text:
 Avis juridique important
 |
 21996A0330(07)
 Acuerdo en forma de canje de notas entre la Comunidad Europea y la República de Moldova por el que se modifica el Acuerdo entre la Comunidad Económica Europea y la República de Moldova sobre el comercio de productos textiles como consecuencia de la adhesión de la República de Austria, de la República de Finlandia y del Reino de Suecia a la Unión Europea - Canje de notas Traducción oficiosa
 Diario Oficial n° L 081 de 30/03/1996 p. 0146 - 0169
 AGREEMENT in the form of an Exchange of Letters between the European Community and the Republic of Moldova amending the Agreement between the European Economic Community and the Republic of Moldova on trade in textile products to take into account the accession of the Republic of Austria, the Republic of Finland, and the Kingdom of Sweden to the European Union Letter from the Council of the European Union Sir,1. I have the honour to refer to the Agreement between the European Economic Community and the Republic of Moldova on trade in textile products initialled on 14 May 1993.2. In order to take into account the accession of the Republic of Austria, the Republic of Finland, and the Kingdom of Sweden to the European Union on 1 January 1995, the European Community considers that the following amendments should be made to the Agreement between the European Economic Community and the Republic of Moldova on trade in textile products:2.1. The following text is added after Article 5, paragraph 2:'For the purposes of applying the provisions of paragraph 2 in the year 1995, the preceding year's total imports from all third countries shall be calculated on the basis of imports into the Community as constituted on 31 December 1994 and of imports into Austria, Finland, and Sweden. Trade between the Community, Austria, Finland, and Sweden, or between Austria, Finland, and Sweden shall be excluded from this total.`2.2. Article 14, paragraph 2, subparagraph 2, second indent of Protocol A, Title IV should be amended as follows:'- two letters identifying the intended Member State of customs clearance as follows:AT = AustriaBL = BeneluxDE = Federal Republic of GermanyDK = DenmarkEL = GreeceES = SpainFI = FinlandFR = FranceGB = United KingdomIE = IrelandIT = ItalyPT = PortugalSE = Sweden`2.3. The Annex to Protocol A setting out the model of the certificate of origin is replaced by Appendix I to this letter.2.4. The Annex to Protocol A setting out model 1 of the export licence is replaced by Appendix II to this letter.2.5. The Annex to Protocol A setting out model 2 of the export licence is replaced by Appendix III to this letter.2.6. The Annex to Protocol B setting out the model of the certificate applicable to certain cottage industry and folklore products is replaced by Appendix IV to this letter.2.7. Notwithstanding the modifications referred to under points 2.3, 2.4, 2.5 and 2.6, during a transitional period that will end on 30 June 1995, the competent authorities of the Republic of Moldova shall be authorized to continue issuing the forms that were in use in 1994.3. I should be obliged if you could kindly confirm the acceptance of your Government of the foregoing. Should this be the case, this Agreement in the form of an Exchange of Letters shall enter into force on the first day of the month following the day on which the Parties have notified each other that the legal procedures necessary to this end have been completed. In the meantime, it shall be applied provisionally from 1 January 1995 on the conditions to be specified in an Exchange of Notes (see Appendix V).Please accept, Sir, the assurance of my highest consideration.For the Council of the European UnionAppendix I ANNEX TO PROTOCOL A, ARTICLE 2 (1) >REFERENCIA A UN FILM>Appendix II ANNEX TO PROTOCOL A, ARTICLE 7 (1): MODEL 1 >REFERENCIA A UN FILM>Appendix III ANNEX TO PROTOCOL A, ARTICLE 7 (3): MODEL 2 >REFERENCIA A UN FILM>Appendix IV ANNEX TO PROTOCOL B >REFERENCIA A UN FILM>Appendix V Exchange of Notes The Directorate-General for External Economic Relations of the Commission of the European Communities presents its compliments to the Mission of the Republic of Moldova to the European Communities and has the honour to refer to the Agreement on Trade in Textile Products between the Republic of Moldova and the European Economic Community initialled on 14 May 1993 as amended by the Exchange of Letters initialled on 1 March 1995.The Directorate-General wishes to inform the Mission that whilst awaiting the completion of the necessary procedures for the conclusion and coming into force of the amended Agreement, the European Community is prepared to allow the provisions of the Agreement to apply de facto from 1 January 1995. This is on the understanding that either Party may at any time terminate this de facto application of the amended Agreement provided that one hundred and twenty days' notice is given.The Directorate-General for External Economic Relations would be grateful if the Mission would confirm its agreement to the foregoing.The Directorate-General for External Economic Relations of the Commission of the European Communities avails itself of this opportunity to renew to the Mission of the Republic of Moldova to the European Communities the assurance of its highest consideration.Letter from the Government of the Republic of Moldova Sir,I have the honour to acknowledge receipt of your letter of . . . which reads as follows:'Sir,1. I have the honour to refer to the Agreement between the European Economic Community and the Republic of Moldova on trade in textile products initialled on 14 May 1993.2. In order to take into account the accession of the Republic of Austria, the Republic of Finland, and the Kingdom of Sweden to the European Union on 1 January 1995, the European Community considers that the following amendments should be made to the Agreement between the European Economic Community and the Republic of Moldova on trade in textile products:2.1. The following text is added after Article 5, paragraph 2:"For the purposes of applying the provisions of paragraph 2 in the year 1995, the preceding year's total imports from all third countries shall be calculated on the basis of imports into the Community as constituted on 31 December 1994 and of imports into Austria, Finland, and Sweden. Trade between the Community, Austria, Finland, and Sweden, or between Austria, Finland, and Sweden shall be excluded from this total."2.2. Article 14, paragraph 2, subparagraph 2, second indent of Protocol A, Title IV should be amended as follows:"- two letters identifying the intended Member State of customs clearance as follows:AT = AustriaBL = BeneluxDE = Federal Republic of GermanyDK = DenmarkEL = GreeceES = SpainFI = FinlandFR = FranceGB = United KingdomIE = IrelandIT = ItalyPT = PortugalSE = Sweden"2.3. The Annex to Protocol A setting out the model of the certificate of origin is replaced by Appendix I to this letter.2.4. The Annex to Protocol A setting out model 1 of the export licence is replaced by Appendix II to this letter.2.5. The Annex to Protocol A setting out model 2 of the export licence is replaced by Appendix III to this letter.2.6. The Annex to Protocol B setting out the model of the certificate applicable to certain cottage industry and folklore products is replaced by Appendix IV to this letter.2.7. Notwithstanding the modifications referred to under points 2.3, 2.4, 2.5 and 2.6, during a transitional period that will end on 30 June 1995, the competent authorities of the Republic of Moldova shall be authorized to continue issuing the forms that were in use in 1994.3. I should be obliged if you could kindly confirm the acceptance of your Government of the foregoing. Should this be the case, this Agreement in the form of an Exchange of Letters shall enter into force on the first day of the month following the day on which the Parties have notified each other that the legal procedures necessary to this end have been completed. In the meantime, it shall be applied provisionally from 1 January 1995 on the conditions to be specified in an Exchange of Notes (see Appendix V).Please accept, Sir, the assurance of my highest consideration.`I have the honour to confirm that my Government is in agreement with the contents of your letter.Please accept, Sir, the assurance of my highest consideration.For the Government of the Republic of MoldovaAppendix I ANNEX TO PROTOCOL A, ARTICLE 2 (1) >REFERENCIA A UN FILM>Appendix II ANNEX TO PROTOCOL A, ARTICLE 7 (1): MODEL 1 >REFERENCIA A UN FILM>Appendix III ANNEX TO PROTOCOL A, ARTICLE 7 (3): MODEL 2 >REFERENCIA A UN FILM>Appendix IV ANNEX TO PROTOCOL B >REFERENCIA A UN FILM>Appendix V Exchange of Notes The Mission of the Republic of Moldova to the European Communities presents its compliments to the Directorate-General for External Economic Relations of the Commission of the European Communities and has the honour to refer to the Note of the Directorate-General of (date of Note Verbale) regarding the Agreement on Trade in Textile Products between the Republic of Moldova and the European Economic Community initialled on 14 May 1993 as amended by the Exchange of Letters initialled on 1 March 1995.The Mission of the Republic of Moldova to the European Communities wishes to confirm to the Directorate-General that whilst awaiting the completion of the necessary procedures for the conclusion and coming into force of the adapted Agreement, the Government of the Republic of Moldova is prepared to allow the provisions of the Agreement to apply de facto from 1 January 1995. This is on the understanding that either Party may at any time terminate this de facto application of the adapted Agreement provided that one hundred and twenty days' notice is given.The Mission of the Republic of Moldova to the European Communities avails itself of this opportunity to renew to the Directorate-General for External Economic Relations of the Commission of the European Communities the assurance of its highest consideration.


type: wikipedia

text:
Skräddargränd, Gamla stan i Stockholm, är en smal gränd som går från Västerlånggatan till Stora Nygatan.
 Historik
 Anledningen till namnet är att Skräddarämbetet (d.v.s. skräddarskrået) hade sitt hus mellan 1627 och 1842 i kvarteret Pandora vid Skräddargränden nr 2. Sedan Gustav II Adolfs tid hade man tillstånd att hålla ett utskänkningsställe för vin i huset. Här hade skräddarna Källaren Druvan, Förgylda Drufvan eller Vindrufvan som ibland även kallades Skreddare krogen.
 Tidigare namn för gränden var Bredgränd som förekommer från 1400-talets slut. Förleden bred har förmodligen att göra att denna gränd var något bredare än de närmas norrut liggande gränderna.
 I hörnet Skräddargränd / Stora Nygatan låg Apoteket Kronan mellan 1891 och 1924. Apotekets emblem, två lejon som flankerade Karl XII krönta spegelmonogram, var uppsatt på hushörnet innanför Skräddargränd.
 Källor
 Se även
 Kvarteret Pandora
 Gator och torg i Gamla Stan
 Externa länkar
 Gator och torg i Gamla stan


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 11.9.2004
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 228/43
 Prasība pret Eiropas Kopienu Komisiju, ko Monique Negenman iesniedza 2004. gada 21. jūnijā
 (Lieta T-255/04)
 (2004/C 228/98)
 Tiesvedības valoda: franču
 Eiropas Kopienu Pirmās instances tiesā 2004. gada 21. jūnijā izskatīšanai ir iesniegta prasība pret Eiropas Kopienu Komisiju, ko cēla Monique Negenman, ar dzīvesvietu Roosendaal (Nīderlande), kuru pārstāv Lucas Vogel, avocat.
 Prasītājas prasījumi Pirmās instances tiesai ir šādi:
 —
 atcelt iecēlējinstitūcijas (AIPN) 2004. gada 8. martā pieņemto lēmumu (kas paziņots 2004. gada 11. martā), ar kuru noraidīta prasītājas 2003. gada 25. novembra sūdzība par 2003. gada 23. un 30. oktobra administratīvajiem lēmumiem, kas nosaka prasītājas maternitātes atvaļinājuma sākuma un beigu datumus;
 —
 piespriest atbildētājai atlīdzināt zaudējumus 10 000 eiro apmērā, ar noteiktu atrunu, ka šī summa var tikt palielināta, samazināta vai galīgi precizēta;
 —
 piespriest atbildētājai atlīdzināt izdevumus.
 Pamati un galvenie argumenti:
 Prasītāja uzskata, ka iecēlējinstitūcija ir nepareizi aprēķinājusi prasītājas maternitātes atvaļinājuma sākuma un beigu datumus.
 Savu prasījumu atbalstam, prasītāja norāda, ka ir noticis Civildienesta noteikumu 58. panta (redakcijā pirms 2004. gada 1. maija) un tiesiskās paļāvības principa, kas nostiprināts Civildienesta noteikumu 35. pantā, pārkāpums, tā kā iecēlējinstitūcija, nosakot maternitātes atvaļinājuma sākuma un beigu datumus, ņēmusi vērā reālo dzemdību datumu, kaut gan saskaņā ar iepriekš minētā Civildienesta noteikumu 58. panta nosacījumiem, attiecīgā ierēdņa maternitātes atvaļinājums sākas sešas nedēļas pirms izziņā norādītā iespējamā dzemdību datuma.


text:
 26.3.2011
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 95/9
 2011 m. sausio 24 d. pareikštas ieškinys byloje Air France prieš Komisiją
 (Byla T-63/11)
 2011/C 95/14
 Proceso kalba: prancūzų
 Šalys
 Ieškovė: Air France (Roissy Charles de Gaulle, Prancūzija), atstovaujama advokatų A. Wachsmann ir S. Thibault-Liger
 Atsakovė: Europos Komisija
 Ieškovės reikalavimai
 Ieškovė prašo Bendrojo teismo:
 —
 Panaikinti, remiantis SESV 263 straipsniu, visą 2010 m. lapkričio 9 d. Komisijos sprendimą Nr. C(2010) 7694 galutinis dėl Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo 101 straipsnio, EEE susitarimo 53 straipsnio ir Europos Bendrijos ir Šveicarijos Konfederacijos sutarties dėl oro transporto 8 straipsnio taikymo procedūros, Byla COMP/39.258 — Krovininis oro transportas, kiek tai susiję su Air France, ir motyvai, kuriais grindžiama jo rezoliucinė dalis;
 —
 Nepatenkinus šio prašymo, panaikinti 2010 m. lapkričio 9 d. Sprendimo Nr. C(2010) 7694 galutinis 5 straipsnio b ir d punktus, kuriais Air France skiriamos dvi baudos, ir motyvus, kuriais jis grindžiamas, arba remiantis SESV 261 straipsniu, sumažinti šias baudas tinkama suma;
 —
 Bet kokiu atveju priteisti iš Europos Komisijos visas bylinėjimosi išlaidas.
 Ieškinio pagrindai ir pagrindiniai argumentai
 Ieškiniui pagrįsti ieškovė pateikia dešimt pagrindų, kurie iš esmės identiški ar panašūs į byloje T-92/11 Air France — KLM prieš Komisiją nurodytus pagrindus.


text:
 19.12.2016
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 475/7
 Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – Evelyn Danqua/Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General
 (Sprawa C-429/15) (1)
 ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Krajowy przepis proceduralny przewidujący, dla celów złożenia wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej, termin piętnastu dni roboczych od dnia doręczenia decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie azylu - Autonomia proceduralna państw członkowskich - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Prawidłowy przebieg procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej - Prawidłowy przebieg postępowania w sprawie powrotu - Niezgodność))
 (2016/C 475/09)
 Język postępowania: angielski
 Sąd odsyłający
 Court of Appeal
 Strony w postępowaniu głównym
 Strona skarżąca: Evelyn Danqua
 Strona pozwana: Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General
 Sentencja
 Wykładni zasady skuteczności należy dokonywać w taki sposób, że stoi ona na przeszkodzie istnieniu krajowego przepisu proceduralnego takiego jak ten w sprawie w postępowaniu głównym, wymagającego złożenia wniosku o przyznanie statusu ochrony uzupełniającej w terminie zawitym piętnastu dni roboczych od dnia powiadomienia przez właściwy organ o możliwości złożenia takiego wniosku przez osobę ubiegającą się o azyl, której azyl nie został udzielony.
 (1) Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


type: contracts

text:
 26.8.2004
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 L 277/11
 ETA:N SEKAKOMITEAN PÄÄTÖS
 N:o 44/2004,
 tehty 23 päivänä huhtikuuta 2004,
 ETA-sopimuksen liitteen XVIII (Työterveys ja -turvallisuus, työoikeus sekä miesten ja naisten tasa-arvoinen kohtelu) muuttamisesta
 ETA:N SEKAKOMITEA, joka
 ottaa huomioon Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen, sellaisena kuin se on muutettuna Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen tarkistamisesta tehdyllä pöytäkirjalla, jäljempänä ”sopimus”, ja erityisesti sen 98 artiklan,
 sekä katsoo seuraavaa:
 (1)
 Sopimuksen liite XVIII muutettiin 26 päivänä syyskuuta 2003 tehdyllä ETA:n sekakomitean päätöksellä N:o 122/2003 (1).
 (2)
 Eurooppaosuuskunnan sääntöjen täydentämisestä henkilöstöedustuksen osalta 22 päivänä heinäkuuta 2003 annettu neuvoston direktiivi 2003/72/EY (2) olisi otettava osaksi sopimusta,
 ON PÄÄTTÄNYT SEURAAVAA:
 1 artikla
 Lisätään sopimuksen liitteessä XVIII olevan 32f kohdan (Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivi 2002/14/EY) jälkeen kohta seuraavasti:
 ”32g.
 32003 L 0072: neuvoston direktiivi 2003/72/EY, annettu 22 päivänä heinäkuuta 2003, eurooppayhtiön sääntöjen täydentämisestä henkilöstöedustuksen osalta (EUVL L 207, 18.8.2003, S. 25).”
 2 artikla
 Direktiivin 2003/72/EY islanniksi ja norjaksi laaditut tekstit, jotka julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-täydennysosassa, ovat todistusvoimaisia.
 3 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan 24 päivänä huhtikuuta 2004, jos kaikki sopimuksen 103 artiklan 1 kohdan mukaiset ilmoitukset on tehty ETA:n sekakomitealle (3).
 4 artikla
 Tämä päätös julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-osastossa ja ETA-täydennysosassa.
 Tehty Brysselissä 23 päivänä huhtikuuta 2004.
 ETA:n sekakomitean puolesta
 Puheenjohtaja
 P. WESTERLUND
 (1) EUVL L 331, 18.12.2003, s. 48.
 (2) EUVL L 207, 18.8.2003, s. 25.
 (3) Valtiosäännön asettamat vaatimukset on ilmoitettu.


text:
 25.9.2008
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 257/39
 DECIZIA NR. 74/2008 A COMITETULUI MIXT AL SEE
 din 6 iunie 2008
 de modificare a anexei XXI (Statistică) la Acordul SEE
 COMITETUL MIXT AL SEE,
 având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European, astfel cum a fost modificat prin Protocolul de adaptare a Acordului privind Spațiul Economic European, denumit în continuare „acordul”, în special articolul 98,
 întrucât:
 (1)
 Anexa XXI la acord a fost modificată prin Decizia nr. 57/2008 a Comitetului mixt al SEE din 25 aprilie 2008 (1).
 (2)
 Regulamentul (CE) nr. 1372/2007 al Parlamentului European și al Consiliului din 23 octombrie 2007 de modificare a Regulamentului (CE) nr. 577/98 al Consiliului privind organizarea unei anchete prin sondaj asupra forței de muncă din Comunitate (2) trebuie încorporat în acord.
 (3)
 Regulamentul (CE) nr. 1392/2007 al Parlamentului European și al Consiliului din 13 noiembrie 2007 de modificare a Regulamentului (CE) nr. 2223/96 în ceea ce privește transmiterea datelor referitoare la conturile naționale (3) trebuie încorporat în acord,
 DECIDE:
 Articolul 1
 Anexa XXI la acord se modifică după cum urmează:
 1.
 La punctul 18a [Regulamentul (CE) nr. 577/98 al Consiliului] se adaugă următoarea liniuță:
 „—
 32007 R 1372: Regulamentul (CE) nr. 1372/2007 al Parlamentului European și al Consiliului din 23 octombrie 2007 (JO L 315, 3.12.2007, p. 42).”
 2.
 La punctul 19d [Regulamentul (CE) nr. 2223/96 al Consiliului] se adaugă următoarea liniuță:
 „—
 32007 R 1392: Regulamentul (CE) nr. 1392/2007 al Parlamentului European și al Consiliului din 13 noiembrie 2007 (JO L 324, 10.12.2007, p. 1).”
 3.
 Textul adaptării (d) de la punctul 19d [Regulamentul (CE) nr. 2223/96 al Consiliului] se înlocuiește cu următorul text:
 „în anexa B, sub «Derogări pe state membre», după punctul 27 (Regatul Unit) se adaugă următorul text:
 28. NORVEGIA
 28.1. Derogări de la tabele
 Nr. tabelului
 Variabilă/post
 Derogare
 Perioada acoperită de derogare
 Prima transmitere în
 Toate tabelele
 Sectorul S.1314
 Sectorul S.1314 nu trebuie specificat (date integrate în sectorul S.1311)
 Toate perioadele
 Nu se transmit
 1, 8
 Diviziunea S2: restul lumii
 Prima transmitere în 2009. Date calculate retroactiv doar începând cu 1999
 Înainte de 1999
 Datele dinainte de 1999 nu se transmit. Alți ani: prima transmitere în 2009
 3
 Toate variabilele pe sectorul detaliat A60
 Datele din A60 se transmit la T+23
 Toate perioadele
 Datele din A60 se transmit la T+23
 6
 Toate variabilele/posturile
 Anul 1995: nu se transmit
 1995
 Nu se transmit
 10, 12, 13
 Toate variabilele/posturile
 Anii 1995 și 1996 nu se transmit.
 Datele se transmit la T+28 luni
 1995, 1996
 1995 și 1996 nu se transmit; tabelele se transmit la T+28 luni
 28.2. Derogări pentru variabile/posturi unice din tabel
 Nr. tabelului
 Variabilă/post
 Derogare
 Perioada acoperită de derogare
 Prima transmitere în
 6, 7
 Produse financiare derivate AF.34
 Anii 1995-2009: nu se transmit; prima transmitere în 2011
 1995-2009
 Nu se transmit
 6, 7
 Credite comerciale și avansuri AF.71
 Alte AF.79
 Anii 1995-2006: nu se transmit; prima transmitere în 2008
 1995-2006
 2008”
 Articolul 2
 Textele Regulamentelor (CE) nr. 1372/2007 și (CE) nr. 1392/2007 în limbile islandeză și norvegiană, care urmează să fie publicate în suplimentul SEE la Jurnalul Oficial al Uniunii Europene, sunt autentice.
 Articolul 3
 Prezenta decizie intră în vigoare la 7 iunie 2008, cu condiția să se fi efectuat toate notificările prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din acord către Comitetul mixt al SEE (4).
 Articolul 4
 Prezenta decizie se publică în secțiunea SEE și în suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Uniunii Europene.
 Adoptată la Bruxelles, 6 iunie 2008.
 Pentru Comitetul mixt al SEE
 Președintele
 Alan SEATTER
 (1) JO L 223, 21.8.2008, p. 56.
 (2) JO L 315, 3.12.2007, p. 42.
 (3) JO L 324, 10.12.2007, p. 1.
 (4) Nu au fost semnalate obligații constituționale.


type: legislation

text:
 Tärkeä oikeudellinen huomautus
 |
 52006PC0606
 Ehdotus Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus vitamiinien, kivennäisaineiden ja tiettyjen muiden aineiden lisäämisestä elintarvikkeisiin annetun asetuksen (EY) N:o .../... muuttamisesta /* KOM/2006/0606 lopull. - COD 2006/0193 */
 [pic] | EUROOPAN YHTEISÖJEN KOMISSIO |Bryssel 13.10.2006KOM(2006) 606 lopullinen2006/0193 (COD)EhdotusEUROOPAN PARLAMENTIN JA NEUVOSTON ASETUSvitamiinien, kivennäisaineiden ja tiettyjen muiden aineiden lisäämisestä elintarvikkeisiin annetun asetuksen (EY) N:o .../... muuttamisesta(komission esittämä)PERUSTELUTEHDOTUKSEN TAUSTA |( Ehdotuksen perustelut ja tavoitteet Ehdotuksella on tarkoitus muuttaa vitamiinien, kivennäisaineiden ja tiettyjen muiden aineiden lisäämistä elintarvikkeisiin koskevan Euroopan parlamentin ja neuvoston asetusta (EY) N:o .../..., jotta se saadaan yhteneväiseksi neuvoston päätöksen 2006/512/EY kanssa, jolla muutetaan menettelystä komissiolle siirrettyä täytäntöönpanovaltaa käytettäessä tehtyä neuvoston päätöstä 1999/468/EY. |( Yleinen tausta Menettelystä komissiolle siirrettyä täytäntöönpanovaltaa käytettäessä 28 päivänä kesäkuuta 1999 tehtyä neuvoston päätöstä 1999/468/EY on muutettu 17 päivänä heinäkuuta 2006 tehdyllä neuvoston päätöksellä 2006/512/EY. Kyseisessä päätöksessä vahvistettiin uusi komitologiamenettely, ”valvonnan käsittävä sääntelymenettely”. Päätöksen 1999/468/EY 2 artiklan 2 kohdassa, sellaisena kuin se on muutettuna, säädetään seuraavaa: ”Kun perustamissopimuksen 251 artiklassa määrättyä menettelyä noudattaen annetussa perussäädöksessä säädetään sellaisten laajakantoisten toimenpiteiden hyväksymisestä, joilla muutetaan kyseisen säädöksen muita kuin keskeisiä osia, myös poistamalla joitakin niistä tai täydentämällä säädöstä lisäämällä uusia muita kuin keskeisiä osia, tällaiset toimenpiteet hyväksytään noudattaen valvonnan käsittävää sääntelymenettelyä.” Uudet säännöt tulivat sovellettaviksi muutospäätöksen voimaantulopäivänä (23 päivänä heinäkuuta 2006). Tällä ehdotuksella on tarkoitus muuttaa vitamiinien, kivennäisaineiden ja tiettyjen muiden aineiden lisäämistä elintarvikkeisiin koskevan Euroopan parlamentin ja neuvoston asetusta (EY) N:o .../..., jotta se saadaan yhteneväiseksi neuvoston päätöksen 2006/512/EY kanssa, jolla muutetaan menettelystä komissiolle siirrettyä täytäntöönpanovaltaa käytettäessä tehtyä neuvoston päätöstä 1999/468/EY. Asian kiireellisyyden vuoksi on tarpeen, että tämän ehdotuksen hyväksyminen parlamentissa ja neuvostossa tapahtuu joulukuussa 2006. |EHDOTUKSEEN LIITTYVÄT OIKEUDELLISET NÄKÖKOHDAT |( Ehdotetun toimen lyhyt kuvaus Tämän ehdotuksen tarkoituksena on sisällyttää vitamiinien, kivennäisaineiden ja tiettyjen muiden aineiden lisäämistä elintarvikkeisiin koskevaan Euroopan parlamentin ja neuvoston asetukseen (EY) N:o .../... viittaus, joka koskee uutta valvonnan käsittävää sääntelymenettelyä kaikissa tapauksissa, kun komissiolla on valtuudet suorittaa sellaisia lainsäädäntötyyppisiä toimenpiteitä kuin tarkoitetaan menettelystä komissiolle siirrettyä täytäntöönpanovaltaa käytettäessä tehdyssä neuvoston päätöksessä 1999/468/EY 2 artiklassa, sellaisena kuin se on muutettuna neuvoston päätöksellä 2006/512/EY. |( Oikeusperusta EY:n perustamissopimuksen 95 artikla. |( Toissijaisuusperiaate Tämä ehdotus kuuluu yhteisön yksinomaiseen toimivaltaan. Sen vuoksi toissijaisuusperiaatetta ei sovelleta. |( Suhteellisuusperiaate Ehdotus on suhteellisuusperiaatteen mukainen seuraavasta syystä: |Ehdotus koskee vain niitä muutoksia, jotka ovat välttämättömiä asetuksen saattamiseksi uuden komitologiamenettelyä koskevan päätöksen mukaiseksi. |( Sääntelytavan valinta |Ehdotettu sääntelytapa: asetus. |Muut säädöslajit eivät soveltuisi seuraavasta syystä: Ehdotuksella muutetaan olemassa olevaa asetusta. |TALOUSARVIOVAIKUTUKSET |Ehdotuksella ei ole vaikutuksia yhteisön talousarvioon. |1. 2006/0193 (COD)EhdotusEUROOPAN PARLAMENTIN JA NEUVOSTON ASETUSvitamiinien, kivennäisaineiden ja tiettyjen muiden aineiden lisäämisestä elintarvikkeisiin annetun asetuksen (EY) N:o .../... muuttamisestaEUROOPAN PARLAMENTTI JA EUROOPAN UNIONIN NEUVOSTO, jotkaottavat huomioon Euroopan yhteisön perustamissopimuksen ja erityisesti sen 95 artiklan,ottavat huomioon komission ehdotuksen[1],ottavat huomioon Euroopan talous- ja sosiaalikomitean lausunnon[2],ottavat huomioon alueiden komitean lausunnon[3],noudattavat perustamissopimuksen 251 artiklassa määrättyä menettelyä[4],sekä katsovat seuraavaa:(1) Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksessa (EY) N:o .../...[5] säädetään, että menettelystä komissiolle siirrettyä täytäntöönpanovaltaa käytettäessä 28 päivänä kesäkuuta 1999 tehdyssä neuvoston päätöksessä 1999/468/EY[6] vahvistettua sääntelymenettelyä sovelletaan silloin kun annetaan kyseistä asetusta koskevia täytäntöönpanotoimia.(2) Päätöstä 1999/468/EY on muutettu päätöksellä 2006/512/EY, jossa otettiin käyttöön valvonnan käsittävä sääntelymenettely, jota käytetään hyväksyttäessä sellaisia laajakantoisia toimenpiteitä, joilla muutetaan perustamissopimuksen 251 artiklassa määrättyä menettelyä noudattaen annetun perussäädöksen muita kuin keskeisiä osia, myös poistamalla joitakin niistä tai täydentämällä säädöstä lisäämällä uusia muita kuin keskeisiä osia.(3) Valvonnan käsittävä sääntelymenettelyä olisi sen vuoksi sovellettava sellaisten laajakantoisten toimenpiteiden hyväksymiseen, joilla muutetaan asetuksen (EY) N:o .../... muita kuin keskeisiä osia.(4) Tehokkuussyistä valvonnan käsittävän sääntelymenettelyn tavanomaisia määräaikoja olisi lyhennettävä tietyissä tapauksissa.(5) Jos valvonnan käsittävän sääntelymenettelyn edellyttämiä määräaikoja ei voida noudattaa pakottavista kiireellisyyssyistä, komission olisi voitava soveltaa tietyissä tapauksissa päätöksen 1999/468/EY 5 a artiklan 6 kohdassa tarkoitettua kiireellistä menettelyä.(6) Sen vuoksi asetusta (EY) N:o .../... on syytä muuttaa,OVAT ANTANEET TÄMÄN ASETUKSEN:1 artiklaMuutetaan asetus (EY) N:o .../... seuraavasti:(1) Muutetaan 3 artiklan 3 kohdan ensimmäinen alakohta seuraavasti:a) Korvataan ilmaisu ”14 artiklan 2 kohdassa” ilmaisulla ”14 artiklan 4 kohdassa”.b) Lisätään seuraava virke:”Pakottavista kiireellisyyssyistä komissio voi soveltaa 14 artiklan 5 kohdassa tarkoitettua menettelyä”.(2) Korvataan 4 artiklan 2 kohdassa, 5 artiklan 1 kohdassa, 6 artiklan 1, 2 ja 6 kohdassa sekä 7 artiklan 1 kohdassa ilmaisu ”14 artiklan 2 kohdassa” ilmaisulla ”14 artiklan 3 kohdassa”.(3) Muutetaan 8 artiklan 2 kohta seuraavasti:a) Korvataan ilmaisu ”14 artiklan 2 kohdassa” ilmaisulla ”14 artiklan 3 kohdassa”.b) Lisätään seuraava toinen virke:”Pakottavista kiireellisyyssyistä komissio voi soveltaa 14 artiklan 5 kohdassa tarkoitettua menettelyä”.(4) Muutetaan 8 artiklan 5 kohta seuraavasti:a) Korvataan ilmaisu ”14 artiklan 2 kohdassa” ilmaisulla ”14 artiklan 3 kohdassa”.b) Lisätään seuraava toinen virke:”Pakottavista kiireellisyyssyistä komissio voi soveltaa 14 artiklan 5 kohdassa tarkoitettua menettelyä”.(5) Korvataan 14 artikla seuraavasti:”14 artiklaKomiteamenettely1. Komissiota avustaa asetuksen (EY) N:o 178/2002 58 artiklan 1 kohdalla perustettu elintarvikeketjua ja eläinten terveyttä käsittelevä pysyvä komitea, jäljempänä ’komitea’.2. Jos tähän kohtaan viitataan, sovelletaan päätöksen 1999/468/EY 5 ja 7 artiklaa ottaen huomioon mainitun päätöksen 8 artiklan säännökset.Päätöksen 1999/468/EY 5 artiklan 6 kohdassa tarkoitettu määräaika vahvistetaan kolmeksi kuukaudeksi.3. Jos tähän kohtaan viitataan, sovelletaan päätöksen 1999/468/EY 5 a artiklan 1 ja 4 kohtaa sekä 7 artiklaa ottaen huomioon mainitun päätöksen 8 artiklan säännökset.4. Jos tähän kohtaan viitataan, sovelletaan päätöksen 1999/468/EY 5 a artiklan 1–4 kohtaa, 5 a artiklan 5 kohdan b alakohtaa sekä 7 artiklaa ottaen huomioon mainitun päätöksen 8 artiklan säännökset.Päätöksen 1999/468/EY 5 a artiklan 3 kohdan c alakohdassa tarkoitettu määräaika vahvistetaan kahdeksi kuukaudeksi, 4 kohdan b alakohdassa tarkoitettu määräaika vahvistetaan yhdeksi kuukaudeksi ja 4 kohdan e alakohdassa tarkoitettu määräaika vahvistetaan kahdeksi kuukaudeksi.5. Jos tähän kohtaan viitataan, sovelletaan päätöksen 1999/468/EY 5 a artiklan 1, 2 ja 6 kohtaa sekä 7 artiklaa ottaen huomioon mainitun päätöksen 8 artiklan säännökset.”2 artiklaTämä asetus tulee voimaan kahdentenakymmenentenä päivänä sen jälkeen, kun se on julkaistu Euroopan unionin virallisessa lehdessä .Tämä asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, ja sitä sovelletaan sellaisenaan kaikissa jäsenvaltioissa.Tehty Brysselissä [...] päivänä [...]kuuta [...]Euroopan parlamentin puolesta Neuvoston puolestaPuheenjohtaja Puheenjohtaja [1] EUVL C [...], [...], s. [...].[2] EUVL C [...], [...], s. [...].[3] EUVL C [...], [...], s. [...].[4] EUVL C [...], [...], s. [...].[5] EUVL L [...], [...], s. [...].[6] EYVL L 184, 17.7.1999, s. 23. Päätös sellaisena kuin se on muutettuna päätöksellä 2006/512/EY (EUVL L 200, 22.7.2006, s. 11).


type: other

text:
Advocaat | Familierechtspecialist Egmond, Bergen, Heiloo, Limmen, Castricum - Kroniek relatievermogensrecht 2018 FJR 2018/37
 Kroniek relatievermogensrecht 2018 FJR 2018/37
 FJR 2018/37
 Kroniek relatievermogensrecht 2018
 Auteur: Mr. C. Koopman & mr. P. Dorhout
 In deze kroniek over het relatievermogensrecht wordt aandacht besteed aan een aantal uitspraken op het gebied van de vermogensrechtelijke afwikkeling van het beëindigen van een huwelijk of samenleving. Met name over de vraag of bepaalde vermogensbestanddelen buiten de huwelijksgemeenschap vallen zijn het afgelopen jaar interessante uitspraken gewezen. Bij de zaken over verrekening op grond van een in huwelijkse voorwaarden opgenomen niet-nagekomen verrekenbeding behandelen we onder meer uitspraken over de uitwerking van het bewijsvermoeden dat het op de peildatum aanwezige vermogen wordt vermoed te zijn gevormd uit hetgeen verrekend had moeten worden. Als uitsmijter hebben we een aansprekende uitspraak geselecteerd over het uiteengaan van samenlevers waarin veel leerstukken die een rol kunnen spelen bij de vermogensrechtelijke afwikkeling tussen ex-samenlevers de revue passeren. De behandelde uitspraken zijn voorzien van een FJR-vindplaats (bijv. FJR 2018/37.1), waardoor online de uitspaak ook beschikbaar komt.
 1.1 Verknochtheid
 De vraag of een ontvangen ontslagvergoeding verknocht is aan een van de echtgenoten komt regelmatig terug in de jurisprudentie. De Hoge Raad legt op 23 februari 2018, (ECLI:NL:HR:2018:270) (FJR 2018/37.1) deze vraag duidelijk uit.
 Een aan een van de echtgenoten verstrekte (aanspraak op een) ontslagvergoeding, dan wel een aanspraak die hiervoor in de plaats treedt, kan verknocht zijn ingeval deze strekt tot vervanging van inkomen uit arbeid dat de echtgenoot bij voortzetting van de dienstbetrekking zou hebben genoten. In zodanig geval moet bij de beantwoording van de vraag of deze aanspraak in de huwelijksgemeenschap valt, onderscheid worden gemaakt tussen de periode vóór en de periode na ontbinding van de huwelijksgemeenschap. Voor zover de aanspraak ziet op laatstgenoemde periode, valt deze niet in de gemeenschap, evenmin als de uit een bestaande arbeidsverhouding voortvloeiende aanspraak op loon voor nog te verrichten arbeid. In eerdere uitspraken heeft de Hoge Raad overeenkomstig dit uitgangspunt geoordeeld in een geval waarin een ontslagvergoeding als koopsom voor een stamrechtverzekering onder een verzekeringsmaatschappij was gestort (HR 17 oktober 2008, ECLI:NL:HR:2008:BE9080, NJ 2009/41) en in een geval waarin een ontslagvergoeding was aangewend voor de verwerving van een stamrecht jegens een door de werknemer zelf opgerichte en beheerste BV (zie de eerdergenoemde beschikking van HR 24 juni 2016). Het zojuist genoemde uitgangspunt geldt ook indien een ontslagvergoeding die is uitbetaald in de vorm van een bedrag ineens, niet is aangewend voor de aankoop van een stamrechtverzekering, noch is ondergebracht in een stamrecht-BV. Anders dan kan worden afgeleid uit HR 22 maart 1996, ECLI:NL:HR:1996:ZC2025, NJ 1996/640, bestaat er onvoldoende grond om te oordelen dat de vergoeding dan geheel in de gemeenschap valt, ook voor zover deze strekt tot vervanging van inkomen uit arbeid dat na ontbinding van de huwelijksgemeenschap zou zijn genoten. Voor dat gedeelte valt de vergoeding, voor zover het daarmee gemoeid bedrag nog redelijkerwijs als zodanig in het vermogen van de echtgenoten is te identificeren, niet in de gemeenschap. De hiervoor genoemde rechtspraak heeft betrekking op aanspraken strekkend tot vervanging van inkomen uit arbeid dat een echtgenoot bij voortzetting van zijn dienstbetrekking zou hebben genoten. Voor zover de aanspraak ertoe strekt te voorzien in inkomen na pensionering (‘oudedagsvoorziening’), valt deze – bij niet-toepasselijkheid van art. 1:94 lid 2, onder b, BW – in beginsel wel in de gemeenschap. Immers, anders dan aanspraken ter vervanging van inkomen dat na ontbinding van de huwelijksgemeenschap uit arbeid zou zijn genoten, dienen dergelijke pensioenaanspraken die tot uitkering komen na zodanige ontbinding, voor zover zij zijn opgebouwd tijdens het huwelijk, in beginsel mede tot verzorging van de andere echtgenoot.
 De vraag is nu wel hoe te handelen indien het gaat om een transitievergoeding, die immers niet enkel ziet op een aanspraak strekkend tot vervanging van inkomen uit arbeid.
 Het Gerechtshof Den Haag oordeelt in zijn beschikking van 29 november 2017 (ECLI:NL:GHDHA:2017:3752) (FJR 2018/37.2) over de vraag hoe een eenmanszaak moet worden verdeeld. Het hof overweegt dat een eenmanszaak geen afgescheiden vermogen heeft. Het ondernemingsvermogen, bestaande uit activa en passiva, valt in de wettelijke gemeenschap van goederen. De activa kunnen worden verdeeld. Ter zake van de waarde van de in de verdeling te betrekken activa geldt als uitgangspunt het tijdstip van de feitelijke verdeling (waarderingspeildatum), tenzij partijen een ander tijdstip met elkaar zijn overeengekomen of de redelijkheid en billijkheid zich tegen dat tijdstip verzetten.
 Een passiva/schuld is geen goed en kan als zodanig niet worden verdeeld. In het kader van de verdeling van een ontbonden huwelijksgemeenschap zijn in beginsel beide partijen ieder voor de helft draagplichtig met betrekking tot de schulden, ook als deze verband houden met de exploitatie van een onderneming in de vorm van een eenmanszaak. Voor de omvang van de schulden zijn in beginsel relevant de schulden die op datum van ontbinding van de huwelijksgemeenschap bestaan. Een schuld behoeft in beginsel niet te worden gewaardeerd. Uitgegaan dient te worden van de nominale verplichting.
 Moet met een erfdeel in de vorm van een vordering van kinderen rekening worden gehouden bij de verdeling van een huwelijksgemeenschap? Deze vraag wordt door het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch in zijn uitspraak van 5 oktober 2017 (ECLI:NL:GHSHE:2017:4267) (FJR 2018/37.3) ontkennend beantwoord. De man is eerder getrouwd geweest, in gemeenschap van goederen. De eerste echtgenote is overleden in 2005. De man en de uit dit huwelijk geboren twee kinderen zijn gezamenlijk en voor gelijke delen haar erfgenamen. De kinderen hebben hun erfdeel ontvangen in de vorm van een vordering op de man. De man is opnieuw gehuwd in gemeenschap van goederen, welk huwelijk door echtscheiding wordt ontbonden. De man verlangt dat de vrouw de helft van de schulden aan de kinderen aan hem voldoet. De schuld die de man aan de kinderen heeft valt in de ontbonden huwelijksgemeenschap. Maar de kinderen kunnen hun vordering in beginsel pas opeisen bij het overlijden van de man (art. 4:13 lid 3 BW). Pas dan komt het doen van betalingen ter zake van de schuld aan de orde. Daartoe kan de vrouw nu niet worden verplicht. Overigens zou de “verdeling” van de schuld die de man wenst tot het onaanvaardbare gevolg leiden dat, nadat de vrouw de man (ter zake van de schuld aan de kinderen) heeft betaald, zij later (bij overlijden van de man en hij de schuld niet blijkt te hebben betaald aan de kinderen) ook nog het risico moet lopen door de kinderen zelf te worden aangesproken.
 Een wat bijzondere uitspraak nu de schuld als zodanig wel als passief post deel uitmaakt van de ontbonden gemeenschap en het hof wel had kunnen oordelen over de draagplicht van deze schuld.
 1.3 Belastinglatentie
 De Hoge Raad besliste op 23 februari 2018 (ECLI:NL:HR:2018:281) (FJR 2018/37.4) dat de belastinglatentie over lijfrentepolissen moet worden vastgesteld naar het percentage dat geldt op de peildatum, nu door partijen de afkoopwaarde ervan bij de verdeling in aanmerking werd genomen. (vgl. HR 24 februari 2006, ECLI:NL:HR:2006:AU6095, r.o. 3.3.4). Het hof had bij het bepalen van de waarde van de polissen ook rekening gehouden met de verschuldigde inkomstenbelasting, maar nam deze naar de contante waarde op de peildatum in aanmerking, omdat deze belasting verschuldigd zou worden op ten opzichte van de peildatum toekomstige tijdstippen. Dat was dus niet juist.
 2.1 Bewijsvermoeden
 Als vaststaat dat tijdens het huwelijk van partijen geen uitvoering is gegeven aan een periodiek verrekenbeding in de huwelijkse voorwaarden geldt krachtens art. 1:141 lid 3 BW dat het op de peildatum aanwezige vermogen vermoed wordt te zijn gevormd uit hetgeen verrekend had moeten worden, tenzij uit de eisen van redelijkheid en billijkheid in het licht van de aard en omvang van de verrekenplicht anders voortvloeit. Op degene die het bewijsvermoeden wil weerleggen rust de stelplicht en de bewijslast. Deze echtgenoot zal aannemelijk moeten maken dat een aanwezig vermogensbestanddeel niet of niet uitsluitend is verworven met behulp van hetgeen verrekend had moeten worden (vgl. ECLI:NL:HR:2017:161).
 Het Gerechtshof Den Haag besliste op 4 april 2017 (ECLI:NL:GHDHA:2017:1808) (FJR 2018/37.5) over de bewijslast ter zake de herkomst van het bedrag dat werd gebruikt om een BV op te richten, en wel in verband met de vraag of de waarde van de aandelen in de BV tot het te verrekenen vermogen behoorde. De man had niet gesteld dat hij over niet te verrekenen vermogen beschikte (zoals een erfenis of een schenking). Hij had wél gesteld dat partijen bij de oprichting van de BV geen bedrag van f 40.000,- aan liquiditeiten bezaten. Dat feit ontzenuwt volgens het hof echter niet het bewijsvermoeden dat de aandelen in de BV met overgespaarde inkomsten zijn gefinancierd. De aandelen kunnen immers later met overgespaarde, niet gedeelde inkomsten (alsnog) zijn volgestort of een voor de oprichting aangegane geldlening kan daarmee zijn afgelost. De man dient niet het bewijs te leveren van hetgeen niet heeft plaatsgevonden, maar van hetgeen juist wel ter zake van zijn volstortingsplicht heeft plaatsgevonden.
 Ook in de zaak bij het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch die leidde tot de beschikking van 4 mei 2017 (ECLI:NL:GHSHE:2017:1906) (FJR 2018/37.6) lag de vraag voor wie nu precies wat moest bewijzen. Volgens de man dient, gelet op art. 150 Rv, degene die een beroep doet op het bewijsvermoeden te bewijzen dat er overgespaarde inkomsten zijn geweest en dat deze niet zijn verrekend. Hij was het daarom niet eens met de overweging van de rechtbank dat hij geen bewijs had geleverd met betrekking tot zijn stelling dat er tijdens het huwelijk geen sprake was geweest van overgespaarde inkomsten. De man voerde hiertoe aan dat er van overgespaard inkomsten geen sprake geweest kón zijn, omdat partijen gedurende hun huwelijk structureel meer uitgaven hadden dan dat er inkomsten binnenkwamen. Om de (huishoudelijke) kosten te kunnen dekken, had de man zijn vermogen aangesproken en aanvullende hypothecaire leningen op zijn huis genomen. De man beriep zich in dit verband op de in art. 1:141 lid 3 BW vervatte uitzondering (tenzij-clausule).
 Het hof is het niet met de man eens. Het is niet aan de vrouw om aannemelijk te maken dat er tijdens de huwelijksperiode overgespaarde inkomsten zijn geweest, maar aan de man om aan te tonen dat dit niet zo is. De man is er niet in geslaagd het bewijsvermoeden te weerleggen. Tegenover de gemotiveerde betwisting van deze stelling door de vrouw heeft de man niet, dan wel onvoldoende aannemelijk gemaakt dat er tijdens (de volledige duur van) het huwelijk geen sprake is geweest van overgespaarde inkomsten. De door de man in het geding gebrachte producties waaruit het tegendeel zou moeten blijken, waaronder een overzicht van de maandelijkse kosten van de huishouding, salarisspecificaties, rekeningafschriften en hypotheekoffertes, beslaan slechts beperkte periodes van het huwelijk, dan wel tonen niet aan dat er daadwerkelijk een hypothecaire lening is afgesloten. Ook uit de overige door de man in het geding gebrachte producties kan niet worden geconcludeerd dat in (geen enkel jaar van) het huwelijk sprake is geweest van overgespaarde inkomsten.
 Voor zover de man zich beroept op de in art. 1:141 lid 3 BW vervatte uitzondering op het bewijsvermoeden (tenzij-clausule), overweegt het hof dat de tenzij-clausule terughoudend dient te worden toegepast in die zin dat deze clausule niet is bedoeld als een algemene billijkheidstoets op het resultaat van de toepassing van het bewijsvermoeden.
 2.2 Draagplicht gezamenlijke schuld
 In de uitspraak van het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 28 september 2017 (ECLI:NL:GHSHE:2017:4157) (FJR 2018/37.7) wordt nader ingegaan op de vraag hoe moet worden beoordeeld wie welk gedeelte van een gezamenlijke schuld moet dragen.
 Partijen waren gehuwd buiten gemeenschap van goederen. De vrouw maakte bezwaar tegen het oordeel van de rechtbank dat de man een vergoedingsrecht heeft op de vrouw van € 30.000,-, nu hij afdoende zou hebben bewezen dat hij uit zijn privévermogen € 30.000,- heeft aangewend om het aandeel van de vrouw in een gezamenlijke schuld van partijen af te lossen. Volgens de vrouw had zij niet geprofiteerd van het krediet. Het krediet was aan de man uitbetaald en door hem geïnvesteerd in zijn woning. De vrouw vond het daarom onredelijk dat zij de helft van het krediet van € 60.000,-, zijnde € 30.000,- aan de man moest vergoeden. Het hof begrijpt de grief van de vrouw aldus dat zij zich op het standpunt stelt dat van een vergoedingsrecht geen sprake kan zijn, nu de man geheel draagplichtig moet worden geacht voor de schuld, omdat de geleende gelden alleen aan hem ten goede zijn gekomen.
 De man wees erop dat partijen gezamenlijk een krediet van € 60.000,- hadden afgesloten. Uit de nota van afrekening van verkoop van de woning van de man bleek dat uit de overwaarde het krediet van € 60.000,- was afgelost. De man heeft derhalve het gezamenlijk krediet afgelost, zodat de vrouw gehouden is hem een bedrag van € 30.000,- te vergoeden.
 Het hof stelt voorop dat tussen partijen niet in geschil is, dat zij gezamenlijk een schuld van € 60.000,- zijn aangegaan en dat deze schuld door de man is afgelost bij de verkoop van zijn woning.
 Volgens art. 6:10 BW zijn schuldenaren ieder voor het gedeelte van de schuld dat hem of haar in hun onderlinge verhouding aangaat draagplichtig. Hierbij staat het volgende voorop (Parl. Gesch. BW Boek 6):
 “Evenmin als in het geldende BW nadere bepalingen omtrent de grootte van “zijn aandeel” zijn gegeven, is in de algemene bepaling van het eerste lid nader omschreven hoe het gedeelte van de schuld dat hem “aangaat” moet worden vastgesteld. Hieromtrent toch zijn geen algemene regels te geven. De grootte van ieders bijdrageplicht zal in de eerste plaats afhangen van hetgeen zij uitdrukkelijk of stilzwijgend omtrent hun bijdrageplicht zijn overeengekomen en van een eventuele onderlinge rechtsverhouding der schuldenaren op grond waarvan zij zich gezamenlijk hebben verbonden; zo beslist de vennootschapsovereenkomst over de onderlinge bijdrageplicht van de firmanten in de firmaschulden. Is de schuld om baat aangegaan, dan is voorts van belang – en dit vooral, wanneer er tussen de schuldenaren geen andere band bestaat, dan het feit dat zij hoofdelijke medeschuldenaren zijn – in hoeverre de tegenwaarde van hun schuld ieder van hen ten goede is gekomen. (...) Tenslotte kunnen ook de beginselen van ongerechtvaardigde verrijking nog een rol spelen. In ieder geval is het niet wenselijk – gelijk in sommige buitenlandse wetboeken is bepaald – als hoofdregel voorop te stellen dat de schuldenaren voor gelijke delen in de schuld moeten bijdragen; de uitzonderingen zouden dan belangrijker zijn dan de hoofdregel. Vanzelfsprekend is echter, indien geen van de hierboven aangegeven omstandigheden en beginselen uitsluitsel geven, een draagplicht voor gelijke delen ook volgens het ontwerp de aangewezen oplossing.”
 De grootte van ieders bijdrageplicht hangt volgens het hof dus in de eerste plaats af van hetgeen partijen omtrent die bijdrageplicht zijn overeengekomen. De vrouw stelt echter niet dat zij uitdrukkelijk of stilzwijgend met de man heeft afgesproken dat de schuld (grotendeels) voor zijn rekening zou komen.
 De enkele omstandigheid waarop de vrouw zich wél beroept, namelijk dat de geleende gelden (volledig of grotendeels) ten goede zijn gekomen aan man (zo al juist), maakt nog niet dat de man (volledig of grotendeels) draagplichtig is voor de schuld. Tussen partijen bestond niet slechts de band van hoofdelijk medeschuldenaar. Zij waren ten tijde van het aangaan van de schuld ook echtgenoten die elkaar ingevolge art. 1:81 BW getrouwheid, hulp en bijstand verschuldigd waren en die daarom verplicht waren elkaar het nodige te verschaffen. Dat dáárvan, in het bijzonder “elkaar het nodige verschaffen”, bij de lening van € 60.000,-, geen sprake was, heeft de vrouw niet gesteld en dat is ook niet gebleken. Dit had temeer op de weg van de vrouw gelegen nu niet duidelijk is waarom zij – niettegenstaande het huwelijksvermogensregime (een zogenoemde koude uitsluiting) – überhaupt samen met de man de lening van € 60.000,- is aangegaan. Derhalve moeten beide partijen worden geacht voor gelijke delen in de schuld bij te dragen.
 Omdat beide partijen voor gelijke delen draagplichtig zijn ter zake van het krediet van € 60.000,- en verder niet in geschil is dat de man dit gehele bedrag heeft afgelost, brengt dat met zich mee dat ingevolge art. 5 lid 1 van de huwelijkse voorwaarden aan de man een vergoedingsrecht toekomt van € 30.000,-.
 Geheel anders werd beslist door Gerechtshof ’s-Hertogenbosch op 13 maart 2018 (ECLI:NL:GHSHE:2018:1104). (FJR 2018/37.8) Ook daar werd vastgesteld dat het bestaan van uitdrukkelijk of stilzwijgend gemaakte afspraken over de draagplicht van partijen voor de hypothecaire schuld niet was komen vast te staan. Op grond van het bepaalde in art. 3:172 BW zouden partijen daarom in beginsel ieder voor de helft van de hypothecaire schuld draagplichtig zijn. Op basis van de onderlinge rechtsverhouding van partijen op grond waarvan zij zich onderling hebben verbonden alsmede de eisen van redelijkheid en billijkheid die deze rechtsverhouding (ook na beëindiging van het huwelijk) beheersen en op grond waarvan zij hun gedrag mede moeten laten bepalen door de gerechtvaardigde belangen van de wederpartij (vergelijk art. 6:2 BW en HR 19 oktober 2007, NJ 2007/565), is het hof echter van oordeel dat de onderlinge draagplicht 1/3e ten laste van de man en 2/3e ten laste van de vrouw bedraagt. Partijen hebben, om hen moverende redenen, bij de overdracht van de woning uitdrukkelijk gekozen voor een eigendomsverhouding die een ongelijk aandeel (1/3e versus 2/3e) van partijen in de woning behelst. Gelet op de omstandigheid dat de eigendomsrechten van partijen in hun onverdeeld aandeel in de woning 1/3e respectievelijk 2/3e bedragen, dient derhalve deze onderlinge verhouding ook aan de draagplicht voor de hypothecaire schuld ten grondslag te liggen. Hierbij neemt het hof in aanmerking dat bij verdeling van de woning de waarde van het goed de deelgenoten naar evenredigheid toekomt (hier: 2/3e voor de vrouw en 1/3e voor de man), aldus HR 21 april 2006, ECLI:NL:HR:2006:AU8938, NJ 2007/395. Zou de vrouw slechts de helft van de hypotheekschuld behoeven te voldoen, dan zou zij met een geringere investering een hoger rendement behalen en in die zin zou dan sprake zijn van een wanverhouding.
 3. Samenlevers
 Op 6 maart 2018 heeft het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch (ECLI:NL:GHSHE:2018:886) (FJR 2018/37.9) een uitspraak gedaan waarin veel leerstukken die een rol kunnen spelen bij de vermogensrechtelijke afwikkeling tussen ex-samenlevers de revue passeren. Het gaat in deze zaak om samenlevers zonder samenlevingsovereenkomst, die samen drie kinderen hebben gekregen, waarbij er na de geboorte van het eerste kind een traditionele rolverdeling was, en waarbij partijen gezamenlijk eigenaar waren van een woning met bijbehorende hypotheek.
 De man betoogt dat hij gedurende de samenleving alle kosten heeft voldaan, waaronder premies voor een kapitaalverzekering verbonden aan de hypotheek, de hypotheekrente, investeringen in de woning en de kosten van levensonderhoud van het gezin. De man wil de helft van zijn inleg in de polis en de investeringen in de woning terugontvangen van de vrouw.
 3.1 Haviltex
 In zijn arrest van 8 juni 2012 (ECLI:NL:HR:2012:BV9539) heeft de Hoge Raad voor gevallen van beëindiging van een affectieve relatie met samenwoning, waaruit kinderen zijn geboren, de betrokkenen geen samenlevingscontract hebben gesloten en zij een eenvoudige gemeenschap van woning hebben, geoordeeld dat zowel de vraag of bepaalde afspraken zijn gemaakt, alsook de vraag welke inhoud die afspraken hebben, te worden beantwoord aan de hand van de Haviltexmaatstaf (zie HR 13 maart 1981, NJ 1981/635). Daarbij zijn alle omstandigheden van het geval van belang en kan acht worden geslagen op het feitelijk handelen van partijen. Bovenstaande maatstaf geldt ook bij beantwoording van de vraag of afspraken (kunnen worden geacht te) zijn gewijzigd (vgl. HR 2 september 2011, LJN BQ3876, NJ 2012/75). Bij deze uitleg dient de rechter rekening te houden met alle bijzondere omstandigheden van het gegeven geval, gewaardeerd naar hetgeen de maatstaven van redelijkheid en billijkheid meebrengen (HR 20 februari 2004, ECLI:NL:HR:2004:AO1427, NJ 2005/493).
 Het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch loopt in de uitspraak alle omstandigheden na en komt vervolgens tot de conclusie dat van het bestaan van een (stilzwijgende) overeenkomst moet worden uitgegaan die inhoudt dat tegenover de geldelijke meerinbreng van de man (inkomen) de niet-geldelijke meerinbreng van de vrouw (arbeid) staat, waarbij partijen elkaar ter zake niets meer verschuldigd zijn (in die zin ook A-G Huydecoper in zijn conclusie voor HR 17 december 2004, ECLI:NL:HR:2004:AR3636, pt. 8). Ter zake de polis, die de man heeft betaald uit het inkomen dat hij op grond van de samenwerking tussen partijen in staat was te generen, hoeft de vrouw dus niets meer aan de man te betalen.
 3.2 Stilzwijgende overeenkomst
 Ter zake de door de man gedane investeringen in de woning, niet betaald uit zijn inkomen maar uit zijn vermogen, komt het hof tot het oordeel dat de vrouw niet, althans onvoldoende duidelijk heeft gemaakt dat sprake is van het bestaan van een (stilzwijgende) overeenkomst tussen partijen dan wel op grond van welke verklaringen en gedragingen bij haar de verwachting, dan wel het gerechtvaardigde vertrouwen is gewekt dat de man bij het einde van de relatie de door hem gedane investeringen in de woning uit zijn privévermogen niet zou willen verrekenen, dan wel dat de helft van de ‘overwaarde’ van de woning, “zonder rekening te houden met de investeringen van de man”, aan haar zou toekomen.
 De (stilzwijgende) overeenkomst van partijen dat tegenover de geldelijke meerinbreng van de man (inkomen) de niet-geldelijke meerinbreng van de vrouw (arbeid) staat, waarbij partijen elkaar ter zake niets meer verschuldigd zijn, kan naar het oordeel van het hof niet zo ver worden opgerekt dat deze ook zou zien op de investeringen van € 346.654,- uit privévermogen. Dat partijen de bedoeling hebben gehad behalve inkomen ook nog vermogen te verrekenen, of dat de vrouw dit redelijkerwijs mocht verwachten of daarop mocht vertrouwen, is niet gebleken.
 3.3 Natuurlijke verbintenis
 Ook met een beroep op het bestaan van een natuurlijk verbintenis komt de vrouw er niet. De rechtspraak waarop de vrouw zich kennelijk heeft beroepen (in het bijzonder HR 15 september 1995, NJ 1996/616, m.nt. W.M. Kleijn (Le Miralda); HR 17 oktober 1997, NJ 1998/692, m.nt. W.M. Kleijn (Premiewoning) en HR 1 oktober 2004, NJ 2005/1, m.nt. W.M. Kleijn) betrof, anders dan hier, de situatie van gehuwden (en verschilde ook in andere opzichten van de zaak waarin het hof dient te beslissen). Ofschoon in beginsel in geval van beëindiging van een relatie – waarbij geen sprake is geweest van een huwelijk, samenlevingsovereenkomst of partnerregistratie – het aannemen van een natuurlijke verbintenis van de ene ex-partner tot het voor kortere of langere tijd onderhouden van de andere ex-partner, goed denkbaar is (aldus A-G Rank-Berenschot in haar conclusie (sub 2.5) voor de beschikking van de Hoge Raad van 14 juni 2013, ECLI:NL:HR:2013:CA2925), is dat niet de prestatie waarop de vrouw zegt recht te hebben. De vrouw heeft zich erop beroepen dat zij, toen de investeringen door de man uit zijn privévermogen werden gedaan, daarop een dringende aanspraak had, met name omdat de prestatie ertoe zou strekken te waarborgen dat de vrouw met de kinderen ook na het einde van de relatie van partijen “een goede toekomst tegemoet zou kunnen gaan”. Hoewel (in geval van een huwelijk) het verstrekken door een echtgenoot van gelden voor de aankoop van een mede op naam van de andere echtgenoot te stellen woning een objectieve aanwijzing kan zijn voor het bestaan van een natuurlijke verbintenis (omdat in de regel de prestatie ertoe strekt dat de andere echtgenoot na het huwelijk in de woning kan blijven wonen), aldus de drie zojuist genoemde uitspraken, beroept de vrouw zich niet op die strekking, terwijl het hof het bestaan van die strekking ook niet aannemelijk acht (hetgeen de man ook betoogt), nu op de woning een hypotheek rust van € 337.000,-, en er overigens geen sprake is van een huwelijk. De vrouw beroept zich erop dat zij na het einde van de relatie een goede toekomst tegemoet zou kunnen gaan. Het is het hof onduidelijk wat de vrouw daarmee bedoelt (maar het lijkt haar daarbij vooral te gaan om het afwenden van het gevaar van een restschuld), maar ook verder, in het licht van de omstandigheden van dit geval, in het bijzonder dat partijen hun vermogens gescheiden hielden, ook de vrouw vermogen heeft kunnen opbouwen en een verzorgingsgedachte ontbrak in de door de man betoogde zin (geen testament, geen nabestaandenpensioen, geen samenlevingsovereenkomst), is onvoldoende gebleken van het bestaan van een natuurlijke verbintenis. De investeringen van de man kunnen in dit geval niet naar maatschappelijke opvattingen als voldoening van een aan de vrouw toekomende prestatie worden aangemerkt.
 Het hof oordeelt voorts als volgt. Zo de man wél aan een natuurlijke verbintenis zou hebben voldaan door uit privévermogen in de woning te investeren, brengt dit niet met zich dat de vrouw gerechtigd zou zijn tot (de helft van) de verkoopopbrengst van de woning, met voorbijgaan aan de door de man gedane investeringen in de woning. Voor zover de door de man gedane investeringen worden vergoed uit de gemeenschap, is van een restschuld voor de vrouw ook geen sprake.
 3.4 Vergoedingsrecht
 Met betrekking tot de woning is sprake van een eenvoudige gemeenschap in de zin van art. 3:166 BW. In zijn arrest van 21 april 2006, ECLI:NL:HR:2006:AU8938, NJ 2007/395, heeft de Hoge Raad als volgt overwogen:
 “3.4.3 (...) Uit art. 3:166 lid 2 vloeit voort dat de echtgenoten ieder een gelijk aandeel in de gemeenschap hebben, tenzij hun rechtsverhouding anders meebrengt. Het enkele feit dat de ene echtgenoot ten behoeve van de verkrijging van het goed een groter bedrag uit zijn privévermogen heeft besteed dan de andere echtgenoot, leidt niet ertoe dat uit hun rechtsverhouding voortvloeit dat hun beider aandeel niet gelijk is. Wel heeft bij verdeling van die gemeenschap iedere echtgenoot recht op vergoeding door de gemeenschap van het bedrag dat hij uit zijn privévermogen ten behoeve van de verkrijging van dat goed heeft besteed. Niet geheel uitgesloten is dat op grond van de eisen van redelijkheid en billijkheid een uitzondering moet worden gemaakt (HR 10 januari 1992, nr. 14631, NJ 1992/651), maar het onderhavige geval biedt – naar tussen partijen ook niet in geschil is – hiervoor geen grond. Hetgeen na aftrek van het totaal van die vergoedingen van de waarde of, bij vervreemding, van de opbrengst van het goed resteert, komt iedere echtgenoot naar evenredigheid van zijn aandeel in de gemeenschap – en dus niet naar evenredigheid van hetgeen hij ten behoeve van de verkrijging heeft besteed uit zijn privévermogen – toe.”
 Het hof is van oordeel dat voornoemde overweging zich ook leent voor toepassing op het onderhavige geval, nu de bepaling van art. 3:166 BW betrekking heeft op deelgenoten in het algemeen, ongeacht de aard van het deelgenootschap. Het hof verwijst voorts naar de conclusie van A-G Rank-Berenschot van 20 december 2013 (m.n. voetnoot 12), ECLI:NL:PHR:2013:2374; conclusie van A-G Wissink voor HR 8 juli 2012, ECLI:NL:PHR:2012:BV9539, pt. 2.4.1.
 Uit het voorgaande vloeit voort dat de man recht heeft op een (nominale) vergoeding door de eenvoudige gemeenschap van het bedrag dat hij uit zijn privévermogen ten behoeve van de woning heeft geïnvesteerd, te weten € 346.654,-.
 3.5 Waardeverlies investeringen
 Het hof oordeelt als volgt. De rechter dient de wijze van verdeling te bepalen met inachtneming van de tussen de deelgenoten geldende rechtsverhouding, zulks mede in het licht van het bepaalde in art. 3:166 lid 3 BW (HR 12 juli 2013, ECLI:NL:HR:2013:BZ8746, (Texelse woning) r.o. 3.5). De affectieve relatie van partijen (zonder samenlevingsovereenkomst) brengt niet mee, ook niet in het licht van de redelijkheid en billijkheid, dat de vrouw in het waardeverlies van de investeringen dient bij te dragen. Een rechtsgrondslag die de vrouw daartoe verplicht, is er niet.
 Het hof benadrukt hierbij in het bijzonder dat het delen in de winst (waarover het arrest van de Hoge Raad van 21 april 2006, zojuist aangehaald) niet het tegenovergestelde is van het nemen van verlies (waaraan het argument ontleend zou kunnen worden dat de vrouw het verlies wél mede zou moeten dragen). Bij het nemen van verlies (het delen in de onderwaarde) komt het namelijk aan op de mogelijkheid en bereidheid (hier van de vrouw) risico te dragen. Het gaat niet aan dat de man het risico van zijn investeringen zonder meer, zoals hij wenst, kan afwentelen op de vrouw. Naar zijn eigen stelling hebben partijen bewust voor een ongereguleerde vorm van samenleving gekozen en hebben zij hun financiën altijd gescheiden gehouden. De man heeft dus ook afgezien van de in samenlevingsovereenkomsten wel gebruikelijke clausule dat bij een woning die op beider naam wordt gesteld degene die meer heeft bijgedragen dan de andere deelgenoot, een vorderingsrecht heeft op die andere deelgenoot ten bedrage van de helft van het verschil. Met die clausule had de man kunnen bewerkstelligen dat beide deelgenoten ieder voor de helft meedoen in de waardeschommeling (niet alleen winst, maar ook verlies) van het goed. Dat hij dit niet gedaan heeft, maar gekozen heeft voor, in zijn woorden, ongereguleerd samenwonen, komt dan ook voor zijn rekening en risico.
 Mr. P. (Pieter) Dorhout is advocaat/bemiddelaar te Egmond aan den Hoef, hoofdredacteur van JurisDidact en medewerker van FJR; mr. C. (Corinne) de Bie-Koopman is advocaat/mediator te Alkmaar en medewerker van FJR.


text:
 13.12.2012
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 341/18
 DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
 NR 167/2012
 z dnia 28 września 2012 r.
 zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
 WSPÓLNY KOMITET EOG,
 uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 W porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/73/UE z dnia 24 listopada 2010 r. zmieniająca dyrektywę 2003/71/WE w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych oraz dyrektywę 2004/109/WE w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym (1).
 (2)
 W związku z tym załącznik IX do Porozumienia EOG powinien zostać odpowiednio zmieniony,
 PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
 Artykuł 1
 W załączniku IX do porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:
 1)
 w pkt 29b (dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
 „, zmieniona:
 —
 32010 L 0073: dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/73/UE z dnia 24 listopada 2010 r. (Dz.U. L 327 z 11.12.2010, s. 1).”;
 2)
 w pkt 29d (dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
 „, zmieniona:
 —
 32010 L 0073: dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/73/UE z dnia 24 listopada 2010 r. (Dz.U. L 327 z 11.12.2010, s. 1).”.
 Artykuł 2
 Teksty dyrektywy 2010/73/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
 Artykuł 3
 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 września 2012 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (2).
 Artykuł 4
 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
 Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2012 r.
 W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
 Atle LEIKVOLL
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 327 z 11.12.2010, s. 1.
 (2) Wskazano wymogi konstytucyjne.


text:
 25.1.2014
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 24/25
 Kanne 28.10.2013 — Bimbo v. SMHV — Cafe’ do Brasil (Caffè KIMBO Espresso Napoletano)
 (Asia T-569/13)
 2014/C 24/44
 Kannekirjelmän kieli: englanti
 Asianosaiset
 Kantaja: Bimbo, SA (Barcelona, Espanja) (edustaja: asianajaja N. Fernández Fernández-Pacheco
 Vastaaja: sisämarkkinoiden harmonisointivirasto (tavaramerkit ja mallit)
 Vastapuoli valituslautakunnassa: Cafe’ do Brasil SpA (Melito di Napoli, Italia)
 Vaatimukset
 Kantaja vaatii unionin yleistä tuomioistuinta
 —
 kumoamaan sisämarkkinoiden harmonisointiviraston (tavaramerkit ja mallit) neljännen valituslautakunnan 29.8.2013 tekemän päätöksen R 1561/2012-4 ja
 —
 velvoittamaan väliintulijan korvaamaan oikeudenkäyntikulut.
 Oikeudelliset perusteet ja pääasialliset perustelut
 Yhteisön tavaramerkin hakija: vastapuoli valituslautakunnassa
 Haettu yhteisön tavaramerkki: kuviomerkki, jossa on värit punainen, kulta, valkoinen ja musta sekä sanaosa ”Caffè KIMBO Espresso Napoletano”, luokkiin 30, 32 ja 43 kuuluville tavaroille ja palveluille — yhteisön tavaramerkkihakemus nro 4 037 933
 Sen tavaramerkin tai merkin haltija, johon väitemenettelyssä on vedottu: kantaja
 Tavaramerkki tai merkki, johon väitemenettelyssä on vedottu: luokkaan 30 kuuluville tavaroille rekisteröity espanjalainen sanamerkki ”BIMBO” nro 291 655 ja aikaisempi luokkaan 30 kuuluville tavaroille rekisteröity laajalti tunnettu espanjalainen tavaramerkki ”BIMBO”
 Väiteosaston ratkaisu: väitteen hylkääminen osittain
 Valituslautakunnan ratkaisu: valituksen hylkääminen
 Kanneperusteet: yhteisön tavaramerkistä annetun asetuksen 8 artiklan 1 kohdan b alakohta ja 8 artiklan 5 kohta.


text:
 30.8.2008
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 223/38
 Klage, eingereicht am 15. Juli 2008 — Kommission der Europäischen Gemeinschaften/Königreich Schweden
 (Rechtssache C-322/08)
 (2008/C 223/63)
 Verfahrenssprache: Schwedisch
 Parteien
 Klägerin: Kommission der Europäischen Gemeinschaften (Prozessbevollmächtigte: M. Condou-Durande und J. Enegren)
 Beklagter: Königreich Schweden
 Anträge
 Die Kommission beantragt,
 —
 festzustellen, dass das Königreich Schweden gegen seine Verpflichtungen aus der Richtlinie 2004/83/EG des Rates vom 29. April 2004 (1) verstoßen hat, indem es nicht die Rechts- und Verwaltungsvorschriften erlassen hat, die erforderlich sind, um dieser Richtlinie in vollem Umfang nachzukommen, oder jedenfalls die Kommission hierüber nicht unterrichtet hat;
 —
 dem Königreich Schweden die Kosten aufzuerlegen.
 Klagegründe und wesentliche Argumente
 Die Frist für die Umsetzung der Richtlinie sei am 10. Oktober 2006 abgelaufen.
 (1) Richtlinie 2004/83/EG des Rates vom 29. April 2004 über Mindestnormen für die Anerkennung und den Status von Drittstaatsangehörigen oder Staatenlosen als Flüchtlinge oder als Personen, die anderweitig internationalen Schutz benötigen, und über den Inhalt des zu gewährenden Schutzes, ABl. L 304, S. 12.


text:
 Advertência jurídica importante
 |
 52005PC0062(01)
 Proposta de Decisão do Conselho relativa à assinatura e aplicação provisória do Acordo entre a Comunidade Europeia e a República do Líbano sobre certos aspectos dos serviços aéreos /* COM/2005/0062 final */
 Bruxelas, 25.2.2005COM(2005) 62 final2005/0012 (CNS)Proposta deDECISÃO DO CONSELHOrelativa à assinatura e aplicação provisória do Acordo entre a Comunidade Europeia e a República do Líbano sobre certos aspectos dos serviços aéreosProposta deDECISÃO DO CONSELHOrelativa à conclusão do Acordo entre a Comunidade Europeia e a República do Líbano sobre certos aspectos dos serviços aéreos(apresentadas pela Comissão)EXPOSIÇÃO DE MOTIVOSAs relações internacionais entre os Estados-Membros e os países terceiros no domínio da aviação têm sido tradicionalmente reguladas através de acordos bilaterais de serviços aéreos celebrados entre os Estados-Membros e os países terceiros, dos respectivos anexos e de outros dispositivos bilaterais ou multilaterais.Segundo os acórdãos do Tribunal de Justiça das Comunidades Europeias relativos aos processos C-466/98, C-467/98, C-468/98, C-471/98, C-472/98, C-475/98 e C-476/98, a Comunidade tem competência exclusiva no que respeita a vários aspectos da política externa no domínio da aviação. O Tribunal de Justiça também clarificou o direito das transportadoras aéreas comunitárias a beneficiarem da liberdade de estabelecimento na Comunidade, incluindo o direito de acesso ao mercado em condições não discriminatórias.As tradicionais cláusulas de designação incluídas nos acordos bilaterais de serviços aéreos entre Estados-Membros infringem o direito comunitário. Essas cláusulas autorizam um país terceiro a recusar, retirar ou suspender as autorizações gerais ou pontuais de uma transportadora aérea que tenha sido designada por um Estado-Membro, mas cuja propriedade e controlo efectivo não pertence a esse Estado-Membro ou a nacionais desse Estado-Membro. Considerou-se que tais cláusulas constituem uma discriminação contra as transportadoras comunitárias estabelecidas no território de um Estado-Membro, mas que são propriedade e controladas por nacionais de outros Estados-Membros. As referidas cláusulas estão em contradição com o artigo 43.o do Tratado, que garante aos nacionais dos Estados-Membros que exerçam a sua liberdade de estabelecimento o mesmo tratamento no Estado-Membro de acolhimento que o dispensado aos nacionais desse Estado-Membro.Na sequência dos acórdãos do Tribunal de Justiça, o Conselho autorizou a Comissão, em Junho de 2003, a iniciar negociações com países terceiros sobre a substituição de certas disposições dos acordos bilaterais existentes por um acordo comunitário[1].Em conformidade com os mecanismos e as directrizes constantes do anexo à decisão do Conselho que autoriza a Comissão a iniciar negociações com países terceiros tendo em vista a substituição de certas disposições dos acordos bilaterais vigentes por um acordo comunitário, a Comissão negociou um acordo com a República do Líbano, que substitui certas disposições dos acordos bilaterais de serviço aéreo vigentes, celebrados entre os Estados-Membros e a República do Líbano. O artigo 2.o do acordo substitui as tradicionais cláusulas de designação por uma cláusula de designação comunitária, que permite a todas as transportadoras comunitárias beneficiar do direito de estabelecimento. Os artigos 4.o e 5.o do acordo abordam dois tipos de cláusulas respeitantes a questões da competência comunitária. O artigo 4.o trata da tributação do combustível utilizado na aviação, cuja harmonização se deve à Directiva 2003/96/CE do Conselho, que reestrutura o quadro comunitário de tributação dos produtos energéticos e da electricidade, nomeadamente o n.o 2 do seu artigo 14.o. O artigo 5.o (Tarifas) resolve os conflitos entre os acordos bilaterais de serviço aéreo vigentes e o Regulamento n.o 2409/92 do Conselho sobre tarifas aéreas de passageiros e de carga, que proíbe que as transportadoras de países terceiros sejam líderes de preços dos serviços de transporte aéreo integralmente efectuados dentro da Comunidade.O Conselho é instado a aprovar as decisões relativas à assinatura e aplicação provisória bem como à conclusão do acordo entre a Comunidade Europeia e a República do Líbano sobre certos aspectos dos serviços aéreos e a designar as pessoas com poderes para assinar o acordo em nome da Comunidade.Proposta deDECISÃO DO CONSELHOrelativa à assinatura e aplicação provisória do Acordo entre a Comunidade Europeia e a República do Líbano sobre certos aspectos dos serviços aéreosO CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia e, nomeadamente, o n.o 2 do seu artigo 80.o, em conjugação com o n.o 2, primeira frase do primeiro parágrafo, do seu artigo 300.o,Tendo em conta a proposta da Comissão[2],Considerando o seguinte:O Conselho autorizou a Comissão, em 5 de Junho de 2003, a iniciar negociações com os países terceiros tendo em vista a substituição de certas disposições dos acordos bilaterais vigentes por um acordo comunitário.A Comissão negociou em nome da Comunidade um acordo com a República do Líbano sobre certos aspectos dos serviços aéreos, em conformidade com os mecanismos e directrizes constantes do anexo da decisão do Conselho que autoriza a Comissão a iniciar negociações com os países terceiros tendo em vista a substituição de certas disposições dos acordos bilaterais vigentes por um acordo comunitário.Sob reserva da sua eventual conclusão em data posterior, o acordo negociado pela Comissão deverá ser assinado e aplicado a título provisório,DECIDE:Artigo único1. Sob reserva da eventual conclusão do acordo em data posterior, o Presidente do Conselho é autorizado a designar a ou as pessoas com poderes para assinar em nome da Comunidade o Acordo entre a Comunidade Europeia e a República do Líbano sobre certos aspectos dos serviços aéreos.2. Na pendência da sua entrada em vigor, o acordo será aplicado a título provisório a partir do primeiro dia do primeiro mês seguinte à data em que as Partes se tenham notificado mutuamente da conclusão dos procedimentos necessários para o efeito. O Presidente do Conselho está autorizado a proceder à notificação prevista no n.o 2 do artigo 8.o do acordo.3. O texto do acordo consta do anexo à presente decisão.Feito em Bruxelas, em [...]Pelo ConselhoO Presidente2005/0012 (CNS)Proposta deDECISÃO DO CONSELHOrelativa à conclusão do Acordo entre a Comunidade Europeia e a República do Líbano sobre certos aspectos dos serviços aéreosO CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia e, nomeadamente, o n.o 2 do seu artigo 80.o, em conjugação com o n.o 2, primeira frase do primeiro parágrafo, e com o n.o 3, primeiro parágrafo, do seu artigo 300.o,Tendo em conta a proposta da Comissão[3],Tendo em conta o parecer do Parlamento Europeu[4],Considerando o seguinte:(1) O Conselho autorizou a Comissão, em 5 de Junho de 2003, a iniciar negociações com os países terceiros tendo em vista a substituição de certas disposições dos acordos bilaterais vigentes por um acordo comunitário.(2) A Comissão negociou em nome da Comunidade um acordo com a República do Líbano sobre certos aspectos dos serviços aéreos, em conformidade com os mecanismos e directrizes constantes do anexo da decisão do Conselho que autoriza a Comissão a iniciar negociações com os países terceiros tendo em vista a substituição de certas disposições dos acordos bilaterais vigentes por um acordo comunitário.(3) Este acordo foi assinado em nome da Comunidade em [...], sob reserva da sua eventual conclusão em data ulterior, em conformidade com a Decisão .../.../CE do Conselho, de [...][5].(4) Este acordo deve ser aprovado,DECIDE:Artigo 1.°1. O Acordo entre a Comunidade Europeia e a República do Líbano sobre certos aspectos dos serviços aéreos é aprovado em nome da Comunidade.2. O texto do acordo consta do anexo à presente decisão.Artigo 2.°O Presidente do Conselho está autorizado a designar a pessoa com poderes para proceder à notificação prevista no n.o 1 do artigo 8.o do acordo.Feito em Bruxelas, em [...]Pelo ConselhoO PresidenteAnexoACORDO entre a Comunidade Europeia e a República do Líbano sobre certos aspectos dos serviços aéreosA COMUNIDADE EUROPEIA,por um lado, eA REPÚBLICA DO LÍBANO,por outro,(a seguir designadas «as Partes»)VERIFICANDO que foram concluídos acordos bilaterais de serviços aéreos entre diversos Estados-Membros da Comunidade Europeia e a República do Líbano contendo disposições contrárias ao direito comunitário,VERIFICANDO que a Comunidade Europeia tem competência exclusiva no que respeita a vários aspectos que podem ser incluídos em acordos bilaterais de serviços aéreos entre os Estados-Membros da Comunidade Europeia e países terceiros,VERIFICANDO que, nos termos do direito comunitário, as transportadoras aéreas comunitárias estabelecidas num Estado-Membro têm o direito de aceder em condições não discriminatórias às ligações aéreas entre os Estados-Membros da Comunidade Europeia e os países terceiros,TENDO EM CONTA os acordos entre a Comunidade Europeia e certos países terceiros que prevêem a possibilidade de os nacionais desses países terceiros adquirirem uma participação em transportadoras aéreas licenciadas nos termos do direito comunitário,RECONHECENDO que as disposições dos acordos bilaterais de serviços aéreos entre os Estados-Membros da Comunidade Europeia e a República do Líbano que são contrárias ao direito comunitário devem ser tornadas inteiramente conformes com ele, de modo a estabelecer uma base jurídica sólida para os serviços aéreos entre a Comunidade Europeia e a República do Líbano e preservar a continuidade de tais serviços,VERIFICANDO que não é objectivo da Comunidade Europeia, no âmbito destas negociações, afectar o volume total de tráfego aéreo entre a Comunidade Europeia e a República do Líbano, perturbar o equilíbrio entre as transportadoras aéreas comunitárias e as transportadoras aéreas da República do Líbano, ou negociar alterações às disposições dos acordos bilaterais de serviço aéreo em vigor em matéria de direitos de tráfego,ACORDARAM NO SEGUINTE:Artigo 1.oDisposições gerais1. Para efeitos do presente acordo, entende-se por “Estados-Membros” os Estados-Membros da Comunidade Europeia.2. As referências, nos acordos enumerados no anexo 1, aos nacionais do Estado-Membro que é Parte nesse acordo deverão ser entendidas como referências aos nacionais dos Estados-Membros da Comunidade Europeia.3. As referências, nos acordos enumerados no anexo 1, às transportadoras aéreas ou companhias aéreas do Estado-Membro que é Parte nesse acordo deverão ser entendidas como referências às transportadoras aéreas ou companhias aéreas designadas por esse Estado-Membro.Artigo 2.oDesignação por um Estado-Membro1. As disposições dos n.os 2 e 3 do presente artigo substituem as disposições correspondentes dos artigos enumerados respectivamente no anexo 2 a) e b) no que respeita respectivamente à designação de uma transportadora aérea pelo Estado-Membro em causa, às suas autorizações gerais e pontuais concedidas pela República do Líbano e à recusa, revogação, suspensão ou limitação das autorizações gerais ou pontuais da transportadora aérea.2. Após recepção de uma designação por um Estado-Membro, a República do Líbano concederá as autorizações gerais e pontuais adequadas, num prazo administrativo mínimo, desde que:i. a transportadora aérea esteja estabelecida, nos termos do Tratado que institui a Comunidade Europeia, no território do Estado-Membro que procedeu à designação e disponha de uma licença de exploração válida na acepção do direito comunitário;ii. o controlo regulamentar efectivo da transportadora aérea seja exercido e mantido pelo Estado-Membro responsável pela emissão do seu Certificado de Operador Aéreo e a autoridade aeronáutica competente seja claramente identificada na designação; eiii. a transportadora aérea seja propriedade e continue a ser propriedade, directamente ou através de participação maioritária, dos Estados-Membros e/ou de nacionais dos Estados-Membros, ou de outros Estados enumerados no anexo 3 e/ou de nacionais desses outros Estados e seja efectivamente controlada em permanência por esses Estados e/ou nacionais desses Estados.3. A República do Líbano pode recusar, revogar, suspender ou limitar as autorizações gerais ou pontuais de uma transportadora aérea designada por um Estado-Membro, nos casos em que:i. a transportadora aérea não esteja estabelecida, nos termos do Tratado que institui a Comunidade Europeia, no território do Estado-Membro que procedeu à designação ou não disponha de uma licença de exploração válida na acepção do direito comunitário;ii. o controlo regulamentar efectivo da transportadora aérea não seja exercido ou mantido pelo Estado-Membro responsável pela emissão do seu Certificado de Operador Aéreo ou a autoridade aeronáutica competente não tenha sido claramente identificada na designação; eiii. a transportadora aérea não seja propriedade nem seja efectivamente controlada, directamente ou através de participação maioritária, pelos Estados-Membros e/ou nacionais dos Estados-Membros, ou por outros Estados enumerados no anexo 3 e/ou nacionais desses outros Estados;Ao exercer o direito que lhe assiste ao abrigo do disposto no presente número, a República do Líbano não estabelecerá discriminações entre as transportadoras aéreas da Comunidade com base na nacionalidade.Artigo 3.o Direitos em matéria de controlo regulamentar1. As disposições do n.o 2 do presente artigo complementam os artigos enumerados no anexo 2 c).2. Caso um Estado-Membro tenha designado uma transportadora aérea cujo controlo regulamentar seja exercido e mantido por outro Estado-Membro, os direitos da República do Líbano nos termos das disposições de segurança do acordo entre o Estado-Membro que designou a transportadora aérea e a República do Líbano aplicam-se igualmente no que respeita à adopção, exercício ou manutenção das normas de segurança por esse outro Estado-Membro e no que respeita à autorização de exploração dessa transportadora aérea.Artigo 4.oTributação do combustível utilizado na aviação1. As disposições do n.o 2 do presente artigo complementam as disposições correspondentes dos artigos enumerados no anexo 2 d).2. Sem prejuízo de qualquer outra disposição em contrário, nenhum elemento dos acordos enumerados no anexo 2 d) obsta a que os Estados-Membros apliquem impostos, contribuições, direitos, taxas ou outras imposições sobre o combustível fornecido no seu território para ser utilizado nas aeronaves de uma transportadora aérea designada da República do Líbano que opere entre um ponto do território desse Estado-Membro e outro ponto do território desse Estado-Membro ou do território de outro Estado-Membro.Artigo 5.o Tarifas de transporte dentro da Comunidade Europeia1. As disposições do n .o 2 do presente artigo complementam os artigos enumerados no anexo 2 e).2. As tarifas a cobrar pela(s) transportadora(s) aérea(s) designada(s) pela República do Líbano ao abrigo de um acordo mencionado no anexo 1 que contenha uma disposição enumerada no anexo 2 e) relativa ao transporte efectuado integralmente dentro da Comunidade Europeia estarão sujeitas ao direito comunitário.Artigo 6.o Anexos ao acordoOs anexos do presente acordo fazem dele parte integrante.Artigo 7.oRevisão ou alteraçãoAs Partes podem, de comum acordo, rever ou alterar em qualquer momento o presente acordo.Artigo 8.oEntrada em vigor e aplicação provisória1. O presente acordo entra em vigor na data em que as Partes se notifiquem reciprocamente por escrito da conclusão dos respectivos procedimentos internos necessários para a sua entrada em vigor.2. Sem prejuízo do disposto no n.o 1, as Partes acordam em aplicar provisoriamente o presente acordo a partir do primeiro dia do mês seguinte à data em que as Partes se tenham notificado mutuamente da conclusão dos procedimentos necessários para o efeito.3. Os acordos e outras disposições aprovados entre os Estados-Membros e a República do Líbano que, à data de assinatura do presente acordo, não tenham ainda entrado em vigor e não estejam a ser aplicados provisoriamente são enumerados no anexo 1 b). O presente acordo aplica-se aos referidos acordos e disposições a partir da data de entrada em vigor ou aplicação provisória dos mesmos.Artigo 9.o Cessação de vigência1. Caso cesse a vigência de um acordo enumerado no anexo I, a vigência de todas as disposições do presente acordo relacionadas com o acordo em causa cessará simultaneamente.2. Caso cesse a vigência de todos os acordos enumerados no anexo 1, a vigência do presente acordo cessará simultaneamente.EM FÉ DO QUE os abaixo assinados, com os devidos poderes para o efeito, apuseram as suas assinaturas no presente Acordo.Feito em [....] em dois exemplares, aos [...] de [...] de [...], nas línguas alemã, checa, dinamarquesa, eslovaca, eslovena, espanhola, estónia, finlandesa, francesa, grega, húngara, inglesa, italiana, letã, lituana, maltesa, neerlandesa, polaca, portuguesa, sueca e árabe. Em caso de divergência, o texto em língua inglesa prevalece sobre os textos noutras línguas.PELA COMUNIDADE EUROPEIA: PELA REPÚBLICA DO LÍBANO:Anexo 1Lista dos acordos referidos no artigo 1.° do present e acordoa) Acordos de serviço aéreo entre a República do Líbano e os Estados-Membros da Comunidade Europeia que, à data da assinatura do presente acordo, tenham sido concluídos, assinados e/ou estejam a ser aplicados a título provisório- Acordo entre o Governo Federal da Áustria e o Governo da República do Líbano sobre serviços aéreos entre os respectivos territórios e para além destes , concluído em Beirute em 2 de Abril de 1969, na sua versão alterada (a seguir designado Acordo Líbano-Áustria);- Acordo entre o Governo da Bélgica e o Governo do Líbano sobre serviços aéreos entre os respectivos territórios e para além destes , concluído em Beirute em 24 de Dezembro de 1953, na sua versão alterada (a seguir designado Acordo Líbano-Bélgica);- Acordo de Serviços Aéreos entre o Governo da República de Chipre e o Governo da República do Líbano , rubricado em 23 de Maio de 1996 (a seguir designado Projecto de Acordo Líbano-Chipre);- Acordo de Transporte Aéreo entre o Governo da República Checa e o Governo da República do Líbano , concluído em Beirute em 22 de Setembro de 2003 (a seguir designado Acordo Líbano-República Checa);- Acordo de Transporte Aéreo entre a Dinamarca e o Líbano , concluído em Beirute em 21 de Outubro de 1955 (a seguir designado Acordo Líbano-Dinamarca);- Projecto de Acordo de Transporte Aéreo entre o Governo da República Francesa e o Governo da República do Líbano , rubricado e anexado à Acta Aprovada das consultas entre as delegações que representam os Governos da República Francesa e da República do Líbano, assinado em Paris em 24 de Junho de 1998 (a seguir designado Projecto de Acordo Líbano-França);- Acordo de Transporte Aéreo entre a República Federal da Alemanha e a República do Líbano , concluído em Beirute em 15 de Março de 1961, na sua versão alterada (a seguir designado Acordo Líbano-Alemanha);- Projecto de Acordo de Serviços Aéreos entre o Governo da República Federal da Alemanha e o Governo da República do Líbano , rubricado e anexado à Acta Aprovada assinada em Bona em 16 de Janeiro de 2002 (a seguir designado Projecto de Acordo Revisto Líbano-Alemanha);- Acordo entre o Governo do Reino da Grécia e o Governo da República do Líbano sobre a criação de serviços aéreos entre os territórios respectivos , concluído em Beirute em 6 de Setembro de 1948 (a seguir designado Acordo Líbano-Grécia);- Acordo entre o Governo da República Popular da Hungria e a República do Líbano sobre a aviação civil , concluído em Beirute em 15 de Janeiro de 1966 (a seguir designado Acordo Líbano-Hungria);- Acordo de Transporte Aéreo entre o Governo Italiano e o Governo da República do Líbano , concluído em Beirute em 24 de Janeiro de 1949, na sua versão alterada (a seguir designado Acordo Líbano-Itália);- Acordo de Serviços Aéreos entre o Governo da República do Líbano e o Governo do Grão-Ducado do Luxemburgo , rubricado e apenso enquanto anexo B ao Memorando de Entendimento Confidencial assinado em Beirute em 23 de Outubro de 1998 (a seguir designado Projecto de Acordo Líbano-Luxemburgo);- Projecto de Acordo de Serviços Aéreos entre o Governo de Malta e o Governo da República do Líbano , rubricado e apenso enquanto anexo B à Acta Aprovada assinada em Beirute em 30 de Abril de 1999 (a seguir designado Projecto de Acordo Líbano-Malta);- Acordo de Transporte Aéreo entre o Reino dos Países Baixos e a República do Líbano , concluído em Beirute em 20 de Setembro de 1949 (a seguir designado Acordo Líbano-Países Baixos);- Acordo de Serviços Aéreos entre o Governo da República Popular da Polónia e o Governo da República do Líbano , concluído em Beirute em 25 de Abril de 1966 (a seguir designado Acordo Líbano-Polónia);- Acordo de Transporte Aéreo entre a Suécia e o Líbano , concluído em Beirute em 23 de Março de 1953 (a seguir designado Acordo Líbano-Suécia);- Acordo entre o Governo do Reino Unido da Grã-Bretanha e Irlanda do Norte e o Governo da República do Líbano sobre serviços aéreos entre os respectivos territórios e para além destes , concluído em Beirute em 15 de Agosto de 1951, na sua versão alterada (a seguir designado Acordo Líbano-Reino Unido);b) Acordos de serviço aéreo e outras disposições rubricados ou assinados entre a República do Líbano e os Estados-Membros da Comunidade Europeia que, à data da assinatura do presente acordo, não tenham ainda entrado em vigor e não estejam a ser aplicados a título provisório- Projecto de Acordo de Transporte Aéreo entre o Reino de Espanha e a República do Líbano , rubricado em Madrid em 21 de Agosto de 1997 (a seguir designado Projecto de Acordo Líbano-Espanha).Anexo 2Lista dos art igos dos acordos enumerados no anexo 1 e referidos nos artigos 2.o a 5.o do presente acordoa) Designação por um Estado-Membro:- Artigo 3.o do Acordo Líbano-Áustria;- Artigo 3.o do Acordo Líbano-Bélgica;- Artigo 4.o do Projecto de Acordo Líbano-Chipre;- Artigo 3.o do Acordo Líbano-República Checa;- Artigo 3.o do Projecto de Acordo Líbano-França;- Artigo 3.o do Acordo Líbano-Alemanha;- Artigo 3.o do Acordo Líbano-Hungria;- Artigo 3.o do Projecto de Acordo Líbano-Luxemburgo;- Artigo 6.o do Projecto de Acordo Líbano-Malta;- Artigo 3.o do Acordo Líbano-Polónia;- Artigo 3.o do Projecto de Acordo Líbano-Espanha;- Artigo 4.o do Acordo Líbano-Reino Unido;b) Recusa, revogação, suspensão ou limitação das autorizações gerais ou pontuais:- Artigo 4.o do Acordo Líbano-Áustria;- Artigo 3.o do Acordo Líbano-Bélgica;- Artigo 5.o do Projecto de Acordo Líbano-Chipre;- Artigo 4.o do Acordo Líbano-República Checa;- Artigo 5.o do Acordo Líbano-Dinamarca;- Artigo 4.o do Projecto de Acordo Líbano-França;- Artigo 4.o do Acordo Líbano-Alemanha;- Artigo 6.o do Acordo Líbano-Grécia;- Artigo 4.o do Acordo Líbano-Hungria;- Artigo 6.o do Acordo Líbano-Itália;- Artigo 4.o do Projecto de Acordo Líbano-Luxemburgo;- Artigo 7.o do Projecto de Acordo Líbano-Malta;- Artigo 6.o do Acordo Líbano-Países Baixos;- Artigo 3.o do Acordo Líbano-Polónia;- Artigo 4.o do Projecto de Acordo Líbano-Espanha;- Artigo 5.o do Acordo Líbano-Suécia;- Artigo 4.o do Acordo Líbano-Reino Unido;c) Controlo regulamentar:- Artigo 7.o-A do Acordo Líbano-Áustria;- Artigo 7.o do Acordo Líbano-República Checa;- Artigo 8.o do Projecto de Acordo Líbano-França;- Artigo 7.o do Projecto de Acordo Líbano-Luxemburgo;- Artigo 6.o do Projecto de Acordo Revisto Líbano-Alemanha;d) Tributação do combustível utilizado na aviação:- Artigo 5.o do Acordo Líbano-Áustria;- Artigo 4.o do Acordo Líbano-Bélgica;- Artigo 7.o do Projecto de Acordo Líbano-Chipre;- Artigo 8.o do Acordo Líbano-República Checa;- Artigo 9.o do Acordo Líbano-Dinamarca;- Artigo 10.o do Projecto de Acordo Líbano-França;- Artigo 6.o do Acordo Líbano-Alemanha;- Artigo 10.o do Projecto de Acordo Revisto Líbano-Alemanha;- Artigo 3.o do Acordo Líbano-Grécia;- Artigo 14.o do Acordo Líbano-Hungria;- Artigo 3.o do Acordo Líbano-Itália;- Artigo 8.o do Projecto de Acordo Líbano-Luxemburgo;- Artigo 9.o do Projecto de Acordo Líbano-Malta;- Artigo 6.o do Acordo Líbano-Polónia;- Artigo 5.o do Projecto de Acordo Líbano-Espanha;- Artigo 9.o do Acordo Líbano-Suécia;- Artigo 5.o do Acordo Líbano-Reino Unido;e) Tarifas de transporte dentro da Comunidade Europeia:- Artigo 9.o do Acordo Líbano-Áustria;- Artigo 7.o do Acordo Líbano-Bélgica;- Artigo 16.o do Projecto de Acordo Líbano-Chipre;- Artigo 12.o do Acordo Líbano-República Checa;- Artigo 7.o do Acordo Líbano-Dinamarca;- Artigo 14.o do Projecto de Acordo Líbano-França;- Artigo 9.o do Acordo Líbano-Alemanha;- Artigo 14.o do Projecto de Acordo Revisto Líbano-Alemanha;- Artigo 7.o do Acordo Líbano-Hungria;- Artigo 13.o do Projecto de Acordo Líbano-Luxemburgo;- Artigo 14.o do Projecto de Acordo Líbano-Malta;- Artigo 10.o do Acordo Líbano-Polónia;- Artigo 7.o do Projecto de Acordo Líbano-Espanha;- Artigo 7.o do Acordo Líbano-Suécia;- Artigo 7.o do Acordo Líbano-Reino Unido;Anexo 3Lista dos outros Estados refer idos no artigo 2.° do presente acordoa) República da Islândia (ao abrigo do Acordo sobre o Espaço Económico Europeu);b) Principado do Liechtenstein (ao abrigo do Acordo sobre o Espaço Económico Europeu);c) Reino da Noruega (ao abrigo do Acordo sobre o Espaço Económico Europeu);d) Confederação Suíça (ao abrigo do Acordo entre a Comunidade Europeia e a Confederação Suíça sobre Transporte Aéreo).[1] Decisão 11323/03 do Conselho, de 5 de Junho de 2003 (documento reservado)[2] JO C [...] de [...], p. [...][3] JO C [...] de [...], p. [...][4] JO C [...] de [...], p. [...][5] JO C [...] de [...], p. [...]


text:
Ѝново е село в България, област Видин, община Видин.
 География
 Селото е разположено на 3 километра северозападно от Видин. Районът на Летище Видин опира до югозападния край на Иново.
 Местности
 В Иново са разположени 34 местности, изцяло земеделска земя, без горски фонд:
 Ефенди
 Градец
 Колтук
 Под Градец
 Мирилайските
 Бостаните
 Върха
 Фондовете
 Над село
 Падината
 Брестовете
 Геранчето
 Чунгуруските
 Пировитите
 Могилата
 Чешмата
 Долен гред
 Герена
 Под село
 Алимана
 Трънките
 Гьола
 Бановци
 Кратките
 Ендечето
 Смолниците
 Немския ендък
 Ново лозе
 Гръчки път
 Динковско бърдо
 Лозята
 Инивото
 Белуйна
 Неговановски път
 История
 Селище съществува на това място още от Средновековието. В османските регистри се среща под името Хиново, което се свързва с „лековит извор“, „лековита вода“. Към Иново е присъединено село Смърдан (или Смардан), считано от 1 януари 1960 г.
 През Руско-турската война край Смърдан румънски войски водят решително сражение с турците на 24 януари 1878 г., като понасят загуби от 119 убити и 316 ранени войници, 4 убити и 7 ранени офицери. В селото има паметник на загиналите румънски воини.
 По време на Сръбско-българската война от 1885 г. при село Иново се водят тежки боеве срещу обсаждащите сръбски войски, като сърбите не са допуснати да преминат защитната линия.
 В първите години на комунистическия режим в Смърдан голямо влияние има Българският земеделски народен съюз – Никола Петков; опозицията получава 51 % от гласовете на изборите през 1946 г.
 По време на колективизацията в селото е създадено трудово кооперативно земеделско стопанство „Димитровски завет“ по името на комунистическия лидер Георги Димитров. По онова време 9 семейства (35 души) от Смърдан са принудително изселени от комунистическия режим. Местни жители пребиват изпратени в селото комунистически агитатори през 1958 г.
 Редовни събития
 Съборът в селото се провежда в края на май или края на юни. Така например през 2010 г. е на 22 – 23 май, а през 2013 г. е на 25 юни.
 Бележки
 Цитирани източници
 Външни препратки
 История на Иново
 Села в област Видин
 Населени места в община Видин


text:
 Avis juridique important
 |
 21995A0531(01)
 Accord sous forme d'échange de lettres entre la Communauté européenne et la Barbade, le Belize, la République du Congo, Fidji, la République coopérative de Guyane, la République de Côte d'Ivoire, la Jamaïque, la République du Kenya, la République de Madagascar, la République du Malawi, la République de Maurice, la République de l'Ouganda, la République du Surinam, Saint-Kitts-et-Nevis, le Royaume de Swaziland, la République unie de Tanzanie, la République de Trinité et Tobago, la République de Zambie et la République du Zimbabwe concernant l'adhésion de la République de Zambie au protocole n° 8 sur le sucre ACP annexé à la quatrième convention ACP-CEE
 Journal officiel n° L 120 du 31/05/1995 p. 0038 - 0038
 ACCORD sous forme d'échange de lettres entre la Communauté européenne et la Barbade, le Belize, la république du Congo, Fidji, la république coopérative de Guyane, la république de Côte d'Ivoire, la Jamaïque, la république du Kenya, la république de Madagascar, la république du Malawi, la république de Maurice, la république de l'Ouganda, la république du Surinam, Saint-Kitts-et-Nevis, le royaume de Swaziland, la république unie de Tanzanie, la république de Trinité et Tobago, la république de Zambie et la république du Zimbabwe concernant l'adhésion de la république de Zambie au protocole n° 8 sur le sucre ACP annexé à la quatrième convention ACP-CEEA. Lettre n° 1 Bruxelles, le . . . . . .Monsieur,Les États d'Afrique, des Caraïbes et du Pacifique (ACP) visés dans le protocole n° 8 sur le sucre ACP annexé à la quatrième convention ACP-CEE, la république de Zambie et la Communauté européenne sont convenus de ce qui suit.La république de Zambie est inscrite à l'article 3 paragraphe 1 dudit protocole avec une quantité convenue de zéro tonne à compter du 1er janvier 1995.Je vous serais reconnaissant de bien vouloir accuser réception de la présente lettre et me confirmer que celle-ci, accompagnée de votre réponse, constitue un accord entre les gouvernements des États ACP visés ci-dessus et la Communauté européenne.Je vous prie d'agréer, Monsieur, l'assurance de ma très haute considération.Au nom du Conseil de l'Union européenneB. Lettre n° 2 Bruxelles, le . . . . . .Monsieur,J'ai l'honneur d'accuser réception de votre lettre de ce jour libellée comme suit.« Les États d'Afrique, des Caraïbes et du Pacifique (ACP) visés dans le protocole n° 8 sur le sucre ACP annexé à la quatrième convention ACP-CEE, la république de Zambie et la Communauté européenne sont convenus de ce qui suit.La république de Zambie est inscrite à l'article 3 paragraphe 1 dudit protocole avec une quantité convenue de zéro tonne à compter du 1er janvier 1995.Je vous serais reconnaissant de bien vouloir accuser réception de la présente lettre et me confirmer que celle-ci, accompagnée de votre réponse, constitue un accord entre les gouvernements des États ACP visés ci-dessus et la Communauté européenne. »J'ai l'honneur de vous confirmer l'accord des gouvernements des États ACP visés dans votre lettre sur le contenu de celle-ci.Je vous prie d'agréer, Monsieur, l'assurance de ma très haute considération.Pour les gouvernements des États ACP visés dans le protocole n° 8 et de la république de Zambie