistrer un bien immobilier à son nom ;
 ii) agir en qualité d’exécutrice testamentaire de la succession d’un défunt ;
 iii) agir en qualité de syndic de faillite ;
 iv) être directrice d’une société ; et
 v) s’engager comme caution ; et
 vi) la position de la common law qui fait du mari le chef de famille est abrogée, sous réserve qu’aucune disposition de la présente loi ne sera interprétée comme empêchant un mari et sa femme de convenir de confier à l’un d’eux, ou aux deux, un rôle ou une responsabilité particulière au sein de la famille (art. 3).
 L’article 5 dispose que les époux mariés sous le régime de la communauté de biens ont une capacité égale pour :
 a) disposer des actifs du patrimoine commun ;
 b) contracter des dettes dont le patrimoine commun sera responsable ; et
 c) gérer le patrimoine commun.
 La législation doit prévoir un régime matrimonial de communauté de biens modifiée ou partielle en vue d’améliorer la protection des veuves et de toutes les femmes. Dans ce régime, les biens et l’argent acquis durant le mariage sont considérés comme des biens communs, même s’ils sont enregistrés au nom d’un seul des époux. Les revenus et l’héritage légué en commun aux deux époux – à moins qu’il n’en soit disposé autrement – sont considérés comme des biens communs. Les biens et les actifs acquis avant le mariage restent des biens séparés qui appartiennent en propre à chacun des époux. Un régime matrimonial de communauté modifiée ou partielle peut garantir une meilleure protection aux femmes qu’un régime de communauté universelle. Par exemple dans le cas où les femmes ne sont pas autorisées à hériter de leur père ou de leur mari, elles peuvent apporter dans le mariage leurs propres biens, comme le stridhan (dot, cadeaux faits à l’épouse), qui leur appartiennent durant le mariage et après sa dissolution. Autoriser un régime de communauté universelle qui transforme les biens acquis par la femme avant le mariage en biens communs risque de compromettre cette protection pour les femmes qui n’ont pas la possibilité d’hériter. Par ailleurs, un régime de communauté modifiée ou partielle peut protéger les femmes qui apportent leurs propres biens au moment du mariage contre d’éventuels mauvais traitements infligés par leur époux. Ce régime de communauté de biens peut prévenir la maltraitance exercée par des hommes qui se marient pour obtenir des biens en ayant l’intention de divorcer de leur épouse par la suite. Il peut aussi prévenir les violences exercées par des hommes qui se marient pour obtenir des biens de l’épouse et/ou de sa famille, ce qui est un facteur de risque de violences liées à la dot. Voir le chapitre Les violences liées à la dot.
 Les époux doivent avoir des droits égaux dans la gestion commune des biens du couple. Qui plus est, ils doivent avoir le droit d’être conjointement propriétaires des principaux biens, notamment la terre et le domicile, qui ne peuvent être hypothéqués, loués ou vendus qu’avec le consentement des deux époux. L’absence de documents démontrant le contraire doit entraîner la présomption de propriété commune des principaux biens des couples mariés. Voir : Anna Knox et autres, Relier les droits et la réalité : un cadre progressif de protections juridiques essentielles pour le droit de propriété des femmes (en anglais), ICRW (Centre international de recherche sur les femmes) ; Réseau juridique canadien VIH/sida, Respecter, protéger et s’engager : une législation pour les droits des femmes dans le contexte du VIH/sida, vol. 2 : Questions relatives à la famille et à la propriété (en anglais), 2009.
 Pratique encourageante : le législateur doit modifier la législation en vue de prévoir un régime matrimonial de communauté modifiée ou partielle comme régime par défaut à moins que les époux n’y renoncent devant un notaire ou une autre autorité. La Turquie a introduit des réformes législatives dans son Code civil qui renforcent les droits fondamentaux des femmes en matière de biens matrimoniaux. Avant ces réformes, le régime matrimonial par défaut était la séparation de biens, système dans lequel chacun des époux était propriétaire de tout bien enregistré à son nom. La plupart des biens étant enregistrés au nom du mari, les femmes étaient privées d’une bonne partie des biens du ménage au moment de la dissolution du mariage. Les réformes ont introduit un régime par défaut de partage des biens acquis de sorte que les époux reçoivent une part égale de tous les biens acquis durant le mariage. Chacun d’entre eux garde le droit de propriété individuelle de ses biens propres ou de ceux acquis avant le mariage ou encore reçus à titre de cadeaux personnels durant le mariage. Les modifications accordent également aux époux des droits égaux sur les biens acquis et sur le domicile conjugal. Toutefois la loi n’a pas d’effet rétroactif pour les biens acquis avant 2002 à moins que les époux n’aient fait enregistrer leur mariage avant 2003. Voir COHRE, À la recherche de l’égalité : Enquête sur la loi et la pratique en matière de droits des femmes à l’héritage au Moyen-Orient et en Afrique du Nord (MENA), 2006 (en anglais) ; Women for Women’s Human Rights (WWHR), Code civil turc (en anglais).
 Pratique encourageante : le législateur doit faire adopter des lois reconnaissant les unions informelles et libres et veiller à ce que les lois relatives aux biens matrimoniaux s’appliquent à ces unions. L’Éthiopie présume que la propriété est conjointe en l’absence de documents, le régime par défaut étant la communauté partielle ou universelle. La gestion commune des biens du couple exigeant le consentement des époux est obligatoire. L’Éthiopie reconnaît également l’union libre sous réserve qu’elle ait duré au moins trois ans et qu’elle soit enregistrée.
 Pratique encourageante : le Maroc a modifié son Code de la famille en 2004 pour y introduire des dispositions qui contribuent à l’égalité entre hommes et femmes. Le Code accorde au mari et à la femme la responsabilité conjointe de la famille et il donne aux femmes adultes le droit d’exercer librement et de manière indépendante leur propre tutelle. Il permet également aux époux de mettre au point dans un document écrit un accord de gestion des biens acquis durant le mariage. En cas de désaccord entre les époux, une autorité judiciaire doit se baser sur les règles d’administration de la preuve pour établir la contribution de chacun des époux à l’augmentation des biens de la famille. Voir : COHRE, À la recherche de l’égalité : Enquête sur la loi et la pratique en matière de droits des femmes à l’héritage au Moyen-Orient et en Afrique du Nord (MENA), 2006 (en anglais).
 Le législateur doit abroger les lois qui font des régimes matrimoniaux suivants le régime par défaut et en faire des régimes optionnels, choisis d’un commun accord par les époux devant un notaire ou une autre autorité compétente :
 Le partage des biens communs basé sur l’utilisation. Ce régime donne le bien à l’époux qui l’a acquis, à moins qu’il ne soit utilisé conjointement par les deux époux ou pour la famille. Fonder le partage des biens sur l’utilisation est ambigu et ne contribue pas à l’égalité entre hommes et femmes.
 La séparation des biens. Chacun des époux possède en propre les biens qu’il a acquis avant le mariage ainsi que ceux acquis durant le mariage et enregistrés à son nom ou reçus à titre de cadeau personnel ou en héritage. Dans les régions où la plupart des biens sont enregistrés au nom de l’homme, ce régime a des conséquences discriminatoires pour la femme au moment de la dissolution du mariage car elle n’a aucun titre de propriété et donc aucun droit sur ces biens.
 La communauté absolue ou universelle. Tous les biens acquis par les époux avant le mariage et durant celui-ci deviennent des biens communs. Dans les pays où les femmes n’ont pas les mêmes droits à l’héritage que les hommes, les biens personnels, les actifs, la dot et l’héritage qu’elles apportent dans le mariage constituent pour elles des réserves importantes. Le régime de communauté universelle leur retire cette garantie en cas de dissolution du mariage ou de séparation. Dans les régions où est pratiqué le système de la dot et du prix de la mariée ou dans celles qui reconnaissent le divorce par répudiation (talaq) selon la tradition musulmane sunnite, ce régime matrimonial risque de les rendre plus vulnérables à la violence familiale et de les priver d’une procédure régulière au moment du divorce.
 Le législateur doit remplacer ces régimes matrimoniaux par un régime de communauté modifiée ou partielle comme régime par défaut.
 Contribution non rémunérée des femmes à la famille
 La législation doit également garantir que les régimes matrimoniaux prennent en compte la contribution informelle des femmes à la propriété conjointe du couple. Les lois doivent reconnaître le travail domestique non rémunéré, l’éducation des enfants, et le travail agricole comme contributions à la valeur des biens du ménage. Un régime matrimonial qui prévoit un partage égal de tous les biens acquis durant le mariage – sauf les cadeaux personnels faits à l’un des époux – au moment de sa dissolution traduit la reconnaissance de la contribution non rémunérée des femmes à la famille et aux biens du ménage.
 un système formel de prise en compte du travail non rémunéré et de la participation des femmes peut renforcer leur droit à l’héritage. Un tel régime peut également éviter les effets nocifs d’une affaire comme Gyamaah c. Buor (Haute Cour du Ghana, 1962). Une veuve qui avait aidé son mari, le défunt, à développer et cultiver 11 plantations de cacao a sollicité une décision de justice déclarant qu’elle avait droit à une part des plantations à la mort de son mari. La propriété de ces terres était revenue à d’autres personnes qui étaient les héritiers selon les lois coutumières relatives à l’héritage. Le tribunal de première instance a conclu que la veuve avait droit à une part des biens car elle avait participé à l’exploitation des plantations. En appel, la Haute Cour a annulé le jugement, faisant valoir que la veuve n’avait aucun droit sur les biens et qu’elle pouvait recevoir une part uniquement parce que l’héritier avait accepté préalablement de partager une partie non précisée des biens avec elle. La Cour a considéré que, sur la base de la coutume des parties, l’épouse n’avait pas droit à recevoir une part spécifique des biens, mais qu’elle recevrait la part « aussi petite soit-elle » que l’héritier défendeur pourrait décider de lui donner selon son bon vouloir. Il est significatif que selon l’avis émis par la Haute Cour, si l’aide apportée par la veuve avait pris la forme d’une contribution financière importante, elle aurait « eu droit à recevoir une part des biens acquis par son mari », mais qu’une aide sous la seule forme de travail ne lui donnait pas ce droit.
 La législation doit comprendre un réexamen global de toutes les lois écrites et coutumières en vue de garantir l’égalité des droits et des responsabilités entre les hommes et les femmes dans le mariage. Ce processus doit veiller tout particulièrement à établir une cohérence entre les lois et au sein de celles-ci. Par exemple, le législateur doit faire en sorte que les textes législatifs respectent et incluent les dispositions constitutionnelles qui garantissent aux femmes l’égalité dans le mariage et dans les rapports familiaux.
 La législation doit prescrire que les régimes coutumier et religieux accordent aux hommes et aux femmes l’égalité des droits et des responsabilités dans le mariage ou, à défaut, elle doit prévoir que les dispositions du droit civil qui garantissent l’égalité l’emporteront sur d’autres régimes discriminatoires. La législation doit également disposer que les conflits entre le droit civil et le droit coutumier ou religieux soient résolus d’une manière qui protège l’égalité entre les hommes et les femmes et respecte les droits des femmes. Le législateur doit prévoir une sensibilisation et une information des communautés, des dignitaires religieux et des chefs traditionnels à propos de ces lois, afin de faciliter leur mise en œuvre.
 La législation doit imposer des études sur les lois et traditions dans tout le pays, afin de favoriser la compréhension de la nature et de l’ampleur de la discrimination subie par les femmes et les filles dans le cadre du mariage et des systèmes de propriété. Ces études doivent couvrir les mariages officiels, de facto, polygames (le cas échéant) et coutumiers, ainsi que les unions libres. La législation doit mettre en place et soutenir des mécanismes de contrôle chargés d’évaluer l’application des lois régissant l’égalité dans le mariage et les rapports familiaux.


text:
Powstanie spółki - Rozdział 1 - iSpolka.pl
 Home KSH Tytuł III - Spółka akcyjna
 in Tytuł III - Spółka akcyjna
 Art. 301. § 1. Zawiązać spółkę akcyjną może jedna albo więcej osób. Spółka akcyjna nie może być zawiązana wyłącznie przez jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.
 § 2. Statut spółki akcyjnej powinien być sporządzony w formie aktu notarialnego. § 3. Osoby podpisujące statut są założycielami spółki.
 § 4. Akcjonariusze są zobowiązani jedynie do świadczeń określonych w statucie. § 5. Akcjonariusze nie odpowiadają za zobowiązania spółki.
 Art. 302. Kapitał zakładowy spółki akcyjnej dzieli się na akcje o równej wartości nominalnej.
 Art. 303. § 1. W spółce jednoosobowej jedyny akcjonariusz wykonuje wszystkie uprawnienia walnego zgromadzenia zgodnie z przepisami niniejszego działu. Przepisy o walnym zgromadzeniu stosuje się odpowiednio.
 § 2. W przypadku gdy wszystkie akcje spółki przysługują jedynemu akcjonariuszowi albo jedynemu akcjonariuszowi i spółce, oświadczenie woli takiego akcjonariusza składane spółce wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności, chyba że ustawa stanowi inaczej.
 § 3. (uchylony). § 4. (uchylony).
 Art. 304. § 1. Statut spółki akcyjnej powinien określać:
 . 3) czas trwania spółki, jeżeli jest oznaczony;
 . 4) wysokość kapitału zakładowego oraz kwotę wpłaconą przed zarejestrowaniem na pokrycie kapitału zakładowego;
 . 5) wartość nominalną akcji i ich liczbę ze wskazaniem, czy akcje są imienne, czy na okaziciela;
 . 6) liczbę akcji poszczególnych rodzajów i związane z nimi uprawnienia, jeżeli mają być wprowadzone akcje różnych rodzajów;
 . 7) nazwiska i imiona albo firmy (nazwy) założycieli;
 . 8) liczbę członków zarządu i rady nadzorczej albo co najmniej minimalną lub maksymalną liczbę członków tych organów oraz podmiot uprawniony do ustalenia składu zarządu lub rady nadzorczej;
 . 9) (uchylony);
 . 10) pismo do ogłoszeń, jeżeli spółka zamierza dokonywać ogłoszeń również poza Monitorem Sądowym i Gospodarczym.
 § 2. Statut powinien również zawierać, pod rygorem bezskuteczności wobec spółki, postanowienia dotyczące:
 . 1) liczby i rodzajów tytułów uczestnictwa w zysku lub w podziale majątku spółki oraz związanych z nimi praw;
 . 2) wszelkich związanych z akcjami obowiązków świadczenia na rzecz spółki, poza obowiązkiem wpłacenia należności za akcje;
 . 3) warunków i sposobu umorzenia akcji;
 . 4) ograniczeń zbywalności akcji;
 . 5) uprawnień osobistych przyznanych akcjonariuszom, o których mowa w art. 354;
 . 6) co najmniej przybliżonej wielkości wszystkich kosztów poniesionych lub obciążających spółkę w związku z jej utworzeniem.
 § 3. Statut może zawierać postanowienia odmienne, niż przewiduje ustawa, jeżeli ustawa na to zezwala.
 § 4. Statut może zawierać dodatkowe postanowienia, chyba że z ustawy wynika, że przewiduje ona wyczerpujące uregulowanie albo dodatkowe postanowienie statutu jest sprzeczne z naturą spółki akcyjnej lub dobrymi obyczajami.
 Art. 305. § 1. Firma spółki może być obrana dowolnie; powinna zawierać dodatkowe oznaczenie „spółka akcyjna”.
 § 2. Dopuszczalne jest używanie w obrocie skrótu „S.A.”.
 Art. 306. Do powstania spółki akcyjnej wymaga się:
 . 1) zawiązania spółki, w tym podpisania statutu przez założycieli;
 . 2) wniesienia przez akcjonariuszy wkładów na pokrycie całego kapitału zakładowego, z uwzględnieniem art. 309 § 3 i § 4;
 . 3) ustanowienia zarządu i rady nadzorczej;
 . 4) wpisu do rejestru.
 Art. 307. Spółki akcyjne mające siedzibę za granicą mogą tworzyć oddziały lub przedstawicielstwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Warunki tworzenia takich oddziałów lub przedstawicielstw określa odrębna ustawa.
 Art. 308. § 1. Kapitał zakładowy spółki powinien wynosić co najmniej 100 000 złotych.
 § 2. Wartość nominalna akcji nie może być niższa niż 1 grosz.
 Art. 309. § 1. Akcje nie mogą być obejmowane poniżej ich wartości nominalnej.
 § 2. Jeżeli akcje są obejmowane po cenie wyższej od wartości nominalnej, nadwyżka powinna być uiszczona w całości przed zarejestrowaniem spółki.
 § 3. Akcje obejmowane za wkłady niepieniężne powinny być pokryte w całości nie później niż przed upływem roku po zarejestrowaniu spółki. Akcje obejmowane za wkłady pieniężne powinny być opłacone przed zarejestrowaniem spółki co najmniej w jednej czwartej ich wartości nominalnej.
 § 4. Jeżeli akcje są obejmowane wyłącznie za wkłady niepieniężne albo za wkłady niepieniężne i pieniężne, wówczas kapitał zakładowy powinien być pokryty przed zarejestrowaniem co najmniej w jednej czwartej jego wysokości, określonej w art. 308 § 1.
 § 5. Przepisy niniejszego działu dotyczące wpłaty na akcje stosuje się odpowiednio do wkładów niepieniężnych.
 Art. 310. § 1. Zawiązanie spółki akcyjnej następuje z chwilą objęcia wszystkich akcji.
 § 2. Statut spółki może określać minimalną lub maksymalną wysokość kapitału zakładowego. W takim przypadku zawiązanie spółki następuje z chwilą objęcia przez akcjonariuszy takiej liczby akcji, których łączna wartość nominalna jest równa co najmniej minimalnej wysokości kapitału zakładowego przewidzianego w art. 308 § 1, oraz złożenia przez zarząd, przed zgłoszeniem spółki do rejestru, oświadczenia w formie aktu notarialnego o wysokości objętego kapitału zakładowego. Wysokość objętego kapitału powinna mieścić się w określonych przez statut granicach.
 § 3. Zmiana oświadczenia zarządu, o którym mowa w § 2, nie wpływa na zmianę chwili zawiązania spółki.
 § 4. Akt notarialny zawierający oświadczenie zarządu, o którym mowa w § 2, powinien zawierać postanowienie o dookreśleniu wysokości kapitału zakładowego w statucie. Wysokość kapitału zakładowego określona w statucie powinna być zgodna z oświadczeniem zarządu.
 Art. 311. § 1. Jeżeli przewidziane są wkłady niepieniężne albo spółka nabywa mienie lub dokonuje zapłaty wynagrodzenia za usługi świadczone przy jej powstaniu, założyciele sporządzają pisemne sprawozdanie, które powinno przedstawiać w szczególności:
 . 1) przedmiot wkładów niepieniężnych oraz liczbę i rodzaj wydawanych w zamian za nie akcji i innych tytułów uczestnictwa w dochodach lub w podziale majątku spółki;
 . 2) mienie nabywane przed zarejestrowaniem spółki oraz wysokość i sposób zapłaty;
 . 3) usługi świadczone przy powstaniu spółki oraz wysokość i sposób wynagrodzenia;
 . 4) osoby, które wnoszą wkłady niepieniężne, zbywają spółce mienie lub otrzymują wynagrodzenie za usługi;
 . 5) zastosowaną metodę wyceny wkładów.
 § 2. W sprawozdaniu należy umotywować zamierzone transakcje, w tym także objęcie akcji za wkłady niepieniężne i wysokość przyznanego wynagrodzenia lub zapłaty. Do sprawozdania należy dołączyć odpowiednie dokumenty w oryginałach lub urzędowo poświadczonych odpisach.
 § 3. Jeżeli przedmiotem wkładu lub nabycia jest przedsiębiorstwo, do sprawo- zdania założycieli należy dołączyć sprawozdania finansowe dotyczące tego przedsiębiorstwa za okres ostatnich dwóch lat obrotowych. Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzono przez okres krótszy niż dwa lata, sprawozdanie finansowe powinno obejmować cały okres działalności. Przepis art. 101 stosuje się odpowiednio.
 § 4. Jeżeli przedmiotem wkładu lub nabycia jest przedsiębiorstwo, w sprawozdaniu założycieli można nie ujmować mienia nabytego w zakresie zwykłych czynności tego przedsiębiorstwa.
 Art. 312. § 1. Sprawozdanie założycieli należy poddać badaniu jednego albo kilku biegłych rewidentów w zakresie jego prawdziwości i rzetelności, jak również celem wydania opinii, jaka jest wartość godziwa wkładów niepieniężnych i czy odpowiada ona co najmniej wartości nominalnej obejmowanych za nie akcji bądź wyższej cenie emisyjnej akcji, a także czy wysokość przyznanego wynagrodzenia lub zapłaty jest uzasadniona.
 § 2. Biegłego rewidenta wyznacza sąd rejestrowy właściwy ze względu na siedzibę spółki.
 § 3. Na pisemne żądanie biegłego rewidenta założyciele powinni przedłożyć na piśmie dodatkowe wyjaśnienia lub dokumenty.
 § 4. Opinia biegłego rewidenta powinna oceniać metodę wyceny wkładów niepieniężnych przyjętą w sprawozdaniu założycieli, o której mowa w art. 311 § 1 pkt 5.
 § 5. Biegły rewident powinien sporządzić w dwóch egzemplarzach szczegółową opinię i złożyć ją wraz ze sprawozdaniem założycieli sądowi rejestrowemu, który jeden egzemplarz przez siebie poświadczony wydaje założycielom.
 § 6. Sąd rejestrowy określa wynagrodzenie za pracę biegłego rewidenta i zatwierdza rachunek jego wydatków. Jeżeli założyciele nie uiścili należności, sąd rejestrowy ściąga ją w trybie przewidzianym dla egzekucji opłat sądowych.
 § 7. Wzmianka o złożeniu opinii przez biegłego rewidenta w sądzie rejestrowym powinna być ogłoszona przez spółkę przed dniem jej zarejestrowania.
 § 8. W przypadku rozbieżności zdań między założycielami a biegłym rewidentem spór rozstrzyga sąd rejestrowy na wniosek założycieli. Na postanowienie sądu wydane w wyniku rozpatrzenia wniosku nie przysługuje środek odwoławczy. Sąd rejestrowy może wyznaczyć nowego biegłego rewidenta, jeżeli uzna to za uzasadnione.
 Art. 3121. § 1. Sprawozdania założycieli można nie poddawać badaniu przez biegłego rewidenta w odniesieniu do wkładów niepieniężnych, których przedmiotem są:
 . 1) zbywalne papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego, jeżeli ich
 wartość jest ustalana według średniej ceny ważonej, po której były przedmiotem obrotu na rynku regulowanym w okresie sześciu miesięcy, poprzedzających dzień wniesienia wkładu;
 . 2) aktywa inne niż wymienione w pkt 1, jeżeli biegły rewident wydał opinię na temat ich wartości godziwej, ustalonej na dzień przypadający nie wcześniej niż sześć miesięcy przed dniem wniesienia wkładu;
 . 3) aktywa inne niż wymienione w pkt 1, jeżeli ich wartość godziwa wynika ze sprawozdania finansowego za poprzedni rok obrotowy, zbadanego przez biegłego rewidenta na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości dla badania rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
 § 2. Sprawozdanie założycieli podlega jednakże badaniu przez biegłego rewidenta w odniesieniu do wkładów niepieniężnych, o których mowa w § 1, jeżeli:
 . 1) wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, które wpłynęły na cenę zbywalnych papierów wartościowych lub instrumentów rynku pieniężnego w chwili ich wniesienia, w szczególności związane z utratą płynności obrotu na rynku regulowanym;
 . 2) wystąpiły nowe okoliczności, które mogły istotnie wpłynąć na wartość godziwą wkładów w chwili ich wniesienia.
 § 3. Jeżeli założyciele nie poddali sprawozdania badaniu przez biegłego rewidenta w zakresie, o którym mowa w § 1 pkt 2 i 3, mimo wystąpienia okoliczności uzasadniających badanie, zażądać badania mogą akcjonariusze, reprezentujący co najmniej jedną dwudziestą kapitału zakładowego. Prawo to przysługuje do dnia wniesienia wkładów.
 § 4. Jeżeli założyciele albo zarząd nie złoży wniosku do sądu rejestrowego o wyznaczenie biegłego rewidenta w terminie dwóch tygodni od dnia otrzymania żądania, z wnioskiem takim mogą wystąpić akcjonariusze legitymowani zgodnie z § 3.
 § 5. Jeżeli wkład niepieniężny nie był przedmiotem badania biegłego rewidenta, spółka ogłasza w terminie miesiąca od dnia wniesienia wkładu:
 . 1) opis przedmiotu wkładu, jego wartość, źródło wyceny oraz metodę wyceny;
 . 2) oświadczenie, czy przyjęta wartość wkładu odpowiada jego wartości godziwej oraz liczbie i wartości nominalnej akcji obejmowanych w zamian za ten wkład bądź wyższej cenie emisyjnej akcji;
 . 3) oświadczenie stwierdzające brak nadzwyczajnych bądź nowych okoliczności wpływających na wycenę wkładu.
 Art. 313. § 1. Zgoda na zawiązanie spółki akcyjnej i brzmienie statutu oraz na objęcie akcji przez jedynego założyciela albo założycieli lub łącznie z osobami trzecimi powinna być wyrażona w jednym lub kilku aktach notarialnych.
 § 2. W aktach, o których mowa w § 1, należy wymienić w szczególności osoby obejmujące akcje, liczbę i rodzaj akcji objętych przez każdą z nich, wartość nominalną i cenę emisyjną akcji oraz terminy wpłat.
 § 3. W aktach, o których mowa w § 1, należy również stwierdzić dokonanie wyboru pierwszych organów spółki. Nazwisk i imion osób powołanych do pierwszych organów spółki nie umieszcza się w statucie.
 § 4. Jeżeli akcjonariusze w zamian za akcje wnoszą wkłady niepieniężne albo gdy dla spółki przed zarejestrowaniem ma być nabyte jakiekolwiek mienie na podstawie innych czynności prawnych, należy w akcie notarialnym wymienić osoby wnoszące wkłady lub zbywców nabywanego mienia, przedmiot wkładu lub nabywanego mienia oraz rodzaj i wysokość wynagrodzenia lub zapłaty.
 Art. 314. W aktach notarialnych o zawiązaniu spółki powinno być stwierdzone, że każdy z przyszłych akcjonariuszy, podpisujących akt, zapoznał się ze sprawozdaniem założycieli oraz opinią biegłego rewidenta, o której mowa w art. 312.
 Art. 315. § 1. Wpłaty na akcje powinny być dokonane bezpośrednio lub za pośrednictwem firmy inwestycyjnej, na rachunek spółki w organizacji prowadzony przez bank na terytorium Unii Europejskiej lub państwa będącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
 § 2. Przedmiot wkładu pozostaje do wyłącznej dyspozycji zarządu.
 Art. 316. § 1. Zarząd zgłasza zawiązanie spółki do sądu rejestrowego właściwego ze względu na siedzibę spółki w celu wpisania spółki do rejestru. Wniosek o wpis spółki do rejestru podpisują wszyscy członkowie zarządu.
 Art. 317. § 1. W przypadku stwierdzenia w zgłoszeniu braku usuwalnego, sąd rejestrowy wyznacza spółce w organizacji stosowny termin do jego usunięcia pod rygorem odmowy wpisu do rejestru.
 § 2. Sąd rejestrowy nie może odmówić wpisania spółki do rejestru z powodu drobnych uchybień, które nie naruszają interesu spółki oraz interesu publicznego, a nie mogą być usunięte bez poniesienia niewspółmiernie wysokich kosztów.
 Art. 318. Zgłoszenie spółki akcyjnej do sądu rejestrowego powinno zawierać:
 . 1) firmę, siedzibę i adres spółki albo adres do doręczeń;
 . 3) wysokość kapitału zakładowego, liczbę i wartość nominalną akcji;
 . 4) wysokość kapitału docelowego, jeżeli statut to przewiduje;
 . 5) liczbę akcji uprzywilejowanych i rodzaj uprzywilejowania;
 . 6) wzmiankę, jaka część kapitału zakładowego została pokryta przed zarejestrowaniem;
 . 7) nazwiska i imiona członków zarządu oraz sposób reprezentowania spółki;
 . 8) nazwiska i imiona członków rady nadzorczej;
 . 9) jeżeli akcjonariusze wnoszą wkłady niepieniężne, zaznaczenie tej okoliczności;
 . 10) czas trwania spółki, jeżeli jest oznaczony;
 . 11) jeżeli statut wskazuje pismo przeznaczone do ogłoszeń spółki – oznaczenie tego pisma;
 . 12) jeżeli statut przewiduje przyznanie uprawnień osobistych określonym akcjonariuszom lub tytuły uczestnictwa w dochodach lub majątku spółki niewynikające z akcji – zaznaczenie tych okoliczności.
 Art. 319. § 1. Zgłoszenie jednoosobowej spółki powinno zawierać oprócz danych określonych w art. 318, nazwisko i imię albo firmę (nazwę) i siedzibę oraz adres jedynego akcjonariusza, a także wzmiankę, że jest on jedynym akcjonariuszem spółki.
 § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy wszystkie akcje w spółce zostają nabyte przez akcjonariusza po zarejestrowaniu spółki. Zarząd zgłasza tę okoliczność do sądu rejestrowego w terminie trzech tygodni od dnia, w którym dowiedział się, że wszystkie akcje spółki zostały nabyte przez jedynego akcjonariusza.
 Art. 320. § 1. Do zgłoszenia spółki należy dołączyć:
 . 1) statut;
 . 2) akty notarialne o zawiązaniu spółki i objęciu akcji;
 . 3) oświadczenie wszystkich członków zarządu, że wymagane statutem wpłaty na
 akcje oraz wkłady niepieniężne zostały dokonane zgodnie z prawem;
 . 4) potwierdzony przez bank lub firmę inwestycyjną dowód wpłaty na akcje, dokonanej na rachunek spółki w organizacji; w przypadku gdy statut przewiduje pokrycie kapitału zakładowego wkładami niepieniężnymi po dokonaniu rejestracji, należy dołączyć oświadczenie wszystkich członków zarządu, że wniesienie tych wkładów do spółki jest zapewnione zgodnie z postanowieniami
 statutu przed upływem terminu określonego w art. 309 § 3;
 . 5) dokument stwierdzający ustanowienie organów spółki z wyszczególnieniem ich składu osobowego;
 . 6) zezwolenie lub dowód zatwierdzenia statutu przez właściwy organ władzy publicznej, jeżeli są one wymagane do powstania spółki;
 . 7) oświadczenie, o którym mowa w art. 310 § 2, jeżeli zarząd złożył takie oświadczenie.
 § 2. W przypadkach określonych w niniejszym dziale należy dołączyć sprawozdanie założycieli wraz z opinią biegłego rewidenta.
 Art. 321. § 1. Wszelkie zmiany danych wymienionych w art. 318 i art. 319 zarząd powinien zgłosić sądowi rejestrowemu w celu wpisania do rejestru lub ujawnienia w aktach rejestrowych.
 § 2. Jeżeli przed zarejestrowaniem spółki pokryto tylko część kapitału zakładowego, zarząd powinien zgłosić do sądu rejestrowego dokonanie każdego dalszego wkładu na kapitał zakładowy.
 Art. 322. Na akcje i prawa uczestnictwa w zysku bądź podziale majątku spółki spółka w organizacji nie może wydawać dokumentów na okaziciela, świadectw tymczasowych, jak również dokumentów imiennych lub na zlecenie.
 Art. 323. § 1. Z chwilą zawiązania spółki powstaje spółka akcyjna w organizacji.
 § 2. Do chwili ustanowienia zarządu spółka w organizacji jest reprezentowana przez wszystkich założycieli działających łącznie albo przez pełnomocnika ustanowionego jednomyślną uchwałą założycieli.
 § 3. Odpowiedzialność osób, o których mowa w § 2, ustaje wobec spółki z chwilą zatwierdzenia ich czynności przez walne zgromadzenie.
 § 4. Do praw i obowiązków oraz odpowiedzialności założycieli spółki w okresie przed powstaniem spółki w organizacji stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące spółki akcyjnej w organizacji.
 Art. 324. (uchylony).
 Art. 325. § 1. Jeżeli w terminie sześciu miesięcy od daty sporządzenia statutu spółka nie została zgłoszona do zarejestrowania lub jeżeli postanowienie sądu odmawiające zarejestrowania stało się prawomocne, zarząd powinien niezwłocznie zawiadomić o tym przez ogłoszenie osoby mające interes prawny oraz zarządzić zwrot wpłaconych sum i wkładów niepieniężnych.
 § 2. Jeżeli spółka nie posiada zarządu, zwrotu wkładów dokonują założyciele.
 Art. 326. § 1. Jeżeli spółki nie zgłoszono do sądu rejestrowego w terminie określonym w art. 325 § 1 albo postanowienie sądu odmawiające rejestracji stało się prawomocne, a spółka w organizacji nie jest w stanie dokonać niezwłocznie zwrotu wszystkich wniesionych wkładów lub pokryć w pełni wierzytelności osób trzecich, zarząd dokona likwidacji. Jeżeli spółka w organizacji nie posiada zarządu, walne zgromadzenie albo sąd rejestrowy ustanawia likwidatora albo likwidatorów.
 § 2. Do likwidacji spółki w organizacji stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące likwidacji spółki.
 § 3. Likwidatorzy powinni ogłosić jednokrotnie o otwarciu likwidacji, wzywając wierzycieli do zgłoszenia ich wierzytelności w terminie miesiąca od dnia ogłoszenia.
 § 4. Spółka w organizacji ulega rozwiązaniu z dniem zatwierdzenia przez walne zgromadzenie sprawozdania likwidacyjnego.
 § 5. Sprawy rejestrowe związane z likwidacją spółki w organizacji należą do sądu właściwego ze względu na siedzibę spółki.
 Art. 327. § 1. Jeżeli po zarejestrowaniu spółki zostały stwierdzone braki wynikłe z niedopełnienia przepisów prawa, sąd rejestrowy, z urzędu albo na wniosek osób mających interes prawny, wzywa spółkę do usunięcia braków i wyznacza w tym celu odpowiedni termin.
 § 2. Jeżeli spółka nie uczyni zadość wezwaniu, sąd rejestrowy może nakładać grzywny według zasad określonych w przepisach o Krajowym Rejestrze Sądowym.


text:
Delstaten Mexico (ofte forkortet til "Edomex" for Estado de México) er en delstat i midten af landet af samme navn, Mexico. Den er mod nord afgrænset af Hidalgo, mod øst af Tlaxcala og Puebla, mod syd af Morelos og Guerrero og mod vest af Michoacan. Delstaten Mexico dækker et areal på 21.461 km2. I 2003 havde delstaten et anslået indbyggertal på omkring 14.030.000, mens indbyggertallet i 1900 var 934.468 og overvejende bestod af indianere.
 Referencer
 Stat


type: caselaw

text:
 20.11.2010
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 317/30
 Vispārējās tiesas 2010. gada 7. oktobra spriedums — Accenture Global Services/ITSB — Silver Creek Properties (“acsensa”)
 (Lieta T-244/09) (1)
 (Kopienas preču zīme - Iebildumu process - Kopienas grafiskas preču zīmes “acsensa” reģistrācijas pieteikums - Agrākas Kopienas un valsts vārdiskas un grafiskas preču zīmes “ACCENTURE” un “accenture” - Relatīvs atteikuma pamatojums - Sajaukšanas iespējas neesamība - Apzīmējumu līdzības neesamība - Regulas (EK) Nr. 40/94 8. panta 1. punkta b) apakšpunkts (tagad — Regulas (EK) Nr. 207/2009 8. panta 1. punkta b) apakšpunkts) - Pienākums norādīt pamatojumu - Regulas Nr. 40/94 73. pants (tagad — Regulas Nr. 207/2009 75. pants))
 2010/C 317/55
 Tiesvedības valoda — angļu
 Lietas dalībnieki
 Prasītāja: Accenture Global Services GmbH (Schaffhausen, Šveice) (pārstāvis — R. Niebel, avocat)
 Atbildētājs: Iekšējā tirgus saskaņošanas birojs (preču zīmes, paraugi un modeļi) (pārstāvis — O. Mondéjar Ortuño)
 Otra procesa ITSB Apelāciju padomē dalībniece: Silver Creek Properties SA (Panama, Panama)
 Priekšmets
 Prasība par ITSB Apelāciju otrās padomes 2009. gada 20. marta lēmumu lietā R 802/2008-2 attiecībā uz iebildumu procesu starp Accenture Global Services GmbH un Silver Creek Properties SA
 Rezolutīvā daļa:
 1)
 prasību noraidīt;
 2)
 Accenture Global Services GmbH atlīdzina tiesāšanās izdevumus.
 (1) OV C 193, 15.08.2009.


text:
Ansættelsesbevisloven – afklaring af praksis - Advokatavisen
 Ansættelses- og arbejdsret (erhverv), Kontraktsret
 Artiklens dato: 30. jan 2011
 Højesteret har ved 3 domme den 17. december 2010 afklaret den fremtidige retspraksis i henhold til ansættelsesbevisloven.
 Baseret på et EU-Direktiv af 1991 fik vi i Danmark i 1992 ansættelsesbevisloven, der på en række punkter fastslår minimumsbetingelserne for de oplysninger, som en arbejdsgiver senest 1 måned efter en medarbejders tiltræden skriftligt skal forsyne medarbejderen med om dennes ansættelses-vilkår for ansættelsen.
 Endvidere har arbejdsgiveren pligt til at give lønmodtageren skriftlig meddelelse om ændringer se-nest 1 måned efter, at ændringerne er trådt i kraft.
 Arbejdsgiverens manglende overholdelse er sanktioneret med en skattefri godtgørelse til medar-bejderen afhængig af grovheden af overtrædelsen.
 Loven er flere gange ændret, senest i 2007, og siden da har det givet anledning til betydelig tvivl, efter hvilke kriterier godtgørelse skal udmåles i i den type sager.
 Højesteret har imidlertid ved de 3 domme den 17. december 2010 baseret på en nøje gennemgang af det hidtidige lovgrundlag, forarbejder m.v. fastlagt niveauet for godtgørelse, således at mange fremtidige tvister formentlig herved kan undgås.
 I den centrale sag var forholdet det, at en lønmodtager var ansat hos en arbejdsgiver fra 1. sep-tember 2006 til 12. marts 2007.
 Lønmodtageren fik ikke på noget tidspunkt under ansættelsen udleveret et ansættelsesbevis, og det medførte usikkerhed vedrørende lønmodtagerens opsigelsesvarsel, ligesom der opstod uoverensstemmelser om overarbejdsbetaling og betaling af pensionsbidrag.
 Arbejdsgiveren havde rent faktisk i flere tilfælde undladt at udstede ansættelsesbeviser, ligesom arbejdsgiveren ikke havde efterkommet en opfordring fra lønmodtageren, da lønmodtageren i hvert fald en gang bad om at få udleveret et ansættelsesbevis.
 Højesteret fastsatte i det konkrete tilfælde en godtgørelse til kr. 10.000,00, idet højesteret ikke fandt, at der var tilstrækkelige grunde til, at der forelå skærpende omstændigheder, således at der skulle være tale om en særlig høj godtgørelse.
 Godtgørelsen blev herefter fastsat til kr. 10.000,00.
 Det interessante er imidlertid Højesterets redegørelse i sagen for udmålingsprincipperne i fremtidige sager.
 HØJESTERETS UDMÅLINGSPRINCIPPER
 Såfremt ansættelsesbeviser er behæftet med en eller flere mangler, som er undskyldelige og uden konkret betydning for lønmodtageren, f.eks. gade nr. på ansættelsesstedet, gælder bagatelgrænsen i lovens § 6, således at godtgørelsen skal fastsættes i intervallet fra kr. 0-1.000,00.
 Højesteret finder, at foreligger der i øvrigt mangler ved et ansættelsesbevis, eller er et sådant ikke udstedt, uden at forholdet har en konkret betydning for lønmodtageren, bør godtgørelsen som ud-gangspunkt fastsættes til et beløb på godt kr. 5.000,00, afhængig af forholdets karakter.
 I mangel af særlige holdepunkter for at gå op eller ned bør godtgørelsen efter Højesterets opfattelse fastsættes til kr. 2.500,00.
 Højesteret anfører, at for at nedsætte godtgørelsen, eventuelt at lade den bortfalde, taler, at ar-bejdsgiveren uden videre retter for sig efter, at forholdet er påtalt.
 Omvendt kan et moment, der taler for, at godtgørelsen forhøjes være, at arbejdsgiveren undlader at rette for sig.
 Mangler i øvrigt
 Højesteret finder, at i de tilfælde, hvor der er opstået tvist om ansættelsesforhold eller konkret risiko herfor, som korrekt opfyldelse af oplysningspligten kunne have afværget, bør en godtgørelse som udgangspunkt fastsættes til op til kr. 10.000,00, normalt til cirka kr. 7.500,00.
 Forhold, der taler for, at godtgørelsen skal forhøjes, skal være, at ansættelsesbevis indeholder vilkår, som er vildledende i forhold til lønmodtagerens retsstilling efter lov eller overenskomst, og at det har medført risiko for tab af rettigheder, samt at der ikke er tale om enkeltstående tilfælde.
 Højesteret præciserer endelig, at foreligger der såkaldt skærpede omstændigheder, som arbejds-giverens bevidste forsøg på at omgå lønmodtagerens rettighed eller vedholdende passivitet overfor gentagne opfordringer til at udstede et ansættelsesbevis, kan godtgørelsen udmåles til et beløb på op til 20 ugers løn.
 Højesteret finder dog, at udmåling af godtgørelse på over kr. 25.000,00, bør være forbeholdt ved særlig grove tilfælde, som samtidig har udsat lønmodtageren for risiko for at lide betydelige tab.
 Det er med baggrund i ovenstående, at Højesteret fandt, at godtgørelsen i den konkrete sag skulle andrage kr. 10.000,00.
 Det meget positive i forløbet er, at Højesteret her i den konkrete sag udtaler sig om generelle ret-ningslinier vedrørende fortolkning af en konkret lovbestemmelse. Det er meget praktisk for rådgivere og involverede parter.


text:
 Avis juridique important
 |
 21995A1230(01)
 Protocollo alla quarta convenzione ACP-CE di Lomé in seguito all'adesione della Repubblica d'Austria, della Repubblica di Finlandia e del Regno di Svezia all'Unione europea
 Gazzetta ufficiale n. L 317 del 30/12/1995 pag. 0003 - 0023
 PROTOCOLLO alla quarta convenzione ACP-CE di Lomé in seguito all'adesione della Repubblica d'Austria, della Repubblica di Finlandia e del Regno di Svezia all'Unione europea firmato a MaurizioSUA MAESTÀ IL RE DEI BELGI,SUA MAESTÀ LA REGINA DI DANIMARCA,IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA FEDERALE DI GERMANIA,IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA ELLENICA,SUA MAESTÀ IL RE DI SPAGNA,IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA FRANCESE,IL PRESIDENTE DELL'IRLANDA,IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA ITALIANA,SUA ALTEZZA REALE IL GRANDUCA DEL LUSSEMBURGO,SUA MAESTÀ LA REGINA DEI PAESI BASSI,IL PRESIDENTE FEDERALE DELLA REPUBBLICA D'AUSTRIA,IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA PORTOGHESE,IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA DI FINLANDIA,IL GOVERNO DEL REGNO DI SVEZIA,SUA MAESTÀ LA REGINA DEL REGNO UNITO DI GRAN BRETAGNA E IRLANDA DEL NORD,i cui Stati sono parti contraenti del trattato che istituisce la Comunità europea del carbone e dell'acciaio e del trattato che istituisce la Comunità europea, eIL CONSIGLIO DELL'UNIONE EUROPEA E LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE,da una parte, eI CAPI DEGLI STATI ACP,i cui Stati sono, qui di seguito, denominati «Stati ACP»,dall'altra,VISTA la quarta convenzione ACP-CE, firmata a Lomé il 15 dicembre 1989, (in prosieguo denominata «la convenzione»), in particolare l'articolo 358,CONSIDERANDO che la Repubblica d'Austria, la Repubblica di Finlandia e il Regno di Svezia hanno aderito all'Unione europea il 1° gennaio 1995;CONSIDERANDO che è pertanto opportuno adeguare in tal senso la convenzione e stabilire le misure transitorie da applicare agli scambi tra i nuovi Stati membri e gli Stati ACP;CONSIDERANDO che si è deciso di limitare la portata di dette misure al periodo di validità della convenzione;HANNO DECISO di concludere il presente protocollo e a tal fine hanno designato come plenipotenziari:SUA MAESTÀ IL RE DEI BELGI:SUA MAESTÀ LA REGINA DI DANIMARCA:IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA FEDERALE DI GERMANIA:IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA ELLENICA:SUA MAESTÀ IL RE DI SPAGNA:IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA FRANCESE:IL PRESIDENTE DELL'IRLANDA:IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA ITALIANA:SUA ALTEZZA REALE IL GRANDUCA DEL LUSSEMBURGO:SUA MAESTÀ LA REGINA DEI PAESI BASSI:IL PRESIDENTE FEDERALE DELLA REPUBBLICA D'AUSTRIA:IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA PORTOGHESE:IL PRESIDENTE DELLA REPUBBLICA DI FINLANDIA:IL GOVERNO DEL REGNO DI SVEZIA:SUA MAESTÀ LA REGINA DEL REGNO UNITO DI GRAN BRETAGNA E IRLANDA DEL NORD:IL CONSIGLIO DELL'UNIONE EUROPEA E LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE:I CAPI DEGLI STATI ACP:I QUALI, avendo scambiato i loro pieni poteri, riconosciuti in buona e debita forma,HANNO CONVENUTO QUANTO SEGUE:Articolo 1 La Repubblica d'Austria, la Repubblica di Finlandia e il Regno di Svezia diventano parti contraenti della convenzione e delle dichiarazioni allegate all'atto finale firmato a Lomé il 15 dicembre 1989.Articolo 2 I testi della convenzione compresi i protocolli e gli allegati che ne costituiscono parte integrante, le dichiarazioni allegate all'atto finale e l'accordo che modifica la convenzione, redatti in finnico e in svedese, fanno fede alle stesse condizioni dei testi originali.Articolo 3 La Repubblica d'Austria è autorizzata a mantenere, fino al 1° gennaio 1996, i dazi doganali e le disposizioni in materia di licenze che applicava, alla data dell'adesione, alle bevande alcoliche e all'alcole etilico non denaturato con titolo alcolometrico volumico inferiore a 80 % vol di cui alla voce 2208 del SA. Dette disposizioni in materia di licenze devono essere applicate senza discriminazioni.Articolo 4 I cittadini e le società o imprese (a norma dell'articolo 274, paragrafo 2 della convenzione) dell'Austria, della Finlandia e della Svezia e le forniture originarie di detti Stati non possono partecipare né alle gare d'appalto né alle successive commesse indette esclusivamente dai Fondi europei di sviluppo (FES) a cui gli Stati di detti cittadini o società non hanno contribuito.Articolo 5 Il presente protocollo è parte integrante della convenzione.Articolo 6 Il presente protocollo è approvato dalle parti contraenti secondo le rispettive procedure. Esso entra in vigore il primo giorno del secondo mese successivo alla data in cui gli strumenti di rettifica o di conclusioni delle parti contraenti sono stati depositari presso il segretariato generale del Consiglio dell'Unione europea.Articolo 7 Il presente protocollo è redatto, in duplice esemplare, in lingua danese, finnica, francese, greca, inglese, italiana, olandese, portoghese, spagnola, svedese e tedesca, ciascun testo facente ugualmente fede.En fe de lo cual, los plenipotenciarios abajo firmantes suscriben el presente Protocolo.Til bekræftelse heraf har undertegnede befuldmægtigede underskrevet denne protokol.Zu Urkund dessen haben die unterzeichneten Bevollmächtigten ihre Unterschriften unter dieses Protokoll gesetzt.Óå ðßóôùóç ôùí áíùôÝñù, ïé õðïãñÜöïíôåò ðëçñåîïýóéïé Ýèåóáí ôçí õðïãñáöÞ ôïõò êÜôù áðü ôï ðáñüí ðñùôüêïëëï.In witness whereof, the undersigned Plenipotentiaries have signed this Protocol.En foi de quoi, les plénipotentiaires soussignés ont apposé leurs signatures au bas du présent protocole.In fede di che, i plenipotenziari sottoscritti hanno apposto le loro firme in calce al presente protocollo.Ten blijke waarvan de ondergetekende gevolmachtigden hun handtekening onder dit Protocol hebben gesteld.Em fé do que, os plenipotenciários abaixo assinados apuseram as suas assinaturas no final do presente protocolo.Tämän vakuudeksi alla mainitut täysivaltaiset edustajat ovat allekirjoittaneet tämän pöytäkirjan.Till bekräftelse härav har undertecknade befullmäktigade ombud undertecknat detta protokoll.Hecho en Mauricio, el cuatro de noviembre de mil novecientos noventa y cinco.Udfærdiget i Mauritius den fjerde november nitten hundrede og femoghalvfems.Geschehen zu Mauritius am vierten November neunzehnhundertfünfundneunzig. ̧ãéíå óôïí Ìáõñßêéï, óôéò ôÝóóåñéò Íïåìâñßïõ ÷ßëéá åííéáêüóéá åíåíÞíôá ðÝíôå.Done at Mauritius on the fourth day of November in the year one thousand nine hundred and ninety-five.Fait à Maurice, le quatre novembre mil neuf cent quatre-vingt-quinze.Fatto a Maurizio, addì quattro novembre millenovecentonovantacinque.Gedaan te Mauritius, de vierde november negentienhonderd vijfennegentig.Feito na Maurícia, em quatro de Novembro de mil novecentos e noventa e cinco.Tehty Mauritiuksessa neljäntenä päivänä marraskuuta vuonna tuhatyhdeksänsataayhdeksänkymmentäviisi.Som skedde i Mauritius den fjärde november nittonhundranittiofem.Pour Sa Majesté le Roi des BelgesVoor Zijne Majesteit de Koning der BelgenFür Seine Majestät den König der Belgier>RIFERIMENTO A UN FILM>Cette signature engage également la Communauté française, la Communauté flamande, la Communauté germanophone, la Région wallonne, la Région flamande et la Région de Bruxelles-Capitale.Deze handtekening verbindt eveneens de Vlaamse Gemeenschap, de Franse Gemeenschap, de Duitstalige Gemeenschap, het Vlaamse Gewest, het Waalse Gewest en het Brusselse Hoofdstedelijke Gewest.Diese Unterschrift verbindet zugleich die deutschsprachige Gemeinschaft, die flämische Gemeinschaft, die französische Gemeinschaft, die wallonische Region, die flämische Region und die Region Brüssel-Hauptstadt.For Hendes Majestæt Danmarks Dronning>RIFERIMENTO A UN FILM>Für den Präsidenten der Bundesrepublik Deutschland>RIFERIMENTO A UN FILM>Ãéá ôïí Ðñüåäñï ôçò ÅëëçíéêÞò Äçìïêñáôßáò>RIFERIMENTO A UN FILM>Por Su Majestad el Rey de España>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la République française>RIFERIMENTO A UN FILM>Thar ceann Uachtarán na hÉireannFor the President of Ireland>RIFERIMENTO A UN FILM>Per il Presidente della Repubblica italiana>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour Son Altesse Royale le Grand-Duc de Luxembourg>RIFERIMENTO A UN FILM>Voor Hare Majesteit de Koningin der Nederlanden>RIFERIMENTO A UN FILM>Für den Bundespräsidenten der Republik Österreich>RIFERIMENTO A UN FILM>Pelo Presidente da República Portuguesa>RIFERIMENTO A UN FILM>Suomen tasavallan presidentin puolestaFör Republiken Finlands president>RIFERIMENTO A UN FILM>För Konungariket Sverige>RIFERIMENTO A UN FILM>For Her Majesty the Queen of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland>RIFERIMENTO A UN FILM>Por las Comunidades EuropeasFor De Europæiske FællesskaberFür die Europäischen GemeinschaftenÃéá ôéò ÅõñùðáúêÝò ÊïéíüôçôåòFor the European CommunitiesPour les Communautés européennesPer le Comunità europeeVoor de Europese GemeenschappenPelas Comunidades EuropeiasEuroopan yhteisöjen puolestaFör Europeiska gemenskaperna>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république d'Angola>RIFERIMENTO A UN FILM>For Her Majesty the Queen of Antigua and Barbuda>RIFERIMENTO A UN FILM>For the Head of State of the Commonwealth of the Bahamas>RIFERIMENTO A UN FILM>For the Head of the State of Barbados>RIFERIMENTO A UN FILM>For Her Majesty the Queen of Belize>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république du Bénin>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Botswana>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président du Burkina Faso>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république du Burundi>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république du Cameroun>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république du Cap-Vert>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la République centrafricaine>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république fédérale islamique des Comores>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république du Congo>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république de Côte-d'Ivoire>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république de Djibouti>RIFERIMENTO A UN FILM>For the Government of the Commonwealth of Dominica>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Dominican Republic>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the State of Eritrea>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Federal Democratic Republic of Ethiopia>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Sovereign Democratic Republic of Fiji>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la République gabonaise>RIFERIMENTO A UN FILM>For the Chairman of the AFPRC and Head of State of the Republic of The Gambia>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Ghana>RIFERIMENTO A UN FILM>For Her Majesty the Queen of Grenada>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république de Guinée>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république de Guinée-Bissau>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république de Guinée équatoriale>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Cooperative Republic of Guyana>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république d'Haïti>RIFERIMENTO A UN FILM>For the Head of State of Jamaica>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Kenya>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Kiribati>RIFERIMENTO A UN FILM>For His Majesty the King of the Kingdom of Lesotho>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Liberia>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république de Madagascar>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Malawi>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république du Mali>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république islamique de Mauritanie>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Mauritius>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république du Mozambique>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Namibia>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république du Niger>RIFERIMENTO A UN FILM>For the Head of State of the Federal Republic of Nigeria>RIFERIMENTO A UN FILM>For Her Majesty the Queen of the Independent State of Papua New Guinea>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république Rwandaise>RIFERIMENTO A UN FILM>For Her Majesty the Queen of Saint Kitts and Nevis>RIFERIMENTO A UN FILM>For Her Majesty the Queen of Saint Lucia>RIFERIMENTO A UN FILM>For Her Majesty the Queen of Saint Vincent and the Grenadines>RIFERIMENTO A UN FILM>For the Head of State of the Independent State of Western Samoa>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république démocratique de São Tomé et Prince>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république du Sénégal>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république des Seychelles>RIFERIMENTO A UN FILM>For the Head of State of the Republic of Sierra Leone>RIFERIMENTO A UN FILM>For Her Majesty the Queen of Solomon Islands>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of the Sudan>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Suriname>RIFERIMENTO A UN FILM>For His Majesty the King of the Kingdom of Swaziland>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the United Republic of Tanzania>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république du Tchad>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république Togolaise>RIFERIMENTO A UN FILM>For His Majesty King Taufa'ahau Tupou IV of Tonga>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Trinidad and Tobago>RIFERIMENTO A UN FILM>For Her Majesty the Queen of Tuvalu>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Uganda>RIFERIMENTO A UN FILM>For the Government of the Republic of Vanuatu>RIFERIMENTO A UN FILM>Pour le Président de la république du Zaïre>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Zambia>RIFERIMENTO A UN FILM>For the President of the Republic of Zimbabwe>RIFERIMENTO A UN FILM>


text:
 21.7.2012
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 C 217/26
 Recurso interposto em 22 de maio de 2012 — Micrus Endovascular/IHMI — Laboratórios Delta (DELTA)
 (Processo T-218/12)
 2012/C 217/55
 Língua em que o recurso foi interposto: inglês
 Partes
 Recorrente: Micrus Endovascular LLC (Wilmington, Estados Unidos) (representante: B. Brandreth, Barrister)
 Recorrido: Instituto de Harmonização do Mercado Interno (marcas, desenhos e modelos)
 Outra parte no processo na Câmara de Recurso: Laboratórios Delta Lda (Queluz, Portugal)
 Pedidos
 A recorrente conclui pedindo que o Tribunal Geral se digne:
 —
 anular a Decisão da Segunda Câmara de Recurso do Instituto de Harmonização do Mercado Interno (marcas, desenhos e modelos) de 6 de março de 2012 no processo R 244/2011-2: e
 —
 condenar o recorrido nas despesas do recorrente incorridas na Câmara de Recurso e no Tribunal Geral.
 Fundamentos e principais argumentos
 Requerente da marca comunitária: a recorrente
 Marca comunitária em causa: marca nominativa «DELTA» para produtos da classe 10, pedido de marca comunitária n.o 6655906
 Titular da marca ou do sinal invocado no processo de oposição: a outra parte no processo na Câmara de Recurso
 Marca ou sinal invocado no processo de oposição: registo internacional n.o 131374 da marca figurativa «DELTA PORTUGAL» para produtos da classe 5; marca figurativa portuguesa «DELTA PORTUGAL», registada com o n.o 140578, para produtos da classe 5; designação comercial «LABORATÓRIOS DELTA» registada com o número 23113
 Decisão da Divisão de Oposição: procedência da oposição
 Decisão da Câmara de Recurso: negação de provimento ao recurso
 Fundamentos invocados: violação do artigo 8.o, n.o 1, alínea b), do Regulamento n.o 207/2009


text:
 29.5.2019
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 142/47
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/889
 z dnia 22 maja 2019 r.
 zatwierdzające zmianę specyfikacji dotyczącej chronionej nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego „Barbera d'Asti” (ChNP)
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 99,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Komisja rozpatrzyła wniosek o zatwierdzenie zmiany w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Barbera d'Asti”, złożony przez Włochy zgodnie z art. 105 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
 (2)
 Komisja opublikowała wniosek o zatwierdzenie zmiany w specyfikacji, w zastosowaniu art. 97 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).
 (3)
 Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 98 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
 (4)
 Należy zatem zatwierdzić zmianę w specyfikacji produktu zgodnie z art. 99 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
 (5)
 Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Niniejszym zatwierdza się zmianę specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Barbera d'Asti” (ChNP).
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2019 r.
 W imieniu Komisji
 Phil HOGAN
 Członek Komisji
 (1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.
 (2) Dz.U. C 60 z 15.2.2019, s. 4.


text:
Venha Ver o Sol na Estrada é uma telenovela brasileira exibida pela RecordTV entre 2 de abril e 27 de julho de 1973, às 19h45, em 101 capítulos. Escrita por Leilah Assumpção, foi dirigida por Antunes Filho.
 Foi a última telenovela escrita por Leilah, que não obteve na TV o sucesso de suas peças teatrais.
 Enredo
 Milena é uma mulher moderna que não aceita que o único destino de uma mulher é ser dona de casa, partindo para o mercado de trabalho e chocando suas amigas da sociedade com seu comportamento de liberal e seu romance com Vicente.
 Elenco
 Márcia de Windsor .... Milena
 Jairo Arco e Flecha .... Vicente
 Laura Cardoso .... Nice
 Ney Latorraca .... Arnaldo
 Jussara Freire .... Celina
 Márcia Real .... Belinda
 Goulart de Andrade .... Tony
 Carmem Silva .... Tonica
 Chico Martins .... Vadico
 Cléo Ventura .... Raquel
 Francisca Maria .... Carminha
 Hemílcio Fróes .... Araújo
 Ivan Lima .... Marcelo
 Ivete Bonfá .... Madame Peixoto
 Jacques Lagoa ... Tino
 Jorge Gomes
 Maria Celeste .... Eugênia
 Betina Vianny
 Francarlos Reis
 Renato Master
 Turíbio Ruiz
 Ligações externas
 Venha ver o sol na estrada no Teledramaturgia
 Telenovelas da RecordTV
 Programas de televisão do Brasil que estrearam em 1973
 Programas de televisão do Brasil encerrados em 1973
 Telenovelas da década de 1970
 Telenovelas em português


text:
 26.9.2009
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 233/18
 Beslut meddelat av ordföranden på förstainstansrätten den 10 juli 2009 — TerreStar Europe mot kommissionen
 (Mål T-196/09 R)
 (Interimistiskt förfarande - Beslut om urval av operatörer av alleuropeiska system som tillhandahåller mobila satellittjänster - Begäran om uppskov med verkställigheten och interimistiska åtgärder - Situation som ställer krav på skyndsamhet föreligger inte)
 2009/C 233/33
 Rättegångsspråk: engelska
 Parter
 Sökande: TerreStar Europe Ltd (London, Förenade kungariket) (ombud: advokaten R. Olofsson och J. Killick, barrister)
 Svarande: Europeiska gemenskapernas kommission (ombud: G. Braun och A. Nijenhuis, biträdda av advokaterna K. Platteau och D. Van Liedekerke)
 Saken
 Begäran om uppskov med verkställigheten av kommissionens beslut 2009/449/EG av den 13 maj 2009 om urval av operatörer av alleuropeiska system som tillhandahåller mobila satellittjänster (EUT L 149, s. 65)
 Avgörande
 1.
 Ansökan om interimistiska åtgärder avslås.
 2.
 Beslut om rättegångskostnader kommer att meddelas senare.


text:
 Avis juridique important
 |
 31996D0745
 Décision du Conseil du 20 décembre 1996 concernant la prorogation de l'action commune 95/545/PESC relative à la participation de l'Union européenne dans les structures de mise en oeuvre de l'accord de paix pour la Bosnie- Herzégovine
 Journal officiel n° L 340 du 30/12/1996 p. 0003 - 0003
 DÉCISION DU CONSEIL du 20 décembre 1996 concernant la prorogation de l'action commune 95/545/PESC relative à la participation de l'Union européenne dans les structures de mise en oeuvre de l'accord de paix pour la Bosnie-Herzégovine (96/745/PESC)LE CONSEIL DE L'UNION EUROPÉENNE,vu le traité sur l'Union européenne, et notamment son article J.3,considérant que, le 11 décembre 1995, le Conseil a adopté l'action commune 95/545/PESC (1);considérant qu'il est nécessaire, dans le cadre de l'accord de paix de consolidation biennal, que l'Union européenne continue à soutenir le haut représentant visé au point 1 de ladite action commune;considérant qu'il convient, par conséquent, de proroger l'action commune 95/545/PESC,DÉCIDE:Article premierL'action commune 95/545/PESC est prorogée jusqu'au 31 décembre 1998.Article 2La présente décision entre en vigueur le jour de son adoption.Article 3La présente décision est publiée au Journal officiel.Fait à Bruxelles, le 20 décembre 1996.Par le ConseilLe présidentS. BARRETT(1) JO n° L 309 du 21. 12. 1995, p. 2.