type: caselaw

text:
 27.6.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 244/13
 Achomharc arna thabhairt an 3 Márta 2022 ag an gCoimisiún Eorpach i gcoinne bhreithiúnas na Cúirte Ginearálta (an Dara Dlísheomra) a tugadh an 21 Nollaig 2021 i gCás T-795/19, HB v an Coimisiún Eorpach
 (Cás C-160/22 P)
 (2022/C 244/17)
 Teanga an cháis: an Fhraincis
 Páirtithe
 Achomharcóir: an Coimisiún Eorpach (ionadaithe: J. Baquero Cruz, J. Estrada de Solà agus B. Araujo Arce, Gníomhairí)
 Páirtí eile sna himeachtaí: HB
 An t-ordú atá á lorg
 Iarrann an t-achomharcóir ar an gCúirt Bhreithiúnais:
 —
 an breithiúnas a thug an Chúirt Ghinearálta an 21 Nollaig 2021 (T-795/19) a neamhniú, a mhéid a dhíbhtear ann an chaingean le haghaidh neamhniú i gcoinne Cinneadh C(2019)7319 final ón gCoimisiún an 15 Deireadh Fómhair 2019 (mír 1 den chuid oibríochtúil) toisc é a bheith do-ghlactha agus a ordaítear don Choimisiún na costais a íoc, lena n-áirítear na costais sin a bhaineann leis na himeachtaí eatramhacha (mír 3 den chuid oibríochtúil);
 —
 an cás a tharchur ar ais chuig an gCúirt Ghinearálta chun rialú a thabhairt ar na tuillteanais;
 —
 a ordú do HB na costais a íoc.
 Saincheisteanna dlí agus príomhargóintí
 Chun tacú lena achomharc, cuireann an Coimisiún trí shaincheist ar aghaidh.
 Leis an gcéad saincheist, líomhnaítear earráid maidir le haicmiú dlíthiúil: rinne an Chúirt Ghinearálta neamhaird ar fhorálacha an chinnidh a rinne an Coimisiún i bhfeidhmiú a shainchumais mar údarás poiblí sa chomhthéacs conarthach agus chuir sí ó éifeacht na forálacha sin agus na bearta sin á n-aicmiú mar bhearta conarthacha agus á gcur faoi dhlínse na cúirte conarthaí. Baineann an t-aicmiú dlíthiúil mícheart sin le míreanna 67 go 90 den bhreithiúnas atá faoi achomharc.
 Leis an dara saincheist, líomhnaítear aicmiú dlíthiúil mícheart i bhfianaise an chéad airteagail den chinneadh (míreanna 67 go 78 den bhreithiúnas) agus saobhadh ar na fíorais. Agus aicmiú á dhéanamh ar an gcéad airteagal den chinneadh, lena mbunaítear dliteanas HB as neamhrialtacht sa nós imeachta chun an conradh a dhámhachtain, rinne an Chúirt Ghinearálta na fíorais a shaobhadh agus rinne sí Airteagal 1 a aicmiú go mícheart mar airteagal de chineál conarthach.
 Leis an tríú saincheist, líomhnaítear aicmiú dlíthiúil mícheart i bhfianaise an dara agus an tríú hairteagal den chinneadh (míreanna 79 go 86 den bhreithiúnas). Agus aicmiú á dhéanamh ar laghdú phraghas an chonartha go EUR 0 agus na méideanna a íocadh cheana a aisghabháil, ní raibh an Coimisiún ag gníomhú laistigh den chreat conarthach, ach ag feidhmiú a shainchumais mar údarás poiblí. Rinne an Chúirt Ghinearálta earráid nuair a chaith sí le forálacha na n-airteagal sin mar a chaithfí le hiarmhairtí a bhaineann le conradh a cuireadh ar ceal de bharr calaoise nó toil lochtaithe.


type: wikipedia

text:
Indijas okeāns ir trešais lielākais okeāns pasaulē, kas aizņem ap 20% no pasaules ūdens virsmas. Jau kopš aizvēsturiskiem laikiem kalpo kā nozīmīgs tranzīta ceļš starp pasaules civilizācijām. Indonēzijas kartēs tiek atzīmēts kā Indonēzijas okeāns.
 Robežas
 Ziemeļos no Indijas okeāna atrodas Dienvidāzija, tai skaitā Indijas subkontinents, no kura cēlies okeāna vārds. Rietumos atrodas Arābijas pussala un Āfrika. Austrumos atrodas Malakas pussala, Zunda salas un Austrālija. Dienvidos aiz 60° dienvidu platuma grāda atrodas Dienvidu okeāns. No Atlantijas okeāna dienvidos no Āfrikas tiek atdalīts pa 20° austrumu meridiānu, bet no Klusā okeāna dienvidos no Austrālijas — pa 147° austrumu meridiānu. Vistālākais Indijas okeāna ziemeļu punkts — Persijas līcis, kas sasniedz 30° ziemeļu platumu.
 Vispārēji dati
 Platība — 73 556 000 kvadrātkilometri (iekļaujot Sarkano jūru un Persijas līci);
 Platums dienvidu daļā — 10 000 kilometru;
 Tilpums — tiek vērtēts uz 292 131 000 km3;
 Lielākais dziļums — Diamantinas dzelme — 8 047 metrus dziļa — atrodas dienvidrietumos no Austrālijas;
 Vidējais dziļums — 3 890 metri;
 Ap 5000 salu, vairumu apņem koraļļu rifi.
 Ģeoloģija
 Indijas okeānā saduras šādas trīs lielas tektoniskās plātnes: Āfrikas plātne, Indijas—Austrālijas plātne un Antarktīdas plātne. Plātņu sadures vieta veido lielam, otrādi apvērstam "Y" burtam līdzīgu formu. No Arābijas pussalas līdz okeāna centrālajai daļai austrumos no Madagaskaras stiepjas "Y" burta "kātiņš" — Arābijas—Indijas grēda. Šeit tā sazarojas un uz rietumiem līdz vietai starp Dienvidāfriku un Antarktīdu stiepjas Dienvidrietumu Indijas grēda, kas pāriet Vidusatlantijas grēdā. Uz austrumiem savukārt stiepjas Austrālijas—Antarktīdas pacēlums, kas sasniedz Kluso okeānu.
 Kontinentālais šelfs Indijas okeāna piekrastē pārsvarā ir šaurs, līdz 200 km plats. Austrālijas rietumu krastā šelfs ir platāks — .
 Indijas okeāna piekrastē vietām vērojams aktīvs vulkānisms. Ļoti aktīvu vulkānu virtene atrodas Zunda salās, Andamanu salās un Nikobaru salās. Šeit, starp Sumatras un Javas salām noticis arī spēcīgākais vulkāna izvirdums pēdējos gadsimtos — Krakatau vulkāna izvirdums. Šis reģions ir arī seismiski aktīvs. šeit notika postošā Indijas okeāna zemestrīce, kuras jauda sasniedz 9,3 balles pēc Rihtera skalas. Zemestrīcē gāja bojā 200—310 tūkstoši cilvēku.
 Klimats
 Indijas okeāna klimatu ziemeļos no ekvatora nosaka musonu vēji. No oktobra līdz aprīlim pūš spēcīgs ziemeļaustrumu vējš. No maija līdz oktobrim dominē dienvidu un rietumu vēji. No Arābijas jūras musons uz Indijas subkontinentu nes bagātīgas lietusgāzes. Mainoties musonu vējiem tropiskie cikloni nereti skar Arābijas jūras piekrasti un Bengālijas līci.
 Dienvidu puslodē vēji pārsvarā ir lēnāki, taču Maurīcijā var būt spēcīgas vasaras vētras.
 Hidroloģija
 Lielākās Indijas okeānā ietekošās upes ir Zambezi, Šatelaraba (Eifratas un Tigras satekupe), Inda, Ganga ar Bramaputru un Iravadi.
 Indijas okeāna straumes nosaka musonu klimats. Ziemeļu puslodē straumes plūst pulksteņa rādītāja virzienā, tās visas ir siltās straumes, dienvidu puslodē — pretējā virzienā. Tomēr ziemas musonu laikā ziemeļu puslodē straumes plūst pretējā virzienā.
 Ziemeļos no 20°D platuma ūdens virsējā slāņa temperatūra nav zemāka par 22 °C, austrumu daļā pārsniedz 28 °C. Dienvidos no 40°D ūdens virsējā slāņa temperatūra strauji krītas.
 Virsūdens sāļums ir 32—37 promiles. Sāļākais ūdens ir Arābijas jūrā un joslā starp Dienvidāfriku un dienvidrietumu Austrāliju. Aisbergi visu gadu bieži sastopami Dienvidu okeānā, taču tie bieži iepeld arī Indijas okeānā, bieži sasniedzot 45°D platumu un tālāk ziemeļos.
 Vēsture
 Indijas okeāns ir salīdzinoši mierīgāks un kuģošanai vienkāršāks nekā Klusais okeāns un Atlantijas okeāns. Viegli prognozējamais musonu vēju virziens ļauj vienkārši, pārsvarā bez starpgadījumiem veikt pārceļojumus no vienas okeāna puses uz otru.
 Indijas okeāna tiešā tuvumā attīstījušās pirmās civilizācijas — Senā Divupe, Senā Ēģipte, Indas ielejas civilizācija un pārējās Indijas subkontinenta civilizācijas. Jau vismaz 3 000 gadus pmē. sākās kuģošana Indijas okeānā starp Seno Ēģipti un Puntu, kura visdrīzāk atradās mūsdienu Somālijā, vedot uz Ēģipti zeltu un mirres. Aptuveni 2 500 gadus pmē. jau notika jūras tirdzniecība starp Mezopotāmiju un Indas ieleju. Mūsu ēras 1. un 2. gadsimtā notika intensīva tirdzniecība starp romiešu Ēģipti un Dienvidindiju — tamilu valstīm.
 Ap 7. gadsimtu no Indonēzijas ieradās pirmie Madagaskaras iedzīvotāji, starp Madagaskaru un Indonēziju pāri okeānam notika regulāra satiksme. Šajā laikā aizvien pieaugoša ietekmi Austrumāfrikā ieguva arābi. Laikaposmā no 1405. gada līdz 1433. gadam ķīniešu admirālis Džens He vadīja vairākas ekspedīcijas uz Rietumu okeānu, kā ķīnieši dēvēja Indijas okeānu. Viņi sasniedza Austrumāfrikas krastus. 1497. gadā Vasko da Gama apbrauca Labās Cerības ragu Dienvidāfrikā un kļuva par pirmo eiropieti, kas pa jūru aizbrauca līdz Indijai. Neilgā laikā eiropieši ieguva dominējošas pozīcijas Indijas okeāna rietumu daļā. Pirmā pārsvaru centās nodrošināt Portugāle, kas izbūvēja cietokšņus stratēģiskos punktos. Mazā nācija ilgstoši nespēja noturēt kontroli pār lielo, attālo okeānu, 17. gadsimta vidū portugāļus izkonkurēja Nīderlande, Britu impērija, Francija. Ap 1815. gadu Indijas okeānā par valdošo spēku kļuva Britu impērija.
 1869. gadā kuģu satiksmei tika atvērts Suecas kanāls, kas Indijas okeānā izmainīja tirdzniecības ceļus. Kopš Otrais pasaules kara Lielbritānijas ietekme ir krasi samazinājusies. Mūsdienās joprojām saglabājusies Lielbritānijas un ASV militārā bāze Djego Garsijas atolā okeāna centrālajā daļā.
 netālu no Sumatras notika postošā Indijas okeāna zemestrīce, kuras jauda sasniedz 9,3 balles pēc Rihtera skalas. Zemestrīcē gāja bojā aptuveni 230 tūkstoši cilvēku un vairāk nekā viens miljons iedzīvotāju palika bez mājām. Pēc šīs nelaimes Indijas okeānā tika izveidota Indijas okeāna cunami brīdinājuma sistēma.
 Ekonomika
 Indijas okeāns arī mūsdienās ir ļoti nozīmīgs jūras ceļš, kas savieno Tuvos Austrumus, Āfriku un Austrumāziju ar Eiropu un Ameriku. Šeit notiek liela apmēra naftas un tās produktu tranzīts no Persijas līča un Indonēzijas. Arī pēc apzināto atradņu izsīkšanas varēs izmantot citas apzinātās Indijas okeāna baseina atradnes Saūda Arābijas, Irānas, Indijas un Austrālijas piekrastē. Indijas okeāns apdraud un ietekmē Persijas līci, Omānas līci, Sarkano jūru.
 Siltā ūdens dēļ Indijas okeānā ir maz fitoplanktona un līdz ar to nav īpaši daudz zivju. Ar zivīm bagāti ir tikai atsevišķi iecirkņi okeāna ziemeļos.
 Jūras, lielākie līči un šaurumi
 Sākot no ziemeļiem pulksteņa rādītāja virzienā Indijas okeānam ir šādas jūras, līči un šaurumi:
 Arābijas jūra
 Persijas līcis
 Omānas līcis
 Bengālijas līcis
 Andamanu jūra
 Malakas šaurums
 Timoras jūra
 Lielais Austrālijas līcis
 Basa šaurums
 Mozambikas šaurums
 Adenas līcis
 Sarkanā jūra
 Dažkārt Indijas okeānam pieskaita arī Floresas jūru, Javas jūru un Savu jūru.
 Salas
 Lielākās salas un salu grupas Indijas okeānā un tā malās:
 Aldabras arhipelāgs (Seišelas)
 Amsterdamas sala
 Andamanu salas (Indija)
 Ašmora un Kartjē salas (Austrālija)
 Bahreina (Persijas līcī)
 Čagosu arhipelāgs (Lielbritānija)
 Farasānu salas (Sarkanajā jūrā, Sauda Arābija)
 Hērda sala
 Kešma (Irāna, pie ieejas Persijas līcī)
 Kergelēna arhipelāgs (Francija)
 Kokosu salas (Austrālija)
 Komoru salas
 Krozē salas
 Ķenguru salas (Austrālija)
 Lakadivu salas (Indija)
 Madagaskara — ceturtā lielākā pasaules sala, lielākā Indijas okeānā
 Mafija (Tanzānija)
 Maldivu salas
 Masīra (Omāna)
 Maskarēnu salas
 Maurīcija
 Reinjona (Francija)
 Rodrigesa (Francija)
 Mjejas arhipelāgs (pie Birmas krastiem)
 Nikobaru salas (Indija)
 Pemba (Tanzānija)
 Prinča Edvarda salas
 Puketa (Taizeme)
 Seišelu salas
 Sentpolas sala
 Sokotra (Jemena)
 Šrilanka
 Tasmanija (Austrālija)
 Zanzibāra (sala) (Tanzānija)
 Ziemsvētku sala (Austrālija)
 Zunda salas (Indonēzija)
 Bali
 Java
 Lomboka
 Mentavaju salas
 Niasa
 Savu salas
 Simelue
 Sumatra
 Sumba
 Sumbava
 Timora
 Lielākās pilsētas
 Indijas okeāna un tā jūru krastā atrodas šādas lielas pilsētas:
 Adelaida (Austrālija)
 Adena (Jemena)
 Basra (Persijas līcis, Irāka)
 Čennai (Indija)
 Čitagonga (Bangladeša)
 Dāresalāma (Tanzānija)
 Dubaija (Persijas līcis, Apvienotie Arābu Emirāti)
 Durbana (DĀR)
 Džida (pie Sarkanās jūras, Sauda Arābija)
 Kolkata (netālu no jūras, Indija)
 Karāči (Pakistāna)
 Kočina (Indija)
 Kolombo (Šrilanka)
 Kuveita (pilsēta) (Persijas līcis, Kuveita)
 Maputu (Mozambika)
 Mogadišo (Somālija)
 Mumbaja (Indija)
 Pērta (Austrālija)
 Portelizabeta (DĀR)
 Sūrata (Indija)
 Skatīt arī
 Pasaules okeāni un jūras
 Ārējās saites
 Okeanogrāfija
 Okeāni


jurisdiction: EU

text:
 2.9.2006
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 212/43
 Prasība, kas celta 2006. gada 18. jūlijā — SNIA pret Komisiju
 (Lieta T-194/06)
 (2006/C 212/73)
 Tiesvedības valoda — itāļu
 Lietas dalībnieki
 Prasītāja: SNIA S.p.A. (pārstāvji — Alberto Santa Maria un Claudi Biscaretti di Rufia, advokāti)
 Atbildētāja: Eiropas Kopienu Komisija
 Prasītājas prasījumi:
 —
 atcelt Komisijas 2006. gada 3. maija Lēmumu K(2006)1766 galīgajā redakcijā lietā COMP/F/38.620 — Ūdeņraža peroksīds un nātrija perborāts tiktāl, ciktāl ar to kā vienai no pārkāpumā vainojamām sabiedrībām SNIA S.p.A. solidāri ar Caffaro S.r.l. ir uzlikta soda nauda 1,078 miljonu EUR apmērā;
 —
 piespriest atbildētājai atlīdzināt tiesāšanās izdevumus.
 Pamati un galvenie argumenti
 Šajā lietā apstrīdētais lēmums ir tas pats, kas ir apstrīdēts lietā T-185/06 L'air Liquide/Komisija.
 Šajā sakarā ir jāuzsver, ka minētajā lēmumā atbildētāja ir apstiprinājusi, ka Industrie Chimiche Caffaro S.p.A. (ICC) faktisko apstākļu rašanās laikā saistībā ar lēmumu pieņemšanu bija atkarīga ne tikai no Caffaro S.p.A., kas ir Itālijas tirgū kotējusies sabiedrība un kurai pieder 100 % ICC daļu, bet arī no prasītājas, kam pieder lielākā daļa, proti, no 53 % līdz 59 % Caffaro S.p.A. akciju. Galvenokārt pamatojoties uz šo netiešo saistību, prasītāja tika uzskatīta par solidāri atbildīgu par pārkāpumu, kurā Komisija vaino Caffaro S.p.A.
 Prasījumu pamatojumam prasītāja norāda:
 —
 Komisija nav pierādījusi, ka attiecīgajā laika posmā ICC un SNIA bija savstarpēji atkarīgas viena no otras. Komisija nav pierādījusi arī to, ka tajā pašā laika posmā ICC un Caffaro S.p.A. bija savstarpēji atkarīgas viena no otras.
 —
 ciktāl runa ir par Caffaro S.p.A. un SNIA apvienošanās fakta izmantojamību nolūkā noskaidrot SNIA būtisko ietekmi, Komisija nav ņēmusi vērā to, ka apvienošanās, sabiedrību Caffaro S.p.A. pievienojot SNIA S.p.A. (tāpat kā sabiedrības ICC nosaukuma pārveidošana par nosaukumu Caffaro S.p.A., šobrīd Caffaro S.r.l.) notika 2000. gadā, proti, gadu pēc izstāšanās no balinātāju tirgus, un ka, kā jau tas ir norādīts iepriekš, Komisija nekādā veidā nav pierādījusi būtisko Caffaro S.p.A. ietekmi uz ICC attiecīgajā laika posmā.
 —
 par attiecīgo pārkāpumu atbildīga ir tikai ICC (šobrīd Caffaro S.r.l.), kas turklāt juridiski nav pārstājusi eksistēt, bet tikai ir mainījusi nosaukumu. Pat ja apgalvotu, ka Caffaro S.p.A. ir atbildīga par minēto pārkāpumu, tās tiesību pārņēmēja ir Caffaro S.r.l., nevis SNIA.


text:
Má tharlaíonn de thaisme go ritheann sruth aibhléise tríd an gcolainn, tabharfar turraing leictreach don duine. Is de dheasca róspreagadh a dhéanamh ar na néaróga é sin - san áit a dtéann an sruth isteach, sa lámh mar shampla. Ach más tríd an gcroí a ritheann an sruth, tharlóidh go gcuirfeadh sé isteach ar ghnáthoibriú na gcillscannán ann. Ní bheadh aon dípholarú rialta croí an uair sin ann, ní theannfaí an fhuil, agus is bás tobann gheobhadh an duine. Tá an aibhléis contúirteach mar sin, agus ní mór a bheith cúramach faoi. Is contúirtí i bhfad gnáthchórais an tsrutha ailtéarnaigh (s.a) ná gnáthchórais an tsrutha dhírigh (s.d.). Ar mhaithe le sábháilteacht, ná teagmhaíodh cuid ar bith den cholainn le sreang bheo nó le miotal ar bith a bhíonn ag iompar sruth aibhléise. Féachtar chuige go n-inslítear a leithéidí go maith chun nach dteagmhófaí leo de thaisme fiú. Más gá obair a dhéanamh ar ghaireas aibhléiseach, scoirtear an ciorcad roimh ré.
 Leictreachas
 Sláinte


type: contracts

text:
 29.1.2016
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 L 23/79
 EU–SVEITSI-SEKAKOMITEAN PÄÄTÖS N:o 2/2016,
 annettu 3 päivänä joulukuuta 2015,
 Euroopan talousyhteisön ja Sveitsin valaliiton välisen sopimuksen käsitteen ”peräisin olevat tuotteet” (alkuperätuotteet) määrittelyä ja hallinnollisen yhteistyön menetelmiä koskevan pöytäkirjan N:o 3 muuttamisesta [2016/121]
 SEKAKOMITEA, joka
 ottaa huomioon Brysselissä 22 päivänä heinäkuuta 1972 allekirjoitetun Euroopan talousyhteisön ja Sveitsin valaliiton välisen sopimuksen (1), jäljempänä ’sopimus’, ja erityisesti sen 11 artiklan,
 ottaa huomioon käsitteen ”peräisin olevat tuotteet” (alkuperätuotteet) määrittelyä ja hallinnollisen yhteistyön menetelmiä koskevan sopimuksen pöytäkirjan N:o 3, jäljempänä ’pöytäkirja N:o 3’,
 sekä katsoo seuraavaa:
 (1)
 Sopimuksen 11 artiklassa viitataan pöytäkirjaan N:o 3, jossa vahvistetaan alkuperäsäännöt sekä EU:n, Sveitsin (Liechtenstein mukaan luettuna), Islannin, Norjan, Turkin, Färsaarten ja Euro–Välimeri-kumppanuuteen osallistuvien (2) välinen alkuperäkumulaatio.
 (2)
 Pöytäkirjassa N:o 3 olevassa 39 artiklassa määrätään, että 29 artiklassa määrätty sekakomitea voi päättää mainitun pöytäkirjan määräysten muuttamisesta.
 (3)
 Etuuskohteluun oikeuttavia Paneurooppa–Välimeri-alkuperäsääntöjä koskevan alueellisen yleissopimuksen (3), jäljempänä ’yleissopimus’, tarkoituksena on korvata Paneurooppa–Välimerivyöhykkeen maiden välillä tällä hetkellä voimassa olevat alkuperäsääntöpöytäkirjat yhdellä oikeudellisella asiakirjalla.
 (4)
 EU ja Sveitsi allekirjoittivat yleissopimuksen 15 päivänä kesäkuuta 2011.
 (5)
 EU talletti hyväksymisasiakirjansa yleissopimuksen tallettajalle 26 päivänä maaliskuuta 2012 ja Sveitsi 28 päivänä marraskuuta 2011. Näin ollen yleissopimus tuli voimaan sen 10 artiklan 3 kohdan mukaisesti EU:n osalta 1 päivänä toukokuuta 2012 ja Sveitsin osalta 1 päivänä tammikuuta 2012.
 (6)
 Vakautus- ja assosiaatioprosessiin osallistujat ja Moldovan tasavalta on otettu tällä yleissopimuksella mukaan Paneurooppa-Välimerivyöhykkeen alkuperäkumulaatiojärjestelmään.
 (7)
 Sen vuoksi sopimuksen pöytäkirjaa N:o 3 olisi muutettava siten, että siinä viitataan yleissopimukseen,
 ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN PÄÄTÖKSEN:
 1 artikla
 Korvataan käsitteen ”peräisin olevat tuotteet” (alkuperätuotteet) määrittelyä ja hallinnollisen yhteistyön menetelmiä koskeva sopimuksen pöytäkirja N:o 3 tämän päätöksen liitteenä olevalla tekstillä.
 2 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan päivänä, jona se hyväksytään.
 Sitä sovelletaan 1 päivästä helmikuuta 2016.
 Tehty Brysselissä 3 päivänä joulukuuta 2015.
 Sekakomitean puolesta
 Puheenjohtaja
 Luc DEVIGNE
 (1) EYVL L 300, 31.12.1972, s. 189.
 (2) Algeria, Egypti, Israel, Jordania, Libanon, Marokko, Länsiranta ja Gazan alue, Syyria ja Tunisia.
 (3) EUVL L 54, 26.2.2013, s. 4.
 LIITE
 ”PÖYTÄKIRJA N:o 3
 käsitteen ’alkuperätuotteet’ määrittelystä ja hallinnollisen yhteistyön menetelmistä
 1 artikla
 Alkuperäsäännöt
 Tämän sopimuksen täytäntöönpanemiseksi sovelletaan etuuskohteluun oikeuttavia Paneurooppa–Välimeri-alkuperäsääntöjä koskevan alueellisen yleissopimuksen (1), jäljempänä ’yleissopimus’, lisäystä I ja lisäyksen II asiaankuuluvia määräyksiä.
 Kaikki yleissopimuksen lisäyksessä I ja lisäyksen II asiaankuuluvissa määräyksissä olevat viittaukset ’asiaankuuluvaan yleissopimukseen’ katsotaan viittauksiksi tähän sopimukseen.
 2 artikla
 Riitojen ratkaiseminen
 Jos yleissopimuksen lisäyksessä I olevassa 32 artiklassa määrätyistä tarkastusmenettelyistä syntyy riita, jota tarkastusta pyytävät ja sen suorittamisesta vastuussa olevat tulliviranomaiset eivät pysty keskenään sopimaan, asia saatetaan sekakomitean ratkaistavaksi.
 Tuojan ja tuojamaan tulliviranomaisten väliset riidat ratkaistaan aina kyseisen maan lainsäädännön mukaisesti.
 3 artikla
 Pöytäkirjan muuttaminen
 Sekakomitea voi päättää muuttaa tämän pöytäkirjan määräyksiä.
 4 artikla
 Yleissopimuksen irtisanominen
 1. Jos joko EU tai Sveitsi ilmoittaa kirjallisesti yleissopimuksen tallettajalle aikeestaan irtisanoa yleissopimus sen 9 artiklan mukaisesti, EU ja Sveitsi aloittavat viipymättä alkuperäsääntöjä koskevat neuvottelut tämän sopimuksen täytäntöönpanemiseksi.
 2. Yleissopimuksen lisäyksen I ja soveltuvin osin sen lisäyksen II asiaankuuluvia määräyksiä, sellaisina kuin niitä sovelletaan irtisanomishetkellä, sovelletaan edelleen tähän sopimukseen tällaisten uudelleen neuvoteltujen alkuperäsääntöjen voimaantuloon asti. Yleissopimuksen lisäyksen I ja soveltuvin osin sen lisäyksen II asiaankuuluvia määräyksiä tulkitaan kuitenkin irtisanomishetkellä siten, että ainoastaan EU:n ja Sveitsin välinen kahdenvälinen kumulaatio on sallittua.
 5 artikla
 Siirtymäsäännökset – kumulaatio
 Sen estämättä, mitä yleissopimuksen lisäyksessä I olevan 16 artiklan 5 kohdassa ja 21 artiklan 3 kohdassa määrätään, silloin kun kumulaatioon osallistuvien joukossa on ainoastaan EFTA-valtioita, Färsaaret, EU, Turkki, vakautus- ja assosiaatioprosessiin osallistuvia maita tai alueita ja Moldovan tasavalta, alkuperäselvityksenä voidaan käyttää EUR.1-tavaratodistusta tai alkuperäilmoitusta.”
 (1) EUVL L 54, 26.2.2013, s. 4.


text:
Rossovo more je najjužnejšia časť (more) Tichého oceánu, resp. podľa Medzinárodnej hydrografickej organizácie more Južného oceánu. Veľký záliv pri pobreží Antarktídy, medzi 85 - 71° južnej šírky a 170° východnej dĺžky a 158° západnej dĺžky. Jeho rozloha je asi 981 000 km2, hĺbka 100 - 200 metrov, maximálna hĺbka 3 365 metrov.
 Nachádza sa medzi Viktóriinou zemou na západe a zemou Márie Byrdovej na východe. Hranice mora sú neisté, lebo do jeho južnej časti z pevniny zostupujú ľadovce. Lovia sa tu veľryby. V západnej časti sa nachádza Rossov ostrov, vo východnej časti Roosveltov ostrov.
 Prúdenia v mori sa pohybujú v smere hodinových ručičiek v rozľahlom víri, a to pri Rossovej bariére (pozri ďalej) v oblasti Východného príhonu smerom na západ a pozdĺž Viktóriinej zeme smerom na sever do Západného príhonu. Teplota vody na povrchu je okolo -1,8 °C a v 300 metrovej hĺbke asi -2,1 °C (v anatrktickom lete mimo ľadu prípadne viac).
 V januári až marci (antarktické leto) je more z veľkej časti otvorené, od novembra do decembra čiastočne pokryté ľadom a od apríla do októbra skoro úplne pokryté ľadom.
 Južnú časť pokrýva veľký Rossov pobrežný ľad (šelfový ľad) s rozlohou takmer (v antarktickom lete asi o 15% menej), ktorý sa vytvára postupným posunom ľadu z pohorí vo vnútrozemí Antarktídy, a ktorý je najväčším šelfovým ľadom Antarktídy. Táto ľadová masa tvorí na konci tzv. (Veľkú) Rossovu ľadovú bariéru.
 Dno je v zásade pokryté kalovými a jemnopiesčitými sedimentami, pri pobreží a pozdĺž Rossovej ľadovej bariéry však prevažuje hrubší piesok a štrk a pri južnom pobreží Viktóriinej zeme je dno skalnaté. Jedinou činnou sopkou je Mt. Erebus (na hranici pobrežia Rossovho ostrova a Rossovho pobrežného ľadu), ostatné sopky (ako Mount Terror) sú neaktívne.
 More je pomenované podľa anglického cestovateľa Jamesa Rossa, ktorý ho preskúmal v roku 1841 na lodiach HMS Erebus a HMS Terror. V dôsledku pomerne slabej ľadovej pokrývky bolo more východiskom viacerých expedícií. USA vykonávajú dlhoročný najmä meteorologický a oceánografický výskum na Roosveltovom ostrove (stanica Little America).
 Iné projekty
 Moria Južného oceánu
 Antarktída


jurisdiction: US

text:
 236 Md. 290 (1964)
 203 A.2d 854
 WEINREICH, ADM'X OF THE ESTATE OF WILLIAM HENRY JAMISON
 v.
 WALKER
 [No. 15, September Term, 1964.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided October 15, 1964.
 *293 The cause was argued before HENDERSON, C.J., and HAMMOND, PRESCOTT, HORNEY and MARBURY, JJ.
 James G. Perry and Martin Moncarz for appellant.
 Richard H. Lerch, with whom were Lerch & Huesman on the brief, for appellee.
 HAMMOND, J., delivered the majority opinion of the Court. HORNEY, J., dissents. Dissenting opinion at p. 302, infra.
 For the appellant, the plaintiff below, to prevail we must find that Judge Carter erred in striking an enrolled judgment in a tort case, on the ground that there had not been valid service of process on the defendant. If he did err, the appellee, the defendant below, and his insurance carrier must pay the judgment; if his action was proper, the appellant will lose her judgment and have only a claim.
 On April 9, 1962, William Jamison was crossing the street at an intersection in Baltimore when he was struck by an automobile driven by Robert Walker, the appellee. Jamison died soon after the accident, as a result thereof, and his daughter, the appellant, was appointed administratrix of his estate. She employed a lawyer to recover damages for her father's expenses and suffering resulting from the accident. Walker was insured with the Southern General Insurance Company which had issued to him its policy under the financial responsibility provisions of the law  Code (1957 and 1964 Cum. Supp.), Art. 66 1/2, Sec. 131 (a) (6) (F): "* * * the liability of the insurance carrier shall become absolute whenever loss or damage included in such policy occurs * * *," and had filed with the Department of Motor Vehicles an S.R. 22 form certifying that such insurance was in effect to cover Walker.[1]
 The claimant's lawyer told Walker that he represented the *294 claimant and ascertained from him the identity of his insurance company. The lawyer notified the adjuster for the insurance company that he represented the claimant and there followed various letters and telephone calls between them. No offer of settlement was made, and the appellant filed suit against Walker on November 7, 1962. Walker had changed his residence shortly before that date and the sheriff did not effect service, twice filing a return of non-est.
 Md. Rule 116 a 1 provides that the court may in its discretion, for good cause, appoint an adult to execute "* * * any process other than writs of execution, replevin or attachment of property or person," as well as that "the person appointed shall have the same power and duty to execute such process as a sheriff." Sub-paragraph e says that "any person served with process pursuant to this Rule shall be required to comply with such process to the same extent as if it had been served by the sheriff."
 The plaintiff below procured an order of court appointing Robert E. Ammons, a member of the Bar of Maryland and an insurance investigator, to execute the service of summons on Walker. Twelve days later, on January 30, 1963, Ammons found Walker at the parking lot in Baltimore where he worked and left with him the summons, declaration, interrogatories and request for admission of facts. Pursuant to Rule 116 c Ammons filed with the clerk of court his affidavit, setting out that he had served Walker at a specified place and time, in a manner described. Ammons had no other connection with the case or interest in it except that he knew one of the claimant's lawyers through their mutual activities in church work.
 Walker immediately called his insurance agency to tell them of the papers left with him, although he says he thought they were unimportant records of the accident. When he called, he was told the agency was very busy but to bring the papers in to them when he next came in to make a payment. When he went some two weeks later to make a payment he did not bring the papers because "they had slipped his mind" but he "talked with the manager about it" (he did not disclose the manager's reply or reaction).
 Walker did not plead to the suit and judgment by default *295 was taken against him on February 20, 1963. Inquisition was held March 26, and the damages were set at $10,000.
 On April 29, the claimant's lawyers, anticipating, they say, that an attack would be made by the insurance company on the validity of service on Walker, sent one Bass, a law student and insurance investigator, to check with Walker. He took a statement which Walker signed, saying in part that suit papers had been served on him on January 30, 1963, that he had not yet turned them over to the insurance company but that he had been told to do so by "the man who served them on me," and that he did on January 30, the day they were left with him, call the insurance company and "tell them about the suit papers."
 Walker mailed the papers to his insurance agent Daly on April 29, the day he gave the statement, and the next day the Southern General Insurance Company filed a motion to strike the judgment, alleging that it was the real party in interest, that the claimant knew she did not have a meritorious claim and knew that judgment could not have been obtained "unless it was obtained surreptitiously and while settlement negotiations were pending," and that the judgment was obtained "by means of fraud, mistake and irregularity."
 On May 9 Walker filed a motion to strike, alleging obtention of the judgment by "fraud, mistake and irregularity," in that he "was not apprised, in any substantial form, that service was intended to be made upon him but, on the contrary, * * * was informed and apprised that the documents handed to him were unimportant papers concerning the accident * * *."
 Judge Carter held a full hearing at which he went into the merits of the tort claim and allowed counsel for Walker and his insurer wide latitude (including almost complete invasion of the file over appellant's lawyers' objection that it was their "work product") in their effort to show a conspiracy on the part of claimant's two lawyers, and Ammons and Bass, deliberately and studiedly to obtain a judgment against Walker without allowing him or his insurer to know of it. At the conclusion of the hearing, Judge Carter announced that he had found no Maryland decision in point, but that based on out of state cases he believed the law to be that service is not valid when "a delivery of process is so masked by words or conduct *296 of the process server that the defendant is not apprised of the fact that service is intended to be made upon him." He said that to him Walker was a reliable witness and that he accepted his versions "as to the events of January 30, 1963, and those of April 29, 1963," and found, "as a fact not only that Walker was not apprised of the fact that service was intended to be made upon him but also that he was misled into believing that the declaration, summons, etc. constituted some unimportant record of the accident in question." Judge Carter concluded therefore that there had been mistake in obtention of the judgment because valid service had never been acquired, and struck the judgment as void.
 We think the findings and conclusions of the court and its action in striking the judgment cannot stand. It is firmly established that a court will not set aside an enrolled judgment unless the proof of the existence of one or more of the grounds permitting such action is clear and convincing. Harvey v. Slacum, 181 Md. 206. It is equally well established that a proper official return of service is presumed to be true and accurate until the presumption is overcome by proof and the mere denial of personal service by him who was summoned will not avail to defeat the sworn return of the official process server. Little v. Miller, 220 Md. 309, 315, and cases cited. Chief Judge Bond for the Court in Parker v. Berryman, 174 Md. 356, 359, adopted the language of Windwart v. Allen, 13 Md. 196, 200: "`Intendments will be made in support of the acts of ministerial officers, where they appear by the return of process to have discharged their duty, and the onus probandi rests on the party impeaching such acts.'" Sarlouis v. Firemen's Ins. Co., 45 Md. 241, 244, held that the affirmative testimony of the official process server acting in the regular routine of duty without a motive to misrepresent must be preferred to the negative evidence of one claiming not to have been served "from public policy as well as upon the rules of probability." Judge Urner, for the Court, put it in this wise, in Weisman v. Davitz, 174 Md. 447, 451, after first restating the rules just referred to: "If the defendant's denial is not supported by corrobative testimony or circumstances, or the evidence offered by him is refuted by opposing proof, the attempted impeachment of the official return must fail."
 *297 It is true that there may be successful impeachment of service seemingly valid on the record but, in all the Maryland cases in which there has been, the circumstances have ranged from virtual demonstration of the lack of service (as in German v. Slade, 42 Md. 510, in which a defendant swore he had not been served and the deputy sheriff swore he had served the other defendants but not that one and had entered the notation of service by mistake) to clear and convincing evidence that there had not been service, in the form of corroboration of the defendant's claim that there had not been, by independent disinterested witnesses, plus lack of refutation, when challenged, by the sheriff or others. See, for example, Master v. Master, 223 Md. 618 (the defendant wife swore she was working in Washington when she was said to have been summoned and was corroborated by her employer's payroll records and check); Little v. Miller, supra (the defendant, a seaman, swore he was on a voyage when he was said to have been served and official Coast Guard records supported him); Harvey v. Slacum, supra (husband and wife swore they had never been summoned and the deputy sheriff did not know whether he had served the father or his son, could not recognize the husband in the courtroom and could not remember the wife or say that he had summoned her); Plummer v. Rosenthal, 178 Md. 149 (sworn denial by Earl Rosenthal of any service; sheriff identified the brother of the defendant, Irvin, as the man he had summoned); Piedmont-Mt. Airy Guano Co. v. Merritt, 154 Md. 226 (father said to have been served at home of his son; sworn denial of service plus corroboration that the father never at any time was at son's home at the hour mentioned by the sheriff; summons for both father and son were found by son's wife on his bureau and sheriff was highly uncertain in attempted identification); Pattison v. Hughes, 80 Md. 559 (four witnesses swore sheriff was completely drunk when he called and said only "I want you to come to Ellicott City"; sheriff did not deny it).
 In the case before us, Ammons, who for the purpose of serving the appellee and the attendant consequences, had the status of a sheriff, testified clearly and explicitly under oath that he had inquired of people in Walker's former neighborhood as to his whereabouts and had found out about the parking lot at which *298 he worked, that he walked into the office of the parking lot and asked for Walker, who identified himself, that he asked his date of birth and the number of his driver's license and found they agreed with those in his notes, that he then told Walker the sheriff ordinarily would have come but he, Ammons, had been appointed by the Superior Court to serve him in the place of the sheriff with the summons, the declaration, the interrogatories and the admission of facts, and opened an envelope in which they were and spread the papers out in front of Walker, with the summons on top, and explained they were suit papers, named the plaintiff's lawyer  who was known to Walker  and said that is what he claims and this is how much he is claiming, told Walker he would have to answer the questions asked and his insurance company would provide a lawyer to help him answer, and that he must turn the papers over to his insurance company right away.
 Ammons says the reason he explained what the declaration said and claimed with unusual care was because Walker gave the impression that he thought he was free of any liability for the accident because he had been acquitted in Traffic Court. He said to Ammons: "I thought that thing was all over. Are they still kicking it around?" Ammons said Walker telephoned his insurance agent while he was there and reported he had been told he would have to call back later to talk to the man he wanted. Ammons left the papers with Walker.
 Walker corroborated Ammons in a number of respects. He is literate, having gone through the fifth grade at school and through an additional four "levels" in the Army. He was at his desk in the parking lot office, working on records of oil and gasoline when Ammons walked in. His insurance company adjuster noted in his records that Walker was of average intelligence and was worried about the accident. Ammons told Walker he had been looking all over the place for him, that he had come to see him in the place of the sheriff of Baltimore to serve him with some papers about his accident. Walker then said: "And he ripped the envelope open and spread them out and ruffled them open so I could take a look * * *." Walker said he glanced at the papers but never noticed what they were. (It is difficult to believe that even a glance at the heavy black *299 type of the summons would not reveal that it was a command to answer in the Superior Court.) He said Ammons told him he could turn the papers over to his insurance company "if he wanted to" and because of that phrase he got the impression the papers were unimportant; he thought his Traffic Court acquittal ended his worries about the accident. He put the papers back into the envelope and then in a drawer and then in his car, and they slipped his mind.
 We think Walker's testimony amounts to no more than an unsupported, uncorroborated denial of effective service which cannot stand in the face of the sworn return of Ammons, pursuant to Rule 116, and his positive and clear testimony that Walker was served, corroborated as they are to a substantial extent by Walker himself, both on the stand and in his statement to Bass (which was in evidence), and in his two efforts to tell his insurer of the service of the papers.
 If Walker is right in his recollection that Ammons told him he could turn the papers over to his insurance company "if he wanted to," this would not invalidate the service and would not be enough to justify Walker in disregarding the papers when they were shown to him, or later when he could have looked at them at his leisure. What Ammons did was no masking of service, even on Walker's version of what occurred.[2] The situation *300 is not unlike that in Parker v. Berryman, supra. There the constable testified he found Mrs. Parker at her farm and read the summons to her, but had no copy to leave. Mrs. Parker told him, he said, she would not come, she was no more responsible than others for the bill (a funeral bill). Mrs. Parker agreed the constable did visit her but she saw no paper and does not remember what he said and she thought he was trying to collect a bill. A daughter-in-law who was present did not hear the conversation but saw nothing to indicate a paper was read. Chief Judge Bond for the Court said at page 359 of 174 Md. that Mrs. Parker's denial that the summons was read would not avail her and the probabilities supported the return.
 "It would seem highly probable that the constable, having gone so far as to visit the house for the purpose, would not then fail to carry out the single piece of business which had brought him. * * * Having been served, and the proceedings thus started forward, her failure of comprehension, and her resting upon a protest to the constable, could not, in any forum, be considered as a ground of attack on the judgment."
 Walker's lawyers, who also represent the insurance company, urge that his testimony amounted to more than a mere denial of effective service because of the testimony they adduced in an effort to show a plot on the part of appellant's lawyers to build a claim they knew to be completely worthless into a $10,000 collectible judgment by serving Walker in such a way that he would not know he was being served, and thereafter concealing the suit and the service until the time for appeal from the judgment by default had passed. There are fatal flaws in the hypothesis that such a plot existed. It requires a finding that only absolute necessity would compel, a finding that three members of the bar  appellant's two lawyers and Ammons  and a law student all conspired to engage in and did engage in unethical, unworthy, dishonest and criminal practices and that all thereafter committed perjury to insure collection of the fruits *301 of their undertaking. It is undisputed that efforts were made to serve Walker in the customary way, through the offices of the sheriff, and service by Ammons was resorted to only because the sheriff failed. Appellee's lawyers themselves proved that although the appellant's lawyers knew Walker was insured almost immediately after the accident, they did not know until after judgment had been taken that the insurance was of the S.R. 22 variety, in which the defenses of failure of the insured to forward suit papers or otherwise cooperate are not available to the insurer to defeat liability. In addition, Ammons testified he did not know of the S.R. 22 insurance until just before the hearing on the motion to strike. If the insurance had been of the common or garden liability variety, as appellant's lawyers and process server thought, the last thing they would have wanted was not to have had Walker properly served or to have him fail to notify his insurer and thus vitiate his coverage, because a judgment against him apparently and, in all likelihood would have been uncollectible in the absence of insurance coverage.
 In the file of appellant's lawyers was a notation that several weeks after suit was filed, that is about December 1, 1962, the adjuster for the insurance company covering Walker had been told over the telephone that suit had been filed. The adjuster denied hearing of the suit but testified that his file on the Walker case had been entirely inactive from December 1962 to April 1963 because he had been ill, the employee to whom it had been given had left and a new employee, an alcoholic, lasted only two weeks, and he was unable to obtain a new adjuster for some time. In addition to this testimony of notice to the insurer of suit, there is Walker's testimony that he told the insurance agent of the papers served on him soon after he was served, and within two weeks talked to the manager of the agency about them.
 That the appellee's characterization of the appellant's claim as completely worthless is an overstatement would seem to follow from the adjuster's testimony that the insurance company took him to task in November 1962 for being dilatory in closing the case and the testimony of the man employed by the adjuster in March or April of 1963, who said he was given the *302 Walker file with instructions to reach a "friendly settlement."
 Undoubtedly the appellant's lawyers, after they had taken judgment and learned of the S.R. 22 insurance, cheerfully and willingly accepted the blessings fate had bestowed upon them and did not want to lose them by having the insurer know of the judgment, and so did not tell the adjuster of its existence, but this does not show an earlier plot to mislead Walker and the insurance company and bring about the result which, in fact, occurred.
 We think Judge Carter was clearly wrong in his findings of fact and that he erred in his application of the law. Under the facts and the authorities cited, Walker was validly served and, this being so, the insurance company has no basis in law for relief because it was not made aware of the judgment. National Indemnity Co. v. Simmons, 230 Md. 234, and Barrella v. Stewart, 228 Md. 378.
 Order appealed from, striking the judgment of the appellant against appellee, reversed, with costs, and the judgment reinstated.
 HORNEY, J., filed the following dissenting opinion.
 The facts and circumstances of this case do not compel a reversal. To me, the evidence was such as to warrant the lower court finding, as it did, that the judgment was void for want of valid service of process on the defendant-appellee. On the one hand, the testimony of the defendant was to the effect that the private process server, on leaving the suit papers with him, told him that they were some sort of record of his accident and that he could turn them over to his insurance company if he wanted to. The defendant further testified that he was never informed, and did not understand, that he had been sued or was a defendant in a law suit. Because he had already been exonerated of having caused the accident, the defendant also stated that what was said by the process server, had the effect of lulling him into a state of complacency for the time being.
 On the other hand, the process server testified at some length that he carefully checked the fact that the defendant was the person being sued, that he explained each of the papers, consisting *303 of a copy of the declaration, summons, interrogatories and request for admission of facts, and that he impressed the defendant with the seriousness of the matter and advised him to turn the papers over to his insurer immediately. Yet the attorney for the plaintiff-appellant, before demanding payment of the default judgment obtained while negotiations were in progress with the insurance company for a settlement of the plaintiff's claim, dispatched a law student to visit the defendant for the purpose of getting a written statement from him to the effect that he had been served with suit papers some three months before, but had not turned them over to his insurance company as he had been instructed to do by the person who had given the papers to him. Five days later, the attorney himself revisited the defendant because he was not satisfied with the statement the law student had taken. On cross-examination the defendant testified that the statement he signed was not as long as the one introduced into evidence.
 The rule in Maryland, as the majority points out by citing a number of cases, including Weisman v. Davitz, 174 Md. 447, 199 A. 476 (1938), and Little v. Miller, 220 Md. 309, 153 A.2d 271 (1959), is that the return of service of process is presumed to be true and accurate and a mere denial by a defendant, unsupported by corroborative evidence or circumstances, is not enough to impeach the return of service. But that was not, as the record shows, the situation here. Not only was there testimony to the effect that the defendant had been misinformed and led to believe that the papers the process server left with him were unimportant, which, in my opinion, constituted something more, under the circumstances of this case, than a mere denial of service of process, but there was strong corroboration of the defendant's testimony in the fact that the plaintiff or her attorney had reason to doubt the propriety of the service of process or else it would not have been expedient for her agent and attorney to subsequently visit the defendant, not once but twice, to obtain statements from him that he had been served with suit papers.
 While the delivery of copies of the process and original pleading, see Maryland Rule 104 b (1) and (2), without any explanation would satisfy the rule, a delivery coupled with a *304 statement intimating that the suit papers were being delivered not as a notice of the filing of suit but as a record of an accident out of which the suit arose, as was the case here, should not, in my opinion, be accepted as valid service under the rule. Cf. In Re Bonesteel's Will, 228 N.Y.S.2d 301 (1962). See also Hunstock v. Estate Development Co., 126 P.2d 932 (Calif. 1942).
 The question here is really one of credibility of witnesses and the trial judge chose to believe the defendant. Regardless of any misapplication of the law, it is my opinion that the lower court was not clearly wrong in finding that the presumption in favor of the correctness of the return had been overcome. The order appealed from should be affirmed.
 NOTES
 [1] National Indemnity Co. v. Simmons, 230 Md. 234, and Barrella v. Stewart, 228 Md. 378, make it plain that where there is S.R. 22 insurance in force, the insurer is liable whether or not it had notice of the suit and an opportunity to defend, as well as that other defenses, such as non-cooperation by the insured, are not in such circumstances available to the insurer.
 [2] The rule urged by the appellee, concerning a masking of service by words or conduct of the process server, which Judge Carter adopted, apparently originated in Bulkley v. Bulkley, 6 Abb. Prac. 307 (an early New York case). In that case the summons was inclosed in a small, closed box which was sealed and wrapped. This was delivered to the defendant by the process server as she was about to leave on a boat embarking for California. The defendant was told by the process server, when the box was handed to her, that it contained a present for her mother and a note for herself. The defendant did not open the box until she was at sea and beyond the jurisdiction of the court. The default judgment obtained by the plaintiff was vacated by the court. Similarly, In Re Bonesteel's Will, 228 N.Y.S.2d 301 (1962), cited by Judge Carter, in which the masking of service is spoken of, is clearly distinguishable. There, service was attempted on an eighty-three-year old, senile, invalided woman by laying an envelope containing the process papers on her nightstand, addressed to her son, the process server being unable to make his mission understood to the woman. The court thought the service clearly ineffectual, primarily because the facts suggested that the suit papers were being left for someone else, viz. her son, and therefore vacated the judgment.


type: other

text:
absolútna nemožnosť zamestnanca ďalej zamestnávať - NS-SR/Judikáty.info
 absolutny nájdené 12731 krát v 7421 dokumentoch
 moznost nájdené 121627 krát v 34263 dokumentoch
 zamestnanec nájdené 26140 krát v 8251 dokumentoch
 dalej nájdené 183028 krát v 50175 dokumentoch
 zamestnavat nájdené 1864 krát v 749 dokumentoch
 Zobrazený užívateľmi: 269 x
 Najvyšší súd Slovenskej republiky U Z N E S E N I E Najvyšší súd Slovenskej republiky v právnej veci žalobcu I. D. , bývajúceho v P., zastúpeného JUDr. L. F., advokátkou v P., proti žalovanej F. , H. , o určenie neplatnosti výpovede , vedenej na Okresnom súde Prešov pod sp. zn. 10 C 56/2008, o mimoriadnom dovolaní generálneho prokurátora Slovenskej republiky proti rozsudku Krajského súdu v Prešove zo 17. júna 2009 sp. zn. 1 Co 82/2009, proti rozsudku Okresného súdu Prešov z 20. marca 2009 č.k. 10 .
 Zobrazený užívateľmi: 314 x
 Najvyšší súd Slovenskej republiky U z n e s e n i e Najvyšší súd Slovenskej republiky v právnej veci navrhovateľky M., bývajúcej v Š., zastúpenej JUDr. A., advokátom so sídlom v L., proti odporkyni Z., zastúpenej JUDr. P., advokátom so sídlom v L., o neplatnosť výpovede, vedenej na Okresnom súde Levice pod sp. zn. 6 C 219/2005, o dovolaní odporkyne proti rozsudku Krajského súdu v Nitre z 20. júna 2007, sp. zn. 5 Co 268/2006, takto r o z h o d o l : Najvyšší súd Slovenskej republiky rozsudok .
 ... možnosť zamestnanca zamestnávať. Nemožnos ť zamestnanca zamestnávať znamená, že zamestnávateľ nemá pre 11 zamestnanca žiadnu prácu; ide tu teda o absolútnu nemožnosť zamestnanca ďalej zamestnávať (R 51/1997). Pracovnoprávne vzťahy vznikajú najskôr od uzatvorenia pracovnej zmluvy alebo dohody o práci vykonávanej mimo pracovného pomeru, ak .
 ... , aby tvrdil a preukázal , že ku dňu výpovede všetky pracovné miesta boli obsad ené inými zamestnancami (ide tu totiž o absolútnu nemožnosť zamestnanca ďalej zamestnávať ). Ak zamestnanec v konaní nevznesie proti tvrdeniu zamestnávateľa , že nemal ku dňu výpovede v mieste výkonu práce zamestnanca voľné pracovné .
 ... platí, že nemožnosť zamestnanca ďalej za mestnávať znamená, že zamestnávateľ nemá pre zamestn anca žiadnu prácu, ide tu teda o absolútnu nemožnosť zamestnanca ďalej zamestnávať. Zmysel tejto hmotnoprávnej podmienky spočíva v ochrane pracovného pomeru tým, že pred jeho skončením uprednostňuje zmenu dojednaných pracovných podmienok a .
 Merito Bremeno tvrdenia a dôkazná povinnosť zamestnávateľa pri dokazovaní splnenia ponukovej povinnosti (ponúknutie inej vhodnej práce zamestnancovi pred uplatnením výpovede)
 Kľúčové slová: splnenie bremena tvrdenia na strane zamestnanca, existencia obsadenosti pracovných miest, otázka splnenia ponukovej povinnosti zamestnávateľa, ponuková povinnosť zamestnávateľa pri výpovedi
 Právna veta: Z hľadiska povinnosti tvrdenia a dôkaznej povinnosti pri dokazovaní splnenia ponukovej povinnosti vyplývajúcej z ustanovenia § 63 ods. 2 Zákonníka práce platí, že splnenie ponukovej povinnosti musí zásadne tvrdiť a preukázať zamestnávateľ. To znamená, že zamestnávateľ musí tvrdiť a dokázať, že zamestnancovi pred daním výpovede ponúkol inú pre neho vhodnú prácu v mieste, ktoré bolo dohodnuté ako miesto výkonu práce. Ak však zamestnávateľ uvádza, že v čase výpovede nemal možnosť zamestnanca ďalej zamestnávať, lebo nemal v mieste výkonu práce žiadne voľné pracovné miesto, je pre posúdenie otázky ...
 Najvyšší súd Slovenskej republiky U Z N E S E N I E V právnej veci žalobcu I. K. K. , bývajúceho v B. , proti žalova nej Slovenskej republike – Obvodnému úradu Bardejov, so sídlom v Bardejove, Dlhý rad č. 16, o obnovu konania , ktorá je vedená na Okresnom súde Bardejov pod sp. zn. 3 C 235/2005, o dovolaní žalobcu proti uzneseniu Krajského súdu v Prešove z 19. novembra 2010 sp. zn. 4 Co 87/2010, takto r o z h o d o l : Konanie o dovolaní z a s t a v u j e . Žalovan ej nepriznáva náhradu trov .
 Merito Dohoda o skončení pracovného pomeru; Podstatný omyl
 Kľúčové slová: podstatný omyl, podstatná náležitosť dohody o skončení pracovného pomeru, zhodný prejav vôle zamestnanca a zamestnávateľa, neplatnosť právneho úkonu pre omyl vychádzajúci zo skutočnosti, ktorá je pre jeho uskutočnenie rozhodujúca, dohoda o skončení pracovného pomeru
 Právna veta: Dohoda o skončení pracovného pomeru je dvojstranný právny úkon, ktorým na základe zhodného prejavu vôle zamestnanca a zamestnávateľa dochádza ku skončeniu pracovného pomeru k určitému dňu. Podstatnou náležitosťou právneho úkonu, teda aj dohody o skončení pracovného pomeru je vôľa, ktorá musí byť slobodná a vážna a osobitným prípadom vady vôle je omyl. Občiansky zákonník v ustanovení § 49a považuje právny úkon za neplatný, ak ho konajúca osoba urobila v omyle vychádzajúcom zo skutočnosti, ktorá je pre jeho uskutočnenie rozhodujúca, a osoba, ktorej bol právny úkon určený, tento omyl vyvolala ale ...
 ... . Zároveň platí, že nemož nosť zamestnanca ďalej zamestnávať znamená, že zamestnávateľ nemá pre zamestnanca žiadnu prácu; ide tu teda o absolútnu nemožnosť zamestnanca ďalej zamestnávať (napr. rozsudok Najvyššieho súdu SR sp. zn. 1 Cdo 49/2004 z 27. júla 2004). V danej veci píso mn .
 Merito o určenie neplatnosti výpovede
 ... súlade s pracovnou zmluvou, lebo v čase dania výpovede nedisponoval žiadnym voľným pracovným miestom pre ňu vhodným. Išlo o tzv. absolútnu nemožnosť zamestnanca ďalej zamestnávať (R č. 51/97). Podľa jeho názoru v čase dania výpovede bolo rozhodnuté o organizačnej zmene a jej realizácia zabezpečená .
 311/2001, 213/2008, 235/2007, 318/2006, 410/2005, 48/2002, 61/2008, 71/2009, 80/2003


text:
25. avgust je 237. dan leta (238. v prestopnih letih) v gregorijanskem koledarju. Ostaja še 128 dni.
 Dogodki
 1830 - v Belgiji se začne revolucija, ki kasneje pripelje do odcepitve od Nizozemske
 1914 - Avstro-Ogrska napove vojno Japonski
 1921 - ZDA, Avstrija in Nemčija podpišejo mirovni sporazum o koncu prve svetovne vojne
 1939 - Združeno kraljestvo in Poljska podpišeta sporazum o pomoči
 1941 - Združeno kraljestvo in ZSSR napotita vojaške enote v Iran
 1944:
 kapitulacija nemške posadke v Parizu
 Bolgarija zahteva umik nemške vojske iz svojega ozemlja in naprosi zaveznike za premirje
 1950 - v japonskih kinematografih prvič predvajajo film Rašomon Akire Kurosawe
 1975 - v Limi se prične 5. ministrska konferenca neuvrščenih držav
 1981 - Voyager 2 preleti Saturn in pošlje posnetke tega planeta
 1991:
 Linus Benedict Torvalds v novičarski skupini comp.os.minix napove, da razvija nov operacijski sistem, ki kasneje dobi ime Linux
 začne se srbsko obleganje Vukovarja
 Rojstva
 1530 - Ivan IV. - Ivan Grozni, ruski car († 1584)
 1561 - Philippe van Lansberge, nizozemski astronom, duhovnik († 1632)
 1741 - Karl Friedrich Bahrdt, nemški teolog, pustolovec († 1792)
 1744 - Johann Gottfried Herder, nemški pesnik, teolog, filozof († 1803)
 1767 - Louis de Saint-Just, francoski revolucionar († 1794)
 1786 - Ludvik I., bavarski kralj († 1868)
 1819 - Allan Pinkerton, škotsko-ameriški detektiv († 1884)
 1841 - Emil Theodor Kocher, švicarski kirurg, bilog, nobelovec 1909 († 1917)
 1845 - Ludvik II., bavarski kralj († 1886)
 1905 - Favstina Kowalska, poljska redovnica in svetnica († 1938)
 1906 - Eugen Gerstenmaier, nemški evangličanski teolog in poslovnež († 1986)
 1909 - Jože Zupan, slovenski gledališki, filmski igralec († 1980)
 1912 - Erich Honecker, voditelj NDR († 1994)
 1918 - Leonard Bernstein, ameriški skladatelj, dirigent judovskega rodu († 1990)
 1935 - David Ruelle, belgijsko-francoski fizik
 1970 - Claudia Schiffer, nemška manekenka
 1982 - Primož Pikl, slovenski smučarski skakalec
 Smrti
 1036 - Pilgrim, kölnski nadškof in nadkancler Italije (* ok. 985)
 1192 - Hugo III., burgundski vojvoda (* 1142)
 1258 - Jurij Muzalon, regent Nikejskega cesarstva (* 1220)
 1270 - Ludvik IX., francoski kralj (* 1214)
 1282 - Thomas de Cantilupe, angleški prelat, svetnik (* 1218)
 1298 - Albert II., saški vojvoda (* 1250)
 1322 - Beatrika Šlezijska, poljska princesa, bavarska vojvodinja, nemška kraljica (* 1290)
 1330 - James Douglas, škotski vojskovodja (* 1286)
 1333 - Muhamed IV., granadski emir (* 1315)
 1368 -
 Engelbert III. Marški, kölnski nadškof (* 1304)
 Orcagna, florentinski slikar, kipar, arhitekt (* 1308)
 1649 - Richard Crashaw, angleški pesnik (* 1613)
 1776 - David Hume, škotski filozof, zgodovinar, ekonomist (* 1711)
 1794 - grof Florimund Mercy d'Argentau, avstrijski diplomat (* 1727)
 1819 - James Watt, škotski izumitelj, inženir in kemik * (1736)
 1822 - William Herschel, nemško-angleški glasbenik, skladatelj, astronom (* 1738)
 1860 - Christian Lobeck, nemški klasični humanist (* 1781)
 1867 -
 Michael Faraday, angleški fizik, kemik (* 1791)
 Gustav Friedrich Klemm, nemški antropolog (* 1802)
 1882 - Friedrich Reinhold Kreutzwald, estonski zdravnik, pesnik (* 1803)
 1897 - Émile-Théodore-Léon Gautier, francoski književni zgodovinar (* 1832)
 1900 - Friedrich Wilhelm Nietzsche, nemški filozof (* 1844)
 1907 - Bogdan Petriceicu Hasdeu, romunski učenjak, arhivar (* 1836)
 1908 - Antoine Henri Becquerel, francoski fizik, nobelovec 1903 (* 1852)
 1925 - grof Franz Xaver Josef Conrad von Hötzendorf, avstrijski častnik (* 1852)
 1936 - Lev Borisovič Kamenjev, ruski boljševik, politik (* 1883)
 1956 - Alfred Charles Kinsey, ameriški entomolog, seksolog (* 1894)
 1984 - Truman Garcia Capote, ameriški pisatelj (* 1924)
 1985 - Samantha Reed Smith, ameriška socialna aktivistka (* 1972)
 1995 - Borut Lesjak, slovenski skladatelj, pianist (* 1931)
 2001 - Aaliyah, ameriška pevka (* 1979)
 2012 - Neil Armstrong, ameriški astronavt (* 1930)
 Prazniki in obredi
 825


text:
Het smeltpunt of de smelttemperatuur van een stof is het temperatuurbereik waar de fase van de stof overgaat van vast naar vloeistof of van vloeistof naar vast.
 Natuurkunde
 Anders dan de naam doet vermoeden hebben de meeste stoffen een traject van enkele graden of minder waarin de stof overgaat van vast naar vloeistof. Op het smeltpunt zijn de vaste en vloeibare vorm van de stof in evenwicht. Het smeltpunt is afhankelijk van de druk, tenzij anders vermeld wordt daarbij een heersende druk van 1 atmosfeer aangenomen.
 Het smeltpunt van ijs bij 1 atmosfeer ligt zeer dicht bij 0 graden Celsius of 273,15 kelvin.
 Het hoogste smeltpunt van een metaal is 3695 K of 3422 °C van wolfraam. Grafiet heeft een smeltpunt rond de 3823 K of 3550 °C, alleen is dat niet precies meetbaar door de complicaties bij hoge temperatuur.
 Het laagste smeltpunt is van helium, afhankelijk van druk en temperatuur, onder de 1 K.
 Biochemie
 In de biochemie wordt gesproken van "het smeltpunt van DNA". Bij deze temperatuur gaat de dubbele helix van DNA over in twee enkele strengen.
 Thermodynamische overwegingen
 Als men een zuivere vaste stof, bijvoorbeeld water in de vorm van ijs, verhit, komt men op een bepaald moment op het smeltpunt. Gedurende enige tijd stijgt de temperatuur niet, terwijl er wel energie aan wordt toegevoegd. Deze energie is nodig om het water te smelten en kan worden berekend met de enthalpie van smelten (ΔfusHØm dit is de energie die het kost om 1 mol stof te smelten bij 1 bar). Dit is de smeltwarmte. De smeltwarmte van water (ijs) is ongeveer 6 kJ/mol (334 kJ/kg).
 Het smeltpunt wordt bij pure stoffen bepaald door de chemische potentiaal van de vaste stof en de vloeistof. Beneden het smeltpunt is de chemische potentiaal van de vaste stof kleiner dan die van de vloeistof, dus de vaste stof is dan het meest stabiel. Na het smeltpunt is de chemische potentiaal van de vloeistof het kleinst en de vloeistof is dan dus het stabielst.
 Bij het smeltpunt is de chemische potentiaal van de vloeistof gelijk aan de chemische potentiaal van de vaste stof. De fasen zijn dus in evenwicht. Als men meer energie (warmte) toevoert, zoekt het systeem een nieuw evenwicht.
 Zie ook
 Aggregatietoestand
 Faseleer
 Clausius-Clapeyronvergelijking
 Temperatuurschaal
 Glastemperatuur
 Thermodynamica
 Stofeigenschap
 Grootheid
 %Smeltpunt


text:
 26.8.2004
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 L 277/3
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉNS BESLUT
 nr 35/2004
 av den 23 april 2004
 om ändring av bilaga II (Tekniska föreskrifter, standarder, provning och certifiering) till EES-avtalet
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉN HAR BESLUTAT FÖLJANDE
 med beaktande av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet, ändrat genom protokollet med justeringar av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet, nedan kallat ”avtalet”, särskilt artikel 98 i detta, och
 av följande skäl:
 (1)
 Bilaga II till avtalet ändrades genom Gemensamma EES-kommitténs beslut nr 21/2004 av den 19 mars 2004 (1).
 (2)
 Kommissionens förordning (EG) nr 2144/2003 av den 8 december 2003 om ändring av förordning (EEG) nr 94/92 om genomförande av den ordning för import från tredje land som föreskrivs i rådets förordning (EEG) nr 2092/91 (2) bör införlivas med avtalet.
 HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.
 Artikel 1
 Följande strecksats skall läggas till i kapitel XII punkt 54b (rådets förordning (EEG) nr 2092/91) i bilaga II till avtalet:
 ”—
 32003 R 2144: Kommissionens förordning (EG) nr 2144/2003 av den 8 december 2003 (EUT L 322, 9.12.2003, s. 3).”
 Artikel 2
 Texterna till förordning (EG) nr 2144/2003 på isländska och norska, som skall offentliggöras i EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning, skall vara giltiga.
 Artikel 3
 Detta beslut träder i kraft den 24 april 2004, under förutsättning att alla anmälningar enligt artikel 103.1 i avtalet har gjorts till Gemensamma EES-kommittén (3).
 Artikel 4
 Detta beslut skall offentliggöras i EES-delen av och EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning.
 Utfärdat i Bryssel den 23 april 2004.
 På Gemensamma EES-kommitténs vägnar
 P. WESTERLUND
 Ordförande
 (1) EUT L 127, 29.4.2004, s. 126.
 (2) EUT L 322, 9.12.2003, s. 3.
 (3) Inga konstitutionella krav angivna.


text:
Το φθόριο (λατινικά: fluorum, αγγλικά: fluorine) είναι το χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 9 και χημικό σύμβολο F. Το φθόριο είναι εξαιρετικά δραστικό και δηλητηριώδες χημικό στοιχείο. Το χημικά καθαρό φθόριο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι ανοιχτοκίτρινο διατομικό αέριο. Είναι το ελαφρύτερο από τα αλογόνα και το πιο ηλεκτραρνητικό από όλα τα χημικά στοιχεία. Το φθόριο είναι το 24o σε αφθονία χημικό στοιχείο στο γνωστό σύμπαν και το 13o σε αφθονία στο φλοιό της Γης. Έχει πλούσια χημεία, σχηματίζοντας χημικές ενώσεις σχεδόν με όλα τα άλλα χημικά στοιχεία, ακόμη και με κάποια από τα ευγενή αέρια.
 Ο φθορίτης (φθοριούχο ασβέστιο, CaF2), που είναι η κύρια ορυκτή πηγή του φθορίου, περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1529. Εκείνη την εποχή το λατινικό ρήμα fluo, που στα ελληνικά σημαίνει «ρέω», συσχετίστηκε με φθοριούχα πετρώματα, γιατί όταν τα πρόσθεταν σε ορυκτά μετάλλων χαμήλωνε τις θερμοκρασίες τήξης τους, κατά τη διάρκεια σύντηξης. Για πρώτη φορά προτάθηκε ότι είναι χημικό στοιχείο το 1811, αλλά αποδείχθηκε δύσκολη και (ιδιαίτερα) επικίνδυνη η προσπάθεια να διαχωριστεί από τις ενώσεις του. Αρκετοί από τους πρώτους πειραματιστές που το επιχείρησαν σκοτώθηκαν ή κάηκαν άσχημα κατά τις απόπειρές τους να το διαχωρίσουν. Το 1886, όμως, ο γάλλος χημικός Ανρί Μουασάν (Henri Moissan) πέτυχε να απομονώσει στοιχειακό φθόριο, χρησιμοποιώντας ηλεκτρόλυση σε χαμηλή θερμοκρασία, μια διεργασία που χρησιμοποιείται ακόμη από τη σύγχρονη βιομηχανική παραγωγή του φθορίου. Η κυριότερη βιομηχανική εφαρμογή του στοιχειακού φθορίου είναι ο εμπλουτισμός του ουρανίου, ο οποίος άρχισε να εφαρμόζεται από το Πρόγραμμα Μανχάταν, κατά τη διάρκεια του Β ́ Παγκοσμίου Πολέμου.
 Εξαιτίας του υψηλού κόστους διαχωρισμού του καθαρού χημικού στοιχείου από τις ενώσεις του, σχεδόν σε όλες τις εμπορικές εφαρμογές του το φθόριο παραμένει σε μορφή κάποιας ένωσής του, κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας. Περίπου το μισό από την ποσότητα φθορίτη που εξορύσσεται χρησιμοποιείται στη χαλυβουργία. Το άλλο μισό μετατρέπεται σε υδροφθόριο, ένα επικίνδυνο οξύ, που είναι πρόδρομη ένωση για πολλά φθοριούχα χημικά προϊόντα. Η κύρια χρήση του υδροφθορίου είναι στη σύνθεση διαφόρων φθοριούχων οργανικών ενώσεων και στην παραγωγή κρυολίτη, ενός ανόργανου υλικού νευραλγικής σημασίας για την παραγωγή του αλουμινίου. Οι οργανικές ενώσεις του φθορίου έχουν πολύ υψηλή χημική και θερμική σταθερότητα. Οι εμπορικά σπουδαιότερες από τις οργανικές ενώσεις του φθορίου είναι διάφορα φθοριούχα ψυκτικά αέρια, και με τη μορφή του τεφλόν, η ηλεκτρική μόνωση και τα μαγειρικά σκεύη. Αρκετά σύγχρονα φαρμακευτικά, όπως η ατορβαστατίνη (Lipitor) και η φθορεξετίνη (Prozac), περιέχουν φθόριο. Τα φθοριούχα ανιόντα, όταν εφαρμόζονται απευθείας στα δόντια, μειώνουν τη φθορά τους. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιούνται σε οδοντόκρεμες και στη φθορίωση του πόσιμου νερού. Η μεγαλύτερη σύγχρονη χρήση του στοιχειακού φθορίου είναι ο εμπλουτισμός ουρανίου, που ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Β ́ Παγκοσμίου Πολέμου και πιο συγκεκριμένα με το Πρόγραμμα Μανχάταν. Οι παγκόσμιες πωλήσεις φθοριούχων χημικών προϊόντων εκτιμούνται σε πάνω από 15 δισεκατομμύρια δολάρια (ΗΠΑ) ετησίως.
 Οι φθοράνθρακες είναι γενικά αέρια του θερμοκηπίου με δυναμικά παγκόσμιας θέρμανσης 100 ως 20.000 φορές μεγαλύτερα από το αντίστοιχο του διοξειδίου του άνθρακα (CO2). Ειδικά το εξαφθοριούχο θείο (SF6), ένα μονωτικό αέριο που χρησιμοποιήθηκε σε σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, έχει δυναμικό παγκόσμιας θέρμανσης, περίπου 20.000 φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο του διοξειδίου του άνθρακα. Επιπλέον, οι φθοριούχες οργανικές ενώσεις αντέχουν πολύ στο περιβάλλον, εξαιτίας της μεγάλης ισχύος του δεσμού άνθρακα - φθορίου. Το δυναμικό επίδρασης στην υγεία των περισσοτέρων επίμονων αυτών ενώσεων είναι ακαθόριστο. Ενώ μερικά φυτά και βακτήρια συνθέτουν φθοριούχες οργανικές ενώσεις ως αμυντικά δηλητήρια εναντίον των φυτοφάγων, το φθόριο δεν έχει μεταβολικό ρόλο στα θηλαστικά.
 Είναι το πιο δραστικό από όλα τα στοιχεία. Για παράδειγμα, οξειδώνει ταχύτατα τους υδρογονάνθρακες σε θερμοκρασία δωματίου, ενώ (συγκριτικά) το οξυγόνο χρειάζεται και κάποιο σπινθήρα για να αρχίσει την καύση. Γι' αυτό το στοιχειακό φθόριο είναι πάρα πολύ επικίνδυνο, πολύ περισσότερο από τα άλλα αλογόνα, ακόμη και από το χλώριο, που χρησιμοποιήθηκε ως χημικό όπλο κατά τον Α ́ Παγκόσμιο Πόλεμο.
 Χαρακτηριστικά
 Ηλεκτρονιακή διαμόρφωση
 Τα άτομα του φθορίου έχουν εννέα ηλεκτρόνια, δηλαδή ένα μόνο λιγότερο από το ευγενές αέριο νέο (Ne), και η ηλεκτρονιακή του διαμόρφωση είναι 1s22s22p5, δηλαδή τα δύο ηλεκτρόνια βρίσκονται στην εσωτερική του στοιβάδα και τα υπόλοιπα επτά (7) στην εξωτερική, οπότε του χρειάζεται ένα μόνο για να αποκτήσει ηλεκτρονιακή διαμόρφωση ευγενούς αερίου. Τα εξωτερικά ηλεκτρόνια είναι αναποτελεσματικά στην κάλυψη του ατομικού πυρήνα, με αποτέλεσμα υψηλό αποτελεσματικό πυρηνικό φορτίο 9 - 2 = 7. Αυτό το φαινόμενο επηρεάζει τις φυσικές ιδιότητες του ατόμου του φθορίου.
 Η ενέργεια πρώτου ιονισμού του φθορίου είναι η τρίτη υψηλότερη ανάμεσα στα χημικά στοιχεία, μετά από τις αντίστοιχες του ηλίου (He) και του νέου (Ne), γεγονός που δυσκολεύει την αφαίρεση ηλεκτρονίων από ουδέτερα άτομα φθορίου. Έχει επίσης υψηλή ηλεκτρονιακή συγγένεια, καθώς έχει τη δεύτερη αντίστοιχη, μετά από μόνο το χλώριο (Cl), γι' αυτό και τείνει να προσλάβει ένα ηλεκτρόνιο και να σχηματίσει ανιόν (F-), που είναι ισοηλεκτρονιακό με το ευγενές αέριο νέο. Έχει την υψηλότερη ηλεκτραρνητικότητα από όλα τα χημικά στοιχεία, οπότε είναι αδύνατο να οξειδωθεί.
 Χημική δραστικότητα
 Ο χημικός δεσμός του διφθορίου (F2) είναι σχετικά ασθενής, με ενέργεια δεσμού, πολύ μικρότερη από από αυτές του διχλωρίου (Cl2) ή του διβρωμίου (Br2), και παρόμοιος σε ευκολία διάσπασης με το χημικό δεσμό οξυγόνου - οξυγόνου στα υπεροξείδια. Για το λόγο αυτό, το μόριο του στοιχειακού φθορίου εύκολα διασπάται για να αντιδράσουν τα άτομά του με άτομα άλλων χημικών στοιχείων. Από την άλλη, οι χημικοί δεσμοί των ατόμων φθορίου με άτομα των περισσότερων άλλων χημικών στοιχείων είναι πολύ ισχυροί, εξαιτίας της μεγάλης ηλεκτραρνητικότητας του φθορίου. Ο συνδυασμός εύκολης διάσπασης του μορίου του διφθορίου και του σχηματισμού ισχυρών χημικών δεσμών με τα περισσότερα άλλα χημικά στοιχεία κάνει το φθόριο εξαιρετικά δραστικό. Πολλές ουσίες που γενικά θεωρούνται αδρανείς, όπως τα ρινίσματα χάλυβα, τα θραύσματα γυαλιού, ή οι ίνες αμιάντου, αντιδρούν τάχιστα με ψυχρό αέριο φθόριο. Το ξύλο, ακόμη και το νερό, καίγονται με φλόγες όταν επιδρούν με ένα ρεύμα αερίου φθορίου, χωρίς την ανάγκη χρήσης ενός σπινθήρα.
 Οι αντιδράσεις του στοιχειακού φθορίου με μέταλλα απαιτούν διαφορετικές συνθήκες, που εξαρτώνται από το κάθε μέταλλο. Πολλά από τα μέταλλα, όπως το αργίλιο, ο σίδηρος και ο χαλκός πρέπει να βρίσκονται σε μορφή ρινισμάτων για να υπερβούν την παθητικοποίηση, δηλαδή το προστατευτικό επιφανειακό στρώμα φθοριούχου μετάλλου που σχηματίζεται με την άμεση έκθεση του μετάλλου στο φθόριο. Τα αλκαλιμέταλλα, όπως το νάτριο, αντιδρούν με το φθόριο με έκρηξη. Οι αλκαλικές γαίες, όπως το ασβέστιο, αντιδρούν με το φθόριο με κάπως λιγότερο δραματικό τρόπο. Τα ευγενή μέταλλα, όπως ο χρυσός, ο λευκόχρυσος, κ.τ.λ., αντιδρούν λιγότερο γρήγορα, απαιτώντας καθαρό αέριο φθόριο στους 300-450 °C.
 Το φθόριο αντιδρά με έκρηξη με το υδρογόνο, κατά τρόπο παρόμοιο με αυτόν που αντιδρά με τα αλκαλιμέταλλα. Τα άλλα αλογόνα αντιδρούν γρήγορα με το αέριο φθόριο, όπως κάνει και το βαρύ ευγενές αέριο ραδόνιο. Τα ελαφρύτερα ευγενή αέρια, ξένο και κρυπτό, αντιδρούν απευθείας με το φθόριο κάτω από ειδικές συνθήκες. Το αέρια οξυγόνο και φθόριο δεν αντιδρούν κανονικά, αλλά μπορούν να συνδυαστούν με τη χρήση ηλεκτρικής εκκένωσης, υπό χαμηλές πιέσεις και θερμοκρασίες. Τα προϊόντα της ένωσης οξυγόνου και φθορίου μπορεί να είναι ασταθή και τείνουν να διασπαστούν και πάλι σε φθόριο και οξυγόνο, όταν θερμανθούν. Το στοιχειακό άζωτο, με τον πολύ ισχυρό τριπλό δεσμό που έχουν τα μόριά του, απαιτεί ηλεκτρική εκκένωση και πολύ υψηλές θερμοκρασίες για να αντιδράσει με το φθόριο, για να σχηματίσει ωστόσο το τελικό προϊόν, το τριφθοριούχο άζωτο (NF3), που είναι αρκετά σταθερό. Η αμμωνία (NH3) μπορεί να αντιδράσει με έκρηξη με το φθόριο.
 Ο άνθρακας, με τις αλλομορφές του γραφίτη ή του διαμαντιού, δεν αντιδρά με αέριο φθόριο στη θερμοκρασία δωματίου (20°C, 1 atm). Πάνω από τους 400°C, ο γραφίτης αντιδρά με το φθόριο για να σχηματίσει ένα στερεό πολύ ποικίλης σύνθεσης που ονομάζεται μονοφθοριούχος άνθρακας. Σε υψηλότερες θερμοκρασίες, αρχίζουν να παράγονται αέριοι φθοράνθρακες και η χημική αντίδραση αρχίζει να μετατρέπεται σε έκρηξη. Το μονοξείδιο του άνθρακα και το διοξείδιο του άνθρακα αντιδρούν με το φθόριο στη θερμοκρασία δωματίου ή λίγο πιο υψηλή. Οι οργανικές χημικές ενώσεις, όπως τα αλκάνια, αντιδρούν ισχυρά όταν εκτίθενται στο φθόριο. Ακόμη και πλήρως αλογονωμένα οργανικά μόρια, όπως ο κανονικά χημικά αδρανής τετραχλωράνθρακας, μπορεί να εκραγεί, παρουσία αέριου φθορίου.
 Τα άλλα στερεά αμέταλλα ή μεταλλοειδή, όπως το βόριο, το πυρίτιο, το αρσενικό, το θείο, το γερμάνιο, ο φωσφόρος, το σελήνιο και το τελλούριο, «καίγονται» με φλόγα στη θερμοκρασία δωματίου με φθόριο. Το υδρόθειο και το διοξείδιο του θείου αντιδρούν γρήγορα με το φθόριο. Η τελευταία αντίδραση μπορεί να γίνει με έκρηξη. Το θειικό οξύ αντιδρά με το φθόριο με πολύ μεγαλύτερη βραδύτητα.
 Ισότοπα του φθορίου
 Παρόλο που το φθόριο έχει πολλαπλά ισότοπα, μόνο ένα από αυτά, το 19F είναι σταθερό, ενώ τα άλλα είναι βραχύβια και τεχνητά. Έτσι, το φυσικό φθόριο είναι «μονοϊσοτοπικό» στοιχείο.
 Από τα βραχύβια τεχνητά ραδιοϊσότοπα του φθορίου, το μακροβιότερο είναι το 18F, που είναι β+ ραδιενεργό με ημιζωή 110 λεπτά της ώρας και έχει μια σημαντική εμπορικά εφαρμογή: Σημαντική πηγή ποζιτρονίων, που χρησιμοποιούνται στην ποζιτρονική τομογραφία.
 Ιστορία
 Το ορυκτό φθορίτης, που αποτελείται κυρίως από φθοριούχο ασβέστιο (CaF2), περιγράφηκε το 1530 από τον Γκεόργκιους Αγκρικόλα για τη χρήση του ως ρευστοποιητή.
 Οι ρευστοποιητές χρησιμοποιούνται για να διευκολύνουν την τήξη μετάλλων ή ορυκτών. Η ετυμολογία του ονόματος του στοιχείου στα αγγλικά αντανακλά την ιστορία του: Είναι «fluorine», από το «fluere», που σημαίνει ρέω. Το 1670 ο Schwanhard βρήκε ότι το γυαλί διαβρώνεται όταν εκτίθεται σε φθορίτη, κάτι που σήμαινε ότι συμπεριφερόταν σαν οξύ. Ο Καρλ Βίλχελμ Σέελε και πολλοί μεταγενέστεροι ερευνητές, που περιλαμβάνουν τους Χάμφρι Ντέιβι (Humphry Davy), Καρολίν Μενάρ (Caroline Menard) Ζοζέφ Λουί Γκέι-Λουσάκ, (Joseph Louis Gay-Lussac), Αντουάν Λαβουαζιέ (Antoine Lavoisier) και Λουί Ζακ Τενάρ (Louis Jacques Thenard). Όλοι αυτοί πειραματίστηκαν με το υδροφθορικό οξύ (HF) που εύκολα παράγεται με την επίδραση πυκνού θειικού οξέος (H2SO4) σε φθορίτη, κατά την αντίδραση:
 Έχοντας την εξαιρετικά υψηλή του δραστικότητα, το στοιχειακό φθόριο δεν είχε απομονωθεί παρά μόνο πολλά χρόνια μετά την ταυτοποίηση του φθορίτη. Η διαδικασία αυτή είναι εφικτή μόνο ηλεκτρολυτικά και κάτω από εξαιρετικά προσεκτικές συνθήκες, αφού το παραγόμενο διφθόριο αντιδρά, συχνά βίαια, με πάρα πολλά υλικά, ακόμη και με τα ευγενή αέρια. Τελικά, το 1886 κατορθώθηκε η απομόνωση του διφθορίου από τον Ανρί Μουασάν (Henri Moissan), έπειτα από πολύχρονες (περίπου 74 χρόνων) αποτυχημένες προσπάθειες πολλών άλλων χημικών. Πράγματι η απόπειρα απομόνωσης του διφθορίου από το υδροφθόριο σκότωσε ή τύφλωσε πολλούς από αυτούς τους δύστυχους, που ονομάσθηκαν «μάρτυρες του φθορίου». Για τον ίδιο τον Μουασάν, πάντως, υπήρξε η αιτία να κερδίσει το βραβείο Νόμπελ Χημείας του 1906.
 Η πρώτη μεγάλης κλίμακας παραγωγή διφθορίου άρχισε για την υποστήριξη του προγράμματος Μανχάτταν, όπου η ένωση εξαφθοριούχο ουράνιο (UF6) επιλέχθηκε σαν η ένωση του ουρανίου που θα επέτρεπε τον ισοτοπικό διαχωρισμό 235U και 238U. Και σήμερα χρησιμοποιείται επίσης, μέσω αέριας διάχυσης ή διαπίδυσης για τον εμπλουτισμό του ουρανίου για παραγωγή πυρηνικών εφαρμογών, κυρίως ηλεκτρικής ενέργειας από πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ισχύος. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος Μανχάτταν ανακαλύφθηκε ακόμη ότι το εξαφθοριούχο ουράνιο σταδιακά διασπάται σε τετραφθοριούχο ουράνιο (UF4) και διφθόριο (F2). Το πρόβλημα διάβρωσης που προκλήθηκε από αυτό, λύθηκε με την ηλεκτρολυτική επίχριση νικελίου του σωλήνα που μετέφερε το εξαφθοριούχο ουράνιο, οπότε σχηματιζόταν ένα λεπτό στρώμα φθοριούχου νικελίου, που εμπόδιζε την παραπέρα διάβρωση του νικελίου και των άλλων υλικών του περιβάλλοντος. Αργότερα βρέθηκε ότι καλύτερο αποτέλεσμα είχε η χρήση του τεφλόν (πολυτετραφθοροαιθενίου, (CF2CF2)v), που επίσης δεν προσβάλλεται από διφθόριο.
 Προέλευση και παραγωγή
 Η βιομηχανική παραγωγή του διφθορίου βασίζεται στην ηλεκτρόλυση υδροφθορίου (HF), παρουσία φθοριούχου καλίου (KF). Η μέθοδος αυτή βασίζεται στις πρωτοπόρες μελέτες του Μουασάν (βλ. παραπάνω). Το διφθόριο συλλέγεται στην άνοδο (+) και το διϋδρογόνο στην κάθοδο (-). Με την επίδραση υδροφθορίου στο φθοριούχο κάλιο σχηματίζεται διφθοριούχο κάλιο (KHF2), που είναι ο ενεργός ηλεκτρολύτης κατά την ηλεκτρόλυση:
 Το υδροφθόριο που χρειάζεται για την παραπάνω ηλεκτρόλυση παράγεται ως παραπροϊόν της παραγωγής φωσφορικού οξέος (H3PO4). Τα φωσφορούχα ορυκτά συχνά περιέχουν σημαντικές ποσότητες φθορίτη (κυρίως CaF2), από τον οποία με επίδραση πυκνού θειικού οξέος (H2SO4 παράγεται το υδροφθόριο:
 Το 1986, καθώς προετοιμαζόταν για ένα συνέδριο για τον εορτασμό της 100ής χρονιάς από την ανακάλυψη του διφθορίου, ο Καρλ Κρίστε (Karl Christe) ανακάλυψε μια καθαρά χημική (όχι ηλεκτροχημική) παρασκευή διφθορίου, που περιλάμβανε επίδραση διαλυμάτων σε άνυδρο υδροφθόριο, μαγγανιοεξαφθοριούχο κάλιο (K2MnF6) και πενταφθριούχο αντιμόνιο (SbF5) στους 150 °C:
 Παρόλο που δεν είναι πρακτική σύνθεση για βιομηχανική παραγωγή, η μέθοδος αυτή δείχνει ότι η ηλεκτρόλυση δεν είναι η μόνη λύση για να απομονωθεί ένα χημικό στοιχείο.
 Βιολογικές επιδράσεις
 Το φθοριούχο ανιόν (F-), που συχνά στην καθημερινότητα αναφέρεται ως «φθόριο», χρησιμοποιείται συχνά ως πρόσθετο διατροφής, για οδοντιατρικές χρήσεις και για αντιμετώπιση προβλημάτων οστεοπόρωσης, λόγω της έλλειψής του από την καθημερινή δίαιτα.
 Χρειάζεται, όμως προσοχή, γιατί υπάρχει κίνδυνος δηλητηρίασης από τα ανιόντα φθορίου, όταν η συγκέντρωσή τους ανεβαίνει πάνω από ένα όριο. Το φθόριο δε θεωρείται ακριβώς ιχνοστοιχείο, αλλά η σπουδαιότητά του, ιδιαίτερα στην προστασία των δοντιών, είναι καλά αναγνωρισμένη, παρόλο που η αποτελεσματικότητά του είναι τοπική. Πριν από το 1981, η αποτελεσματικότητα των φθοριούχων ανιόντων στην οδοντική προστασία θεωρούνταν αποκλειστικά τοπικό και όχι συστημικό φαινόμενο, που απαιτεί απορρόφηση. Ακόμη, ο ρόλος του στην οστεοπόρωση έχει ερευνηθεί, αλλά μόνο οι μικρότερες από τρεις (3) δοκιμές (n=64) βρέθηκαν να μειώνουν τα κατάγματα, ενώ σε άλλες δε βρέθηκε καμμιά αλλαγή (n=202) ή και αύξησή τους (n=354).
 Το φθόριο θεωρείται απαραίτητο ιχνοστοιχείο για την ανάπτυξη και τη διατήρηση των δοντιών σύμφωνα με την American Dental Hygienists' Association. Οι πρώτες ενδείξεις γι' αυτό έγιναν αρχικά γνωστές από το 1902, όταν βρέθηκε ότι μεγάλες συγκεντρώσεις φθοριούχων ανιόντων εμποδίζουν τη φθορά των δοντιών.
 Έρευνες σχετικά με την επίδραση των φθοριούχων ανιόντων στα δόντια και τα οστά γενικά άρχισαν από το 19ο αιώνα. Από την άλλη, το 1973 βρέθηκε ελαττωμένη αναπαραγωγικότητα στα ποντίκια που τρέφονταν με δίαιτες σχετικά πλούσιες σε φθοριούχα ανιόντα, αλλά παραπέρα έρευνα σ' αυτό συμπέρανε ότι αυτό προερχόταν από τη μείωση της απορρόφησης σιδήρου από αυτά τα ζώα.
 Φυσικές και χημικές ιδιότητες
 Το διφθόριο (F2) είναι διαβρωτικό ανοικτοκίτρινο ή καφέ αέριο που είναι πανίσχυρο οξειδωτικό αντιδραστήριο. Είναι το πιο ηλεκτραρνητικό (περίπου 4 κατά Pauling) από όλα τα άλλα χημικά στοιχεία και σχηματίζει ενώσεις με όλα τα άλλα στοιχεία. Η οξειδωτική βαθμίδα του φθορίου είναι μόνιμα -1, εκτός από την περίπτωση του ίδιου του διφθορίου, στην οποία και μόνο είναι 0. Το διφθόριο αντιδρά ακόμη και με όλα τα ευγενή αέρια. Ακόμη και στο απόλυτο σκοτάδι, ή και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, το διφθόριο (ακόμη και στη στερεή πλέον κατάσταση) αντιδρά εκρηκτικά με το υδρογόνο (ακόμη και όταν το τελευταίο βρίακεται στην υγρή κατάσταση. Μόνο αν και τα δυο βρίσκονται στη στερεή κατάσταση αποφεύγεται η μεταξύ τους αντίδραση). Αντιδρά με τα μέταλλα, ακόμη και με το νερό, το οποίο καίγεται με λαμπρή φλόγα με τη διαβίβαση ρεύματος διφθορίου. Ακόμη και με τους υδρατμούς του αέρα αντιδρά σχηματίζοντας το επίσης επικίνδυνο υδροφθόριο (HF). Τα φθορίδια είναι χημικές ενώσεις του φθορίου με άλλα στοιχεία, πάντα θετικά φορτισμένα, αφού το φθόριο είναι το πιο ηλεκτραρνητικό. Συχνά σχηματίζονται κρυσταλλικά ιονικά άλατα. Γενικά, οι φθοριούχες ενώσεις των μετάλλων είναι από τις πιο σταθερές χημικές ενώσεις. Το υδροφθόριο σχηματίζει το υδροφθορικό οξύ, όταν διαλύεται στο νερό. Είναι ένα σχετικά ασθενές οξύ, αλλά είναι επίσης πολύ διαβρωτικό και αντιδρά με το γυαλί. Τα υδατικά διαλύματα φθοριδίων των αλκαλίων δίνουν αλκαλικά διαλύματα.
 Το φθόριο σχηματίζει μια ποικιλία πολύ διαφορετικών ενώσεων, γιατί με το σχετικά μικρό του άτομο σχηματίζει και ομοιοπολικούς δεσμούς, αν και έντονα πολωμένους, εκτός αυτού του διφθορίου. Το διφθόριο είναι εξαιρετικά οξειδωτικό. Το φθοριούχο ιόν (F-) είναι βασικό και γι' αυτό το υδροφθορικό οξύ είναι σχετικά ασθενές σε υδατικό διάλυμα. Ωστόσο, αν διαλυθεί σε λιγότερο βασικούς διαλύτες, όπως π.χ. το άνυδρο (παγόμορφο) οξικό οξύ το υδροφθορικό οξύ είναι το ισχυρότερο από όλα τα άλλα υδροαλογονικά οξέα. Ακόμη το φθοριούχο ιόν έχει μεγάλη συνάφεια με ορισμένα στοιχεία, όπως το ασβέστιο (Ca) και το πυρίτιο (Si). Γι' αυτό χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, και για την αποπροστασία από πυριτιούχες προστατευτικές ομάδες. Είναι δηλητηριώδες.
 Η δραστικότητα του διφθορίου έναντι του ευγενούς αερίου ξένου αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τον Neil Bartlett το 1962. Είναι ακόμη γνωστά φθορίδια του κρυπτού και του ραδονίου. Επίσης παρατηρήθηκε φθοροϋδρίδιο του αργού σε κρυογενικές θερμοκρασίες. Ο δεσμός άνθρακα-φθορίου είναι ομοιοπολικός και πολύ σταθερός. Σχηματίζει έτσι έναν μεγάλο αριθμό οργανικοφθοριούχων ενώσεων, όπως το μεθυλοφθορίδιο, το τεφλόν, φαρμακευτικά παρασκευάσματα και αγροχημικές ενώσεις..
 Βιολογικές ιδιότητες του Φθορίου
 Το φθόριο σε μικρές ποσότητες είναι σταθερό συστατικό των φυτικών και ζωικών ιστών. Σε μορφή ανόργανων ενώσεων περιέχεται βασικά στα κόκαλα των ζώων και του ανθρώπου 100 - 300 μικρογραμμάρια ανά κιλό και ιδιαίτερα στα δόντια. Τα κόκαλα των θαλάσσιων ζώων είναι πλουσιότερα σε φθόριο. Στον οργανισμό το φθόριο εισέρχεται με το πόσιμο νερό, που περιέχει περίπου 1 - 1,5 mg/It. Η ανεπάρκεια φθορίου στον οργανισμό προκαλεί τερηδόνα στα δόντια, ενώ η αυξημένη ποσότητα προκαλεί φθορίαση. Όταν ανευρίσκεται σε πολύ μεγάλες ποσότητες είναι επικίνδυνο, γιατί δεσμεύει πολλά βιολογικά χρήσιμα στοιχεία (φωσφόρο, ασβέστιο, μαγνήσιο κ.α.) οπότε διαταράσσεται το ισοζύγιό τους στον οργανισμό. Οργανικά παράγωγα του φθορίου βρέθηκαν μόνο σε μερικά φυτά (π.χ. στο νοτιοαφρικάνικο Dichapetacum Cymosum). Τα βασικότερα παράγωγα του φθοριοοξικού οξέος είναι ενώσεις τοξικές, τόσο για τα φυτά, όσο και για τα ζώα. Οι γνώσεις επάνω στο θέμα του βιολογικού ρόλου του φθορίου είναι ελλιπείς. Έχει διατυπωθεί σχέση του μεταβολισμού του φθορίου με το σχηματισμό των ερειστικών ιστών και ιδιαίτερα των δοντιών. Όμως δεν έχει αποδειχθεί ακόμη η αναγκαιότητα του φθορίου για τη ζωή των φυτών.
 Ιατρική χρήση του Φθορίου
 Στην Οδοντιατρική: Άλατα του φθορίου χρησιμοποιούνται στις οδοντόκρεμες και στα στοματικά διαλύματα, ενώ συγκεκριμένη θεραπευτική πράξη των οδοντιάτρων ονομάζεται Φθορίωσις.
 Στην Ορθοπεδική: Το έτος 1996 κυκλοφόρησε στη διεθνή αγορά το φάρμακο Sodium Fluoride, ελληνικά Φθοριούχο Νάτριο, εμπορικό όνομα FLUREXIL της Zyma Ελβετίας, με σκοπό τη χρήση του στην θεραπεία της οστεοπόρωσης. Δυστυχώς όμως στην κλινική πράξη απεδείχθη ότι το Φθοριούχο Νάτριο αυξάνει πολύ την οστική πυκνότητα αλλά κάνει μη ποιοτικό οστό, εύθραυστο, με αποτέλεσμα, επιδημιολογικώς να αυξάνονται τα κατάγματα παρά να μειώνονται. Έτσι το φάρμακο απεσύρθη μέσα σε μια πενταετία. Σήμερα δεν κυκλοφορεί πλέον στο εμπόριο..
 Πηγές
 Sargent-Welch Scientific Company
 Παραπομπές και σημειώσεις
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Φθόριο


text:
 21.2.2008
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 47/38
 AFGØRELSE TRUFFET AF DET BLANDEDE EØS-UDVALG
 Nr. 116/2007
 af 28. september 2007
 om ændring af bilag XIII (Transport) til EØS-aftalen
 DET BLANDEDE EØS-UDVALG HAR —
 under henvisning til aftalen om Det Europæiske Økonomiske Samarbejdsområde som ændret ved protokollen om tilpasning af aftalen om Det Europæiske Økonomiske Samarbejdsområde, i det følgende benævnt »aftalen«, særlig artikel 98, og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 Bilag XIII til aftalen blev ændret ved afgørelse nr. 91/2007 truffet af Det Blandede EØS-udvalg den 6. juli 2007 (1).
 (2)
 Kommissionens beslutning 2007/230/EF af 12. april 2007 om en formular vedrørende sociale bestemmelser inden for vejtransport (2) bør indarbejdes i aftalen —
 TRUFFET FØLGENDE AFGØRELSE:
 Artikel 1
 I bilag XIII til aftalen indsættes følgende punkt efter punkt 21a (Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 2006/22/EF):
 »21aa.
 32007 D 0230: Kommissionens beslutning 2007/230/EF af 12. april 2007 om en formular vedrørende sociale bestemmelser inden for vejtransport (EUT L 99 af 14.4.2007, s. 14).«
 Artikel 2
 Den islandske og den norske udgave af direktiv 2007/230/EF, der offentliggøres i Den Europæiske Unions Tidendes EØS-tillæg, er autentiske.
 Artikel 3
 Denne afgørelse træder i kraft den 29. september 2007, forudsat at Det Blandede EØS-udvalg har modtaget alle meddelelser i henhold til aftalens artikel 103, stk. 1 (3).
 Artikel 4
 Denne afgørelse offentliggøres i Den Europæiske Unions Tidendes EØS-afsnit og EØS-tillæg.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 28. september 2007.
 På vegne af Det Blandede EØS-udvalg
 Stefán Haukur JÓHANNESSON
 Formand
 (1) EUT L 328 af 13.12.2007, s. 40.
 (2) EUT L 99 af 14.4.2007, s. 14.
 (3) Ingen forfatningsmæssige krav angivet.