text:
legislación laboral peruana: D.S. 009-2013-TR
 D.S. 009-2013-TR
 Decreto supremo que modifica el reglamento de organización y funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral.
 Publicado : 25/10/2013
 Vigencia : 26/10/2013
 Evolución legal del SUNAFIL
 Ley 29981 Ley que crea el SUNAFIL
 D.S. 003-2013-TR Transferencia de competencias y plazos de vigencia de nuevas funciones SUNAFIL
 D.S. 007-2013-TR Reglamento de Organización y Funciones.
 ¿ Por que el D.S. 009-2013-TR?
 Siendo las competencias del SUNAFIL a nivel nacional . el reglamento de organización y funciones debe detallar los órganos y unidades a nivel regional , situación que no es precisada en el D.S. 007-2013-TR
 En consecuencia el D.S. 009-2013-TR modifica el contenido del reglamento de organización y funciones de SUNAFIL precisando los órganos y unidades a nivel regional y Lima Metropolitana, así como la posibilidad de crear unidades y equipos de inspección especializados por áreas de competencias.
 Decreto Supremo que modifica el Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral - SUNAFIL
 Que, mediante Ley No 29981, Ley que crea la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral - SUNAFIL, modifica la Ley No 28806, Ley General de Inspección del Trabajo, y la Ley No 27867, Ley Orgánica de Gobiernos Regionales, se dispone que la SUNAFIL es
 el ente responsable de promover, supervisar y fiscalizar el cumplimiento del ordenamiento jurídico socio-laboral y el de seguridad y salud en el trabajo, así como, de brindar
 asesoría técnica, realizar investigaciones y proponer la emisión de normas sobre dichas materias;
 Que, mediante Decreto Supremo N° 003-2013-TR, que precisa la transferencia de competencias y los plazos de vigencia contenidos en la Ley N° 29981, se establece
 que el Ministerio de Trabajo y Promoción del Empleo es la entidad que tramita y aprueba, mediante decreto supremo, el Reglamento de Organización y Funciones de la SUNAFIL;
 Que, mediante Decreto Supremo N° 007-2013-TR, se aprueba el Reglamento de Organización y Funciones de la SUNAFIL, el mismo que formaliza la estructura orgánica
 y contiene las funciones generales y las funciones específicas de los órganos y unidades orgánicas de dicha entidad, el cual consta de cuarenta y cuatro (44) artículos, y una (01) Disposición Complementaria Final;
 Que, teniendo la SUNAFIL competencia a nivel nacional, resulta necesario que su Reglamento de Organización y Funciones detalle a los órganos y unidades orgánicas con las que contará en las regiones del país y en Lima Metropolitana. Teniendo en cuenta,
 además, lo señalado en el artículo 19° de la Ley General de Inspección del Trabajo, que establece que en caso de necesidades de funcionamiento de las intendencias regionales o zonales, basado en los principios de especialización, trabajo programado y en equipo, podrán crearse unidades y equipos de inspección especializados, por áreas funcionales;
 Que, en tal sentido, corresponde realizar la modificación del Reglamento de Organización y Funciones – ROF de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral - SUNAFIL, el mismo que se ha formulado en base a los lineamientos para la elaboración y aprobación del
 Reglamento de Organización y Funciones – ROF de las entidades de la Administración Pública, aprobado por Decreto Supremo No 043-2006-PCM;
 Que, la Secretaría de Gestión Pública mediante Informe No 014-2013-PCM/SGP-CGB, ha dado su conformidad a la propuesta de modificación del Reglamento de Organización y Funciones –ROF de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral - SUNAFIL;
 En uso de las atribuciones conferidas por el numeral 8) del artículo 118o de la Constitución Política del Perú, y de conformidad con las disposiciones establecidas en la Ley N° 27658, Ley Marco de Modernización de la gestión del Estado; en la Ley No 29158, Ley Orgánica del Poder Ejecutivo; y en el Decreto Supremo N° 043-2006-PCM; Con el voto aprobatorio del Consejo de Ministros;
 Artículo 1°.- Modificación del artículo 1° del Decreto Supremo N° 007-2013-TR que aprueba el Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral – SUNAFIL 007-2013-TR que aprueba el Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral – SUNAFIL, el mismo que queda redactado de la siguiente manera:
 “Artículo 1.- Aprobación del Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral – SUNAFIL
 Apruébese el Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral - SUNAFIL, que consta de cincuenta y un (51) artículos,
 y una (01) Disposición Complementaria Final, cuyo texto forma parte integrante del presente Decreto Supremo.”
 Artículo 2o.- Modificación del Índice del Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral - SUNAFIL
 Modifíquese el Índice del Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral – SUNAFIL, aprobado por Decreto Supremo N° 007-2013-TR, el mismo que queda redactado de la siguiente manera:
 TÍTULO I: DE LAS DISPOSICIONES
 GENERALES (Arts. 1° a 5°)
 TÍTULO II: DE LA ESTRUCTURA ORGÁNICA Y FUNCIONES DE LOS ÓRGANOS Y
 (Arts. 6° a 50°)
 CAPÍTULO I: Estructura Orgánica (Art. 6°)
 CAPÍTULO II: Órganos de Alta Dirección (Arts. 7° a 13°)
 Subcapítulo I: Consejo Directivo (Arts. 7° a 9°)
 Subcapítulo II: Despacho del Superintendente (Arts. 10° a 11°)
 Subcapítulo III: Secretaría General (Arts. 12° a 13°)
 CAPÍTULO III: Órgano Resolutivo (Arts. 14° a 18°)
 CAPÍTULO IV: Órgano de Control Institucional (Arts. 19° a 20°)
 CAPÍTULO V: Órganos de Administración Interna (Arts. 21° a 30°)
 Subcapítulo I: Órganos de Asesoramiento (Arts. 21° a 24°)
 Subcapítulo II: Órganos de Apoyo (Arts. 25° a 30°)
 CAPÍTULO VI: Órganos de Línea (Arts. 31° a 36°)
 CAPÍTULO VII: Órganos Desconcentrados (Arts. 37° a 50°)
 Subcapítulo I: Intendencia de Lima Metropolitana (Arts. 37° a 42°)
 Subcapítulo II: Intendencias Regionales (Arts. 43° a 50°)
 TITULO III: DE LAS RELACIONES INTERINSTITUCIONALES
 (Art. 51°)
 ANEXO: Organigrama”
 Artículo 3o.- Modificación de artículos del Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral - SUNAFIL
 Modifíquense el artículo 6°, literal a) del artículo 8°, literal d) del artículo 9°, literal g) del artículo 11°, literal o) del artículo 26°, literal i) del artículo 32°, literal d) del artículo 34°, literal e) del artículo 36°, artículos 37°, 38°, 39°, 40°, 41°, 42°, 43° y 44° del Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral – SUNAFIL, conforme a los siguientes términos:
 “Artículo 6o.- Estructura Orgánica
 La Sunafil tiene la siguiente estructura orgánica:
 07 Órganos Desconcentrados
 07.1 Intendencia de Lima Metropolitana
 07.1.1 Sub Intendencia Administrativa
 07.1.2 Sub Intendencia de Actuación Inspectiva
 07.1.3 Sub Intendencia de Resolución
 07.2 Intendencias Regionales
 07.2.1 Sub Intendencia Administrativa
 07.2.2 Sub Intendencia de Actuación Inspectiva
 07.2.3 Sub Intendencia de Resolución
 07.2.4 Zonales de Trabajo”
 “Artículo 8o.- Integrantes del Consejo Directivo
 a. Dos (02) representantes del Ministerio de Trabajo y Promoción del Empleo, uno de los cuales es el Superintendente, quien lo preside.
 “Artículo 9o.- Funciones del Consejo Directivo
 d. Aprobar la propuesta de implementación o desactivación de órganos desconcentrados de la Sunafil.
 “Artículo 11o.- Funciones del Superintendente
 g. Proponer al Consejo Directivo la implementación o desactivación de órganos desconcentrados para el mejor cumplimiento de sus fines.
 “Artículo 26o.- Funciones de la Oficina General de Administración
 o. Supervisar las acciones relativas a las multas y cobranza coactiva conforme a las normas pertinentes de la materia, así como consolidar la información correspondiente de los órganos desconcentrados.
 “Artículo 32°.- Funciones de la Intendencia Nacional de Inteligencia Inspectiva
 La Intendencia Nacional de Inteligencia Inspectiva tiene las siguientes funciones:
 i. Elaborar y proponer las memorias e informes anuales conforme a lo dispuesto en el Convenio 81 de la OIT, en coordinación con los demás órganos de línea y órganos
 desconcentrados de la Sunafil.
 “Artículo 34°.- Funciones de la Intendencia Nacional de Prevención y Asesoría
 La Intendencia Nacional de Prevención y Asesoría tiene las siguientes fund. Coordinar con los órganos desconcentrados la ejecución y cumplimiento de las acciones de promoción
 del Sistema de Inspección del Trabajo, así como la mejora continua de la atención a la ciudadanía.
 “Artículo 36°.- Funciones de la Intendencia Nacional de Supervisión del Sistema Inspectivo
 La Intendencia Nacional de Supervisión del Sistema Inspectivo tiene las siguientes funciones:
 e. Supervisar y evaluar el cumplimiento de las políticas, planes, programas y proyectos institucionales así como los procesos en materia de inspección del trabajo, en
 el ámbito nacional y regional, adoptando las medidas correspondientes.
 “CAPÍTULO VII ÓRGANOS DESCONCENTRADOS
 Artículo 37°.- Intendencia de Lima Metropolitana
 La Intendencia de Lima Metropolitana es un órgano desconcentrado encargado, dentro de su ámbito territorial, de dirigir y supervisar la programación, desarrollo y ejecución de las actuaciones inspectivas de fiscalización, orientación y asistencia técnica; así como, supervisar los procedimientos sancionadores.
 Tienen a su cargo las acciones relativas a los diferentes sistemas administrativos para su normal funcionamiento, en coordinación con los órganos de administración interna
 de la Sunafil.
 El Intendente de Lima Metropolitana resuelve en segunda instancia, el procedimiento administrativo sancionador, así como los recursos de queja por denegatoria de recurso de apelación.
 Dependen jerárquicamente del Despacho del Superintendente.”
 “Artículo 38°.- Funciones de la Intendencia de Lima Metropolitana
 La Intendencia de Lima Metropolitana tiene las siguientes funciones:
 a. Ejecutar las políticas, planes y normas institucionales.
 b. Proponer las directivas, mecanismos y procedimientos para el cumplimiento de sus funciones, en el ámbito de su competencia, en coordinación con la Intendencia Nacional de Inteligencia Inspectiva.
 c. Velar por el funcionamiento del Sistema de Inspección del Trabajo, en el ámbito de su competencia.
 d. Supervisar la ejecución del Plan Nacional Anual de Inspección del Trabajo, en el ámbito de su competencia, y cuando corresponda, coordina con la instancia respectiva.
 e. Conducir los registros de carácter administrativo para la generación de información y estadística sobre inspección del trabajo.
 f. Dirigir, planificar, ejecutar y supervisar las acciones relativas a los diferentes Sistemas Administrativos para su normal funcionamiento de la Intendencia, en coordinación
 con los órganos de administración interna de la Sunafil.
 g. Elevar al Tribunal de Fiscalización Laboral los recursos de revisión.
 h. Supervisar la ejecución, en el ámbito territorial correspondiente, de las acciones relativas a multas y cobranza coactiva, conforme a las normas pertinentes de la materia y reportar información correspondiente a la Oficina General de Administración.
 i. Administrar el archivo de la documentación generada por la Intendencia.
 j. Remitir a los órganos de la Sunafil la información que le sea requerida y otras que le sean de su competencia.
 k. Ejecutar el Plan de Promoción y Difusión del Sistema de Inspección del Trabajo, y cuando corresponda, coordina con la instancia respectiva.
 l. Remitir información al Ministerio Público sobre la presunta existencia de ilícitos penales que se adviertan durante el desarrollo de las actuaciones inspectivas, así como en el trámite del procedimiento sancionador.
 m. Gestionar ante la Intendencia Nacional de Inteligencia Inspectiva la designación de peritos requeridos para las actuaciones inspectivas.
 n. Cumplir los estándares de calidad y otros que sean relevantes para el funcionamiento efi ciente de los servicios de atención al ciudadano.
 o. Ejecutar campañas de difusión de la normativa sociolaboral y seguridad y salud en el trabajo, en coordinación con la Intendencia Nacional de Prevención y Asesoría, y cuando corresponda, coordina con la instancia respectiva.
 p. Las demás funciones que le asigne el Superintendente, en el ámbito de su competencia.”
 “Artículo 39°.- Estructura de la Intendencia de Lima Metropolitana
 La Intendencia de Lima Metropolitana, para el cumplimiento de sus funciones cuenta con las siguientes unidades orgánicas:
 1. Sub Intendencia Administrativa
 2. Sub Intendencia de Actuación Inspectiva
 3. Sub Intendencia de Resolución”
 “Artículo 40°.- Funciones de la Sub Intendencia Administrativa
 La Sub Intendencia Administrativa es la unidad orgánica encargada de ejecutar las acciones relativas a los diferentes Sistemas Administrativos para el normal
 funcionamiento de la Intendencia.
 a. Ejecutar las acciones relativas a multas y cobranza coactiva, conforme a las normas pertinentes de la materia.
 b. Cautelar y organizar el archivo de la documentación generada por la Intendencia.
 c. Colaborar en las campañas de difusión de la normativa sociolaboral y seguridad y salud en el trabajo, a través del apoyo logístico para la organización de talleres
 d. Recopilar y elaborar la información que le sea requerida y otras, por los órganos de la Sunafi l, que le sean de su competencia.
 e. Aplicar los estándares de atención y otros que sean relevantes para el funcionamiento eficiente de los servicios de atención al ciudadano.
 f. Las demás funciones que le asigne la Intendencia de Lima Metropolitana, en el ámbito de su competencia.”
 “Artículo 41°.- Funciones de la Sub Intendencia de Actuación Inspectiva
 La Sub Intendencia de Actuación Inspectiva es la unidad orgánica encargada de la programación y ejecución de las actuaciones inspectivas.
 a. Ejecutar el Plan Nacional Anual de Inspección del Trabajo, en el ámbito de su competencia.
 b. Planificar y supervisar la ejecución de las actuaciones inspectivas a fi n de garantizar el cumplimiento de la normativa sociolaboral y de seguridad y salud en el
 c. Formular directivas, mecanismos y procedimientos para el cumplimiento de sus funciones, en el ámbito de su competencia, en coordinación con la Intendencia Nacional
 de Inteligencia Inspectiva.
 d. Calificar las denuncias presentadas por incumplimiento de normas sociolaborales y seguridad y salud en el trabajo.
 e. Emitir la orden de inspección, designando al inspector o equipo de inspección actuante.
 f. Recopilar y elaborar la información que le sea requerida y otras, por los órganos de la Sunafi l, que le sean de su competencia.
 g. Establecer los equipos de inspección especializados, por áreas funcionales, materiales o por sectores decisiones: actividad económica, de acuerdo a las necesidades de
 h. Las demás funciones que le asigne la Intendencia de Lima Metropolitana, en el ámbito de su competencia.”
 “Artículo 42°.- Funciones de la Sub Intendencia de Resolución
 La Sub Intendencia de Resolución es la unidad orgánica encargada del procedimiento sancionador.
 El Sub Intendente de Resolución resuelve, en primera instancia, el procedimiento administrativo sancionador, y emite resoluciones y otros actos administrativos en el marco de sus competencias y en concordancia con la normativa vigente. Tiene las siguientes funciones:
 a. Iniciar y conducir el procedimiento administrativo sancionador.
 b. Elevar, a la Intendencia de Lima Metropolitana, los recursos de apelación que se interpongan contra las resoluciones de primera instancia del procedimiento administrativo sancionador.
 c. Remitir las resoluciones de multas consentidas y confirmadas para el trámite correspondiente.
 d. Recopilar y elaborar la información que le sea requerida y otras, por los órganos de la Sunafil, que le sean de su competencia.
 e. Las demás funciones que le asigne la Intendencia de Lima Metropolitana, en el ámbito de su competencia.”
 “Artículo 43°.- Intendencias Regionales
 Las Intendencias Regionales son órganos desconcentrados encargados, dentro de su ámbito
 territorial, de dirigir y supervisar la programación, desarrollo y ejecución de las actuaciones inspectivas de fiscalización, orientación y asistencia técnica; así como, supervisar los procedimientos sancionadores.
 Tienen a su cargo las acciones relativas a los diferentes sistemas administrativos para el normal funcionamiento de las Intendencias Regionales, en coordinación con los
 órganos de administración interna de la Sunafil.
 Los Intendentes Regionales resuelven en segunda instancia, el procedimiento administrativo sancionador, así como los recursos de queja por denegatoria de recurso de
 “Artículo 44°.- Funciones de las Intendencias Regionales
 Las Intendencias Regionales tienen las siguientes funciones:
 d. Supervisar la ejecución del Plan Nacional Anual de Inspección del Trabajo, en el ámbito de su competencia, y cuando corresponda, coordinar con los Gobiernos Regionales.
 f. Dirigir, planificar, ejecutar y supervisar las acciones relativas a los diferentes Sistemas Administrativos para el normal funcionamiento de la Intendencia Regional, en
 coordinación con los órganos de administración interna de la Sunafil.
 h. Supervisar la ejecución, en el ámbito territorial correspondiente, de las acciones relativas a multas y cobranza coactiva, conforme a las normas pertinentes
 de la materia y reportar información correspondiente a la Oficina General de Administración.
 i. Administrar el archivo de la documentación generada por la Intendencia Regional.
 k. Ejecutar el Plan de Promoción y Difusión del Sistema de Inspección del Trabajo, y cuando corresponda, coordinar con los Gobiernos Regionales.
 n. Cumplir los estándares de calidad y otros que sean relevantes para el funcionamiento eficiente de los servicios de atención al ciudadano.
 o. Ejecutar campañas de difusión de la normativa sociolaboral y seguridad y salud en el trabajo, en coordinación con la Intendencia Nacional de Prevención y Asesoría, y cuando corresponda, coordinar con los Gobiernos Regionales.
 Artículo 4o.- Incorporación de artículos al Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral - SUNAFIL
 Incorpórense los artículos 45°, 46°, 47°, 48°, 49°, 50° y 51° al Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral – SUNAFIL, los mismos que quedan redactados de la siguiente manera:
 “Artículo 45°.- Estructura de las Intendencias Regionales
 Las Intendencias Regionales, para el cumplimiento de sus funciones, cuentan con las siguientes unidades orgánicas:
 1. Sub Intendencia Administrativa.
 2. Sub Intendencia de Actuación Inspectiva.
 3. Sub Intendencia de Resolución.
 4. Zonales de Trabajo.
 Artículo 46°.- Funciones de la Sub Intendencia Administrativa
 La Sub Intendencia Administrativa es la unidad orgánica encargada de ejecutar las acciones relativas a los diferentes Sistemas Administrativos para el normal funcionamiento de la Intendencia Regional.
 b. Cautelar y organizar el archivo de la documentación generada por la Intendencia Regional.
 c. Colaborar en las campañas de difusión de la normativa sociolaboral y seguridad y salud en el trabajo, a través del apoyo logístico para la organización de talleres y seminarios.
 f. Las demás funciones que le asigne la Intendencia Regional, en el ámbito de su competencia.
 Artículo 47°.- Funciones de la Sub Intendencia de Actuación Inspectiva
 La Sub Intendencia de Actuación Inspectiva es la unidad orgánica encargada de la programación y ejecución de las actuaciones inspectivas. Tiene las siguientes funciones:
 g. Establecer los equipos de inspección especializados, por áreas funcionales, materiales o por sectores de actividad económica, de acuerdo a las necesidades de funcionamiento de la Intendencia Regional.
 h. Las demás funciones que le asigne la Intendencia Regional, en el ámbito de su competencia.
 Artículo 48°.- Funciones de la Sub Intendencia de Resolución
 El Sub Intendente de Resolución resuelve, en primera instancia, el procedimiento administrativo sancionador, y emite resoluciones y otros actos administrativos en el marco de sus competencias cuando corresponda y en concordancia con la normativa vigente.
 b. Elevar, a la Intendencia Regional, los recursos de apelación que se interpongan contra las resoluciones de primera instancia del procedimiento administrativo sancionador.
 e. Las demás funciones que le asigne la Intendencia Regional, en el ámbito de su competencia.
 Artículo 49°.- Zonales de Trabajo
 Las Zonales de Trabajo son unidades orgánicas encargadas de las funciones de programar, desarrollar y ejecutar las actuaciones inspectivas de fiscalización, orientación y asistencia técnica; así como, conducir el procedimiento administrativo sancionador, en primera instancia, en el ámbito de su competencia.
 Las Intendencias Regionales podrán contar con Zonales de Trabajo.
 Artículo 50°.- Ámbito Regional
 La Sunafil podrá contar con veinticinco (25) Intendencias Regionales que corresponden al ámbito de cada región, siendo las siguientes:
 Intendencia Regional de Amazonas
 Intendencia Regional de Apurímac
 Intendencia Regional de Callao
 Intendencia Regional de Huancavelica
 Intendencia Regional de Tacna
 Intendencia Regional de Ucayali
 Artículo 51°.- Relaciones Interinstitucionales
 La Sunafil mantiene relaciones funcionales y de coordinación con las diferentes entidades públicas nacionales, regionales y locales, así como aquellas vinculadas de una u otra forma con las actividades de la entidad.”
 Artículo 5°.- Publicación
 El presente Decreto Supremo será publicado en el Diario Oficial El Peruano. Las incorporaciones y modificaciones al Reglamento de Organización y Funciones de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral – SUNAFIL, aprobadas por el presente Decreto Supremo, deberán ser publicadas en el Portal del Estado Peruano (www.peru.gob.pe) y en el portal institucional del Ministerio de Trabajo y Promoción del Empleo (www.trabajo.gob.pe), hasta la creación del portal institucional de la SUNAFIL, el mismo día de la publicación del presente Decreto Supremo en el Diario Oficial El Peruano.
 Artículo 7°.- Financiamiento
 La implementación del presente Decreto Supremo se efectuará con cargo al presupuesto institucional de la Superintendencia Nacional de Fiscalización Laboral – SUNAFIL, sin demandar recursos adicionales al Tesoro Público.
 Artículo 8°.- Disposiciones necesarias.
 El Ministerio de Trabajo y Promoción del Empleo, mediante Resolución Ministerial, dictará las disposiciones complementarias que resulten necesarias para la mejor aplicación del presente Decreto Supremo.
 Publicado por Ricardo Candela en 15:28


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 13.10.2012
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 C 311/5
 Pedido de decisão prejudicial apresentado pelo The Equality Tribunal (Irlanda) em 30 de julho de 2012 — Z/Um serviço governamental e um Conselho Diretivo de uma Escola Pública
 (Processo C-363/12)
 2012/C 311/06
 Língua do processo: inglês
 Órgão jurisdicional de reenvio
 The Equality Tribunal
 Partes no processo principal
 Recorrente: Z
 Recorridos: Um serviço governamental e um Conselho Diretivo de uma Escola Pública
 Questões prejudiciais
 1.
 Tendo em conta as seguintes disposições do direito primário da União Europeia:
 i)
 Artigo 3.o do Tratado da União Europeia;
 ii)
 Artigos 8.o e 157.o do Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia, e/ou
 iii)
 Artigos 21.o, 23.o, 33.o e 34.o da Carta dos Direitos Fundamentais da União Europeia,
 deve a Diretiva 2006/54/CE, e em especial os seus artigos 4.o e 14.o, ser interpretada no sentido de que deve ser qualificada como discriminação em razão do sexo a situação em que a entidade empregadora indefere o pedido de licença remunerada equiparada à licença de maternidade e/ou à licença para adoção apresentado por uma mulher cuja filha biológica nasceu na sequência de um contrato de maternidade de substituição e que tem a bebé a seu cargo desde o nascimento?
 2.
 Se a resposta à primeira questão for negativa, a Diretiva 2006/54/CE (1) é compatível com as disposições supramencionadas do direito primário da União Europeia?
 3.
 Tendo em conta as disposições que se seguem do direito primário da União Europeia:
 i)
 Artigo 10.o do Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia; e/ou
 ii)
 Artigos 21.o, 26.o e 34.o da Carta dos Direitos Fundamentais da União Europeia
 Deve a Diretiva 2000/78/CE, e em especial os seus artigos 3.o, n.o 1, e 5.o, ser interpretada no sentido de que deve ser qualificada como discriminação em razão de uma deficiência a situação em que a entidade empregadora indefere o pedido de licença remunerada equiparada à licença de maternidade e/ou à licença para adoção apresentado por uma mulher que sofre de uma deficiência que a impede de dar à luz, cuja filha biológica nasceu na sequência de um contrato de maternidade de substituição e que tem a bebé a seu cargo desde o nascimento?
 4.
 Se a resposta à terceira questão for negativa, a Diretiva 2000/78/CE é compatível com as disposições supramencionadas do direito primário da União Europeia?
 5.
 É possível invocar a Convenção das Nações Unidas sobre os Direitos das Pessoas com Deficiência para efeitos de interpretação e/ou de impugnação da validade da Diretiva 2000/78/CE?
 6.
 Se a resposta à quinta questão for afirmativa, a Diretiva 2000/78/CE, e em especial os seus artigos 3.o e 5.o, é compatível com os artigos 5.o, 6.o, 27.o, n.o 1, alínea b), e 28.o, n.o 2, alínea b), da Convenção das Nações Unidas sobre os Direitos das Pessoas com Deficiência?
 (1) Diretiva 2006/54/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 5 de julho de 2006, relativa à aplicação do princípio da igualdade de oportunidades e igualdade de tratamento entre homens e mulheres em domínios ligados ao emprego e à atividade profissional (reformulação) (JO L 204, p. 23).


type: other

text:
Sagsøger, A, har nedlagt påstand om, at de sagsøgte in solidum til sagsøger skal betale kr. med tillæg af procesrente fra sagens anlæg. - PDF
 Download "Sagsøger, A, har nedlagt påstand om, at de sagsøgte in solidum til sagsøger skal betale kr. med tillæg af procesrente fra sagens anlæg."
 1 DOM Afsagt den 11. maj 2015 i sag nr. BS 26B-697/2013: A mod Udlændingestyrelsen og Justitsministeriet Sagens baggrund og parternes påstande Denne sag, der er anlagt den 12. februar 2013, angår spørgsmålet, om de sagsøgte har handlet erstatningspådragende over for sagsøger i forbindelse med, at sagsøger efter at være dømt til udvisning har været pålagt indkvartering og meldepligt under tålt ophold i Danmark og i bekræftende fald, om sagsøger har et godtgørelseskrav for ikke-økonomisk skade. Sagsøger, A, har nedlagt påstand om, at de sagsøgte in solidum til sagsøger skal betale kr. med tillæg af procesrente fra sagens anlæg. De sagsøgte, Udlændingestyrelsen og Justitsministeriet, har påstået frifindelse. Sagen er behandlet under medvirken af 3 dommere, jf. retsplejelovens 12, stk. 3, nr. 3. Dommen indeholder ikke en fuldstændig sagsfremstilling, jf. retsplejelovens 218 a. Sagsøger, der ikke har retshjælpsforsikring, er meddelt fri proces under sagen. Oplysningerne i sagen Ved Højesterets dom af l. juni 2012 (U H) blev de sagsøgtes afgørelser om, at sagsøger skulle bo og ovematte i Center Sandholm, og at sagsøger var pålagt meldepligt i Center Sandholm, kendt ugyldige. Af Højesterets dom fremgår blandt andet, at sagsøger, der er iransk statsborger, kom i 1993 som 21-årig til Danmark. Ved Østre Landsrets ankedom af 23. juni 2006 blev sagsøger idømt fængsel i l år og 6 måneder for overtrædelse af straffelovens 191 og udvist af landet med indrejseforbud i 10 år. I forbindelse med løsladelsen den 2. juli 2007 fik sagsøger pålæg om at tage ophold i Center Sandholm. Den 5. oktober 2007
 2 - 2 - meddelte Udlændingestyrelsen sagsøger afslag på opholdstilladelse efter udlændingelovens 7. Afgørelsen blev indbragt for Flygtningenævnet, der den 3. april2008 stadfæstede Udlændingestyrelsens afgørelse og pålagde sagsøger at udrejse straks. I følge Flygtningenævnets afgørelse kunne sagsøger, såfremt han ikke udrejste frivilligt, ikke udsendes tvangsmæssigt til Iran, jf. udlændingelovens 31, stk. l, jf. 7, stk. 2. Ved afgørelse truffet den 14. maj 2008 af Rigspolitiet blev sagsøger pålagt meldepligt en gang om ugen hos Rigspolitiet i Center Sandholm. Den 27. maj 2008 traf Udlændingestyrelsen afgørelse om, at sagsøger fortsat skulle været indkvarteret i Center Sandholm. Efter en ændring af udlændingelovens 42a, stk. 8, nu stk. 9, om tålt ophold traf Udlændingeservice den 16. februar 2009 afgørelse om, at sagsøger fortsat skulle være indkvarteret i Center Sandholm. Den 16. februar 2009 traf Rigspolitiet i medfør af udlændingelovens 34, stk. 3, ny afgørelse om meldepligt, således at sagsøger skulle melde sig til politiet i Center Sandholm tre dage ugentligt. Afgørelsen blev den 29. september 2009 stadfæstet af Ministeriet for Flygtninge, Indvandrere og Integration (nu Justitsministeriet). Sagsøger anlagde den 26. oktober 2009 sag mod Udlændingestyrelsen (tidl. Udlændingeservice) og Justitsministeriet (tidl. Ministeriet for Flygtninge, Indvandrere og Integration) med påstand om, at Udlændingestyrelsen skulle anerkende, principalt at Udlændingeservices afgørelse af 16. februar 2009 om, at han skulle bo og ovematte i Center Sandholm var ugyldig, subsidiært at afgørelsen skulle hjemvises til fornyet behandling i Udlændingestyrelsen. Overfor Justitsministeriet nedlagde sagsøger påstand om, at afgørelsen af 29. september 2009 om meldepligt i Center Sandholm var ugyldig, subsidiært at afgørelsen skulle hjemvises til fornyet behandling i ministeriet. Ved Østre Landsrets dom af7. januar 2011 blev de sagsøgte frifundet. Ved Højesterets dom af 1. juni 2012 blev de sagsøgte frifundet for så vidt angår sagsøgers anbringender om, at afgørelserne indebar en frihedsberøvelse af ham i strid med Den Europæiske Menneskerettighedskonventions arti kel 5, stk. l. Af dommen fremgår blandt andet: "...Påbuddet om ophold i Center Sandholm indebærer en pligt for A til at bo og overnatte i centret, men ikke en pligt for ham til at opholde sig i centret i løbet af dagen. Han er endvidere pålagt at melde sig til politiet i centret kl. l O tre gange om ugen, men bortset herfra kan han frit færdes uden for centret om dagen og have kontakt med det omgivende samfund. Henset hertil kan opholdspåbuddet og meldepligten efter Højesterets opfattelse som udgangspunkt ikke anses for en frihedsberøvelse i artikel 5's forstand. De forhold, som A er undergivet under sit ophold i centret, og de vilkår, som i øvrigt gælder for hans tålte ophold her i landet, giver efter Højesterets opfattelse hverken hver for sig eller tilsammen grundlag for at fravige udgangspunktet og fastslå, at opholdspåbuddet og meldepligten har en sådan intensitet, at der er tale om en frihedsberøvelse i artikel 5 's forstand. Heller ikke varigheden af opholdspåbuddet og meldepligten kan efter Højesterets opfattelse medføre, at der foreligger frihedsberøvelse, men varigheden må indgå i
 3 - 3 - vurderingen af, om indgrebet i bevægelsesfriheden er uproportionalt, jf. artikel 2 i Tillægsprotokol 4. Sammenfattende finder Højesteret i overensstemmelse med det, som er kommet til udtryk i forarbejderne til lov nr af27. december 2008 om ændring af udlændingeloven, at opholdspåbuddet og meldepligten ikke kan anses for en frihedsberøvelse i henhold til artikel Vedrørende spørgsmålet om overtrædelse af artikel 2 i tillægsprotokol 4 an førte Højesteret blandt andet: 11 På den anførte baggrund finder Højesteret efter en samlet vurdering, at Udlændingeservices afgørelse af 16. februar 2009 om, at A skal bo og overnatte i Center Sandholm, i hvert fald på nuværende tidspunkt udgør et uproportionalt indgreb i hans bevægelsesfrihed i strid med artikel 2 i Tillægsprotokol 4. Afgørelsen må derfor ophæves som ugyldig. Som konsekvens heraf må også Integrationsministeriets afgørelse af 29. september 2009 om meldepligt i Center Sandholm ophæves som ugyldig. Dette udelukker ikke, at der kan træffes en ny afgørelse om meldepligt. " Den 4. juni 2012 traf Rigspolitiet afgørelse om at suspendere sagsøgers meldepligt med øjeblikkelig virkning og indtil videre. Ved brev af 8. juni 2012 meddelte Udlændingestyrelsen sagsøgers advokat, at sagsøger ikke længere var pålagt at bo og overnatte i Center Sandholm, men fortsat var under Udlændingestyrelsens forsørgelse. Udlændingestyrelsen anmodede derfor om at få oplyst, hvor sagsøger fremtidigt ønskede at ta ge ophold. Ved brev af 22. november 2012 meddelte Udlændingestyrelsen sagsøgers advokat, at man tog til efterretning, at sagsøger ønskede at opholde sig hos c/o, men at sagsøger fortsat var tilknyttet Center Sandholm og der ville kunne modtage kontante ydelser og fornøden sundhedsmæssige ydelser. Den l0. januar 2013 traf Rigspolitiet afgørelse om meldepligt hver anden torsdag kl. l 0.00 i Center Sandholm. Det understregedes, at sagsøger, der ikke havde lovligt ophold i Danmark, havde pligt til at udrejse af landet. Afgørelsen blev den 4. april 2013 ændret til, at meldepligten skulle være hver an den torsdag kl hos Københavns Politi, Station Bellahøj, Borups Alle. Politidirektøren indbragte den 29. oktober 2013 sagsøgers anmodning om, at Østre Landsrets dom af 23. juni 2006 om udvisning blev ophævet. Ved Østre Landsrets kendelse af3. oktober 2014, der stadfæstede Københavns Byrets kendelse af 21. februar 2014, blev dommens bestemmelse om udvisning ophævet, idet landsretten fandt, at der nu var indtrådt sådanne væsentlige ændringer i sagsøgers forhold, jf. udlændingelovens 50. Parternes synspunkter
 4 - 4 - Sagsøger har i påstandsdokument af 2. marts 2015 anført følgende: Sagsøger er enig med de sagsøgte i, at kompensationskravet ikke er et erstatningskrav, men et godtgørelseskrav for ikke-økonomisk skade. Sagsøger er også enig i, at der ikke foreligger en krænkelse af artikel 5. Sagsøger kan ikke tiltræde, at EMD's dom af 17. april2012, Kammeradvokatens påstandsdokument, side 4, nederst, kan fortolkes så vidt, at sagsøger allerede af den grund ikke har krav på godtgørelse. Afgørende for sagen er derfor i første række, om sagsøger efter dansk ret har krav på godtgørelse i anledning af, at de sagsøgte har krænket artikel2, til lægsprotokol4 ved at opretholde indgrebet overfor sagsøger i en uforholdsmæssig lang periode. Det bestrides, at der her har været tale om en ganske beskeden periode således som anført af de sagsøgte. Det gøres gældende, at det må være op til myndighederne nærmere at godtgøre i hvilken periode, indgrebet har været lovligt. I anden række angår (sagen) spørgsmålet, hvilken ansvarsnorm, der gør sig gældende ved bedømmelsen af myndighedernes ansvar. Det er her tvivlsomt, om der efter dansk ret ved krænkelse af Den Europæiske Menneskerettighedskonvention gælder et culpaansvar, en objektiverende tendens eller et rent objektivt ansvar samt om bevisbyrden bør vende om til fordel for den krænkede. Der henvises her navnlig til professor Palle Bo Madsen i Juristen nr. 9, 2011, herunder med gennemgang af dansk og svensk praksis. Der hen vises endvidere til U Ø, hvor det må antages, at Østre Landsret har lagt til grund, at der gælder et objektivt ansvar for krænkelser af artikel 3 i Den Europæiske Menneskerettighedskonvention. Det gøres gældende, at de sagsøgtes ansvar skal bedømmes på baggrund af et objektivt ansvar, subsidiært et culpaansvar, og at bevisbyrden for, at der ikke foreligger en erstatningspådragende krænkelse, bør pålægges de sag søgte. De sagsøgte har i påstandsdokument af 27. februar 2015 anført følgende: I sagsøgers stævning er påstandsbeløbet på kr. l ,- side 2 karakteriseret som "krav på erstatning i anledning af, at det ved Højesterets dom af l. juni 2012 blev fastslået, at de sagsøgtes afgørelser af 16. februar 2009 og 29. september 2009 var ugyldige." Senere i stævningen omtales kravet som et kompensationskrav. Da det ikke skyldes de to afgørelser fra de sagsøgte om ophold i Center Sandholm og meldepligt, at A ikke har kunnet tage arbejde, idet dette er en følge af Østre Landsrets udvisningspåbud, er påstandsbeløbet ikke et erstatningskrav, men et godtgørelseskrav for ikke-økonomisk skade. Det gøres gældende, at det for bedømmelsen af sagsøgers krav er helt centralt, at Højesteret fastslog, at de to omtvistede afgørelser ikke er i strid med EMRK artikel 5, der bestemmer, at retten til frihed og personlig sikkerhed ikke må berøves nogen undtagen i nærmere opregnede tilfælde. Efter artikel 5, stk. 5, har medlemsstaterne følgende
 5 - 5 - forpligtelse: "Enhver, der har været anholdt eller frihedsberøvet i strid med bestemmelserne i denne artikel skal have ret til erstatning." Denne bestemmelse foreskriver således en selvstændig bedømmelse af myndighedernes ansvar, der skal foretages uanset, om frihedsberøvelsen måtte være i overensstemmelse med national ret. Men når der ikke er tale om en krænkelse af artikel 5, og derfor ikke forelig ger en frihedsberøvelse, er ansvarsnormen alene national ret og EMRK arti kel 13, hvorefter enhver, hvis rettigheder og friheder efter denne konvention er blevet krænket, "skal have adgang til effektive retsmidler herimod for en national myndighed, uanset om krænkelsen er begået af personer, der handler i embeds medfør." Det gøres gældende, at artikell3 ikke indebærer en ændring af udgangspunktet i dansk ret, hvorefter myndigheder kun er erstatningsansvarlige efter en almindelig culpastandard. EMRK indeholder også i artikel 41 en bestemmelse om erstatning, der kan udmåles af Den Europæiske Menneskerettighedsdomstol: "Artikel41. Hvis Domstolen finder, at der er sket en krænkelse af konventionen eller de dertil knyttede protokoller, og hvis vedkommen de Høje Kontraherende Parts interne ret kun tillader delvis skadesløsholdelse, skal Domstolen om nødvendigt tilkende den forurettede part passende erstatning." Rækkevidden af denne bestemmelse illustreres af Menneskerettighedsdomstolens dom af 17. april 2012 i sagen Sarkizov m.fl. mod Bulgarien. Sagen drejede sig om nogle personer, der var dømt for rufferivirksomhed og var blevet pålagt et udrejseforbud efter endt afsoning. De gjorde gældende, at dette forbud var i strid med bl.a. tillægsprotokol 4, artikel 2, om indskrænkninger i bevægelsesfriheden, og dette fik de medhold i ved Menneskerettighedsdomstolen, jf. præmis Til spørgsmålet, om de skulle tillægges erstatning af Domstolen efter konventionens artikel 41, anfører Domstolen i dommen præmis 74-77, at kravet, der var nedlagt for Domstolen, og som gik ud på tilkendelse af til hver sagsøger, ikke kunne tages til følge, med følgende begrundelse (præmis 77): "77. The Court considers that in the circumstances of the present case the finding of a violation constitutes sufficient just satisfaction for any non-pecuniary damage which the second and the fourth applicants may have suffered." Det gøres gældende, at retspraksis fra danske domstole viser, at overtrædelse af menneskerettighedskonventionen, bortset fra krænkelser af artikel 5, kun udløser godtgørelse for ikke-økonomisk skade, hvis myndigheden har handlet culpøst. Der henvises herved til dommene i U.2005, side 523H, U.2011, side 24600, U.2011, side
 6 H og U.2012, side Det gøres endvidere gældende, at hverken Udlændingestyrelsen eller Justitsministeriet har handlet culpøst. Særligt for så vidt angår dommen i U.2011, side 2695H, som sagsøger har henvist til i replikken side 3, gøres det gældende, at den situation, der forelå i den pågældende sag, adskiller sig markant fra As forhold. Først og fremmest var grundlaget for, at den pågældende udlænding i sagen blev meddelt et påbud om ophold i Center Sandholm med meldepligt, at integrationsministeren havde inddraget hans opholdstilladelse og udvist ham under de ganske særligt skærpede bestemmelser i udlændingeloven, der angik personer, der blev mistænkt for at udøve terrorvirksomhed. Under behandlingen af spørgsmålet om gennemførelsen af udvisningen var den pågældende frihedsberøvet, og da der efterfølgende blev meddelt et påbud om ophold i Center Sandholm, var det med et ledsagende påbud om daglig meldepligt. Højesterets dom i sagen faldt i forbindelse med prøvelsen af spørgsmålet om gyldigheden af ministerens udvisnings beslutning, og resultatet var, at beslutningen blev underkendt. I den foreliggende sag er der imidlertid, som anført indledningsvis, ikke tvist om, at udvisningspåbuddet er gyldigt, idet det blev truffet i forbindelse med udmåling af straf for As hashhandel på Christiania. Påbuddet om at tage ophold i Center Sandholm og det ledsagende påbud om meldepligt var således et accessorium til en lovlig og gyldig afgørelse, mens det i U.2011, side 2695H, var et accessorium til en afgørelse, der viste sig at være ugyldig. Hertil kommer naturligvis, at Højesteret i nærværende sag underkendte på buddet om at tage bopæl i Center Sandholm ud fra en proportionalitetsvurdering, der lægger afgørende vægt på den tid, der var gået siden As løsladelse fra afsoning, at der fortsat ikke var udsigt til, at udvisningen af ham kunne effektueres, og at der fortsat ikke var nogen konkret risiko for, at han ville skjule sig for politiet. Når proportionalitetsprincippets rækkevidde afhænger af, at tiden går, er det med rette, at de sagsøgte har lagt vægt på, at Højesteret i præmisserne har henvist til, at Udlændingestyrelsens afgørelse af 16. februar 2009 "i hvert fald på nuværende tidspunkt udgør et uproportionalt indgreb i hans bevægelsesfrihed i strid med artikel 2 i tillægsprotokol 4." Det gøres derfor gældende, at de afgørelser, som sagsøger under denne sag mener bør udløse en økonomisk kompensation, kun har været uproportionale i en ganske beskeden periode, således at den krænkelse, A har været udsat for, er væsentligt kortere end den, udlændingen i U.2011, side 2695H, var udsat for. Det gøres gældende, at myndighederne handlede i overensstemmelse med lovgivningen, og at overtrædelsen af proportionalitetsprincippet højst kan karakteriseres som et fejlskøn, hvis skadevirkning for den udvisningsdømte A er beskeden og undskyldelig. Det gøres endvidere gældende, at sagsøgers krav om tilkendelse af kr ,- i denne sag er ude af proportion med den konstaterede beskedne krænkelse. I U.2011, side 2695H, blev
 7 - 7 - udlændingen tilkendt en godtgørelse på kr ,-, hvortil kom kr ,- som erstatning for transportudgifter. I nærværende sag er der ikke nedlagt påstand om kompensation for udgifter til transport, og der er heller ikke nogen dokumentation for, at der skulle bestå et erstatningskrav. Der kan derfor under ingen omstændigheder blive tale om at tilkende sagsøger mere end kr ,-, men i lyset af den ovenfor refererede afgørelse fra Den Europæiske Menneskerettighedsdomstol i sagen Sarkizov m.fl. mod Bulgarien, gøres det gældende, at selve konstateringen af, at der har foreligget en krænkelse af artikel 2 i tillægsprotokol 4 udgør en tilstrækkelig oprejsning for sagsøger, og at der ikke herudover er anledning til at tilkende ham noget beløb i godtgørelse. Parterne har i det væsentligste procederet i overensstemmelse hermed. Rettens begrundelse og afgørelse Højesteret fastslog ved dommen af l. juni 2012, at afgørelserne af 16. februar 2009 om sagsøgers pligt til at bo og ovematte i Center Sandholm og af 29. september 2009 om meldepligt tre gange om ugen i Center Sandholm ikke var i strid med artikel 5 i Den Europæiske Menneskerettighedskonvention. Højesteret fandt, at afgørelsen af 16. februar 2009 i hvert fald på doms tidspunktet udgjorde et uproportionalt indgreb i sagsøgers bevægelsesfrihed i strid med artikel 2 i Tillægsprotokol 4. Artikel 2 i Tillægsprotokol 4 i Den Europæiske Menneskerettighedskonvention indeholder ikke - som konventionens artikel 5 - en ret til erstatning på objektivt grundlag. Det ses heller ikke at følge af Den Europæiske Menneskerettighedsdomstols praksis i sager vedrørende krænkelse af artikel 2 i Til lægsprotokol4, at den krænkede part på objektivt grundlag har krav på godtgørelse for ikke-økonomisk skade. Det ses endvidere ikke at følge af dansk retspraksis vedrørende erstatning eller godtgørelse i anledning af krænkelse af Den Europæiske Menneskerettighedskonvention, at der ved enhver krænkelse tilkendes erstatning eller godtgørelse på objektivt grundlag. Spørgsmålet om, hvorvidt sagsøger som følge af afgørelserne den 16. februar 2009 og 29. september 2009 har krav på godtgørelse for ikke-økonomisk skade findes herefter at skulle bedømmes efter en almindelig culpastandard, hvor bevisbyrden for, at der er handlet erstatningspådragende og størrelsen af en eventuel godtgørelse, påhviler sagsøger. Det lægges efter Højesterets dom af l. juni 2012 til grund, at afgørelserne af 16. februar 2009 og 29. september 2009 kun i en kortere periode kan have været uproportionale. Retten finder ikke, at sagsøger har godtgjort, at denne periode har haft en sådan længde, at dette kan begrunde et krav på godtgørelse. De sagsøgtes afgørelser blev endvidere umiddelbart efter Højesterets dom ophævet med virkning for fremtiden. Under disse omstændigheder finder retten ikke, at der er grundlag for at til kende sagsøger godtgørelse for ikke-økonomisk skade. De sagsøgtes frifindelsespåstande tages derfor til følge. Efter sagens udfald skal sagsøger betale sagsomkostninger til de sagsøgte. Efter sagens
 8 - 8 - værdi og forløb, herunder at hovedforhandlingen har været af kortere varighed, fastsættes beløbet til hver af de sagsøgte til dækning af ud giften til advokatbistand til kr. incl. moms. Thi kendes for ret: De sagsøgte, Udlændingestyrelsen og Justitsministeriet, frifindes. Inden 14 dage betaler Statskassen til hver af de sagsøgte kr. i sags omkostninger. De idømte sagsomkostninger forrentes efter rentelovens 8a.


type: wikipedia

text:
Elections to Omagh District Council were held on 7 June 2001 on the same day as the other Northern Irish local government elections. The election used three district electoral areas to elect a total of 21 councillors.
 Election results
 Note: "Votes" are the first preference votes.
 Districts summary
 |- class="unsortable" align="centre"
 !rowspan=2 align="left"|Ward
 ! %
 !Cllrs
 ! %
 !Cllrs
 ! %
 !Cllrs
 ! %
 !Cllrs
 ! %
 !Cllrs
 !rowspan=2|TotalCllrs
 |- class="unsortable" align="center"
 !colspan=2 bgcolor="" | Sinn Féin
 !colspan=2 bgcolor="" | SDLP
 !colspan=2 bgcolor="" | UUP
 !colspan=2 bgcolor="" | DUP
 !colspan=2 bgcolor="white"| Others
 |-
 |align="left"|Mid Tyrone
 |bgcolor="#008800"|56.5
 |bgcolor="#008800"|4
 |20.7
 |2
 |12.5
 |1
 |10.3
 |0
 |0.0
 |0
 |7
 |-
 |align="left"|Omagh Town
 |bgcolor="#008800"|23.6
 |bgcolor="#008800"|1
 |15.8
 |2
 |23.2
 |1
 |22.8
 |1
 |14.6
 |2
 |7
 |-
 |align="left"|West Tyrone
 |bgcolor="#008800"|38.3
 |bgcolor="#008800"|3
 |22.6
 |2
 |19.8
 |1
 |14.8
 |1
 |4.5
 |0
 |7
 |-
 |- class="unsortable" class="sortbottom" style="background:#C9C9C9"
 |align="left"| Total
 |40.4
 |8
 |22.0
 |6
 |15.6
 |3
 |13.5
 |2
 |8.5
 |2
 |21
 |-
 |}
 Districts results
 Mid Tyrone
 1997: 3 x Sinn Féin, 2 x SDLP, 1 x UUP
 2001: 4 x Sinn Féin, 2 x SDLP, 1 x UUP, 1 x DUP
 1997-2001 Change: Sinn Féin gain from DUP
 Omagh Town
 1997: 2 x SDLP, 1 x Sinn Féin, 1 x DUP, 1 x UUP, 1 x Alliance, 1 x Labour Coalition
 2001: 2 x SDLP, 2 x Independent, 1 x Sinn Féin, 1 x DUP, 1 x UUP
 1997-2001 Change: Independents (two seats) leave SDLP and Labour Coalition, SDLP gain from Alliance
 West Tyrone
 1997: 2 x Sinn Féin, 2 x SDLP, 2 x UUP, 1 x DUP
 2001: 3 x Sinn Féin, 2 x SDLP, 1 x DUP, 1 x UUP
 1997-2001 Change: Sinn Féin gain from UUP
 References
 Omagh District Council elections
 Omagh


type: legislation

text:
 12.4.2016
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 96/20
 РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) 2016/559 НА КОМИСИЯТА
 от 11 април 2016 година
 за разрешаване на споразуменията и решенията относно планирането на производството в сектора на млякото и млечните продукти
 ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
 като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
 като взе предвид Регламент (ЕС) No 1308/2013 на Европейския парламент и на Съвета от 17 декември 2013 г. за установяване на обща организация на селскостопанските пазари и за отмяна на регламенти (ЕИО) No 922/72, (ЕИО) No 234/79, (ЕО) No 1037/2001 и (ЕО) No 1234/2007 (1), и по-специално член 222 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Секторът на млякото и млечните продукти преминава през продължителен период на сериозен дисбаланс на пазара. Изкупните цени на млякото са под натиск през последните 18 месеца поради дисбаланс между увеличеното производство и намаляващия растеж на търсенето на световния пазар. Доставките на мляко в Съюза нараснаха с повече от три милиона и половина тона през 2015 г., докато търсенето на вносно мляко на световния пазар не се е увеличило. Това беше предшествано от още по-голям растеж на доставките на мляко през 2014 г., като се прогнозира дългосрочната тенденция в търсенето на вносно мляко да възлиза средно на еквивалента на един милион и половина тона мляко годишно. Маржовете на ниво земеделско стопанство са ограничени между спадащите приходи от млякото и нарастващите разходи, и по-специално по обслужването на задължения. Дългосрочният характер на инвестициите в млечни стада особено много затруднява земеделските производители, ако се налага да преминат бързо към алтернативни видове стопанска дейност при неблагоприятни обстоятелства.
 (2)
 За да се справи със ситуацията, Комисията предприе редица извънредни мерки въз основа на член 219 от Регламент (ЕС) No 1308/2013, установени в делегирани регламенти (ЕС) No 949/2014 (2), (ЕС) No 950/2014 (3), (ЕС) No 1263/2014 (4), (ЕС) No 1336/2014 (5), (ЕС) No 1370/2014 (6), (ЕС) 2015/1549 (7), (ЕС) 2015/1852 (8) и (ЕС) 2015/1853 (9) на Комисията.
 (3)
 Обезмасленото мляко на прах се изкупува в условията на публична интервенция от юли 2015 г. насам.
 (4)
 Помощ за частно складиране на масло, обезмаслено мляко на прах и сирене се отпуска от въвеждането на забраната за внос в Русия през август 2014 г. насам.
 (5)
 Въпреки ефективността на тези мерки, положението продължава да се влошава поради факта, че затварянето на руския пазар и намаленото търсене от Китай засегнаха сектора на млякото и млечните продукти в момент, когато бяха направени инвестиции в производството с оглед на изтичането на срока на квотата за мляко на 31 март 2015 г. и положителните перспективи на световния пазар. Според наличния пазарен анализ не може да се очаква каквото и да е значително намаляване на обема на производството през следващите две години.
 (6)
 С цел да се помогне на сектора на млякото и млечните продукти за постигане на нов баланс при преобладаващата тежка ситуация на пазара, както и да се въведат необходимите корекции след изтичането на срока на квотата за мляко, е целесъобразно да се даде възможност за доброволни споразумения и решения на признати организации на производители, на техните асоциации и на признатите междубраншови организации да планират производството на временна основа за срок от шест месеца.
 (7)
 Такива споразумения и решения относно планиране на производството следва да бъдат временно разрешени за срок от шест месеца, които съвпадат с пролетта и лятото — активният производствен сезон в сектора на млякото и млечните продукти, и така да окажат най-голямо въздействие.
 (8)
 В съответствие с член 222, параграф 1, първа алинея от Регламент (ЕС) No 1308/2013 разрешение се дава при условие че не се нарушава функционирането на вътрешния пазар и че споразуменията и решенията имат за цел единствено стабилизиране на сектора на млякото и млечните продукти. Това специфично условие изключва споразумения и решения, които пряко или косвено водят до раздробяване на пазарите, до дискриминация въз основа на национална принадлежност, или до определяне на цените.
 (9)
 Разрешението, предвидено в настоящия регламент, следва да обхваща територията на Съюза, като се има предвид, че сериозният дисбаланс на пазара обхваща целия Съюз.
 (10)
 За да могат държавите членки да бъдат в състояние да преценят дали споразуменията и решенията не възпрепятстват функционирането на вътрешния пазар и дали имат за цел единствено стабилизиране на сектора на млякото и млечните продукти, следва да бъде предоставена информация на компетентните органи относно сключените споразумения и взетите решения и относно обема на производството, обхванато от тях.
 (11)
 Предвид сериозния дисбаланс на пазара и подготовката за най-натоварения сезон, настоящият регламент следва да влезе в сила в деня след деня на публикуването му.
 (12)
 Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на Комитета за общата организация на селскостопанските пазари,
 ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
 Член 1
 Без да се засягат разпоредбите на член 152, параграф 3, буква б), подточка i) и член 209, параграф 1 от Регламент (ЕС) No 1308/2013, на признатите организации на производители, на техните асоциации и на признатите междубраншови организации в сектора на млякото и млечните продукти се разрешава да сключват доброволни съвместни споразумения и да вземат общи решения относно планирането на количеството мляко, което ще бъде произведено за период от шест месеца, считано от датата на влизане в сила на настоящия регламент.
 Член 2
 Държавите членки предприемат необходимите мерки, за да гарантират, че посочените в член 1 споразумения и решения не възпрепятстват доброто функциониране на вътрешния пазар и имат за цел единствено стабилизиране на сектора на млякото и млечните продукти.
 Член 3
 Географският обхват на това разрешение е територията на Съюза.
 Член 4
 1. Веднага след като споразуменията или решенията, посочени в член 1, се сключат или съответно вземат, организациите на производители, асоциациите и междубраншовите организации съобщават за тези споразумения или решения на компетентния орган на държавата членка с най-голям дял от прогнозирания обем на производството на мляко, предмет на тези споразумения или решения, като посочват следното:
 а)
 прогнозата за обхванатия обем на производството;
 б)
 очаквания срок за изпълнение.
 2. Не по-късно от 25 дни след края на шестмесечния период, посочен в член 1, организациите на производители, асоциациите или междубраншовите организации съобщават действителния обем на обхванатото от споразуменията или решенията производство на компетентния орган, посочен в параграф 1 от настоящия член.
 3. Съгласно Регламент (ЕО) No 792/2009 на Комисията (10) държавите членки уведомяват Комисията за следното:
 а)
 не по-късно от пет дни след края на всеки едномесечен срок — споразуменията и решенията, които са им били съобщени по време на този период в съответствие с параграф 1;
 б)
 не по-късно от 30 дни след края на шестмесечния период, посочен в член 1 — преглед на споразуменията и решенията, приложени по време на този период.
 Член 5
 Настоящият регламент влиза в сила в деня след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
 Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
 Съставено в Брюксел на 11 април 2016 година.
 За Комисията
 Председател
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) ОВ L 347, 20.12.2013 г., стр. 671.
 (2) Делегиран регламент (ЕС) No 949/2014 на Комисията от 4 септември 2014 г. за определяне на временни извънредни мерки за сектора на млякото и млечните продукти под формата на удължаване на периода на прилагане на публична интервенция за масло и обезмаслено мляко на прах през 2014 г. (ОВ L 265, 5.9.2014 г., стр. 21).
 (3) Делегиран регламент (ЕС) No 950/2014 на Комисията от 4 септември 2014 г. за откриване на временна извънредна схема за помощ за частно складиране на някои видове сирена и за предварително определяне на размера на помощта (ОВ L 265, 5.9.2014 г., стр. 22).
 (4) Делегиран регламент (ЕС) No 1263/2014 на Комисията от 26 ноември 2014 г. за предоставяне на временна извънредна помощ за производителите на мляко в Естония, Латвия и Литва (ОВ L 341, 27.11.2014 г., стр. 3).
 (5) Делегиран регламент (ЕС) No 1336/2014 на Комисията от 16 декември 2014 г. за определяне на временни извънредни мерки за сектора на млякото и млечните продукти под формата на изтегляне към по-ранна дата на началото на периода на прилагане на публична интервенция за масло и обезмаслено мляко на прах през 2015 г. (ОВ L 360, 17.12.2014 г., стр. 13).
 (6) Делегиран регламент (ЕС) No 1370/2014 на Комисията от 19 декември 2014 г. за предоставяне на временна извънредна помощ за производителите на мляко във Финландия (ОВ L 366, 20.12.2014 г., стр. 18).
 (7) Делегиран регламент (ЕС) 2015/1549 на Комисията от 17 септември 2015 г. за определяне на временни извънредни мерки за сектора на млякото и млечните продукти под формата на удължаване на периода на прилагане на публична интервенция за масло и обезмаслено мляко на прах през 2015 г. и определяне на по-ранна начална дата на периода на прилагане на публична интервенция за масло и обезмаслено мляко на прах през 2016 г. (ОВ L 242, 18.9.2015 г., стр. 28).
 (8) Делегиран регламент (ЕС) 2015/1852 на Комисията от 15 октомври 2015 г. за откриване на временна извънредна схема за помощ за частно складиране на някои видове сирена и за предварително определяне на размера на помощта (ОВ L 271, 16.10.2015 г., стр. 15).
 (9) Делегиран регламент (ЕС) 2015/1853 на Комисията от 15 октомври 2015 г. за предоставяне на временна извънредна помощ за производителите в секторите на животновъдството (ОВ L 271, 16.10.2015 г., стр. 25).
 (10) Регламент (ЕО) No 792/2009 на Комисията от 31 август 2009 г. за установяване на подробни правила за нотифицирането на Комисията от страна на държавите членки на информацията и документите във връзка с прилагането на общата организация на пазарите, режима на директните плащания, насърчаването на продажбата на селскостопански продукти и правилата, приложими за най-отдалечените райони и малките острови в Егейско море (ОВ L 228, 1.9.2009 г., стр. 3).