text:
 27.6.2019
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 174/35
 SKLEP SKUPNEGA ODBORA EGP
 št. 173/2017
 z dne 22. septembra 2017
 o spremembi Priloge II (Tehnični predpisi, standardi, preskušanje in certificiranje) k Sporazumu EGP [2019/1061]
 SKUPNI ODBOR EGP JE –
 ob upoštevanju Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru (v nadaljnjem besedilu: Sporazum EGP) in zlasti člena 98 Sporazuma EGP,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Izvedbeno uredbo Komisije (EU) 2017/794 z dne 10. maja 2017 o odobritvi silicijevega dioksida (diatomejske zemlje) kot obstoječe aktivne snovi za uporabo v biocidnih proizvodih 18. vrste proizvodov (1) je treba vključiti v Sporazum EGP.
 (2)
 Izvedbeno uredbo Komisije (EU) 2017/795 z dne 10. maja 2017 o odobritvi pirogenega, sintetičnega amorfnega, nano, površinsko obdelanega silicijevega dioksida kot obstoječe aktivne snovi za uporabo v biocidnih proizvodih 18. vrste proizvodov (2) je treba vključiti v Sporazum EGP.
 (3)
 Izvedbeno uredbo Komisije (EU) 2017/796 z dne 10. maja 2017 o odobritvi diklofluanida kot obstoječe aktivne snovi za uporabo v biocidnih proizvodih 21. vrste proizvodov (3) je treba vključiti v Sporazum EGP.
 (4)
 Izvedbeni sklep Komisije (EU) 2017/802 z dne 10. maja 2017 o neodobritvi PHMB (1600; 1.8) kot obstoječe aktivne snovi za uporabo v biocidnih proizvodih 5. vrste proizvodov (4) je treba vključiti v Sporazum EGP.
 (5)
 Prilogo II k Sporazumu EGP bi bilo zato treba ustrezno spremeniti –
 SPREJEL NASLEDNJI SKLEP:
 Člen 1
 Za točko 12zzzzl (Izvedbena uredba Komisije (EU) 2016/2291) poglavja XV Priloge II k Sporazumu EGP se vstavijo naslednje točke:
 „12zzzzm.
 32017 R 0794: Izvedbena uredba Komisije (EU) 2017/794 z dne 10. maja 2017 o odobritvi silicijevega dioksida (diatomejske zemlje) kot obstoječe aktivne snovi za uporabo v biocidnih proizvodih 18. vrste proizvodov (UL L 120, 11.5.2017, str. 7).
 12zzzzn.
 32017 R 0795: Izvedbena uredba Komisije (EU) 2017/795 z dne 10. maja 2017 o odobritvi pirogenega, sintetičnega amorfnega, nano, površinsko obdelanega silicijevega dioksida kot obstoječe aktivne snovi za uporabo v biocidnih proizvodih 18. vrste proizvodov (UL L 120, 11.5.2017, str. 10).
 12zzzzo.
 32017 R 0796: Izvedbena uredba Komisije (EU) 2017/796 z dne 10. maja 2017 o odobritvi diklofluanida kot obstoječe aktivne snovi za uporabo v biocidnih proizvodih 21. vrste proizvodov (UL L 120, 11.5.2017, str. 13).
 12zzzzp.
 32017 D 0802: Izvedbeni sklep Komisije (EU) 2017/802 z dne 10. maja 2017 o neodobritvi PHMB (1600; 1.8) kot obstoječe aktivne snovi za uporabo v biocidnih proizvodih 5. vrste proizvodov (UL L 120, 11.5.2017, str. 29).“
 Člen 2
 Besedila izvedbenih uredb (EU) 2017/794, (EU) 2017/795 in (EU) 2017/796 ter Izvedbenega sklepa (EU) 2017/802 v islandskem in norveškem jeziku, ki se objavijo v Dopolnilu EGP k Uradnemu listu Evropske unije, so verodostojna.
 Člen 3
 Ta sklep začne veljati 23. septembra 2017 pod pogojem, da so bila predložena vsa uradna obvestila v skladu s členom 103(1) Sporazuma EGP (*1).
 Člen 4
 Ta sklep se objavi v sklopu EGP Uradnega lista Evropske unije in Dopolnilu EGP k Uradnemu listu Evropske unije.
 V Bruslju, 22. septembra 2017
 Za Skupni odbor EGP
 Predsednica
 Sabine MONAUNI
 (1) UL L 120, 11.5.2017, str. 7.
 (2) UL L 120, 11.5.2017, str. 10.
 (3) UL L 120, 11.5.2017, str. 13.
 (4) UL L 120, 11.5.2017, str. 29.
 (*1) Navedena ni nobena ustavna zahteva.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 23.10.2010
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 C 288/68
 Решение на Съда на публичната служба (първи състав) от 29 юни 2010 г. — Visser-Fornt Raya/Европейска полицейска служба (Европол)
 (Дело F-35/09) (1)
 (Публична служба - Служители на Европол - Неподновяване на договор - Договор за неопределено време - Член 6 от Правилника за служителите на Европол - Принцип на зачитане на правото на защита)
 (2010/C 288/127)
 Език на производството: нидерландски
 Страни
 Жалбоподател: Maria Teresa Visser-Fornt Raya (Хага, Нидерландия) (представители: първоначално P. de Casparis, avocat, впоследствие W. J. Dammingh и N. D. Dane, avocats)
 Ответник: Европейска полицейска служба (Европол) (представители: D. Neumann и D. El Khoury, подпомагани от B. Wägenbaur и R. Van der Hout, avocats)
 Предмет на делото
 Отмяна на решението от 12 юни 2008 г., с което жалбоподателят се уведомява за невъзможността да му се предложи постоянна длъжност, както и на решението от 7 януари 2009 г., с което се отхвърля подадената срещу първото решение жалба
 Диспозитив
 1.
 Отменя решението от 12 юни 2008 г., с което Европейската полицейска служба (Европол) отказва да предостави договор за неопределено време на г-жа Visser-Fornt Raya.
 2.
 Осъжда Европол да заплати съдебните разноски.
 (1) ОВ C 167, 18.7.2009 г., стр. 26.


type: legislation

text:
 27.10.2017
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 277/1
 РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) 2017/1955 НА КОМИСИЯТА
 от 24 октомври 2017 година
 за изменение на Регламент (ЕО) No 1484/95 по отношение на определянето на представителните цени в секторите на птичето месо и яйцата, както и за яйчния албумин
 ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
 като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
 като взе предвид Регламент (ЕС) No 1308/2013 на Европейския парламент и на Съвета от 17 декември 2013 г. за установяване на обща организация на пазарите на селскостопански продукти и за отмяна на регламенти (ЕИО) No 922/72, (ЕИО) No 234/79, (ЕО) No 1037/2001 и (ЕО) No 1234/2007 на Съвета (1), и по-специално член 183, буква б) от него,
 като взе предвид Регламент (ЕС) No 510/2014 на Европейския парламент и на Съвета от 16 април 2014 г. за определяне на търговския режим, приложим за някои стоки, получени от преработката на селскостопански продукти и за отмяна на регламенти (ЕО) No 1216/2009 и (ЕО) No 614/2009 на Съвета (2), и по-специално член 5, параграф 6, буква а) от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 С Регламент (ЕО) No 1484/95 на Комисията (3) се определят правилата за прилагане на системата на допълнителни вносни мита, заедно с представителните цени в секторите на птичето месо и яйцата, както и за яйчния албумин.
 (2)
 Редовната проверка на данните, на които се основава определянето на представителните цени за продуктите от секторите на птичето месо и яйцата, както и за яйчния албумин, показва, че се налага да бъдат променени представителните цени при внос на някои продукти, като се има предвид разликата в цените в зависимост от произхода.
 (3)
 Поради това Регламент (ЕО) No 1484/95 следва да бъде изменен.
 (4)
 С оглед на необходимостта да се осигури възможно най-бързото прилагане на тази мярка след предоставянето на актуализираните данни, е целесъобразно настоящият регламент да влезе в сила в деня на публикуването му,
 ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
 Член 1
 Приложение I към Регламент (ЕО) No 1484/95 се заменя с текста в приложението към настоящия регламент.
 Член 2
 Настоящият регламент влиза в сила в деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
 Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
 Съставено в Брюксел на 24 октомври 2017 година.
 За Комисията,
 от името на председателя,
 Jerzy PLEWA
 Генерален директор
 Генерална дирекция „Земеделие и развитие на селските райони“
 (1) ОВ L 347, 20.12.2013 г., стр. 671.
 (2) ОВ L 150, 20.5.2014 г., стр. 1.
 (3) Регламент (ЕО) No 1484/95 на Комисията от 28 юни 1995 г. относно определяне на подробни правила за прилагане на системата на допълнителни вносни мита и относно фиксиране на представителни цени в секторите птиче месо и яйца и за яйчен албумин, и за отмяна на Регламент No 163/67/ЕИО (ОВ L 145, 29.6.1995 г., стр. 47).
 ПРИЛОЖЕНИЕ
 „
 ПРИЛОЖЕНИЕ I
 Код по КН
 Описание на стоките
 Представителна цена
 (ЕUR/100 kg)
 Обезпечение по член 3
 (ЕUR/100 kg)
 Произход (1)
 0207 12 10
 Неразфасовани замразени „пилета 70 %“
 107,5
 0
 AR
 0207 12 90
 Неразфасовани замразени „пилета 65 %“
 102,1
 172,4
 5
 0
 AR
 BR
 0207 14 10
 Обезкостени замразени разфасовки от петли или кокошки
 243,1
 212,5
 296,9
 229,1
 17
 26
 1
 21
 AR
 BR
 CL
 TH
 0207 27 10
 Обезкостени замразени разфасовки от пуйки
 340,6
 401,7
 0
 0
 BR
 CL
 0408 91 80
 Яйца без черупки, сушени
 352,1
 0
 AR
 1602 32 11
 Приготвени храни от петли или кокошки без топлинна обработка
 197,9
 27
 BR
 “
 (1) Номенклатура на държавите съгласно Регламент (ЕС) No 1106/2012 на Комисията от 27 ноември 2012 г. за прилагане на Регламент (ЕО) No 471/2009 на Европейския парламент и на Съвета относно статистиката на Общността за външната търговия с трети страни по отношение на актуализиране на номенклатурата на държавите и териториите (ОВ L 328, 28.11.2012 г., стр. 7). Код „ZZ“ означава „друг произход“.


type: contracts

text:
 Avviż Legali Importanti
 |
 21999D0415(01)
 Official Journal L 100 , 15/04/1999 P. 0038 - 0039
 Id-Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEENru 55/98ta' l-4 ta' Lulju 1998li temenda l-Anness II (Regolamenti, standards, ittestjar u ċertifikazzjonijiet tekniċi) għall-Ftehim taż-ŻEEIL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE,Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, kif aġġustat bil-Protokoll li jaġġusta l-Ftehim għaż-Żona Ekonomika Ewropea, minn hawn iżjed "Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, kif aġġustat bil-Protokoll li jaġġusta l-Ftehim għaż-Żona Ekonomika Ewropea, minn hawn iżjed 'il quddiem issir referenza għalih bħala l-Ftehim, u b'mod partikolari l-Artikolu 98 tiegħu",Billi l-Anness II għall-Ftehim ġie emendat bid-Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEE Nru 44/98 tad-29 ta' Mejju 1998 [1];Billi d-Direttiva tal-Kummissjoni 97/39/KE ta' l-24 ta' Ġunju 1997 li taddatta għall-progress id-Direttiva tal-Kunsill 75/443/KEE fir-rigward ta' apparat għar-rivers u speedometers ta' vetturi bil-makna [2] għandha tiġi inkorporata fil-Ftehim,IDDEĊIEDA KIF ĠEJ:Artikolu 1L-inċiż li ġej għandu jiġi miżjud wara l-punt 18 (Direttiva tal-Kunsill 75/443/KEE) fil-Kapitolu I ta' l-Anness II għall-Ftehim:"- 397 L 0039: Id-Direttiva tal-Kummissjoni 97/39/KE ta' l-24 ta' Ġunju 1997 (ĠU L 177, 5.7.1997, p. 15).".Artikolu 2It-testi tad-Direttiva tal-Kummissjoni 97/39/KE fil-lingwa Islandiża u f'dik Norveġiża, li huma annessi għall-verżjonijiet rispettivi tal-lingwa għal din id-Deċiżjoni, huma awtentiċi.Artikolu 3Din id-Deċiżjoni għandha tidħol fis-seħħ nhar l-1 ta' Awissu 1998, sakemm ikunu saru n-notifiki kollha taħt l-Artikolu 103(1) tal-Ftehim lill-Kumitat Konġunt taż-ŻEE.Artikolu 4Din id-Deċiżjoni għandha tiġi ppubblikata fit-Taqsima taż-ŻEE ta', u fis-Suppliment taż-ŻEE għall-Ġurnal Uffiċjali tal-Komunitajiet Ewropej.Magħmula fi Brussel, fl-4 ta' Lulju 1998.Għall-Kumitat Konġunt taż-ŻEEIl-PresidentF. Barbaso[1] ĠU L 30, tal-4.2.1999, s. 43.[2] ĠU L 177, tal-5.7.1997, p. 15.--------------------------------------------------


text:
 30.10.2014
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 L 310/60
 ETA:n SEKAKOMITEAN PÄÄTÖS
 N:o 95/2014,
 annettu 16 päivänä toukokuuta 2014,
 ETA-sopimuksen liitteen XIII (Liikenne) muuttamisesta
 ETA:N SEKAKOMITEA, joka
 ottaa huomioon Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen, jäljempänä ’ETA-sopimus’, ja erityisesti sen 98 artiklan,
 sekä katsoo seuraavaa:
 (1)
 Siviili-ilmailun onnettomuuksien ja vaaratilanteiden tutkinnasta ja ehkäisemisestä ja direktiivin 94/56/EY kumoamisesta 20 päivänä lokakuuta 2010 annettu Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EU) N:o 996/2010 (1) olisi otettava osaksi ETA-sopimusta.
 (2)
 Asetuksella (EU) N:o 996/2010 kumotaan neuvoston direktiivi 94/56/EY (2), joka on otettu osaksi ETA-sopimusta ja joka näin ollen olisi poistettava ETA-sopimuksesta.
 (3)
 Sen vuoksi ETA-sopimuksen liitettä XIII olisi muutettava,
 ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN PÄÄTÖKSEN:
 1 artikla
 Korvataan ETA-sopimuksen liitteessä XIII oleva 66d kohta (neuvoston direktiivi 94/56/EY) seuraavasti:
 ”32010 R 0996: Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EU) N:o 996/2010, annettu 20 päivänä lokakuuta 2010, siviili-ilmailun onnettomuuksien ja vaaratilanteiden tutkinnasta ja ehkäisemisestä ja direktiivin 94/56/EY kumoamisesta (EUVL L 295, 12.11.2010, s. 35).
 Tätä sopimusta sovellettaessa asetuksen säännöksiä koskee seuraava mukautus:
 Lisätään 18 artiklan 5 kohtaan ja 19 artiklan 1 kohtaan seuraava alakohta:
 ’Koska Liechtensteinilla ja Sveitsillä on yhteinen kansallinen tietokanta direktiivin 2003/42/EY mukaisesti, Liechtensteinin ilmoittamat tiedot tallennetaan samaan keskusrekisteriin Sveitsin ilmoittamien tietojen kanssa.’”
 2 artikla
 Asetuksen (EU) N:o 996/2010 islanniksi ja norjaksi laaditut tekstit, jotka julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-täydennysosassa, ovat todistusvoimaisia.
 3 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan 17 päivänä toukokuuta 2014, jos kaikki ETA-sopimuksen 103 artiklan 1 kohdan mukaiset ilmoitukset on tehty (3).
 4 artikla
 Tämä päätös julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-osastossa ja ETA-täydennysosassa.
 Tehty Brysselissä 16 päivänä toukokuuta 2014.
 ETA:n sekakomitean puolesta
 Puheenjohtaja
 Gianluca GRIPPA
 (1) EUVL L 295, 12.11.2010, s. 35.
 (2) EYVL L 319, 12.12.1994, s. 14.
 (3) Valtiosäännön asettamista vaatimuksista on ilmoitettu.


type: wikipedia

text:
Nicolae Labiș () a fost un poet român. Criticul Eugen Simion l-a supranumit, metaforic, „buzduganul unei generații”.
 Biografie
 Copilăria și studiile
 A fost fiul învățătorilor Eugen și Ana-Profira, iar școala primară o începe în satul natal în clasa mamei sale. Încă de la 5 ani învață să citească de la elevii mamei sale. În timpul celui de-al Doilea Război Mondial tatăl pleacă pe front, iar familia se refugiază în comuna Mihăești, satul Văcarea, lângă Câmpulung-Muscel. În mai 1945, familia se întoarce în Moldova și se stabilește la Mălini.
 A urmat Liceul „Nicu Gane” din Fălticeni între anii 1947 - 1951, perioadă în care scrie versuri, iar la sfârșitul lui 1950, participă la o consfătuire a tinerilor scriitori din Moldova, în calitate de secretar al cenaclului literar din Fălticeni, care are loc la Iași, unde se remarcă după ce recită poezia Fii dârz și luptă, Nicolae!, poezie care-i va fi publicată în Iașul nou și în ziarul Lupta poporului din Suceava.
 În mai 1951 a obținut premiul întâi, la Olimpiada națională de limba română care a avut loc la București, iar cu această ocazie câștigă admirația redactorilor revistei Viața Românească, care-i publică poezia Gazeta de stradă.
 În ianuarie 1952, la inițiativa lui Constantin Ciopraga, Labiș a fost transferat la Liceul „Mihail Sadoveanu” din Iași, unde a devenit conducătorul cenaclului literar.
 Portretul fizic al lui Nicolae Labiș este sugestiv creionat de Tudor Vianu (citat în: George Bădărău, Nicolae Labiș, Viața și opera, 2001) care mărturisește: „Mă surprindea obrazul lui bucălat de copil, ochii cu umbre adânci, mustața legată, ca a plutașilor de pe Bistrița. Era în înfățișarea lui ceva în același timp proaspăt și arhaic, cum nu mai văzusem niciodată pe figura unui tânăr.”
 Activitatea literară
 La data de 15 septembrie 1952, Labiș a început să urmeze cursurile de la Școala de Literatură și Critică Literară „Mihai Eminescu” din București, unde i-a avut ca profesori pe Mihail Sadoveanu, Tudor Vianu și Camil Petrescu, iar printre colegi pe Florin Mugur, Lucian Raicu, Ion Gheorghe, Radu Cosașu, Doina Sălăjan, Gheorghe Tomozei, Mihai Negulescu. Aici s-a impus, grație înzestrării sale poetice și intelectuale excepționale, ca lider de opinie.
 Deși a îmbrățișat, la început, ideile regimului comunist de guvernământ, cântându-i laude într-un număr de poezii, devenind o stea în cadrul partidului, în februarie 1953, departamentul său a purtat discuții cu privire la presupusele lui „abateri de la moralitatea școlii și disciplină”. În primăvara anului 1954, în cadrul Uniunii Tineretului Muncitor (UTM) au avut loc de asemenea discuții despre comportamentul său și s-a decis expulzarea sa din rândurile organizației. Cu toate acestea, pedeapsa nu a fost confirmată de organele superioare, propunerile fiind de fiecare dată refuzate de Mihail Sadoveanu, cel ce era la vremea respectivă președinte. De asemenea, acest fapt a fost relatat în cartea „O istorie anecdotică a literaturii române”.
 La absolvire a fost angajat ca redactor la revista Contemporanul, apoi la Gazeta literară. Începând din toamna lui 1955 urmează cursurile Facultății de Filologie a Universității din București, însă renunță după doar un semestru. Poemul său, Moartea Căprioarei, apare în Viața Românească în acest an.
 În 1956 participă la o conferință pe țară a tinerilor scriitori, publică două volume, Puiul de cerb și Primele iubiri, și pregătește pentru tipar cel de-al treilea volum, Lupta cu inerția, care-i va fi publicat postum în anul 1958.
 În poezia lui Nicolae Labiș se regăsesc influențe ale lui Mihai Eminescu, Tudor Arghezi și Ion Barbu. O frapantă afinitate prezintă Labiș cu Arthur Rimbaud, amintit în versurile:
 Influența lui Eminescu este vădită în versurile din poezia Primele iubiri:
 Un poem excepțional este Rîsul. Animalul care ucidea numai pentru sânge, nu pentru hrană, „bătrân și mohorât”, omoară încă o dată , dar dinții nu-l mai ajută să-l sfâșie, iar „limba ostenită” nu-i mai poate linge sângele.:
 O semnificație morală se desprinde și din Moartea căprioarei. Copilul, chinuit de foame, are sentimentul de culpă pentru uciderea căprioarei care se jertfește spre a-i conserva viața:
 În poezia românească actuală, Nicolae Labiș rămâne un vis întrerupt, un „albatros ucis,” ce, asemenea războinicului furtunii aruncat „pe-un cimitir de scoici”, răsfrângea în ochiu-i stins „un nou urcuș”. Al. Piru (op. cit.) estimează că „Dacă el însuși [Labiș] nu și-a mai putut relua zborul, o generație întreagă de poeți vor duce mai departe flacăra aprinsă de el în 1956.”
 Lucian Raicu scrie că: „...există în poezia sa nu numai Eminescu, Blaga, Arghezi, Fundoianu, Goga, dar și <<punctul de vedere>>, perspectiva criticii; clasicii și poeții interbelici sunt văzuți în ei înșiși, dar și prin E. Lovinescu și G. Ibrăileanu, G. Călinescu și Tudor Vianu, Pompiliu Constantinescu și Șerban Cioculescu...”
 La Plenara secției de poezie a Uniunii Scriitorilor din 29 mai 1956, Mihu Dragomir îl acuză de „asimilarea excesivă a unor poeți dintre cele două războaie” (Ion Barbu și Tudor Arghezi), iar ulterior, la primul Congres al Scriitorilor din iunie 1956 a fost învinuit de Mihai Beniuc de „snobism, evazionism, influențe ale ideologiei burgheze, infiltrații liberaliste, slabă pregătire ideologică, lipsă de contact cu realitatea, precum și confuzii cu privire la raportul dintre libertate și îndrumare”, iar Aurel Rău îl suspectează de teribilism. Pe de altă parte, încă la începutul lunii ianuarie 1956, într-o consfătuire ideologică organizată de ziarul „Scânteia”, Leonte Răutu, șeful Secției de Propagandă și Agitație a Comitetului Central al PCR, incriminează poemul Albatrosul ucis pentru grave abateri de la linia Partidului.
 Sfârșitul
 În noaptea de 9 spre 10 decembrie 1956, la scurt timp după aniversarea împlinirii a 21 de ani, Labiș, care petrecuse câteva ore în compania unor cunoștințe și consumând țuică la Casa Capșa și apoi la restaurantul Victoria, a fost victima unui grav accident de tramvai.
 După ce i-a fost refuzată internarea la spitalele Colțea și Central
 , spre zorii zilei de 10 decembrie a fost internat la Spitalul de Urgență. Acolo, de pe patul de spital i-a șoptit un poem prietenului său, scriitorul Aurel Covaci, poem care a fost inclus în volumul postum Lupta cu inerția:
 Pasărea cu clonț de rubin
 S-a răzbunat, iat-o, s-a răzbunat.
 Nu mai pot s-o mângâi.
 M-a strivit,
 Pasărea cu clonț de rubin,
 Iar mâine
 Puii păsării cu clonț de rubin,
 Ciugulind prin țărână,
 Vor găsi poate
 Urmele poetului Nicolae Labiș
 Care va rămâne o amintire frumoasă...
 Tudor Vianu scria: „Clonțul de fier al pasărei de pradă, acel care împinge și sfâșie, este un simbol. Când i-a simțit ascuțișul și trupul i s-a desfăcut din legături, a glumit ca un nou Villon. A văzut puii gaiței, ciugulind urmele poetului Nicolae Labiș, <<o amintire frumoasă>>. A dictat aceste versuri pe patul de suferință, în puținele zile pe care le-a mai trăit...”
 În ciuda eforturilor medicilor și o mobilizare spirituală a colegilor săi scriitori, cunoștințe și prieteni, starea lui s-a înrăutățit inexorabil, iar la 22 decembrie 1956, la ora 2 dimineața, a decedat. Dr. Firică, medicul care s-a ocupat de cazul lui Labiș, a declarat: Mi-a revenit trista sarcină să constat, încă de la primul examen, că accidentatul nu avea nici o șansă: măduva era complet secționată. Tot ce puteam face era să-i prelungim viața cu câteva zile.
 Trupul neînsuflețit a fost depus pentru ultimile omagii la Casa Scriitorilor. A fost înmormântat la cimitirul Bellu.
 Reputația lui Nicolae Labiș a crescut după moarte, fiind perceput ca simbolul unei noi generații, numită „generația Labiș” (Gheorghe Tomozei, Florin Mugur, Aurel Covaci, Alexandru Andrițoiu, Alexandru Căprariu, Ion Gheorghe ș.a.).
 Controverse privind accidentul de tramvai
 Ipoteza oficială a accidentului de tramvai este că Nicolae Labiș, aflat în stare de ebrietate, a alunecat fatal între bordura și platforma stației de tramvai de la Colțea, fiind prins între grătarele celor două vagoane ale tramvaiului. În procesul-verbal semnat în ziua de 25 decembrie 1956 de balerina Maria Polevoi, cu care poetul și-a dat întâlnire în acea noapte, aceasta a susținut că ceea ce s-a întâmplat pe refugiul de la Colțea a fost un simplu accident. Cele susținute de Maria Polevoi, au fost confirmate și de Isac-Grișa Schwartzman un alt martor ocular, mărturie consemnată de Gheorghe Tomozei în volumul Moartea unui poet și de vatmanul tramvaiului, Udroiu Marin, care a declarat: ... când a ajuns la cca 4 metri de capătul refugiului de tramvai, înainte de a opri tramvaiul pe loc, numitul Labiș Nicolae , domiciliat în București,...care se afla sub influența băuturilor alcoolice a luat tramvaiul din mers urcându-se pe la ușa din față a remorcii. Urcându-se pe scară, neputând ținându-se a căzut jos apucându-l platforma remorcii și scara iar la țipetele publicului tramvaiul a oprit după care a fost scos de sub scară și transportat la Spitalui Colțea, rămânând internat.
 În cartea scriitoarei Stela Covaci scena accidentului este descrisă altfel: „Patru persoane așteaptă să se urce [în tramvai], Labiș e al treilea, dar tot mai șovăie. Cel de al patrulea e Grișa [Isac Schwartzman, zis Grișa]. Când se pornește tramvaiul, cel de al patrulea îl împinge pe Nicolae Labiș pe grătarul dintre cele două vagoane. Grișa strigă că cel căzut e beat, în timp ce Mary [Maria Polevoi]...declară că îl cunoaște pe poetul Nicolae Labiș și roagă să fie dus la spital.”
 Stela Covaci mai relatează că la scurtă vreme după înmormântarea lui Nicolae Labiș, lui Schwartzman Isac-Grișa i s-au aprobat actele de plecare definitivă din țară. Prezența lui Isac Schwartzman la locul evenimentului este de netăgăduit, deoarece în procesul-verbal întocmit de sergentul major de miliție care a constatat accidentul de circulație figurează ca martori două persoane: Rotaru Jenica și Schwartzman Isac
 Controversele referitoare la un eventual asasinat au apărut în urma mărturiilor a celor declarate de Nicolae Labiș pe patul de spital apropiaților și a faptului că poetul era urmărit de Securitate, deoarece dintr-un scriitor care slăvea actele partidului și ale sovieticilor, a început să se îndoiască de doctrina acestora după Discursul secret al lui Hrușciov și după Revoluția ungară din 1956.
 Mihai Stoian a consemnat: La spital Labiș mi-a povestit cum s-a consumat accidentul... Îmi aduc aminte că vorbea despre o scurtă vizită la Capșa, apoi însoțit de doi bărbați și o femeie, balerină, coborâseră în pasaj la „Victoria” din Piața Bălcescu a vrut să ia un tramvai, nu spre casă, spre casa femeii, a încercat să se urce prin față la clasa a doua, dar cineva l-ar fi îmbrâncit, și, în ultima secundă, s-a prins de grătarul intermediar, dintre vagoane: „Țineam ochii mari deschiși și vedeam cum, din capul meu izbit de caldarâm, ies scântei”.
 Scriitorul Cezar Ivănescu, în cartea sa scrisă în colaborare cu Stela Covaci, Timpul asasinilor. Documente și mărturii despre viața, moartea și transfigurarea lui Nicolae Labiș, susține că Labiș i-a povestit pe patul de moarte Mioarei Cremene că s-a dus să ia tramvaiul de la 2.40 noaptea de la stația Colțea, stație în care-și dăduse întâlnire cu Maria Polevoi, dansatoare, care voia să-l ia la ea acasă. Securistul care-l urmărea pe Labiș s-a urcat în remorca tramvaiului în care urma să se urce și poetul, dar cum poetul era băut și se clătina, părea indecis, iar agentul de securitate a avut senzația că Labiș nu se va urca în acel tramvai și, deoarece nu voia să-l scape de sub observație a sărit prin ușa din față și, în săritură, l-a izbit pe Labiș și l-a băgat sub tramvai, Conform aceleași mărturii, a Mioarei Cremene, Labiș a fost vizitat la spital de către agentul de securitate și i-a solicitat să semneze o declarație prin care poetul renunța la orice pretenție materială în urma accidentului.
 În 2005, scriitorul Imre Portik, prieten de la Școala de Literatură, a publicat memoriile sale, Hora morții. Consemnări despre prietenul meu Nicolae Labiș, în care a pretins că Labiș a fost împins din tramvai in seara accidentului:
 - Cum a dat nenorocirea asta peste capul tău?...Ai fost beat?- Nu, n-am fost beat. E adevărat că am băut în după-amiaza și în seara aceea, dar nici măcar amețit n-am fost, a răspuns Labiș.
 - Cum ai putut să cazi sub tramvai treaz?
 - Nu am căzut singur, am fost îmbrâncit din spate de cineva...- De cine, îl cunoști?
 - Nu știu cine a fost. N-am avut timp să mă uit înapoi, pentru că îmbrâncitura m-a proiectat, cu brațele ridicate, pe grătarul între vagoane. Încleștasem degetele mâinilor de o bară a grătarului, dar încet, încet alunecam tot mai jos, iar picioarele tot mai mult ajungeau sub vagonul-remorcă. Eram cu capul în aer, cu fața în jos și vedeam cum sar din șine scântei galbene și verzui. În timp ce eram târât așa, am simțit câteva lovituri puternice ale vagonului din urmă în spate. (...) Am așteptat în loc până când motorul a ajuns în dreptul meu cu viteză redusă, însă văzând că va depăși capătul zonei de refugiu, am pornit în urma lui, dar n-am reușit să fac nici doi pași, când m-am trezit împins din spate spre grătar. Nu aveam intenția să iau tramvaiul din mers, fiindcă trebuia să văd întâi în ce tramvai și în ce vagon se urcă ea.Maria Polevoi a declarat: „Cînd a sosit primul tramvai nr. 13, l-am urmărit cu privirea, având de gând să nu urc, dacă se urcă el. Am văzut clar cum l-a îmbrâncit cel din spatele lui...” Această declarație contravine clar celei relatate în cartea lui Gheorghe Tomozei de aceeași Maria Polevoi, în sensul că „a fost un simplu accident.” În cursul nopții de 10 spre 11 decembrie, Mary [Maria Polevoi] primește mai multe telefoane de amenințare cu moartea. Lasă să se înțeleagă că i-a recunoscut vocea lui Grișa Schwartzman
 Gheorghe Tomozei a scris, după anul 1989: Labiș este primul poet român disident... El a anunțat o pauză feroce între poezie și ideologia zilei. Mai mult decât sigur, închisoarea nu era prea departe pentru el. Opera
 Volume publicate
 Puiul de cerb, București, 1956
 Primele iubiri, București, 1956
 Lupta cu inerția, București, 1958
 Primele iubiri, București, 1962
 Păcălici și Tândăleț, București, 1964
 Moartea căprioarei, București, 1964
 Versuri, București, 1964
 Anotimpurile, București, 1964
 Albatrosul ucis, București, 1966
 Scufița roșie, București, 1967
 Poezii, București, 1968
 Moartea căprioarei, București, 1969
 Scrisoare mamei, București, 1969
 Poezii, lași, 1971
 Sînt spiritul adîncurilor, București, 1971
 Vârsta de bronz, București, 1971
 Poezii, București, 1976
 Păcălici și Tândăleț, București, 1977
 Descrierea chipurilor, lași, 1982
 Moartea căprioarei, București,1983
 Poezii, București, 1984, 1985, 1987, 1989
 Albatrosul ucis, Galați, 1993
 Vioară neagră-ntre oglinzi, Chișinău, 1993
 Trei poeme (ediție liliput), Suceava, 1995
 Poezii, București, 1997
 Moartea căprioarei. Poezii, Chișinău, 1997
 Moartea căprioarei (ediție bibliofilă), București, 1997
 Viața și opera, lași, 2001
 Lupta cu inerția la timpul prezent (ediție critică), Timișoara, 2001
 Doină întârziată, Suceava, 2005
 Moartea căprioarei (ediție bibliofilă), Suceava, 2005
 Opera poetică, Chișinău, 2005
 Dincolo de fruntariile poeziei, I (proză, dramaturgie), Suceava, 2005
 Nicolae Labiș, folclorist (antologie folclorică), Suceava, 2006
 Traduceri, Suceava, 2007
 Corespondență, Suceava, 2009
 Puiul de cerb, Suceava, 2010
 Dincolo de fruntariile poeziei, II (texte critice), Suceava, 2011
 Opera magna, Suceava 2013
 Poezii inedite, Suceava 2015
 In memoriam
 Casa memorială „Nicolae Labiș” din Mălini, județul Suceava
 Mormântul lui Nicolae Labiș din Cimitirul Șerban Vodă - Bellu, București
 Note
 Lectură suplimentară
 Labiș, albatrosul ucis: eseu monografic, Ștefan Bitan, Editura Dacia, 1970
 Nicolae Labiș, Ion Bălu, Editura Albatros, 1982
 Nicolae Labiș: monografie, Florentin Popescu, Editura Vestala, 2006
 Legături externe
 The colour stylistics in Nicolae Labis' poetry
 "Nicolae Labiș - Note biografice", romanianvoice.com
 Poezii inedite, 30 noiembrie 2009, Jurnalul NaționalReferințe critice
 Există numeroase scrieri de analiză a personalității și poeziei lui Nicolae Labiș, dintre care o listă non-exaustivă se citează în continuare:
 G. Călinescu: „N. Labiș”, în Contemporanul, nr.47, 28 noiembrie 1958;
 Tudor Vianu, „N. Labiș”, în Gazeta literară, nr. 52, 21 decembrie 1961;
 Vladimir Streinu, N. Labiș, în Luceafărul, an VIII, nr. 30, 11 decembrie 1965;
 Aurel Martin, N. Labiș, în vol. „Poeți contemporani, I”, București, Editura pentru literatură, 1967, pp. 188-194;
 Eugen Simion, Buzduganul unei generații, în Scriitori români de azi, Editura Cartea Românească, 1974, pp. 112-118;
 Al. Piru, Poezia românească contemporană, Editura Eminescu, București, 1975, pp. 61-68.
 O teză de doctorat a fost susținută la Universitatea Lucian Blaga din Sibiu de către Mihele Georgeta, cu titlul: Stilistica și expresivitatea cromaticii în poezia lui Nicolae Labiș'', 2009.
 Nașteri pe 2 decembrie
 Nașteri în 1935
 Decese pe 22 decembrie
 Decese în 1956
 Poeți români din secolul al XX-lea
 Înmormântări în Cimitirul Bellu


text:
 |
 52011PC0560
 Togra le haghaidh RIALACHÁIN Ó PHARLAIMINT NA hEORPA AGUS ÓN gCOMHAIRLE lena leasaítear Rialachán (CE) Uimh. 562/2006 chun foráil a dhéanamh maidir le rialacha coiteanna i ndáil le rialú teorann ar theorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn sealadach i gcásanna eisceachtúla /* COIM/2011/0560 leagan deireanach - 2011/0242 (COD) */
 MEABHRÁN MÍNIÚCHÁINCOMHTHÉACS AN TOGRARialachas Schengen – an limistéar gan rialú ag teorainneacha inmheánacha a neartúMaidir le comhthéacs agus bunús na leasuithe atá sa togra seo, agus chun míniú mionsonraithe a thabhairt ar an bhfeidhm atá beartaithe dóibh sa chleachtas, déantar tagairt don Teachtaireacht ón gCoimisiún chuig Parlaimint na hEorpa, an Chomhairle, an Coiste Eacnamaíoch agus Sóisialta agus Coiste na Réigiún dar teideal ' Rialachas Schengen – an limistéar gan rialú ag teorainneacha inmheánacha a neartú ', a ghlactar in éineacht leis an togra seo.Athruithe reachtachaChun foráil a dhéanamh maidir leis an gcreat dlíthiúil atá riachtanach d'fhonn freagairt a thabhairt ar an iarratas ón gComhairle Eorpach an 23-24 Meitheamh foráil a dhéanamh maidir le meicníocht chun freagairt do chásanna fíorchriticiúla, ní mór Cód Teorainneacha Schengen a bunaíodh le Rialachán (CE) Uimh. 562/2006 lena leagtar síos, ar láimh amháin, na rialacha maidir le rialú teorann ag teorainneacha seachtracha agus a dhéanann foráil, ar an láimh eile, maidir le díothú rialaithe teorann ag teorainneacha inmheánacha agus an fhéidearthacht an rialú sin a athbhunú i gcásanna áirithe, a leasú.Toisc go bhfuil saorghluaiseacht daoine laistigh den limistéar gan rialuithe ag teorainneacha inmheánacha ar cheann de na príomhnithe atá bainte amach ag an Aontas, agus a théann chun sochar na ndaoine ar fad a bhfuil cónaí orthu sa limistéar sin, ba cheart cinneadh a dhéanamh ar leibhéal an Aontais más dóigh go rachadh cinneadh náisiúnta aontaobhach, a d'fhéadfadh a bheith teimhneach, i bhfeidhm ar an tsaorghluaiseacht sin.Dá bhrí sin, mar riail ghinearálta, ba cheart athbhunú rialuithe ag teorainneacha inmheánacha a bheith bunaithe ar chinneadh arna bheartú agus arna ghlacadh ag an gCoimisiún mar ghníomh cur chun feidhme ag leanúint as na seasaimh arna gcur in iúl ag na Ballstáit le linn an nós imeachta scrúdúcháin arna leagan síos le Rialachán (AE) Uimh. 182/2011 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 16 Feabhra 2011 lena leagtar síos na rialacha agus na prionsabail ghinearálta a bhaineann leis na sásraí maidir le rialú ag na Ballstáit ar fheidhmiú cumhachtaí cur chun feidhme ag an gCoimisiún[1]. Sonrófar sa chinneadh cathain is féidir rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn eisceachtúil agus beidh sé bunaithe ar thréimhsí in-athnuaite 30 lá, ar feadh sé mhí ar a mhéad ar an iomlán. Ní féidir an tréimhse sin a shíneadh ach amháin i gcás ina n-athbhunaítear rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha de bharr toraidh neamhfhabhraigh faoi mheicníocht mheastóireachta Schengen toisc go bhfuil teipthe ar Bhallstát go rialta cosaint leordhóthanach a sholáthar dá chuidse den teorainn sheachtrach.Ina ainneoin sin, i gcás gníomhartha dothuartha, tá an fhéidearthacht ag na Ballstáit rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn aontaobhach, má tá gá le beart a dhéanamh láithreach. Beidh feidhm ag an gcinneadh sin láithreach agus cuirfear in iúl don Choimisiún, do Pharlaimint na hEorpa agus do na Ballstáit eile é. Tá teorainn cúig lá le rialú teorann a athbhunú ag teorainneacha inmheánacha sna cásanna sin, áfach. In a leithéid de chás, féadfaidh an Coimisiún dul i gcomhairle leis na Ballstáit ar fad chun oiriúnacht an bhirt a glacadh a mheas. Ní dhéanfaidh an comhairliúchán sin an cinneadh atá glactha ag an mBallstát a chur ar fionraí. Más gá, féadtar síneadh a chur le hathbhunú rialaithe teorann ag teorainneacha inmheánacha, ach sa chás sin ní mór é a bhunú ar chinneadh ón gCoimisiún a ghlactar mar ghníomh cur chun feidhme tríd an nós imeachta práinne atá leagtha síos in Airteagal 8 den Rialachán thuasluaite Uimh. 182/2011.Chuirfí na leasanna Eorpacha ar fad san áireamh i bhfreagairt chomhordaithe AE-bhunaithe. Thabharfadh an fhreagairt sin aghaidh ar chásanna ina mbeadh baol tromchúiseach, gearrthéarmach, logánta den chuid is mó, ann do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach, chomh maith le cásanna a mbainfeadh impleachtaí níos leithne agus níos fadtréimhsí leo. Sa dá chás, tá gá le freagairt chomhordaithe Eorpach, toisc gur cuid bhunúsach é de chinneadh ar bith maidir le rialuithe inmheánacha ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú – fiú amháin ar feadh tréimhse teoranta agus i limistéar teoranta geografach – go mbeidh impleachtaí ann don phobal agus don gheilleagar, ní hamháin don Bhallstát a ghlacann na bearta sin. Tá cás níos láidre ann don chur chuige comhordaithe Eorpach sin i gcás ina mbíonn cuid den teorainn sheachtrach faoi bhrú mór nach raibh súil leis, nó i gcás ina bhfuil teipthe ar Bhallstát ar bhonn rialta smacht a choinneáil ar a chuidse den teorainn sheachtrach, agus i gcás ina mbeadh baol tromchúiseach ann do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta. Beidh tionchar díreach ag aon chinneadh maidir le rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar gach taistealaí agus ar leasanna coiteanna na mBallstát ar fad.Níor cheart rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ach mar rogha dheireanach sna cásanna sin, agus níor cheart é sin a dhéanamh sula nglacfar bearta eile chun cúrsaí a chobhsú, ag an gcuid sin den teorainn sheachtrach lena mbaineann, ar leibhéal na hEorpa, de mheon dlúthpháirtíochta, agus/nó ar an leibhéal náisiúnta, lena n-áiritheofar go gcomhlíonfar na rialacha coiteanna níos fearr.2. TORTHAÍ AN CHOMHAIRLIÚCHÁIN LEIS NA PÁIRTITHE LEASMHARA AGUS NA MEASÚNUITHE TIONCHAIRIna Theachtaireacht maidir le himirce[2], mhol an Coimisiún go bhféadfaí meicníocht a thabhairt isteach a cheadódh cinneadh ar leibhéal na hEorpa a shaineodh cé na Ballstáit a dhéanfadh rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn eisceachtúil, agus cén fad a mhairfeadh an t-athbhunú sin. Bhí tuairimí sa Teachtaireacht maidir leis an bhféidearthacht foráil a dhéanamh maidir le meicníocht chun freagairt do chásanna eisceachtúla, lena n-áirítear go bhféadfaí, mar rogha dheireanach, rialú teorann a bheadh comhordaithe agus AE-bhunaithe a athbhunú ag teorainneacha inmheánacha ar bhonn sealadach.Chuir an Chomhairle um Cheartas agus Gnóthaí Baile fáilte roimh na tuairimí sin an 12 Bealtaine 2011 agus chuir an Chomhairle Eorpach fáilte rompu le linn chruinnithe an 23-24 Meitheamh 2011 agus an tráth sin, d'iarr siad go dtabharfar isteach meicníocht "chun freagairt do chásanna eisceachtúla a chuireann feidhmiú foriomlán chomhar Schengen i mbaol, ach gan prionsabal na saorghluaiseachta daoine a chur i mbaol."3. EILIMINTÍ DLÍ AN TOGRAIs é Airteagal 77(1) agus (2) den Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh bunús dlí an togra.Déanann an togra seo leasú ar Rialachán (CE) Uimh. 562/2006 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 15 Márta 2006 lena mbunaítear Cód Comhphobail maidir leis na rialacha lena rialaítear gluaiseacht daoine thar theorainneacha (Cód Teorainneacha Schengen) a bhí bunaithe ar fhorálacha coibhéiseacha an Chonartha ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh, i.e. Airteagal 62(1) (teorainneacha inmheánacha) agus (2)(a) (teorainneacha seachtracha) faoi seach.4. IMPLEACHT BHUISÉADACHNíl aon impleachtaí do bhuiséad an AE ag an leasú atá beartaithe.2011/0242 (COD)Togra le haghaidhRIALACHÁIN Ó PHARLAIMINT NA hEORPA AGUS ÓN gCOMHAIRLElena leasaítear Rialachán (CE) Uimh. 562/2006 chun foráil a dhéanamh maidir le rialacha coiteanna i ndáil le rialú teorann ar theorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn sealadach i gcásanna eisceachtúlaTÁ PARLAIMINT NA hEORPA AGUS COMHAIRLE AN AONTAIS EORPAIGH,Ag féachaint don Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh, agus go háirithe Airteagal 77(1) agus (2) de,Ag féachaint don togra ón gCoimisiún Eorpach,Tar éis dóibh an dréachtghníomh reachtach a chur chuig na parlaimintí náisiúnta,Ag gníomhú dóibh i gcomhréir leis an ngnáthnós imeachta reachtach,De bharr an méid seo a leanas:(1) Ar cheann de na príomhnithe atá bainte amach ag an Aontas Eorpach tá cruthú limistéir ina n-áirithítear saorghluaiseacht daoine thar theorainneacha inmheánacha. In a leithéid de limistéar gan rialuithe ag teorainneacha inmheánacha, tá gá le freagairt choiteann ar chásanna a théann i bhfeidhm go mór ar bheartas poiblí nó ar shlándáil inmheánach an Aontais Eorpaigh nó Ballstáit amháin nó níos mó trína cheadú gur féidir rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú i gcásanna eisceachtúla, ach gan prionsabal na saorghluaiseachta daoine a chur i mbaol. Tá gá le freagairt choiteann ón Aontas, dá bhrí sin, i bhfianaise an tionchair a d'fhéadfadh a bheith ag na bearta sin, atá ina rogha dheireanach, ar na daoine ar fad a bhfuil sé de cheart acu gluaiseacht laistigh den limistéar sin gan rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha.(2) Tá saorghluaiseacht laistigh den limistéar gan rialuithe ag teorainneacha inmheánacha ar cheann de na príomhnithe atá bainte amach ag an Aontas. Toisc go dtéann athbhunú sealadach rialaithe teorann ag teorainneacha inmheánacha i bhfeidhm ar shaorghluaiseacht, ba cheart aon chinneadh ina leith sin a dhéanamh ar leibhéal an Aontais. Pé ar bith, níor cheart rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ach mar rogha dheireanach, ar feadh tréimhse teoranta agus le raon feidhme teoranta, bunaithe ar chritéir shonracha oibiachtúla agus ar mheasúnú ar an ngá atá leis, agus ba cheart an measúnú sin a dhéanamh ar leibhéal an Aontais. I gcás ina n-éilítear beart láithreach toisc baol tromchúiseach a bheith ann do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach, ba cheart don Bhallstát a bheith in ann rialú teorann ag na teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar feadh tréimhse nach faide ná cúig lá, agus ní mór cinneadh a dhéanamh ar leibhéal an Aontais maidir le síneadh na tréimhse sin.(3) Le linn cinntí a dhéanamh maidir le rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú, ba cheart riachtanas agus comhréireacht an bhirt a mheas i gcomhthéacs an bhaoil atá ann do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach, arb é is cúis leis an iarratas ar rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú, agus ba cheart freisin bearta malartacha a mheas a d'fhéadfaí a ghlacadh ar an leibhéal náisiúnta agus/nó ar leibhéal an Aontais, agus tionchar an bhirt sin ar shaorghluaiseacht laistigh den limistéar gan teorainneacha inmheánacha a mheas freisin.(4) I gcásanna eisceachtúla, d'fhéadfadh go mbeadh gá le rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha dá mbeadh baol tromchúiseach ann do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta, go háirithe i ndiaidh gníomhartha sceimhlitheoireachta nó má tá baol ann ón sceimhlitheoireacht agus ón gcoireacht eagraithe.(5) Tarlaíonn a leithéid nuair a thrasnaíonn líon mór náisiúnach tríú tíortha teorainn sheachtrach Ballstáit amháin nó níos mó. Toradh a d'fhéadfadh a bheith air sin is ea méadú suntasach nach mbeifí ag súil leis ar ghluaiseachtaí tánaisteacha náisiúnach tríú tíortha atá ag fanacht go mídhleathach i gcríoch Ballstáit nó Ballstát eile. Má chuirtear san áireamh líon na mBallstát a mbeidh tionchar ag an méadú suntasach sin ar ghluaiseachtaí tánaisteachta nach raibh súil leis orthu, agus tionchar iomlán an mhéadaithe sin ar chás na himirce san Aontas nó i mBallstát ar leith, d'fhéadfadh sé bheith riachtanach rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn sealadach i gcás ina mbeadh baol tromchúiseach ann do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta. Má thrasnaíonn líon mór náisiúnach tríú tíortha teorainn sheachtrach, d'fhéadfadh, i gcásanna eisceachtúla, údar maith a bheith le roinnt rialuithe ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú láithreach, dá mbeadh gá leis an mbeart sin chun beartas poiblí agus slándáil inmheánach a chosaint ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta ó bhaol tromchúiseach agus práinneach.(6) Má athbhunaítear rialuithe áirithe ag teorainneacha seachtracha ar bhonn sealadach, d'fhéadfadh gur freagairt é an méid sin ar easnaimh thromchúiseacha arna sonrú i meastóireachtaí Schengen i gcomhréir le hAirteagal 15 den Rialachán maidir le meicníocht mheastóireachta agus faireacháin a bhunú chun cur i bhfeidhm acquis Schengen a fhíorú, i gcás ina mbeadh baol tromchúiseach ann do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta.(7) Sula ndéanfar cinneadh rialuithe áirithe ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn sealadach, ba cheart an fhéidearthacht dul i muinín bearta atá dírithe ar aghaidh a thabhairt ar an gcás is bunús leis an bhfadhb a fhiosrú ina iomláine, lena n-áirítear cúnamh ó chomhlachtaí Aontais amhail Frontex nó Europol, agus bearta teicniúla nó bearta tacaíochta airgeadais ar an leibhéal náisiúnta agus/nó ar leibhéal an Aontais. Ina theannta sin, ba cheart aon chinneadh maidir le hathbhunú rialaithe ag teorainneacha inmheánacha a bhunú ar fhaisnéis a bhfuil bonn cuí léi, agus ar faisnéis í is féidir leis an mBallstát a bhfuil an t-athbhunú á iarraidh aige a chur ar fáil, nó ba cheart foinsí eile, lena n-áirítear cuairteanna iniúchta, a bheith ina mbunús leis an gcinneadh.(8) Chun coinníollacha aonfhoirmeacha a áirithiú d'fhonn an Rialachán seo a chur chun feidhme, ba cheart cumhachtaí cur chun feidhme a thabhairt don Choimisiún. Ba cheart na cumhachtaí sin a fheidhmiú i gcomhréir le Rialachán (AE) Uimh. 182/2011 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 16 Feabhra 2011 lena leagtar síos na rialacha agus na prionsabail ghinearálta a bhaineann leis na sásraí maidir le rialú ag na Ballstáit ar fheidhmiú cumhachtaí cur chun feidhme ag an gCoimisiún[3]. Ach amháin i gcásanna éigeandála, agus i bhfianaise théarmaí Airteagal 2(2)(b)(iii) den Rialachán sin, beidh feidhm leis an nós imeachta scrúdúcháin.(9) Ba cheart don Choimisiún gníomhartha cur chun feidhme a mbeidh feidhm acu láithreach a ghlacadh, i gcásanna a bhfuil bonn cuí leo a bhaineann le hachomaireacht an bhaoil atá ann do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta, i gcás ina n-éilítear a leithéid ar mhórchúiseanna práinne.(10) I gcomhréir le hAirteagal 1 agus le hAirteagal 2 den Phrótacal maidir le seasamh na Danmhairge atá i gceangal leis an gConradh ar an Aontas Eorpach agus leis an gConradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh, níl an Danmhairg rannpháirteach i nglacadh an Rialacháin seo agus níl an Rialachán seo ina cheangal ar an Danmhairg ná níl sí faoi réir a chur i bhfeidhm dá bhrí sin. Ó tharla go gcuireann an Rialachán seo le acquis Schengen, faoi Theideal V de Chuid a Trí den Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh, cinnfidh an Danmhairg, i gcomhréir le hAirteagal 4 den Phrótacal sin, laistigh de thréimhse sé mhí tar éis an dáta a nglacfar an Rialachán seo, an gcuirfidh sí chun feidhme ina dlí náisiúnta é.(11) Is forbairt é an Rialachán seo ar fhorálacha acquis Schengen, nach bhfuil an Ríocht Aontaithe rannpháirteach iontu, i gcomhréir le Cinneadh 2000/365/CE ón gComhairle an 29 Bealtaine 2000 maidir leis an iarraidh ó Ríocht Aontaithe na Breataine Móire agus Thuaisceart Éireann bheith rannpháirteach i roinnt forálacha de acquis Schengen[4]. Dá bhrí sin, níl an Ríocht Aontaithe rannpháirteach i nglacadh an Rialacháin seo agus níl sé ina cheangal uirthi ná níl sí faoi réir a chur i bhfeidhm.(12) Is forbairt é an Rialachán seo ar fhorálacha acquis Schengen, nach bhfuil Éire rannpháirteach iontu, i gcomhréir le Cinneadh 2002/192/CE ón gComhairle an 28 Feabhra 2002 maidir leis an iarraidh ó Éirinn bheith rannpháirteach i roinnt forálacha de acquis Schengen[5]. Dá bhrí sin, níl Éire rannpháirteach i nglacadh an Rialacháin seo agus níl sé ina cheangal uirthi ná níl sí faoi réir a chur i bhfeidhm.(13) Maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, is forbairt é an Rialachán seo ar fhorálacha acquis Schengen dá bhforáiltear leis an gComhaontú a tugadh i gcrích idir Comhairle an Aontais Eorpaigh agus Poblacht na hÍoslainne agus Ríocht na hIorua maidir le comhlachas an dá Stát sin le acquis Schengen a chur chun feidhme, a chur i bhfeidhm agus a fhorbairt[6].(14) Maidir leis an Eilvéis, is forbairt é an Rialachán seo ar fhorálacha acquis Schengen, dá bhforáiltear leis an gComhaontú a tugadh i gcrích idir an tAontas Eorpach, an Comhphobal Eorpach agus Cónaidhm na hEilvéise maidir le comhlachas Chónaidhm na hEilvéise le acquis Schengen a chur chun feidhme, a chur i bhfeidhm agus a fhorbairt[7].(15) Maidir le Lichtinstéin, is forbairt é an Rialachán seo ar fhorálacha acquis Schengen, dá bhforáiltear leis an bPrótacal a tugadh i gcrích idir an tAontas Eorpach, an Comhphobal Eorpach, Cónaidhm na hEilvéise agus Prionsacht Lichtinstéin maidir le haontachas Phrionsacht Lichtinstéin leis an gComhaontú idir an tAontas Eorpach, an Comhphobal Eorpach agus Cónaidhm na hEilvéise maidir le comhlachas Chónaidhm na hEilvéise le acquis Schengen a chur chun feidhme, a chur i bhfeidhm agus a fhorbairt[8].(16) Maidir leis an gCipir, is gníomh é an Rialachán seo lena gcuirtear le acquis Schengen nó atá gaolmhar leis ar dhóigh eile, dá bhforáiltear le hAirteagal 3(2) d'Ionstraim Aontachais 2003.(17) Maidir leis an mBulgáir agus leis an Rómáin, is gníomh é an Rialachán seo lena gcuirtear le acquis Schengen nó atá gaolmhar leis ar dhóigh eile, dá bhforáiltear le hAirteagal 4(2) d'Ionstraim Aontachais 2005.(18) Leis an Rialachán seo, urramaítear na cearta bunúsacha agus na prionsabail a aithnítear go háirithe i gCairt um Chearta Bunúsacha an Aontais Eorpaigh, lena n-áirítear saoirse gluaiseachta agus saoirse cónaithe. Ní mór an Rialachán seo a chur chun feidhme i gcomhréir leis na cearta agus na prionsabail sin,TAR ÉIS AN RIALACHÁN SEO A GHLACADH:Airteagal 1Leasaítear Rialachán (CE) Uimh. 562/2006 mar a leanas:(1) Cuirtear an méid seo a leanas in ionad Airteagal 23 go hAirteagal 26:" Airteagal 23Creat ginearálta le haghaidh rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn sealadach1. I gcás ina bhfuil baol tromchúiseach ann do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta sa limistéar gan rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha, féadfar rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn eisceachtúil le haghaidh codanna go léir nó codanna sonracha de theorainneacha inmheánacha Ballstáit amháin nó níos mó ar feadh tréimhse teoranta nach faide ná 30 lá nó ar feadh ré intuartha an bhaoil thromchúisigh má mhaireann sé níos faide ná 30 lá. Ní rachaidh raon feidhme ré athbhunú sealadach an rialaithe teorann ag teorainneacha inmheánacha thar a bhfuil riachtanach chun freagairt a thabhairt ar an mbaol tromchúiseach.2. Ní fhéadfar rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ach i gcomhréir leis na nósanna imeachta dá bhforáiltear in Airteagal 24, Airteagal 25 agus Airteagal 26 den Rialachán seo. Ní mór na critéir atá liostaithe in Airteagal 23a a chur san áireamh i ngach cás ina bhfuil sé beartaithe rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú.3. Más ann fós, tar éis na tréimhse dá bhforáiltear i mír 1, don bhaol tromchúiseach do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta, féadfar rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a shíneadh, agus na critéir atá liostaithe in Airteagal 23a á gcur san áireamh, ar bhonn na bhforas céanna dá dtagraítear i mír 1 agus, ag cur aon ghnéithe nua san áireamh, ar feadh tréimhsí in-athnuaite 30 lá ar a mhéad.4. Ní rachaidh an tréimhse iomlán ina n-athbhunófar rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha thar sé mhí, ar bhonn na buntréimhse atá sonraithe i mír 1 agus na síntí atá sonraithe i mír 3. I gcás ina bhfuil easnaimh thromchúiseacha leanúnacha ann a bhaineann le rialú ag teorainneacha seachtracha nó le nósanna imeachta i ndáil le haischur arna sonrú i gcomhréir le hAirteagal 15 den Rialachán maidir le meicníocht mheastóireachta agus faireacháin a bhunú chun cur i bhfeidhm acquis Schengen a fhíorú, féadfaidh an Coimisiún cinneadh a dhéanamh an tréimhse sin a shíneadh.Airteagal 23aCritéir maidir le rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn sealadach1. Agus cinneadh á dhéanamh maidir le rialú teorann ag teorainn inmheánach amháin nó níos mó, nó ar chodanna de na teorainneacha sin, a athbhunú ar bhonn sealadach, measfaidh an Coimisiún, nó an Ballstát lena mbaineann sna cásanna dá dtagraítear i mír 1 d'Airteagal 25, a mhéad is dóigh a réiteoidh an beart sin an baol do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta chomh maith le comhréireacht an bhirt sin i leith an bhaoil sin. Beidh an measúnú sin bunaithe ar an bhfaisnéis mhionsonraithe a bheidh curtha isteach ag an mBallstát/ag na Ballstáit lena mbaineann, agus ar aon fhaisnéis ábhartha eile, lena n-áirítear faisnéis a fhaightear faoi bhun mhír 2. Agus an measúnú sin á dhéanamh, cuirfear an méid seo a leanas go háirithe san áireamh:1. an tionchar is dóigh a bheidh ag aon bhaol do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta, go háirithe i ndiaidh gníomhartha sceimhlitheoireachta nó má tá baol ann ón sceimhlitheoireacht agus ón gcoireacht eagraithe;2. an fháil atá ar bhearta tacaíochta teicniúla nó airgeadais a bhféadfaí dul ina muinín, nó a ndeachthas ina muinín, ar an leibhéal náisiúnta agus/nó ar leibhéal na hEorpa, lena n-áirítear cúnamh ó chomhlachtaí Aontais amhail Frontex, EASO nó Europol, agus a mhéad is dóigh a réiteoidh na bearta sin an baol atá ann do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta;3. an tionchar atá ann faoi láthair agus an tionchar is dóigh a bheidh ag aon easnaimh thromchúiseacha a bhaineann le rialú ag teorainneacha seachtracha nó le nósanna imeachta i ndáil le haischur arna sonrú i meastóireachtaí Schengen i gcomhréir leis an Rialachán maidir le meicníocht mheastóireachta agus faireacháin a bhunú chun cur i bhfeidhm acquis Schengen a fhíorú;4. an tionchar is dóigh a bheidh ag an mbeart sin ar shaorghluaiseacht laistigh den limistéar gan rialuithe ag teorainneacha inmheánacha.2. Sula ndéanfaidh sé cinneadh, féadfaidh an Coimisiún:5. iarraidh ar na Ballstáit, Frontex, Europol, Eurojust, an Ghníomhaireacht um Chearta Bunúsacha nó aon chomhlacht eile de chuid an Aontais, tuilleadh faisnéise a sholáthar dó,6. cuairteanna iniúchta a dhéanamh, le tacaíocht ó shaineolaithe ó na Ballstáit agus ó Frontex, Europol agus ó aon chomhlacht ábhartha Eorpach eile, chun faisnéis ábhartha a fháil nó a fhíorú chun cinneadh a dhéanamh maidir le rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn sealadach.Airteagal 24Nós imeachta maidir le rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar bhonn sealadach1. I gcás ina measann Ballstát gur cheart rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú faoi Airteagal 23(1), cuirfidh sé iarratas faoi bhráid an Choimisiúin sé seachtaine ar a dhéanaí roimh an dáta atá beartaithe don athbhunú, nó laistigh de thréimhse níos giorra i gcás nach bhfuil na cúinsí is cúis leis an ngá le rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar eolas ach taobh istigh de shé seachtaine roimh an dáta atá beartaithe don athbhunú, agus soláthróidh sé an fhaisnéis seo a leanas:7. na cúiseanna atá leis an athbhunú atá beartaithe, lena n-áirítear na sonraí ábhartha ar fad ina dtugtar tuairisc mhionsonraithe ar na gníomhartha is cúis le baol tromchúiseach do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta;8. raon feidhme an athbhunaithe atá beartaithe, ina sonraítear an chuid nó na codanna den rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha atá le hathbhunú;9. ainmneacha na bpointí trasnaithe atá údaraithe;10. dáta agus ré an athbhunaithe atá beartaithe;11. i gcás inarb iomchuí, na bearta atá le glacadh ag na Ballstáit eile.D'fhéadfadh dhá Bhallstát nó níos mó iarratas den chineál sin a chur isteach le chéile freisin.2. Cuirfear an fhaisnéis dá dtagraítear i mír 1 faoi bhráid na mBallstát agus Pharlaimint na hEorpa an tráth céanna a dhéanfar an t-iarratas.3. De bhun iarratais ó Bhallstát faoi bhun mhír 1, nó ar a thionscnamh féin bunaithe ar an bhfaisnéis atá sonraithe i ranna (a) go (e) den mhír sin, déanfaidh an Coimisiún cinneadh maidir le rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú. Déanfar na gníomhartha cur chun feidhme sin a ghlacadh i gcomhréir leis an nós imeachta scrúdúcháin dá tagraítear in Airteagal 33a(2).4. Déanfaidh an Coimisiún cinneadh maidir le rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a shíneadh. Déanfar na gníomhartha cur chun feidhme sin a ghlacadh i gcomhréir leis an nós imeachta scrúdúcháin dá tagraítear in Airteagal 33a(2).5. Ar mhórchúiseanna práinne a bhfuil bonn cuí leo, i gcásanna nach eol na cúiseanna leis an ngá rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a shíneadh, i gcomhréir le mír 4, ach taobh istigh de 10 lá roimh an síneadh atá beartaithe, glacfaidh an Coimisiún gníomhartha cur chun feidhme a mbeidh feidhm acu láithreach i gcomhréir leis an nós imeachta dá dtagraítear in Airteagal 33a(3).Airteagal 25Nós imeachta sonrach le haghaidh cásanna a éilíonn beart láithreach1. I gcás ina n-éilítear beart láithreach de bharr baoil thromchúisigh a bheith ann do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach i mBallstát, féadfaidh an Ballstát lena mbaineann rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú láithreach ar bhonn eisceachtúil, ar feadh tréimhse teoranta nach faide na cúig lá.2. Tabharfaidh an Ballstát atá ag athbhunú rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha fógra faoin méid sin do na Ballstáit agus don Choimisiún an tráth céanna, agus soláthróidh sé an fhaisnéis dá dtagraítear in Airteagal 24(1) agus na cúiseanna is bunús le húsáid an nós imeachta sin. Féadfaidh an Coimisiún dul i gcomhairle leis na Ballstáit eile a luaithe a fhaigheann sé an fógra.3. Más ann don bhaol tromchúiseach don bheartas poiblí nó don tslándáil inmheánach tar éis na tréimhse dá bhforáiltear i mír 1, déanfaidh an Coimisiún cinneadh maidir leis an rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a shíneadh. I bhfianaise an ghá atá ann beart a dhéanamh láithreach tar éis don tréimhse dá bhforáiltear i mír 1 dul in éag, ar mórchúis práinne é, glacfaidh an Coimisiún gníomhartha cur chun feidhme a mbeidh feidhm acu láithreach i gcomhréir leis an nós imeachta dá dtagraítear in Airteagal 33a(3).Airteagal 26Nós imeachta sonrach i gcás easnamh tromchúiseach leanúnach1. I gcás ina bhfaigheann an Coimisiún amach go bhfuil easnaimh thromchúiseacha leanúnacha ann a bhaineann le rialú ag teorainn sheachtrach nó le nósanna imeachta i ndáil le haischur arna sonrú i gcomhréir le hAirteagal 15 den Rialachán maidir le meicníocht mheastóireachta agus faireacháin a bhunú chun cur i bhfeidhm acquis Schengen a fhíorú, agus a mhéad is gur baol tromchúiseach iad na heasnaimh sin do bheartas poiblí nó do shlándáil inmheánach ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta, féadfar rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú ar feadh tréimhse nach faide ná sé mhí. Féadfar síneadh breise nach faide ná sé mhí a chur leis an tréimhse sin mura réitítear na heasnaimh thromchúiseacha. Ní cheadófar níos mó ná trí cinn de shíntí.2. Déanfaidh an Coimisiún cinneadh maidir le rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú. Déanfar na gníomhartha cur chun feidhme sin a ghlacadh i gcomhréir leis an nós imeachta scrúdúcháin dá tagraítear in Airteagal 33a(2).3. Déanfaidh an Coimisiún cinneadh maidir le rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a shíneadh. Déanfar na gníomhartha cur chun feidhme sin a ghlacadh i gcomhréir leis an nós imeachta scrúdúcháin dá tagraítear in Airteagal 33a(2).4. Ar mhórchúiseanna práinne a bhfuil bonn cuí leo, i gcásanna nach eol na cúiseanna leis an ngá rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a shíneadh, i gcomhréir le mír 3, ach taobh istigh de 10 lá roimh an síneadh atá beartaithe, glacfaidh an Coimisiún gníomhartha cur chun feidhme a mbeidh feidhm acu láithreach i gcomhréir leis an nós imeachta dá dtagraítear in Airteagal 33a(3)."(2) Cuirtear an méid seo a leanas in ionad Airteagal 27:" Airteagal 27Na reachtóirí a chur ar an eolasCuirfidh an Coimisiún agus an Ballstát/na Ballstáit lena mbaineann Parlaimint na hEorpa agus an Chomhairle ar an eolas a luaithe agus is féidir faoi aon chúiseanna a d'fhéadfadh a bheith le feidhmiú Airteagail 23 go 26."(3) Cuirtear an méid seo a leanas in ionad Airteagal 29 agus Airteagal 30:" Airteagal 29Tuarascáil ar rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunúCeithre seachtaine ar a dhéanaí sula mbaintear rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha, cuirfidh an Ballstát a rinne an rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha tuarascáil ar rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú faoi bhráid Pharlaimint na hEorpa, na Comhairle agus an Choimisiúin agus tabharfar eolas sa tuarascáil faoi fheidhmiú na seiceálacha agus éifeachtúlacht athbhunú an rialaithe teorann ag teorainneacha inmheánacha go háirithe.Airteagal 30An pobal a chur ar an eolasCuirfidh an Coimisiún an pobal ar an eolas maidir le cinneadh chun rialú teorann ag teorainneacha inmheánacha a athbhunú, agus léireoidh sé go háirithe dáta tosaigh agus dáta deiridh an bhirt sin, ach amháin má tá cúiseanna sáraitheacha slándála gan a leithéid a dhéanamh."(4) Cuirtear Airteagal 33a nua isteach:" Airteagal 33aNós imeachta coiste1. Beidh coiste de chúnamh ag an gCoimisiún. Is é a bheidh sa choiste sin coiste de réir bhrí Rialachán (AE) Uimh. 182/2011.2. I gcás ina ndéanfar tagairt don mhír seo, beidh feidhm ag Airteagal 5 de Rialachán (AE) Uimh. 182/2011.3. I gcás ina ndéanfar tagairt don mhír seo, beidh feidhm ag Airteagal 8 de Rialachán (AE) Uimh. 182/2011 i gcomhar le hAirteagal 5 den Rialachán sin."Airteagal 2Tiocfaidh an Rialachán seo i bhfeidhm an fichiú lá tar éis lá a fhoilsithe in Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh .Beidh an Rialachán seo ina cheangal go huile is go hiomlán agus beidh sé infheidhme go díreach sna Ballstáit i gcomhréir leis na Conarthaí.Arna dhéanamh sa Bhruiséil,Thar ceann Pharlaimint na hEorpa Thar ceann na ComhairleAn tUachtarán An tUachtarán [1] IO L 55 28.2.2011, lch. 13.[2] COIM (2011)248, 4.5.2011[3] IO L 55, 28.2.2011, lch. 13.[4] IO L 131, 1.6.2000, lch. 43.[5] IO L 64, 7.3.2002, lch. 20.[6] IO L 176, 10.7.1999, lch. 36.[7] IO L 53, 27.2.2008, lch. 52.[8] IO L 160, 18.6.2011, lch. 19.


type: other

text:
Treść orzeczenia I Ca 360/16 - Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Suwałkach
 Liczba dokumentów w bazie: 1 507
 I Ca 360/16 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Suwałkach z 2016-10-20
 Sygn. aktI.Ca 360/16
 Dnia 20 października 2016r.
 Cezary Olszewski , Alicja Wiśniewska
 po rozpoznaniu w dniu 19 października 2016 roku w Suwałkach
 na skutek apelacji powoda (...) sp. z o.o. w W. od wyroku Sądu Rejonowego w Olecku z dnia 10 maja 2016r. sygn. akt I C 107/16
 SSO Alicja Wiśniewska SSO Elżbieta Iwona Cembrowicz SSO Cezary Olszewski
 Sygn. akt: I. Ca. 360/16
 Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. pozwem nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego dnia 22 stycznia 2016 roku wniósł o zasądzenie od pozwanego S. Z. kwoty 4.900,62 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od tej kwoty od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu jak również kwoty 7,80 zł tytułem poniesionych kosztów przesyłki poleconej wezwania do zapłaty oraz wniesienia pozwu.
 W uzasadnieniu swego żądania powód podał, iż pozwany był studentem Wyższej Szkoły Finansów i (...) w B.. Pomimo zobowiązania do wnoszenia opłat za studia nie wywiązywał się z tego obowiązku. Z dniem 16 września 2010 roku został skreślony z listy studentów. Umową z dnia 15 marca 2012 roku powód nabył od wierzyciela pierwotnego w/w wierzytelność w stosunku do pozwanego. Na dochodzoną należność składa się: 950 zł czesnego z terminem płatności na 20 listopada 2009 roku; 950 zł czesnego z terminem płatności na 10 lutego 2010 roku; 950 zł czesnego z terminem płatności na 20 kwietnia 2010 roku; 2.050,62 zł skapitalizowanych odsetek ustawowych od w/w rat czesnego obliczonych do dnia wniesienia pozwu. Powód dodał, iż wezwał pozwanego do zapłaty listem poleconym, jednak do chwili wniesienia pozwu pozwany żądanej przez niego należności nie uregulował.
 Nakazem zapłaty wydanym w sprawie sygn. akt I. Nc. 162/16 w dniu 29 stycznia 2016 roku roszczenie powoda zostało w całości uwzględnione.
 Pozwany S. Z. w terminie wniósł sprzeciw od w/w nakazu zapłaty zaskarżając go w całości, wnosząc jednocześnie o oddalenie powództwa. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia powoda. W jego ocenie, takie należności przedawniają się z upływem 3 lat od daty wymagalności roszczenia. Co do zasady nie zakwestionował, iż był studentem w/w uczelni i z tego tytułu miał obowiązek uiszczania czesnego.
 Wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: I. C. 107/16 Sąd Rejonowy w Olecku oddalił powyższe powództwo.
 Pozwany S. Z. był studentem Wyższej Szkoły Finansów i (...) w B. – uczelni niepublicznej. Po rozpoznaniu jego podania z dnia 9 października 2009 roku, decyzją z dnia 9 października 2009 roku został przyjęty na niestacjonarne studia wyższe II stopnia.
 W dniu 24 października 2009 roku pozwany wraz z w/w Uczelnią zawarł umowę regulującą zasady odpłatności za studia. Zgodnie z w/w umową czesne za I rok studiów wynosiło 3.800,00 zł, która to należność miała być uiszczona w ratach: I rata w wysokości 950,00 zł w momencie składania dokumentu (z uwagi na zastosowanie bonifikaty 20 %, rata ta wynosiła ostatecznie 760,00 zł); II rata w kwocie 950 zł z terminem płatności na 20 listopada 2009 roku; III rata w kwocie 950 zł z terminem płatności na 10 lutego 2010 roku; IV rata w kwocie 950 zł z terminem płatności na 20 kwietnia 2010 roku. Pozwany w w/w należności uiścił jedynie I ratę.
 Pozwany nie uzyskał zaliczenia roku w przewidzianym terminie. Z tego powodu, decyzją Dziekana (...) z dnia 15 listopada 2010 roku został skreślony z listy studentów z dniem 16 września 2010 roku.
 Umową z dnia 15 marca 2012 roku Uczelnia sprzedała powodowi wierzytelności z tytułu opłat za usługi edukacyjne, w tym wierzytelność w stosunku do pozwanego w łącznej kwocie 2.925,00 zł. Pismem z dnia 24 kwietnia 2012 roku powód poinformował pozwanego o cesji i wezwał do zapłaty zaległości – w łącznej kwoty 3.742,18 zł, w tym odsetek.
 W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy zważył, że stosunek łączący pozwanego z poprzednikiem prawnym powoda (uczelnią niepubliczną) należy zakwalifikować jako umowę o świadczenie usług, niemniej jednak w istocie odrębną od tej wskazanej w art. 750 k.c. (por. rozważania Sądu Najwyższego w uchwale z dnia 21 października 2015 roku w sprawie III CZP 67/15). Jakkolwiek rozważania przywołane w w/w uchwale dotyczyły stosunku studenta z uczelnią publiczną, to należy powyższe stwierdzenia odnieść również do uczelni niepublicznej, chociażby z uwagi na uregulowania art. 160a ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012r., poz. 572).
 Za zasadny Sąd Rejonowy uznał podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia, co przemawiało za oddaleniem powództwa.
 Rozważając tę kwestię Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, że poprzednik prawny powoda jest uczelnią niepubliczną, która działa w oparciu o przepisy ustawy, statut i regulamin i której zadaniem jest przede wszystkim kształcenie studentów (§ 3 statutu). Studia na w/w uczelni są odpłatne (§ 50 statutu). Zakres zobowiązania pozwanego względem powoda, a wcześniej jego poprzednika prawnego w kontekście załączonej do pozwu umowy oraz aktów wewnętrznych uczelni oraz przepisów prawa powszechnie obowiązującego (ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym Dz. U. z 2012r., poz. 572) nie budzi wątpliwości. Nawiązanie zaś stosunku prawnego w zakresie świadczenia przez Uczelnię na rzecz pozwanego usług edukacyjnych nastąpiło po dniu 1 września 2005 roku, a więc w czasie, gdy obowiązywała już ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012r., poz. 572 ze zm.-dalej Prawo o szkolnictwie wyższym). Wcześniej powyższą problematykę od strony prawnej regulowała ustawa z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385, z późn. zm.- dalej ustawa o szkolnictwie wyższym).
 Odwołując się do art. 118 k.c. Sąd Rejonowy wskazał, że przepis ten przewiduje, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata.
 Na gruncie ustawy o szkolnictwie wyższym w orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, iż odpłatne i systematyczne wykonywanie przez uczelnię niepaństwową zajęć dydaktycznych jest wykonywaniem przez osobę prawną we własnym imieniu zawodowo działalności usługowej w sposób zorganizowany i ciągły, jest wyraźnym uczestniczeniem w obrocie gospodarczym. Wobec tego działalność polegająca na świadczeniu przez uczelnię niepaństwową odpłatnych usług edukacyjnych spełnia wymogi uznania tej działalności za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy Prawo działalności gospodarczej (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2004 roku, w sprawie III SK 22/04, OSNP 2005/3/46).
 Przepis obecnie obowiązującego art. 106 Prawa o szkolnictwie wyższym stanowi, że prowadzenie przez uczelnię działalności dydaktycznej, naukowej, badawczej, doświadczalnej, artystycznej, sportowej, rehabilitacyjnej lub diagnostycznej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 roku, Nr 220, poz. 1447, ze zm.).
 W piśmiennictwie prawniczym wskazuje się jednak, że przepis art. 106 ustawy Prawa o szkolnictwie wyższym ma istotne znaczenie przede wszystkim dla spraw podatkowych uczelni, tak publicznych, jak i niepublicznych. Nie oznacza to jednak, że uczelnie w zakresie wymienionej w przepisie działalności nie są przedsiębiorcami. Uczelnie nie są przedsiębiorcami w rozumieniu powołanej w przepisie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, lecz nie stoi to na przeszkodzie uznaniu ich za przedsiębiorców w rozumieniu innych przepisów prawa (H. Izdebski, J. Zieliński, Komentarz do art. 106 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, Lex).
 W przypadku więc przyjęcia, iż usługi świadczone przez poprzednika prawnego powoda na rzecz pozwanego (usługi edukacyjne szeroko pojęte obejmujące kształcenie na kierunku wynikającym z umowy o świadczenie usług edukacyjnych) prowadzone były w istocie w ramach czynności spełniających kryteria uznania ich za dokonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, przemawiałyby za przyjęciem, iż należności z tytułu czesnego przedawniały by się po upływie 3 lat od dnia wymagalności raty czesnego.
 Zdaniem Sądu Rejonowego powyższe uzasadnia uznanie za skuteczny podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia, a co za tym idzie przemawia za oddaleniem powództwa.
 Sąd Rejonowy podkreślił przy tym, że czesne nie jest roszczeniem okresowym. Jest ono bowiem jako całość odpłatnością za usługę roku nauki, a jedynie może być rozłożone na raty. Podzielenie go na raty nie przesądza przy tym o jego okresowości, a jedynie, z uwagi na wskazane terminy płatności raty może wpływać na różny termin wymagalności, a co za tym idzie i różny bieg terminów przedawnienia co do każdej z poszczególnych rat. Kolejnym argumentem przemawiającym za tym, iż czesne nie jest świadczeniem okresowym pozostaje fakt, iż już na początku studiów stronom umowy o świadczenie usług edukacyjnych znana jest, a przynajmniej powinna być znana, całość odpłatności za studia, w tym czesnego za każdy rok. Student ma więc możliwość skalkulowania na podstawie obowiązującego „cennika” kosztów nauki za wybrane studia z uwzględnieniem przewidywanego okresu nauki na wybranym kierunku. W niniejszej sprawie już w umowie pomiędzy Uczelnią a pozwanym określono wysokość czesnego za I rok studiów.
 Sąd Rejonowy dodatkowo zważył, że w orzecznictwie spornym pozostawało, czy na gruncie przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym można było przyjmować, iż do umowy o świadczenie usług edukacyjnych (a w tym do roszczeń o zapłatę czesnego wedle zasad wynikających ze stosowania w konkretnym stanie faktycznym przepisów tej ustawy) odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy dotyczące umowy zlecenia (art. 750 k.c.) w tym również przepis art. 751 pkt. 2 k.c. z upływem lat dwóch przedawniają się roszczenia z tytułu utrzymania, pielęgnowania, wychowania lub nauki, jeżeli przysługują one osobom trudniącym się zawodowo takimi czynnościami albo osobom utrzymującym zakłady na ten cel przeznaczone.
 Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego wykluczone jest stosowanie przepisów o umowie zlecenia na skutek odesłania z art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, gdy są one uregulowane odrębnymi przepisami, co dotyczy także przedmiotowej umowy (tak Sąd Najwyższy w: uchwale z 7 maja 2009 r., III CZP 20/09 oraz w wyroku z dnia 12 stycznia 2007r., VI CSK 267/06).
 Ustawa o szkolnictwie wyższym przewidywała w art. 23 ust. 2 pkt 2 jedynie, że uczelnia może uzyskiwać środki finansowe z opłat za zajęcia, z wyłączeniem zajęć dydaktycznych na studiach dziennych w uczelniach państwowych, chyba że są powtarzane z powodu niezadowalających wyników w nauce.
 Przepis ten nie wyczerpuje regulacji umowy o świadczenie usług na kanwie przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym, jak i szczątkowo określa prawa i obowiązki stron takiej umowy.
 Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, również w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym nie wprowadzono pojęcia umowy o świadczenie usług edukacyjnych. Zagadnienia dotyczące tej kwestii w istocie regulują tylko dwa przepisy tej ustawy, a mianowicie art. 99 i 160.
 Przepis art. 99 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w swej zasadniczej części dotyczy uczelni publicznych, przy czym zawarta tam regulacja sprowadza się do wprowadzenia możliwości pobierania przez uczelnie publiczne w określonych sytuacjach opłat za świadczone usługi edukacyjne oraz zasad ustalenia wysokości opłat i ich pobierania przez uczelnie publiczne.
 Uczelni niepublicznych, a więc i poprzednika prawnego powoda w niniejszej sprawie oraz stron umowy stanowiącej podstawę powództwa, dotyczy w zasadzie tylko art. 99 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, stanowiący jedynie, że zasady pobierania opłat i wysokość opłat (za świadczone usługi edukacyjne) w uczelni niepublicznej określa organ wskazany w statucie. Przepis art. 160 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, wskazywał jedynie [w brzmieniu pierwotnym], iż warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne określa umowa zawarta między uczelnią a studentem w formie pisemnej. Kolejne zmiany w/w przepisu wiązały jego treść z uregulowaniem art. 99 ust 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym – to jest z opłatami należnymi uczelni publicznej za świadczone usługi edukacyjne. Ostatecznie ustawą z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. poz. 1198 ze zm), wprowadzono przepis art. 160a ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym warunki pobierania opłat związanych z odbywaniem studiów, o których mowa w art. 98 ust. 1 pkt 5, oraz opłat za usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1-6, a także wysokość tych opłat określa umowa między uczelnią a studentem lub osobą przyjętą na studia, zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności.
 Oba przywołane przepisy są ogólnikowe, a przy tym z uwagi na ich treść nie sposób wskazać, aby którykolwiek z nich określał w wystarczającym stopniu istotne elementy umowy o świadczenie usług edukacyjnych, w tym istotnych praw i obowiązków stron takiej umowy. Każdorazowo ustawodawca pozostawiał uregulowanie praw i obowiązków studenta regulaminowi uczelni jako regulacji kompleksowej. Regulacje te nie mogły jednak wpływać ani decydować o terminie przedawnienia roszczeń dotyczących odpłatności za studia.
 Okres nauki pozwanego w Uczelni będącej poprzednikiem prawnym powoda przypadał na czas obowiązywania w/w ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Niemniej jednak ani na gruncie ustawy z 1990 roku ani też z 2005 roku - w zakresie obejmującym regulacje praw i obowiązków poprzednika prawnego powoda i pozwanego zawężających się do podstawy roszczenia - nie można przyjmować, aby umowa ta była uregulowana na poziomie ustawy w sposób uprawniający do przyjęcia, iż stanowi ona umowę nazwaną, bądź też nienazwaną, ale której istotne elementy i zakres praw i obowiązków wynika z przepisów ustawowych. Tym samym, co najmniej w odniesieniu do uczelni niepublicznych (wcześniej niepaństwowych) nie można uznawać, aby w ustawach tych w sposób całościowy i wyczerpujący uregulowane zostały wszystkie zagadnienia dotyczące takiej umowy.
 Wątpliwości w powyższym zakresie – co do terminów przedawnienia roszczenia o opłatę za studia, stały się podstawą sformułowania pytania prawnego do Sądu Najwyższego. Sąd ten w uchwale z dnia 21 października 2015 roku, III CZP 67/15 wskazał, iż do przedawnienia roszczenia o opłatę za studia określoną w umowie zawartej na podstawie art. 160 ust 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 października 2009 roku, w okresie sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2014 roku poz. 1198) miał zastosowanie 10-cio letni termin przedawnienia.
 Powyższa uchwała ostatecznie przecina wątpliwości co do terminów przedawnienia takich roszczeń. Niemniej jednak to nie treść samej uchwały (jej sentencji) ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ale jej jednoznaczne uzasadnienie.
 Na uchwałę tą powołuje się również powód żądając nieuwzględnienia podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia. W okolicznościach sprawy, jednakże, za skuteczny należało uznać zgłoszony przez pozwanego zarzut przedawnienia zgłoszonego pozwem roszczenia. Roszczenie, którego dochodzi powód stało się wymagalne bez wątpienia wcześniej niż przed upływem trzech lat od daty wniesienia pozwu. Na powyższe wskazują jednoznacznie chociażby terminy uiszczania rat czesnego.
 Aktualnie obowiązujący przepis art. 160a ust 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wskazuje jednoznacznie, iż roszczenia wynikające z umowy (o świadczenie usług edukacyjnych) przedawniają się z upływem trzech lat. Przepis art. 160a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym zdaje się obejmować swoją regulację jedynie opłaty za studia w uczelni publicznej, odsyłając do treści art. 98 ust 1 i 99 ust 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Przepis art. 160a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wprowadzony został w/w ustawą z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz o zmianie niektórych innych ustaw i w art. 32 tejże ustawy wskazano, że przepis art. 160a ust 7 stosuje się do warunków odpłatności za studia również wynikających z wcześniej zawartych umów.
 Sąd Najwyższy w przywołanej uchwale, wskazał jednoznacznie, iż norma intertemporalna z art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku w sposób kategoryczny odnosi się również i do przedawnienia roszczeń uczelni dotyczących opłat należnych na podstawie umów zawartych przed wejściem w życie tejże ustawy. Sąd Najwyższy udzielił także odpowiedzi na pytanie prawne jedynie z uwagi na specyfikę okoliczności konkretnej sprawy, w której sformułowano i przedstawiono takiej treści pytanie. Udzielenie odpowiedzi wiązało się z datami, w jakich w sprawie rozpoznawanej przez sąd „pytający” orzeczenie Sądu I instancji zapadło – 27 czerwca 2013 roku, a więc w stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku. Uchwała ta nie jest bynajmniej, jak chce powód, w jakimkolwiek zakresie zakwestionowaniem treści przepisu art. 160a ust 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku. Ten ostatni przepis nie pozostawia w ocenie Sądu Rejonowego żadnych wątpliwości, że i roszczenie powoda zgłoszone w niniejszej sprawie przedawnia się z upływem 3 lat od dnia jego wymagalności. W takiej konfiguracji na datę wniesienia pozwu było już przedawnione. Przepis art. 160a ust 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku dotyczy zarówno uczelni publicznych jak i niepublicznych.
 Zdaniem Sądu Rejonowego, odesłanie do przepisów art. 98 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 1-6 wskazane w art. 160a ust 1 ustawy dotyczy jedynie samych opłat co do zasady pobieranych przez uczelnię, a nie odesłania do opłat uczelni jedynie publicznej. Wskazuje na to ostatni człon w/w ustępu art. 160a ustawy odnoszący się do uczelni w ogólności. Regulacja ta wraz z pozostałymi ustępami w/w artykułu utwierdza w tym przekonaniu. Tam gdzie ustawodawca chce wyraźnie rozróżnić typ uczelni wskazuje to wprost (art. 160a ust 1). W konsekwencji powyższych rozważań, Sąd Rejonowy uznał, że termin przedawnienia roszczenia powoda wynosi 3 lata.
 Od powyższego wyroku apelację wywiódł powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając go w całości i zarzucając mu obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 118 k.c. poprzez jego niezastosowanie w zakresie przewidującym ogólny termin przedawnienia roszczeń do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i przyjęcie, że roszczenie o opłaty za studia wyższe przedawnia się z upływem lat trzech (art. 160a ust. 7 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i art. 118 k.c.) podczas gdy do przedawnienia roszczenia o opłatę za studia okresloną w umowie zawartej na podstawie art. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, w okresie przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1198) miał zastosowanie dziesięcioletni termin przedawnienia przewidziany w art. 118 k.c. W świetle powyższego powód domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa oraz zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu za I i II instancję.
 W odpowiedzi na apelację, pozwany wniósł o jej oddalenie.
 Sąd Okręgowy podziela w całości ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy. Sąd I instancji trafnie przyjął, że pozwany skutecznie podniósł zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia.
 Sprawa niniejsza – z uwagi na przedmiot sporu i jego wartość – rozpoznawana była w postępowaniu uproszczonym. W postępowaniu takim apelację można oprzeć na zarzutach wymienionych enumeratywnie w treści art. 505 9 § 1 1 pkt 1 i 2 k.p.c., tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty apelacji nie podważają trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy.
 Kwestia przedawnienia roszczenia uczelni wyższej o zapłatę przez studenta opłat za studia niestacjonarne była w dotychczasowym orzecznictwie rozwiązywana niejednolicie. Podnieść należy jednak, że z dniem 01 października 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1198), mocą której w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym dodano art. 160a. Zgodnie z tym przepisem (ust. 1), warunki pobierania opłat związanych z odbywaniem studiów, o których mowa w art. 98 ust. 1 pkt 5 oraz opłat za usługi edukacyjne, przewidzianych w art. 99 ust. 1 pkt 1-6, a także wysokość tych opłat, określa umowa między uczelnią a studentem lub osobą przyjętą na studia, zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Stosownie do ust. 7 omawianego przepisu, roszczenia wynikające z tych umów przedawniają się w terminie trzech lat. Ponadto w art. 32 ustawy nowelizującej przewidziano, że do umów w sprawie warunków odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, stosuje się art. 160a ust. 7 ustawy – Prawo szkolnictwie wyższym – a zatem przepis ten znajdzie zastosowanie również w niniejszej sprawie.
 Podkreślić również trzeba, że w sprawie niniejszej nie znajdzie zastosowania pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w uchwale z dnia 21 października 2015 r. w sprawie o sygn. akt: III CZP 67/15, albowiem w sprawie rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy kwestią oceny było przedawnienie roszczeń publicznej uczelni wyższej o zapłatę czesnego. Sąd Najwyższy badał charakter stosunku prawnego łączącego publiczną uczelnię wyższą ze studentem studiów niestacjonarnych - umowy o warunkach odpłatności za studia niestacjonarne. Nie zaś jak w niniejszej sprawie – umowy o usługi edukacyjne, jak wskazywał sam powód w toku niniejszego postępowania.
 W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że stosunek prawny łączący studenta studiów niestacjonarnych z publiczną uczelnią wyższą jest regulowany w sposób kompletny przepisami tej ustawy i ma mieszany charakter, zawierając w sobie zarówno elementy administracyjnoprawne, jak i cywilnoprawne. Wskazana w art. 160 ust. 3 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, umowa o zasadach uiszczania opłat za świadczone usługi edukacyjne związane z kształceniem studentów na studiach niestacjonarnych, regulowała wycinek relacji między uczelnią publiczną i studentem w zakresie wysokości czesnego, terminu i sposobu jego wnoszenia i kształtowała wraz z przepisami prawa o szkolnictwie wyższym oraz aktami o charakterze administracyjnym treść stosunku prawnego między studentem a publiczną uczelnią wyższą. Regulowała ona jedynie warunki odpłatności za studia niestacjonarne, a nie warunki świadczenia na rzecz studenta przez uczelnię usług związanych ze studiami niestacjonarnymi.
 W tych warunkach stwierdzić należy, że skoro kwota dochodzonego w niniejszej sprawie roszczenia obejmowała zaległości z tytułu nieopłaconych rat czesnego, które stały się wymagalne w okresie od dnia 20 listopada 2009 r. do 20 kwietnia 2010 r., to tym samym przedawnienie ostatniej raty nastąpiło z dniem 20 kwietnia 2013 r. Pozew w niniejszej sprawie wniesiono natomiast do Sądu Rejonowego dopiero w dniu 22 stycznia 2016 r., a więc po upływie 3-letniego terminu przedawnienia.
 Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy oddalił apelację jako niezasadną - na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 505 10 § 1 i 2 k.p.c..
 Dodano: 22 listopada 2016 , Opublikował(a): Ewa Wysocka
 Osoba, która wytworzyła informację: Elżbieta Iwona Cembrowicz, Cezary Olszewski , Alicja Wiśniewska


text:
Muhammad Anwar Al Sadat (Abul-kum, 25. prosinca 1918. – Kairo, 6. listopada 1981.), egipatski vojnik i predsjednik.
 Tijekom Drugog svjetskog rata Britanci su ga dvaput zatvarali zbog kontakata s Nijemcima i navodnih pokušaja atentata na probritanski orijentirane egipatske političare. Sadat sudjeluje u vojnom udaru kojim je zbačen kralj Faruk I., a tijekom vojne vladavine obavlja niz dužnosti uključujući i mjesto potpredsjednika zemlje od 1964. do 1966. godine i od 1969. do 1970. godine. Nakon Nasserove smrti 1970. godine imenovan je predsjednikom Egipta. Nakon poraza u ratu 1967. godine, Sadat je ubrzano opremio egipatsku vojsku, da bi 1973. godine pokrenuo napad na Izrael.
 Riskirajući pogoršanje odnosa s arapskim zemljama, Sadat je u drugoj polovici sedamdesetih približio Egipat Izraelu, što je rezultiralo Sporazumom iz Camp Davida. Sporazum je Sadatu zajedno s izraelskim premijerom Beginom 1978. godine donio Nobelovu nagradu za mir, no i izopćenje iz arapskog svijeta. Oštro osuđivanog u arapskom svijetu zbog nagodbe s Izraelom, Sadata su u 6. listopada 1981. godine, tijekom vojne parade u Kairu, ubili vlastiti vojnici.
 Egipatski predsjednici
 Dobitnici Nobelove nagrade za mir
 Bliskoistočni sukob
 Političari 1945. – 1989.
 Potpredsjednici
 Predsjednici vlada
 Hladni rat


text:
 12.1.2015
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 7/36
 2014. október 7-én benyújtott kereset – CEAHR kontra Bizottság
 (T-712/14. sz. ügy)
 (2015/C 007/41)
 Az eljárás nyelve: angol
 Felek
 Felperes: Confédération Européenne des Associations d’Horlogers-Réparateurs (CEAHR) (Brüsszel, Belgium) (képviselők: P. Mathijsen és P. Dyrberg ügyvédek)
 Alperes: Európai Bizottság
 Kérelmek
 A felperes azt kéri, hogy a Törvényszék:
 —
 semmisítse meg a 2014. július 29-i C(2014) 5462 végleges bizottsági határozatot;
 —
 az Európai Bizottságot kötelezze az eljárás költségeinek viselésére.
 Jogalapok és fontosabb érvek
 A jelen keresettel a felperes az AT.39097 – Órajavítás ügyben 2014. július 29-én hozott C(2014) 5462 végleges bizottsági határozat megsemmisítését kéri, amely határozatban a Bizottság a 773/2004 rendelet (1) 7. cikkének (2) bekezdése alapján elutasítja a felperes azzal kapcsolatban benyújtott panaszát, hogy a luxus- és presztízsórák több gyártója megtagadta a független órások pótalkatrészekkel való ellátását.
 Keresetének alátámasztása érdekében a felperes előadja, hogy: i. a Bizottság megállapításai jogi és ténybeli szempontból nyilvánvaló mérlegelési hibákon alapulnak; ii. a megtámadott határozat a Bizottság megállapításait illetően nem tartalmaz megfelelő indokolást; valamint iii. a megtámadott határozat olyan eljárás eredménye, amelynek során a Bizottság a panaszos megfelelő ügyintézéshez való jogának megsértésével elmulasztotta alaposan megvizsgálni a panaszos által felhozott jogi és ténybeli körülményeket.
 (1) A Bizottság által az [EUMSZ 101. cikk] és [az EUMSZ 102. cikk] alapján folytatott eljárásokról szóló, 2004. április 7-i 773/2004/EK bizottsági rendelet (HL 2004., L 123., 18. o.; magyar nyelvű különkiadás 8. fejezet, 3. kötet, 81. o.)


text:
 26.2.2011
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 C 63/28
 Recours introduit le 16 décembre 2010 — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik/OHMI — Impexmetal (FŁT-1)
 (Affaire T-571/10)
 2011/C 63/54
 Langue de procédure: le polonais
 Parties
 Partie requérante: Fabryka Łożysk Tocznych — Kraśnik S.A. (Kraśnik, Pologne) (représentant: J. Sieklucki, avocat)
 Partie défenderesse: Office de l’harmonisation dans le marché intérieur (marques, dessins et modèles)
 Autre partie devant la chambre de recours: Impexmetal S.A. (Varsovie, Pologne)
 Conclusions
 La partie requérante conclut à ce qu’il plaise au Tribunal:
 —
 annuler dans son intégralité la décision de la première chambre de recours de l’Office de l’harmonisation dans le marché intérieur (marques, dessins et modèles), du 6 octobre 2010, dans l’affaire R 1387/2009-1;
 —
 condamner la partie défenderesse et Impexmetal S.A. aux dépens, y compris à ceux engagés par la requérante dans le cadre de la procédure devant la chambre de recours et devant la division d’opposition de l’Office de l’harmonisation dans le marché intérieur.
 Moyens et principaux arguments
 Demandeur de la marque communautaire: la partie requérante
 Marque communautaire concernée: marque figurative «FŁT-1» pour des produits de la classe 7 — demande d’enregistrement no 5026372
 Titulaire de la marque ou du signe invoqué à l’appui de l’opposition: IMPEXMETAL S.A.
 Marque ou signe invoqué à l’appui de l’opposition: marque figurative communautaire «FŁT» et marque verbale et figurative nationale «FŁT» pour des produits de la classe 7
 Décision de la division d’opposition: a partiellement fait droit à l’opposition et a rejeté la demande d’enregistrement de la marque pour certains produits de la classe 7
 Décision de la chambre de recours: rejet du recours contre la décision de la division d’opposition
 Moyens invoqués: violation de l’article 8, paragraphe 1, sous b), du règlement no 207/2009 (1), en raison d’une erreur d’appréciation de la similitude des signes en conflit, du fait qu’il n’est pas tenu compte de ce que la marque demandée constitue partiellement le nom de la société requérante, utilisé de longue date avant la demande, et de ce qu’elle est le signe distinctif historique légitime de la partie requérante, ni de la coexistence prolongée et pacifique de la marque demandée et des marques invoquées à l’appui de l’opposition.
 (1) Règlement (CE) no 207/2009 du Conseil, du 26 février 2009, sur la marque communautaire (version codifiée, JO L 78, p. 1).


text:
 27.1.2007
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 20/8
 Predlog za sprejetje predhodne odločbe, ki ga je vložilo Efeteio Athinon (Grčija) 21. novembra 2006 — K. P. Marinopoulos-Anonymos Etaireia Emporias kai Dianomis Farmakeftikon Proïonton proti GlaxoSmithKline Anonymi Emporiki Viomichaniki Etairia Farmakeftikon Proïonton
 (Zadeva C-476/06)
 (2007/C 20/11)
 Jezik postopka: grščina
 Predložitveno sodišče
 Efeteio Athinon (Grčija).
 Stranki v postopku v glavni stvari
 Tožeča stranka: K. P. Marinopoulos-Anonymos Etaireia Emporias kai Dianomis Farmakeftikon Proïonton
 Tožena stranka: GlaxoSmithKline Anonymi Emporiki Viomichaniki Etairia Farmakeftikon Proïonton
 Vprašanja za predhodno odločanje
 1.
 Ali zavrnitev podjetja, ki ima prevladujoči položaj, v celoti izpolniti naročila trgovcev na debelo s farmacevtskimi izdelki, kadar je ta zavrnitev posledica želje, da bi se zmanjšalo izvažanje teh trgovcev na debelo in s tem omejila škoda, ki jo povzroča vzporedna trgovina, ipso facto pomeni zlorabo po členu 82 ES? Ali na odgovor na to vprašanje vpliva dejstvo, da razlike v ceni znotraj Evropske unije, ki so posledica posredovanja države ali, drugače rečeno, podreditve trga farmacevtskih izdelkov sistemu, v katerem ni čiste konkurence in ki ga nasprotno zaznamuje visoka stopnja državne intervencije v gospodarstvo, povzročajo vzporedno trgovino, ki je posebej donosna za trgovce na debelo? Končno, ali je primerno, da nacionalno sodišče na področju konkurence uporabi skupnostna pravila konkurence na enak način za trge, ki delujejo po sistemu konkurence in za trge, na katerih je konkurenca izkrivljena zaradi posredovanja države?
 2.
 Kako je treba presojati morebitno naravo zlorabe, če bi Sodišče menilo, da omejevanje vzporedne trgovine zaradi zgoraj navedenih razlogov ne pomeni vedno zlorabe, kadar ga izvaja obvladujoče podjetje?
 Zlasti:
 2.1
 Ali je merilo odstotka prekoračitve normalne nacionalne porabe in/ali merilo škode, ki jo je podjetje v prevladujočem položaju utrpelo glede na njegov skupni promet in na njegov celotni dobiček, možno šteti za primerni merili? Če je odgovor pritrdilen, na kakšen način je treba določiti višino odstotka prekoračitve in raven škode — če je zadnja določena kot odstotek prometa in celotnega dobička — preko katerih bo zadevno ravnanje označeno kot zloraba?
 2.2
 Ali je primeren pristop, ki temelji na uravnovešanju interesov in če je tako, kateri interesi naj bi prišli v poštev pri tem uravnovešanju?
 Natančneje:
 a)
 Ali na odgovor vpliva dejstvo, da ima bolnik, končni potrošnik, omejeno finančno korist od vzporedne trgovine?
 b)
 Ali je treba upoštevati interese nosilcev socialnega zavarovanja za cenejša zdravila in če je tako, v kolikšni meri?
 2.3
 Katera druga merila in pristopi bi bili v tem primeru primerni?