text:
 Avis juridique important
 |
 21987A0319(05)
 Acuerdo en forma de Canje de Notas entre la Comunidad Económica Europea y la República Argelina Democrática y Popular, relativo a la importación, en la Comunidad, de concentrados de tomates originarios de Argelia (1987)
 Diario Oficial n° L 077 de 19/03/1987 p. 0013
 *****ACUERDO en forma de Canje de Notas entre la Comunidad Económica Europea y la República Argelina Democrática y Popular, relativo a la importación, en la Comunidad, de concentrados de tomates originarios de Argelia (1987) Señor . . ., A fin de aplicar la reducción del 30 % de los derechos del arancel aduanero común prevista en el artículo 19 del Acuerdo de Cooperación celebrado entre la Comunidad Económica Europea y la República Argelina Democrática y Popular y en respuesta a las aclaraciones mutuas sobre las condiciones en que se efectúan las importaciones, en la Comunidad, de concentrados de tomates preparados o conservados sin vinagre ni ácido acético de la subpartida 20.02 ex C del arancel aduanero común, originarios de Argelia, tengo el honor de comunicarle que el Gobierno argelino se compromete a adoptar todas las medidas necesarias para que las cantidades suministradas a la Comunidad no excedan de 100 toneladas entre el 1 de enero y el 31 de diciembre de 1987. A tal fin, el Gobierno argelino precisa que todas las exportaciones a la Comunidad de los mencionados productos se efectuarán exclusivamente a través de exportadores cuya actividad esté controlada por la « Société de gestion et de développement des industries alimentaires (Sogedia) » (Sociedad de gestión y desarrollo de las industrias alimentarias). Las garantías relativas a la cantidad se facilitarán de acuerdo con las modalidades concertadas entre la Sogedia y la Dirección General de Agricultura de la Comisión de las Comunidades Europeas. Le agradecería tuviera a bien confirmarme el acuerdo de la Comunidad sobre lo que precede. Le ruego acepte, Señor . . ., el testimonio de mi más alta consideración. Por el Gobierno de la República Argelina Democrática y Popular Señor . . ., Tengo el honor de acusar recibo de su Nota con fecha de hoy, redactada en los siguientes términos: « A fin de aplicar la reducción del 30 % de los derechos del arancel aduanero común prevista en el artículo 19 del Acuerdo de Cooperación celebrado entre la Comunidad Económica Europea y la República Argelina Democrática y Popular y en respuesta a las aclaraciones mutuas sobre las condiciones en que se efectúan las importaciones, en la Comunidad, de concentrados de tomates preparados o conservados sin vinagre ni ácido acético de la subpartida 20.02 ex C del arancel aduanero común, originarios de Argelia, tengo el honor de comunicarle que el Cobierno argelino se compromete a adoptar todas las medidas necesarias para que las cantidades suministradas a la Comunidad no excedan de 100 toneladas entre el 1 de enero y el 31 de diciembre de 1987. A tal fin, el Gobierno argelino precisa que todas las exportaciones a la Comunidad de los mencionados productos se efectuarán exclusivamente a través de exportadores cuya actividad esté controlada por la « Société de gestion et de développement des industries alimentaires (Sogedia) » (Sociedad de gestión y desarrollo de las industrias alimentarias). Las garantías relativas a la cantidad se facilitarán de acuerdo con las modalidades concertadas entre la Sogedia y la Dirección General de Agricultura de la Comisión de las Comunidades Europeas. Le agradecería tuviera a bien confirmarme el acuerdo de la Comunidad sobre lo que precede. » Por mi parte puedo confirmarle el acuerdo de la Comunidad sobre lo que precede y, por lo tanto, la aplicación de la reducción del 30 % de los derechos del arancel aduanero común, desde el 1 de enero hasta el 31 de diciembre de 1987, a las cantidades de concentrados de tomates, originarios de Argelia, mencionadas en su Nota. Le ruego acepte, Señor . . ., el testimonio de mi más alta consideración. En nombre del Consejo de las Comunidades Europeas


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 6.6.2017
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 178/9
 Zahtjev za prethodnu odluku koji je 20. ožujka 2017. uputio Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgija) – kazneni postupak protiv Van Geenip BVBA i dr.
 (Predmet C-137/17)
 (2017/C 178/10)
 Jezik postupka: nizozemski
 Sud koji je uputio zahtjev
 Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen
 Stranke glavnog postupka
 Van Geenip BVBA, Antonius Johannes Maria ten Velde, Original BVBA, Antonius Cornelius Ignatius Maria van der Schoot
 Prethodna pitanja
 1.
 Treba li kao „teže slučajeve kršenja” u smislu članka 45. Direktive 2013/29/EU Europskog parlamenta i Vijeća od 12. lipnja 2013. o usklađivanju zakonodavstava država članica u odnosu na stavljanje na raspolaganje pirotehničkih sredstava na tržište (1) kvalificirati sljedeće povrede belgijskih odredaba o pirotehničkim proizvodima:
 a)
 prodaju pirotehničkih proizvoda u količini od 2,666 kg pirotehničkog sastava (PTS), što čini povredu članka 265. točke 7. i članka 257. Kraljevskog dekreta o uvođenju općih pravila o proizvodnji, skladištenju, posjedovanju, prodaji, prijevozu i upotrebi eksploziva od 23. rujna 1958., koji zabranjuje prodaju pirotehničkih proizvoda u količini koja prelazi 1 kg PTS-a, ako potrošač nema upravno odobrenje izdano njemu osobno za posjedovanje veće količine pirotehničkih proizvoda.
 b)
 prekoračenje utvrđenih granica pohrane i nepoštovanje mjesta pohrane predviđenih u saveznom odobrenju za pirotehnička sredstva za vatromete, iako je već dodijeljeno regionalno okolišno odobrenje za skladištenje stvarnih dotičnih većih količina na predmetnim mjestima.
 c)
 posve privremeno skladištenje vrlo malih količina pirotehničkih proizvoda na različitim mjestima na kojima nije posebno odobreno skladištenje, na zemljištu poduzeća za maloprodaju pirotehničkih proizvoda koje ima kako savezno odobrenje za pirotehnička sredstva za vatromete tako i regionalno okolišno odobrenje.
 2.
 Protivi li se načelu slobodnog kretanja pirotehničkih proizvoda u smislu članka 6. stavka 1. Direktive 2007/23/EZ Europskog parlamenta i Vijeća od 23. svibnja 2007. o stavljanju na tržište pirotehničkih sredstava (2) (sada članak 4. stavak 1. Direktive 2013/29/EU), prema potrebi, u vezi s člankom 10. Direktive 2006/123/EZ Europskog parlamenta i Vijeća od 12. prosinca 2006. o uslugama na unutarnjem tržištu (3) nacionalno uređenje koje mjesta pohrane za pirotehničke proizvode sukladne Direktivi u vezi s maloprodajom podvrgava dvostrukom zahtjevu posjedovanja, kao prvo, odobrenja dodijeljenog u okviru propisa o proizvodnji, skladištenju, posjedovanju, prodaji, prijevozu i upotrebi eksploziva i, kao drugo, odobrenja dodijeljenog u okviru propisa o okolišnim odobrenjima za građevine koje narušavaju okoliš, iako ta dva sustava odobrenja u biti imaju istu namjeru (preventivnu ocjenu sigurnosnih rizika) i jedan od tih dvaju sustava odobrenja (u ovom slučaju onaj koji se odnosi na eksplozive) predviđa (vrlo) nisku maksimalnu granicu za skladištenje pirotehničkih sredstava za prigodne vatromete (u količini od 50 kg pirotehničkog sastava [tj. aktivne tvari])?
 3.
 Protivi li se načelu slobodnog kretanja pirotehničkih proizvoda u smislu članka 4. stavka 1. Direktive 2013/29/EU i članka 6. stavka 2. Direktive 2007/23/EU (prema potrebi, u vezi s člancima 34., 35. i 36. Ugovora o funkcioniranju Europske unije) i u vezi s načelom proporcionalnosti nacionalno uređenje koje zabranjuje da potrošači posjeduju ili upotrebljavaju odnosno da se njima prodaju pirotehnička sredstava za prigodne vatromete (pirotehnička sredstava za vatromete kategorije 2 i 3 u smislu Direktive 2007/23/EZ) koja sadržavaju više od 1 kg pirotehničkog sastava?
 (1) SL 2013., L 178, str. 27. (SL, posebno izdanje na hrvatskom jeziku, poglavlje 13., svezak 66., str. 177.)
 (2) SL 2007., L 154, str. 1. (SL, posebno izdanje na hrvatskom jeziku, poglavlje 13., svezak 52., str. 143.)
 (3) SL 2006., L 376, str. 36. (SL, posebno izdanje na hrvatskom jeziku, poglavlje 13., svezak 47., str. 160.)


type: legislation

text:
 29.8.2013
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 230/14
 A BIZOTTSÁG 819/2013/EU VÉGREHAJTÁSI RENDELETE
 (2013. augusztus 28.)
 az egyes gyümölcs- és zöldségfélék behozatali árának meghatározására szolgáló behozatali átalányértékek megállapításáról
 AZ EURÓPAI BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Unió működéséről szóló szerződésre,
 tekintettel a mezőgazdasági piacok közös szervezésének létrehozásáról, valamint egyes mezőgazdasági termékekre vonatkozó egyedi rendelkezésekről szóló, 2007. október 22-i 1234/2007/EK tanácsi rendeletre (az egységes közös piacszervezésről szóló rendelet) (1),
 tekintettel az 1234/2007/EK tanácsi rendeletnek a gyümölcs- és zöldség-, valamint a feldolgozottgyümölcs- és feldolgozottzöldség-ágazatra alkalmazandó részletes szabályainak a megállapításáról szóló, 2011. június 7-i 543/2011/EU bizottsági végrehajtási rendeletre (2) és különösen annak 136. cikke (1) bekezdésére,
 mivel:
 (1)
 Az Uruguayi Forduló többoldalú kereskedelmi tárgyalásai eredményeinek megfelelően az 543/2011/EU végrehajtási rendelet a XVI. mellékletének A. részében szereplő termékek és időszakok tekintetében meghatározza azokat a szempontokat, amelyek alapján a Bizottság rögzíti a harmadik országokból történő behozatalra vonatkozó átalányértékeket.
 (2)
 Az 543/2011/EU végrehajtási rendelet 136. cikke (1) bekezdése alapján a behozatali átalányérték számítására munkanaponként, változó napi adatok figyelembevételével kerül sor. Ezért helyénvaló előírni, hogy e rendelet az Európai Unió Hivatalos Lapjában való kihirdetésének napján lépjen hatályba,
 ELFOGADTA EZT A RENDELETET:
 1. cikk
 Az 543/2011/EU végrehajtási rendelet 136. cikkében említett behozatali átalányértékeket e rendelet melléklete határozza meg.
 2. cikk
 Ez a rendelet az Európai Unió Hivatalos Lapjában való kihirdetésének napján lép hatályba.
 Ez a rendelet teljes egészében kötelező és közvetlenül alkalmazandó valamennyi tagállamban.
 Kelt Brüsszelben, 2013. augusztus 28-án.
 a Bizottság részéről, az elnök nevében,
 Jerzy PLEWA
 mezőgazdasági és vidékfejlesztési főigazgató
 (1) HL L 299., 2007.11.16., 1. o.
 (2) HL L 157., 2011.6.15., 1. o.
 MELLÉKLET
 Az egyes gyümölcs- és zöldségfélék behozatali árának meghatározására szolgáló behozatali átalányértékek
 (EUR/100 kg)
 KN-kód
 Országkód (1)
 Behozatali átalányérték
 0707 00 05
 TR
 95,4
 ZZ
 95,4
 0709 93 10
 TR
 127,5
 ZZ
 127,5
 0805 50 10
 AR
 122,1
 CL
 123,1
 TR
 70,0
 UY
 79,4
 ZA
 107,9
 ZZ
 100,5
 0806 10 10
 EG
 179,1
 TR
 140,5
 ZZ
 159,8
 0808 10 80
 AR
 100,3
 BR
 108,7
 CL
 130,5
 CN
 67,2
 NZ
 129,2
 US
 130,9
 ZA
 108,3
 ZZ
 110,7
 0808 30 90
 AR
 194,7
 CN
 88,3
 TR
 147,4
 ZA
 84,5
 ZZ
 128,7
 0809 30
 TR
 141,5
 ZZ
 141,5
 0809 40 05
 BA
 47,5
 MK
 52,2
 XS
 55,6
 ZZ
 51,8
 (1) Az országoknak az 1833/2006/EK bizottsági rendeletben (HL L 354., 2006.12.14., 19. o.) meghatározott nómenklatúrája szerint. A „ZZ” jelentése „egyéb származás”.


type: wikipedia

text:
Narodowa Demokracja, ruch narodowy, obóz narodowy lub endecja (od skrótu ND) – polski ruch polityczny o ideologii nacjonalistycznej, powstały pod koniec XIX wieku. Głównym ideologiem i współzałożycielem Narodowej Demokracji był Roman Dmowski.
 Historia
 Okres zaborów
 W 1887 powstały dwie tajne organizacje:
 Liga Polska, założona w Genewie przez weterana Powstania Styczniowego Zygmunta Miłkowskiego,
 Związek Młodzieży Polskiej „Zet”, założony w Krakowie przez Zygmunta Balickiego.
 W 1888 „Zet” włączono do Ligi Polskiej.
 Początek ruchu narodowego datuje się na 1893 rok, gdy radykalni działacze Ligi Polskiej – Roman Dmowski, Teofil Waligórski, Karol Raczkowski, Jan Ludwik Popławski i Zygmunt Balicki – przejęli władzę w organizacji przez zamach, zmienili nazwę na Liga Narodowa i sformułowali program polityczny oparty na zasadach pragmatyzmu, efektywnej organizacji pracy politycznej i ideologii nacjonalizmu. Głównym organem prasowym ruchu był założony przez Dmowskiego w 1895 „Przegląd Wszechpolski”, wydawany we Lwowie, od 1901 w Krakowie i kolportowany na terenie wszystkich zaborów.
 W 1897 działacze Ligi Narodowej utworzyli Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne, które działało na terenie wszystkich zaborów, początkowo jako tajna organizacja, później jako jawnie działająca partia polityczna. Po wprowadzeniu samorządów chłopskich, w wyniku przeprowadzonej przez Narodową Demokrację od stycznia do marca 1905 roku akcji składania wniosków o wprowadzenie języka polskiego do gmin, władze rosyjskie zmuszone zostały w czerwcu 1905 roku do dopuszczenia języka polskiego jako urzędowego na równi z językiem rosyjskim na szczeblu gminnym w Królestwie Kongresowym. W zaborze rosyjskim Stronnictwo wzięło udział w wyborach do Dumy, posłowie SND, m.in. Roman Dmowski i Władysław Grabski utworzyli w niej Koło Polskie. Zgodnie z programem Narodowi Demokraci zwalczali zaciekle lewicę, zarówno rewolucyjną SDKPiL jak niepodległościową PPS Piłsudskiego.
 Endecja potępiła rewolucję w 1905 roku, łódzka „Gazeta Polska” nawoływała do zdławienia socjalistycznej anarchii, liczba morderstw politycznych osiągnęła 40-50 w ciągu tygodnia. W okresie tym przeciwnicy Dmowskiego uważali, że zawarł on tajne porozumienie z carem w celu zwalczania PPS. Na tym tle doszło w latach 1908–1911 do rozłamu, w wyniku którego od endecji oderwały się Związek Młodzieży Polskiej „Zet”, Narodowy Związek Robotniczy i Narodowy Związek Chłopski. Uważa się, że działalność Narodowej Demokracji w okresie rewolucji doprowadziła do wzmożonej niechęci między Polakami i Żydami, a apele Polskiej Partii Socjalistycznej o złagodzenie napięć na tle narodowościowym i wspólną walkę z caratem okazały się bezskuteczne.
 I wojna światowa
 W trakcie I wojny światowej polski ruch narodowy opowiedział się po stronie państw ententy, najpierw Rosji, tworząc Legion Puławski a później, po klęskach armii rosyjskiej Komitet Narodowy Polski (1917–1919) w Paryżu i Błękitną Armię gen. Hallera. Dzięki zabiegom dyplomatycznym Dmowskiego na konferencji w Wersalu, Polska odzyskała Pomorze i w dużej mierze również Wielkopolskę i część Górnego Śląska, gdzie dominujący ruch narodowy odegrał dużą rolę w powstaniach przeciw Niemcom.
 II Rzeczpospolita
 Po odzyskaniu niepodległości ruch narodowy zorganizował się w partię polityczną pod nazwą Związek Ludowo-Narodowy, przekształconą w 1928 roku w Stronnictwo Narodowe (SN). W pierwszych latach powojennych Narodowa Demokracja była dominującą polską siłą polityczną, brała udział w rządach, ale nie udało się jej zdobyć większości w Sejmie i pełni władzy. Przegrana kandydata endecji w wyborach prezydenckich w grudniu 1922 roku wywołała w jej kręgach gwałtowną reakcję. Wybrany głosami lewicy, ludowców i mniejszości prezydent RP Gabriel Narutowicz stał się obiektem napastliwej endeckiej kampanii. 16 grudnia 1922 roku prezydent Narutowicz został zastrzelony przez sympatyka, a wcześniej działacza ruchu narodowego – Eligiusza Niewiadomskiego. Pogrzeb straconego zabójcy na Powązkach przerodził się w masową manifestację poparcia dla niego, uznawanego w niektórych kręgach Narodowej Demokracji za bohatera.
 Roman Dmowski i endecja byli postrzegani jako partnerzy dla dyplomacji ZSRR – w opozycji do Józefa Piłsudskiego. Wynikało to z historycznego kontekstu – endecja kierowana przez Dmowskiego była antybrytyjska i antyniemiecka, a w Moskwie doskonale zdawano sobie sprawę z prorosyjskich sympatii Romana Dmowskiego i jego stronników. Dochodził do tego czynnik ekonomiczny: polskie kręgi związane z endecją łudziły się, że odzyskają swoje tradycyjne rynki zbytu na Wschodzie, które przynosiły im niemałe dochody w nieodległych czasach Imperium Rosyjskiego. Ówczesny ambasador ZSRR w Polsce Piotr Wojkow wiedział, że endecja była jedną z najważniejszych sił politycznych Drugiej Rzeczypospolitej i że miała duży wpływ na kierunki polityki wewnętrznej oraz zagranicznej – różnice ideologiczne nie były w tym przypadku przeszkodą. 31 grudnia 1925 roku doszło więc do dwugodzinnego spotkania Romana Dmowskiego z ambasadorem ZSRR w Polsce Piotrem Wojkowem. Według relacji Wojkowa spotkanie miało bardzo interesujący przebieg, a obaj rozmówcy dokładali wszelkich starań, aby znaleźć łączące ich tematy. Niecałe trzy miesiące później, 22 marca 1926 roku, sekretarz ambasady ZSRR w Polsce Michaił Arkadiew pisał do członka kolegium Ludowego Komisariatu Spraw Zagranicznych ZSRR (NKID), kierownika Wydziału Politycznego i Wydziału Krajów Nadbałtyckich i Polski Mieczysława Łoganowskiego, tak przedstawiając efekty „dyplomatycznych” działań sowieckich w polskich kręgach politycznych:
 „Jesteśmy w stopniu dostatecznym, a może nawet zbyt mocno, związani z endekami, zarówno z politykami, jak i kręgami gospodarczymi.”
 Z badań historycznych i analizy źródeł dyplomatycznych, wyłania się obraz, że ówczesna działalność endecji nie ograniczała się jedynie do symbolicznego sekowania Marszałka Józefa Piłsudskiego i jego środowiska, ale była to także świadoma działalność agenturalna na rzecz ZSRR. Celem ZSRR była sowietyzacja II Rzeczypospolitej, tym razem nie przez podbój militarny, jak w latach 1919–1920, ale na drodze ekonomicznej.
 Od przewrotu majowego (1926) endecja była systematycznie zwalczana przez sanację. W odpowiedzi na to w grudniu 1926 roku powstała pozaparlamentarna organizacja opozycyjna – Obóz Wielkiej Polski (OWP), na czele z Romanem Dmowskim i składająca się głównie z nacjonalistycznie nastawionej młodzieży. Głównym celem OWP była pozaparlamentarna walka o władzę z sanacją, a jednym z głównych haseł była walka z mniejszością żydowską w Polsce. OWP stał się organizacją masową skupiającą około 250 tysięcy członków. Narodowa Demokracja obejmowała w tamtym okresie: partie polityczne, związki zawodowe, stowarzyszenia młodzieżowe, kobiece i sportowe. Władza sanacyjna, widząc realne zagrożenie, w marcu 1933 roku zdelegalizowała OWP, a działaczy poddała represjom.
 Po rozwiązaniu OWP, jego działacze próbowali utworzyć podobną organizację, czego efektem był „pierwszy” Związek Młodych Narodowców (od grudnia 1937 roku jako „Ruch Narodowo–Państwowy”). Kierownictwo Stronnictwa Narodowego zdecydowało jednak, aby utworzyć w ramach partii odrębne sekcje dla członków byłego OWP, które były nazywane „sekcjami młodych”. Zdecydowana większość młodych narodowców przeszła więc do Sekcji Młodych Stronnictwa Narodowego. Z tego względu SN stało się partią masową i największym ugrupowaniem w II Rzeczypospolitej. Część młodych narodowców nie chciała wstępować do SN, czego efektem był utworzony w lutym 1934 roku „drugi” Związek Młodych Narodowców, który w późniejszym okresie odszedł z obozu narodowego do obozu rządowego.
 Największa grupa radykałów wyłamała się z obozu narodowego w kwietniu 1934, tworząc Obóz Narodowo-Radykalny (ONR), zdelegalizowany po kilku miesiącach działalności. Nie należy traktować ONR jako integralnej części obozu narodowego, a jako organizację rozłamową, dążącą do stworzenia całkowicie nowego ruchu. W ONR była wyraźna fascynacja antysemityzmem i włoskim faszyzmem. Wkrótce po delegalizacji ONR podzielił się na dwie zwalczające się grupy: Obóz Narodowo-Radykalny ABC oraz Ruch Narodowo-Radykalny Bolesława Piaseckiego.
 W latach 30. XX wieku główną formacją Narodowej Demokracji pozostawało Stronnictwo Narodowe kierowane przez Romana Dmowskiego. W SN toczyła się walka między narodowo–liberalnym skrzydłem „starych”, a „młodymi” skłaniającymi się ku autorytaryzmowi. Po wyeliminowaniu wpływów „starych” doszło do podziału „młodych” na ekstremistyczną frakcję Jędrzeja Giertycha i grupę Tadeusza Bieleckiego bardziej skłonną do kompromisu z sanacją.
 II wojna światowa
 Podczas II wojny światowej Stronnictwo Narodowe (tzw. „Kwadrat”) należało do głównych sił polskiego podziemia wchodząc w skład Politycznego Komitetu Porozumiewawczego. W lipcu 1942 w SN doszło do rozłamu, gdyż grupa skupiona wokół pisma „Wielka Polska” sprzeciwiała się scaleniu z Armią Krajową (secesjoniści powrócili do SN w kwietniu 1944). Działały też mniejsze ugrupowania wywodzące się z Narodowej Demokracji: Ojczyzna, Narodowo-Ludowa Organizacja Wojskowa, Związek Jaszczurczy, Konfederacja Narodu. Ruch narodowy zorganizował własne oddziały partyzanckie – Narodową Organizację Wojskową, Narodowe Siły Zbrojne i Narodowe Zjednoczenie Wojskowe. Narodowcy zostali poddani szczególnym prześladowaniom ze strony Niemców i Ukraińców oraz Sowietów.
 Grupa z Andrzejem Świetlickim na czele (Narodowa Organizacja Radykalna) podjęła próbę kolaboracji z hitlerowcami, współpraca została jednak zerwana przez Niemców, którzy ostatecznie aresztowali przywódców NOR.
 Okres PRL
 Organizacje ruchu narodowego podzieliły się na organizacje antykomunistyczne i te skłonne do współpracy z rządem.
 Rozbite przez okupantów niemieckich Stronnictwo Narodowe zostało po wojnie zdelegalizowane. Pod koniec 1945 roku ambasador USA Arthur Bliss Lane próbował nakłonić władze komunistyczne do zalegalizowania działalności Stronnictwa Narodowego argumentując, że „ograniczenie ilości partii politycznych jest sprzeczne z duchem porozumień jałtańskich i porozumieniem osiągniętym w Moskwie”. W tym celu utworzony został w lipcu 1945 r. Komitet Legalizacyjny SN (m.in. Stanisław Rymar, Karol Stojanowski, Leon Dziubecki, Szymon Poradowski, Stanisław Kozicki i Tadeusz Kobylański), stanowiący próbę znalezienia przez endecję miejsca w powojennej rzeczywistości, jednak ostatecznie władze komunistyczne odmówiły zgody na legalizację. Inna grupa działaczy (Władysław Matus, Leon Dziubecki, Tadeusz Macinski) pozostawała w nieprzejednanej opozycji władz komunistycznych, prowadząc do końca 1946 r. (w terenie dłużej) działalność konspiracyjną.
 W grudniu 1944 Bolesław Piasecki nawiązał współpracę z NKWD i w ten sposób stał się częścią establishmentu władz komunistycznych. 18 sierpnia 1945 otrzymał oficjalną zgodę na wydawanie koncesjonowanego „katolickiego” tygodnika Dziś i Jutro – pierwszy numer ukazał się 25 listopada 1945. W 1947 roku Piasecki założył wraz z grupą byłych działaczy ONR Stowarzyszenie „Pax” – organizację ocenianą jako dywersyjną, za pomocą której komunistyczna władza próbowała rozsadzić od wewnątrz i podporządkować sobie Kościół katolicki w PRL. „Pax” m.in. współtworzył ruch „księży patriotów”, atakował Episkopat Polski za „dążenie do przywrócenia kapitalizmu”, popierał proces biskupa Kaczmarka i uwięzienie prymasa Stefana Wyszyńskiego.
 Na emigracji działało Stronnictwo Narodowe pod przywództwem Tadeusza Bieleckiego, wydające w Londynie czasopismo „Myśl Polska”. W 1961 od SN oderwała się grupa skupiona wokół Jędrzeja Giertycha i wydawanego przez niego wspólnie z Witoldem Olszewskim pisma „Horyzonty”, postulująca kompromis z władzami PRL i ZSRR.
 Inna grupa przedwojennych działaczy endeckich (głównie z organizacji „Ojczyzna”) z Zygmuntem Wojciechowskim na czele zaangażowała się w tworzenie i działalność Instytutu Zachodniego. Próbę odbudowy konspiracyjnego ruchu narodowego pod nazwą Liga Narodowo-Demokratyczna podjęli w 1959 Przemysław Górny i Józef Kossecki; grupa została po roku rozbita przez Służbę Bezpieczeństwa. W drugiej połowie lat 70. pojawiły się kolejne ugrupowania nawiązujące do tradycji endeckiej: Ruch Młodej Polski, Polski Komitet Obrony Życia i Rodziny (potem Komitet Samoobrony Polskiej), Ruch Porozumienia Narodowego, Niezależna Grupa Polityczna.
 W 1981 roku krąg osób o poglądach narodowych utworzył Zjednoczenie Patriotyczne „Grunwald” (zarejestrowane 25 kwietnia 1981). ZP „Grunwald” miał przyzwolenie kierownictwa PZPR na publiczne głoszenie haseł nacjonalistycznych, ksenofobicznych i antysemickich. W swoich szeregach skupiał najzagorzalszych przeciwników „Solidarności”. Członkowie ugrupowania za cel swoich propagandowych ataków obrali opozycjonistów wywodzących się z KOR i próbowali w okresie karnawału „Solidarności” wykorzystać schemat nagonki antysemickiej znanej z marca 1968. ZP „Grunwald” zrzeszał głównie osoby bezpartyjne, ale działał w porozumieniu z nieformalną frakcją PZPR (tzw. „beton” lub frakcja Albina Siwaka) i wspierany był przez Komitet Warszawski PZPR i takich działaczy jak Stefan Olszowski, Stanisław Kociołek czy Walery Namiotkiewicz. Staraniem ZP „Grunwald” zostały wydane m.in. niektóre dzieła Romana Dmowskiego. Autorem taktyk propagandowych ZP „Grunwald” był Józef Kossecki. Ważniejsi działacze to m.in.: Bohdan Poręba, Józef Kossecki, Tadeusz Bednarczyk, Edward Prus, Franciszek Cymbarewicz, Kazimierz Ćwójda, Wit Gawrak, Ignacy Łakomiec, Roman Moraczewski, Bogusław Rybicki, Kazimierz Studentowicz, Mieczysław Trzeciak, Władysław Wójcik. ZP „Grunwald” zgłosił akces do PRON i poparł stan wojenny (1981-1983). W szczytowym okresie działalności, który przypadł na rok 1981, należało do niego około 1200 osób, w tym wielu oficerów LWP i MO (zwłaszcza rezerwistów i w stanie spoczynku), związanych ze środowiskiem „moczarowców”. ZP „Grunwald” działał swobodnie do końca PRL.
 W latach 70. i 80. działacze ruchu narodowego Maciej Giertych (w Polsce) i Jędrzej Giertych (w Londynie), nawiązując do tradycji politycznej wczesnej Narodowej Demokracji zwalczali opozycję demokratyczną, którą uważali za „lewicową”, poparli stan wojenny oraz uznawali ZSRR za „gwaranta stabilności i bezpieczeństwa Polski”.
 W 1989 Roman Giertych założył Młodzież Wszechpolską powołując się na „tradycję przedwojennej organizacji o tej samej nazwie i ruchu narodowego, a zwłaszcza dorobek myśli politycznej Romana Dmowskiego”. Zjazd Założycielski MW odbył się 2 grudnia 1989 w Poznaniu. Główny referat wygłosił Roman Giertych, w którym m.in. podkreślił „ponadklasowy charakter nazwy organizacji” i zakończył swoje wystąpienie nakreśleniem celów jakie postawi sobie MW. Na prezesa Rady Naczelnej MW został wybrany Roman Giertych.
 III Rzeczpospolita
 Po 1989 różne środowiska endeckie starały się odbudować Stronnictwo Narodowe, część działała także w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym. Formalnym spadkobiercą emigracyjnego SN było Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne, w 2001 przerejestrowane na Ligę Polskich Rodzin. Oprócz LPR najbardziej znanymi organizacjami odwołującymi się do idei Narodowej Demokracji są aktualnie Ruch Narodowy (wraz z Młodzieżą Wszechpolską) oraz Obóz Narodowo-Radykalny.
 Stowarzyszenie „Endecja”
 W maju 2016 działacze i posłowie związani z ruchem Kukiz’15 oraz publicysta Rafał Ziemkiewicz założyli Stowarzyszenie „Endecja”, które miało odwoływać się do tradycji Narodowej Demokracji. Celem „Endecji” miało być promowanie idei Romana Dmowskiego oraz konsolidowanie środowisk narodowych.
 Główne założenia ideowe i programowe
 Program Narodowej Demokracji sformułowany został na przełomie XIX i XX wieku i ogłoszony w publikacjach Romana Dmowskiego, przede wszystkim w pracy Myśli nowoczesnego Polaka (1902) i Zygmunta Balickiego Egoizm narodowy wobec etyki (1902), według którego wartości etyczne jednostki muszą się podporządkować interesom narodu.
 Ideą przewodnią ideologii Narodowej Demokracji jest nacjonalizm. Według Dmowskiego najwyższym dobrem jest dobro narodu polskiego, rozumianego jako wspólnota etniczna, niezależnego od podziałów zaborczych lub klasowych. Pod wpływem darwinizmu społecznego Dmowski sformułował tezę o permanentnej walce o przetrwanie między narodami, postrzeganej jako pozytywna, kształtująca świadomość narodową, hartująca i wzmacniająca. Przez pryzmat tak sformułowanego konfliktu Dmowski postrzegał narody sąsiednie jako mniejsze lub większe zagrożenie dla Polaków. Za największe uznał zagrożenie ze strony Niemiec, natomiast Rosjan, ze względów geopolitycznych, uznał po 1905 r. za sprzymierzeńców w walce z Niemcami i propagował lojalizm wobec władz rosyjskich. Program ten zdobył szerokie uznanie i poparcie we wszystkich zaborach.
 Realizm polityczny nakazywał Narodowej Demokracji zaprzestanie walki zbrojnej o niepodległość, wykorzystanie istniejących prawnych możliwości w państwach zaborczych do zbudowania sprawnej, powszechnej organizacji skupiającej Polaków, rozbudzenie i umocnienie wśród nich świadomości narodowej. Narodowi demokraci dążyli do pozyskania dla idei narodowej najszerszych mas ludowych, przede wszystkim chłopstwa, dlatego podkreślali demokratyzm swego programu. Najważniejszym przeciwnikiem ideologicznym jest lewica i socjalizm, rozbijające jedność narodu. Zwalczając socjalistów narodowi demokraci zyskali szerokie poparcie wśród klas średnich. Program gospodarczy Narodowej Demokracji miał charakter narodowo-liberalny: dążył do budowy polskiego narodowego kapitalizmu, bronił własności prywatnej i wolnego rynku, ale dopuszczał interwencję państwa w obronie interesu narodowego. W latach 30. coraz większą popularność zyskiwały koncepcje korporacjonistyczne i dystrybucjonistyczne sformułowane przez Adama Doboszyńskiego.
 Ideologia Narodowej Demokracji tworzyła się pod wpływem pozytywizmu i początkowo miała charakter agnostyczny. Katolicyzm szanowano jako „instytucję narodową”, ale podporządkowywano interesowi narodowemu (koncepcja „etyki narodowej” Zygmunta Balickiego). Stopniowo postępowało jednak zbliżanie endecji do katolicyzmu, czego zwieńczeniem była publikacja R. Dmowskiego Kościół, Naród i Państwo, w której stwierdził, że „Katolicyzm nie jest dodatkiem do polskości, zabarwieniem jej na pewien sposób, ale tkwi w jej istocie, w znacznej mierze stanowi jej istotę”.
 W okresie budowania niepodległości Narodowa Demokracja była zdecydowanym przeciwnikiem idei jagiellońskiej i federalizmu, preferując polskie państwo narodowe. Mniejszości narodowe we wschodnich częściach kraju uznawano za materiał podatny na polonizację.
 Jednym z elementów ideologii endecji był antysemityzm. Dmowski uważał Żydów za wroga wewnętrznego – zagrożenie dla Polaków, element obcy, którego prawa należy ograniczać i – w miarę możliwości – usunąć z Polski. Antysemityzm Narodowej Demokracji bazował głównie na kwestiach ekonomicznych. Zagrożenie dla Polaków endecy widzieli w dużym udziale Żydów w handlu, rzemiośle i w warstwach wykształconych (adwokaci, lekarze). Jednym z najczęściej powtarzanych haseł endecji było nawoływanie do bojkotu sklepów żydowskich.
 Od końca lat dwudziestych retoryka i propaganda antysemicka stanowiła stały składnik programu Narodowej Demokracji; nasiliła się szczególnie w latach trzydziestych, kiedy to zradykalizowana młodzież narodowa organizowała akcje mające na celu ograniczenie praw Żydów w życiu społecznym (np. na wyższych uczelniach, zob. numerus clausus), demonstracje, ekscesy antyżydowskie. Ten ostatni rodzaj akcji nie znajdował poparcia wśród sporej części starszych działaczy endecji. W zwalczaniu Żydów niektórzy narodowcy posuwali się też do antysemityzmu, tropiąc i piętnując Polaków pochodzenia żydowskiego. Proceder ten uprawiany był przede wszystkim przez działaczy RN-R Falanga, którzy kontestowali dotychczasową formułę i tradycję endecji, odcinając się od niej. Celem ataków byli m.in. wykładowcy uniwersyteccy żydowskiego pochodzenia (np. Szymon Askenazy) oraz literaci i dziennikarze, w tym Antoni Słonimski, Julian Tuwim i Bolesław Leśmian.
 Ważniejsze organizacje narodowe przed II wojną światową
 Liga Narodowa (1893-1928, organizacja tajna)
 Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne (1897-1919, partia polityczna)
 Polskie Kadry Wojskowe (1918, konspiracyjna organizacja wojskowa działająca na terenie Lwowa i Małopolski wschodniej, dowodzona przez kpt. Czesława Mączyńskiego późniejszego dowódcę obrony Lwowa w listopadzie 1918)
 Związek Ludowo-Narodowy (1919-1928, partia polityczna, kontynuacja SND)
 Obóz Wielkiej Polski (1926–1933, główna organizacja obozu narodowego)
 Stronnictwo Narodowe (1928–1947/działalność na emigracji, partia polityczna, kontynuacja ZLN)
 Narodowa Organizacja Kobiet (1919-1939, organizacja kobieca, jedna z organizacji „zewnętrznych” obozu narodowego)
 Zjednoczenie Zawodowe „Praca Polska” (1925-1939, organizacja zawodowa, jedna z organizacji „zewnętrznych” obozu narodowego)
 Obóz Wszechpolski (1936–1939, struktura SN na Śląsku)
 Młodzieżowe
 Związek Akademicki Młodzież Wszechpolska (1922–1946, organizacja akademicka, jedna z organizacji „zewnętrznych” obozu narodowego)
 Ruch Młodych Obozu Wielkiej Polski (1927–1933, organizacja młodzieżowa, młodzieżówka OWP)
 Narodowa Organizacja Gimnazjalna (1927-1939, tajna organizacja młodzieżowa)
 Młodzież Wielkiej Polski (1932–1946, organizacja młodzieżowa, jedna z organizacji „zewnętrznych” obozu narodowego)
 Sekcja Młodych Stronnictwa Narodowego (1933-1939, organizacja młodzieżowa, młodzieżówka SN, kontynuacja RM OWP)
 Rozłamowe
 Związek Młodych Narodowców (1932-1939, pierwotnie organizacja zastępcza dla rozwiązanego OWP w Wielkopolsce i na Pomorzu, następnie organizacja rozłamowa, prorządowa, działająca pod szyldem Ruchu Narodowo-Państwowego)
 Obóz Narodowo-Radykalny (1934, następnie zdelegalizowany, nielegalnie funkcjonujący w latach 1934–1939 jako ONR-ABC, po wybuchu wojny jako Grupa Szańca)
 Ruch Narodowo-Radykalny (1935–1939, wyłamał się z ONR w 1935, znany potocznie jako Falanga)
 Organizacje konspiracyjne i zbrojne powołane w latach 1939–1947
 Narodowa Organizacja Wojskowa 1939–1942 (część scalona z AK, cześć utworzyła NSZ)
 Związek Jaszczurczy 1939–1942 (w 1942 roku wszedł do NSZ)
 Narodowo-Ludowa Organizacja Wojskowa 1939–1942 (w 1942 roku weszła do NSZ)
 Konfederacja Narodu 1940–1943 (w 1943 roku scalona z AK)
 Narodowe Siły Zbrojne 1942–1947 (w 1947 roku resztki NSZ podporządkowały się NZW)
 Narodowe Zjednoczenie Wojskowe 1944–1956
 „Ekspozytura „F2” Oddziału II Sztabu Głównego WP we Francji” najskuteczniejsza siatka wywiadowcza działająca na terenie Francji, zorganizowana przez działaczy Narodowej Demokracji: Leona Śliwińskiego ps. Jean-Bol, Wincentego Jordan Rozwadowskiego ps. Pascal i Stanisława Łuckiego ps. Arab.
 Prasa w okresie międzywojennym
 Obóz narodowy dysponował liczną i dobrze zorganizowaną prasą. Oficjalnym organem ZLN była wznowiona w 1918 Gazeta Warszawska, organem teoretycznym była od 1926 „Myśl Narodowa”. Wydawano wiele periodyków m.in. takich jak „Gazeta Świąteczna” w Warszawie, „Zorza” we Lwowie, „Ojczyzna” w Kielcach, „Wieniec” i „Pszczółka” w Krakowie.
 Duży zasięg posiadała prasa codzienna. Z endecją związany był koncern prasowy Drukarnia Polska w Poznaniu wydający Kurier Poznański, dodatkowo warszawska Gazeta Poranna 2 Grosze, lwowskie Słowo Polskie (do zamachu majowego), Goniec Krakowski, Gazeta Bydgoska, toruńskie Słowo Pomorskie, Dziennik Wileński, Głos Lubelski.
 Zobacz też
 Pakt lanckoroński
 Stowarzyszenie Chrześcijańsko-Narodowe Nauczycielstwa Szkół Powszechnych
 Narodowa Organizacja Kobiet
 Zjednoczenie Zawodowe „Praca Polska”
 Przypisy
 Bibliografia
 Nikodem Bończa-Tomaszewski, Demokratyczna geneza nacjonalizmu, Warszawa 2001
 Bogumił Grott, Nacjonalizm chrześcijański, Kraków 1991
 Krzysztof Komorowski, Polityka i walka. Konspiracja zbrojna ruchu narodowego 1939–1945, Warszawa 2000
 Ewa Maj, Związek Ludowo-Narodowy (1919–1928), Lublin 2000
 Roman Wapiński, Narodowa Demokracja 1893–1939. Ze studiów nad dziejami myśli nacjonalistycznej, Wrocław 1980
 Zbigniew S. Siemaszko, Narodowe Siły Zbrojne, Londyn 1982
 Jerzy Janusz Terej, Rzeczywistość i polityka, Warszawa 1979
 Jarosław Tomasiewicz, Ugrupowania neoendeckie w III Rzeczypospolitej, Toruń 2003
 Tadeusz Włudyka, „Trzecia droga” w myśli gospodarczej II Rzeczypospolitej, Kraków 1994
 Linki zewnętrzne
 http://www.endecja.pl/
 Partie i ugrupowania Królestwa Kongresowego
 Hasła kanonu polskiej Wikipedii


text:
 Avis juridique important
 |
 52002PC0406(12)
 Πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2062/94 σχετικά με τους δημοσιονομικούς και χρηματοοικονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία, καθώς και την πρόσβαση στα έγγραφα του εν λόγω Οργανισμού /* COM/2002/0406 τελικό - CNS 2002/0178 */
 Επίσημη Εφημερίδα αριθ. 331 E της 31/12/2002 σ. 0077 - 0078
 Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2062/94 σχετικά με τους δημοσιονομικούς και χρηματοοικονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία, καθώς και την πρόσβαση στα έγγραφα του εν λόγω Οργανισμού(Υποβλήθηκε από την Επιτροπή)ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ1. ΓενικάΟ νέος δημοσιονομικός κανονισμός που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό των ΕΚ θα τεθεί σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2003. Με αυτόν θεσπίζεται, μεταξύ άλλων, νέα προσέγγιση του δημοσιονομικού και χρηματοοικονομικού καθεστώτος των αποκεντρωμένων κοινοτικών οργανισμών.Οι πιο σημαντικές καινοτομίες που αφορούν τους κοινοτικούς οργανισμούς παρουσιάζονται ως εξής:* (Άρθρο 185):* Η Επιτροπή θεσπίζει δημοσιονομικό κανονισμό-πλαίσιο των οργανισμών οι οποίοι δημιουργούνται από τις Κοινότητες, διαθέτουν νομική προσωπικότητα και λαμβάνουν πράγματι επιδοτήσεις που χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό. Η δημοσιονομική ρύθμιση αυτών των οργανισμών μπορεί να αποκλίνει από τον κανονισμό-πλαίσιο μόνον όταν το επιβάλλουν οι ειδικές απαιτήσεις της λειτουργίας τους και με προηγούμενη σύμφωνη γνώμη της Επιτροπής.* Η απαλλαγή για την εκτέλεση των προϋπολογισμών των οργανισμών που αναφέρονται στην παράγραφο 1 χορηγείται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατόπιν συστάσεως του Συμβουλίου.* Ο εσωτερικός ελεγκτής της Επιτροπής ασκεί έναντι των οργανισμών που αναφέρονται στην παράγραφο 1 τις ίδιες αρμοδιότητες με εκείνες που του ανατίθενται έναντι των υπηρεσιών της Επιτροπής.* Οι οργανισμοί που αναφέρονται ανωτέρω εφαρμόζουν τους λογιστικούς κανόνες που έχουν θεσπιστεί από την λογιστική υπηρεσία της Επιτροπής με σκοπό την ενοποίηση των λογαριασμών τους με τους λογαριασμούς της Επιτροπής.* (Άρθρο 46 παρ. 3 σημείο δ): Ο πίνακας προσωπικού των οργανισμών που αναφέρονται στο άρθρο 185 παρ. 1 καταρτίζεται από τη γενική δημοσιονομική αρχή.Οι καινοτομίες αυτές απαιτούν να γίνουν παράλληλα τροποποιήσεις στις βασικές πράξεις για την ίδρυση των σχετικών οργανισμών. Αν όλες οι λεπτομέρειες του χρηματοοικονομικού και δημοσιονομικού καθεστώτος που εφαρμόζεται σε ένα συγκεκριμένο αποκεντρωμένο οργανισμό αναφέρονται στον δικό του δημοσιονομικό κανονισμό, η βασική ιδρυτική πράξη ενός οργανισμού (κατά κανόνα κανονισμός του Συμβουλίου) περιλαμβάνει επίσης και τις διατάξεις που αφορούν χρηματοοικονομικά και δημοσιονομικά θέματα (όπως την κατάρτιση και την εκτέλεση του προϋπολογισμού, τις λεπτομέρειες διεξαγωγής ελέγχου, την υποβολή των λογαριασμών, την απαλλαγή και τη διαδικασία θέσπισης του δημοσιονομικού κανονισμού του οργανισμού).Πρέπει συνεπώς να επέλθουν οι αναγκαίες τροποποιήσεις στις διάφορες βασικές πράξεις ίδρυσης των οργανισμών, ώστε να τεθεί σε εφαρμογή αυτό το νέο σύστημα. Οι τροποποιήσεις αυτές αποτελούν το αντικείμενο των παρουσών προτάσεων.Όσον αφορά τους αποκεντρωμένους οργανισμούς που δεν υπάγονται στον ορισμό του άρθρου 185 παράγραφος 1, φαίνεται αναπόφευκτο να προσαρμοστεί το ρυθμιστικό τους πλαίσιο σε σχέση, τουλάχιστον, με μία βασική πτυχή του νέου δημοσιονομικού κανονισμού, δηλαδή την παντελή κατάργηση του εκ των προτέρων κεντρικού ελέγχου.Στις παρούσες προτάσεις, η Επιτροπή εξετάζει δύο ακόμα θέματα που αφορούν τους αποκεντρωμένους κοινοτικούς οργανισμούς.Το πρώτο θέμα συνδέεται με τη σημερινή γενική διαδικασία μεταρρύθμισης, δηλαδή το θέμα της διαφάνειας και της πρόσβασης του κοινού στα έγγραφα. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αναδιατύπωσης, τα όργανα συμφώνησαν να συμπεριλάβουν στο νέο δημοσιονομικό κανονισμό διάταξη σύμφωνα με την οποία το κοινό θα πρέπει να έχει πρόσβαση στις πληροφορίες των αποκεντρωμένων οργανισμών στο βαθμό που ορίζεται στο ρυθμιστικό πλαίσιο της ΕΚ. Εξάλλου, κατά τη θέσπιση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής, τα τρία όργανα συμφώνησαν, σε κοινή δήλωση, ότι οι κοινοτικοί οργανισμοί θα πρέπει να εφαρμόζουν τους ίδιους κανόνες όσον αφορά την πρόσβαση στα έγγραφα. Η Επιτροπή προτείνει συνεπώς να τροποποιηθούν οι βασικές πράξεις που αφορούν την ίδρυση των υφιστάμενων 15 αποκεντρωμένων οργανισμών, προκειμένου να συμπεριληφθούν διατάξεις προς αυτή την έννοια.Το δεύτερο θέμα αφορά τη διαδικασία σχετικά με τον διορισμό των διευθυντών των κοινοτικών οργανισμών. Αν και η πρόθεση του Συμβουλίου, κατά τη θέσπιση των συστατικών πράξεων των εν λόγω οργανισμών, ήταν να τους παραχωρηθεί η δυνατότητα να ανανεώνουν την εντολή των διευθυντών τους, η Επιτροπή θεωρεί ότι η σημερινή διατύπωση των περισσότερων σχετικών διατάξεων των εν λόγω πράξεων δεν αντικατοπτρίζει επαρκώς αυτή την πρόθεση. Συγκεκριμένα, η διάταξη που προβλέπει ότι μια εντολή μπορεί να ανανεωθεί, υπονοεί μόνο ότι ο κάτοχος της θέσης μπορεί, μετά τη λήξη της θητείας του, να υποβάλει υποψηφιότητα για νέα εντολή. Αυτό εντούτοις δεν αποκλείει να εφαρμόζουν οι κοινοτικοί οργανισμοί την διαδικασία που προβλέπεται στην καταστατική τους πράξη. Η ερμηνεία αυτή απορρέει από την παράλληλη διατύπωση που χρησιμοποιείται στις διατάξεις του άρθρου 214 παρ. 1 της συνθήκης ΕΚ για τον διορισμό των μελών της Επιτροπής και στις διατάξεις των άρθρων 223 και 225 της ίδιας συνθήκης που αφορούν τον διορισμό των δικαστών του Δικαστηρίου των ΕΚ. Η ιδιόμορφη κατάσταση των διευθυντών των κοινοτικών οργανισμών δικαιολογεί τη διατήρηση αυτής της παραλληλότητας και, ως εκ τούτου, την απόκλιση από την ερμηνεία του άρθρου 8 του καθεστώτος που εφαρμόζεται στο λοιπό προσωπικό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, βάσει του οποίου επιτρέπεται η παράταση σύμβασης χωρίς να γίνεται νέα διαδικασία επιλογής.Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, για να αποκλειστεί η υποχρέωση εφαρμογής νέας διαδικασίας επιλογής μετά τη λήξη της εκάστοτε θητείας διευθυντού, η Επιτροπή προτείνει τη διασάφηση των υφιστάμενων κειμένων. Μετά από πρόταση του αρμόδιου οργανισμού, θα είναι δυνατή η παράταση σύμβασης χωρίς να χρειάζεται να κινηθεί νέα διαδικασία επιλογής. Μια τέτοια δυνατότητα θα ευνοούσε την ισορροπία μεταξύ αφενός της ανάγκης να συνεχιστεί η διαχείριση στους κοινοτικούς οργανισμούς και αφετέρου να δοθεί στον κοινοτικό οργανισμό η δυνατότητα να προσεγγίσει νέες ιδέες ή νέες πολιτικές. Ο περιορισμός σε μία μόνη παράταση της σύμβασης δεν θα πρέπει ωστόσο να αποτελέσει εμπόδιο και ο ενδιαφερόμενος να μη μπορεί να υποβάλλει και πάλι την υποψηφιότητά του για την ίδια θέση μετά τη λήξη της δεύτερης εντολής του συμμετέχοντας σε νέα διαδικασία επιλογής. Ένα άτομο θα μπορούσε έτσι να παραμείνει στη θέση του μετά τη λήξη της δεύτερης εντολής του με την προϋπόθεση ότι έχει επιλεγεί μετά από νέα διαδικασία επιλογής.2. Εφαρμογή των προτάσεωνΛαμβάνοντας υπόψη την εξέλιξη, όπως περιγράφεται πιο πάνω, της γενικότερης διαδικασίας αναδιατύπωσης, υποθέτουμε ότι το νέο καθεστώς (άρθρο 185 και άρθρο 46 παρ. 3 σημείο δ) που θα τεθεί σε ισχύ θα εφαρμοστεί στους υφιστάμενους 13 κοινοτικούς οργανισμούς, και συγκεκριμένα στους εξής:* το ευρωπαϊκό κέντρο για την ανάπτυξη της επαγγελματικής καταρτίσεως (Θεσσαλονίκη) [1],[1] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 337/75 της 10ης Φεβρουαρίου 1975.* το ευρωπαϊκό ίδρυμα για τη βελτίωση των συνθηκών διαβιώσεως και εργασίας (Δουβλίνο) [2],[2] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1365/75 της 26ης Μαΐου 1975.* τον ευρωπαϊκό οργανισμό περιβάλλοντος (Κοπεγχάγη) [3],[3] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1210/90 της 7ης Μαΐου 1990.* το ευρωπαϊκό ίδρυμα επαγγελματικής εκπαίδευσης (Τουρίνο) [4],[4] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1360/90 της 7ης Μαΐου 1990.* το ευρωπαϊκό κέντρο παρακολούθησης ναρκωτικών και τοξικομανίας (Λισαβόνα) [5],[5] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 302/93 της 8ης Φεβρουαρίου 1993.* τον ευρωπαϊκό οργανισμό για την αξιολόγηση των φαρμακευτικών προϊόντων (Λονδίνο) [6],[6] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2309/93 της 22ας Ιουλίου 1993.* τον ευρωπαϊκό οργανισμό για την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία (Μπιλμπάο) [7],[7] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2062/94 της 18ης Ιουλίου 1994.* το μεταφραστικό κέντρο των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Λουξεμβούργο) [8],[8] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2965/94 της 28ης Νοεμβρίου 1994.* το ευρωπαϊκό παρατηρητήριο των φαινομένων ρατσισμού και ξενοφοβίας (Βιέννη) [9],[9] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1035/97 της 2ας Ιουνίου 1997.* την ευρωπαϊκή υπηρεσία ανασυγκρότησης (Θεσσαλονίκη) [10],[10] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2667/2000 της 5ης Δεκεμβρίου 2000.* την ευρωπαϊκή αρχή για την ασφάλεια των τροφίμων [11],[11] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.178/2002 της 28ης Ιανουαρίου 2002.* την ευρωπαϊκή Υπηρεσία για την ασφάλεια των αερομεταφορών [12],[12] .../COM (2000) 595 τελικό της 4ης Δεκεμβρίου 2000. Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. ..../2002 της .... Ιουνίου 2002.* την ευρωπαϊκή υπηρεσία για την ασφάλεια των θαλασσίων μεταφορών [13],[13] .../COM (2002) 802 τελικό της 8ης Δεκεμβρίου 2000. Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. ..../2002 της .... Ιουνίου 2002.καθώς και την EUROJUST [14], οργανισμό που συστάθηκε δυνάμει του τρίτου πυλώνα αλλά σε μεγάλο βαθμό εξομοιούμενο με τους συνήθεις αποκεντρωμένους κοινοτικούς οργανισμούς όσον αφορά το δημοσιονομικό και χρηματοοικονομικό του χαρακτήρα.[14] Απόφαση 2002/187/ΔΕΥ του Συμβουλίου της 28ης Φεβρουαρίου 2002Δύο κοινοτικοί αποκεντρωμένοι οργανισμοί δεν λαμβάνουν επιδοτήσεις μέσω του γενικού προϋπολογισμού, συγκεκριμένα* Το γραφείο εναρμόνισης στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (Αλικάντε) [15][15] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 40/94 της 20ής Δεκεμβρίου 1993και* Το κοινοτικό γραφείο φυτικών ποικιλιών (Angers) [16].[16] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2100/94 της 27ης Ιουλίου 1994.Συνεπώς δεν μπορούν να καλύπτονται από τον ορισμό του άρθρου 185, ούτε τους αφορούν οι προτάσεις που αποσκοπούν στο να καταστήσουν τους μηχανισμούς εσωτερικού ελέγχου σύμφωνους προς τον νέο δημοσιονομικό κανονισμό.Τέλος, είχε γίνει επίσης πρόβλεψη να ληφθεί υπόψη ο ευρωπαϊκός οργανισμός σιδηροδρόμων (COM (2002) 023 τελικό). Επειδή όμως είναι πρώιμη η κατάσταση της νομοθετικής διαδικασίας σχετικά με αυτόν τον νέο οργανισμό, αποφασίστηκε να μη συμπεριληφθεί στην παρούσα πρόταση.Όσον αφορά το θέμα της διαφάνειας, οι τροποποιήσεις σχετικά με την συμπερίληψη των διατάξεων για την πρόσβαση στα έγγραφα θα αφορούν τους 15 υφιστάμενους κοινοτικούς οργανισμούς (ανεξάρτητα από το αν εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 185), αλλά όχι την EUROJUST [17].[17] Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1049/2001 δεν εφαρμόζεται άμεσα στο πλαίσιο του τρίτου πυλώνα.Για τους 13 αυτούς κοινοτικούς οργανισμούς προτείνεται διασάφηση των διατάξεων για τη διαδικασία διορισμού των διευθυντών των οργανισμών. Αυτού του είδους η διασάφηση δεν είναι αναγκαία όσον αφορά τον κανονισμό αριθ. 1360/90, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό 1572/98 που αποτελεί το υπόδειγμα για την προτεινόμενη διατύπωση ή τον Eurojust. Στην περίπτωση του Eurojust, ο διοικητικός διευθυντής δεν είναι ο προϊστάμενος του οργανισμού, αλλά ευρίσκεται υπό την εποπτεία της συλλογικού οργάνου και του Προέδρου του (άρθρο 29 παρ. 4 της απόφασης 2002/187/ΔΕΥ). Στην περίπτωση αυτή, εξυπακούεται ότι ο διοικητικός διευθυντής δεν κατέχει θέση που θα μπορούσε να δικαιολογεί σύγκριση με τη θέση των μελών της Επιτροπής ή του Δικαστηρίου των ΕΚ. Όσο για τον κανονισμό αριθ. 2667/2000 σχετικά με την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ανασυγκρότησης, αυτός δεν προβλέπει καμία δυνατότητα ανανέωσης της εντολής του διευθυντού του. Κατά συνέπεια, δεν προτείνεται επ' αυτού καμία τροποποίηση του εν λόγω κανονισμού.3. Λεπτομέρειες των παρουσών προτάσεων3.1. Όσον αφορά τους 14 οργανισμούς που απολαύουν επιδοτήσεων βάσει του γενικού προϋπολογισμού, και συνεπώς καλύπτονται από το άρθρο 185 του νέου δημοσιονομικού κανονισμού, τα κυριότερα σημεία των παρουσών προτάσεων είναι τα εξής:* Με βάση του ίδιο το άρθρο 185:* Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, βάσει σχετικής σύστασης του Συμβουλίου, γίνεται η αρμόδια για την απαλλαγή αρχή,* Ορίζονται επακριβώς οι αρμοδιότητες του εσωτερικού ελεγκτή της Επιτροπής και καταργείται ο εκ των προτέρων κεντρικός έλέγχος,* Προβλέπονται διατάξεις, σύμφωνες με την αναδιατύπωση, για την υποβολή των λογαριασμών,* Σύμφωνα με δήλωση της Επιτροπής επί του άρθρου 185:* η Επιτροπή δεσμεύεται να ζητήσει τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου σχετικά με τον δημοσιονομικό κανονισμό-πλαίσιο που πρέπει να εκδοθεί δυνάμει του άρθρου 158 παρ. 1. Συνεπώς δεν είναι αναγκαίο να διατηρηθεί στις βασικές πράξεις για την ίδρυση των διαφόρων αποκεντρωμένων οργανισμών η απαίτηση να ζητείται η γνώμη του Ελεγκτικού Συνεδρίου για κάθε δημοσιονομικό κανονισμό,* βάσει του άρθρου 46 παρ. 3 σημείο δ):* προβλέπεται ότι ο πίνακας προσωπικού καταρτίζεται από την αρμόδια για τον γενικό προϋπολογισμό αρχή,* για να εξασφαλιστεί κάποιος βαθμός τεχνικής εναρμόνισης:* η αρμοδιότητα της εκτέλεσης του προϋπολογισμού βαρύνει στο εξής τον διευθυντή (γεγονός που δεν ισχύει σήμερα για τους δύο οργανισμούς του λεγόμενους "πρώτης γενεάς", δηλαδή τον Cedefop της Θεσσαλονίκης και το Ίδρυμα του Δουβλίνου),* όσον αφορά τη θέσπιση του ίδιου δημοσιονομικού κανονισμού κάθε οργανισμού, το καθήκον αυτό υπάγεται στην αρμοδιότητα του διοικητικού συμβουλίου του κάθε οργανισμού ή ισοδύναμης αρχής (μετά από πρόταση της Επιτροπής). Αυτό θα συμβάλει σημαντικά στην εναρμόνιση των διαδικασιών. Επί του παρόντος, η θέσπιση του δημοσιονομικού κανονισμού υπάγεται στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου ή του διοικητικού συμβουλίου ή άλλης ισοδύναμης αρχής, ενώ η Επιτροπή και το Ελεγκτικό Συνέδριο συμμετέχουν ή όχι, κατά περίπτωση, στη διαδικασία αυτή. Η διαφοροποίηση αυτή προκύπτει αποκλειστικά λόγω ιστορικών εξελίξεων στον τομέα των αποκεντρωμένων οργανισμών, χωρίς να έχει κάποια αντικειμενική αιτιολόγηση,* κάποια προσέγγιση της ορολογίας που χρησιμοποιείται στη διαδικασία του προϋπολογισμού σε σχέση με την ορολογία του νέου γενικού δημοσιονομικού κανονισμού,* η κατάργηση των υφιστάμενων δημοσιονομικών κανονισμών [18] των δύο "οργανισμών πρώτης γενεάς",[18] Κανονισμοί (ΕΚ) αριθ. 1416/76 και 1417/76 της 1ης Ιουνίου 1976.* μέχρι σήμερα, οι δημοσιονομικοί κανονισμοί του Cedefop της Θεσσαλονίκης και του Ιδρύματος του Δουβλίνου ήσαν κανονισμοί του Συμβουλίου. Όπως αναφέρεται ανωτέρω, τίποτα δεν αιτιολογεί τη διατήρηση αυτής της ιδιομορφίας. Υπό τις σημερινές περιστάσεις, αυτή η διαδικασία δεν φαίνεται πλέον η κατάλληλη για αυτόν τον τύπο μέσου.3.2. Όσον αφορά τους δύο αποκεντρωμένους κοινοτικούς οργανισμούς που δεν μπορούν να καλύπτονται από το άρθρο 183, πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι ο νέος δημοσιονομικός κανονισμός συνεπάγεται βασικές εξελίξεις ως προς τους μηχανισμούς εσωτερικού και εξωτερικού ελέγχου. Φαίνεται συνεπώς λογικό να εκσυγχρονισθούν τουλάχιστον οι διατάξεις που αφορούν τον έλεγχο που αναφέρεται στους κανονισμούς περί ίδρυσης των εν λόγω οργανισμών (μεταξύ άλλων και λόγω του γεγονότος ότι ένας από αυτούς, το κοινοτικό γραφείο φυτικών ποικιλιών στο Angers, αναφέρεται ακόμα στο δημοσιονομικό ελεγκτή της Επιτροπής, μια λειτουργία που αναμένεται να καταργηθεί αφ'ης στιγμής τεθεί σε ισχύ ο νέος γενικός δημοσιονομικός κανονισμός).3.3. Πρέπει να υπενθυμιστεί ότι η Επιτροπή είχε ήδη υποβάλει, το 1997, προτάσεις για την τροποποίηση των κανονισμών με τους οποίους ιδρύθηκαν οι 9 αποκεντρωμένοι οργανισμοί που αναφέρονται ανωτέρω [19]. Λαμβάνοντας υπόψη τον εν μέρει άκυρο χαρακτήρα των προτάσεων αυτών, που στο εξής καλύπτονται μερικώς από τις παρούσες προτάσεις, η Επιτροπή αδράττει την ευκαιρία να τις αποσύρει και τυπικά.[19] COM (1997) 489 τελικό της 6ης Οκτωβρίου 1997, όπως τροποποιήθηκε από το COM (1998) 289 τελικό της 4ης Μαΐου 1998.3.4. Όσον αφορά το θέμα της διαφάνειας στην περίπτωση των 15 υφιστάμενων οργανισμών, προτείνεται να συμπεριληφθεί ρήτρα που θα αναφέρει τα εξής:- ο κανονισμός αριθ. 1049/2001 εφαρμόζεται στα έγγραφα των οργανισμών,- τα διοικητικά συμβούλια εγκρίνουν τους αναγκαίους κανόνες εφαρμογής,- το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να εκδικάσει προσφυγές κατά των αποφάσεων των αποκεντρωμένων οργανισμών, όσον αφορά την πρόσβαση στα έγγραφα.3.5. Όσον αφορά τη διαδικασία διορισμού των διευθυντών των κοινοτικών οργανισμών, προτείνεται να ευθυγραμμιστεί η διατύπωση των σχετικών διατάξεων των συστατικών πράξεων με τη διατύπωση του άρθρου 7 παρ. 1 του κανονισμού αριθ. 1360/90 της 7ης Μαΐου 1990 [20], όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό αριθ. 1572/98 της 17ης Ιουλίου 1998 [21].[20] ΕΕ L 131, σ. 1[21] ΕΕ L 206, p. 14. Διαδικαστικά θέματα4.1. Στις 18 βασικές πράξεις που αφορά άμεσα το παρόν έγγραφο εφαρμόζονται οι ακόλουθες διαδικασίες:* Άρθρο 308 (ομοφωνία στο Συμβούλιο, μετά από διαβούλευση με το ΕΚ): κανονισμοί (ΕΚ) αριθ. 337/75, αριθ. 1365/75, αριθ. 1360/90, αριθ. 302/93, αριθ. 2309/93, αριθ. 2062/94, αριθ. 2100/94, αριθ. 40/94, αριθ. 2965/94, αριθ. 1035/97 (με το άρθρο 213), αριθ. 2667/2000,* Άρθρο 175 (διαδικασία του άρθρου 251, συν διαβούλευση με ΟΚΕ και επιτροπή των περιφερειών): κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1210/90,* Άρθρο 251 (συναπόφαση): κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 178/2002 (με τα άρθρα 37, 95, 133 και 152 παρ. 4 σημείο β), δηλ. και με διαβούλευση με ΟΚΕ και επιτροπή των περιφερειών), COM (2000) 595 τελικό (με το άρθρο 80 παρ. 2), COM (2000) 802 τελικό (με το άρθρο 80 παρ. 2),* Άρθρο 279 (ομοφωνία στο Συμβούλιο, μετά από διαβούλευση με το ΕΚ et de la Cour des comptes): κανονισμοί (ΕΚ) αριθ. 1416/76 et αριθ. 1417/76,* Άρθρο 34 παρ. 2 σημείο γ) (με το άρθρο 31) της ΣΕΕ (ομοφωνία στο Συμβούλιο): απόφαση του Συμβουλίου (2002/187/ΔΕΥ).4.2. Όσον αφορά τον ευρωπαϊκό οργανισμό για την αξιολόγηση των φαρμακευτικών προϊόντων, η ισχύουσα συστατική πράξη (κανονισμός 2309/93) μπορεί να αντικατασταθεί από νέα συστατική πράξη μετά από την πρόταση της Επιτροπής COM (2001) 404 τελικό. Αν ο κανονισμός 2309/93 αντικατασταθεί από νέα συστατική πράξη, πρέπει η πρόταση τροποποίησης της συστατικής πράξης του εν λόγω οργανισμού να θεωρηθεί ως πρόταση τροποποίησης αυτής της νέας συστατικής πράξης. Η Επιτροπή θα παράσχει, υπ' αυτή την υπόθεση, κάθε τεχνική εμπειρογνωμοσύνη που είναι αναγκαία για την παροχή βοήθειας στην νομοθετική αρχή στις εργασίες προσαρμογής της πρότασης στις αντίστοιχες διατάξεις αυτής της νέας πράξης.5. Ανάγκη ταχείας διαδικασίαςΔεδομένου ότι ο νέος δημοσιονομικός κανονισμός πρέπει, όπως έχει ήδη οριστεί, να τεθεί σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2003, είναι αναγκαίο να θεσπιστούν οι παρούσες διατάξεις σύμφωνα με την κατάλληλη νομοθετική διαδικασία το αργότερο μέχρι το τέλος 2002.Η Επιτροπή καλεί όλα τα όργανα που εμπλέκονται στη θέσπιση αυτών των διατάξεων να επιταχύνουν τη διαδικασία, ώστε να καταστεί δυνατή η έναρξη ισχύος των τροποποιήσεων στις νομικές βάσεις των ενδιαφερόμενων οργανισμών παράλληλα με τον νέο δημοσιονομικό κανονισμό.2002/0178 (CNS)Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2062/94 σχετικά με τους δημοσιονομικούς και χρηματοοικονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία, καθώς και την πρόσβαση στα έγγραφα του εν λόγω ΟργανισμούΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,Έχοντας υπόψη:τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 308,την πρόταση της Επιτροπής [22],[22] ΕΕ C [...] της [...], σ. [...].τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [23],[23] ΕΕ C [...] της [...], σ. [...].Εκτιμώντας τα εξής:(1) Θα πρέπει να εναρμονιστούν οι διατάξεις του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2062/94 του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 1994 σχετικά με την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία [24] με τον κανονισμό (ΕΚ, Ευρατόμ) αριθ. ................ του Συμβουλίου, της ............. σχετικά με το δημοσιονομικό κανονισμό που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και ιδίως το άρθρο 185.[24] ΕΕ L 216 της 20.08.1994, σ. 1. Κανονισμός που τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1643/95 (ΕΕ L 156 της 07.06.1995, σ.1).(2) Οι γενικές αρχές και τα όρια που διέπουν το δικαίωμα πρόσβασης στα έγγραφα, που προβλέπεται από το άρθρο 255 της συνθήκης, καθορίζονται από τον κανονισμό (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001 σχετικά με την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής [25].[25] ΕΕ L 145 της 31.05.2001, σ. 43.(3) Κατά την έκδοση του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001, τα τρία όργανα συμφώνησαν μέσω κοινής δήλωσης ότι οι παρεμφερείς υπηρεσίες και οργανισμοί θα πρέπει να εφαρμόζουν κανόνες σύμφωνους προς τον κανονισμό αυτό.(4) Θα πρέπει ως εκ τούτου να περιληφθούν στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2062/94, οι αναγκαίες διατάξεις για να καταστεί ο κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 εφαρμόσιμος στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία και να περιληφθεί μία ρήτρα δικαστικής προσφυγής ώστε να εξασφαλίζεται η άσκηση προσφυγής κατά της άρνησης πρόσβασης στα έγγραφα.(5) Θα ήταν σκόπιμο να διευκρινιστούν οι κανόνες και οι διαδικασίες που εφαρμόζονται για την ανανέωση του διευθύνοντος σύμβουλου στα καθήκοντά του και να εναρμονιστούν με τους κανόνες που εφαρμόζονται σε όλους τους κοινοτικούς οργανισμούς όπου είναι δυνατός ο εκ νέου διορισμός.(6) Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2064/94 πρέπει ως εκ τούτου να τροποποιηθεί καταλλήλως,ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:Άρθρο 1Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2062/94 τροποποιείται ως ακολούθως:1) Το άρθρο 6 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:«Άρθρο 6Πρόσβαση στα κείμεναΟ κανονισμός (ΕΚ) 1049/2002 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου* εφαρμόζεται στα έγγραφα του Οργανισμού.Το διοικητικό συμβούλιο θα εκδώσει τις λεπτομέρειες εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 εντός προθεσμίας έξι μηνών από την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισμού.Οι αποφάσεις που λαμβάνει ο Οργανισμός βάσει του άρθρου 8 του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο προσφυγής, δηλαδή υποβολής καταγγελίας στον διαμεσολαβητή ή προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, βάσει των όρων που προβλέπονται στα άρθρα 195 και 230 της συνθήκης.ΕΕ L 145 της 31.05.2001, σ. 43.»2) Στο άρθρο 10, η παράγραφος 2 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:«Το διοικητικό συμβούλιο εκδίδει ετήσια έκθεση για τη δραστηριότητα του Οργανισμού και τη διαβιβάζει το αργότερο μέχρι τις 15 Ιουνίου, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Επιτροπή, την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, το Ελεγκτικό Συνέδριο, τα κράτη μέλη και τη συμβουλευτική επιτροπή για την ασφάλεια, την υγιεινή και την προστασία της υγείας στο χώρο εργασίας.»3) Στο άρθρο 11, η παράγραφος 1 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:«1. Ο Οργανισμός τίθεται υπό τη διεύθυνση διευθύνοντος σύμβουλου που διορίζεται από το διοικητικό συμβούλιο, κατόπιν πρότασης της Επιτροπής, για πενταετή χρονική περίοδο η οποία μπορεί να παραταθεί μία φορά για χρονική περίοδο που δεν υπερβαίνει τα πέντε έτη, κατόπιν πρότασης που υποβάλλει η Επιτροπή μετά από γνωμοδότηση του διοικητικού συμβουλίου.»4) Τα άρθρα 13, 14 και 15 αντικαθίστανται από το ακόλουθο κείμενο:«Άρθρο 13Σχέδιο κατάστασης των προβλεπομένων εσόδων και δαπανών - Έγκριση του προϋπολογισμού1. Κάθε χρόνο, το διοικητικό συμβούλιο, βάσει σχεδίου που καταρτίζει ο διευθύνων σύμβουλος το αργότερο μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου, καταρτίζει σχέδιο κατάστασης των προβλεπομένων εσόδων και δαπανών του Οργανισμού για το επόμενο οικονομικό έτος. Το εν λόγω σχέδιο κατάστασης των προβλεπομένων εσόδων και δαπανών, που περιλαμβάνει σχέδιο πίνακα προσωπικού, διαβιβάζεται από το διοικητικό συμβούλιο στην Επιτροπή, το αργότερο μέχρι τις 31 Μαρτίου.Το σχέδιο κατάστασης των προβλεπομένων εσόδων και δαπανών διαβιβάζεται από την Επιτροπή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο (που καλούνται εφεξής «αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή») μαζί με το προσχέδιο του γενικού προϋπολογισμού των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.2. Η αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή καθορίζει τις διαθέσιμες πιστώσεις βάσει της επιχορήγησης που προορίζεται για τον Οργανισμό.3. Η αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή εγκρίνει τον πίνακα θέσεων προσωπικού του Οργανισμού.4. Το διοικητικό συμβούλιο εγκρίνει τον οριστικό προϋπολογισμό του Οργανισμού πριν από την έναρξη του οικονομικού έτους προσαρμόζοντάς τον εφόσον απαιτείται στην επιχορήγηση της Κοινότητας και στους άλλους πόρους του Οργανισμού.«Άρθρο 14Εκτέλεση του προϋπολογισμού1. Ο διευθύνων σύμβουλος εκτελεί τον προϋπολογισμό του Οργανισμού.2. Ο εσωτερικός ελεγκτής της Επιτροπής ασκεί έναντι του Οργανισμού τις ίδιες αρμοδιότητες με εκείνες που του ανατίθενται έναντι των υπηρεσιών της Επιτροπής.3. Ο υπόλογος του Οργανισμού κοινοποιεί στον υπόλογο της Επιτροπής, το αργότερο την 1η Μαρτίου μετά το οικονομικό έτος που έκλεισε τους προσωρινούς λογαριασμούς συνοδευόμενους από έκθεση για τη δημοσιονομική και χρηματοοικονομική διαχείριση του οικονομικού έτους. Ο υπόλογος της Επιτροπής ενοποιεί τους προσωρινούς λογαριασμούς των θεσμικών οργάνων και των αποκεντρωμένων οργανισμών κατά την έννοια του άρθρου 128 του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) αριθ. ........ του Συμβουλίου* (που καλείται εφεξής: «γενικός δημοσιονομικός κανονισμός»).4. Ο υπόλογος της Επιτροπής, το αργότερο την 31η Μαρτίου μετά το οικονομικό έτος που έκλεισε, διαβιβάζει στο Ελεγκτικό Συνέδριο τους προσωρινούς λογαριασμούς του Οργανισμού συνοδευόμενους από την έκθεση για τη δημοσιονομική και χρηματοοικονομική διαχείριση του οικονομικού έτους. Η έκθεση για τη δημοσιονομική και χρηματοοικονομική διαχείριση του οικονομικού έτους διαβιβάζεται επίσης και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.5. Ο διευθύνων σύμβουλος αφού λάβει τις παρατηρήσεις που έχει διατυπώσει το Ελεγκτικό Συνέδριο όσον αφορά τους προσωρινούς λογαριασμούς του Οργανισμού, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 129 του γενικού δημοσιονομικού κανονισμού, καταρτίζει τους οριστικούς λογαριασμούς με δική του ευθύνη και τους διαβιβάζει για γνωμοδότηση στο διοικητικό συμβούλιο.6. Το διοικητικό συμβούλιο εκδίδει τη γνωμοδότησή του για τους οριστικούς λογαριασμούς του Οργανισμού.7. Ο διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού διαβιβάζει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Επιτροπή και το Ελεγκτικό Συνέδριο τους οριστικούς λογαριασμούς του, συνοδευόμενους από τη γνωμοδότηση του διοικητικού συμβουλίου, το αργότερο την 1η Ιουλίου μετά το οικονομικό έτος που έκλεισε.8. Οι οριστικοί λογαριασμοί δημοσιεύονται.9. Ο διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού αποστέλλει στο Ελεγκτικό Συνέδριο απάντηση στις παρατηρήσεις του, το αργότερο μέχρι την 30ή Σεπτεμβρίου. Ο διευθύνων σύμβουλος αποστέλλει την απάντηση αυτή και στο διοικητικό συμβούλιο.10. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μετά από σύσταση του Συμβουλίου που αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία, προβαίνει μέχρι την 30ή Απριλίου του έτους Ν+ 2 στην απαλλαγή του διευθύνοντος σύμβουλου του Οργανισμού για την εκτέλεση του προϋπολογισμού του οικονομικού έτους Ν.Άρθρο 15Δημοσιονομική ρύθμισηΗ δημοσιονομική ρύθμιση που εφαρμόζεται στον Οργανισμό καθορίζεται από το διοικητικό συμβούλιο μετά από διαβούλευση με την Επιτροπή. Η ρύθμιση αυτή μπορεί να αποκλίνει από το δημοσιονομικό κανονισμό-πλαίσιο που έχει εκδώσει η Επιτροπή κατ' εφαρμογή του άρθρου 185 του δημοσιονομικού κανονισμού που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων μόνον όταν το επιβάλλουν οι ειδικές απαιτήσεις λειτουργίας του Οργανισμού και με την προηγούμενη συμφωνία της Επιτροπής.»Άρθρο 2Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την επόμενη ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.Βρυξέλλες, [...] Για το Συμβούλιο Ο Πρόεδρος


text:
 20.6.2009
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 141/43
 Žaloba podaná 24. marca 2009 — Viasat Broadcasting UK/Komisia
 (Vec T-114/09)
 2009/C 141/93
 Jazyk konania: angličtina
 Účastníci konania
 Žalobca: Viasat Broadcasting UK Ltd (Londýn, Spojené kráľovstvo) (v zastúpení: S. Kalsmose-Hjelmborg a M. Honoré, lawyers)
 Žalovaná: Komisia Európskych spoločenstiev
 Návrhy žalobcu
 —
 zrušiť rozhodnutie Komisie Európskych spoločenstiev zo 4. augusta 2008 vo veci N 287/2008 a
 —
 zaviazať žalovanú na náhradu trov konania.
 Žalobné dôvody a hlavné tvrdenia
 Touto žalobou sa žalobca domáha zrušenia rozhodnutia Komisie zo 4. augusta 2008 vo veci N 287/2008 (1), ktorým Komisia schválila na základe článku 87 ods. 3 písm. c) ES pomoc na záchranu od Dánska pre TV 2 Danmark A/S (ďalej len „TV 2“).
 Žalobca tvrdí, že uvedená pomoc nespĺňa podmienky stanovené v článku 87 ods. 3 písm. c) tým, že porušuje zásadu primeranosti stanovenú v uvedenom ustanovení, podľa ktorého podpora „nepriaznivo neovplyvní podmienky tak, že by to bolo v rozpore so spoločným záujmom“. Konkrétne žalobca po prvé tvrdí, že Komisia sa dopustila nesprávneho právneho posúdenia, keď rozhodla že TV 2 je „firma v ťažkostiach“ v zmysle usmernení Spoločenstva o štátnej pomoci na záchranu a reštrukturalizáciu firiem v ťažkostiach (2). Po druhé žalobca namieta, že Komisia sa dopustila nesprávneho právneho posúdenia, keď rozhodla, že pomoc na záchranu sa obmedzovala len na to, čo bolo nevyhnutné na udržanie obchodnej činnosti TV 2 a pomoc nebola poskytnutá v takej výške, ktorá umožňovala TV 2 investovať do nových činností alebo sa správať na trhu agresívne. Po tretie žalobca tvrdí, že Komisia sa dopustila nesprávneho právneho posúdenia, keď nezohľadnila štátnu pomoc, ktorú získala TV 2 v minulosti.
 (1) Zhrnutie napadnutého rozhodnutia bolo uverejnené v Úradnom vestníku Európskej únie (Ú. v. EÚ C 9, 2009, s. 2) a rozhodnutie v znení, ktoré nemá dôverný charakter, je k dispozícii na internetovej stránke http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/
 (2) Usmernenia Spoločenstva o štátnej pomoci na záchranu a reštrukturalizáciu firiem v ťažkostiach (Ú. v. EÚ C 244, 2004, s. 2).


type: other

text:
KONSIDERAZZJONIJIET PRATTIĊI GĦALL-VIDJOKONFERENZJAR
 2.5. Minuti tas-Smigħ
 40. Fi proċeduri ġudizzjarji transkonfinali, wara li tkun konkluża l-kumpilazzjoni tax-xhieda, l-awtorità ġudizzjarja tal-Istat Membru rikjest jeħtieġ li tħejji l-minuti tal-kumpilazzjoni tax-xhieda b'vidjokonferenza. Il-minuti jindikaw id-data u l-post tal-kumpilazzjoni tax-xhieda, l-identità tal-persuna mismugħa, l-identitajiet u l-funzjonijiet tal-persuni l-oħrajn kollha li jipparteċipaw fis-smigħ, kwalunkwe ġuramenti meħudin u l-kondizzjonijiet tekniċi li fihom ikun sar is-smigħ. Id-dokument jintbagħat mill-awtorità kompetenti tal-Istat Membru rikjest lill-awtorità kompetenti tal-Istat Membru rikjedenti.
 41. B'mod simili, fil-proċeduri ċivili u kummerċjali transkonfinali għal talbiet li jsiru skont l-Artikoli 10 sa 12 tar-Regolament tal-Kumpilazzjoni tax-xhieda (jiġifieri talbiet diretti), il-qorti rikjesta tibgħat lill-qorti rikjedenti d-dokumenti li jistabbilixxu l-eżekuzzjoni tat-talba u, fejn meħtieġ, tirritorna d-dokument riċevuti mill-qorti rikjedenti. Dawn id-dokumenti għandhom ikunu akkumpanjati minn konferna ta' eżekuzzjoni permezz tal-formola tal-tip H fl-Anness tar-Regolament tal-Kumpilazzjoni tax-xhieda tal-2001.
 42. Għal kumpilazzjoni diretta tax-xhieda f'materji ċivili u kummerċjali, fejn it-tagħmir tal-vidjokonferenzjar li ser jintuża ma jkunx fornut mill-qorti rikjedenti, l-ispejjeż kollha tat-trasmissjoni, inklużi l-ispejjeż għall-kiri tat-tagħmir u tal-persunal tekniku li joperah, ser ikunu r-responsabbiltà tal-awtorità li titlob il-vidjokonferenza. Il-prinċipju ġenerali għal kumpilazzjoni indiretta tax-xhieda huwa li l-eżekuzzjoni tat-talba m'għandhiex twassal għal talba għal rimborż ta' taxxi jew spejjeż. Madanakollu, jekk il-qorti rikjesta teħtieġ dan, il-qorti rikjedenti għandha tiżgura r-rimborż tal-ispejjeż li jirriżultaw mill-użu tal-vidjokonferenzjar.
 43. F'materji kriminali, fejn tapplika l-Konvenzjoni MLA tal-2000, l-ispiża għall-istabbiliment tal-konnessjoni vidjo, l-ispejjeż relatati tal-offerta tal-konnessjoni vidjo fl-Istat Membru rikjest, ir-remunerazzjoni tal-interpreti pprovdut minnu u l-allowances għax-xhieda u l-esperti u l-ispejjeż tal-ivvjaġġar tagħhom fl-Istat Membru rikjest għandhom ikunu rimborżati mill-Istat Membru rikjedenti lill-Istat Membru rikjest, dment li dan tal-aħħar ma jirrinunzjax għar-rimborż tal-ispejjeż kollha jew parti minnhom.
 44. Bl-istess mod fil-proċeduri ċivili u kummerċjali, jekk il-qorti rikjesta hekk titlob, il-qorti rikjedenti għandha tiżgura r-rimborż, mingħajr dewmien, tal-ispejjeż imħallsa lill-esperti u lill-interpreti, u l-ispejjeż li jirriżultaw mill-użu tal-vidjokonferenzjar (applikazzjoni tal-Artikolu 18 tar-Regolament tal-Kumpilazzjoni tax-xhieda tal-2001).


type: contracts

text:
 22.6.2017
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 161/61
 ROZHODNUTIE SPOLOČNÉHO VÝBORU EHP
 č. 274/2015
 z 30. októbra 2015,
 ktorým sa mení príloha XIII (Doprava) k Dohode o EHP [2017/1063]
 SPOLOČNÝ VÝBOR EHP,
 so zreteľom na Dohodu o Európskom hospodárskom priestore (ďalej len „Dohoda o EHP“), a najmä na jej článok 98,
 keďže:
 (1)
 Nariadenie Komisie (EÚ) 2015/924 z 8. júna 2015, ktorým sa mení nariadenie (EÚ) č. 321/2013 o technickej špecifikácii interoperability týkajúcej sa subsystému „železničné koľajové vozidlá – nákladné vozne“ systému železníc v Európskej únii (1), sa má začleniť do Dohody o EHP.
 (2)
 Príloha XIII k Dohode o EHP by sa preto mala zodpovedajúcim spôsobom zmeniť.
 PRIJAL TOTO ROZHODNUTIE:
 Článok 1
 V bode 37n [nariadenie Komisie (EÚ) č. 321/2013] prílohy XIII k Dohode o EHP sa dopĺňa táto zarážka:
 „—
 32015 R 0924: Nariadenie Komisie (EÚ) 2015/924 z 8. júna 2015 (Ú. v. EÚ L 150, 17.6.2015, s. 10).“
 Článok 2
 Znenie nariadenia (EÚ) 2015/924 v islandskom a nórskom jazyku, ktoré sa uverejní v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie, je autentické.
 Článok 3
 Toto rozhodnutie nadobúda účinnosť 1. novembra 2015 pod podmienkou, že boli doručené všetky oznámenia podľa článku 103 ods. 1 Dohody o EHP (*1), alebo dňom nadobudnutia účinnosti rozhodnutia Spoločného výboru EHP č. 272/2015 z 30. októbra 2015 (2), podľa toho, čo nastane neskôr.
 Článok 4
 Toto rozhodnutie sa uverejní v oddiele EHP Úradného vestníka Európskej únie a v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie.
 V Bruseli 30. októbra 2015
 Za Spoločný výbor EHP
 predsedníčka
 Oda SLETNES
 (1) Ú. v. EÚ L 150, 17.6.2015, s. 10.
 (*1) Ústavné požiadavky neboli oznámené.
 (2) Pozri stranu 58 tohto úradného vestníka.


text:
The following events occurred in April 1910:
 April 1, 1910 (Friday)
 The Italian village of Cavahero, with fifty houses, was destroyed by lava from Mount Etna, but the inhabitants were all able to leave beforehand.
 Died: Robert W. Patterson, 59, editor of the Chicago Tribune.
 April 2, 1910 (Saturday)
 Both Houses of the Maryland State Legislature passed the Negro Disenfranchisement Bill, revoking the right of African-Americans to vote in state and local elections, on grounds that it had not voted to ratify the 15th Amendment to the United States Constitution. Governor Crothers vetoed the bill on April 8.
 In Paris, Dr. Eugene Doyen announced that he had discovered a germ-destroying medicine, which he called mycolysine. Dr. Doyen claimed that the balm would stop skin cancer.
 Aviator Hubert Le Blon became the sixth person in history to die in an airplane accident, while flying in stormy weather at San Sebastian, Spain.
 Born:
 Chico Xavier, popular medium in Brazil's spiritism movement; in Minas Gerais; (d. 2002)
 Arnie Herber, American pro football player and Pro Football Hall of Fame inductee; in Green Bay, Wisconsin (d. 1969)
 April 3, 1910 (Sunday)
 Ricardo Jiménez Oreamuno was elected President of Costa Rica by an electoral college, defeating former President Rafael Yglesias Castro by a margin of 832–36.
 While in Rome, former U.S. President Theodore Roosevelt announced that he would not meet with Pope Leo XIII because of the Vatican's request that Roosevelt not meet first with local Methodists. In March, former Vice-President Charles W. Fairbanks declined an audience for the same reason.
 April 4, 1910 (Monday)
 Sri Aurobindo, formerly Aravinda Ghosh, arrived by ship in Pondicherry, at that time a colony in French India. The former activist for the independence of India from the British renounced terrorism in favor of spiritualism, and spent the last forty years of his life writing philosophical works.
 The city of Highland, Indiana, was incorporated.
 April 5, 1910 (Tuesday)
 Socialist Emil Seidel was elected Mayor of Milwaukee, Wisconsin. He was the first Socialist Party member to be elected to lead a major American city.
 The Abernathy Boys, Bud, 10, and Temple, 6, set off on their second long-distance journey, by themselves, on horseback. In 1909, they had captured the nation's attention by riding from Tillman County, Oklahoma, to Santa Fe, New Mexico, and back. This time, they decided to visit New York City, a journey of about two months. A monument to the boys was unveiled in Frederick, Oklahoma, in 2006.
 The Trans-Andean Tunnel opened, linking Chile and Argentina by rail.
 The city of Polson, Montana, was incorporated.
 Died: Charles Follis, 31, the first African-American pro football player. In 1904, he was signed to the independent Shelby Blues of Shelby, Ohio.
 April 6, 1910 (Wednesday)
 In an appeal of the verdict in the "Brownsville Affair" A military court of inquiry affirmed the convictions of 167 members of the black 25th United States Regiment, on charges of complicity of the 1906 shooting of two white men in Brownsville, Texas, and the men were dishonorably discharged. It was not until 1972, after publication of John D. Weaver's book The Brownsville Raid, that Army reopened the investigation and concluded the men had been innocent.
 Turkish troops moved into Albania, at that time a part of the Ottoman Empire, to suppress a revolt over taxes.
 April 7, 1910 (Thursday)
 , the first for the Imperial German Navy, was launched from Hamburg. The new class of ships had 32 big guns and thicker armor.
 The British House of Commons voted 339–237 in favor of Prime Minister Asquith's legislative veto resolution.
 April 8, 1910 (Friday)
 The "Digges Bill", which took away the right of blacks in Maryland to vote in state and local elections, was vetoed by Governor Austin Crothers, not because it was racist, but because it was "impractical". Governor Crothers signed a bill permitting Maryland voters to decide on whether to approve the Digges Amendment to the Maryland Constitution.
 The Los Angeles Motordrome opened in Playa Del Rey, California, housing the a mile long motor race track made of wood, permitting unprecedented speeds. The track, modeled after a velodrome used for bicycle racing, was the first designed for the short lived sport of board track racing, popular up until the 1930s. Caleb Bragg raced one mile in 37.56 seconds, and Barney Oldfield broke that record at 36.23 s. Other races ran from 2 to 100 miles.
 April 9, 1910 (Saturday)
 As part of the process of disestablishment in France, in which formerly state owned church properties were turned over to the general public, the shrine at Lourdes and all of its property were turned over to the ownership of the local commune, to be used for whatever purposes the residents wanted. The council of Lourdes voted unanimously to turn the shrine into a trusteeship, giving authority back to the bishop to use it as he saw fit.
 Born: Nouhak Phoumsavan, President of Laos 1992 to 1998; in Ban Phalouka, Mukdahan province, Thailand (d. 2008)
 April 10, 1910 (Sunday)
 The American Interstate Commerce Commission ruled that on Pullman cars on trains, beds on upper berths should be sold for less than those on lower berths.
 Fourteen construction workers at Novice, Texas, were killed instantly when a mixup of signals caused a worker to set off a dynamite charge before the area had been cleared.
 Born Abraham A. Ribicoff, Connecticut politician; Governor, 1955–61; U.S. Senator 1963–81; in New Britain (d. 1998); Yevgeny Fyodorov, Soviet scientist (d. 1981); and Paul Sweezy, American Marxist and founder of Monthly Review, in New York City (d. 2004)
 April 11, 1910 (Monday)
 Gifford Pinchot, who had been fired from his job as Chief Forester of the United States by President Taft, conferred with former President Roosevelt while both men were at Porto Maurizio in Italy.
 Moonachie, New Jersey, and Berlin Township, New Jersey, were both incorporated.
 The town of Middleton, Idaho, was incorporated.
 Born:
 Antonio de Spinola, Portuguese general who restored democracy to Portugal in 1974; in Estremoz
 Karl Vennberg, Swedish poet; in Blädinge (d.1995)
 April 12, 1910 (Tuesday)
 Duncan Campbell Scott, Canada's Superintendent of Indian Affairs from 1913 to 1932, wrote a letter describing what he referred to as "the final solution of our Indian Problem", declining to address concerns about the higher death rate of Canada's aboriginal people in residential schools. Beginning in the 1920s, Scott oversaw changes in the law requiring all Indian children over the age of seven to be relocated to year-round boarding schools. The letter was first brought to light by Canadian activist Kevin Annett in his book Hidden from History: The Canadian Holocaust (2001). However, this quotation is not verifiable because Mr. Annett did not include sufficient information in the citation to locate the quotation.
 Died: William Graham Sumner, 69, American anthropologist, credited as founder of the concept of ethnocentrism.
 April 13, 1910 (Wednesday)
 In the Australian federal election, the Australian Labour Party, led by Andrew Fisher, took over control of the Senate and the House of Representatives from Prime Minister Alfred Deakin's Commonwealth Liberal Party. Fisher took office as the fifth Prime Minister of Australia on April 29.
 Governor Malcolm R. Patterson of Tennessee pardoned Duncan Brown Cooper, after Cooper's conviction for the murder of former U.S. Senator Edward Ward Carmack had been affirmed on appeal.
 April 14, 1910 (Thursday)
 William H. Taft began the tradition of the President of the United States throwing the ceremonial "first pitch" to open the professional baseball season. The President and Mrs. Taft attended the Washington Senators' opening day game against the Philadelphia Athletics, and Taft threw the ball from the stands to Senators' pitcher Walter Johnson. The Senators won, 3–0.
 The Sperry Gyroscope Company was incorporated in Delaware. The company merged with Remington Rand in 1955 to become Sperry Rand, then Sperry Corporation, and in 1986 merged with Burroughs Corporation to form the Unisys Corporation.
 The town of Mount Rainier, Maryland, was incorporated.
 April 15, 1910 (Friday)
 The 1910 United States Census was taken as more than 70,000 workers began the enumeration process. The final tally was 92,228,496.
 Japan's "Submarine No. 6" sank in Hiroshima Bay, with a loss of her entire crew of 14, after an outside vent was left open during a dive. For more than two hours, the sailors labored to raise the sub before being overcome by carbon monoxide, events that were described by the commander, Lieutenant Tsutomu Sakuma in a letter that he wrote to the Emperor as death approached, urging him to "study the submarine until it is a perfect machine, absolutely reliable. We can then die without regret."
 The city of Harlingen, Texas, was incorporated.
 Born: Eddie Mayo, American baseball player; in Holyoke, Massachusetts (d. 2006)
 April 16, 1910 (Saturday)
 Boston Arena, now Matthews Arena, was opened. It served as the first home for the NHL Boston Bruins, the NBA Boston Celtics, and the WHA New England Whalers, and still serves Northeastern University.
 Born: Berton Roueché, American medical writer for The New Yorker; in Kansas City, Missouri; (d. 1994)
 Died: Julien Dupré, 59, French painter
 April 17, 1910 (Sunday)
 Rosa Blazek gave birth to a son, Franzl, at the General Hospital in Prague, in the only recorded case of a pregnancy and childbirth for a conjoined twin. Rosa and her sister Josepha were 31 when Rosa became pregnant. Both died in 1922 shortly after moving to the United States.
 The German balloon Delitzch was destroyed after being struck by a lightning bolt at Eisenach, killing the four-man crew on board.
 Born: Ivan Goff, Australian screenwriter; in Perth (d. 1999)
 April 18, 1910 (Monday)
 The National American Woman Suffrage Association (NAWSA) presented to Congress a petition with 500,000 signatures in favor of granting American women the right to vote. After arriving in a procession of 45 cars (one for each of the United States) at the U.S. Capitol, the suffragists separated the petitions for delivery to their Senators and Representatives, who in turn presented the petitions to the Speaker of the House and to the Vice-President.
 April 19, 1910 (Tuesday)
 Paul Ehrlich announced his discovery of "606" (also nicknamed the "magic bullet"), the first medicine that could cure syphilis, in an address at the 1910 gathering of the Congress for Internal Medicine at Wiesbaden.
 April 20, 1910 (Wednesday)
 Halley's Comet reached perihelion, making its closest approach to the Sun since 1835, and was visible to the naked eye for the first time since its return to the solar system. Some viewers on the island of Curaçao had been able to discern the comet in pre-dawn hours on the 19th. The comet remained visible through the rest of May as it traveled away from the solar system, not to return until 1986.
 French aviator Roger Sommer became the first person to carry five persons on an airplane, when he brought four passengers along for a five-minute flight at Charleville.
 Forty coal miners were killed near Mulga, Alabama, in an explosion. Two days later, another 18 miners were killed near Amsterdam, Ohio.
 Samuel J. Scott, a 15-year-old boy working in Belfast on the construction of the RMS Titanic, fell from a ladder and died of a fractured skull. He was the first of eight people who died on the Titanic prior to its wreck two years later in April 1912.
 Born: Robert F. Wagner, Jr., Mayor of New York City from 1954 to 1965; in Yorkville, Manhattan neighborhood in New York City (d. 1991)
 April 21, 1910 (Thursday)
 Samuel Langhorne Clemens, beloved to millions of readers for his writings under the pen name Mark Twain, died at the age of 74 at his home in Redding, Connecticut. Twain, who had angina pectoris, went into a coma at and was dead by 6:30. Appropriately, his last words were handwritten rather than spoken, a note to his daughter Clara: "Give me my glasses".
 April 22, 1910 (Friday)
 Eighteen coal miners were killed in an explosion near Amsterdam, Ohio.
 April 23, 1910 (Saturday)
 The 1910 World's Fair was opened at Brussels by Belgium's King Albert, and operated until November.
 A fire destroyed much of Lake Charles, Louisiana, leaving 2,000 people homeless.
 Theodore Roosevelt made his The Man in the Arena speech.
 Born: Simone Simon, French actress; in Béthune (d. 2005)
 April 24, 1910 (Sunday)
 Parliamentary elections were held in France, resulting in a slight increase in the ruling party majority. Aristide Briand remained as Prime Minister.
 The 200 African-American residents of Coleman, Texas, mostly employees of the Santa Fe Railroad and their families, were forced to leave town permanently by the White population.
 April 25, 1910 (Monday)
 Charles Evans Hughes, the Governor of New York, was nominated to the United States Supreme Court by President William Howard Taft. Both Taft and Hughes would lose to Woodrow Wilson in presidential election contests (1912 and 1916), and both men would later become Chief Justice of the United States.
 The town of Coupeville, Washington, county seat for Island County, was incorporated.
 April 26, 1910 (Tuesday)
 William E. Glasscock, the Governor of West Virginia, proclaimed that the second Sunday in May would be recognized as Mother's Day, after Anna Jarvis of Grafton had lobbied for three years for recognition. Other states followed West Virginia's lead, followed by other nations.
 Died:
 Bjørnstjerne Bjørnson, 77, Norwegian poet and novelist; winner of 1903 Nobel Prize in Literature
 Wellington Smith, 68, the millionaire president of Smith Paper Company, was killed in a freak accident when a folding bed collapsed upon him while he was sleeping.
 April 27, 1910 (Wednesday)
 A herd of nine elephants rampaged through Danville, Illinois, after escaping from a train bringing a circus to town. Several people were injured, one seriously, and 100 houses were damaged.
 Juan Vincente Gomez was unanimously elected President of Venezuela by that nation's Congress. Gomez, who had staged a coup the previous November, had resigned on April 19 pending the election. For eight days, Constantin Guererro served as Acting President.
 Born:
 Chiang Ching-kuo, Prime Minister of Republic of China (Taiwan) 1972–1978, President 1978–1988; in Fenghua, Zhejiang Province (d. 1988)
 Jim Zyntell, American football player and last, alphabetically, among all NFL players; in Boston (d. 1992)
 April 28, 1910 (Thursday)
 The House of Lords approved the 1909 "People's Budget" for the United Kingdom, without demurrer, passing the same into law. The Lords had rejected the budget the previous November 30, leading to a governmental crisis and reforms in their power.
 Louis Paulhan won a £10,000 prize from the Daily Mail by becoming the first person to fly an airplane from London to Manchester. Graham White, who was making his second attempt at the prize, took off at the same time as Paulhan.
 The city of San Francisco began a fund-raising campaign for the 1915 World's Fair.
 The town of Richland, Washington, was incorporated. For its first 30 years, it had only a few hundred residents until the United States government built up residences for employees of the Hanford Nuclear Reservation.
 Died: Edouard Van Beneden, 64, Belgian geneticist
 April 29, 1910 (Friday)
 In Canberra, Andrew Fisher was sworn in as the fifth Prime Minister of Australia, replacing Alfred Deakin.
 The town of Brewster, Washington, was incorporated.
 April 30, 1910 (Saturday)
 The Vice-Governor of the Belgian Congo ordered the introduction of the "medical passport", mandatory for all black African subjects, ostensibly to combat the spread of sleeping sickness. Formerly, a document (feuille de route) was required only for persons travelling outside their home area. The medical passport was mandatory for all residents, to be presented upon request to any colonial official, an idea picked up by other colonies.
 In the battle of Kačanik Pass, Turkish troops defeated Albanian rebels.
 Born: Srirangam Srinivasarao, Indian Telugu language poet nicknamed "SriSri"; in Visakhapatnam (d. 1983)
 References
 1910
 1910-04
 1910-04


text:
 24.11.2005
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 306/30
 ROZHODNUTIE SPOLOČNÉHO VÝBORU EHP
 č. 100/2005
 z 8. júla 2005,
 ktorým sa mení a dopĺňa príloha II (Technické predpisy, normy, skúšky a certifikácia) k Dohode o EHP
 SPOLOČNÝ VÝBOR EHP,
 so zreteľom na Dohodu o Európskom hospodárskom priestore, zmenenú a doplnenú Protokolom, ktorým sa upravuje Dohoda o Európskom hospodárskom priestore, ďalej len „dohoda“, a najmä na jej článok 98,
 keďže:
 (1)
 Príloha II k dohode bola zmenená a doplnená rozhodnutím Spoločného výboru EHP č. 63/2005 z 29. apríla 2005 (1).
 (2)
 Smernica Komisie 2005/9/ES z 28. januára 2005, ktorou sa mení a dopĺňa smernica Rady 76/768/EHS o kozmetických výrobkoch, na účely prispôsobenia jej prílohy VII technickému pokroku (2), sa má začleniť do dohody,
 ROZHODOL TAKTO:
 Článok 1
 Do bodu 1 (smernica Rady 76/768/EHS) kapitoly XVI prílohy II k dohode sa dopĺňa táto zarážka:
 „—
 32005 L 0009: smernica Komisie 2005/9/ES z 28. januára 2005 (Ú. v. EÚ L 27, 29.1.2005, s. 46).“
 Článok 2
 Znenia smernice 2005/9/ES v islandskom a nórskom jazyku, ktoré budú uverejnené v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie, sú autentické.
 Článok 3
 Toto rozhodnutie nadobúda účinnosť 9. júla 2005 pod podmienkou, že Spoločnému výboru EHP budú zaslané všetky oznámenia podľa článku 103 ods. 1 dohody (3).
 Článok 4
 Toto rozhodnutie sa uverejní v oddiele EHP Úradného vestníka Európskej únie a v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie.
 V Bruseli 8. júla 2005
 Za Spoločný výbor EHP
 predseda
 HSH Prinz Nikolaus von LIECHTENSTEIN
 (1) Ú. v. EÚ L 239, 15.9.2005, s. 46.
 (2) Ú. v. EÚ L 27, 29.1.2005, s. 46.
 (3) Nie sú uvedené žiadne ústavné požiadavky.


text:
Matteo Renzi (Firenze, Italja, 11 ta' Jannar 1975) kien Prim Ministru tal-Italja mill-2014 sal-2016, u mexxej tal-partit ċentru xellugi l-Partito Democratico, li nħatar mexxej tiegħu fit-8 ta' Diċembru 2013. Kien President tal-Provinċja ta' Firenze bejn l-2004 u l-2009, Sindku ta' Firenze fil-ħames snin ta' wara. Huwa nħatar Prim Ministru fit-22 ta' Frar 2014.
 Meta nħatar, Renzi kien l-iżgħar Prim Ministru Taljan, fl-età ta’ 39 sena.
 Il-Prim Ministru preċedenti, Enrico Letta, mill-istess partit ta' Renzi, irriżenja wara pressjoni kbira li kellu minħabba l-kundizzjoni ħażina tal-ekonomija Taljana. Infatti Renzi kien qal li l-inċertezza fl-Italja setgħet tieqaf biss jekk il-gvern ta’ Letta jieqaf.
 Fit-12 ta' Diċembru 2016 huwa rriżenja minn Prim Ministru wara li tilef referendum fuq riformi kostituzzjonali.
 Ħoloq esterni
 Sit uffiċjali
 Nies ħajjin
 Twieldu fl-1975
 Politiċi Taljani
 Prim Ministri tal-Italja