type: other

text:
Δεσμεύεται η δεύτερη Βουλή από τις κατευθύνσεις της πρώτης στη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος; – constitutionalism.gr
 Λέξεις-Κλειδιά: Αναθεώρηση του Συντάγματος • Ευάγγελος Βενιζέλος
 Στην συνεδρίαση της 14.11.2018 της Ολομέλειας της Βουλής με αντικείμενο την έναρξη της πρώτης φάσης της διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος, σύμφωνα με το άρθρο 110 παρ. 2 – 5 και τη συγκρότηση κοινοβουλευτικής επιτροπής για την επεξεργασία των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας, οι αρχηγοί των δυο παραπάνω κομμάτων διαφώνησαν έντονα ως προς τις δεσμεύσεις της δεύτερης Βουλής. Αυτής που προκύπτει από τις βουλευτικές εκλογές που είναι το δεύτερο στάδιο της αναθεωρητικής διαδικασίας και η οποία στην πρώτη σύνοδό της, δηλαδή με νωπή δημοκρατική εντολή, «αποφασίζει σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις» (άρθρο 110 παρ.3).
 Ο κ. Αλ. Τσίπρας υποστήριξε ότι η δεύτερη Βουλή δεσμεύεται από την κατεύθυνση της αναθεώρησης που ορίζει η πρώτη Βουλή. Ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης υποστήριξε ότι η δεύτερη Βουλή συντελεί την αναθεώρηση ή την αφήνει ανολοκλήρωτη, χωρίς να δεσμεύεται από την κατεύθυνση που τυχόν προσδιόρισε για κάθε αναθεωρητέα διάταξη η πρώτη Βουλή.
 Στην αντιπαράθεση αυτή ο κ. Τσίπρας επικαλέστηκε γνωμοδοτικό σημείωμα του αναπληρωτή καθηγητή Κ. Γιαννακόπουλου[1] και – παραδόξως- δική μου, υποτίθεται, άποψη που διατύπωσα στη Βουλή κατά την αναθεώρηση του 2001.[2] Δυστυχώς, όπως θα δούμε, τη διέστρεψε πλήρως. Ο κ. Μητσοτάκης επικαλέστηκε τις απόψεις του Δ. Τσάτσου[3] και του Αρ. Μάνεση[4] που δίδασκαν, ορθά, την κρατούσα άποψη ότι η δεύτερη Βουλή αποφασίζει σχετικά με τις υπό αναθεώρηση διατάξεις χωρίς να δεσμεύεται από τυχόν κατευθύνσεις ως προς το περιεχόμενο που συμπεριέλαβε στην απόφασή της η πρώτη Βουλή.
 Το ιστορικό βάθος του θέματος
 Το ζήτημα έχει ενδιαφέρον και μεγάλο ιστορικό βάθος[5]. Μετά το κίνημα στο Γουδί στις 18 Ιανουαρίου 1910, σχηματίζεται η μεταβατική κυβέρνηση Στέφανου Δραγούμη προκειμένου να διαλυθεί η Βουλή και να προκηρυχθούν εκλογές για ανάδειξη απευθείας διπλής αναθεωρητικής Βουλής χωρίς να τηρηθούν οι αυστηρές διαδικαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 107 του Συντάγματος του 1844. Η υπάρχουσα κοινή Βουλή, πριν τη διάλυσή της, καθορίζει όμως με το ψήφισμα της 18ης Φεβρουαρίου 1910, όχι μόνο τις προς αναθεώρηση διατάξεις αλλά και τον τρόπο της αναθεώρησης. Το άρθρο 107 του Συντάγματος του 1864 προέβλεπε – θυμίζω- ότι η ανάγκη της αναθεώρησης συγκεκριμένων μη θεμελιωδών διατάξεων έπρεπε να διαπιστωθεί από τη Βουλή σε δυο διαφορετικές βουλευτικές περιόδους με αυξημένη πλειοψηφία τριών τετάρτων του όλου αριθμού των βουλευτών. Όποτε η δεύτερη Βουλή που διαπίστωνε την ανάγκη αναθεώρησης διαλυόταν και αναδεικνυόταν αναθεωρητική Βουλή με διπλάσιο αριθμό βουλευτών που αποφάσιζε σχετικά με την αναθεώρηση. Η Βουλή που ακολουθεί και αναδεικνύεται στις εκλογές της 8ης Αυγούστου 1910 (Α ́ Αναθεωρητική Βουλή), μετά από μια μνημειώδη αγόρευση του Ν. Δημητρακόπουλου[6] , θεώρησε ότι δεν δεσμεύεται από την απόφαση της προηγούμενης Βουλής, παρά μόνο από τα ουσιαστικά όρια της αναθεώρησης, δηλαδή από την προβλεπόμενη στο άρθρο 107 του Συντάγματος του 1864, απαγόρευση αναθεώρησης των θεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος. Η Α ́ Αναθεωρητική Βουλή διαλύεται στις 12 Οκτωβρίου 1910 χωρίς να ολοκληρώσει την αναθεώρηση.
 Στην Β ́ Διπλή Αναθεωρητική Βουλή που ακολούθησε (εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910) και η οποία συντέλεσε την αναθεώρηση ψηφίζοντας το αναθεωρημένο Σύνταγμα του 1864/1911, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως πρωθυπουργός λαμβάνει στο τέλος της συζήτησης για το άρθρο που έλαβε τελικά αριθμό 108 (σημερινό 110) το λόγο και προβαίνει στην ερμηνευτική δήλωση ότι «η προς αναθεώρησιν συγκαλουμένη Βουλή, ανεξαρτήτως των άλλων αυτής καθηκόντων, δεν δύναται, εν τη ασκήσει του αναθεωρητικού αυτής έργου, να εξέλθη των ορίων τα οποία έταξεν η την αναθεώρησιν αποφασίσασα Βουλή»[7]. Όπως εξηγεί ο Ν. Ν. Σαρίπολος[8], όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ομιλεί για όρια εννοεί τις διατάξεις (συγκεκριμένα άρθρα και παράγραφοι) που καθόρισε ως αναθεωρητέες η προηγούμενη Βουλή και όχι τον τρόπο, δηλαδή την κατεύθυνση ή πολύ περισσότερο το περιεχόμενο της αναθεώρησης. Όπως τονίζει ο Ν. Ν. Σαρίπολος[9]: «Τη δήλωσιν ταύτην του πρωθυπουργού απεδέχθη η Βουλή ώστε αναμφισβητήτως τοιαύτη είναι η έννοια του άρθρου 108 του συντάγματος». Τη θέση αυτή του Σαρίπολου που διατυπώθηκε το 1915 δεν αντέκρουσε ποτέ ο Ελευθέριος Βενιζέλος και έτσι κατέστη το κρατούν δόγμα της ελληνικής επιστήμης του Συνταγματικού Δικαίου υπό όλα τα μεταγενέστερα Συντάγματα. Περιλαμβανομένου του ισχύοντος Συντάγματος του 1975, όπως είχα την ευκαιρία να τονίσω στην επί υφηγεσία πραγματεία μου για τα όρια της αναθεώρησης το 1984 [10].
 Η ρύθμιση του Συντάγματος του 1975
 Στα συντάγματα του 1864 (άρθρο 107), του 1911 (άρθρο 108) και του 1952 (άρθρο 108) προβλεπόταν αυξημένη πλειοψηφία για την πρώτη φάση της διαπίστωσης της ανάγκης της αναθεώρησης, αλλά όχι για τη δεύτερη κατά την οποία η Βουλή αποφάσιζε με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών ( Σ.1911 και Σ.1952) ή χωρίς ειδική πρόβλεψη περί πλειοψηφίας ( η διπλή αναθεωρητική Βουλή του Σ. 1864). Το Σύνταγμα του 1927 (άρθρο 125) προέβλεπε τελείως διαφορετική αναθεωρητική διαδικασία από την Εθνική Συνέλευση (Βουλή και Γερουσία από κοινού) με αυξημένη πλειοψηφία τουλάχιστον τριών πέμπτων, χωρίς να μεσολαβούν εκλογές, αλλά με τη δυνατότητα να υποβληθεί η απόφαση της Εθνικής Συνέλευσης σε δημοψήφισμα.
 Η βασική συνεπώς καινοτομία που εισάγει ως προς την αναθεωρητική διαδικασία το ισχύον Σύνταγμα του 1975/1986/2001/2008 που ως προς το άρθρο 110 δεν έχει τροποποιηθεί, είναι η εναλλαγή των πλειοψηφιών. Η δυνατότητα η πρώτη Βουλή να αποφασίσει με αυξημένη πλειοψηφία 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών και η επόμενη Βουλή με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών ή το αντίστροφο (άρθρο 110 παρ. 2-4). Οι δυο Βουλές συμπράττουν στην αναθεωρητική διαδικασία – και υπό την έννοια αυτή είναι και οι δυο αναθεωρητικές – οι ειδικότερες όμως αρμοδιότητές τους ως προς την αναθεώρηση είναι απολύτως διακεκριμένες. Η πρώτη Βουλή διαπιστώνει την ανάγκη αναθεώρησης μετά από πρόταση πενήντα τουλάχιστον βουλευτών. Όπως ορίζεται ρητά στο τελευταίο εδάφιο της παραγράφου 2 του άρθρου 110: «Με την απόφαση αυτή καθορίζονται ειδικά οι διατάξεις που πρέπει να αναθεωρηθούν». Η απόφαση αυτή δεν καθορίζει συνεπώς ούτε την κατεύθυνση της αναθεώρησης, ούτε πολύ περισσότερο το περιεχόμενο της αναθεώρησης. Περιορίζεται στον καθορισμό των υπό αναθεώρηση άρθρων ή μόνο παραγράφων ή μόνο εδαφίων κάποιου άρθρου ή υπάρχουσας ερμηνευτικής δήλωσης κάτω από κάποιο άρθρο ή του σημείου στο οποίο πρέπει να υπάρξει προσθήκη άρθρου, παραγράφου, εδαφίου ή ερμηνευτικής δήλωσης.
 Αυτή η πρακτική ακολουθήθηκε την περίοδο από το 1975 έως σήμερα, στις αναθεωρήσεις του 1986[11], 2001[12] και 2008[13]. Βεβαίως οι προτάσεις αναθεώρησης περιείχαν εκτενείς αιτιολογικές εκθέσεις και βεβαίως στις συζητήσεις στην Επιτροπή Αναθεώρησης και στην Ολομέλεια της πρώτης Βουλής έγιναν διεξοδικές συζητήσεις για την κατεύθυνση και το περιεχόμενο της αναθεώρησης, αλλά οι αποφάσεις των πρώτων Βουλών (Βουλές του 1981, 1996, 2004 αντιστοίχως) διαπίστωναν την ανάγκη αναθεώρησης αριθμητικά προσδιοριζομένων διατάξεων, χωρίς μνεία σε κατεύθυνση ή περιεχόμενο.
 Άλλωστε, όπως ήδη τονίσθηκε, σύμφωνα με την παράγραφο 3 του άρθρου 110: «Αφού η αναθεώρηση αποφασιστεί από τη Βουλή, η επόμενη Βουλή, κατά την πρώτη σύνοδο της, αποφασίζει ... σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις». Η οριοθέτηση της δεύτερης Βουλής αφορά τις διατάξεις και όχι την κατεύθυνση ή πολύ περισσότερο το περιεχόμενο. Επιπλέον η δεύτερη Βουλή μπορεί, αν θέλει, να διατηρήσει αμετάβλητες διατάξεις που κατέστησαν αναθεωρητέες με την απόφαση της πρώτης Βουλής.
 Υποστηρίχθηκε από τον Γενικό Εισηγητή του ΣΥΡΙΖΑ ενώπιον της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της σημερινής Βουλής[14] ότι ο τότε βουλευτής της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας της Νέας Δημοκρατίας Κ. Τρικούπης, ειδικός εισηγητής επί του άρθρου 110 στη λεγόμενη Ε ́ Αναθεωρητική Βουλή, τάχθηκε το 1975 υπέρ της άποψης ότι η δεύτερη Βουλή περιορίζεται από την απόφαση της πρώτης ως προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης. Αυτό δεν είναι ακριβές. Ο τότε ειδικός εισηγητής τάχθηκε υπέρ της δέσμευσης της δεύτερης Βουλής ως προς την καθ ́ ύλην αρμοδιότητά της που περιορίζεται από τις ειδικώς καθοριζόμενες διατάξεις και όχι από την κατεύθυνση ή το περιεχόμενο που θέλει η πρώτη Βουλή. Πρότεινε μάλιστα, υιοθετώντας σχετική θέση του Θεμιστοκλή Τσάτσου, να αποφασίζει η πρώτη Βουλή «ορίζουσα ειδικώς τους αναθεωρητέους θεσμούς ή τας αναθεωρητέας διατάξεις ή το θέμα της επιδιωκόμενης προσθήκης». Χωρίς καμία αναφορά σε κατεύθυνση[15] .
 Η ΑΕΔ 11/2003 και η ΣτΕ (Ολ.) 2512/2016
 Στην ελληνική θεωρία μετά το 1993 είχε υποστηριχθεί από ορισμένους συγγραφείς[16] η αποκλίνουσα της κρατούσας άποψη ότι η δεύτερη Βουλή δεσμεύεται από την απόφαση της πρώτης ως προς την κατεύθυνση. Χωρίς να έχει μεσολαβήσει ιδιαίτερη βιβλιογραφική συζήτηση, το ΑΕΔ, δικάζοντας ως εκλογοδικείο (άρθρο 100 παρ. 1 περ. γ) και όχι ως δικαστήριο άρσης της αμφισβήτησης για την ουσιαστική αντισυνταγματικότητα (άρθρο 100 παρ. 1 περ. ε), περιέλαβε στην απόφασή του 11/2003[17] σκέψη με την οποία εξέτασε ισχυρισμό διαδίκου ότι το αναθεωρημένο το 2001 άρθρο 57 (χωρίς προσδιορισμό παραγράφου και εδαφίου) περιέλαβε το ασυμβίβαστο της επαγγελματικής δραστηριότητας του βουλευτή κατά παράβαση του άρθρου 110 (πάλι χωρίς εξειδίκευση διάταξης). Ο ισχυρισμός ήταν ότι η Ζ ́ Αναθεωρητική Βουλή του 2000 υπερέβη το εύρος της εντολής της προηγούμενης Βουλής (του 1996) που είχε διαπιστώσει την ανάγκη να επανακαθορισθούν τα ασυμβίβαστα των βουλευτών, προκειμένου, όπως κατά την άποψη του διαδίκου όριζε η απόφαση της πρώτης Βουλής, να ληφθούν υπόψη «τα σύγχρονα δεδομένα ως προς τις οικονομικές λειτουργίες του κράτους». Άρα, κατά τον ισχυρισμό αυτό, η επόμενη Βουλή δεν μπορούσε να καθιερώσει ασυμβίβαστα πέραν εκείνων που είτε άμεσα είτε έμμεσα σχετίζονται με το κράτος και τις οικονομικές λειτουργίες του.
 Το ΑΕΔ έκρινε, χωρίς καμία αιτιολογία, ότι ο ισχυρισμός αυτός προβάλλεται παραδεκτώς από την άποψη των ορίων του δικαστικού ελέγχου της αναθεωρητικής διαδικασίας. Τέτοιου είδους παρεμπίπτουσες, παντελώς αναιτιολόγητες, αξιωματικές διαπιστώσεις για τα όρια του δικαστικού ελέγχου επί της αναθεωρητικής διαδικασίας[18], θέτουν υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία του δικαστικού ελέγχου και παράγουν ανεπίτρεπτη για κράτος δικαίου αβεβαιότητα. Το ΑΕΔ εκφράστηκε για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα σε μια δευτέρουσα αναφορική πρόταση, προφανώς γιατί θα απέρριπτε στην ίδια φράση τον ισχυρισμό ως ερειδόμενο επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, δηλαδή ως ουσιαστικά αβάσιμο. Όμως η δευτερεύουσα αναφορική αυτή πρόταση χρησιμοποιείται τώρα για να θεμελιώσει ισχυρισμούς που μεταβάλλουν το κανονιστικό περιεχόμενο του άρθρου 110 Σ.
 Γιατί είναι παραδεκτός ένας ισχυρισμός που προβάλλει παραβίαση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας της αναθεώρησης του Συντάγματος, δηλαδή συνιστά αμφισβήτηση της εσωτερικής τυπικής συνταγματικότητας του αναθεωρημένου Συντάγματος; Ένας αντίστοιχος ισχυρισμός για την εσωτερική τυπική συνταγματικότητα τυπικού νόμου, θα προσέκρουε, σύμφωνα με την πάγια σχετική νομολογία (με εξαίρεση την νομολογία του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την ειδικότητα των συνταξιοδοτικών νόμων και την προηγούμενη γνωμοδότηση της Ολομέλειας του λόγω της ρητής διάταξης του άρθρου 74 Σ.) στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών και στην εσωτερική αυτονομία της Βουλής που δεν επιτρέπει τον δικαστικό έλεγχο στα interna corporis. Ακόμη και ο σεβασμός των αποκλειστικών νομοθετικών αρμοδιοτήτων της Ολομέλειας της Βουλής κατά το άρθρο 72 παρ.1, δεν ελέγχεται δικαστικά[19] . Επιπλέον το ΑΕΔ ως δικαστήριο άρσης των αμφισβητήσεων ως προς την αντισυνταγματικότητα τυπικού νόμου, περιορίζεται ρητά (άρθρο 100 παρ. 1 περ. ε Σ.) μόνο στην ουσιαστική αντισυνταγματικότητα, άρα η τυπική αντισυνταγματικότητα δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά του διότι δεν εμπίπτει ούτε στην αρμοδιότητα των τριών δικαιοδοτικών κλάδων. Πώς ενώ το ΑΕΔ δεν είναι δικαστήριο της τυπικής συνταγματικότητας του νόμου αναγορεύθηκε ενεργώντας ως εκλογοδικείο σε δικαστήριο της εσωτερικής τυπικής συνταγματικότητας του Συντάγματος, δηλαδή της αναθεωρητικής διαδικασίας;
 Οι ενστάσεις αυτές στη συγκεκριμένη υπόθεση υπερκαλύφθηκαν από την πραγματολογική διαπίστωση του Δικαστηρίου ότι η πρώτη Βουλή δεν είχε περιλάβει στην απόφασή της για την ανάγκη αναθεώρησης και αναφορά στην κατεύθυνση. Όσα είχαν λεχθεί στην εισήγηση της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής ως προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης του άρθρου 57 δεν περιελήφθησαν στην απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής για την ανάγκη αναθεώρησης του άρθρου 57 που δεν αναφερόταν σε κατεύθυνση. Το ΑΕΔ δέχεται συνεπώς ότι η πρώτη Βουλή δεν έχει την υποχρέωση να ορίσει κατεύθυνση, αλλά μπορεί να αρκεστεί στη διαπίστωση της ανάγκης αναθεώρησης. Αν όμως ορίσει κατεύθυνση, δεσμεύει την επόμενη Βουλή. Πάντοτε και χωρίς άλλες προϋποθέσεις; Ακόμη και αν οι εκλογές που μεσολαβούν οδηγούν σε ριζική μεταβολή συσχετισμών; Ακόμη και αν η πρώτη Βουλή αποφάσισε μόνο με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών και η δεύτερη καλείται να αποφασίσει με την αυξημένη πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού; Μπορεί η δεύτερη Βουλή να αδρανήσει ή να αποφασίσει ρητά να μη προβεί στην αναθεώρηση κάποιας διάταξης που κρίθηκε αναθεωρητέα στην πρώτη Βουλή;
 Αυτό το τελευταίο ζήτημα κλήθηκε να κρίνει η Ολομέλεια του ΣτΕ με την 2512/2016 απόφασή της, ύστερα από αίτηση ακύρωσης που υπέβαλε Σύμβουλος της Επικρατείας κατά του Προεδρικού Διατάγματος προαγωγής νεωτέρου του Συμβούλου σε θέση Αντιπροέδρου του ΣτΕ. Ο αιτών προέβαλε τον ισχυρισμό, επικαλούμενος τις προπαρασκευαστικές εργασίες της αναθεώρησης του 2001, ότι η αληθής έννοια του άρθρου 90 παρ. 5 Σ. είναι ότι απαγορεύεται η αδικαιολόγητη ανατροπή της διαμορφωμένης σειράς αρχαιότητας των δικαστικών λειτουργών. Ειδικότερα προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι εφόσον η Βουλή του 1996 έκρινε αναθεωρητέα τη διάταξη του άρθρου 90 παρ. 5, η Ζ ́ Αναθεωρητική Βουλή (του 2000) δεν μπορούσε να απέχει από την αναθεώρηση της συγκεκριμένης διάταξης. Το ΣτΕ, ακολουθώντας την ΑΕΔ 11/ 2003 θεώρησε παραδεκτό τον ισχυρισμό, αλλά τον απέρριψε ως αβάσιμο δεδομένου ότι η επιλογή, σύμφωνα με το άρθρο 90 παρ. 5 Σ., δεν γίνεται αυτομάτως και κατ ́ αρχαιότητα αλλά μεταξύ όλων των συμβούλων που έχουν τα νόμιμα προσόντα. Υπό άλλη εκδοχή ο ισχυρισμός θα προσέκρουε άλλωστε στο απαράδεκτο της παρ. 6 του άρθρου 90. Το ΣτΕ έκρινε στη συνέχεια παραδεκτό, αλλά απέρριψε ως αβάσιμο, τον ισχυρισμό ότι η δεύτερη Βουλή δεν μπορούσε να απέχει από την αναθεώρηση διάταξης που έκρινε αναθεωρητέα η πρώτη Βουλή γιατί η απόφαση της πρώτης Βουλής συνιστά «πρόταση». Υποθέτω ότι ο όρος πρόταση δεν χρησιμοποιείται εδώ με την έννοια που έχει στο Δίκαιο των Διοικητικών Πράξεων, καθώς το άρθρο 110 χρησιμοποιεί τους όρους «απόφαση» και «αποφασίζει» με πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο και για την πρώτη και για τη δεύτερη Βουλή.
 Τα θετικά πορίσματα της νομολογίας αυτής είναι, πρώτον, ότι η πρώτη Βουλή δεν έχει υποχρέωση να καθορίσει την κατεύθυνση της αναθεώρησης, αλλά αρκεί να διαπιστώσει την ανάγκη αναθεώρησης συγκεκριμένων συνταγματικών διατάξεων και, δεύτερον, ότι η επόμενη Βουλή που προκύπτει από τις εκλογές που μεσολαβούν μπορεί να μη προβεί σε αναθεώρηση διάταξης που έκρινε αναθεωρητέα η πρώτη Βουλή[20]. Αντιθέτως προκύπτουν δυο σοβαρά ζητήματα. Πρώτον, η παντελώς αναιτιολόγητη αποδοχή της αρμοδιότητος άσκησης δικαστικού ελέγχου της εσωτερικής τυπικής συνταγματικότητας της αναθεώρησης. Και, δεύτερον, η απουσία έστω και υπαινικτικής αναφοράς στην διαφοροποίηση των πλειοψηφιών στην πρώτη Βουλή. Δεν είναι προφανώς ταυτόσημες οι καταστάσεις όταν η πρώτη Βουλή αποφασίζει για την ανάγκη αναθεώρησης και επιπλέον για την κατεύθυνση απλώς με απόλυτη πλειοψηφία και όταν αποφασίζει με αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών εμπιστευόμενη της απλή (απόλυτη) πλειοψηφία της επόμενης Βουλής.
 Η ποικιλία των ενδεχομένων και η μόνη εγγύηση
 Διαμορφώνονται κατά τον τρόπο αυτό πολλές εκδοχές: Η πρώτη Βουλή να αποφαίνεται για την κατεύθυνση με απόλυτη πλειοψηφία και να επιδιώκει να δεσμεύσει την αυξημένη πλειοψηφία των τριών πέμπτων της επόμενης Βουλής. Η πρώτη Βουλή να αποφαίνεται για την κατεύθυνση με αυξημένη πλειοψηφία τριών πέμπτων και να επιδιώκει να δεσμεύσει την επόμενη Βουλή που μπορεί να αποφασίσει με μόνη την απόλυτη πλειοψηφία ή στην οποία διαμορφώνεται νέα αυξημένη πλειοψηφία τριών πέμπτων με σαφώς διαφορετική αντίληψη από την αυξημένη πλειοψηφία των τριών πέμπτων της πρώτης Βουλής. Είναι συνεπώς προφανές ότι ενόψει της ποικιλίας των ενδεχομένων, υπάρχει μόνο μια απλή, πρακτική και ασφαλής εγγύηση: η διατήρηση της υποχρέωσης να συγκροτηθεί αυξημένη πλειοψηφία τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών στην δεύτερη Βουλή.
 Τα όρια του δικαστικού ελέγχου της αναθεώρησης
 Το μείζον βεβαίως ζήτημα που θέτουν οι δυο αποφάσεις που αναφέρθηκαν είναι αυτή καθεαυτήν η άσκηση δικαστικού ελέγχου της εσωτερικής τυπικής συνταγματικότητας της αναθεωρητικής διαδικασίας[21]. Τέτοιος έλεγχος δεν θεμελιώνεται ούτε στο άρθρο 93 παρ. 4 σύμφωνα με το οποίο «Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενο του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα», ούτε στο άρθρο 100 παρ.1 το οποίο στην περίπτωση ε ́ αναθέτει στο ΑΕΔ την άρση της αμφισβήτησης για την ουσιαστική αντισυνταγματικότητα ή την έννοια διάταξης τυπικού νόμου, αν εκδόθηκαν γι ́ αυτές αντίθετες αποφάσεις του ΣτΕ, του ΑΠ ή του ΕΣ. Άλλωστε, όταν το ΑΕΔ θεώρησε ότι έχει αρμοδιότητα να άρει αμφισβήτηση για την έννοια διάταξης του Συντάγματος και οδηγήθηκε με τον τρόπο αυτό, κατ ́αποτελεσμα, σε αυθεντική ερμηνεία του Συντάγματος που είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του αναθεωρητικού νομοθέτη, ασκήθηκε έντονη κριτική[22] που οδήγησε σε αλλαγή της νομολογίας του ΑΕΔ. Η μη αποδοχή από την αναθεωρητική Βουλή της ερμηνείας ότι δεν δεσμεύεται από τις τυχόν κατευθύνσεις που αποφάσισε η πρώτη Βουλή, συνιστά μήπως κατάλυση του Συντάγματος και συνεπώς ενεργοποιεί το άρθρο 87 παρ. 2 Σ., δηλαδή θεμελιώνει μια ειδική μορφή αντίστασης των δικαστικών λειτουργών[23]; Κατά τη γνώμη μου, όχι. Μια τέτοια θεώρηση θα μετέτρεπε ένα όψιμο ερμηνευτικό ζήτημα σε μείζονα πολιτειακή κρίση και θα έφερνε τον δικαστή ευθέως αντιμέτωπο με τη βούληση του εκλογικού σώματος που ανέδειξε την αναθεωρητική Βουλή καθώς και με τις αποφάσεις της ίδιας της αναθεωρητικής Βουλής. Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε σε αμφισβήτηση περί του κύρους του Συντάγματος. Τέτοιες όμως δικανικές αποφάνσεις πρέπει να διατυπώνονται ρητά και ενσυνειδήτως και όχι με ελλειπτικές διατυπώσεις και παρεμπιπτόντως. Θεωρώ συνεπώς ότι δεν εμπεριέχονται στις σχετικές σκέψεις των δυο παραπάνω αποφάσεων που έχουν ως στόχο να εκδικάσει το Δικαστήριο την συγκεκριμένη υπόθεση που έχει ενώπιον του και όχι να απαντήσει σε μείζονα και αφηρημένα δογματικά ζητήματα για τον δικαστικό έλεγχο της αναθεώρησης.
 Οι συγγραφείς που αποδέχθηκαν τις θέσεις της ΑΕΔ 12/2003 και τις ταξινομήσεις πιθανών στάσεων της πρώτης Βουλής που απορρέουν από την απόφαση αυτή, δεν έθεσαν, εξ όσων γνωρίζω, ούτε το ζήτημα της αρμοδιότητας και των ορίων του δικαστικού ελέγχου της αναθεωρητικής διαδικασίας, ούτε το ζήτημα της πλειοψηφίας με την οποία ενήργησε η πρώτη και η δεύτερη Βουλή[24].
 Η μόνη ασφαλής λύση
 Η κρατούσα θέση στην επιστημονική συζήτηση εξακολουθεί να είναι ότι η δεύτερη Βουλή που έχει νωπή εκλογική νομιμοποίηση και την αρμοδιότητα να αποφασίζει σχετικά με τις αναθεωρητές διατάξεις δεσμεύεται ως προς τον κατάλογο των αναθεωρητέων διατάξεων και δεν μπορεί να τον υπερβεί, αλλά δεν δεσμεύεται ως προς την κατεύθυνση και το περιεχόμενο της νέας κατάστρωσης[25] . Όμως έχουν διατυπωθεί αντίθετες επιστημονικές απόψεις που δηλώνει ότι υιοθετεί ο ΣΥΡΙΖΑ, η νομολογία περιλαμβάνει τις δυο παραπάνω αποφάσεις και σχετικοί ισχυρισμοί μπορούν να προβληθούν ενώπιον δικαστηρίων και μετά από μια μελλοντική αναθεώρηση. Η αναθεώρηση δεν μπορεί να είναι ζήτημα δικανικής αντιπαράθεσης ή δικονομικών συγκρούσεων επί του παραδεκτού της προβολής ορισμένων ισχυρισμών. Είναι μια στιγμή επικοινωνίας του αυστηρού και γραπτού Συντάγματος με την Ιστορία, ενώ συντρέχει ο κίνδυνος να επικρατήσουν μυωπικές σκοπιμότητες της συγκυρίας. Επιπλέον το Σύνταγμα επιβάλλει την υποχρεωτική συναίνεση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων προκειμένου να συντελεσθεί μια αναθεώρηση. Για το λόγο αυτό πρέπει να γίνονται ουσιαστικά και όχι απλώς τυπικά ή προσχηματικά σεβαστές οι αυξημένες πλειοψηφίες που προβλέπει το άρθρο 110.
 Η μόνη πραγματική εγγύηση για τον αυστηρό χαρακτήρα του Συντάγματος, την ευρυχωρία και την αντοχή του είναι να μην διατίθεται η αυξημένη πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών παρά μόνο στη δεύτερη Βουλή που αποφασίζει σχετικά με τις υπό αναθεώρηση διατάξεις και καταστρώνει το περιεχόμενό τους. Αν η αυξημένη αυτή πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών διατεθεί επιπόλαια στην πρώτη Βουλή, τότε η δεύτερη μπορεί να συντελέσει την αναθεώρηση με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, δηλαδή με τη συνήθη κυβερνητική πλειοψηφία. Τέτοια αυξημένη πλειοψηφία τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών μπορεί να διαμορφωθεί στην πρώτη Βουλή, μόνο όταν όσοι βουλευτές την συγκροτούν συμφωνούν ρητώς και απολύτως όχι μόνο ως προς την ανάγκη της αναθεώρησης αλλά και ως προς την κατεύθυνση και την αντίληψή της. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι όταν υπάρχουν βουλευτές και κοινοβουλευτικές ομάδες που συμφωνούν και ως προς την ανάγκη και ως προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης, μπορούν να ψηφίζουν από κοινού με πιθανότητα σχηματισμού της αυξημένης πλειοψηφίας των τριών πέμπτων του όλου αριθμού. Αναλαμβάνουν βεβαίως τον κίνδυνο η απλή (απόλυτη ) πλειοψηφία της επόμενης Βουλής να αγνοήσει και την βούληση τους και την αυξημένη πλειοψηφία που συγκρότησαν στην πρώτη Βουλή . Αν κατά μείζονα λίγο υπάρχει διαφωνία ή κρίσιμη διαφορά ως προς την κατεύθυνση και το μελλοντικό περιεχόμενο της αναθεώρησης, κατά την ψηφοφορία στην πρώτη Βουλή ως προς την ανάγκη αναθεώρησης δεν πρέπει να ενωθούν και να προσμετρηθούν ενιαία οι ψήφοι. Εκτός και αν κάποιοι θέλουν να παραιτηθούν από την εγγύηση της αυξημένης πλειοψηφίας στη δεύτερη Βουλή, θεωρώντας ανιστόρητα ότι θα ελέγχουν αυτοί την απόλυτη πλειοψηφία της.
 Αυτή ήταν η θέση που υποστήριξα το 1995 στην έναρξη των συζητήσεων που οδήγησαν στην αναθεώρηση του 2001. Αυτό τόνισα στην συνεδρίαση της 29ης Μαΐου 1995 στην τότε Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος[26]. Αυτή είναι και σήμερα η επιστημονική και πολιτική μου θέση, παράκληση και προτροπή προκειμένου να διαφυλαχθεί το κύρος του Συντάγματος και να αποκτήσουν νόημα οι μετά – πλειοψηφικές εγγυήσεις της υποχρεωτικής αναθεωρητικής συναίνεσης.
 Δυστυχώς ο κ. Τσίπρας επιχείρησε να διαστρέψει την άποψη μου χωρίς – ελπίζω – να έχει διαβάσει την αγόρευση μου του 1995 την οποία επικαλέστηκε νομίζοντας ότι είναι του 2001. Όταν όμως υπάρχει τέτοια διαδικαστική δολιχοδρομία στην έναρξη της αναθεωρητικής διαδικασίας, το αντίβαρο είναι ένα: ο σεβασμός της πρακτικής των προηγούμενων αναθεωρητικών διαδικασιών του ισχύοντος Συντάγματος ως προς το περιεχόμενο της απόφασης της πρώτης Βουλής και η διαφύλαξη της αυξημένης πλειοψηφίας των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών για τη δεύτερη Βουλή, την αναθεωρητική, που διαμορφώνει το περιεχόμενο των αναθεωρημένων συνταγματικών διατάξεων.
 [1] Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου, Επί της διαδικασίας της συνταγματικής αναθεώρησης (άρθρο 110 του Συντάγματος): η δυνατότητα δέσμευσης της Αναθεωρητικής Βουλής από τις ουσιαστικές κατευθύνσεις της προτείνουσας Βουλής. Σημείωμα, 31.8.2017 (κατατέθηκε από τον Πρωθυπουργό και Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στην συνεδρίαση της 14.11.2018 της Ολομέλειας της Βουλής). Ήδη, ο συγγραφέας δημοσίευσε εκτενέστερη παρουσίαση των απόψεων του: Κ. Γιαννακόπουλος, «η δυνατότητα δέσμευσης της Αναθεωρητικής Βουλής από τις ουσιαστικές κατευθύνσεις της προτείνουσας Βουλής», constitutionalism.gr, 27.11.2018
 [2] Στην Ολομέλεια της Βουλής (χωρίς να είμαι παρών) ο κ. Τσίπρας επικαλέστηκε το εξής απόσπασμα από αγόρευση μου κατά τη διάρκεια της αναθεωρητικής διαδικασίας που οδήγησε στην αναθεώρηση του 2001: «Το 1985 το ΠΑΣΟΚ πρότεινε την αναθεώρηση του κεφαλαίου περί Προέδρου της Δημοκρατίας, προς την κατεύθυνση της συρρίκνωσης των αρμοδιοτήτων. Εάν υποτεθεί ότι το ΠΑΣΟΚ έχανε τις εκλογές του 1985 και αναδεικνυόταν μια άλλη Βουλή με άλλη πλειοψηφία, της Νέας Δημοκρατίας, θα μπορούσαμε να έχουμε αναθεώρηση του Συντάγματος προς την κατεύθυνση της αύξησης των αρμοδιοτήτων; Ασφαλώς όχι». Κατέθεσε τη σελίδα 90 του τόμου: Βουλή των Ελλήνων, Περίοδος Η ́, Προτάσεις Αναθεώρησης Διατάξεων του Συντάγματος – Πρακτικά και έκθεση Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος, 1996. Πρόκειται για απόσπασμα αγόρευσης μου στην συνεδρίαση της 29ης Μαΐου 1995 της Επιτροπής Αναθεώρησης. Με δυο αγορεύσεις μου στη συνεδρίαση εκείνη εξήγησα γιατί λόγω των προβλημάτων που ενδέχεται να προκύψουν ως προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης, στην πρώτη Βουλή δεν πρέπει να αθροίζονται υπέρ της ανάγκης αναθεώρησης μιας διάταξης του Συντάγματος οι ψήφοι βουλευτών που συμφωνούν μεν ως προς την ανάγκη αναθεώρησης, διαφωνούν όμως ως προς την κατεύθυνση. Θα διαμορφώνεται έτσι αυξημένη πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών ως προς την ανάγκη αναθεώρησης μόνο όταν υπάρχει συναίνεση και ως προς την κατεύθυνση. Διαφορετικά η ανάγκη αναθεώρησης είτε δεν θα αποφασίζεται είτε θα αποφασίζεται μόνο με την απόλυτη πλειοψηφία ώστε να παραμένει η εγγύηση της αυξημένης πλειοψηφίας των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών στην δεύτερη Βουλή που αποφασίζει για το περιεχόμενο των αναθεωρημένων διατάξεων. Αυτή ακριβώς είναι και σήμερα η θέση μου. Παρατίθενται στο Παράρτημα οι δυο παρεμβάσεις μου της 29ης Μαΐου 1996.
 [3] Βλ. Δ.Θ. Τσάτσος, Συνταγματικό Δίκαιο, τόμος Α ́, σελ. 218.
 [4] Βλ. Αρ. Μάνεσης, Η αναθεώρησις του Συντάγματος. Συμβολή εις την ερμηνείαν του άρθρου 108,1966, σελ. 33 επ. Η ίδια μελέτη επαναδημοσιεύεται στην συλλογή μελετών, Αρ. Μάνεσης, Συνταγματική θεωρία και πράξη, 1980, σελ.142 επ., ιδίως σελ. 153 και την εκεί υποσημείωση 29 όπου, μεταξύ άλλων, και αντιδιαστολή με τη ρύθμιση του νορβηγικού Συντάγματος.
 [5] Βλ. Ν. Αλιβιζάτος, Εισαγωγή στην ελληνική συνταγματική Ιστορία, Τεύχος Α’ 1821-1941, 1981, σελ. 16επ. 103 επ.
 [6] Βλ. Α ́ Αναθεωρητική Βουλή, Εφημερίς των συζητήσεων της Βουλής, Συνεδρίασης 1, Σεπτεμβρίου 3 1910, σελ. 7 επ.
 [7] Βλ. Πρακτικά των συνεδριάσεων της Β ́Διπλής Αναθεωρητικής Βουλής, τ.Ι , 1911, σελ. 1357.
 [8] Ελληνικόν Συνταγματικόν Δίκαιον – Ερμηνεία του αναθεωρηθέντος Ελληνικού Συντάγματος εν συγκρίσει προς τα των ξένων κρατών, τόμος Α’, Τρίτη έκδοσις επηυξημένη,1915, επανέκδοση του 1987 από τις εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, σελ.117-119 με τον αντίστοιχο υπομνηματισμό.
 [9] Ο.π, σελ. 118 και την εκεί υποσημείωση 2.
 [10] Βλ. Ευάγγελος Βενιζέλος, Τα όρια της αναθεώρησης του Συντάγματος 1975, 1984, σελ. 218 και την εκεί υποσημείωση 24.
 [11] Οι αποφάσεις για την ανάγκη αναθεώρησης συγκεκριμένων, αριθμητικά προσδιοριζόμενων διατάξεων του Συντάγματος, αλλά χωρίς αναφορά σε κατεύθυνση, ελήφθησαν στις συνεδριάσεις ΡΚ της 6ης Απριλίου 1985 και ΡΛ της 6ης Μαΐου 1985 της Ολομέλειας της Βουλής (Γ ́ Περίοδος Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, Δ ́ Σύνοδος).
 [12] Οι αποφάσεις για την ανάγκη αναθεώρησης συγκεκριμένων, αριθμητικά προσδιοριζόμενων διατάξεων του Συντάγματος, αλλά χωρίς αναφορά σε κατεύθυνση, ελήφθησαν στις συνεδριάσεις ΡΛΕ της 20 ης Μαΐου 1998 και ΡΞ της 24ης Ιουνίου 1998 της Ολομέλειας της Βουλής (Θ ́ Περίοδος Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, Β ́ Σύνοδος).
 [13] Οι αποφάσεις για την ανάγκη αναθεώρησης συγκεκριμένων, αριθμητικά προσδιοριζόμενων διατάξεων του Συντάγματος, αλλά χωρίς αναφορά σε κατεύθυνση, ελήφθησαν στις συνεδριάσεις ΠΔ της 22ας Φεβρουαρίου 2007 και ΡΖ της 28ης Μαρτίου 2007 της Ολομέλειας της Βουλής (ΙΑ Περίοδος Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, Γ ́Σύνοδος).
 [14] Παρέμβαση του γενικού εισηγητή του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Κατρούγκαλου στην συνεδρίαση της 22ας Νοεμβρίου 2018 της Επιτροπής Αναθεώρησης που συγκροτήθηκε με την από 14.11.2018 απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής
 [15] Η τοποθέτηση του τότε ειδικού εισηγητή της πλειοψηφίας (Νέα Δημοκρατία) Κ. Τρικούπη για το άρθρο 110 περιλαμβάνεται στα Επίσημα Πρακτικά της Ολομέλειας της Ε ́ Αναθεωρητικής Βουλής, σελ. 872 επ., ιδίως σελ. 875-876. Η άποψη του Θεμ. Τσάτσου έχει διατυπωθεί στο πλαίσιο κοινοβουλευτικής εισήγησής του για το άρθρο 108 του Σ.1952 και δημοσιεύεται στο: Θ. Τσάτσος, Μελέται Συνταγματικού Δικαίου 1958, σελ. 151 επ., ιδίως σελ.166- 167. Ως προς τις δεσμεύσεις της αναθεωρητικής Βουλής ο Θ. Τσάτσος τονίζει (σελ. 165) ότι αυτή περιορίζεται «εις τα θέματα εκείνα ως προς τα οποία η διαλυθείσα Βουλή διεπίστωσε την ανάγκη της αναθεωρήσεως». Δεν αναφέρεται σε «κατευθύνσεις» της πρώτης Βουλής.
 [16] Βλ. Π. Παραράς, Οι περιορισμένες εξουσίες της αναθεωρητικής Βουλής, ΤοΣ 19 (1993), σελ. 311-328, Κ. Μπακογιάννης, Η αναθεώρηση του Συντάγματος: αποτέλεσμα σταθερού προσανατολισμού δυο διαδοχικών Βουλών, ΤοΣ, 1995, σελ. 3-30, Ξ. Κοντιάδης, Δεσμεύσεις και αυτοπεριορισμός της δεύτερης αναθεωρητικής Βουλής, ΤοΣ,1999, σελ. 1064 επ. Επίσης, Φ. Βασιλόγιαννης – Β. Βουτσάκης, «Προκαταρκτικά ζητήματα της αναθεώρησης του Συντάγματος», σε: Γ. Παπαδημητρίου (επ.), Αναθεώρηση του Συντάγματος και Εκσυγχρονισμός των Θεσμών, 2000, σελ 3 επι. Γ. Κατρούγκαλος, Η αναθεώρηση της αναθεώρησης. Μερικές σκέψεις για τα ουσιαστικά και διαδικαστικά όρια της αναθεωρητικής λειτουργίας, σε Γ. Παπαδημητρίου (επ.), Αναθεώρηση του Συντάγματος και εκσυγχρονισμός των θεσμών, ό.π., σ. 23 επ., ιδίως σ. 32∙ Χ. Χατζή, Κωλύματα, ασυμβίβαστα και εκσυγχρονιστικά διλήμματα, ΝοΒ 2002, σ. 58 επ. , Γ. Σωτηρέλης, Κωλύματα εκλογιμότητας και ασυμβίβαστα βουλευτών, στο μεταίχμιο δύο συνταγματικών αναθεωρήσεων, 2006, σελ 174. Βλ. τώρα τη σύνοψη της σχετικής επιστημονικής συζήτησης που κάνει ο Ξ. Κοντιάδης, Σχόλιο στο άρθρο 110, σε: Φ. Σπυρόπουλος/ Ξ. Κοντιάδης/ Χ. Ανθόπουλος/ Γ. Γεραπετρίτης, Σύνταγμα. Κατ ́ άρθρο ερμηνεία, 2017, σελ. 1769 επ. και τον σχετικό υπομνηματισμό.
 [17] Δημοσιεύεται σε ΔτΑ Νο 42/2009, σελ. 553 επ.
 [18] Για μια ευρύτερη παρουσίαση του ζητήματος του δικαστικού ελέγχου της αναθεώρησης του Συντάγματος βλ. Ευάγγελος Βενιζέλος, ο.π. (υποσημ. 10) σελ. 251 επ. Από την πρόσφατη διεθνή βιβλιογραφία βλ. Kemal Gözler, Judicial Review of constitutional Amendments: A comparative Study, 2008.
 [19] Βλ. Γ. Γεραπετρίτης, Σχόλια στα άρθρα 72 και 74 στο: Φ. Σπυρόπουλος / Ξ. Κοντιάδης / Χ. Ανθόπουλος /Γ. Γεραπετρίτης, ο.π. (υποσημ. 16) σελ. 1155 επ. και 1173 επ., με παρουσίαση της σχετικής νομολογίας και της σχετικής επιστημονικής συζήτησης. Πιο αναλυτικά στη μονογραφία του ίδιου, Σύνταγμα και Βουλή. Αυτονομία και ανέλεγκτο των εσωτερικών του Σώματος, 2012.
 [20] Βλ. Ν. Ι. Σαρίπολος, (υπ. 8), σελ 119 και την εκεί υποσημείωση 2: « Η Βουλή δύναται και oφείλει να λάβη τοιαύτην ή τοιαύτην απόφαση, δυναμένη μεν να απορρίψη προτεινομένην διατάξεων τινός αναθεώρηση, αλλ’ ουχί να μη αποφανθή παντάπασι, του άρθρου 108 λέγοντος επιτακτικώς ότι ‘‘η Βουλή αποφασίζει επί των αναθεωρητέων διατάξεων’’»
 [21] Για τη διάκριση μεταξύ ουσιαστικής και τυπικής συνταγματικότητας και για την περαιτέρω διάκριση της τυπικής συνταγματικότητας σε εσωτερική και εξωτερική βλ. ενδεικτικά Β. Σκουρή – Ευ. Βενιζέλου, Ο δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων, 1985, σελ. 83 επ., Ευάγγελος Βενιζέλος, Μαθήματα Συνταγματικού Δικαίου, Αναθεωρημένη έκδοση, 2008 σελ. 234-235, σελ 255.
 [22] Βλ. Ευάγγελος Βενιζέλος, Το ΑΕΔ και η αυθεντική ερμηνεία του Συντάγματος, ΕΔΔΔ, 1988.3, σελ. 225-235, τώρα σε: Ευάγγελος Βενιζέλος, Η ερμηνεία του Συντάγματος και τα όρια του δικαστικού ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων,1994, σελ. 139-150. Επρόκειτο για την ΑΕΔ 161/1983, ΕΕΝ 1984, σελ 149 επ. Ακολούθησε, προς την ορθή κατεύθυνση, η ΑΕΔ 38/1989, Δι Δικ, 1990, σελ 274 επ.
 [23] Για τα στοιχεία που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου να υφίσταται κατάλυση του Συντάγματος βλ. Φ. Σπυρόπουλος, Το δικαίωμα αντίστασης κατά το άρθρο 120 παρ. 4 του Συντάγματος, 1987, σελ. 51 επ. Επίσης, Αντώνης Μανιτάκης, Ελληνικό Συνταγματικό Δίκαιο, τομ.1 ,2004, σελ. 478 επ., Κ. Χρυσόγονος, Συνταγματικό Δίκαιο, 2η έκδοση, 2014 (συνδρομή Σ. Κουτνατζή), σελ. 67 επ.
 [24] Βλ. Α. Παντελής, Εγχειρίδιο Συνταγματικού Δικαίου, γ ́ έκδοση, 2016, σελ.427, Κ. Χρυσόγονος, ο.π (υποσημ. 21), σελ. 108, Λίνα Παπαδοπούλου, Συνταγματικό Δίκαιο- Πανεπιστημιακές παραδόσεις, www. kalipos.gr, 2015, σελ.193-194.
 [25] Μνημονεύθηκαν ήδη στις υποσημειώσεις που προηγήθηκαν οι Ν.Ν. Σαρίπολος, Θεμ. Τσάτσος, Αρ. Μάνεσης, Δ.Θ. Τσάτσος. Μνημονεύθηκε επίσης η θέση που διατύπωσα στην επί υφηγεσία πραγματεία μου για τα όρια της αναθεώρησης, το 1984, όπου και γίνεται αναφορά (σελ. 218) στην κρατούσα αυτή θέση της επιστήμης υπό το καθεστώς όλων των προϊσχυσάντων συνταγμάτων. Επίσης, Ευάγγελος Βενιζέλος, Μαθήματα, ο.π. (υποσημ. 19) σελ. 86. Υπό το ισχύον Σύνταγμα πρέπει να αναφερθεί επίσης η μελέτη του Γ. Κασιμάτη, Η αναθεώρηση του Συντάγματος. Σκέψεις και παρατηρήσεις, ΤοΣ, 6/2000, σελ. 998 επ. Ο Αντώνης Μανιτάκης, ο.π (υποσημ. 21) καταλήγει σε συμπέρασμα ανάλογο με το υποστηριζόμενο στην παρούσα μελέτη. Ο Φ. Σπυρόπουλος, Συνταγματικό Δίκαιο, 2018, σελ. 96, τονίζει ότι η συζήτηση στην πρώτη Βουλή αφορά την ανάγκη της αναθεώρησης και τις αναθεωρητέες διατάξεις χωρίς να αναφέρεται σε κατεύθυνση της αναθεώρησης. Τη σχετική επιστημονική συζήτηση συνοψίζει εξαιρετικά, όπως ήδη σημειώθηκε, ο Ξ. Κοντιάδης, ο.π. (υποσημ. 15). Με την κρατούσα αυτή θέση συντάσσονται ο Χαρ. Ανθόπουλος, Οι δυσκολίες της συνταγματικής αναθεώρησης, Τα Νέα 18.10.2018 και στην ιστοσελίδα constitutionalism.gr, και ο Σπύρος Βλαχόπουλος, Η σημερινή Βουλή και η συνταγματική αναθεώρηση, Καθημερινή, 24.11.2018. Στο βιβλίο μου του 1984, ο.π., περιλαμβάνεται αναφορά στον Αλ. Σβώλο αλλά και στους Χ. Σγουρίτσα, Η. Κυριακόπουλο και Κ. Γεωργόπουλο (που παραθέτει όλη την μέχρι το 1965 συζήτηση).
 [26] Βλ. υποσημείωση 2.
 ← Η δυνατότητα δέσμευσης της Αναθεωρητικής Βουλής από τις ουσιαστικές κατευθύνσεις της προτείνουσας Βουλής Άλλη μια παρέμβαση για την αναθεωρητική διαδικασία →


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 20.11.2010
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 317/13
 Eelotsusetaotlus, mille on esitanud Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Ungari Vabariik) 28. juulil 2010 — VALE Építési Kft.
 (Kohtuasi C-378/10)
 ()
 2010/C 317/25
 Kohtumenetluse keel: ungari
 Eelotsusetaotluse esitanud kohus
 Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága
 Põhikohtuasja pooled
 Kaebuse esitaja: VALE Építési Kft.
 Eelotsuse küsimused
 1.
 Kas sihtliikmesriik peab järgima EÜ artikleid 43 ja 48 juhul, kui teises liikmesriigis (päritoluliikmesriik) asutatud äriühing viib oma asukoha üle sihtliikmesriiki ja laseb sellega seoses end samal ajal päritoluliikmesriigi äriregistrist kustutada, kui äriühingu omanikud sõlmivad uue asutamislepingu vastavalt sihtliikmesriigi õigusele ja taotlevad äriühingu kandmist sihtliikmesriigi äriregistrisse kooskõlas nimetatud riigi seadustega?
 2.
 Kui vastus esimesele küsimusele on jaatav, siis kas kirjeldatud olukorras tuleks EÜ artikleid 43 ja 48 tõlgendada nii, et nendega on vastuolus sihtliikmesriigi õigusaktid või tavad, mis takistavad teises liikmesriigis (päritoluliikmesriik) seaduslikult asutatud äriühingul viia oma asukoht üle sihtliikmesriiki ja jätkata oma tegevust selle riigi seadustega kooskõlas?
 3.
 Kas teisele küsimusele vastamisel on oluline, mis põhjusel sihtliikmesriik äriühingu äriregistrisse kandmast keeldub? Täpsemalt:
 —
 kas tuleb arvestada sellega, kui sihtliikmesriigis esitatud asutamislepingus nimetab äriühing oma õiguseellasena päritoluliikmesriigis asutatud äriühingut, mille ta on palunud äriregistrist kustutada, ja taotleb kõnealuse äriühingu kui õiguseellase kandmist sihtliikmesriigi äriregistrisse;
 —
 kas äriühingu ühendusesisese piiriülese ümberkujundamise korral on sihtliikmesriik seoses asjaomase äriühingu äriregistrisse kandmise taotluse kohta tehtud otsusega kohustatud võtma arvesse akti, millega päritoluliikmesriik kandis asukoha muutmise oma äriregistrisse, ja kui see nii on, siis millises ulatuses?
 4.
 Kas sihtliikmesriigil on õigus uurida ühendusesisest piiriülest ümberkujundamist läbiviiva äriühingu esitatud äriregistrisse kandmise taotlust oma äriühingute ümberkujundamist reguleerivate siseriiklike õigusaktide alusel ja nõuda, et asjaomane äriühing vastaks kõigile sihtliikmesriigi äriühingute siseriikliku ümberkujundamisega seotud nõuetele (näiteks bilansi koostamine ja varade loend) või on ta EÜ artiklitest 43 ja 48 tulenevalt kohustus teha vahet ühendusesisese piiriülese ümberkujundamise ja siseriikliku ümberkujundamise vahel, ning kui see nii on, siis millises ulatuses?


type: contracts

text:
 Avviż Legali Importanti
 |
 21998D0709(18)
 Official Journal L 193 , 09/07/1998 P. 0061 - 0061
 Id-Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEENru 101/97tal-15 Diċembru 1997Li jemenda l-Anness II (Regolamenti tekniċi, standards, testing u ċertifika) tal-Ftehim taż-ŻEEIL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE,Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, kif mibdul bil-Protokoll li Jbiddel il-Ftehim dwar ż-Żona Ekonomika Ewropea, magħruf bħala l-Ftehim, u b'mod partikolari l-Artikolu 98 tiegħu,billi l-Anness II tal-Ftehim ġie emendat bid-Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEE Nru 48/97 tal-10 ta' Lulju 1997 ( [1];billi Regolament tal-Kummissjoni (KE) Nru 2215/96 tal-20 ta' Novembru 1996 għandu jipprovdi għall-miżuri li jidderogaw fir-rigward ta "Glühwein" [2] għandu jiġi inkorporat fil-Ftehim,IDDEĊIEDA DAN LI ĠEJ:Artikolu 1Il-punt li ġej għandu jiżdied wara punt 6 (Regolament tal-Kummissjoni (KEE) Nru 2009/92) f'Kapitolu XXVII tal-Anness II tal-Ftehim:"7. 396 R 2215: Regolament tal-Kummissjoni (KE) Nru 2215/96 tal-20 ta' Novembru 1996 li jniżżel il-miżuri li jidderogaw fir-rigard ta' "Glühwein". (ĠU L 296, tal-21.11.1996, p. 30).".Artikolu 2It-test tad-Direttiva tal-Kummissjoni (KE) Nru 2215/96 fil-lingwa Iżlandiża u fil-lingwa Norveġiża, anness mal-verżjonijiet lingwistiċi rispettivi ta' din id-Deċiżjoni, huwa awtentiku.Artikolu 3Din id-Deċiżjoni għandha tidħol fis-seħħ fit-16 ta' Diċembru 1997, basta illi jkunu saru n-notifiki kollha taħt l-Artikolu 103(1) tal-Ftehim lill-Kumitat Konġunt taż-ŻEE.Artikolu 4Din id-Deċiżjoni għandha tiġi ppublikata fit-taqsima ŻEE u fis-suppliment dwar iż-ŻEE tal-Ġurnal Uffiċjali tal-Komunitajiet Ewropej.Magħmul fi Brussel, 15 Diċembru 1997.Għall-Kumitat Konġunt taż-ŻEEIl-PresidentE. Bull[1] ĠU L 290, tal-23.10.1997, p. 34.[2] ĠU L 296, tal-21.11.1996, p. 30.--------------------------------------------------


type: wikipedia

text:
Usund on laiemas mõttes religiooni sünonüüm.
 Kitsamas mõttes on usund religioosne süsteem, mis on omane teatud rahvusele, kultuurile või sotsiaalsele rühmale.
 Usundite liigitus
 Sõnu religioon ja usund kasutatakse ka religiooni (laiemas tähenduses) erinevate sotsiaalselt organiseeritud vormide kohta. Usundeid on liigitatud mitmeti. Jumalate arvu järgi eristatakse monoteistlikke ja polüteistlikke usundeid. Leviku järgi võib usundid jagada maailmausunditeks ja rahvususunditeks. Tüpoloogiliselt: maagilised või animistlikud usundid; prohvetlikud usundid (aabrahamlikud) või seadususundid (dharmalikud). Maailmareligioonidele on vastandatud ka primitiivseid religioone (vt rahvausund), aga tänapäeval püütakse sellistest hinnangulistest liigitustest hoiduda. Ükski neist liigitustest ei ole ammendav.
 Eduard Tennmann on lähtuvalt majandusmudelist pakkunud liigenduse: 1. Kartususund, 2. Seadususund, 2 a. Ateism, 3. Panteism, 4. Kristlus.
 Statistika
 Erinevate usundite tunnistajate arv 2007. aasta andmetel (kokku 6,6 miljardit):
 Kristlasi arvatakse olevat maailmas 33,2% ehk üle 2,2 miljardi.
 Moslemeid on 20,6% ehk 1,360 miljardit
 Hinduiste 888 miljonit ehk 13,4%,
 Ühessegi usundisse mittekuuluvaid on 787 miljonit ehk 12%,
 Budiste 5,8% ehk 386 miljonit,
 Hiinast pärit usundite esindajaid loetakse 388 miljonit ehk 5,9%,
 Rahvausundeid pooldab 263 miljonit ehk 4%,
 Ateistideks peab end 154 miljonit ehk 2,3% maailma elanikest.
 Vaata ka
 Religioonide loend
 traditsionaalusund
 Usundi seitse dimensiooni
 religioonigeograafia
 Viited
 Religioon
 Kultuuriantropoloogia


text:
 19.10.2017
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 270/13
 РЕШЕНИЕ НА СЪВМЕСТНИЯ КОМИТЕТ НА ЕИП
 No 47/2016
 от 18 март 2016 година
 за изменение на приложение II (Технически правила, стандарти, изпитвания и сертифициране) към Споразумението за ЕИП [2017/1877]
 СЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,
 като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство („Споразумението за ЕИП“), и по-специално член 98 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Регламент (ЕС) 2015/1725 на Комисията от 28 септември 2015 г. за изменение на приложението към Регламент (ЕС) No 231/2012 за определяне на спецификации на добавките в храните, включени в списъците в приложения II и III към Регламент (ЕО) No 1333/2008 на Европейския парламент и на Съвета по отношение на спецификациите на етиллауроиларгинат (E 243) (1) следва да бъде включен в Споразумението за ЕИП.
 (2)
 Регламент (ЕС) 2015/1739 на Комисията от 28 септември 2015 г. за изменение на приложение II към Регламент (ЕО) No 1333/2008 на Европейския парламент и на Съвета и на приложението към Регламент (ЕС) No 231/2012 на Комисията по отношение на употребата на железен тартарат като антислепващ агент в солта и нейните заместители (2) следва да бъде включен в Споразумението за ЕИП.
 (3)
 Настоящото решение се отнася до законодателство относно хранителните продукти. Законодателството относно хранителните продукти не се прилага по отношение на Лихтенщайн дотогава, докато прилагането на Споразумението между Европейската общност и Конфедерация Швейцария относно търговията със селскостопански продукти включва Лихтенщайн, както е посочено в уводната част на глава XII от приложение II към Споразумението за ЕИП. Следователно настоящото решение не се прилага по отношение на Лихтенщайн.
 (4)
 Поради това приложение II към Споразумението за ЕИП следва да бъде съответно изменено,
 ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
 Член 1
 Глава XII от приложение II към Споразумението за ЕИП се изменя, както следва:
 1.
 В точка 54щщщщс (Регламент (ЕО) No 1333/2008 на Европейския парламент и на Съвета) се добавя следното тире:
 „—
 32015 R 1739: Регламент (ЕС) 2015/1739 на Комисията от 28 септември 2015 г. (ОВ L 253, 30.9.2015 г., стр. 3).“
 2.
 В точка 69 (Регламент (ЕС) No 231/2012 на Комисията) се добавят следните тирета:
 „—
 32015 R 1725: Регламент (ЕС) 2015/1725 на Комисията от 28 септември 2015 г. (ОВ L 252, 29.9.2015 г., стр. 12),
 —
 32015 R 1739: Регламент (ЕС) 2015/1739 на Комисията от 28 септември 2015 г. (ОВ L 253, 30.9.2015 г., стр. 3).“
 Член 2
 Текстовете на регламенти (ЕС) 2015/1725 и (ЕС) 2015/1739 на исландски и норвежки език, които ще бъдат публикувани в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз, са автентични.
 Член 3
 Настоящото решение влиза в сила на 19 март 2016 г., при условие че са внесени всички нотификации, предвидени в член 103, параграф 1 от Споразумението за ЕИП (*1).
 Член 4
 Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз.
 Съставено в Брюксел на 18 март 2016 година.
 За Съвместния комитет на ЕИП
 Председател
 Claude MAERTEN
 (1) ОВ L 252, 29.9.2015 г., стр. 12.
 (2) ОВ L 253, 30.9.2015 г., стр. 3.
 (*1) Без отбелязани конституционни изисквания.


text:
Големо село е село в Западна България. То се намира в община Бобов дол, област Кюстендил. Населението му е около .
 География
 Големо село е разположено на 504 метра надморска височина в долината на река Разметаница в подножието на Конявска планина, на 7 километра северозападно от центъра на Дупница и на 9 километра южно от Бобов дол.
 История
 Край Големо село е разкрито тракийско светилище от II век, най-голямото известно, посветено на божеството Зевс Збелсурд.
 На 4 септември 1999 г. в складовете на мини Бобов дол разположени край селото избухва взрив. При взрива загиват 6 души – четирима полицаи от охраната и двама пожарникари. Причина за взрива е неспазване на нормите за безопасност при складиране на взривоопасни вещества, а именно детонатори и взрив са били в едно и също помещение. При възникнал малък пожар около складовете (горяла е трева), складовете се подпалват и впоследствие избухва взрив. В селото има много щети, като счупени прозорци, изтръгнати врати и щети по фасадите и покривите на къщите. Към септември 2009 край селото не се съхраняват взривоопасни вещества
 Население
 Управление
 Икономика
 В землището на селото се намира ТЕЦ „Бобов дол“.
 Инфраструктура
 През Големо село преминава третокласния път III-623, а непосредствено южно от него – второкласният път II-62. В селото има гара на железопътна линия 51.
 Култура
 Известни личности
 д-р Тома Кишкин – хирург стоматолог,
 д-р Данаил Кишкин – вътрешни болести,
 доц. д-р Иван Стойнев – хирург стоматолог,
 проф. д-р Георги Стойнев – геронтолог,
 инж. Унчо Топчийски – машинен инженер.
 Бележки
 Села в област Кюстендил
 Населени места в община Бобов дол


text:
 19.9.2016
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 343/18
 Zahtjev za prethodnu odluku koji je 26. travnja 2016. uputio Finanzgericht Münster (Njemačka) – X protiv Finanzamt I
 (Predmet C-238/16)
 (2016/C 343/29)
 Jezik postupka: njemački
 Sud koji je uputio zahtjev
 Finanzgericht Münster
 Stranke glavnog postupka
 Tužitelj: X
 Tuženik: Finanzamt I
 Prethodna pitanja
 1.
 Treba li članak 132. stavak 1. točku (d) Direktive 2006/112/EZ (1) tumačiti na način da isporuka ljudske krvi obuhvaća i isporuku krvne plazme dobivene iz ljudske krvi?
 2.
 U slučaju pozitivnog odgovora na prvo pitanje: Vrijedi li to i za krvnu plazmu koja nije neposredno namijenjena za terapeutske svrhe, nego isključivo za proizvodnju lijekova?
 3.
 U slučaju negativnog odgovora na drugo pitanje: Ovisi li kvalificiranje kao krvi samo o predviđenoj svrsi ili i o teoretski postojećim mogućnostima primjene krvne plazme?
 4.
 U slučaju pozitivnog odgovora na prvo i drugo pitanje: Dovodi li transakcija koja je sukladno članku 132. stavku 1. točki (d) Direktive 2006/112/EZ izuzeta od poreza na dodanu vrijednost u državi članici, neovisno o sustavu poreza na dodanu vrijednost koji se primjenjuje u trećoj zemlji, do isključenja prava na odbitak pretporeza sukladno članku 168. Direktive 2006/112/EZ, čak i kad je riječ o isporuci za izvoz u odnosu na koju sukladno članku 169. točki (b) Direktive 2006/112/EZ u vezi s člankom 146. stavkom 1. Direktive 2006/112/EZ postoji pravo na odbitak pretporeza?
 (1) Direktiva Vijeća 2006/112/EZ od 28. studenoga 2006. o zajedničkom sustavu poreza na dodanu vrijednost, SL L 347, str. 1. (SL, posebno izdanje na hrvatskom jeziku, poglavlje 9., svezak 1., str. 120.)


text:
 12.10.2017
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 L 263/7
 ROZHODNUTÍ SMÍŠENÉHO VÝBORU EHP
 č. 298/2015
 ze dne 11. prosince 2015,
 kterým se mění příloha I (Veterinární a rostlinolékařské předpisy) a příloha II (Technické předpisy, normy, zkoušení a certifikace) Dohody o EHP [2017/1809]
 SMÍŠENÝ VÝBOR EHP,
 s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru (dále jen „Dohoda o EHP“), a zejména na článek 98 této dohody,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)
 Nařízení Komise (EU) 2015/1040 ze dne 30. června 2015, kterým se mění přílohy II, III a V nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 396/2005, pokud jde o maximální limity reziduí pro azoxystrobin, dimoxystrobin, fluroxypyr, methoxyfenozid, metrafenon, oxadiargyl a tribenuron v některých produktech a na jejich povrchu (1), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (2)
 Toto rozhodnutí se týká právních předpisů o krmivech a potravinách. Jak je uvedeno v odvětvových úpravách v příloze I a v úvodu kapitoly XII přílohy II Dohody o EHP, právní předpisy o krmivech a potravinách se nepoužijí na Lichtenštejnsko po celou dobu, po niž je na Lichtenštejnsko rozšířena působnost Dohody mezi Evropským společenstvím a Švýcarskou konfederací o obchodu se zemědělskými produkty. Toto rozhodnutí se tudíž na Lichtenštejnsko nepoužije.
 (3)
 Přílohy I a II Dohody o EHP by proto měly být odpovídajícím způsobem změněny,
 PŘIJAL TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 V bodě 40 (nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 396/2005) kapitoly II přílohy I Dohody o EHP se doplňuje nová odrážka, která zní:
 „—
 32015 R 1040: nařízení Komise (EU) 2015/1040 ze dne 30. června 2015 (Úř. věst. L 167, 1.7.2015, s. 10).“
 Článek 2
 V bodě 54zzy (nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 396/2005) kapitoly XII přílohy II Dohody o EHP se doplňuje nová odrážka, která zní:
 „—
 32015 R 1040: nařízení Komise (EU) 2015/1040 ze dne 30. června 2015 (Úř. věst. L 167, 1.7.2015, s. 10).“
 Článek 3
 Znění nařízení (EU) 2015/1040 v islandském a norském jazyce, která mají být zveřejněna v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie, jsou platná.
 Článek 4
 Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem 12. prosince 2015 za předpokladu, že jsou učiněna veškerá oznámení podle čl. 103 odst. 1 Dohody o EHP (*1).
 Článek 5
 Toto rozhodnutí bude zveřejněno v oddíle EHP a v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie.
 V Bruselu dne 11. prosince 2015.
 Za Smíšený výbor EHP
 předsedkyně
 Oda SLETNES
 (1) Úř. věst. L 167, 1.7.2015, s. 10.
 (*1) Nebyly oznámeny žádné ústavní požadavky.


text:
Dębina – historyczna lewobrzeżna część miasta Poznania, w położona w obrębie dwóch osiedli administracyjnych: Zielony Dębiec i Wilda.
 Według danych z 1 stycznia 2010 r. obszar Dębiny zamieszkiwało 2568 osób.
 Dębina obejmuje tereny zielone nad rzeką Wartą (część tzw. południowego klina zieleni miasta Poznania) oraz osiedla mieszkaniowe. Północną część Dębiny stanowią Bielniki. Na Dębinie znajduje się również ujęcie wody pitnej dla miasta Poznania, węzeł autostrady A2 Poznań Luboń oraz przystanek kolejowy Poznań Dębina (na linii Kluczbork-Poznań). Mostem kolejowym wraz z kładką dla pieszych łączy się z prawobrzeżną częścią miasta Poznania – Starołęką. Znajdują się tutaj pętle dla linii autobusowych: 171, 176, 243.
 Przyroda
 Naturalny park leśny Dębina o powierzchni 80 ha stanowi pozostałość lasu łęgowego rosnącego niegdyś na zalewowej terasie Warty. Obecnie rośnie tam ok. 400 dębów stuletnich i starszych, wiele z nich o wymiarach pomników przyrody (obwód 5 metrów).
 Jeziora występujące obecnie na terenie parku są starorzeczami. Mają one bardzo mocno rozbudowaną strefę przybrzeżną (litoral).
 Ptaki
 W Dębinie gnieździ się ponad 50 gatunków ptaków (m.in. łyska, kokoszka, kapturka, gąsiorek, łabędź niemy, gągoł, dzięcioł duży, tracz nurogęś, sikora uboga, sikora czarnogłowa, myszołów, grubodziób, wilga, zięba, drozd śpiewak, kos, raniuszek, muchołówka, pokrzewka ogrodowa, pokrzewka czarnołbista, rudzik) jednak w czasie wieloletnich obserwacji ornitolodzy naliczyli ich przeszło 130.
 Płazy i gady
 Płazy i gady reprezentuje m.in.: żaba trawna, żaba moczarowa, ropucha szara, ropucha zielona, kumak nizinny, grzebiuszka, traszka zwyczajna, traszka grzebieniasta i zaskroniec zwyczajny.
 Ryby
 Liczną grupą zwierząt są ryby, które zamieszkują tutejsze stawy. Naliczono ich 27 gatunków, m.in. są to: słonecznica, karp, szczupak, sum, płoć, ukleja i węgorz.
 Owady i ślimaki
 Świat owadów oraz ślimaków reprezentują m.in.: świtezianka błyszcząca, husarz władca, biegacz gajowy, podrzut myszaty, bursztynka pospolita, ślimak przydrożny, ślimak gajowy, wstężyk ogrodowy, pomrów wielki, winniczek i liczne nartnikowate.
 Rośliny
 Poza tym występuje tu prawie 500 gatunków roślin naczyniowych a także ponad 70 gatunków porostów, 26 gatunków mchów oraz wiele gatunków grzybów. Do dzisiaj lasy te posiadają charakter jednych z najbardziej zbliżonych do lasów naturalnych na terenie Poznania. Mają one bogaty i zróżnicowany podszyt oraz runo, z wieloma ciekawymi i niekiedy rzadkimi gatunkami roślin (m.in. przylaszczka pospolita, czosnaczek pospolity, bluszczyk kurdybanek, kokoryczka wielokwiatowa, zawilec gajowy, ziarnopłon wiosenny, przytulia czepna, konwalia majowa).
 Grzyby
 Na terenie dębińskich lasów znajduje się jedyne dotąd stwierdzone w Polsce stanowisko rzadkiego grzyba - pochwiaka pasożytniczego (Volvariella surrecta). Pasożytuje on na rozkładających się owocnikach innych grzybów - gąsówki mglistej (Clitocybe nebularis) i ciemnobiałki krótkotrzonowej (Melanoleuca brevipes). Stanowisko zostało odkryte w 2000 przez Dorotę Celkę. Licznie występuje ponadto żółciak siarkowy.
 Historia
 Dębina od XV w. należała do klasztoru Karmelitów Trzewiczkowych przy kościele pw. Bożego Ciała. W 1703 r. podczas Potopu Szwedzkiego Dębinę splądrowano i wycięto ponad 300 dębów. W czasach Wielkiego Księstwa Poznańskiego willę tutaj miała Ludwika - żona namiestnika Księstwa Antoniego Radziwiłła. W 1820 roku wybudowano Drogę Dębińską, która miała ułatwić księżnej dojazd do jej pałacyku. Z czasem wzdłuż drogi zaczęły powstawać różnego rodzaju kompleksy rozrywkowe: pergole, altany, pawilony muzyczne, podesty do tańca, muszle koncertowe, kręgielnie. W połowie XIX wieku występował tu zespół Teatru Polskiego, który wystawiał tu nawet sztuki narodowe. Właściciele ogródków (o często pretensjonalnie brzmiących nazwach np.: "Columbia", "Nowa Ameryka" czy "Dolina Szwajcarska"), dbali o dobre jedzenie i rozrywkę dla swoich gości. Różne organizacje, polskie i niemieckie, urządzały tutaj koncerty, spotkania towarzyskie i zloty.
 Po kasacie zakonu Karmelitów w 1856 roku Dębinę przejął rząd pruski, a w 1905 miasto. W tym czasie w południowej części Dębiny wykopano kilkadziesiąt studni, a w latach 20. XX wieku powstały stawy infiltracyjne ujęć wody dla Poznania. Te działania odbiły się ujemnie na stanie lasu. Degradację terenu miała powstrzymać akcja „Ratować Dębinę”, która odbyła się w latach 1929-1931 przez Komitet Ochrony Przyrody. W 1994 roku Rada Miasta Poznania utworzyła tu użytek ekologiczny. Obecnie terenem tym opiekuje się Zarząd Zieleni Miejskiej oraz Stowarzyszenie Miłośników Dębiny "Leśniczówka", powstałe w 1985 roku.
 W miejscu gdzie dzisiaj stoi stacja benzynowa Lotos była Fogielka (Vogelwiese), czyli wesołe miasteczko. Często odwiedzana przez dzieci, kusiła karuzelami, strzelnicami, beczkami śmiechu. Starsi bywalcy mogli nacieszyć oko widokiem kobiet wykonujących taniec brzucha i zasięgnąć porady u wróżki. Po przeciwnej stronie drogi (obecnie tereny AWF) znajdował się stadion Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, wybudowany w 1922 roku. Z wyposażenia przetrwały tylko łazienki rzeczne stojące nad Wartą, które zaprojektował Jerzy Tuszowski. Otwarto je w 1925 roku. W głównym budynku znajdowały się kasy biletowe, pogotowie ratunkowe, restauracja i mieszkanie dozorcy, w bocznych skrzydłach kabiny i szatnia. Początkowo panowie i panie korzystali z osobnych plaż, ale dzielący je płot ustawicznie był niszczony. Wydzielono więc trzeci oddział – rodzinny, który zyskał największą popularność. Obok łazienek zbudowano w latach 1927-1928, również według projektu Tuszowskiego, Dzieciniec pod Słońcem, nazywany potocznie ogrodem jordanowskim. Budowa tego rodzaju placówki edukacyjnej należała wówczas do nowatorskich realizacji. Obecnie znajduje się tu Młodzieżowy Dom Kultury nr 1. Na przełomie lat 50. i 60. od Ogrodu Jordanowskiego (MDK 1), prawą stroną Drogi Dębińskiej, rozpoczynała swój bieg wąskotorowa Harcerska Kolejka Dziecięca. Po około 2 km dojeżdżała do Dębiny i kończyła trasę (obecnie funkcjonuje jako Kolejka Parkowa Maltanka, wożąc pasażerów od ronda Śródka wzdłuż Jeziora Maltańskiego do Nowego ZOO).
 W 2001 r. utworzono jednostkę pomocniczą miasta Osiedle Dębina. 1 stycznia 2011 r. połączono dwie jednostki: Osiedle Dębina i Osiedle Dębiec w jedno Osiedle o nazwie Zielony Dębiec.
 W roku 2008 zostały utworzone dwie jednostki obszarowe Systemu Informacji Miejskiej: Dębina i Łęgi Dębińskie.
 Galeria zdjęć
 Przypisy
 Linki zewnętrzne
 „Jak kiedyś tętniło życie nad Wartą” - Gazeta Wyborcza
 Osiedle Zielony Dębiec
 Osiedle Wilda


text:
Informatsiooni all on algselt mõistetud ja mõistetakse üldkeeles ka praegu inimesele mõeldud andmeid ja teateid. Selles tähenduses nimetatakse informatsiooni ka teabeks või infoks.
 Eri valdkondade terminoloogias võib terminil "informatsioon" olla erinev tähendus, kusjuures informatsiooni võidakse andmetest, teabest ja infost eristada.
 Informatsiooniteooria
 Informatsiooni saab vaadelda kui määramatuse vähenemist.
 Informatsiooni hulk on pöördvõrdelises sõltuvuses mingi sündmuse toimumise tõenäosusega.
 Infotehnoloogia
 Infotehnoloogias mõistetakse informatsiooni all teadmisi. Andmed on teadmiste esitus, mida saab edastada, tõlgendada ja töödelda.
 Küberneetika
 Küberneetikas mõeldakse informatsiooni ehk info all teateid, mille kaudu on seotud juhtimissüsteemi elemendid või alamsüsteemid. Informatsiooni kandjad on signaalid, mis näitavad juhitava süsteemi olekut (väljundinfo) ja mille abil toimub süsteem juhtimine nii väljastpoolt (sisendinfo) kui ka – iseregulatsiooni korral – süsteemisiseselt (tagasisideinfo).
 Füüsika
 Vormid, materjalid, nähtused, kehad, ehk ainelised ja mitteainelised informatsioonikogumid on energiahulk , mille lähteaineks on kõikehõlmav informatsioon, mis kõik on omavahelises ühenduses.
 Geograafia
 Eesti geograafid eristavad teabe ja informatsiooni mõistet.
 Teave on andmed korrastamata kujul. See tähendab, et teave pole kohe arvutil analüüsitav ega töödeldav. Näiteks kui me otsime sõnastikust mingi sõna tähendust, siis me saame midagi teada ehk teavet; seda teadmist pole võimalik arvutiga töödelda enne, kui ta on tõlgitud masinkoodi. Teave ei pruugi olla meile mõistetav. Näiteks hiina kirjas tekst on keskmise eestlase jaoks teave, kuid hiina kirja tundva inimese ajus tekib selle põhjal informatsioon. Seega teave ei ole alati teadmine.
 Informatsioon on teadmus ehk ajus tekkinud teadmine. Informatsiooni ei saa talletada paberile ega mingile muule eluta andmekandjale. Informatsioon tekib näiteks inimese ajus, kui ta loeb ajalehte ja saab sealt midagi teada. Ajalehes sisalduv teave ei pruugi muutuda informatsiooniks. Näiteks lugemisoskuseta inimene ei saa tekstist informatsiooni.
 Teabe roll organisatsioonis on
 teadmiste hankimise allikas;
 uuenduste läbiviimise vahend;
 teadmusjuhtimise alus ja vahend.
 Filosoofia
 Vaata ka
 Informatsiooniteooria
 Infohaldus
 Keelefilosoofia
 Teabelevi
 Kommunikatsioon
 Semiootika
 Kirjandus
 James Gleick. Informatsioon. Ajalugu. Teooria. Uputus, Äripäeva kirjastus: 2014. ISBN 9789949523320
 Välislingid
 Villu Päärt: "Kui palju on inimkonna käsutuses infot?" Novaator, 11. veebruar 2011
 Infoteadus


text:
 4.5.2015
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 146/36
 Vispārējās tiesas 2015. gada 18. marta spriedums – Naazneen Investments/ITSB – Energy Brands (“SMART WATER”)
 (Lieta T-250/13) (1)
 (Kopienas preču zīme - Atcelšanas process - Kopienas vārdiska preču zīme “SMART WATER” - Faktiska izmantošana - Regulas (EK) Nr. 207/2009 51. panta 1. punkta a) apakšpunkts - Pienākums norādīt pamatojumu - Regulas Nr. 207/2009 75. pants)
 (2015/C 146/49)
 Tiesvedības valoda – angļu
 Lietas dalībnieki
 Prasītāja: Naazneen Investments Ltd (Limassol, Kipra) (pārstāvji – P. Goldenbaum, I. Rohr un T. Melchert, advokāti)
 Atbildētājs: Iekšējā tirgus saskaņošanas birojs (preču zīmes, paraugi un modeļi) (pārstāvis – A. Pohlmann)
 Otra procesa ITSB Apelāciju padomē dalībniece, persona, kas iestājusies lietā Vispārējā tiesā: Energy Brands, Inc. (Ņujorka, Ņujorka, Amerikas Savienotās Valstis) (pārstāvji – S. Malynicz, barrister, un D. Stone, solicitor)
 Priekšmets
 Prasība par ITSB Apelāciju otrās padomes 2013. gada 18. februāra lēmumu lietā R 1101/2011–2 attiecībā uz atcelšanas procesu starp Energy Brands, Inc. un Naazneen Investments Ltd
 Rezolutīvā daļa:
 1)
 prasību noraidīt;
 2)
 Naazneen Investments Ltd atlīdzina tiesāšanās izdevumus.
 (1) OV C 207, 20.7.2013.


text:
 16.6.2012
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 174/14
 Euroopa Kohtu (teine koda) 10. aprilli 2012. aasta otsus (Bundesgerichtshofi (Saksamaa) eelotsusetaotlus) — kriminaalasi Minh Khoa Vo süüdistuses
 (Kohtuasi C-83/12) (1)
 (Vabadusel, turvalisusel ja õigusel rajanev ala - Määrus (EÜ) nr 810/2009 - Ühenduse viisaeeskiri - Artiklid 21 ja 34 - Siseriiklikud õigusnormid - Kolmandate riikide kodanike ebaseaduslik sissetoomine liikmesriigi territooriumile - Pettuse teel saadud viisad - Kaasaaitaja kriminaalkaristus)
 2012/C 174/20
 Kohtumenetluse keel: saksa
 Eelotsusetaotluse esitanud kohus
 Bundesgerichtshof
 Põhikohtuasja kriminaalmenetluse pool
 Minh Khoa Vo
 Ese
 Eelotsusetaotlus — Bundesgerichtshof — Euroopa Parlamendi ja nõukogu 13. juuli 2009. aasta määruse (EÜ) nr 810/2009, millega kehtestatakse ühenduse viisaeeskiri (ELT L 243, lk 1) artiklite 21 ja 34 tõlgendamine — Siseriiklik õigusnorm, mis näeb ette kriminaalkaristuse isikule, kes toimetab välismaalasi ebaseaduslikult liikmesriigi territooriumile — Karistuste kohaldatavus juhtudel, kui on tegemist välismaalasega, kellel on teise liikmesriigi pädevalt asutuselt pettuse teel saadud viisa, mis ei ole nimetatud määruse alusel veel tühistatud
 Resolutsioon
 Euroopa Parlamendi ja nõukogu 13. juuli 2009. aasta määruse (EÜ) nr 810/2009, millega kehtestatakse ühenduse viisaeeskiri, artikleid 21 ja 34 tuleb tõlgendada nii, nendega ei ole vastuolus siseriiklikud sätted, mis muudavad ebaseaduslikule sisserändele kaasaaitamise kriminaalkorras karistatavaks juhtudel, kui riiki sisenenud isikutel, kes on kolmandate riikide kodanikud, on viisa, mille nad on saanud pettuse teel, eksitades viisa väljastanud liikmesriigi pädevaid ametiasutusi oma reisi tegelikust eesmärgist, ning kui viisat ei ole eelnevalt tühistatud.
 (1) ELT C 126, 28.4.2012.


type: legislation

text:
 12. 10 . 78 Gazzetta ufficiale delle Comunità europee N. L 286/ 5
 REGOLAMENTO (CEE) N. 2364/78 DELLA COMMISSIONE
 dell' I 1 ottobre 1978
 che fissa i prelievi all'importazione applicabili al riso e alle rotture di riso
 LA COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE, considerando altresì che per il riso semigreggio a
 grani tondi e a grani lunghi e il riso lavorato a grani
 visto il trattato che istituisce la Comunità economica tondi e a grani lunghi il prezzo cif è calcolato sulla
 europea, base dei corsi o dei prezzi del mercato mondiale rela
 tivi, per ciascun tipo di riso, ai prodotti di cui all'arti
 visto il regolamento (CEE) n. 1418/76 del Consiglio, colo 4 del regolamento (CEE) n . 1613/71 ; che tale
 del 21 giugno 1976, relativo all'organizzazione calcolo deve essere effettuato applicando all'occor
 comune del mercato del riso (t), modificato da ultimo renza le conversioni risultanti dal regolamento n . 467/
 dal regolamento (CEE) n . 1260/78 (2), in particolare 67/CEE della Commissione, del 21 agosto 1967, che
 l'articolo 1 1 , paragrafo 2, fissa i tassi di conversione, le spese di lavorazione e il
 valore dei sottoprodotti delle varie fasi di trasforma
 visto il parere del comitato monetario, zione del riso (8), modificato per ultimo dal regola
 mento (CEE) n . 1572/77(9);
 considerando che l'articolo 11 del regolamento (CEE)
 n. 1418/76 dispone che un prelievo deve essere
 riscosso all'importazione di risone, di riso semigreggio, considerando che ali atto delle anzidette conversioni la
 di riso semilavorato, di riso lavorato o di rotture di Commissione deve tener conto del fatto che alcune
 riso ; che per il riso semigreggio o lavorato e per le offerte di riso contengono una percentuale di rotture
 rotture tale prelievo è uguale alla differenza tra il superiore a quella tollerata nella qualità tipo determi
 prezzo d'entrata e il prezzo cif ; che per il risone e il nata dal regolamento (CEE) n . 1423/76 e deve adattare
 riso semilavorato il prelievo deve essere derivato da in tal caso le offerte conformemente al valore del
 quello applicabile rispettivamente al riso semigreggio chilogrammo di rotture fissato dal regolamento n .
 e al riso lavorato corrispondente ; 467/67/CEE ; che tale adattamento non viene tuttavia
 effettuato quando i prezzi del riso semigreggio e quelli
 considerando che i prezzi d'entrata del riso semi del riso semilavorato considerati sono inferiori agli
 greggio, del riso lavorato e delle rotture di riso sono importi previsti dall'articolo 4, ultimo comma, del
 stati fissati per la campagna 1978/ 1979 dai regola regolamento n . 467/67/CEE ;
 menti (CEE) n . 1262/78 (3) e (CEE) n. 1 627/78 (4) ;
 considerando che per il calcolo dei prezzi cif la
 Commissione deve prendere in considerazione gli considerando che, a norma del regolamento (CEE) n .
 1613/71 , la Commissione deve tener conto del fatto
 elementi di valutazione previsti dall'articolo 16 del
 regolamento (CEE) n . 1418/76 e dal regolamento che alcune offerte sono espresse in « costo e nolo »
 (CEE) n . 1613/71 (5), modificato da ultimo dal regola ovvero riguardano un prodotto in sacchi e deve adat
 mento (CEE) n. 2309/78 (6), in particolare le più favore tare in tal caso tali offerte applicando i tassi o gli
 voli possibilità d'acquisto sul mercato mondiale suffi importi stabiliti nello stesso regolamento, affinché
 cientemente rappresentative della tendenza effettiva di l'offerta sia comparabile a un'offerta espressa cif o
 tale mercato, tenuto conto fra l'altro della necessità di riguardante un prodotto sfuso ;
 evitare brusche variazioni atte a provocare perturba
 zioni anormali sul mercato della Comunità, nonché
 della qualità delle merci offerte, sia che questa corri considerando che il prezzo cif e calcolato per
 sponda alla qualità tipo determinata nel regolamento Rotterdam sulla base degli elementi sopra menzionati,
 (CEE) n . 1423/76 (7), sia che occorra effettuare i neces fermo restando che le offerte effettuate per altri porti
 sari adattamenti applicando gli importi correttori sono corrette in funzione delle differenze nelle spese
 previsti dal regolamento (CEE) n . 1613/71 della di trasporto rispetto a Rotterdam ;
 Commissione, del 26 luglio 1971 , che stabilisce le
 modalità per la determinazione dei prezzi cif e dei
 prelievi del riso e delle rotture di riso nonché i relativi considerando che il prezzo cif può essere calcolato
 importi correttori ; prendendo in considerazione le offerte a termine per
 il mese successivo ovvero può essere mantenuto immu
 (») GU n. L 166 del 25. 6. 1976, pag. 1. tato per un periodo limitato se ricorrono le condizioni
 (2) GU n. L 156 del 14. 6. 1978, pag. 11 . di cui all'articolo 1 , paragrafo 3, del regolamento
 (3) GU n. L 156 del 14. 6. 1978, pag. 13. (CEE) n . 1613/71 ;
 (4) GU n. L 190 del 13. 7. 1978, pag. 19.
 (5) GU n. L 168 del 27. 7. 1971 , pag. 28 .
 (*) GU n. L 278 del 3 . 10. 1978, pag. 25. (8) GU n. L 204 del 24. 8 . 1967, pag. 1 .
 (7) GU n. L 166 del 25. 6. 1976, pag. 20 . H GU n. L 174 del 14. 7. 1977, pag. 26.
 ---pagebreak--- N. L 286/6 Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 12. 10 . 78
 considerando che, per tener conto degli interessi degli considerando che, al fine di permettere il normale
 Stati africani, dei Caraibi e del Pacifico o dei paesi e funzionamento del regime dei prelievi, occorre appli
 territori d'oltremare, il prelievo applicabile nei loro care per il calcolo di questi ultimi :
 confronti deve essere diminuito, conformemente al
 disposto del regolamento (CEE) n. 706/76 (!), modifi — per le monete che restano tra di esse all'interno di
 uno scarto istantaneo massimo in contanti di
 cato da ultimo dal regolamento (CEE) n. 1 198/78 (2),
 2,25 % , un tasso di conversione basato sulla loro
 di un importo fisso e di un importo corrispondente al
 50 % del prelievo applicabile . nei confronti dei paesi parità effettiva,
 terzi ; che per il riso lavorato e il riso semilavorato il — per le altre monete un tasso di conversione basato
 prelievo deve inoltre formare oggetto di una diminu sulla media aritmetica dei tassi di cambio in
 zione supplementare ; che l'applicazione di tale contanti di ciascuna di tali monete, constatato
 prelievo è soggetta a determinate condizioni precisate durante un periodo determinato, in rapporto alle
 in parte nell'articolo 9 del regolamento (CEE) n. 706/ monete della Comunità di cui all'alinea prece
 76 del Consiglio, del 30 marzo 1976 ; dente ;
 considerando che il regolamento (CEE) n . 1553/71 del considerando che dall'applicazione delle anzidette
 Consiglio, del 19 luglio 1971 (3), ha modificato le defi disposizioni risulta che i prelievi devono essere fissati
 nizioni contenute nell'allegato A del regolamento come indicato nella tabella allegata al presente regola
 (CEE) n . 1418/76 e riprese nelle note complementari mento ,
 nn. 2 o 3 E del capitolo 10 della tariffa doganale
 comune ;
 HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO :
 considerando che, conformemente all'articolo 20, para
 grafo 1 , del regolamento (CEE) n . 1418 /76 la nomen
 clatura prevista dal presente regolamento è riportata Articolo 1
 nella tariffa doganale comune ;
 considerando che i prelievi sono fissati una volta alla I prelievi da riscuotere all'importazione dei prodotti di
 settimana e modificati nell'intervallo per tener conto cui all'articolo 1 , paragrafo 1 , lettera a) e b) del regola
 delle variazioni dei prezzi d'entrata o degli elementi di mento (CEE) n . 1418/76 sono fissati nella tabella alle
 gata.
 determinazione dei prezzi cif ; che per il riso semi
 greggio, il riso lavorato e le rotture i prelievi vengono
 modificati soltanto quando la variazione degli Articolo 2
 elementi di calcolo determina un aumento o una dimi
 nuzione dell'importo vigente di almeno 1 unità di II presente regolamento entra in vigore il 12 ottobre
 conto per tonnellata ; 1978 .
 Il presente regolamento e obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile
 in ciascuno degli Stati membri.
 Fatto a Bruxelles, l' I 1 ottobre 1978 .
 Per la Commissione
 Il Vicepresidente
 Finn GUNDELACH
 (>) GU n. L 85 del 31 . 3. 1976, pag. 2.
 (2) GU n . L 147 del 3. 6. 1978, pag. 1 .
 (3) GU n . L 164 del 22. 7. 1971 , pag. 5.
 ---pagebreak--- 12. 10 . 78 Gazzetta ufficiale delle Comunità europee N. L 286/7
 ALLEGATO
 al regolamento della Commissione dell' I 1 ottobre 1978 che fissa i prelievi all'importazione
 applicabili al riso e alle rotture di riso
 (UC / t)
 Numero
 della tariffa ACP o
 Designazione delle merci Paesi terzi (3) PTOM (1) (2) (')
 doganale
 comune
 10.06 Riso :
 A. Risone o riso semigreggio :
 I. risone :
 a) a grani tondi 93,01 43,51
 b) a grani lunghi 125,11 59,56
 II . riso semigreggio :
 a) a grani tondi 116,26 55,13
 b) a grani lunghi 156,39 75,20
 B. Riso semilavorato o riso lavorato :
 I. riso semilavorato :
 a) a grani tondi 140,02 60,11
 b) a grani lunghi 239,41 109,84
 II . riso lavorato :
 a) a grani tondi 149.12 64,31
 b) a grani lunghi 256,65 118,08
 C. Rotture 55,17 25,29
 (') Fatta salva 1 applicazione delle disposizioni dell articolo 9 del regolamento (CEE) n . 706/76.
 (2) Ai sensi del regolamento (CEE) n. 706/76, i prelievi non sono applicati ai prodotti originari degli ACP o PTOM e importati nei
 dipartimenti francesi d'oltremare.
 (3) Il prelievo all'importazione di riso nel dipartimento d'oltremare della Riunione è stabilito all'articolo 1 1 bis del regolamento (CEE)
 n . 1418 / 76 .


text:
 26.4.2008
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 C 107/9
 Решение на Съда (трети състав) от 6 март 2008 г. — Комисия на Европейските общности/Кралство Испания
 (Дело C-196/07) (1)
 (Неизпълнение на задължения от държава-членка - Политика на конкуренция - Концентрации - Неизпълнение на определени задължения, наложени от Комисията - E.ON/Endesa)
 (2008/C 107/13)
 Език на производството: испански
 Страни
 Ищец: Комисия на Европейските общности (представители: V. Di Bucci и E. Gippini Fournier)
 Ответник: Кралство Испания (представител: N. Díaz Abad)
 Предмет
 Неизпълнение на задължения от държава-членка — Неизпълнение на член 2 от Решение на Комисията от 26 септември 2006 г. (дело No СОМР/М.4197 — Е.ОN/Endesa — С(2006)4279 окончателен) и на член 1 от Решение на Комисията от 20 декември 2006 г. (дело No СОМР/М.4197 — Е.ОN/Endesa — С(2006)7039 окончателен)
 Диспозитив
 1)
 Като не е отменило:
 —
 условия първо до шесто, осмо и седемнадесето, установени с решение на Националната комисия по енергетика, които са обявени за несъвместими с общностното право в член 1 от Решение на Комисията от 26 септември 2006 г. [дело No СОМР/М.4197 — Е.ОN/Endesa — С(2006)4279 окончателен], и
 —
 изменени условия първо, десето, единадесето и петнадесето, определени с решение на министъра на промишлеността, туризма и търговията, които са обявени за несъвместими с общностното право в член 1 от Решение на Комисията от 20 декември 2006 г. [дело No СОМР/М.4197 — Е.ОN/Endesa — С(2006)7039 окончателен], в предвидените за това срокове,
 Кралство Испания не е изпълнило задълженията си по член 2 от всяко от тези решения.
 2)
 Осъжда Кралство Испания да заплати съдебните разноски.
 (1) ОВ C 155, 7.7.2007 г.


text:
 24.9.2020
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 310/1
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) 2020/1321
 z dne 17. septembra 2020
 o vpisu imena v register zaščitenih označb porekla in zaščitenih geografskih označb („Aydın Kestanesi“ (ZOP))
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe (EU) št. 1151/2012 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 21. novembra 2012 o shemah kakovosti kmetijskih proizvodov in živil (1) ter zlasti člena 52(2) Uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 V skladu s členom 50(2)(a) Uredbe (EU) št. 1151/2012 je bil zahtevek Turčije za registracijo imena „Aydın Kestanesi“ objavljen v Uradnem listu Evropske unije (2).
 (2)
 Ker v skladu s členom 51 Uredbe (EU) št. 1151/2012 Komisija ni prejela nobenega ugovora, bi bilo treba ime „Aydın Kestanesi“ registrirati –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Ime „Aydın Kestanesi“ (ZOP) se registrira.
 Ime iz prvega odstavka opredeljuje proizvod skupine 1.6 Sadje, zelenjava in žita, sveži ali predelani, iz Priloge XI k Izvedbeni uredbi Komisije (EU) št. 668/2014 (3).
 Člen 2
 Ta uredba začne veljati dvajseti dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Bruslju, 17. septembra 2020
 Za Komisijo
 V imenu predsednice
 Janusz WOJCIECHOWSKI
 Član Komisije
 (1) UL L 343, 14.12.2012, str. 1.
 (2) UL C 185, 4.6.2020, str. 16.
 (3) Izvedbena uredba Komisije (EU) št. 668/2014 z dne 13. junija 2014 o pravilih za uporabo Uredbe (EU) št. 1151/2012 Evropskega parlamenta in Sveta o shemah kakovosti kmetijskih proizvodov in živil (UL L 179, 19.6.2014, str. 36).


text:
tesa® Insect Stop ALU COMFORT rėmai durims - tesa
 tesa® Insect Stop ALU COMFORT rėmai durims
 Uodų repelentas tesa® „Insect Stop ALU Frames COMFORT for Doors“ yra automatiškai užsidaranti ir išsikreipimui atspari rėminė sistema su integruotu vabzdžių tin
 Lengva surinkti dėl patentuotos lengvai sujungiamų kampų sistemos
 Labai atsparus persikreipimui dėl specialių aliuminio sujungimo kampų
 Naujas skaidrus audinys geresniam permatomumui ir vėdinimui (lyginant su tradiciniu audiniu)
 Matmenys: 1,00m x 2,20m
 Vyriuose įmontuotas reguliuojamas savaiminio užsidarymo mechanizmas
 Gali būti pritaikytas bet kokiai formai
 Suderinamas su dauguma išorinių roletų (reikalingas 16mm tarpas tarp rėmo ir roletų)
 tesa® „Insect Stop ALU Frames COMFORT for Doors“ yra praktiškas uodų atbaidymo sprendimas, sulaikantis nepageidaujamus vabzdžius, tačiau praleidžiantis saulės šviesą. Jį sudaro išsikreipimui atsparus aliuminio rėmas su patentuotomis lengvai pritaikomomis kampų jungtimis, kad būtų galima greitai sumontuoti ir lengvai pritaikyti atsižvelgiant į durų dydį. Reguliuojamas savaime užsidarantis mechanizmas uždaro vabzdžių tinklelį ir suteikia maksimalią apsaugą nuo vabzdžių. Naujai sukurtas gero matomumo audinys suteikia didžiausią permatomumą ir vėdinimą.
 tesa® Insect Stop Hook & Loop COMFORT tinklelis durims
 tesa® Insect Stop Lamella STADARD tinklelis durims


text:
 6.12.2008
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea
 C 313/33
 Sentenza tal-Qorti tal-Prim'Istanza tal-15 ta' Ottubru 2008 — TridonicAtco vs UASI (Intelligent Voltage Guard)
 (Kawża T-297/07) (1)
 (“Trade mark komunitarja - Applikazzjoni għat-trade mark Komunitarja figurattiva Intelligent Voltage Guard - Raġuni assoluta għal rifjut - Nuqqas ta' karattru distintiv - Artikolu 7(1)(b) tar-Regolament (KE) Nru 40/94’)
 (2008/C 313/58)
 Lingwa tal-kawża: Il-Ġermaniż
 Partijiet
 Rikorrenti: TridonicAtco GmbH & Co. KG (Dornbirn, l-Awstrija) (rappreżentanti: l-ewwel L. Wiltschek, avukat, wara L. Wiltschek u E. Tremmel, avukati)
 Konvenut: L-Uffiċċju għall-Armonizzazzjoni fis-Suq Intern (Trade marks u Disinni) (rappreżentant: A. Poch, aġent)
 Suġġett
 Rikors ippreżentat kontra d-deċiżjoni tat-Tieni Awla tal-Appelli tal-UASI tal-31 ta' Mejju 2007 (Każ R 108/2007-2) dwar applikazzjoni għar-reġistrazzjoni tas-sinjal figurattiv Intelligent Voltage Guard bħala trade mark Komunitarja.
 Dispożittiv
 1)
 Ir-rikors huwa miċħud.
 2)
 TridonicActo GmbH & Co. KG hija kkundannata għal-ispejjeż.
 (1) ĠU C 235, 6.10.2007.


text:
 4.2.2012
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 32/25
 Rozsudek Tribunálu ze dne 14. prosince 2011 — Häfele v. OHIM (Vorfront)
 (Věc T-531/10) (1)
 (Ochranná známka Společenství - Přihláška slovní ochranné známky Společenství Vorfront - Absolutní důvod pro zamítnutí - Popisný charakter - Článek 7 odst. 1 písm. c) nařízení (ES) č. 207/2009)
 2012/C 32/50
 Jednací jazyk: němčina
 Účastníci řízení
 Žalobkyně: Häfele GmbH & Co. KG (Nagold, Německo) (zástupci: M. Eck a J. Dönch, advokáti)
 Žalovaný: Úřad pro harmonizaci na vnitřním trhu (ochranné známky a vzory) (zástupci: původně S. Schäffner, poté R. Manea, a nakonec A. Pohlmann, zmocněnci)
 Předmět věci
 Žaloba podaná proti rozhodnutí prvního odvolacího senátu OHIM ze dne 14. září 2010 (věc R 570/2010-1) týkajícímu se zápisu slovního označení Vorfront jako ochranné známky Společenství.
 Výrok
 1)
 Žaloba se zamítá.
 2)
 Společnosti Häfele GmbH & Co. KG se ukládá náhrada nákladů řízení.
 (1) Úř. věst. C 30, 29.1.2011.


text:
22.1.2000 FR Journal officiel des Communautés européennes C 20/21
 ORDONNANCE DU TRIBUNAL DE PREMIÈRE tembre 1999, relative à l’interprétation de l’article 29, paragra-
 INSTANCE phe 1, du règlement du Parlement européen (JO 1999, L 202,
 p. 1), le Président du Tribunal a rendu le 25 novembre 1999
 du 8 octobre 1999 une ordonnance dont le dispositif est le suivant:
 dans l’affaire T-89/99, Oliver Valk contre Parlement euro- 1) Il est sursis à l’exécution de l’acte du Parlement européen
 péen (1) du 14 septembre 1999, par lequel le Parlement a adopté
 l’interprétation de l’article 29 de son règlement proposée par la
 (Fonctionnaire — Délai de recours — Irrecevabilité mani- commission des affaires constitutionnelles.
 feste)
 2) Les dépens sont réservés.
 (2000/C 20/42)
 (Langue de procédure: l’allemand)
 Dans l’affaire T-89/99, Oliver Valk, demeurant à Berlin,
 représenté par Me Joachim Kayser, avocat, Körnerstrasse, 5,
 10785 Berlin, contre Parlement européen (agents: M. Hans
 Krück et Mme Evelyn Waldherr), ayant pour objet, d’une
 part, une demande d’annulation de la décision du jury de Recours introduit le 1er octobre 1999 contre la Commis-
 concours PE/86/A de ne pas admettre le requérant aux épreu- sion des Communautés européennes par British Airways
 ves écrites dudit concours et, d’autre part, une demande visant PLC
 à ce que le requérant soit autorisé à concourir, le Tribunal
 (première chambre), composé de M. B. Vesterdorf, président,
 (Affaire T-219/99)
 et de MM. J. Pirrung et M. Vilaras, juges; greffier: M. H. Jung, a
 rendu le 8 octobre 1999 une ordonnance dont le dispositif est
 le suivant: (2000/C 20/44)
 1) Le recours est rejeté comme manifestement irrecevable.
 2) Chacune des parties supportera ses propres dépens. (Langue de procédure: l’anglais)
 (1) J.O. C 160 du 5.6.99. Le Tribunal de première instance des Communautés européen-
 nes a été saisi le 1er octobre 1999 d’un recours dirigé contre la
 Commission des Communautés européennes et formé par
 British Airways PLC, représentée par Mes William Wood et
 Helen Davies, du cabinet Brick Court Chambers, Londres, et
 William Allan et Oliver Black, du cabinet Linklaters, Solicitors,
 ORDONNANCE DU PRÉSIDENT DU TRIBUNAL DE Londres, ayant élu domicile à Luxembourg en l’étude de
 PREMIÈRE INSTANCE Me Marc Loesch, 11 rue Goethe.
 du 25 novembre 1999 La partie requérante conclut à ce qu’il plaise au Tribunal:
 dans l’affaire T-222/99 R, Jean-Claude Martinez et Charles — annuler la décision attaquée dans sa totalité;
 de Gaulle contre Parlement européen
 (Procédure de référé — Acte du Parlement portant interpréta- — condamner la Commission aux dépens.
 tion d’une disposition de son règlement — Groupe politique
 — Recevabilité — Fumus boni juris — Urgence — Mise en
 balance des intérêts) Moyens et principaux arguments
 (2000/C 20/43)
 En premier lieu, la requérante demande l’annulation de la
 décision de la Commission déclarant que, depuis 1992, la
 (Langue de procédure: le français) requérante (BA) a violé l’article 82 CE en mettant en place avec
 les agents de voyage auprès desquels elle achète des services
 Dans l’affaire T-222/99 R, Jean-Claude Martinez, demeurant à d’agence de voyage aérien au Royaume-Uni des systèmes de
 Montpellier (France) et Charles de Gaulle, demeurant à Paris, commissions et autres avantages, qui, en récompensant la
 représentés par Me François Wagner, avocat au barreau de loyauté des agents de voyage et en opérant une discrimination
 Nice, 2, rue de la Poissonnerie, Nice (France), contre Parlement entre agents de voyage, ont pour objet et effet d’exclure les
 européen (agents: MM. Gregorio Garzón Clariana, Johann concurrents de BA du marché britannique du transport aérien.
 Schoo et Hans Krück), ayant pour objet une demande de sursis L’article 2 de la décision attaquée inflige à BA une amende de
 à l’exécution de la décision du Parlement européen, du 14 sep- 6,8 millions UKL pour les infractions alléguées.


text:
 26.7.2018
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 189/13
 BESCHLUSS Nr. 55/2017 DES MIT DEM ABKOMMEN ZWISCHEN DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFT UND DEN VEREINIGTEN STAATEN VON AMERIKA ÜBER DIE GEGENSEITIGE ANERKENNUNG EINGESETZTEN GEMISCHTEN AUSSCHUSSES
 vom 5. Juni 2018
 zur Aufnahme von Konformitätsbewertungsstellen in die Liste des Sektoralen Anhangs über elektromagnetische Verträglichkeit [2018/1051]
 DER GEMISCHTE AUSSCHUSS —
 gestützt auf das Abkommen zwischen der Europäischen Gemeinschaft und den Vereinigten Staaten von Amerika über die gegenseitige Anerkennung, insbesondere auf die Artikel 7 und 14,
 in der Erwägung, dass für die Aufnahme von Konformitätsbewertungsstellen in die Liste eines Sektoralen Anhangs ein Beschluss des Gemischten Ausschusses erforderlich ist —
 BESCHLIESST:
 1.
 Die Konformitätsbewertungsstelle in Anlage A wird in die Liste der Konformitätsbewertungsstellen in der Spalte „Zugang der EG zum US-Markt“ in Abschnitt V des Sektoralen Anhangs über elektromagnetische Verträglichkeit aufgenommen.
 2.
 Für welche Produkte und Konformitätsbewertungsverfahren die in Anlage A aufgeführte Konformitätsbewertungsstelle in die Liste aufgenommen wird, wurde von den Vertragsparteien vereinbart; diese befinden auch im Weiteren darüber.
 Dieser Beschluss ist in zwei Urschriften ausgefertigt und wird von den Vertretern des Gemischten Ausschusses unterzeichnet, die bevollmächtigt sind, für die Zwecke der Änderung des Abkommens im Namen der Vertragsparteien zu handeln. Er tritt an dem Tag in Kraft, an dem er von der letzten Vertragspartei unterzeichnet wird.
 Für die Vereinigten Staaten von Amerika
 James C. SANFORD
 Unterzeichnet in Washington am 30. Mai 2018.
 Für die Europäische Union
 Ignacio IRUARRIZAGA
 Unterzeichnet in Brüssel am 5. Juni 2018.
 ANLAGE A
 Konformitätsbewertungsstelle der EG, die in die Liste der Konformitätsbewertungsstellen in der Spalte „Zugang der EG zum US-Markt“ in Abschnitt V des Sektoralen Anhangs über elektromagnetische Verträglichkeit aufgenommen wird
 UL International Italia S.r.l.
 Via delle Industrie, 6
 20061 Carugate (MI)
 ITALIEN


text:
 15.5.2013
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 130/19
 РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) No 444/2013 НА КОМИСИЯТА
 от 7 май 2013 година
 относно класирането на някои стоки в Комбинираната номенклатура
 ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
 като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
 като взе предвид Регламент (ЕИО) No 2658/87 на Съвета от 23 юли 1987 г. относно тарифната и статистическа номенклатура и Общата митническа тарифа (1), и по-специално член 9, параграф 1, буква а) от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 С цел да се осигури еднакво прилагане на Комбинираната номенклатура, приложена към Регламент (ЕИО) No 2658/87, е необходимо да се приемат мерки относно класирането на стоките, посочени в приложението към настоящия регламент.
 (2)
 С Регламент (ЕИО) No 2658/87 се определят общите правила за тълкуване на Комбинираната номенклатура. Тези правила се прилагат също така и към всяка друга номенклатура, която изцяло или частично се основава на нея, с която се добавят допълнителни подраздели към нея и която е създадена със специални разпоредби на Съюза с оглед на прилагането на тарифни и други мерки, свързани с търговията със стоки.
 (3)
 Съгласно тези общи правила стоките, описани в колона 1 от таблицата в приложението, следва да бъдат класирани в кодовете по КН, посочени в колона 2, на основание на посоченото в колона 3 от същата таблица.
 (4)
 Целесъобразно е да се предвиди обвързващата тарифна информация, която е издадена от митническите органи на държавите членки във връзка с класирането на стоки в Комбинираната номенклатура, но която не е в съответствие с настоящия регламент, да може да продължи да бъде ползвана от титуляря за срок от три месеца съгласно член 12, параграф 6 от Регламент (ЕИО) No 2913/92 на Съвета от 12 октомври 1992 г. относно създаване на Митнически кодекс на Общността (2).
 (5)
 Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на Комитета по Митническия кодекс,
 ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
 Член 1
 Стоките, описани в колона 1 от таблицата в приложението, се класират в Комбинираната номенклатура в кода по КН, посочен в колона 2 от същата таблица.
 Член 2
 Обвързващата тарифна информация, издадена от митническите органи на държавите членки, която не е в съответствие с настоящия регламент, може да продължи да бъде ползвана за срок от три месеца съгласно член 12, параграф 6 от Регламент (ЕИО) No 2913/92.
 Член 3
 Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
 Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
 Съставено в Брюксел на 7 май 2013 година.
 За Комисията, от името на председателя,
 Algirdas ŠEMETA
 Член на Комисията
 (1) ОВ L 256, 7.9.1987 г., стр. 1.
 (2) ОВ L 302, 19.10.1992 г., стр. 1.
 ПРИЛОЖЕНИЕ
 Описание на стоките
 Класиране
 (код по КН)
 Основания
 (1)
 (2)
 (3)
 Продуктът представлява прах със жълт до жълто-кафяв цвят, съдържащ (%, тегловни):
 протеини
 62,5
 скорбяла-нишесте/глюкоза
 7
 влага
 9
 сурови влакна
 3,9
 сурови мазнини
 1,1
 сурова пепел
 6
 Продуктът се получава от обезмаслени семена от соя след допълнително извличане на маслото с вода и етанол, за да се отстранят разтворимите въглехидрати и минерали.
 Продуктът не е годен за консумация от човека и се използва за храна на животни.
 2309 90 31
 Класирането се определя от общи правила 1 и 6 за тълкуване на Комбинираната номенклатура, забележка 1 към глава 23 и текстовете на кодове по КН 2309, 2309 90 и 2309 90 31.
 Продуктът представлява протеинов концентрат, а не остатък, получен чрез пряко извличане от семена от соя. Поради това се изключва класиране в позиция 2304.
 Продуктът се получава чрез обработка на обезмаслени семена от соя до такава степен, че поради това е загубил основните характеристики на първоначалната суровина (вж. забележка 1 към глава 23 и обяснителните бележки за позиция 2309 от Хармонизираната система).
 Продуктът не е годен за консумация от човека и е предназначен единствено за храна на животни. Поради това той трябва да бъде класиран в код по КН 2309 90 31 като други препарати от видовете, използвани за храна на животни.