text:
ECLI:NL:PHR:2010:BM1688 LJN BM1688, Parket bij de Hoge Raad, 09/01916, 9-7-2010, Civiel recht :: Jure.nl
 Uitspraak ECLI:NL:PHR:2010:BM1688
 LJN BM1688, Parket bij de Hoge Raad, 09/01916
 Arrest gerechtshof: ECLI:NL:GHARN:2008:BH3718
 Arrest Hoge Raad: ECLI:NL:HR:2010:BM1688
 ECLI:NL:PHR:2010:BM1688
 Rolnr. 09/01916
 Zitting 16 april 2010 (bij vervroeging)
 [Verweerster 1] en [verweerder 2]
 (hierna respectievelijk: [verweerster 1], [verweerder 2] en gezamenlijk [verweerder] c.s.)
 1.1 [Verweerster 1] was enig aandeelhoudster en bestuurder van [A] B.V. (hierna: [A]). [Verweerder 2] was bestuurder van [verweerster 1]. Op 4 april 1996 heeft de algemene vergadering van aandeelhouders van [A] besloten aan haar enig aandeelhouder [verweerster 1] een dividend van f 950.000 uit te keren. Ernst & Young hebben [A] en [verweerder] c.s. in 1995 geadviseerd tot het nemen van dit dividendbesluit.
 1.2 [A] is op 15 augustus 1996 failliet verklaard. De curator heeft zich op het standpunt gesteld dat [verweerster 1] en [verweerder 2] aansprakelijk zijn voor het faillissementstekort in het faillissement van [A] - onder meer - wegens kennelijk onbehoorlijk bestuur in de zin van art. 2:248 BW in verband met het onder 1.1 genoemde besluit van 4 april 1996.
 1.3 Bij vonnissen van 24 februari en 21 december 2000 heeft de Rechtbank Arnhem [verweerder] c.s. hoofdelijk veroordeeld aan de curator te betalen het tekort in het faillissement van [A], op te maken bij staat. Bij arrest van 19 februari 2002 heeft het Hof Arnhem die vonnissen bekrachtigd. Het daartegen gerichte cassatieberoep is door de Hoge Raad bij arrest van 6 februari 2004 verworpen.
 1.4 In de onder 1.3 bedoelde procedure(s) heeft [eiser] als advocaat juridische bijstand verleend aan [verweerder] c.s.
 2.1 [Verweerder] c.s. hebben op 1 september 2004 de onderhavige procedure aanhangig gemaakt tegen - voor zover thans nog van belang - hun accountant Ernst & Young en hun toenmalige advocaat [eiser]. Zij hebben schadevergoeding, nader op te maken bij staat, gevorderd wegens hun aansprakelijkheid voor het onder 1.2 genoemde faillissementstekort. Aan deze vordering hebben zij ten grondslag gelegd dat Ernst & Young toerekenbaar is tekortgeschoten en/of onrechtmatig heeft gehandeld door het onder 1.1 genoemde advies of door hen onjuist voor te lichten omtrent de daaraan verbonden risico's. Voor het geval de vordering jegens Ernst & Young zou zijn verjaard, hebben zij van [eiser] vergoeding gevorderd van de schade die zij hebben geleden doordat hij niet heeft voorkomen dat hun vordering op Ernst & Young is verjaard.
 2.2.1 De Rechtbank heeft in haar vonnis van 12 april 2006 geoordeeld dat [verweerder] c.s. in ieder geval op 11 december 1997 - de datum van betekening van de inleidende dagvaarding van de curator - ervan op de hoogte waren dat de curator zich op het standpunt stelde dat zij zich met het besluit van 4 april 1996 schuldig hadden gemaakt aan wanbeleid en dat zij daardoor aansprakelijk waren voor het faillissementstekort in het faillissement van [A]. Op die datum waren zij daadwerkelijk in staat een rechtsvordering in te stellen tegen Ernst & Young. Nu Ernst & Young niet binnen vijf jaren na 11 december 1997 in rechte is betrokken en evenmin is gebleken dat de verjaring is gestuit, is de vordering tot schadevergoeding jegens Ernst & Young verjaard (rov. 4.5). De Rechtbank oordeelde voorts dat niet alleen in de eerder tussen de curator en [verweerder] c.s. gevoerde procedure, maar ook in de onderhavige procedure, het ervoor moet worden gehouden dat het besluit tot dividenduitkering als kennelijk onbehoorlijk bestuur is te kwalificeren. Dat brengt mee dat Ernst & Young jegens [verweerder] c.s. is tekortgeschoten (rov. 4.6 - 4.12).
 2.2.2 Daarmee kwam de vraag naar de aansprakelijkheid van [eiser] in beeld. Hij heeft, door de verjaring van de vorderingen van [verweerder] c.s. jegens Ernst & Young niet te stuiten, niet de zorgvuldigheid in acht genomen die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend advocaat mocht worden verwacht (rov. 4.13 - 4.14). De Rechtbank heeft [eiser] veroordeeld tot vergoeding van de schade die [verweerder] c.s. hebben geleden als gevolg van bedoelde tekortkoming, nader op te maken bij staat.
 2.3.1 [Eiser] heeft beroep ingesteld. Het Hof memoreert dat vaststaat dat [verweerder] c.s. aansprakelijk zijn voor het faillissementstekort op grond van het dividendbesluit. Met betrekking tot de vraag of de vordering tegen Ernst & Young is verjaard, overweegt het Hof:
 4.10 [...] [Eiser] heeft door Ernst & Young niet in vrijwaring op te roepen of de verjaring van de rechtsvordering tegen Ernst & Young te stuiten, een situatie in het leven geroepen, waarin, naar [eiser] moest begrijpen, de vraag van de verjaring moest rijzen met de daaraan verbonden risico's. Deze risico's hebben zich verwezenlijkt met het gevolg dat de rechtsvordering op Ernst & Young is verjaard. [Eiser] heeft aldus onzorgvuldig gehandeld en daarmee een beroepsfout begaan.
 Mede gelet op hetgeen hieronder (4.12 e.v.) zal worden overwogen, bestond ook geen aanleiding voor [eiser] om erop te vertrouwen dat de verjaringstermijn op zijn vroegst op 21 december 2000 na het vonnis van de rechtbank was aangevangen. Reeds om deze reden faalt het, de verjaring betreffende, verweer van [eiser].
 4.11 Naar het oordeel van het hof is ook overigens het verweer van [eiser] dat de rechtsvorderingen van [verweerder] c.s. jegens Ernst & Young niet zijn verjaard, niet gegrond. (...)
 (...) 4.13 Het hof stelt het volgende voorop. Ingevolge art. 3:310 lid 1 BW verjaart een rechtsvordering tot vergoeding van schade door verloop van vijf jaren na de aanvang van de dag, volgende op die waarop de benadeelde zowel met de schade als met de daarvoor aansprakelijke persoon bekend is geworden. Vereist is dat de benadeelde daadwerkelijk in staat is de rechtsvordering tot vergoeding van de schade in te stellen (HR 31 oktober 2003, NJ 2006, 112). Voorts blijkt uit de jurisprudentie van de Hoge Raad dat voor het gaan lopen van de verjaringstermijn niet is vereist dat de benadeelde niet slechts bekend is met de feiten en omstandigheden die betrekking hebben op de schade en de daarvoor aansprakelijke persoon, maar óók met de juridische beoordeling van die feiten en omstandigheden. Het stellen van die eis zou niet in overeenstemming zijn met het voor een behoorlijk verloop van het rechtsverkeer te aanvaarden uitgangspunt dat een beroep op rechtsdwaling in het algemeen niet kan worden aanvaard, en zou tot rechtsongelijkheid aanleiding geven waar juridische kennis niet in gelijke mate bij een ieder aanwezig is. Het zou ook in strijd met de rechtszekerheid zijn wanneer de aanvang van de verjaring afhankelijk zou zijn van het tijdstip waarop de benadeelde juridisch advies inwint. Ook de billijkheid, die bij de korte verjaringstermijn naast de rechtszekerheid van betekenis is, staat aan het stellen van die eis in de weg. De benadeelde zou immers zonder hinder van deze verjaringstermijn kunnen profiteren van een eerst veel later bekend geworden inzicht met betrekking tot de juridische situatie ten tijde van het ontstaan van de schade, terwijl de aansprakelijke persoon zijn gedrag heeft gericht naar de toen geldende inzichten, aldus de Hoge Raad (HR 26 november 2004, NJ 2006, 115).
 4.14 Tegen deze achtergrond is het hof van oordeel dat de verjaringstermijn van art. 3:310 lid 1 BW in het onderhavige geval is aangevangen op het moment van ontvangst door [verweerder] c.s. van de dagvaarding door de curator, dus op 11 december 1997. (...)
 Zoals is vermeld in de hiervoor bedoelde dagvaarding, heeft de curator aan zijn aansprakelijkstelling (mede) het dividendbesluit ten grondslag gelegd. Vaststaat voorts dat [verweerder] c.s. op dat moment bekend waren met de (volgens hen) aansprakelijke partij, nu zij zich immers omtrent het onderhavige dividendbesluit hebben laten adviseren door Ernst & Young. [Verweerder] c.s. waren op dat moment derhalve bekend met de schade en de (volgens [verweerder] c.s.) aansprakelijke partij (Ernst & Young). Bovendien heeft de curator in zijn dagvaarding [verweerder] c.s. erop gewezen dat zij Ernst & Young - voorzover deze positief hadden geadviseerd over het dividendbesluit - konden dagvaarden of in vrijwaring konden oproepen. Voorts is, anders dan [eiser] stelt, de onderhavige schade niet eerst ontstaan toen de rechtbank in de procedure tussen [verweerder] c.s. en de curator oordeelde dat [verweerder] c.s. aansprakelijk zijn. De betalingsverplichting jegens de curator - en daarmee de onderhavige schade - bestond al op 11 december 1997 en deze verplichting is door de rechtbank in het vonnis van 21 december 2000 (enkel) bevestigd.
 [Verweerder] c.s. waren, kortom, op 11 december 1997 bekend met de voor het instellen van een vordering jegens Ernst & Young relevante feiten en omstandigheden. Voorts waren zij op dat moment in staat een rechtsvordering tot vergoeding van de - zonodig (mede) op de voet van art. 6:105 BW te begroten - schade jegens Ernst & Young in te stellen.
 4.15 Aan het voorgaande doet niet af dat pas na drie instanties een onherroepelijke uitspraak voorlag over de vraag of het dividendbesluit kennelijk onbehoorlijk bestuur opleverde en of [verweerder] c.s. wegens dat besluit aansprakelijk konden worden gehouden voor het faillissementstekort. De juridische beoordeling van de op 11 december 1997 aan [verweerder] c.s. bekende feiten en omstandigheden speelt geen rol bij de aanvang van de verjaringstermijn (HR 26 november 2004, NJ 2006, 115).
 Evenmin wordt het voorgaande anders doordat [eiser] aan [verweerder] c.s. destijds op 11 december 1997 heeft gemeld geen reden te zien voor een aansprakelijkstelling van Ernst & Young. Waar immers voor de aanvang van de hier bedoelde verjaringstermijn de bekendheid met de juridische beoordeling van de zaak niet relevant is, geldt dit ook voor de (on)juistheid van (wel) ingewonnen juridisch advies. De rechtszekerheid verzet zich in een zodanig geval immers op gelijke wijze ertegen dat een partij zich jegens de aansprakelijke partij erop kan beroepen dat de verjaringstermijn pas is gaan lopen op het moment zij van de juiste juridische situatie op de hoogte is geraakt.
 Wanneer de rechtsdwaling zou zijn veroorzaakt door toedoen van de schuldenaar (Ernst & Young), zou dit mogelijk wél in de weg kunnen staan aan het beroep op bevrijdende verjaring door Ernst & Young. Hieromtrent is evenwel onvoldoende gesteld of gebleken. De enkele omstandigheid dat Ernst & Young [verweerder] c.s. in verband met de procedure tegen de curator hebben verwezen naar [eiser] is hiertoe onvoldoende.
 [Eiser] heeft ook niet gesteld dat zijn advies aan [verweerder] c.s., kort gezegd dat er geen aanleiding bestond voor aansprakelijkstelling van Ernst & Young, was gebaseerd op een aan hem gegeven inlichting van Ernst & Young dat zij [verweerder] c.s. ook voor het onderhavige risico van aansprakelijkheid voor het faillissementstekort hadden gewezen.
 4.16 De slotsom is dat de in art. 3:310 lid 1 BW bedoelde verjaringtermijn is aangevangen op 11 december 1997."
 2.3.2 Vervolgens onderzoekt het Hof of de verjaring tijdig is gestuit. Het komt tot de conclusie dat de - op 11 december 1997 aangevangen - verjaring niet is gestuit, zodat deze op 11 december 2002 is voltooid (rov. 4.17 - 4.21).
 2.3.3 Hierop gaat het Hof in op de vraag of het dividendbesluit kennelijk onbehoorlijk bestuur oplevert en of dit besluit als oorzaak van het faillissement moet worden aangemerkt:
 "4.24 Zoals hiervoor is overwogen, is de door [verweerder] c.s. aan [eiser] verweten beroepsfout erin gelegen dat deze heeft nagelaten in de procedure tussen [verweerder] c.s. en de curator, Ernst & Young in vrijwaring op te roepen, dan wel tijdig de verjaring te stuiten van de (door [verweerder] c.s. thans in de onderhavige procedure gestelde) rechtsvorderingen jegens Ernst & Young. In die procedure is door dit hof bij arrest van 19 februari 2002, samengevat, geoordeeld dat het dividendbesluit als kennelijk onbehoorlijk bestuur moet worden aangemerkt en dat [verweerder] c.s. op die grond aansprakelijk zijn. Het tegen dit arrest gerichte cassatieberoep is door de Hoge Raad verworpen.
 4.25 [Verweerder] c.s. zien zich thans geconfronteerd met een onherroepelijk rechterlijk oordeel dat de medewerking aan de dividendverrekening kennelijk onbehoorlijk bestuur oplevert, dat aannemelijk is dat dit een belangrijke oorzaak van het faillissement van [A] is geweest en dat [verweerder] c.s. aldus op grond van het genomen dividendbesluit aansprakelijk zijn voor het faillissementstekort, terwijl hen door de handelwijze van [eiser] de mogelijkheid is ontnomen in die procedure Ernst & Young in vrijwaring op te roepen dan wel tijdig een rechtsvordering jegens Ernst & Young in te stellen. Naar het oordeel van het hof had [eiser] de belangen van [verweerder] c.s. moeten veiligstellen door Ernst & Young in vrijwaring op te roepen dan wel de verjaring van de rechtsvordering jegens Ernst & Young te stuiten. [Eiser] heeft dit nagelaten, waardoor zich het risico heeft verwezenlijkt, dat de rechtbank thans bij in gewijsde gegaan vonnis heeft geoordeeld dat Ernst & Young weliswaar een beroepsfout heeft gemaakt in verband met de advisering tot dividendbesluit, maar de desbetreffende vorderingen van [verweerder] c.s. jegens E&Y tot vergoeding van schade zijn verjaard. Het hof gaat bij de beoordeling van het handelen van [eiser] daarom voorbij aan diens stellingen: dat het dividendbesluit - anders dan in de procedure tegen de curator is geoordeeld - geen onbehoorlijk bestuur opleverde, dat dit geen (belangrijke) oorzaak van het faillissement is geweest en dat het door Ernst & Young gegeven advies - omdat geen sprake is van kennelijk onbehoorlijk bestuur - ook beoordeeld naar de destijds geldende normen geen tekortkoming van Ernst & Young oplevert. Aan het in dit verband door [eiser] gedane bewijsaanbod - het horen van [betrokkene 1 en 2] van KPMG - gaat het hof derhalve als niet ter zake dienend voorbij.
 Om die reden faalt ook het betoog van [eiser] dat niet het dividendbesluit, maar het niet-deponeren van de jaarstukken gelet op art. 2:248 lid 2 BW als oorzaak van het faillissement moet worden aangemerkt. Daargelaten dat het bij genoemde bepaling gaat om een wettelijk vermoeden, heeft het hof immers in de procedure tussen [verweerder] c.s. en de curator geoordeeld dat de medewerking aan de dividendverrekening kennelijk onbehoorlijk bestuur oplevert en dat aannemelijk is dat dit een belangrijke oorzaak van het faillissement van [A] is geweest en heeft het hof vervolgens geoordeeld dat het daarom het beroep van de curator op het (bewijs)vermoeden van art. 2:248 lid 2 BW niet meer hoefde te bespreken."
 2.3.4 Ten aanzien van de vraag of Ernst & Young een beroepsfout heeft gemaakt, overweegt het Hof:
 "4.26 [...] [Eiser] voert hiertoe aan dat Ernst & Young [verweerder] c.s. heeft gewezen op de risico's van het geadviseerde dividendbesluit en [verweerder] c.s. die risico's hebben aanvaard en dat Ernst & Young (mogelijk) [verweerder 2] nog heeft geadviseerd juridisch advies in te winnen. Daamaast stelt [eiser] dat Ernst & Young niet is tekortgeschoten, omdat het bij het door [verweerder] c.s. bij Ernst & Young gevraagde advies niet ging om een juridisch advies en - zo begrijpt het hof - [verweerder] c.s. zulk advies volgens [eiser] van Ernst & Young Accountants [curs. hof] ook niet mocht verwachten. Voor de juridische beoordeling van het door Ernst & Young geadviseerde dividendbesluit hadden [verweerder] c.s. zich tot hun advocaat moeten wenden, met name toen zij besloten faillissement aan te vragen, op welk moment zij, aldus [eiser], het besluit nog hadden kunnen terugdraaien. [Eiser] biedt bewijs aan van zijn stellingen dat Ernst & Young (mogelijk) wel voor het onderhavige risico heeft gewaarschuwd.
 4.27 Ook in zoverre falen de grieven. Zoals hiervoor onder 4.25 is overwogen, moet het ervoor worden gehouden dat het dividendbesluit als kennelijk onbehoorlijk bestuur moet worden aangemerkt. Ernst & Young, die medio 1995 voor [verweerder 2] advies- en accountantswerkzaamheden zijn gaan verrichten, heeft in 1995 tot dit besluit geadviseerd en heeft in verband daarmee ook het onderhavige adviesbesluit van april 1996 voorbereid. Die werkzaamheden van Ernst & Young voor [verweerder 2] behelsden - zo blijkt uit de stellingen van partijen - een pakket van maatregelen. [Verweerder 2] mocht naar het oordeel van het hof in dit geval erop vertrouwen dat geen advies zou worden gegeven tot het nemen van een als kennelijk onbehoorlijk bestuur aan te merken dividendbesluit dat tevens een risico zou vormen voor een aansprakelijkheid als de onderhavige. Voorzover de desbetreffende accountants van Ernst & Young niet over de hiervoor benodigde juridische kennis beschikten, hadden zij zich nader dienen te informeren, althans komt het nalaten daarvan, naar het oordeel van het hof, voor rekening van Ernst & Young. Overigens merkt het hof op dat sprake was van een 'multidisciplinaire advisering' (zie de 'aanbieding dienstverlening' van 22 juni 1995, prod. 2 bij conclusie van antwoord van Ernst & Young, welk stuk op grond van de conclusie van antwoord van [eiser], onder 15, ook tot de stukken in de zaak tussen [eiser] en [verweerder] c.s. behoort).
 4.28 Vaststaat dat Ernst & Young positief hebben geadviseerd tot het nemen van het dividendbesluit, dat Ernst & Young dit besluit in het voorjaar van 1996 hebben voorbereid en dat dit dividendbesluit - in het kader van de beoordeling van de beroepsfout van [eiser] - als kennelijk onbehoorlijk bestuur heeft te gelden. Aldus heeft Ernst & Young, zelfs indien zij destijds zou hebben gewaarschuwd voor het risico van aansprakelijkheid van de bestuurder of nader juridisch advies zou hebben geadviseerd, naar het oordeel van het hof niet gehandeld als een redelijk bekwaam en redelijk handelende accountant, zodat zij is tekortgeschoten in de nakoming van de overeengekomen werkzaamheden.
 Voorzover [eiser] betoogt dat het nemen van het dividendbesluit na een zodanige (eventuele) waarschuwing voor het onderhavige risico eigen schuld aan de zijde van [verweerder] c.s. oplevert, kan dit in de schadestaatprocedure aan de orde komen. Het hof gaat in de onderhavige procedure derhalve aan het desbetreffende bewijsaanbod van [eiser] als niet ter zake dienend voorbij.
 Het hof merkt overigens op dat Ernst & Young in de zaak tussen [verweerder] c.s. en Ernst & Young niet heeft gesteld dat [verweerder] c.s. voor het onderhavige risico van aansprakelijkheid voor het faillissementstekort zijn gewaarschuwd. Beide, destijds bij het advies betrokken, adviseurs ([betrokkene 3 en 4]) hebben in de zaak tussen [verweerder] c.s. en Ernst & Young ter comparitie in eerste aanleg enkel verklaard dat zij destijds hebben gewaarschuwd tegen het risico dat de dividenduitkering zou worden teruggedraaid ingeval de vennootschap binnen een jaar failliet zou gaan en niet te weten of [verweerder 2] destijds is geadviseerd juridisch advies in te winnen omtrent de risico's. In de door [eiser] opgestelde brief van 11 december 1997 staat vermeld dat [verweerder 2] het risico voor lief heeft genomen dat het uitgekeerde dividend zou terugvallen in de bewuste dochtervennootschap indien een curator het besluit zou terugdraaien. [Verweerder] c.s. zelf hebben gesteld dat zij destijds alleen voor dit - minder ernstige - risico zijn gewaarschuwd.
 4.29 Naar het oordeel van het hof is, anders dan [eiser] aanvoert, de onderhavige uit de wet (art. 2:248 BW) voortvloeiende bestuurdersaansprakelijkheid voor het faillissementstekort voorzienbaar, zodat deze als schade aan de tekortkoming van Ernst & Young - en daarmee aan de beroepsfout van [eiser] - kan worden toegerekend. Dit geldt temeer wanneer, zoals in dit geval ook daadwerkelijk is gebeurd, de mogelijkheid van een eventueel faillissement van de bewuste vennootschap is besproken. Ook dit verweer faalt derhalve."
 2.3.5 Het Hof komt tot de slotsom dat [eiser] op grond van zijn beroepsfout aansprakelijk is voor de schade van [verweerder] c.s. en bekrachtigt het bestreden eindvonnis.
 2.4 [Eiser] heeft tijdig cassatieberoep ingesteld. [Verweerder] c.s. hebben geconcludeerd tot verwerping, waarna partijen hun standpunten schriftelijk hebben toegelicht; [eiser] heeft nog gerepliceerd.
 3.1 Het eerste onderdeel verwijt het Hof, naar de kern genomen, te hebben miskend dat er op het moment dat [verweerder] c.s. de dagvaarding van de curator in ontvangst namen nog geen schade was.
 3.2.1 Deze klacht faalt reeds omdat evident is dat er toen (of zéér kort daarna) hoe dan ook (enige) schade was. Van algemene bekendheid is dat procedures (veel) geld kosten. Zelfs wanneer een partij zegevierend uit de strijd tevoorschijn komt - welk lot [verweerder] c.s. niet ten deel is gevallen in de door de curator geëntameerde procedure - zou de kostenveroordeling, naar eveneens van algemene bekendheid is, niet toereikend zijn geweest om de advocatenkosten te vergoeden. De vordering is uitdrukkelijk mede op deze schade gebaseerd; zie de inleidende dagvaarding onder 25 in samenhang met het petitum.
 3.2.2 Volledigheidshalve stip ik hierbij nog aan dat de hoogte van de schade niet hoeft vast te staan.(2) Dat is (dan) ook niet de invalshoek van het onderdeel. Het zet louter in op de m.i. onjuiste stelling dat er ten tijde van de dagvaarding nog geen enkele schade was.
 3.3 In het zojuist genoemde kader is, anders dan het onderdeel aanvoert, zonder enig belang of [verweerder] c.s. al dan niet "op goede gronden" verweer hebben gevoerd. Bovendien is m.i. volstrekt duidelijk dat van zodanige gronden geen sprake was. Immers is in rechte komen vast te staan dat het ging om door hen gepleegd kennelijk onbehoorlijk bestuur. Zoals hierna onder 3.20 nog nader wordt uitgewerkt, is niet denkbaar dat daarvan sprake is, terwijl degenen die dat verwijt treft redelijkerwijs kan denken dat hij niets verkeerds deed.
 3.4.1 Het onder 3.3 bedoelde - m.i. niet steekhoudende - verweer van [eiser] lijkt op het verweer dat werd verworpen door het Hof a quo in een heel recent arrest over het aanvangstijdstip van een vordering wegens onterechte strafrechtelijke vervolging.(3) In die zaak had het Hof geoordeeld dat de gewezen verdachten van meet af aan zelf hadden kunnen beoordelen of de verdenking terecht was. Volgens Uw Raad impliceerde dit oordeel dat zij van stonde af aan hadden kunnen weten dat de verdenking onterecht was zodat betrokkenen "toen ook al daadwerkelijk in staat waren een vordering tegen de Staat geldend te maken", welk oordeel niet getuigde van een onjuiste rechtsopvatting. Mede omdat Uw Raad er - terecht m.i. - vanuit gaat dat voor aansprakelijkheid (doorgaans) vereist is dat daadwerkelijk schade is ontstaan,(4) ligt in dit oordeel besloten dat er ten tijde van de - naar later is gebleken: onterechte - vervolging al schade was geleden.
 3.4.2 Zeker in een zaak waarin de rechter later - in een onherroepelijk geworden beslissing - aanneemt dat sprake is van kennelijk onbehoorlijk bestuur moeten de aangesprokenen in elk geval vanaf de daarop gebaseerde dagvaarding hebben geweten of moeten begrijpen dat zij zich daaraan schuldig hebben gemaakt. Bij die stand van zaken was (in elk geval) toen duidelijk dat zij Ernst & Young konden aanspreken (of dat zij de verjaring konden stuiten), indien en voorzover laatstgenoemde hen - kort gezegd - op het verkeerde been zou hebben gezet, wat de essentie was van de grondslag van de vordering tegen Ernst & Young.
 3.4.3 Op hetgeen onder 3.4.2 werd opgemerkt, stuit m.i. ook de klacht sub 5 af waarin wordt aangevoerd dat het Hof heeft miskend dat [verweerder] c.s. voorafgaand aan de toewijzing van de tegen hen gerichte vordering nog niet daadwerkelijk met de schade bekend waren. Daarbij valt nog te bedenken dat "absolute zekerheid" niet vereist is.(5) Zelfs als juist zou zijn dat [verweerder] c.s. er subjectief (en geheel ten onrechte) van uitgingen dat zij in de door de curator geëntameerde procedure aan het langste eind zouden trekken, dan berustte die veronderstelling op rechtsdwaling die voor hun rekening/risico komt, zoals het Hof, onder verwijzing naar rechtspraak van Uw Raad, met juistheid heeft overwogen in rov. 4.13.
 3.5.1 In hetgeen zojuist werd opgemerkt, is ook een kenmerkend verschil gelegen met het arrest Stadskanaal/Deloitte & Touche.(6) In die zaak lagen de feiten niet - of in elk geval veel minder - duidelijk zodat twijfel kon bestaan over de uitkomst van de procedure.
 3.5.2 De laatste alinea van rov. 3.8.2 van het onder 3.5.1 genoemde arrest moet m.i. niet aldus moet worden verstaan dat bij aanvankelijke onduidelijkheid nog geen schade is ontstaan. Een andere benadering ligt ook niet voor de hand omdat:
 a. daarin onverklaarbaar zou zijn waarom bijvoorbeeld de wettelijke rente reeds is gaan lopen op de voet van art. 6:83 aanhef en onder b BW;
 b. de weinig aantrekkelijke consequentie zou zijn dat er nog geen juridisch relevante schade is op het moment dat bijvoorbeeld enige onduidelijkheid bestaat over de oorzaak/aansprakelijkheid voor een verkeersongeval. De gedachte dat voor het ontstaan van die betwiste schade (steeds) een latere rechterlijke uitspraak vereist is, veroordeelt m.i. zich zelf, al was het maar omdat de benadeelde in die opvatting nimmer een voorschot zou kunnen krijgen, waarvoor immers bezwaarlijk grond kan bestaan zolang er nog geen schade is. Dat laat geheel onverlet dat in een concreet geval zou kunnen worden geoordeeld dat de schade de benadeelde nog niet (in rechtens relevante mate) bekend is in de zin van art. 3:310 BW. Maar dat laatste is niet de kern van het onderdeel dat immers inzet op de vraag of er reeds schade was. De op (niet) bekendheid gebaseerde klacht werd onder 3.4 al besproken.
 3.5.3 Naast de onder 3.5.2 genoemde bezwaren valt tegen de door mij niet aangehangen opvatting in te brengen dat grote problemen zouden kunnen ontstaan met betrekking tot onder veel meer de vraag of een vordering al dan niet in een faillissementsboedel valt en of daarop beslag mogelijk is. Het antwoord op die vraag zal anders uitvallen wanneer men aanneemt dat er wel (reeds) schade is dan wel het standpunt verdedigt dat zij er (nog) niet is.
 3.6 Anders dan mrs Ynzonides en Vollering menen, wijst het arrest Van Gerven(7) niet in tegengestelde richting. Immers geldt in het belastingrecht, waarover dat arrest gaat, nu eenmaal, zoals Uw Raad ook benadrukt, dat belastingverplichtingen niet uit de wet, maar uit een aanslag voortvloeien.
 3.7 De ongegrondheid van de kernklacht blijkt m.i. ook uit het navolgende. Iemand die een ruit ingooit, is vanaf dat moment aansprakelijk voor de aldus toegebrachte schade. Ook in casu gaat het om aansprakelijkheid wegens feitelijk handelen. Men kan wellicht twijfelen over de vraag of dit betekent dat [verweerder] c.s. in casu al aansprakelijk waren vóór het faillissement. Mogelijk ook over de vraag of die aansprakelijkheid al bestond voorafgaand aan de dagvaarding door de curator.(8) Maar in de onderhavige setting, waarin de rechter later heeft geoordeeld dat de dividenduitkering kennelijk onbehoorlijk bestuur opleverde, is buiten redelijke twijfel dat die aansprakelijkheid in elk geval bestond vanaf de dag der inleidende dagvaarding.
 3.8 Anders dan [eiser] kennelijk meent, is de rechterlijke uitspraak in dit soort zaken niet constitutief. Een tegengesteld oordeel zou ook tot moeilijk aanvaardbare consequenties leiden. Zeker bij procedures in meer instanties - waarvan in zekere zin betrokken derden, zoals in casu Ernst & Young, niet op de hoogte behoeven te zijn - zou de verjaringstermijn ten opzichte van deze derden eindeloos in de tijd (kunnen) worden opgerekt. Dat staat haaks op het instituut der verjaring en hetgeen daarmee is bedoeld.
 3.9 Het tweede onderdeel richt zich tegen rov. 4.25 voor zover het Hof daarin het betoog van [eiser] verwerpt dat niet het dividendbesluit, maar het niet-deponeren van de jaarstukken, gelet op art. 2:248 lid 2 BW, als oorzaak van het faillissement moet worden aangemerkt. Volgens [eiser] miskent het Hof hiermee dat indien de schade van [verweerder] c.s. mede het gevolg is van eigen handelen - namelijk het niet-deponeren van de jaarstukken, hetgeen onweerlegbaar "kwalificeert" als kennelijk onbehoorlijk bestuur, waaraan het vermoeden wordt gekoppeld dat onbehoorlijke taakvervulling een belangrijke oorzaak is van het faillissement - van enige schade die in condicio sine qua non verband staat met of die kan worden toegerekend aan het handelen van Ernst & Young geen sprake meer kan zijn. [Eiser] stelt zich dus op het standpunt dat [verweerder] c.s. ook zonder het handelen van Ernst & Young de schade zouden hebben geleden.
 3.10 Deze klacht faalt. Het Hof wijst er aan het slot van rov. 4.25 op dat het kennelijk onbehoorlijk bestuur, gelegen in het dividendbesluit, in de procedure tussen [verweerder] c.s. en de curator de enige reden is geweest om aansprakelijkheid aan te nemen. Het voegt daaraan nog expliciet toe dat dit oordeel niet was gebaseerd op art. 2:248 lid 2 BW. Eerder in het arrest (rov. 4.10 eerste alinea) vermeldt het Hof nog - in cassatie niet bestreden - dat in rechte (slechts) is komen vast te staan dat [verweerder] c.s. aansprakelijk zijn voor de schade als gevolg van dit besluit (waaraan, zo voeg ik toe, een advies van Ernst & Young ten grondslag lag).
 3.11.1 Het oordeel van het Hof komt er op neer dat het dividendbesluit valt aan te merken als kennelijk onbehoorlijk bestuur en dat dit meebrengt dat de daardoor veroorzaakte schade door [verweerder] c.s. moet worden vergoed. Zonder nadere toelichting, die evenwel geheel ontbreekt, valt niet in te zien waarom het (in zeer beperkte mate) te laat deponeren van de jaarstukken deze schade teniet zou doen of het condicio sine qua non-verband zou uitwissen en als het ware zou vervangen door een nieuw condicio sine qua non-verband, uitsluitend gelegen in het te laat deponeren. Evenmin is duidelijk of zelfs maar enigszins concreet gesteld dat en waarom dit te laat deponeren (een deel van) de schade, die er (in feite) al was, zou hebben berokkend.
 3.11.2 Dit laatste laat onverlet dat [eiser] in de schadestaatprocedure nog de gelegenheid heeft om, als hij zich daartoe geroepen zou voelen, uit de doeken te doen waarom een deel van de schade als gevolg van het dividendbesluit nochtans (mede) valt te herleiden tot het te laat deponeren. Maar hij zal dan m.i. veel meer moeten aanvoeren dan de uiteenzettingen in de mvg op de plaatsen waar voetnoot 2 bij het onderdeel naar verwijst. Hetgeen het Hof in rov. 4.25 in fine heeft overwogen, staat daaraan m.i. niet per se in de weg omdat daarin niet meer of anders wordt geoordeeld dan dat het niet deponeren van de jaarstukken niet als de enige oorzaak kan worden aangemerkt.
 3.12 Ik keer nog een ogenblik terug naar [eiser]s stellingen in de mvg. Voor zover deze zien op aansprakelijkheid voor het hele boedeltekort (mvg onder 46) zien ze eraan voorbij dat - naar het Hof in cassatie niet bestreden heeft geoordeeld - aansprakelijkheid van [verweerder] c.s., als gezegd, slechts is aangenomen voor de schade als gevolg van het dividendbesluit.
 3.13 Voor het overige is [eiser] blijven steken in de niet nader onderbouwde of zelfs maar lapidair feitelijk geadstrueerde stelling dat "de situatie voor [verweerder 2] eenvoudigweg er niet anders op zou zijn geworden indien die aansprakelijkheid [ter zake van het dividendbesluit, A-G] niet aan de orde zou zijn geweest" (mvg sub 45 in fine).
 3.14 Deze laatste stelling is alleen al hierom volstrekt onaannemelijk omdat de schade (het boedeltekort), naar in hoge mate voor de hand ligt, afwezig zou zijn geweest, of in elk geval minder groot zou zijn geweest zonder deze dividenduitkering. Bij die stand van zaken kon [eiser] niet volstaan met het poneren van een losse en op voorhand weinig plausibele stelling. Op meer doet het onderdeel geen beroep.
 3.15.1 Ook juridisch is de stelling niet - laat staan zonder meer - juist. Ik gaf al aan dat het uitkeren van het litigieuze dividend een situatie in het leven heeft geroepen die de (latere) schade heeft berokkend. Schade die er eenmaal is, kan in beginsel niet opnieuw worden veroorzaakt. Wanneer iemand een auto beschadigt of een ruit ingooit dan is de schade terstond gefixeerd. Een latere hypothetische oorzaak kan de eerdere in beginsel niet uitwissen. Dat kan onder bijzondere omstandigheden - zoals doorlopende schade(9) - anders zijn, maar daarop heeft [eiser] geen beroep gedaan, laat staan dat dit beroep feitelijk zou zijn onderbouwd.
 3.15.2 Voor zover de s.t. onder 34 bij de problematiek van doorlopende schade probeert aan te knopen is a) sprake van een novum en b) zonder gedegen nadere feitelijke toelichting, onder verwijzing naar vindplaatsen waar een dergelijk betoog in feitelijke aanleg is voorgedragen, ook niet in te zien waarom sprake zou zijn van doorlopende schade. Het Hof had niet de vrijheid om, buiten het partijdebat om, op die kwestie in te gaan.
 3.16 De s.t. van [eiser] onder 30 miskent dat het in casu niet gaat om gelijktijdige oorzaken; in elk geval is daaromtrent in feitelijke aanleg niets concreets aangevoerd, laat staan dat wordt vermeld waar dat zou zijn gebeurd. Ook de in de s.t. onder 43 geëtaleerde stelling is een novum; zij is in het onderdeel niet terug te vinden.
 3.17.1 Het derde onderdeel richt zich tegen rov. 4.28, waarin het Hof [eiser]s bewijsaanbod dat Ernst & Young wel degelijk voor het risico bij de dividenduitkering heeft gewaarschuwd passeert. Het Hof zou een onbegrijpelijke toepassing hebben gegeven aan de maatstaf voor aansprakelijkheid van een accountant: het niet in acht nemen van de zorgvuldigheid die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend accountant mag worden verwacht. In dit kader wordt aangevoerd dat redelijk handelende en redelijk bekwame accountants en andere beroepsbeoefenaren adviezen moeten kunnen geven waaraan "bepaalde risico's" verbonden zijn. Daarbij wordt nog aangetekend dat accountants niet in staat zijn "goed in te schatten of een uit een boekhoudkundig oogpunt verdedigbaar advies uiteindelijk tot bestuurdersaansprakelijkheid zal leiden". Van hen mag worden verwacht dat zij op deze risico's wijzen, waarna het aan de cliënt is om zelf te beoordelen of hij die risico's wil aanvaarden.
 3.17.2 Buitendien zou het Hof buiten de rechtsstrijd zijn getreden omdat [verweerder] c.s. Ernst & Young niet (tevens) aansprakelijk hebben willen houden voor het geval zij wél voor het risico zouden hebben gewaarschuwd.
 3.18.1 Op zich is juist dat als een cliënt goed is voorgelicht, hij in beginsel de verantwoordelijkheid draagt voor zijn eigen beslissing. In hun NJV-preadvies schreven A. Schilder en W.H.J.M. Nuijts in dit kader:
 "De betrokkenheid van een adviseur bij het beslissingsproces leidt niet tot een verschuiving van de verantwoordelijkheid voor de genomen beslissing. De cliënt blijft de baas over zijn eigen lot. Hij is uiteindelijk degene die de finale afweging moet maken ten aanzien van de te nemen beslissing. Hij is dus ook degene die afweegt hoeveel risico hij met een bepaalde beslissing wenst te lopen. [...] Dat betekent in ieder geval dat de cliënt door het advies op de hoogte wordt gesteld van alle factoren die voor een beslissing relevant kunnen zijn. Maar indien een adequaat geïnformeerde cliënt weloverwogen besluit bepaalde risico's te accepteren, dan treft de adviseur bij het verwezenlijken van die risico's in beginsel geen blaam."(10)
 3.18.2 In een zaak over de aansprakelijkheid van een advocaat oordeelde Uw Raad:
 "Deze op de advocaat rustende informatieverplichting strekt dus niet ertoe de cliënt te beschermen tegen die risico's, maar de cliënt in staat te stellen goed geïnformeerd te beslissen."(11)
 3.19.1 [Eiser] spint hierbij evenwel geen garen omdat hij 's Hofs gedachtegang miskent. Het Hof heeft niet geoordeeld dat waarschuwingen van accountants geen gewicht in de schaal (kunnen) leggen. Het heeft er op gewezen dat een accountant - kort gezegd - geen adviezen mag geven die, indien ze worden gevolgd, kennelijk onbehoorlijk bestuur opleveren. Dat oordeel lijkt me (in zijn algemeenheid) juist omdat toch moeilijk kan worden aanvaard dat een redelijk handelend (redelijk bekwaam laat ik maar even weg omdat dit deel van de maatstaf in dit verband geen rol speelt) beroepsbeoefenaar daartoe de stoot geeft. Anders dan het onderdeel meent, gaat het in casu in 's Hofs - op zich niet bestreden - visie geenszins om "bepaalde risico's", waarmee de steller van het onderdeel allicht redelijkerwijs verantwoorde risico's bedoelt,(12) maar om onaanvaardbare risico's.
 3.19.2 Het Hof heeft er hierbij nog - evenmin bestreden - op gewezen dat voor het geval Ernst & Young niet over de vereiste juridische kennis beschikte, zij zich daarover had moeten laten informeren. Bovendien stipt het fijntjes - en in cassatie evenmin bestreden - aan dat Ernst & Young zich laat voorstaan op "multidisciplinaire advisering".
 3.20.1 Bij dit alles komt nog dat niet kan worden aanvaard dat Ernst & Young, ook zonder het vragen van juridisch advies, niet zouden hebben geweten of hebben moeten begrijpen dat het opvolgen van haar advies zou kunnen leiden tot aansprakelijkheid wegens kennelijk onbehoorlijk bestuur.
 3.20.2 In deze zaak is onder meer een particulier ([verweerder 2]) als directeur van een zo te oordelen niet al te grote onderneming voor kennelijk onbehoorlijk bestuur aansprakelijk gehouden. Dat kan alleen maar zijn gebeurd omdat rechtens moest worden aangenomen dat onder meer [verweerder 2] zich bewust was of ten minste behoorde te zijn van het kennelijk onbehoorlijke van zijn handelwijze. Men kan iemands gedrag immers moeilijk aldus bestempelen als de dader zich redelijkerwijs van geen kwaad bewust behoefde te zijn of zelfs maar kon denken dat er met zijn handelwijze niets mis was. Bij die stand van zaken moet een grote accountantsmaatschap als Ernst & Young toch ten minste eenzelfde inzicht hebben gehad. Datzelfde geldt trouwens voor [eiser], volgens eigen opgave een ervaren en ter zake kundig advocaat (mvg onder 32). Een anders luidend oordeel zaagt de poten weg onder het onherroepelijke oordeel dat [verweerder] c.s. zich schuldig hebben gemaakt aan kennelijk onbehoorlijk bestuur.
 3.21.1 Uit de s.t. van mrs Ynzonides en Vollering onder 51 leid ik af dat de onder 3.17.2 weergegeven klacht berust op een in de s.t. geciteerde passage uit de mva. Klaarblijkelijk heeft het Hof deze geïsoleerde passage aan het eind van de procedure niet opgevat als een beperking van de vordering van [verweerder] c.s. Dat valt alleszins te billijken. Het berust op een aan het Hof voorbehouden beoordeling en uitleg van de processtukken. Daarbij verdient, voor zover nodig, nog opmerking dat [eiser] voor het overige geen enkele passage noemt waarin de door het onderdeel genoemde beperking van de grondslag van de vordering zou zijn te vinden.
 3.21.2 Het Hof heeft in de onbestreden laatste alinea van rov. 4.28 nog aandacht besteed aan de vraag of Ernst & Young heeft gewaarschuwd voor het risico van aansprakelijkheid van het faillissementstekort. Het Hof maakt duidelijk daaraan weinig geloof te hechten:
 "Het hof merkt overigens op dat Ernst & Young in de zaak tussen [verweerder] c.s. en Ernst & Young niet heeft gesteld dat [verweerder] c.s. voor het onderhavige risico van aansprakelijkheid voor het faillissementstekort zijn gewaarschuwd."
 1 Ontleend aan rov. 4.1-4.4 van het arrest van het Hof Arnhem van 16 december 2008.
 2 Asser - Hartkamp & Sieburgh (2009) 6-II* nr. 411 en mijn ambtgenoot Langemeijer voor HR 9 april 2010, LJN: BL1118 onder 2.4.
 3 HR 9 april 2010, LJN: BL1118.
 4 HR 10 oktober 2003, NJ 2003, 680 rov. 3.4.1.
 5 HR 24 januari 2003, NJ 2003, 300, LJN: AF0694 en HR 4 april 2008, NJ 2008, 203, LJN: BC3569.
 6 HR 9 oktober 2009, RvdW 2009, 1153, LJN: BJ4850.
 7 HR 10 oktober 2003, NJ 2003, 680, LJN: AF9416.
 8 Vgl. A-G Langemeijer voor HR 9 april 2010, LJN: BL1118 onder 2.14 en 2.16.
 9 HR 2 februari 1990, NJ 1991, 292 CJHB. De verwijzing in de s.t. sub 36 van [eiser] naar Asser-Hartkamp I (2004) nr 440c berust op een verkeerd begrip van hetgeen daar staat. Zie verder Schadevergoeding art. 98 (Boonekamp) aant. 18 e.v.
 10 2004, blz. 25-26; noten niet geciteerd. Zie ook I.P. Michiels van Kessenich-Hoogendam, Beroepsfouten, 1995, blz. 35; A.T. Bolt, preadvies NJV 1996, blz. 137-138 en I. Giesen, Bewijslastverdeling bij beroepsaansprakelijkheid, 1999, blz. 14.
 11 HR 2 februari 2007, NJ 2007, 92, LJN AZ 4564, rov. 3.4.2 onder verwijzing naar eerdere jurisprudentie.
 12 Ook de s.t. onder 50 wijst in die richting. Het ligt trouwens weinig voor de hand dat Ernst & Young zou propageren dat ze adviezen mogen geven die leiden tot kennelijk onbehoorlijk bestuur.
 ECLI:NL:HR:2003:AF9416, 10-10-2003, NJ 2003, 680
 ECLI:NL:HR:2007:AZ4564, 2-2-2007, NJ 2007, 92
 ECLI:NL:HR:2008:BC3569, 4-4-2008, NJ 2008, 203
 ECLI:NL:HR:2009:BJ4850, 9-10-2009, RvdW 2009, 1153
 ECLI:NL:HR:2010:BL1118, 9-4-2010


type: other

text:
Tööandja maksukohustused - Raamatupidaja
 Tööandja maksukohustused
 Pärnu Raamatupidamiskonverentsil räägivad meile Rahandusministeeriumi ja Maksu- ja Tolliameti esindajad 2009. aasta maksumuudatustest.
 Vaatame veelkord üle, kuidas on võimalik töötajatega seotud ettevõtte maksukoormust vähendada, omades ülevaadet seadustest tulenevatest võimalustest.
 Tulusid liigitatakse teoorias aktiivseks ja passiivseks. Aktiivse tulu saamiseks tuleb isikul pidevalt tegutseda, saades tulu, näiteks palga- või ettevõtlustulu, samas kui passiivne tulu e kapitalitulu tekib juba omandatud kapitali kasutamisest või võõrandamisest. Passiivse tulu tuntuimad liigid on renditulu, intressid, dividendid. Antud artikkel käsitleb eelkõige aktiivsest tegevusest saadud tulude maksustamist, täpsemalt selle osa, mis saadakse tööandja käest.
 Otsustamaks, kas tööandja tehtud väljamakse kuulub maksustamisele, tuleb iga väljamakset hinnata selle sisu järgi. Kui väljamakse tehakse tehtud töö eest, siis olenemata sellest, kas töötati töölepingu või töövõtulepingu alusel, kas väljamakset kajastatakse arvestuses kui palka, lisatasu, hüvitust vms, maksustatakse väljamakse kui palk tulu- ja sotsiaalmaksuga, töötuskindlustuse maksega ja liitunutel ka kohustusliku kogumispensioni maksega. Seega on maksustamisel oluline sisu, mitte pealkiri.
 Niisiis, kui väljamakse tehakse tehtud töö eest, on see palgatulu ja kuulub ka vastavalt maksustamisele. Lisaks sellele võib tööandja teha ka väljamakseid, millele on maksuseadustes kehtestatud vabastused.
 Tulumaksu vabastus
 Tulumaksuseadus § 13 sätestab rea väljamakseid, millelt tulumaksu ei maksta. Enim levinud maksuvabad väljamaksed on Vabariigi Valitsuse määrusega kehtestatud piirmäärade ulatuses lähetuskulud (päevaraha, sõidu-, majutus- jm kulud) ning kulutused isiklikule sõiduautole, mida kasutatakse ametisõitudeks. Üle piirmäära väljamakstud või hüvitatud summad maksustatakse kui erisoodustus.
 Teatud tingimustel on tööandjal õigus maksuvabalt hüvitada töötaja sõite kodu ja töökoha vahel. TuMS § 48 lõige 51 kohaselt ei loeta erisoodustuseks kulutusi töötajate transpordiks elukoha ja töökoha vahel, kui ühistransporti kasutades ei ole võimalik seda teekonda läbida mõistliku aja- või rahakuluga.
 Seda sätet saab kasutada järgmistes olukordades:
 - töökoht asub piirkonnas (kohas), millele pole ligipääsu ühistranspordiga;
 - töötajal puudub võimalus ühissõidukiga elu- ja töökoha vahet sõita, sest tööpäev algab või lõpeb ajal, millal ei ole võimalik selleks ühissõidukit kasutada (k.a ületunnitöö);
 - ühistransport küll eksisteerib, kuid selle kasutamisega kaasneks ebamõistlik ajakulu (töötaja jõuab töökohta oluliselt enne tööpäeva algust või saab oluliselt hiljem koju või tekib ümberistumisest ebamõistlik ajakulu võrreldes kogu vahemaa läbimiseks kuluva ajaga).
 Kuidas on tööandjal võimalik neid sõite hüvitada?
 Töötaja võib kasutada isiklikku sõiduautot. Hüvitamisel lähtutakse isikliku sõiduauto kasutamise kulude hüvitamise reeglitest, s.t tuleb pidada tööülesannetega (k.a sõit tööle/koju) seotud sõitude kohta arvestust Vabariigi Valitsuse 14.07.06. a määruse nr 164 “Isikliku sõiduauto teenistus-, töö- ja ametisõitudeks kasutamise kulude hüvitise maksmise tingimused ja hüvitise piirmääras” §-s 3 sätestatud korras. Kalendrikuus on võimalik hüvitada kuni 1000 krooni ilma arvestuseta või kuni 2000 krooni arvestusega. Arvestuse pidamisel tuleb registreerida kõik töösõidud, kajastades kuupäevad, iga sõidu kohta spidomeetri näidud ja samas fikseerides eesmärgi, kuidas on sõit tööülesannetega seotud. Nimetatud kulude hüvitamise kord ei nõua tööandjale tegelike kulude tõestamiseks kuludokumentide esitamist.
 Kui kasutatakse tööandja sõiduautot, tuleb pidada arvestust rahandusministeeriumi 29.12.1999. a määrusega nr 120 kinnitatud "Erisoodustuste hinna määramise kord" punktis 41 toodud korra järgi, millest tulenevalt tuleb registreerida kõik sõidud, pidades arvestust analoogselt eelmises lõigus kirjeldatuga. Erisus isikliku sõiduautoga võrreldes on see, et tööandja sõiduautol tuleb arvestust pidada kõikide läbitud kilomeetrite kohta, isikliku auto puhul ainult töösõitude kohta.
 Soovitatav on lisada arvestusse ka sõidu kellaaeg, millega on võimalik tõendada, et sel kellaajal ei olnud võimalik ühissõidukiga tööle või töölt koju saada, ja neid sõite loetakse sel juhul ettevõtlusega seotuks, seega ei loeta erisoodustuseks.
 Loomulikult on lubatud tööle-koju sõita ka taksoga, paljudel juhtudel on tööandja organiseerinud töötajate transpordiks ka bussi.
 TuMS § 13 lg 3 p 2.1 annab lisasoodustuse puudega isikule. Tööandjal on võimalus hüvitada puudega inimese tööle- ja kojusõit mitte ainult eespool toodud tingimustel, vaid ka siis, kui ühistransport küll töötab, kuid selle kasutamine põhjustab töötajal liikumis- ja töövõime olulist vähenemist.
 Tulumaksuvaba on ka lapse sünni puhul makstud sünnitoetus, mis ei ületa 5/12 residendist füüsilise isiku maksustamisperioodi maksuvaba tulust. 2008. aastal on selline maksuvaba summa 11 125 krooni (27000*5/12). Mitmike sünni korral võib maksuvabastust kohaldada maksuvaba piirmäära ulatuses iga lapse kohta. Toetust võib maksta nii ema kui ka isa tööandja. Kahjuks on maksuvabastus ainult tulumaksus, nimetatud toetus maksustatakse sotsiaalmaksu, töötuskindlustusmakse ja kohustatud isiku korral kohustusliku kogumispensioni maksega.
 Maksuvabalt saab soetada töötajale, kellel on
 alates 40% (kuulmispuude puhul kuulmislangusega alates 30 detsibellist) või kellel on määratud puude raskusaste, abivahendeid maksuvabalt 50% kalendriaastas töötajale sotsiaalmaksuga maksustatud väljamaksete summast. Samuti on võimalik tööandjal tasuda töötajate täiend- ja ümberõppe kulud seoses koondamisega ja hüvitada kulutusi tööõnnetuse või kutsehaiguse tagajärjel saadud tervisekahju raviks.
 ! Oluline teada
 Oluline on ka hinnata, kas saadud raha on töötajale tulu või hüvitab tööandja töötaja tehtud kulutusi. TuMS § 12 lg 3 sätestab, et füüsilise isiku maksustatavaks tuluks ei loeta teise isiku kasuks tehtud dokumentaalselt tõendatud kulude hüvitisi. Sätet ei kohaldata hüvitistele, mille maksmisele on kehtestatud eraldi tingimused ja piirmäärad. See tähendab, et näiteks ei ole võimalik maksuvabalt maksta isikliku sõiduauto ametisõitudeks kasutamise hüvitist üle 1000/2000 krooni, kuigi tegelikud kulutused võivad olla suuremad.
 Samuti tuleb vaadata, et selline kulutus, mida § 12 lg 3 alusel hüvitatakse, oleks tehtud täies ulatuses tööandja huvides. Tihti arvatakse, et kui töötaja annab oma isikliku sõiduauto tööandjale tasuta kasutada, siis on tööandjal võimalus TuMS § 12 lg 3 alusel hüvitada töötajale maksuvabalt liisingumaksed. Tegelikult see nii ei ole, liisingumaksetega ostab töötaja selle sõiduauto endale ja tegemist on üldjuhul hoopis rendituluga, millelt on ette nähtud kinnipeetav tulumaks 21%.
 Samuti on levinud arusaam, et kuigi töövõtulepinguga töötajat ei saa vormistada lähetusse, on võimalik TuMS § 12 lg 3 alusel hüvitada maksuvabalt tema sõidu- ja majutuskulud. Üldjuhul on selline hüvitis töövõtulepinguga töötava isiku tulu või erisoodustus. Maksuvaba hüvitamine on mõeldud juhuks, kus kulutus on valdavalt ühekordse iseloomuga ja töölepingu sõlmimine ei ole otstarbekas. Kui töövõtulepinguga töötav isik töötab pikemal perioodil ning on sisuliselt samades tingimustes kui töölepinguga töötav isik, tuleb ka töövõtulepinguga töötavat isikut kohelda maksustamisel võrdselt töölepinguga töötava isikuga. Seega tuleks iga kulutust hinnata lähtuvalt selle sisust, vaatama peaks ka kulutuste hüvitamise summa proportsionaalsust võrreldes töö eest makstava tasuga.
 Tulumaksu ei pea kinni pidama ka juhul, kui töötaja müüb tööandjale oma isiklikus kasutuses olnud vara (näiteks arvuti, sõiduauto jm). Oluline on siin jälgida, et vara müügihind ei oleks turuhinnast kõrgem, vastasel juhul tuleb arvestada erisoodustuse maksudega osas, mis ületab turuhinda.
 Sotsiaalmaksuga maksustatakse aktiivsest tegevusest saadud tulu. Maksustatavate tulude loetelu sätestab sotsiaalmaksuseadus (edaspidi SMS) § 2 lg 1, mittemaksustatavate loetelu SMS § 3.
 1. jaanuarist 2008 on sotsiaalmaksu minimaalse kohustuse aluseks olev kuumäär tõusnud 2700 kroonini. Eelmisel aastal oli see 2000 krooni.
 Edaspidi jätkub sotsiaalmaksu kuumäära järkjärguline tõstmine. SMS § 21 kohaselt moodustab 2008. aasta kuumäär 75% 2007. aasta kuupalga alammäärast ning edaspidi ehk aastast 2009 on kuumäär võrdsustatud Vabariigi Valitsuse kehtestatud eelmise aasta kuupalga alammääraga.
 Vastavalt SMS § 2 lõikele 2 peab tööandja igakuiselt maksma sotsiaalmaksu töötajale makstud palgalt, kuid mitte vähem kui 2700 kroonilt, seega on tööandja sotsiaalmaksu minimaalseks kohustuseks 891 krooni kuus (v.a seaduses sätestatud erandid). Kui töötajal on mitu tööandjat, siis maksab sotsiaalmaksu miinimumkohustuse ulatuses tööandja, kes töötaja palgalt tulumaksu kinnipidamisel arvestab maksuvaba tulu. Tööandja, kes maksuvaba tulu ei arvesta, samuti väljamaksetega töövõtulepingu alusel arvestatakse sotsiaalmaks 33% tegelikult väljamakselt.
 Seadusega on sätestatud isikute kategooriad, kelle puhul ei ole tööandjal sotsiaalmaksu kuumääralt tasumise kohustust, s.t kelle eest tasutakse sotsiaalmaksu tegelikult makstud palgalt. Nendeks on:
 - töötaja või teenistuja, kes saab riiklikku pensioni;
 - töötaja või teenistuja, kes kasvatab vanema või eestkostjana alla 3-aastast last või kolme või enamat alla 19-aastast last (nii ema kui isa);
 - töötaja või teenistuja, kes on õigusaktide alusel asutatud ja tegutsevas Eesti õppeasutuses või välisriigi samaväärses õppeasutuses põhiharidust omandav õpilane, kuni 21 aasta vanuseni, üldkeskharidust omandav õpilane kuni 24 aasta vanuseni, kutseõpet omandav koolikohustuse ea ületanud põhihariduseta isik, põhihariduse või keskhariduse baasil kutseharidust omandav õpilane ning Eesti alalisest elanikust üliõpilane;
 - töötaja, kellele on Eesti Vabariigi töölepingu seaduse § 68 alusel kehtestatud osaline tööaeg või kes on saadetud osaliselt tasustatavale puhkusele TLS § 68 kohaselt töömahu või tellimuste ajutisel vähenemisel;
 - töötaja või teenistuja, kellele on töö ja puhkeaja seaduse § 5 lõike 1 alusel kehtestatud sellel kuul lühendatud tööaeg (näiteks 13–17-aastasel töötajal; koolide ja muude lasteasutuste õpetajatel, kasvatajatel jt.)
 Kui töötaja asus tööle või lahkus töölt kuu kestel, samuti kui tööleping on peatunud Eesti Vabariigi töölepinguseaduse § 55 punktide 3–11 alusel (näiteks puhkus, haigus), arvestatakse sotsiaalmaks proportsionaalselt sellel kuul töötatud ajaga. Palgata puhkuse ajal aga säilib tööandja kohustus maksta sotsiaalmaksu kuumääralt.
 SMS § 6 lg 1 p 5 alusel maksab riik igakuiselt sotsiaalmaksu 2700 kroonilt töötaja eest, kes saab töövõimetuspensioni (töövõimetuspension on riiklik pension, mis määratakse püsivalt töövõimetuks tunnustatud isikule töövõime kaotusega 40–100 protsenti). Riik maksab töövõimetuspensioni saava töötaja eest sotsiaalmaksu kuumääralt, tööandja aga maksab sotsiaalmaksu töötajale makstud palga osalt, mis ületab kuumäära. Töötaja peab tööandjale tõestama, et ta on töövõimetuspensioni saaja, esitades oma pensionitunnistuse, kus peab olema märge vastava pensioniliigi ja tähtaja kohta. Tööandja esitab igakuiselt (aruandekuule järgneva kuu 2. kuupäevaks) Sotsiaalkindlustusametile riigipoolse sotsiaalmaksu ülekandmise taotluse.
 - töötajale ja avalikule teenistujale makstud palgalt ja muudelt tasudelt;
 - füüsilisele isikule töövõtu-, käsundus- või muu teenuse osutamiseks sõlmitud võlaõigusliku lepingu alusel makstud tasudelt, välja arvatud juhul, kui tasu saaja on kantud äriregistrisse või registreeritud füüsilisest isikust ettevõtjana ja tasu on saaja ettevõtlustulu.
 - kindlustatu (see mõiste hõlmab töötajat, avalikku teenistujat ja töövõtjat);
 - tööandja ja riik või omavalitsus tööandjana (edaspidi tööandja).
 Makse määr võib muutuda TKS §-s 41 kehtestatud piirides (kindlustatul 0,5–2%, tööandjal 0,25–1%). 2008. a makse määrad on kindlustatule 0,6% ja tööandjale 0,3% maksustatavatelt summadelt. Iga järgmise aasta makse määrad kehtestab Vabariigi Valitsus hiljemalt jooksva aasta 1. detsembriks.
 Kindlustatu töötuskindlustusmaksete arvestamise ja kinnipidamise kohustus lõpeb kindlustatu vanaduspensioniikka jõudmise või ennetähtaegse vanaduspensioni määramise kuu viimasel kuupäeval. Näiteks kui meessoost töötaja saab 63-aastaseks 15. oktoobril, ei peeta enam töötuskindlustusmakset kinni alates 1. novembrist 2008. a.
 Tööandja makse (0,3%) arvutatakse antud kuus tehtud väljamaksete kogusummalt, seda ei jaotata kindlustatute vahel, s.t ei peeta personaalset arvestust. Tööandja peab maksma töötuskindlustusmakset 0,3% määraga kindlustatutele ning vanaduspensionieas isikutele ja ennetähtaegse pensioni saajatele makstud summadelt, s.t et maksudeklaratsiooni TSD lisa 1 veerus 9 ja lisa 2 veerus 15 näidatakse ka viimati nimetatud isikutele makstud summad.
 Töötuskindlustusmakset ei maksta juriidilise isiku juhtimis- või kontrollorgani liikme tasudelt. Samas kui juriidilise isiku juhtimis- või kontrollorgani liige on vastava juriidilise isikuga töölepingulistes suhetes, siis maksustatakse kõik sellele isikule töö- või teenistuslepingu alusel makstavad tasud TKS § 40 lg 1 p1 alusel töötuskindlustusmaksega.
 , kui üks ja sama isik on määratud juriidilise isiku juhtimis- või kontrollorgani liikmeks ning samaaegselt töötab samas juriidilises isikus töölepingu alusel, siis
 kuulub tema töölepingujärgne palk TKS § 40 lg 1 p 1 alusel maksustamisele töötuskindlustusmaksega.
 Kogumispensionis ei osale mitte kõik töötajad, vaid ainult teatud ring makse maksjaid.
 Kogumispensionide seaduse
 (edaspidi KoPS) mõistes on makse maksjaks kohustatud isik.
 - kohustuslikus korras liitujad,
 - vabatahtlikus korras liitujad.
 Makset on kohustatud maksma residendist füüsiline isik (tulumaksuseaduse § 6 lg 1 mõistes) tingimusel, et:
 - isiku eest on sotsiaalmaksu maksja kohustatud maksma sotsiaalmaksu või ta (FIE) maksab enda eest sotsiaalmaksu;
 - isikul on tekkinud kohustus tasuda makset KoPSi §-s 7 sätestatud tasudelt.
 Makse tasumise kohustus tekib kohustatud isiku 18-aastaseks saamisele järgneva aasta 1. jaanuaril (kohustuslikult liituja). Kohustatud isikud 2008. aastal on noored, kes on sündinud 1983.–1989. aastal. Enne 1983. aasta 1. jaanuari sündinud isikutel on õigus ja kohustus maksta makset, kui nad on esitanud valikuavalduse (vabatahtlikult liitujad).
 Kuna makse tasumine toimub makse kinnipidamisega tuluallika juures, siis peab makse kinnipidaja kontrollima, kas isik, kellele ta teeb sotsiaalmaksuga maksustatavaid väljamakseid, on kohustatud isik.
 Kõigi eeltoodud maksude ja maksete arvestamisel kasutatakse
 kassapõhist arvestusprintsiipi
 . See tähendab, et maksu/makset arvestatakse ja peetakse kinni kalendrikuus tehtud väljamaksetelt, olenemata sellest, millise kuu eest tasu on arvestatud. Näiteks kui septembri eest makstav palk makstakse välja oktoobris, tuleb palgalt arvestatud maksud/maksed deklareerida ja tasuda oktoobri deklaratsioonis 10. novembriks. Kui 10. kuupäev on puhkepäev, on tähtajaks puhkepäevale järgnev esimene tööpäev.
 Maksudeklaratsiooni TSD lisad 2 ja 3
 Alates 01.01.2007 jõustusid muudatused deklaratsiooni TSD lisades 2 ja 3, millel deklareeritakse mitteresidendist füüsilistele ja juriidilistele isikutele tehtud väljamaksed.
 Suurim muudatus on see, et varem märgiti TSD lisades 2 ja 3
 mitteresidendist väljamakse saaja
 kohta vastavalt kas isikukood residendiriigis (füüsilise isiku puhul) või registrikood residendiriigis (juriidilise isiku puhul). Alates 2007. a 1. jaanuarist tehtavate väljamaksete kohta esitatavatel deklaratsioonidel tuleb väljamakse saaja kohta märkida aga
 registrikood Eestis.
 Muudatus puudutab füüsilise isiku puhul vormi TSD lisa 2 veeru 2 ning juriidilise isiku puhul TSD lisa 3 veeru 2 täitmist. Deklaratsioonid, mis ei sisalda väljamakse saaja registrikoodi Eestis, loetakse puudustega esitatud deklaratsioonideks.
 tähendab käesoleval juhul füüsiliste isikute puhul Eesti isikukoodi või maksukohustuslaste registri koodi ning juriidiliste isikute puhul äriregistri koodi või maksukohustuslaste registri koodi (NB! mitte käibemaksukohustuslasena registreerimise numbrit).
 Deklaratsiooni täitmiseks vajaliku registrikoodi Eestis peab väljamakse tegija küsima mitteresidendist väljamakse saajalt. Segaduste vältimiseks tuleks seda teha aegsasti enne deklaratsiooni esitamist.
 Juhul kui mitteresidendil puudub registrikood Eestis, pöördub väljamakse tegija registrikoodi saamiseks Maksu- ja Tolliameti poole, edastades Maksu- ja Tolliametile isiku registreerimiseks vajalikud andmed (andmed on samad, mis näidatakse isiku kohta vormi TSD lisadel 2 või 3).
 - töötajatele tehtavatelt väljamaksetelt kinni pidama tulumaksu, töötuskindlustusmakse ja kohustusliku kogumispensioni makse (kui töötaja on liitunud pensioni II sambaga), arvestama ja maksma sotsiaalmaksu ning tööandja töötuskindlustusmakset;
 - kontrollima pensionikeskuse kodulehelt www.pensionikeskus.ee, kas töötaja on II pensionisambaga liitunud;
 - maksma töötajatele tehtud erisoodustustelt tulu-ja sotsiaalmaksu;
 - esitama Maksu- ja Tolliametile väljamaksete ja erisoodustuste tegemise kuule järgneva kuu 10. kuupäevaks tulu- ja sotsiaalmaksu ning kohustusliku kogumispensioni ja töötuskindlustusmaksete deklaratsiooni (vorm TSD koos vastava lisaga 1 või 2, kus näidatakse tehtud väljamaksed, või lisaga 4 – erisoodustused);
 - hiljemalt eespool nimetatud tähtajaks üle kandma tulu- ja sotsiaalmaksu ning kohustusliku kogumispensioni ja töötuskindlustusmakse Maksu- ja Tolliameti pangakontole;
 - kui töötajale maksti kalendriaastas tema isikliku sõiduauto kasutamise eest tööülesannete täitmisel hüvitist, peab esitama kalendriaastale järgneva aasta 10. aprilliks deklaratsiooni vorm INF 14;
 - töötaja nõudel andma talle hiljemalt kalendriaastale järgneva aasta 1. veebruariks väljamaksete, kinnipidamiste ning arvestatud sotsiaalmaksu tõendi (vorm TSM). Tõend antakse ka koos lõpparvega, kui isik lahkus töölt maksustamisperioodi jooksul.
 Maksud/maksed 2008
 - tulumaks 21%;
 - maksuvaba tulu 27 000 krooni aastas, 2250 krooni kuus;
 , töötukassa makstavalt töötuskindlustushüvitiselt ja sotsiaalmaksuseaduse § 6 lg 1 punktides 6, 8 ja 9 sätestatud juhtudel
 - sotsiaalmaksu miinimumkohustus
 krooni kuus;
 - töötuskindlustusmakse tööandjale 0,3%, kindlustatule (töötajale) 0,6%;
 - kohustuslik kogumispensioni makse liitunutele (kohustuslik ja vabatahtlik) 2%.
 URL: http://www.raamatupidaja.ee/uudised/2008/11/03/tooandja-maksukohustused


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
ARCHIVES HISTORIQUES
 DE LA COMMISSION
 COLLECTION RELIEE DES
 DOCUMENTS "COM"
 COM (88) 140
 Vol. 1988/0042
 ---pagebreak--- Disclaimer
 Conformément au règlement (CEE, Euratom) n° 354/83 du Conseil du 1er février 1983 concernant
 l'ouverture au public des archives historiques de la Communauté économique européenne et de
 la Communauté européenne de l'énergie atomique (JO L 43 du 15.2.1983, p. 1) modifié en dernier
 lieu par le règlement (UE) 2015/496 du Conseil du 17 mars 2015 (JO L79 du 25. 3.2015, p. 1), ce
 dossier est ouvert au public. Le cas échéant, les documents classifiés présents dans ce dossier
 ont été déclassifiés conformément à l'article 5 dudit règlement ou sont considérés déclassifiés
 conformément aux articles 26(3) et 59(2) de la décision (UE, Euratom) 2015/444 de la
 Commission du 13 mars 2015 concernant les règles de sécurité aux fins de la protection des
 informations classifiées de l'Union européenne.
 In accordance with Council Regulation (EEC, Euratom) No 354/83 of 1 February 1983 concerning
 the opening to the public of the historical archives of the European Economic Community and the
 European Atomic Energy Community (OJ L 43, 15.2.1983, p. 1), as last amended by Council
 Regulation (EU) 2015/496 of 17 March 2015 (OJ L 79, 27.3.2015, p. 1), this file is open to the
 public. Where necessary, classified documents in this file have been declassified in conformity
 with Article 5 of the aforementioned regulation or are considered declassified in conformity with
 Articles (26.3) and 59(2) of the Commission Decision (EU, Euratom) 2015/444 of 13 March 2015
 on the security rules for protecting EU classified information.
 In Übereinstimmung mit der Verordnung (EWG, Euratom) Nr. 354/83 des Rates vom 1. Februar
 1983 über die Freigabe der historischen Archive der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und
 der Europäischen Atomgemeinschaft (ABI. L 43 vom 15.2.1983, S. 1), zuletzt geändert durch die
 Verordnung (EU) Nr. 2015/496 vom 17. März 2015 (ABI. L 79 vom 25.3.2015, S. 1), ist dieser Akt
 der Öffentlichkeit zugänglich. Soweit erforderlich, wurden die Verschlusssachen in diesem Akt in
 Übereinstimmung mit Artikel 5 der genannten Verordnung freigegeben; beziehungsweise werden
 sie auf Grundlage von Artikel 26(3) und 59(2) der Entscheidung der Kommission (EU, Euratom)
 2015/444 vom 13. März 2015 über die Sicherheitsvorschriften für den Schutz von EU-
 Verschlusssachen als herabgestuft angesehen.
 ---pagebreak--- COMISION DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS
 COM(88 ) 140 final .
 Bruselas , 24 de marzo de 1988
 (
 I
 j •'
 Propuesta de
 REGLAMENTO ( CEE ) DEL CONSEJO
 relativo a la aplicación de preferencias arancelarias generalizadas
 suplementarias a determinados productos industriales originarios
 de paises en vias de desarrollo , vendidos durante la feria de
 Berlin " Socios del Progreso "
 ( presentada por la Comisión )
 ---pagebreak--- Λ
 EXPOSE DES MOTIFS
 Depuis 1962 , chaque année a lieu à Berlin la Foire d' importation d' Outre-Ner
 " Partenaires du Progrès ". Cette manifestation est centrée sur les produits
 qu' exportent-^ les pays en voie de développement . La Communauté a toujours
 reconnu l' importance particulière de Berlin et l' aspect politique de sa Foire .
 L' année passée , le Conseil a approuvé une proposition de la Commission , de
 règlement " ad hoc” à titre d' essai , octroyant des préférences tarifaires
 supplémentaires pour certains produits originaires de pays en voie de développe ¬
 ment et vendus au cours de la Foire de Berlin ( Règlement ( CEE ) n * AV3 / 8* du
 îé J.O. N * L JH% p. 3 ). L' exploitation relativement modeste
 ou règlement précité résulte particulièrement de la publication tardive du
 régiment dans le Journal Officiel des Communautés Européennes .
 Par Lettres du 4 d.ee*MtWc 4Q8 * et du 4% janvier 198% respectivement , le gouvernement
 allemand et le bourgmestre de Berlin ont demandé à la Commission de proposer de
 nouveau au Conseil l' octroi de préférences tarifaires supplémentaires en faveur
 de pays en voie de développement pour les marchandises qui font l' objet de
 contrat d' achat au cours de cette foire . Cette opération a pour objet d' encourager
 les pays les moins développés qui ne participent pas encore à cette foire à
 s' y intéresser .
 La Foire se tient toujours assez tard dans l' année , en septembre / octobre . Il
 Il
 est donc possible que des contingents SPG ouverts dans le cadre du schéma annuel
 soient déjà épj'sés à cette date et oue , pour des marchandises ous plafond , les
 droits de douane soient rétablis .
 En ce qui concerne l' octroi de préférences supplémentaires , il y a lieu
 de maintenir une ligne prudente . Il est donc opportun de proposer un
 règlement " ad hoc ", d' une validité limitée à 1 an , qui prévoit une limi ¬
 tation stricte des produits éligibles et un contrôle efficace par les
 autorités compétentes allemandes et la Commission .
 Z
 ---pagebreak--- 2.
 % »>«cvcau
 Ces considérations amènent La Commission a proposer uri^règ lement similaire
 f prélat-
 «U pr'oj*V de l' année passée . Il est A noter d' d ailleurs que le présent règlement
 ne vise pas les produits agricoles , parai lesquels cinq sont soumis A
 limitations préférentielles quantitatives et qui ne sont pas tous exposés A
 la foire . Cette
 Cet dernière raison est également valable pour l' exclusion des
 produits CECA . En outre , en l' absence des statistiques pertinentes , les
 montants d ' importât ion des , marchandises concernées sont limités A 6X des
 ou méritants fixes a axait nJl
 contingents fI plafonds
 plafonds //fi xés pour
 fi xés pour chaque
 chaque produit
 produit ou
 ou groupe
 groupe de
 de produits
 produits dar
 dans
 les règlements SP6 annuels .
 ---pagebreak--- Tropu es^A de
 REGLAMENTO (CEE) N° DEL CONSEJO
 de
 relativo a la aplicación ele preferencias arancelarias generalizadas suplementarias
 a determinados productos industriales originarios de países en vías de desarrollo,
 vendidos durante la feria de Berlín « Socios del Progreso »
 EL CONSEJO DE LAS COMUNIDADES EUROPEAS, productos originarios y a los intercambios de la informa¬
 ción estadística correspondiente ;
 Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Económica
 Europea y, en particular, su artículo 113, Considerando que, no obstante, conviene excluir del
 ámbito del presente Reglamento determinados productos
 Vista la propuesta de la Comisión, originarios de algunos países beneficiarios ;
 Considerando que las declaraciones de despacho a libre
 Considerando que cada año se organiza en Berlín la feria práctica que se presenten para la importación de los
 de importación de ultramar « Socios del Progreso », con productos mencionados deberán ir acompañadas del certi¬
 objeto de favorecer un mejor acceso a los mercados ficado origen y del contrato celebrado en la feria de
 mundiales de productos originarios de países en desa¬ Berlín, certificado por las autoridades alemanas compe¬
 rrollo ; tentes ;
 Considerando que, en razón de las características especí¬ Considerando que las autoridades alemanas deberán
 ficas de la feria de Berlín y de la situación única de esta procurar que los certificados de los contratos celebrados
 ciudad, conviene adoptar ciertas disposiciones en el en la feria no sobrepasen los volúmenes suplementarios
 campo de las preferencias generalizadas ; concedidos ;
 Considerando que la Comunidad, con arreglo a la oferta Considerando que el método de administración adoptado
 que presentó en el marco de la Conferencia de las requerirá una colaboración estrecha y particularmente
 Naciones Unidas sobre el Comercio y el Desarrollo rápida entre los Estados miembros y la Comisión,
 (CNUCD), ha abierto desde L971 , y últimamente CovautocavMio 40* la»
 mediante los Reglamentos (CEE) n° 3Í35/8V (') y 3384 / Siitp«v\divdb»% p«r«i lo» producto» or¡^iv\«r<ot d* 1» 'R«ptítpWea
 6T¡¡), preferencias arancelarias generalizadas, en particular, HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO : Cor*» O)
 para productos acabados y semiacabados industriales y
 productos textiles originarios de países en vías de desa¬ Artículo 1
 rrollo ;
 î1 .. A partir del 34 de o.cj©st« de 4Í88 y hasta el 30
 Considerando que, en el pasado, algunos productos some¬ de junio de 198$ se abrirán, salvo lo dispuesto en el artí¬
 tidos a los regímenes de contingentes, límites máximos u culo 4, contingentes arancelarios comunitarios suplemen¬
 otras medidas arancelarias, que fueron objeto de contratos tarios, por lo que respecta a la importación de los
 de venta celebrados en la feria de Berlín, no pudieron productos que figuran :
 beneficiarse de las preferencias por haberse agotado los
 contingentes arancelarios o límites máximos textiles – en el Anexo I del Reglamento (CEE) n° 3435Y8Í-,
 -epartidos, o por haberse restablecido el cobro de los dere¬ – en los Anexos I y II del Reglamento (CEE) n°
 chos de aduana antes de la fecha de apertura de la feria ; зт /а»,
 que es, pues, conveniente conceder posibilidades suple¬
 mentarias a los países en vías de desarrollo, por lo que cuando sean originarios de alguno de los países y territo¬
 respecta a los productos que fueron objeto de contratos de rios que se beneficien de las preferencias establecidas en
 compra en dicha feria ; que conviene, no obstante, limitar los Anexos de dichos Reglamentos, siempre que hayan
 dicha posibilidad al 6 % del volumen de las medidas sido expuestos por los países exportadores en la feria de
 arancelarias establecidas para cada producto o grupo de Berlín * Socios del Progreso » y hayan sido objeto de
 productos en los Reglamentos anuales anteriormente cita¬ contratos de venta en dicha feria, C*v» »xeUiC\ob\ A* leí
 dos, haciéndoles adoptar la forma de contingentes arance¬ proAucVot eri^ivart©» d* l«‘R»póWWc» Cor«A.
 2. Los contingentes suplementarios contemplados en el
 larios administrados por la Comisión ; apartado 1 serán del 6 % de los contingentes, límites
 máximos o montantes fijos, libres de derechos fijados para
 Considerando que, sin perjuicio de las disposiciones parti¬ cada producto o grupo de productos en los Reglamentos
 culares del presente Reglamento, conviene aplicar a los (CEE) n“ 363518* y 3381/8*.
 contingentes arancelarios mencionados las disposiciones
 de los Reglamentos anuales por los que se aplican prefe¬ 3..
 3 En el marco de los contingentes suplementarios
 rencias arancelarias generalizadas, en lo que respecta contemplados en el apartado 1 , se suspenderán totalmente
 particularmente a los países beneficiarios, a la noción de los derechos del arancel aduanero común. La posibilidad
 de beneficiarse de dichos contigentes arancelarios se
 (') DO n" L 3yo de 41. 12. 198$, p. 1 . subordinará a la presentación del certificado de origen,
 (;) DO n" L 36> de 18 . 12. 198», p. 4 fórmula A, y del contrato.
 (») DO «»• L 44.4a.4W, p . A
 ---pagebreak--- 4. Dentro de los limites de los continentes suplementa¬ Articulo 5
 rios contemplados en el apartado 1 , España y Portugal
 Las autoridas alemanas transmitirán a la Comisión , inme ¬
 aplicarán derechos de aduana calculados con arreglo a lo
 dispuesto al respecto en el Acta de adhesión y en los diatamente después de la clausura de la feria de Berlín ,
 reglamentos correspondientes. una lista de los contratos certificados en la que se indique
 la naturaleza y el valor de las mecancias, asi como los
 nombres y direcciones de los exportadores e importa¬
 Artículo 2
 dores. La Comisión enviará una copia de esta lista a las
 autoridades de los demás Estados miembros .
 1. Las declaraciones de despacho a libre prática de los
 productos en cuestión deberán ir acompañadas del certifi¬
 Artículo 6
 cado de origen y del contrato celebrado en la feria de
 Berlín, certificado por las autoridades alemanas compe¬ 1 . Cuando un importador señale importaciones inmi¬
 tentes .
 nentes de los productos en cuestión en un Estado
 2. Las autoridades alemanas procurarán que el volumen miembro y pida beneficiarse de alguno de los contin¬
 global de los contratos certificados no sobrepase los gentes, el Estado miembro interesado, mediante notifica ¬
 límites fijados en el apartado 2 del articulo 1 . ción a la Comisión, y en la medida en que lo permita el
 saldo disponible del contingente correspondiente, hará
 Artículo 3
 uso de una cantidad correspondiente a sus necesidades.
 2. Los usos de la cuota efectuados en aplicación del
 Serán aplicables las disposiciones de los Reglamentos apartado 1 serán válidos hasta finalizar el período contin -
 (CEE) n“ lOS-lg** > 3>82/8t relativas a la aplicación de gentario previsto en el artículo 1 .
 preferencias arancelarias generalizadas respecto de los
 países beneficiarios, de la noción de productos originarios Artículo 7
 y de los intercambios de informaciones estadísticas.
 1 . Cada Estado miembro garantizará a los importadores
 Artículo 4 de los productos en cuestión el libre acceso al contin ¬
 gente, hasta donde lo permita el saldo del volumen
 Quedan excluidos del ámbito del presente Reglamento : contingentario.
 2. Los Estados miembros y la Comisión colaborarán
 estrechamente a fin de garantizar el cumplimiento del
 presente Reglamento.
 Artículo 8
 – los productos que figuran en el Anexo
 del presente Reglamento, originarios de peu'sct • El presente Reglamento entrará en vigor el tercer dia
 iv\dicct<AoS ia c^lo^^a M . siguiente al de su publicación en el Diario Oficial de las
 Comunidades Europeas.
 El presente Reglamento será obligatorio en todos sus elementos y directamente aplicable
 en cada Estado miembro .
 Hecho en Bruselas, el
 Por el Consejo
 El Presidente
 4
 ---pagebreak--- Азлехчз
 U^TA DE LOS 'PRODUCTOS , &VG <2ü£D4KJ
 cxr
 ÇXCLV LUIDOS
 H>OS DEL X>fcL ÁMBITOAM0HO DE Dtrt-L 'VRESGNTB
 156‘<3LAMCMTO ; T^OSXJcToS f N/DDSTRl ALÇ$
 Numero Código
 de orden
 Nomenclatura Designacibn dc la mercancia Países o
 Combinada territorios
 0) (2) (3 ) (4)
 1 0.0 1 20 2905 1 1 00 Metano! (alcohol metílico) Libia
 10.0240 292 1 19 30 Isopropilamina y sus sales Rumania
 10.0260 2922 42 00 Ácido glutámico y sus sales Coran <tel
 Sor
 10.0400 3102 10 10 Urea con un contenido de nitrógeno supe¬ Lilsta
 rior al 45 % en peso del producto anhidro
 seco
 10.0500 4011 40 00 Neumáticos nuevos y tubulares de caucho 0yv*.OK dLc\
 401 1 50 10 del tipo de los utilizados en bicicletas y mo¬ Sur
 401 1 50 90 tocicletas ( incluidos los « llaps » y los tubu ¬
 4013 20 00 lares)
 4013 90 10
 10.0510 4011 10 00 Los demás neumáticos nuevos y cámaras de Corea del Sur
 4011 20 00 caucho
 4011 30 90
 4011 99 00
 4012 10 90
 401290 10
 4012 90 90
 4013 10 10
 4013 1090
 4013 90 90
 10.0520 4104 10 95 Cueros y pieles, de bovino y de equino, de¬ Brasil
 4104 10 99 pilados, preparados, Sxcepto los de las par¬
 410431 II tidas n°' 4108 ó 4109
 4104 31 19
 4104 31 30
 4104 31 90
 4104 39 10
 4104 39 90
 10.0570 4202 II 10 Baúles, maletas y maletines, incluidos los Corea del Sur
 4202 1 1 90 de aseo y portadocumentos, carteras de ma ¬
 4202 12 91 no , carrtapacios y continentes similares Hong-Kong
 4202 12 99 – Con la superficie exterior de cuero natu ¬
 4202 19 91 ral , de cuero artificial o regenerado o de
 4202 19 99 cuero barnizado
 4202 21 00 – Con la superficie exterior de plástico o
 4202 22 90 de materias textiles
 4202 29 00
 4202 31 00
 4202 32 90
 4202 39 00
 4202 91 10
 4202 91 50
 4202 92 91
 4202 92 95
 4202 92 99
 4202 99 10
 4202 99 90
 10.0580 4203 10 00 Prendas y complementos de vestir, de cuero Cê>re<x dtl
 4203 21 00 natural o de cuero artificial o regenerado Sur
 4203 29 91 con exclusión de los guantes y las manoplas
 4203 29 99 de protección para cualquier oficio
 4203 30 00
 4203 40 00
 10.0590 4203 29 10 Prendas y complementos de vestir, de cuero
 natural o de cuero artificial o regenerado
 – Las guantes y las manoplas
 – De protección para cualquier oficio
 é
 ---pagebreak--- -2 -
 10.066» 6401 Calzado impermeable con suela y parle su Corea del Sur
 perior ( corle) de caucho o de plástico cuy.eu y a
 parle superior no se haya unido a la suela Hong-Kong
 por costura o por medio de remaches , cla¬
 vos, tornillos, espigas o dispositivos simila ¬
 res, ni se haya formado con diferentes par¬
 6402 tes unidas de la misma manera
 (*)(**) Los demás calzados con suela y parte supe¬
 rior (corte) de caucho o de plástico
 10.0670 64.0.1 Calzado con suela de caucho, plástico, cue- Brusil
 Bro.sU
 (*)(**) ro natural, artificial o regenerado y parte su- Corea d«| Su¬
 perior ( corte) de cuero natural
 10.0680 6404 Calzado con suela de caucho, plástico, cue- Hong-Kong
 Hong-Kong
 ro natural, artificial o regenerado y parte su- Cbreadlaf
 СЬгела«(
 perior ( corte ) de materias textiles Sur
 Sur
 Los demás calzados con suela de caucho,
 6405 90 10 plástico, cuero natural, artificial o regenera-
 (*>(**) do
 6<*Al 60 30 Vot{i(la$ t de cerawiie« ( y d«v*sA$ Ceree. cUl
 4rHcbl«i de use dowi«fl«ce « «la Sur
 toccicier , de grts
 10.0800 7117 19 10 liisulcria : Houwj Kow)
 7117 19 91 – De metales comunes, incluso plateados,
 7117 1999 dorados o platinados
 ex 90 00 - Los demâs
 – Los demás con exclusión de los de bisu ¬
 tería de cuero natural , artificial o regene ¬
 rado o de madera
 10.0X70 7112 10 10 Cables, trenzas , eslingas y artículos simila ¬ Corea del Sur
 7112 10 50 res , de hierro o de acero , sin aislar para usos
 7712 10 71 eléctricos
 7712 10 75
 7712 10 79
 7712 1091
 7112 10 95
 7712 10 99
 77 1 2 90 90
 10.0950 8211 10 00 Cuchillos y navajas , con hoja cortante o Corea del Sur
 821 1 91 90 dentada , incluidas la navajas de podar, y
 821 1 92 90 sus hojas , excepto los artículos de la partida
 82)1 9190 n " 8208, con exclusión de los cuchillos de
 los mangos de metales
 «W AO CucLtovms , V«ux*doc«* . . de cicero Csreet
 tvioieidctble Sur
 8S43 VO OO •^eetnook* pue bile.» Uov\<j Wang
 ÍSAZ 40 00
 10.1055 8528 10 40 Receptores de televisión ( incluidos los mo¬ Corea del Sur
 8528 10 50 nitores y los videoproyectores ) aunque es ¬
 8528 10 71 tén combinados en una misma envoltura Hong-Kong
 8528 10 79 con un receptor de radiodifusión on un gra ¬
 bador o reproductor de sonido o de imagen Singapur
 Aparatos receptores de televisión con tubo
 de imagen incorporado, para televisión en
 colores
 £
 ---pagebreak--- 10.1060 8527 I I 10 Receptores de radiotelefonía , radiotelegra ¬ Coreal del Sur
 8527 1 1 90 fía o radiodifusión , incluso combinados en
 8527 21 10 una misma envoltura con grabadores o re ¬ Hong-Kong
 8527 21 90 productores de sonido o con un aparato de
 8527 29 00 relojería Singapur
 8527 31 10
 8527 31 91
 8527 31 99
 8527 32 00
 8527 39 10
 8527 39 91
 8527 39 99
 8527 90 91
 8527 90 99
 8528 10 50 Receptores de televisión ( incluidos los mo ¬
 8528 10 91 nitores y los videoproyectores ), aunque es ¬
 8528 10 99 tén combinados en una misma envoltura
 8528 20 10 con un receptor de radiodifusión o un gra ¬
 8528 20 71 bador o reproductor de sonido o de imagen ,
 8528 20 73 excepto los aparatos de grabación o repro ¬
 8528 20 79 ducción de imágenes y sonido que lleven
 8528 20 90 un receptor de señales de imagen y sonido
 ( sintonizador) y productos de las partidas
 n»' 8528 10 50, 8528 1071 , 8528 10 73 ,
 8528 10 79
 8529 10 20 Partes identificables destinadas, exclusiva o
 8529 10 31 principalmente, a los aparatos de las parti ¬
 8529 10 39 das n“' 8525 a 8528 con exclusión de los
 8529 10 40 muebles y envolturas
 8529 10 50
 8529 10 70
 8529 10 90
 8529 90 90
 10.1110 8540 91 00 Lámparas, tubos y válvulas electrónicos de Hong-Kong
 8540 99 00 cátodo caliente, de cátodo frió o de fotocá-
 todo Singapur
 – Partes
 8541 10 10 Diodos, transistores y dispositivos semicon¬
 8541 1091 ductores similares ; diodos emisores de luz
 8541 10 99
 8541 21 10
 8541 21 90
 8541 29 10
 8541 29 90
 8541 30 10
 8541 30 90
 8541 40 10
 8541 50 10
 8541 50 90
 8541 90 00
 8542 II 10 Circuitos integrados y microestructuras
 8542 1 1 30 electrónicas
 8542 11 71
 8542 1 1 75
 8542 1 1 91
 8542 1 1 99
 8542 19 10
 8542 19 20
 8542 19 30
 8542 19 50
 8542 19 70
 8542 19 90
 8542 20 00
 8542 80 00
 8542 90 00
 8
 ---pagebreak--- -Ч -
 10.1160 ex 9101 II 00 Relojes de pulsera , de bolsillo y relojes si ¬ Movuj Uov^j
 ex 9101 12 00 milares ( incluidos los contadores de tiempo
 de los mismos tipos), con caja de metales
 preciosos o de chapados de metales precio-
 SOS
 ex 9101 19 00 – Relojes de pulsera , de pilas o de acumu ¬
 lador, incluso con contador de tiempo
 ex 9101 91 00 - Relojes con regulador de cuarzo pie¬
 zoeléctrico
 – Los demás
 - De pilas o de acumulador
 - Relojes con regulador de cuarzo
 piezoeléctrico
 ex 9102 11 00 Relojes de pulsera, de bolsillo y relojes si ¬
 ex 9102 12 00 milares (incluidos los contadores de tiempo
 ex 9102 19 00 de los mismos tipos), excepto los de la par¬
 ex 9102 91 00 tida n° 91.01
 – Relojes de pulsera, de pilas o de acumu ¬
 lador, incluso con contador de tiempo
 - Relojes con regulador de cuarzo pie¬
 zoeléctrico
 – Los demás
 - De pilas o de acumulador
 - Relojes con regulador de cuarzo
 piezoeléctrico
 10.1180 9105 Los demás relojes, excepto los que lleven Hong-Kong
 pequeño mecanismo
 10.1200 9111 Cajas de los relojes de las partidas n"'9IOI Hong-Kong
 o 9102 y sus partes
 10.1210 9201 10 00 Pianos verticales, nuevos Corea del Sur
 « soa MuCecat «ioerepr»t«u*Veu» solon/n«viV* Coran
 Seres Vxovwcxvsot Sur
 10.1300 9503 Los demás juguetes ; modelos reducidos y
 modelos similares para entretenimiento , in ¬
 cluso animados ; rompecabezas de cual ¬
 quier clase
 I qffoM ArVieolos para d* Saeicdotd
 ! qSOfc MO 40
 OSOi MO 00
 10.1280 9603 29 10 Brochas de afeitar, cepillos para el cabello, Cbrerx
 9603 29 30 pestañas, uñas y demás cepillos para el aseo Sur
 9603 29 90 de las personas, incluidos los que sean par¬
 9603 30 10 tes de aparatos
 9603 30 90 Pinceles y brochas para la pintura artística ,
 9603 40 10 pinceles para escribir y pinceles para la
 9603 90 91 aplicación de cosméticos
 Brochas y pinceles para pintar, enlucir, bar¬
 nizar o similares
 Cepillos y cepillos-escoba para la limpieza
 de superficies y para la casa, incluidos los
 cepillos para prendas de vestir o para calza¬
 do ; artículos de cepillería para el aseo de
 los animales
 4
 ---pagebreak--- LISTA los T>TïOT)OCTO$ , Que
 EXCLUIOS "DEl PRESS^TC
 P.E£ LAM £NrT<3 j 'P'RO'OUCTOS T^VTIL^S
 KAivv»eco de Ca.Ve<jocSok
 ‘Des'u^wa.cCow de la w\«rx:av\c<A "Couses °
 ordev* Wevritorvoç
 40 . 00А0 А Hil«xd<5€ de, al^ocAow çlu* cxcoc» cAvcvov\«r 'BCASU
 para (a V€AA.V<». e»l por «mevior
 MO . 00 20 X TejCdo* de. AUJOCAÓV» ( <^oe v\o Sâav> tejodoS С1Л|\ЛА
 de cy*.*<K dLe voelha
 MO . 0930 3 Telpefc (reboei. »S ri^oidoç BoU*^ Uov-Kj
 MO . O0M0 M CCAVWIÇAÏ , "T-çWrti
 w 0
 Mo . oo so S CV\Av\dals , jerseys , aiooraU * Coc+a del Sur
 Uo^gUov*^
 MO . OOéO 6 pAv\V»\ovie% , s ViorVs Heu><) Weut<j
 MO . 00*0 CAWM sacs , IO\\»SAS .. pace wvtuje.re» ° v\iw»s Howj UOM^
 Mo . oo0o 8 Cokvwi^ooi .. p«rA UovvOores y CSOSA del Sur
 Bou\^ Uowj
 MO . OoMO Я legadles de AI^OCAOVI C©^ looc.les de IA '8rt*Sil
 clase e»p®*«^A
 MO . O JO O d 0 âuautVes WtSUt^ Uj9»o«J
 ЧО.ОАХО V 2 MedUa* ( PAAVAVOVIAS corVtss y “pawH« . . Cor«a dL«\ Sur
 Μ0.0Λ3Ο Λ 9 " Slips* y CAlSâv\Cvt(oS ...
 MO.OVMO Λ Μ Cotavi-es , t\A»fX.rvA«A>ol«s *. paca UOWIVJOC* Careo. d«L Sor
 <3 VMC^OS
 HO . O JSO X 5“ (salm^eS , u**p«rvw,ea. ,eles .. poro vejeres Gr*a del Sur
 r
 O MIVAS ‘RUWIAVMA
 HO.OAGO Truies covv^l'fetoS .. paru. Uow\V>reS y OA'MAA
 wl&os howj Wow>j
 'Ruv^a.usia
 40.0Л8© A 8 Tâ]as f C<xlîO»*ciUoS f pijAVSAAS W©v\<j (Xo»'^
 Maotxo
 MO . OA<iO XЯ ""Pa^uelos de loolsillo QAIW*
 MACAO
 tLj. 9 t| Ü
 40 . 02X0 X A rArUoiS f avio ra.U S Coren, del Sur
 H-Ovvqj '^ow0
 MO . 0210 XX Uvladol de |î\>rA3 cas dv»covk,Vmw»s , Coree del Sur
 Siv\ ACOAdlc\q\AAr poro lo vev\Vn a\ par wie^or
 Aû
 ---pagebreak--- -6 -
 ko . OZÏO 23 WlladoS de fcVa» V«xli\e«J ark^iciates CUÎVAO*
 ÏIVAWKMS , %iv* a.c»u>dUci«\/\aC para la.
 veaVa al por vuevioc
 MO.OZMO X Ч TijavaaS de puaVa .. How^ KOVA«J
 чо.озбо Z6 V«*t\doS para wiojeres © aMa* KOVAC^ UOV\^
 ko . 021-0 2> Ta.ld.aS .. Wom«j UoiAej
 MO . 0280 3 8 'Pav>trx\ov>eS f " sUor^-t*.. Hon<^ Uon^
 ko . OlkO ЗЯ Traie"* sasVne para w\ojeres o v*î£at Ham<^ Uowj
 ko . 0300 32 Sostenes ©orto* y lardos ole tejido o de Howj Uon<^
 punto
 ko . 0330 3 2 Tèrciopel©* , palpai , tejido* rizado$ .. Hov*<^ Uovi^
 Mo . 0330 33 Tejida^ de Wl©s de £\lavmev\Yos smVe - CU\v\a
 ticos
 MO . 035T0 3 S Tejidioç de Çi.\>ras VaxU le* siwVettcaS Gsrea del Sur
 COIAW muas
 MO . 0330 ЗТ TejicAo* de ÇAIDRAS arUfCcioWs cii^covvVivu^i CUÀucx
 Conca del Sur
 40 . ОЗЯО 3 <3 Topo de vvxeea , de Vocador CUiwx
 ko.osso 5" S" "Rbras çitnVeVicas d' Seo*AViv*\>aS Tow^ai/MG*
 MO .0 600 6 O Tâpicena Veyda o* w\c*wo Ct\\v\a
 ЧО.ОбЛО 6J CivxVas sim trovaa Vejidot elástico*.. Viov^ij Uovuj
 MO . 062O 62 Hiladas de dUe aillo* o ^elpiUa , «Vihuelas , Gorea dc\ Sur
 bordados
 Mo . o6>o 6 3 Accesorios de vestir , <^ue v*o %eaw Clame*
 paro*. ba'oeS
 MO . 0680 é 8 Trev*das y accesorios de veçHr para (-fovvj Uon<J
 loekét
 MO . 0640 64 Covmbinaciones para w*ujeces y ninas Corea. del Sur
 T^uvmawa
 ko . oïoo > O Médias pantalom HuvMavMa
 Mo . o>2o T 2 TontalomeS oar+o* y trajes "slips‘ de f-îo<n<j l^onq
 bono
 Mo.oTwo TM Trajes Castre po.ro. vmu^eces o ninc*s Vfomcj l/oinjCJ
 MCXCOLO
 MO.OTSO TS- TrajeS covmpletos para Uamobnts y Macao
 Vll\Ào*
 MO . 0^-30 T T- CdvaV)iv\ao«ov\es de es<^oi dorea del Sur
 Hov\^ IXonij
 ---pagebreak--- НО . О*«о 'f 8 'Preadas çjue wo &eav\ die. pov\V© Corto». dbtV Sor
 Uev>^
 qo . o83o SB A'ori^os , cWx^ueVas Hot/VJ V<Ow\g
 HO.O&SO 8 5 GoHoalaS ( pajariVaï Hov\<^ UalA^
 qo . 086(0 8 é Corsés .. Corea» <A«\. Sor
 H®v>g UovW)
 ЧО.ОЪЧО гч £uaaVeS .. CVMVAO»
 HOV»<3 KOWJ
 qo.o88o 88 taedla? ,i calceVtv»e.s HOIAI«J UOO\«J
 qo . oq^o q ,<# "ПеллеАаз Corea del Sor
 Чо . очЗо q 3 Soocas >/ talegas para €\/»vaSar CUvua
 qo . oq>o q ^ 'PedcS . . Corea del Sor
 qo . ÀO4O A O 9 Vela* p»ra «wAsoroaciovies } toldos de
 Vodas elase*
 ЧО . АЛОО A A O ColcUowes V\eu w\aUcoS CUivua
 40 . АААС A A À ArKcolos para acava par Ол\аа
 IkO . AA'iO AA 3 Arpitlercxs para pregar , pavios dc cocvaa ..
 t
 CWwa
 iz
 ---pagebreak--- ANNEXE г
 Modifications techniques demandées
 par La DG XXI à cause des certifications
 douanières à La Foire de BerLin
 1 . Au titre du règLement Le mot " indust ri e L s " est à biffer .
 2 . 4ème considérant :
 - 5ème / 6ème Ligne : au Lieu de " pLafonds textiLes répartis "
 Lire " Les montants fixes à droit nuL "
 - 7ème Ligne : après " droits de douane ayant été rétabLis ..."
 ajouter " pour Les produits soumis à pLafonds "
 - à La fin Les mots " sous forme de contingents tarifaires gérés
 par La Commission " sont à biffer .
 3 . 5ème considérant :
 - 3ème Ligne : au Lieu de " contingents tarifaires " Lire
 " préférences suppLémentai res "
 - 6ème Ligne : La virguLe après " bénéficiaires " est à remplacer
 par " et "; La partie ".... ainsi que Les échanges
 d' informations statistiques y afférentes " est à biffer .
 4 . ArticLe premier :
 Le mot " contingent " ( paragraphes 1,2 et 3 (2 ex ) et 4 ) est à rempLacer
 par " préférences "
 5 . Art i c Le 3 :
 La virguLe après " pays bénéficiaires " est à rempLacer par " et "; La
 partie "... ainsi que Les échanges d' informations statistiques ...."
 est à biffer .
 6 . ArticLe 5 : après "... La vaLeur des marchandises "
 ajouter " Cou Leur quantité , seLon Le cas )".
 7 . ArticLe 6 est à rempLacer par :
 Art i c Le 6
 Les Etats membres transmettent à La Commission , dans Les deux
 semaines qui suivent La fin de chaque trimestre , Le reLevé ces
 imputations effectuées pendant Le trimestre de référence en
 conformité avec Les dispositions du présent règLement .
 8 . ArticLe 7 : Paragraphe 1 est à biffer
 Paragraphe 2 devient 1 .
 13