type: wikipedia

text:
Mark Twain, eredeti nevén Samuel Langhorne Clemens (Florida, Monroe megye, Missouri, 1835. november 30. – Redding, Connecticut, 1910. április 21.) amerikai író, újságíró, humorista.
 Élete
 Szegény, de a kor fogalmai szerint előkelő családba született: anyja, Jane Lampton és apja, John Marshall Clemens révén is olyan ír–angol felmenőkkel rendelkezett, akik már a függetlenségi háború előtt letelepedtek az Újvilágban. A házaspár hét gyermeke közül Samuel volt a hatodik. Testvérei közül három még gyerekkorában meghalt, csak Orion (1825–1897), Henry (1838–1858) és Pamela (1827–1904) érte meg a felnőttkort. A család igyekezett tisztes egzisztenciát teremteni, de az idők folyamán egyre jobban elszegényedtek, 1842-ben egyetlen rabszolgájukat, Jennyt is el kellett adniuk.
 Amikor Samuel 13 éves volt, meghalt az édesapja. A fiú a Missouri Courier-nél kezdett dolgozni, Orion nevű bátyja pedig megvette a Hannibal Journal című lapot. Ebben jelent meg Samuel első rövid cikke. 18 éves koráig Samuel a családjával Hannibalban, egy Mississippi-parti községben élt. Eleinte a bátyja újságjánál dolgozott, majd később San Franciscóban, a Morning Callnál és a Californiannél. 1852-től utazó tudósítóként több cikket írt a bátyja lapjának Philadelphiából, New Yorkból és Washingtonból.
 1855-től Clemens St. Louisban élt, és egy folyami gőzhajón dolgozott. 1857-ben elkezdte az ez irányú képesítés megszerzését, 1859-ben sikerrel végzett. 1861-ben tagja lett a helybeli szabadkőműves páholynak.
 Az amerikai polgárháború kitörése 1861-ben a munkanélküliséget hozta Clemensnek. Kéthetes katonáskodás után, melyet a Missouri State Guardnál töltött, Orion fivérével nyugatra indultak, és Nevadában aranyásóként dolgoztak. Mivel nem jártak sikerrel, 1862-ben Clemens visszatért az újságíráshoz, ezúttal a nevadai Virginia City Territorial Enterprise riportereként.
 A Mark Twain álnevet először 1863. február 3-án használta. Az álnév egy folyami hajós szakkifejezés, helyesen írva mark two, és a mélységmérő rúdon a második vonást jelentette: ez volt a minimális mélység a gőzös biztonságos haladásához. 1864-ben Twain San Franciscóba költözött, majd ismét Nevadába, vissza Kaliforniába, Hawaii-ra, és megint Nevadába. Közben rövid ideig tudósítóként dolgozott Európában és a Közel-Keleten.
 A szélesebb körű elismerést az 1865-ben megjelent Jim Smiley and His Jumping Frog történet hozta meg. Ezután profi előadóként járta az országot és New York-i lapoknak kezdett írni.
 1870-ben feleségül vette Olivia Langdont. 1871-ben a connecticuti Hartfordban telepedett le, ahol tizenhét évig élt sikeres íróként. Közvetlen szomszédja Harriet Beecher Stowe volt, aki komoly hatást gyakorolt az írónak a rabszolgaságról vallott nézeteire. Ebben a korszakban jelentek meg legjobb művei: Tom Sawyer kalandjai, Élet a Mississippin és a Huckleberry Finn kalandjai.
 1874-ben Mark Twain egy Remington írógépet vásárolt, és a Tom Sawyer kalandjai volt az első olyan könyv a világon, amelynek a kéziratát az író írógéppel készítette. 1891-ben ismét Európába utazott, ahol kilenc évet maradt.
 Mark Twain első üzleti próbálkozása 1869-ben volt, amikor részesedést szerzett a Buffalo Express lapban. A saját könyvei mellett anyagi sikert jelentett a Charles L. Webster & Co. könyvkiadó, amely Ulysses S. Grant tábornok (később elnök) életrajzát adta ki. 1894-ben egy nyomdai vállalkozása csődbe jutott, ezért az anyagi ügyeinek a rendbehozatalára felolvasó körútra indult. Az utazás alatt meghalt Suzy nevű lánya. Szerencsére Henry Huttleson Rogers, a Standard Oil alelnöke kész volt az írót átsegíteni az anyagi nehézségeken, akinek négy gyermeke közül három idő előtt halt meg, majd feleségét is elvesztette.
 Mark Twain ünnepelt hírességként halt meg. Életműve sok amerikai íróra elemi hatással volt. Ernest Hemingway mondta róla:
 „Az egész amerikai irodalom Mark Twain egyetlen könyvéből ered, a Huckleberry Finnből... Előtte semmi sem volt. Azóta sem írtak ilyen jót.”
 Művei
 (1867) The Celebrated Jumping Frog of Calaveras County
 (1868) General Washington's Negro Body-Servant
 (1868) My Late Senatorial Secretaryship
 (1869) The Innocents Abroad
 (1871) Mark Twain's (Burlesque) Autobiography and First Romance
 (1872) Roughing It
 (1873) The Gilded Age: A Tale of Today
 (1875) Sketches New and Old
 (1876) Old Times on the Mississippi
 (1876) The Adventures of Tom Sawyer (Tom Sawyer kalandjai)
 (1877) A True Story and the Recent Carnival of Crime
 (1878) Punch, Brothers, Punch! and other Sketches
 (1880) The Awful German Language
 (1880) A Tramp Abroad
 (1880) 1601: Conversation, as it was by the Social Fireside, in the Time of the Tudors
 (1882) Advice to Youth
 (1882) The Prince and the Pauper (Koldus és királyfi)
 (1883) Life on the Mississippi (Élet a Mississippin)
 (1884) Adventures of Huckleberry Finn (Huckleberry Finn kalandjai)
 (1889) A Connecticut Yankee in King Arthur's Court (Egy jenki Arthur király udvarában)
 (1892) The American Claimant
 (1892) Merry Tales
 (1893) The £1,000,000 Bank Note and Other New Stories (Az egymillió fontos bankjegy és egyéb történetek)
 (1894) Tom Sawyer Abroad
 (1894) Pudd'n'head Wilson (Puddingfejű Wilson)
 (1896) Tom Sawyer, Detective (Tom Sawyer mint detektív)
 (1896) Personal Recollections of Joan of Arc (Jeanne d'Arc])
 (1897) How to Tell a Story and other Essays
 (1897) Following the Equator (Utazás az Egyenlítő körül)
 (1898) Concerning the Jews
 (1900) The Man That Corrupted Hadleyburg (A lóvátett város)
 (1901) Edmund Burke on Croker and Tammany
 (1902) A Double Barrelled Detective Story
 (1902) The Belated Russian Passport
 (1904) A Dog's Tale
 (1905) King Leopold's Soliloquy
 (1905) The War Prayer
 (1906) The $30,000 Bequest and Other Stories
 (1906) What Is Man?
 (1907) Christian Science
 (1907) A Horse's Tale
 (1907) Is Shakespeare Dead?
 (1909) Captain Stormfield's Visit to Heaven
 (1909) Letters from the Earth
 (1910) Queen Victoria's Jubilee
 (1916) The Mysterious Stranger
 (1924) Mark Twain's Autobiography (Mark Twain önéletrajza)
 (1995) The Bible According to Mark Twain: Writings on Heaven, Eden, and the Flood
 Magyarul
 1919-ig
 Mark Twain–Wagner Károly Dudley: Az aranyozott kor. Amerikai regény, 1-3.; ford. Mundrony Pál; Athenaeum, Bp., 1876
 Koldus és királyfi. Elbeszélés minden korbeli fiatalság számára; ford. Fái J. Béla; Révai, Bp., 1880
 Tamás úrfi kalandjai. Regényes elbeszélés; az ifjúság számára Hughes N. L. átdolgozása után ford. Kürthy Emil; Révai, Bp., 1886
 Rajzok; ford. Gyalui Farkas; Grimm, Bp., 1890 (Útközben)
 Az én órám; Kármán, Losonc, 1891 (Humoros zsebkönyvtár)
 Az amerikai örökös. Regény; ford. Győry Ilona; Légrády, Bp., 1893
 Az oktondi. Regény; Magyar Hírlap Ny., Bp., 1895
 Az ostoba Wilson, 1-2.; Légrády, Bp., 1900 (Legjobb könyvek)
 Két amerikai novella / Bret Harte: Jack Hamlin védencze / Mark Twain: Ádám naplója; ford. Strache Tivadar; Rosa Ny., Kassa, 1900
 Amerikai elbeszélők; Bret Harte, Mark Twain et al.; ford. Szappanos Aladár; Lampel, Bp., 1901 (Magyar könyvtár)
 Királyfi és koldusfiú. Elbeszélés minden korbeli fiatalság számára; ford. Tölgyessy Tihamér; Magyar Kereskedelmi Közlöny, Bp., 1903
 Koldus és királyfi. Elbeszélés minden korbeli fiatalság számára; ford. Tölgyesi Tihamér; Vass, Bp., 1903
 Tamás úrfi csínyjei és kalandjai; az ifjúság számára újonnan átdolg.; Magyar Könyvkiadó-Társaság, Bp., 1904
 Huckleberry Finn vándorlásai és kalandjai; ford. Kemény György; Magyar Könyvkiadó-Társaság, Bp., 1905
 A véreb és egyébb elbeszélések; Magyar Kereskedelmi Közlöny, Bp., 1905
 Koldus és királyfi. Ifjúsági elbeszélés; ford. Gaál Béla; Athenaeum, Bp., 1906
 Tamás úrfi kalandjai. Regényes elbeszélés; átdolg. Gyula Bácsi [Zigány Árpád]; Beer Ny., Bp., 1910
 Az 1,000.000 fontos bankó és más novellák; ford. Bálint Lajos; Athenaeum, Bp., 1915 (Athenaeum könyvtár)
 Stormfield kapitány látogatása a menyországban. Regény; ford. Síró György; Tevan, Békéscsaba, 1916 (Tevan-könyvtár)
 Humoreszkek; ford. Nemes Jenő; Galantai, Bp., 1917 (Renaissance könyvtár)
 Az ellopott fehér elefánt; ford. Kisléghi Kálmán; Lampel, Bp., 1919 (Magyar könyvtár)
 1920–1944
 Hajósélet a Mississippin; ford. Zigány Árpád; Révai, Bp., 1920 (Világregények)
 Tamás úrfi mint detektív. Elbeszéli Huck Finn; ford. Halász Gyula, ill. Pólya Tibor; Athenaeum, Bp., 1920
 Tamás úrfi léghajón. Elbeszéli Huck Finn; ford. Halász Gyula, ill. Pólya Tibor; Athenaeum, Bp., 1920
 (Tom Sawyer léghajón címen is)
 Wicklow, a kém és más történetek; ford. Bálint Lajos; Athenaeum, Bp., 1920 (Modern könyvtár)
 Nyugtalan éj. Az eredeti teljes szöveg és hű fordítása; ford. Reichard Piroska; Lantos, Bp., 1920 (Kétnyelvű klasszikus könyvtár)
 Huckleberry Finn kalandjai; ford. Rákosi Jenő, ill. Pólya Tibor; Athenaeum, Bp., 1921
 Tamás úrfi kalandjai; ford. Halász Gyula, ill. Pólya Tibor; Athenaeum, Bp., 1922
 A titokzatos idegen. Regény; ford. Mikes Lajos; Genius, Bp., 1930
 Huckleberry Finn kalandjai; az ifjúság számára ford. Szegedy Ila; Tolnai, Bp., 1930
 Koldus és királyfi. Elbeszélés az ifjúság számára; átdolg. Sándor Kálmán; Tolnai Ny., Bp., 1935
 Huckleberry Finn és Tom Sawyer kalandjai; ford. Koroknay István, ill. Enyvvári Herbert; Révai, Bp., 1936
 Tamás úrfi csínyjei és kalandjai; ford. Szegedy Ila, ill. Sebők Imre; Tolnai, Bp., 1936
 Koldus és Királyfi. Színjáték; Mark Twain után színpadra dolgozta Szunyogh X. Ferenc; Vörösváry, Bp., 1940
 Koldus és királyfi; átdolg. Mándy Iván; Vigilia, Bp., 1943 (Az ifjúság klasszikusai)
 Királyfi és koldus; ford. Biró Sándor; Magyary, Bp., 1943
 Egymilliós bankjegy; Siményi, Bp., 1943
 Koldus és királyfi. Elbeszélés az ifjúság számára; Forrás Ny., Bp., 1944
 1945–1989
 A 30.000 dolláros örökség; ford. Elek István; Hungária Ny., Bp., 1948 (Forintos regény)
 Tom Sawyer kalandjai; ford. [tévesen Karinthy Frigyes, valójában] Koroknay István; Pravda, Bratislava, 1949 (Magyar könyvtár)
 A lóvátett város; ford., összeáll., bev. Szász Imre; Szépirodalmi, Bp., 1951
 Tom Sawyer kalandjai; sajtó alá rend. Bodrits István; Testvériség-Egység Kiadó, Újvidék, 1953
 Utazás az Egyenlítő körül. 1-2. köt.; ford. Benedek Marcell, bev., jegyz. Lutter Tibor; Művelt Nép, Bp., 1953
 Koldus és királyfi. Regény az ifjúság számára; Testvériség-Egység, Újvidék, 1954
 Jámbor lelkek külföldön. 1-2. köt.; ford. Benedek Marcell, szerk., jegyz. Lutter Tibor, térkép Bognár Gábor; Művelt Nép, Bp., 1954
 Útirajzok; vál., bev. Lutter Tibor, ford. Benedek Marcell; Állami Irodalmi és Művészeti Kiadó, Bukarest, 1955
 Koldus és királyfi; ford. Jékely Zoltán; Ifjúsági, Bukarest, 1955
 Huckleberry Finn kalandjai; sajtó alá rend. Bodrits István; Testvériség-Egység, Noviszád, 1956
 Egy jenki Arthur király udvarában. Regény; ford. Réz Ádám; Új Magyar Kiadó, Bp., 1956
 Puddingfejű Wilson. Regény; ford. Réz Ádám, utószó Szász Imre; Szépirodalmi, Bp., 1956 (Olcsó könyvtár)
 Mark Twain–Charles Dudley Warner: Az aranykor; ford. Szinnai Tivadar, utószó Szász Imre; Európa, Bp., 1957
 Ádám és Éva naplója; ford. Thaly Tibor, ill. Jean Effel; Európa, Bp., 1957
 Koldus és királyfi, 1-2.; Mark Twain nyomán szöveg Gordon Éva; Ifjúsági Lapkiadó–Junge Welt, Bp.–Berlin, 1957 (Világhírű történetek képekben)
 Az egymillió fontos bankjegy és egyéb írások; vál. Szász Imre, ford. Szász Imre, Szentkuthy Miklós, bev. Szentkuthy Miklós, jegyz. Viktor János; Európa, Bp., 1957 (A világirodalom klasszikusai)
 Tom Sawyer közbelép. Vígjáték; Mark Twain regényéből színpadra írta Király Dezső, Orbók Attila, rend. utasítás Karcsai-Kulcsár István, díszletterv Dede Ernő; Népművelési Intézet, Bp., 1961 (Színjátszók kiskönyvtára)
 Emlékek, gondolatok; vál., bev. Szász Imre, ford. Szász Imre, Vajda Miklós, Valkay Sarolta; Gondolat, Bp., 1962 (Auróra)
 Koldus és királyfi; átdolg. László Anna, rendezői tanácsok Csutorás Márta; Móra, Bp., 1962 (Gyermekszínpad)
 Jeanne d'Arc. Sieur Louis de Conte emlékiratai; ford. Victor János, utószó Szász Imre; Magvető, Bp., 1964
 Emberevés a vonaton; vál. Lukácsy András, ford. Garai Gábor et al.; Magvető, Bp., 1966 (Vidám könyvtár)
 Önéletrajz; vál. Szász Imre, ford. Valkay Sarolta; Európa, Bp., 1968
 Élet a Mississippin; ford. Benedek Marcell, Tandori Dezső; Gondolat, Bp., 1971
 Megszeldítem a kerékpárt; ford. Szász Imre, Szentkuthy Miklós, Szilágyi Tibor, vál. Szász Imre; Európa, Bp., 1980 (Vidám könyvek)
 Tom Sawyer léghajón; ford. Révbíró Tamás / Tom Sawyer, a detektív; ford. Dezsényi Katalin; Móra, Bp., 1985
 (Tamás úrfi léghajón címen is)
 1990–
 Az ellopott fehér elefánt és más elbeszélések; ford. Szász Imre, Szentkuthy Miklós; Unikornis, Bp., 1991 (Unikornis zsebkönyvtár)
 Disneys Koldus és királyfi; ford. Gergely Erzsébet; Egmont-Pannónia, Bp., 1992
 Mennyei utazás. Elbeszélések, novellák, humoreszkek; vál. Szántó György Tibor, ford. Szász Imre, Szentkuthy Miklós, Molnár Zoltán, Magyar Hírlap–Maecenas, Bp., 1993 (Heti klasszikusok)
 Disneys Koldus és királyfi; ford. Esztó Barbara; Egmont Hungary, Bp., 1994
 Tom Sawyer kalandjai; ford. Bartos Tibor; Európa, Bp., 1994 (Európa klasszikus regények)
 Tom Sawyer, a mesterdetektív; ford. Guthy Béla; Fátum-ars, Bp., 1994
 The L 1,000,000 bank-note. Three stories. A mysterious visit. How I edited an agricultural paper / Az egymillió fontos bankjegy. Három elbeszélés. Titokzatos látogatás. Hogyan szerkesztettem mezőgazdasági lapot; vál., jegyz. Heltai Pál, ford. Szász Imre; Corvina, Bp., 1997 (Kétnyelvű olvasmányok)
 Alföldy Jenő: Olvasmánynapló Mark Twain Koldus és királyfi című regényéhez; Nemzeti Tankönyvkiadó, Bp., 1997 (Olvasmánynapló-sorozat)
 Ádám és Éva naplója; ford. Greskovits Endre; Eri, Bp., 1998
 Huckleberry Finn kalandjai; ford. Bartos Tibor; Impresszum, Bp., 1998
 Koldus és királyfi. Meseopera Mark Twain nyomán; vers Németh István Péter; szerzői–Aranyhíd Kulturális Szolgáltató Intézet, Tapolca–Balatonfüred, 2000
 Ádám és Éva naplója; ford. Szántai Zsolt; Szukits, Szeged, 2000 (Meglepetés könyvek)
 Koldus és királyfi; ford. Kovácsné Kliment Emilia; Új Ex Libris, Bp., 2001 (Klasszikus ifjúsági regénytár)
 Tom Sawyer kalandjai; Mark Twain regénye alapján átdolg. Rangáné Lovas Ágnes, ill. Zórád Ernő; Aranyhal, Bp., 2001 (A világirodalom klasszikusai gyerekeknek)
 Tom Sawyer kalandjai; ford. Kovácsné Kliment Emilia; Új Ex Libris, Bp., 2001 (Klasszikus ifjúsági regénytár)
 Egy gyilkosság, egy rejtély és egy házasság; ford. Szántai Zsolt; Sensus, Bp., 2002
 Koldus és királyfi; ford. Makay László, Makayné Forgács Melinda; Disney Könyvklub, Bp., 2002 (Disney Könyvklub)
 Tom Sawyer kalandjai; ford. Gerencsér Ferenc; Puedlo, Nagykovácsi, 2004
 Tom Sawyer kalandjai; átdolg. Tracy Christopher, ford. Bocz András, ill. Ned Butterfield; Alexandra, Pécs, 2005 (Illusztrált klasszikusok kincsestára)
 Mark Twain összes Tom Sawyer története; ford. Vándor Judit, ill. True E. Williams, E. W. Kemble, John J. Harley; Szukits, Szeged, 2006
 Koldus és királyfi; ford. Lengyel Tamás; Puedlo, Nagykovácsi, 2005
 Huckleberry Finn kalandjai; átdolg. Suzanne McCabe, ford. Bocz András, ill. Richard Lauter; Alexandra, Pécs, 2005 (Illusztrált klasszikusok kincsestára)
 A titokzatos idegen. Sátán három könyve; ford. Gergely Zsuzsa; Noran, Bp., 2007
 Vizet mindenki iszik. Mark Twain füveskönyve; vál., ford., utószó Molnár Miklós; Lazi, Szeged, 2007
 Tom Sawyer kalandjai; újra elmesélte Elke Leger, ford. Szabó Mária, ill. Markus Zöller; Ciceró, Bp., 2009 (Klasszikusok kisebbeknek)
 Tom Sawyer kalandjai; átdolg. Martin Woodside, ford. Edwards Zsuzsanna, ill. Lucy Corvino; Alexandra, Pécs, 2010 (Klasszikusok könnyedén)
 Huckleberry Finn kalandjai; átdolg. Oliver Ho, ford. Edwards Zsuzsanna, ill. Dan Andreasen; Alexandra, Pécs, 2010 (Klasszikusok könnyedén)
 Koldus és királyfi; ford. Révbíró Tamás; Móra, Bp., 2012
 Huckleberry Finn kalandjai; átdolg. Maria Seidemann, ford. Kincses Edit, ill. Markus Zöller; Ciceró, Bp., 2013 (Klasszikusok kisebbeknek)
 Huckleberry Finn kalandjai; ford. Baktay Ervin, ill. Edward Windsor Kemble; Hopp Ferenc Ázsiai Művészeti Múzeum, Bp., 2014
 Tom Sawyer kalandjai. 3. szint; átdolg. Lucía Mora, ford. Pataki Andrea, ill. Guadalupe Guardia; Napraforgó, Bp., 2015 (Olvass velünk!)
 Tom Sawyer kalandjai; ford. Gyurkovics Máté; Könyvmolyképző, Szeged, 2015 (Jonatán könyvmolyképző)
 Tom Sawyer kalandjai; átdolg. María Jesús Díaz, ford. Pataki Andrea, ill. Guadalupe Guardia; Napraforgó, Bp., 2015 (Klasszikusok magyarul-angolul)
 Magyar fordítói
 Bartos Tibor
 Benedek Marcell
 Fái Jakab Béla
 Jékely Zoltán
 Koroknay István
 Réz Ádám
 Szász Imre
 Szentkuthy Miklós
 Tandori Dezső
 Valkay Sarolta
 Szegedy Ila
 Források
 Török András: Mark Twain világa. Európa Könyvkiadó, Budapest, 1982.
 Jegyzetek
 Források
 Archibald Henderson: Mark Twain életrajza
 További információk
 Mark Twain háza, Hartford, CT
 Mark Twain gyermekkori otthona Hannibal, MO
 The Hannibal Courier Post
 Mark Twain művei, angol, kereshető
 Mark Twain összes irodalmi művei
 Mark Twain idézetek
 Amerikai írók
 Amerikai ifjúsági szerzők
 Amerikai humoristák
 Amerikai szabadkőművesek
 Nevet változtatott amerikai személyek
 1835-ben született személyek
 1910-ben elhunyt személyek
 Missouriak


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 21999D0609(01)
 Besluit nr. 1/1999 van de Associatieraad tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Estland, anderzijds van 28 april 1999 tot vaststelling van een aantal voorschriften voor de tenuitvoerlegging van artikel 63, lid 1, onder i) en ii), en lid 2, van de Europaovereenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Estland, anderzijds
 Publicatieblad Nr. L 144 van 09/06/1999 blz. 0016 - 0019
 BESLUIT Nr. 1/1999 VAN DE ASSOCIATIERAADtussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Estland, anderzijdsvan 28 april 1999tot vaststelling van een aantal voorschriften voor de tenuitvoerlegging van artikel 63, lid 1, onder i) en ii), en lid 2, van de Europaovereenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Estland, anderzijds(1999/372/EG, EGKS, Euratom)DE ASSOCIATIERAAD,Gelet op de op 12 juni 1995 ondertekende Europaovereenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Estland, anderzijds, inzonderheid op artikel 63, lid 3,Overwegende dat artikel 63, lid 3, van de Europaovereenkomst bepaalt dat de Associatieraad de nodige voorschriften vaststelt voor de tenuitvoerlegging van artikel 63, leden 1 en 2,BESLUIT:Artikel 1De in de bijlage bij dit besluit opgenomen voorschriften voor de tenuitvoerlegging van artikel 63, lid 1, onder i) en ii), en lid 2, van de Europaovereenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Estland, anderzijds, worden goedgekeurd.Artikel 2Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen en in het Riigi Teataja (Staatsblad van Estland).Artikel 3Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.Gedaan te Brussel, 28 april 1999.Voor de AssociatieraadDe voorzitterT. H. ILVESBIJLAGEVOORSCHRIFTEN VOOR DE TENUITVOERLEGGING VAN MEDEDINGINGSBEPALINGEN VAN TOEPASSING OP ONDERNEMINGENVoorschriften voor de tenuitvoerlegging van de mededingingsbepalingen voor ondernemingen, vervat in artikel 63, lid 1, onder i) en ii), en lid 2, van de Europaovereenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Estland, anderzijdsArtikel 1Algemeen principeZaken die verband houden met overeenkomsten tussen ondernemingen, besluiten van ondernemersverenigingen en onderling afgestemde feitelijke gedragingen van ondernemingen welke ertoe strekken of die ten gevolge hebben dat de mededinging wordt verhinderd, beperkt of vervalst, alsmede zaken die verband houden met misbruik van een machtspositie door een of meer ondernemingen op het gehele grondgebied van de Gemeenschap of van Estland, of op een wezenlijk deel daarvan, waardoor de handel tussen de Gemeenschap en Estland kan worden beïnvloed, worden behandeld volgens de principes van artikel 63, leden 1 en 2, van de Europaovereenkomst.Deze zaken worden aan Gemeenschapszijde behandeld door de Europese Commissie (DG IV) en aan Estlandse zijde door de Commissie Mededinging.De bevoegdheden van de Europese Commissie en de Commissie Mededinging van Estland om dergelijke zaken te behandelen vloeien voort uit de bepalingen van de wetgeving van de Gemeenschap, respectievelijk de wetgeving van Estland, ook wanneer deze bepalingen worden toegepast op ondernemingen die buiten het desbetreffende grondgebied zijn gevestigd.Beide instanties behandelen zaken overeenkomstig hun eigen bepalingen van materieel recht en met inachtneming van onderstaande bepalingen. De relevante bepalingen van materieel recht door deze instanties zijn ten aanzien van de Europese Commissie de mededingingsregels van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en het EGKS-Verdrag, met inbegrip van het afgeleid recht inzake mededinging, en ten aanzien van de Commissie Mededinging van Estland de Estlandse wet op de mededinging alsmede de daarmee verband houdende reglementering.ECONOMISCHE ACTIVITEITEN DIE ONDER HET EG-VERDRAG VALLENArtikel 2Bevoegdheden van de mededingingsinstantiesZaken die onder artikel 63 van de Europaovereenkomst vallen en zowel de markt van de Gemeenschap als de Estlandse markt kunnen beïnvloeden en die onder de bevoegdheid van beide mededingingsinstanties vallen, worden behandeld door de Europese Commissie en de Commissie Mededinging van Estland, overeenkomstig de voorschriften van dit artikel.2.1. Kennisgeving2.1.1. De mededingingsinstanties stellen elkaar in kennis van die zaken die zij in behandeling hebben, wanneer deze volgens het algemene principe van artikel 1 vermoedelijk tevens onder de bevoegdheden van de andere instantie vallen.2.1.2. Deze situatie kan zich met name voordoen bij zaken die betrekking hebben op:- concurrentieverstorende activiteiten uitgevoerd op het grondgebied van de andere instantie;- activiteiten die van belang zijn voor het handhavend optreden van de andere mededingingsinstantie;- corrigerende maatregelen die gedragingen op het grondgebied van de andere instantie vereisen of verbieden.2.1.3. Bij kennisgeving krachtens dit artikel dient aan de ontvangende partij voldoende informatie te worden verstrekt om deze in staat te stellen een aanvankelijke beoordeling te maken van de invloed op haar belangen. Afschriften van de kennisgevingen worden regelmatig aan de Associatieraad verstrekt.2.1.4. De kennisgeving vindt vooraf plaats, in een zo vroeg mogelijk stadium van een onderzoek, doch uiterlijk in een zodanig stadium dat vóór de vaststelling van een regeling of een besluit commentaar en overleg mogelijk zijn, en de optredende instantie rekening kan houden met het standpunt van de andere instantie, en de met haar eigen wetgeving overeenstemmende corrigerende maatregelen kan nemen ter behandeling van de betrokken zaak.2.2. Overleg en welwillende inoverwegingnemingWanneer de Europese Commissie of de Commissie Mededinging van Estland meent dat concurrentieverstorende activiteiten op het grondgebied van de andere instantie gewichtige belangen van de respectieve partij aanzienlijk beïnvloeden, kan deze partij om overleg verzoeken met de andere instantie, of de mededingingsinstantie van de andere partij verzoeken passende procedures in te leiden met het oog op corrigerende maatregelen overeenkomstig haar wetgeving inzake concurrentieverstorende activiteiten, zulks onverminderd maatregelen krachtens het mededingingsrecht van de verzoekende partij, en met inachtneming van de volledige vrijheid van de instantie tot wie het verzoek is gericht om het uiteindelijke besluit te nemen.2.3. Treffen van een regelingDe mededingingsinstantie tot wie het verzoek gericht is, neemt de door de verzoekende partij voorgelegde standpunten en feiten zorgvuldig en welwillend in overweging; dit betreft met name de aard van de concurrentiebeperkende activiteiten, de betrokken ondernemingen, en de nadelige invloed op gewichtige belangen van de verzoekende partij.Zonder dat aan hun rechten of plichten afbreuk wordt gedaan, trachten de mededingingsinstanties die overeenkomstig dit artikel overleg voeren een wederzijds aanvaardbare oplossing te vinden in het licht van de betrokken gewichtige belangen van iedere partij.Artikel 3Exclusieve bevoegdheid van slechts één mededingingsinstantie3.1. Zaken die uitsluitend tot de bevoegdheid van één mededingingsinstantie behoren, overeenkomstig het in artikel 1 vervatte principe, en die gewichtige belangen van de andere partij kunnen beïnvloeden, worden behandeld overeenkomstig de bepalingen van artikel 2, en met inachtneming van onderstaande principes.3.2. Met name wanneer een van de mededingingsinstanties een onderzoek of een procedure instelt in een zaak die van invloed is gebleken op gewichtige belangen van de andere partij, stelt de optredende partij de andere instantie van deze zaak in kennis, zonder dat deze daartoe een formeel verzoek behoeft in te dienen.Artikel 4Verzoek om informatieWanneer de mededingingsinstantie van een partij bemerkt dat een zaak, die tevens of uitsluitend tot de bevoegdheid van de andere instantie behoort, gewichtige belangen van de eerste partij lijkt te beïnvloeden, kan deze de optredende instantie om informatie over deze zaak verzoeken.De optreden instantie verstrekt zo mogelijk voldoende informatie, en in een zodanig vroeg stadium van de procedure dat voorafgaande aan de vaststelling van een regeling of een besluit rekening gehouden kan worden met het standpunt van de verzoekende instantie.Artikel 5Geheimhouding en vertrouwelijke informatie5.1. Overeenkomstig artikel 63, lid 7, van de Europaovereenkomst, is geen van beide mededingingsinstanties verplicht informatie te verstrekken aan de andere instantie indien het verstrekken van die informatie aan de verzoekende instantie in strijd is met de wetgeving van de instantie die over de informatie beschikt of onverenigbaar is met gewichtige belangen van de partij wier instantie over de informatie beschikt.5.2. De instanties komen overeen de vertrouwelijke aard van de door de andere instantie in vertrouwen verstrekte informatie zo veel mogelijk te respecteren.Artikel 6GroepsvrijstellingenBij de toepassing van artikel 63 van de Europaovereenkomst overeenkomstig de artikelen 2 en 3 dragen de mededingingsinstanties er zorg voor dat de beginselen die zijn vervat in de groepsvrijstellingsverordeningen die in de Europese Gemeenschap van kracht zijn, integraal worden toegepast. De Commissie Mededinging van Estland wordt op de hoogte gesteld van alle procedures met betrekking tot vaststelling, afschaffing, of wijziging van groepsvrijstellingen door de Gemeenschap.Wanneer dergelijke groepsvrijstellingsverordeningen op ernstige bezwaren van Estlandse zijde stuiten, wordt, in het kader van de onderlinge aanpassing van wetgeving zoals voorzien in de Europaovereenkomst, in de Associatieraad overleg gepleegd overeenkomstig het bepaalde in artikel 9.Dit geldt ook voor andere belangrijke wijzigingen in het mededingingsbeleid van de Gemeenschap of Estland.Artikel 7Toezicht op fusiesDe Commissie Mededinging van Estland is gerechtigd in de loop van de procedure haar standpunt kenbaar te maken ten aanzien van fusies waarop Verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad van 21 december 1989 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen(1) van toepassing is, en die van significante invloed zijn op de economie van Estland, een en ander met inachtneming van de in die verordening vastgestelde termijnen. De Europese Commissie houdt rekening met dat standpunt, zonder dat dit afbreuk doet aan maatregelen op grond van de mededingingswetgeving van de partijen.Artikel 8Activiteiten van gering belang8.1. Concurrentiebeperkende activiteiten waarvan de invloed op het handelsverkeer tussen de partijen of op de mededinging te verwaarlozen is, vallen niet onder artikel 63, lid 1, van de Europaovereenkomst en worden daarom niet behandeld overeenkomstig de artikelen 2 tot en met 6 van deze uitvoeringsbepalingen.8.2. In het algemeen wordt de invloed te verwaarlozen geacht in de zin van artikel 8.1. wanneer:- de gezamenlijke jaaromzet van de deelnemende ondernemingen niet hoger is dan 200 miljoen ECU, en- de goederen of diensten die onder de overeenkomst vallen, samen met andere goederen of diensten van de deelnemende ondernemingen die door gebruikers als gelijkwaardig worden beschouwd op grond van kenmerken, prijs, en beoogd gebruik, niet meer dan 5 % vertegenwoordigen van de totale markt voor dergelijke goederen en diensten in de sector van de gemeenschappelijke markt die onder de overeenkomst valt, of in de sector van de Estlandse markt die onder de overeenkomst valt.Artikel 9Associatieraad9.1. Wanneer de procedures van de artikelen 2 en 3 niet tot een wederzijds aanvaardbare oplossing leiden, en in andere gevallen die uitdrukkelijk in deze uitvoeringsbepalingen worden genoemd, wordt in de Associatieraad op verzoek van een partij binnen drie maanden na dat verzoek overleg gevoerd.9.2. Na dit overleg, of na het verstrijken van bovengenoemde termijn, kan de Associatieraad passende aanbevelingen doen voor een regeling voor deze gevallen, onverminderd artikel 63, lid 6, van de Europaovereenkomst. Wanneer de instantie tot wie het verzoek is gericht, haar standpunt niet binnen de in artikel 9.1 genoemde termijn aan de verzoekende instantie heeft meegedeeld, kan de Associatieraad met die omstandigheid in haar aanbevelingen rekening houden.9.3. Deze procedures in de Associatieraad laten maatregelen overeenkomstig de mededingingswetgeving die op het grondgebied van de partijen van kracht is onverlet.Artikel 10Negatief bevoegdheidsconflictWanneer de Europese Commissie en de Commissie Mededinging van Estland beide van mening zijn dat zij niet bevoegd zijn een zaak te behandelen op basis van hun respectieve wetgeving, wordt op verzoek overleg gepleegd in de Associatieraad. De Gemeenschap en Estland trachten een wederzijds aanvaardbare oplossing te vinden in het licht van hun respectieve gewichtige belangen, daarbij gesteund door de Associatieraad, die passende aanbevelingen kan doen, onverminderd artikel 63, lid 6, van de Europaovereenkomst en de rechten van afzonderlijke lidstaten van de Europese Gemeenschappen op grond van hun mededingingsregels.ECONOMISCHE ACTIVITEITEN DIE ONDER HET EGKS-VERDRAG VALLENArtikel 11Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS)Het bepaalde in de artikelen 1 tot en met 6 en 8 tot en met 10 is tevens van toepassing op de kolen- en staalsector.Artikel 12Administratieve bijstand (vertalingen)De Europese Commissie en de Commissie Mededinging van Estland zorgen voor praktische regelingen voor wederzijdse bijstand of andere passende oplossingen, met name ten aanzien van vertalingen.(1) PB L 395 van 30.12.1989, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1310/97 (PB L 180 van 9.7.1997, blz. 1).


type: caselaw

text:
 19.2.2011
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 C 55/37
 Жалба, подадена на 8 октомври 2010 г. — AM/Parlement
 (Дело F-100/10)
 2011/C 55/68
 Език на производството: френски
 Страни
 Жалбоподател: AM (Малага, Испания) (представители: L. Lévi и C. Bernard-Glanz, avocats)
 Ответник: Европейски парламент
 Предмет и описание на спора
 Искане за отмяна на решението, с което се отказва претърпеният от жалбоподателя инсулт да се разглежда като „злополука“ по смисъла на член 73 от Правилника и на член 2 от Общата здравноосигурителна схема.
 Искания на жалбоподателя
 —
 да се отмени решението на органа по назначаването от 12 ноември 2009 г., с което се отказва претърпеният от жалбоподателя инсулт да се разглежда като „злополука“ по смисъла на член 73 от Правилника и на член 2 от правилата относно осигуряването, и в случай на необходимост, да се отмени решението на органа по назначаването, с което се отхвърля жалбата по административен ред,
 —
 вследствие на това да се разпореди ново разглеждане на искането, подадено от жалбоподателя на основание член 73 от Правилника, от нова лекарска комисия,
 —
 да се осъди ответника да заплати обезщетение, определено по справедливост в размер на 50 000 EUR, за неимуществените вреди, претърпени от обжалваните решения,
 —
 да се осъди ответника да заплати обезщетение, определено неокончателно в размер на 25 000 EUR, за имуществените вреди, претърпени от обжалваните решения,
 —
 да се осъди ответника да заплати лихви за забава в размер на 12 % върху дължимата на основание член 73 от Правилника сума за период, който започва не по-късно от 15 март 2007 г. до пълното плащане на сумата,
 —
 да се осъди Европейския парламент да заплати съдебните разноски.


type: legislation

text:
 Svarīgs juridisks paziņojums
 |
 52010PC0007
 Priekšlikums Eiropas Parlamenta un Padomes lēmums par Eiropas Globalizācijas pielāgošanas fonda izmantošanu /* COM/2010/0007 galīgā redakcija - NLE 2010/0005 */
 [pic] | EIROPAS KOMISIJA |Briselē, 22.1.2010COM(2010)7 galīgā redakcija2010/0005 (NLE)PriekšlikumsEIROPAS PARLAMENTA UN PADOMES LĒMUMSpar Eiropas Globalizācijas pielāgošanas fonda izmantošanuPASKAIDROJUMA RAKSTS2006. gada 17. maija Iestāžu nolīgums[1] ar elastīguma mehānisma starpniecību ļauj izmantot Eiropas Globalizācijas pielāgošanas fonda (EGF) līdzekļus ne vairāk kā 500 miljonu euro apmērā gadā papildus finanšu shēmas attiecīgajām izdevumu kategorijām. Fonda pieejamības noteikumi ir izklāstīti Eiropas Parlamenta un Padomes 2006. gada 20. decembra Regulā (EK) Nr. 1927/2006 par Eiropas Globalizācijas pielāgošanās fonda (EGF) izveidi[2]. Šajā regulā jaunākie grozījumi izdarīti ar Regulu (EK) Nr. 546/2009[3], ar ko uz laiku tiek paplašināta EGF piemērošanas joma un grozīti atbilstības kritēriji. Grozīto regulu attiecina uz pieteikumiem, kas saņemti no 2009. gada 1. maija.Komisijas dienesti rūpīgi izskatīja Lietuvas iesniegto pieteikumu saskaņā ar Regulu (EK) Nr. 1927/2006 un jo īpaši ar tās 1., 2., 3., 4., 5. un 6. pantu.Lieta EGF/2009/013 DE/ Karmann1. Vācijas iestādes iesniedza pieteikumu Komisijai 2009. gada 13. augustā un 2009. gada 23. oktobrī to papildināja ar papildu informāciju. Šis pieteikums pamatojās uz īpašu intervences kritēriju, kas ir noteikts 2. panta a) punktā Regulā (EK) Nr. 1927/2006 un paredz vismaz 500 atlaišanas gadījumus četru mēnešu laikā uzņēmumā, kas atrodas dalībvalstī, ieskaitot darbiniekus, ko atlaiž piegādes uzņēmumos vai pakārtotās ražošanas uzņēmumos, un tas tika iesniegts savlaicīgi, t.i., 10 nedēļu laikā, ka noteikts minētās regulas 5. pantā.2. Pieteikums attiecas uz 2 476 atlaišanas gadījumiem divos uzņēmuma Karmann GmbH ( Wilhelm Karman GmbH un Karmann-Rheine GmbH & Co.KG ) apakšuzņēmumos, no tiem 1 793 gadījumos ir paredzēta EGF palīdzība.3. Novērtējuma sīks izklāsts ietverts Komisijas paziņojumā[4].Pamatojoties uz iepriekšminētā paziņojuma secinājumiem, tiek ierosināts apstiprināt Vācijas iesniegto pieteikumu EGF/2009/013 DE/Karmann saistībā ar darbinieku atlaišanām uzņēmumā Karmann GmbH automašīnu ražošanas rūpniecības nozarē, jo ir iesniegti pierādījumi, ka šīs atlaišanas ir lielu strukturālu izmaiņu pasaules tirdzniecības modeļos rezultāts. Ir ierosināts apstiprināt saskaņotu atbalstāmo individualizēto pakalpojumu paketi, kurā pieprasītais EGF ieguldījums ir EUR 6 199 341 (sk. nākamo lappusi).FinansējumsKopējais pieejamais EGF gada budžets ir 500 miljoni euro.2010. gadā līdz šim iesniegtajiem pieteikumiem jau ir izmantoti EUR 258 163, līdz ar to pieejamā summa ir EUR 499 741 837. Komisijas ierosinātais piešķīrums no fonda ir pamatots ar Vācijas iesniegto informāciju.Pamatojoties uz Vācijas iesniegto pieteikumu par atbalstu no fonda saistībā ar automašīnu ražošanas rūpniecības nozari, EGF ieguldījums saskaņotās individualizētās pakalpojumu paketes finansējumā ir EUR 6 199 341, kas atbilst 65 % no kopējām izmaksām.Ņemot vērā EGF ieguldījuma maksimāli iespējamo apjomu, kas noteikts saskaņā ar 10. pantu Regulā (EK) Nr. 1927/2006, kā arī iespējas pārdalīt apropriācijas, Komisija ierosina izmantot EGF līdzekļus iepriekš minētās summas apmērā, līdzekļi piešķirami atbilstoši finanšu shēmas 1.a izdevumu kategorijai.Šī atbalsta summa nodrošinās, ka vairāk nekā 25 % no EGF maksimālā gada apjoma būs pieejami piešķīrumiem 2009. gada pēdējos četros mēnešos, kā noteikts 12. panta 6. punktā Regulā (EK) Nr. 1927/2006.Iesniedzot šo priekšlikumu par fonda izmantošanu, Komisija uzsāk trīspusēju sarunu vienkāršoto procedūru, kā noteikts 2006. gada 17. maija Iestāžu nolīguma 28. punktā, lai nodrošinātu abu budžeta lēmējinstitūcijas iestāžu vienošanos par vajadzību izmantot fondu un par nepieciešamo summu. Komisija aicina pirmo no abām budžeta lēmējinstitūcijas iestādēm, kura panāk vienošanos par mobilizēšanas priekšlikuma projektu attiecīgā politiskā līmenī, informēt otru iestādi un Komisiju par saviem nodomiem.Nesaskaņu gadījumā starp abām budžeta lēmējinstitūcijas iestādēm tiks sasaukta oficiāla trīspusēja sanāksme.Komisija atsevišķi iesniedz pārvietojuma pieprasījumu, lai 2010. gada budžetā iekļautu īpašas saistību un maksājumu apropriācijas, kā tas ir paredzēts 2006. gada 17. maija Iestāžu nolīguma 28. punktā.2010/0005 (NLE)PriekšlikumsEIROPAS PARLAMENTA UN PADOMES LĒMUMSpar Eiropas Globalizācijas pielāgošanas fonda izmantošanuEIROPAS PARLAMENTS UN EIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,ņemot vērā Līgumu par Eiropas Savienības darbību,ņemot vērā Eiropas Parlamenta, Padomes un Komisijas 2006. gada 17. maija Iestāžu nolīgumu par budžeta disciplīnu un pareizu finanšu pārvaldību[5] un jo īpaši tā 28. punktu,ņemot vērā Eiropas Parlamenta un Padomes 2006. gada 20. decembra Regulu (EK) Nr. 1927/2006 par Eiropas Globalizācijas pielāgošanas fonda izveidi[6] un jo īpaši tās 12. panta 3. punktu,ņemot vērā Eiropas Komisijas priekšlikumu[7],tā kā:(1) Eiropas Globalizācijas pielāgošanas fonds (EGF) tika izveidots, lai sniegtu papildu atbalstu atlaistajiem darba ņēmējiem, kas cieš no lielām strukturālām izmaiņām pasaules tirdzniecības modeļos, un lai palīdzētu viņiem no jauna integrēties darba tirgū.(2) Attiecībā uz pieteikumiem, kas iesniegti, sākot no 2009. gada 1. maija, EGF darbības joma tika paplašināta, iekļaujot atbalstu darba ņēmējiem, kuru atlaišana ir tieši saistīta ar pasaules finanšu un ekonomikas krīzi.(3) Saskaņā ar 2006. gada 17. maija Iestāžu nolīgumu EGF līdzekļus var izmantot ne vairāk kā 500 miljonu euro apmērā gadā.(4) Vācija 2009. gada 13. augustā iesniedza pieteikumu izmantot EGF attiecībā uz štata vietu samazināšanu automašīnu ražošanas rūpniecības nozarē un 2009. gada 23. oktobrī iesniedza papildu informāciju. Šis pieteikums atbilst finansiālo ieguldījumu noteikšanas prasībām, kas paredzētas 10. pantā Regulā (EK) Nr. 1927/2006, un tādēļ Komisija ierosina atļaut izmantot līdzekļus EUR 6 199 341 apmērā.(5) EGF tādējādi ir jāizmanto, lai sniegtu finansiālu ieguldījumu saistībā ar Vācijas iesniegto pieteikumu,IR PIEŅĒMUŠI ŠO LĒMUMU.1. pantsEiropas Savienības 2010. finanšu gada vispārējā budžeta ietvaros Eiropas Globalizācijas pielāgošanas fondu (EGF) izmanto, lai nodrošinātu summu EUR 6 199 341 apmērā saistību un maksājumu apropriācijām.2. pantsŠis lēmums stājas spēkā [...] dienā pēc tā publicēšanas Eiropas Savienības Oficiālajā Vēstnesī .Briselē, [...]Eiropas Parlamenta vārdā — Padomes vārdā —priekšsēdētājs priekšsēdētājs [1] OV C 139, 14.6.2006., 1. lpp.[2] OV L 406, 30.12.2006., 1. lpp.[3] OV L 167, 29.6.2009., 26. lpp.[4] SEC(2009)1619, 30.11.2009.[5] OV C 139, 14.6.2006., 1. lpp.[6] OV L 406, 30.12.2006., 1. lpp.[7] OV C [...]., [...]., [...]. lpp


type: other

text:
2006/464/CE: Decisão da Comissão, de 27 de Junho de 2006 , relativa a medidas de emergência provisórias contra a introdução e propagação na Comunidade do Dryocosmus kuriphilus Yasumatsu [notificada com o número C(2006) 2881]
 No longer in force, Date of end of validity: 01/10/2014; revogado por 32014D0690
 relativa a medidas de emergência provisórias contra a introdução e propagação na Comunidade do Dryocosmus kuriphilus Yasumatsu
 [notificada com o número C(2006) 2881]
 Tendo em conta a Directiva 2000/29/CE do Conselho, de 8 de Maio de 2000, relativa às medidas de protecção contra a introdução na Comunidade de organismos prejudiciais aos vegetais e produtos vegetais e contra a sua propagação no interior da Comunidade (1), nomeadamente o n.o 3, terceira frase, do artigo 16.o,
 De acordo com a Directiva 2000/29/CE, sempre que um Estado-Membro considere existir perigo de introdução ou propagação no seu território de um organismo prejudicial não constante do anexo I ou do anexo II da referida directiva, pode adoptar provisoriamente todas as disposições complementares necessárias para se proteger desse perigo.
 Em virtude da presença do Dryocosmus kuriphilus Yasumatsu na China, na Coreia, no Japão, nos EUA e numa zona limitada da Comunidade, a França informou, em 14 de Março de 2005, os demais Estados-Membros e a Comissão de ter adoptado, em 16 de Fevereiro de 2005, medidas oficiais para proteger o seu território contra o perigo de introdução desse organismo.
 Em 29 de Junho de 2005, a Eslovénia informou os Estados-Membros e a Comissão de, devido a surtos do mesmo organismo no seu território, ter adoptado em 24 de Junho de 2005 disposições complementares para impedir a reintrodução e a propagação desse organismo no seu território.
 O Dryocosmus kuriphilus Yasumatsu não consta dos anexos I ou II da Directiva 2000/29/CE. No entanto, um relatório de avaliação dos riscos de pragas, com base nos limitados dados científicos disponíveis, demonstrou tratar-se de um dos insectos mais prejudiciais para o castanheiro (Castanea Mill.). É susceptível de reduzir drasticamente a produção e a qualidade da castanha, havendo indícios de que pode inclusive provocar a morte das árvores. As castanhas são cultivadas em terras marginais em colinas ou montanhas. Os danos resultantes da propagação do insecto podem pôr termo à produção de castanhas para consumo humano nessas zonas e, desta forma, conduzir à degradação económica e ambiental.
 É, por conseguinte, necessário tomar medidas provisórias contra a introdução e a propagação desse organismo prejudicial na Comunidade.
 As medidas previstas na presente decisão aplicam-se tanto à introdução como à propagação desse organismo, à produção e circulação na Comunidade de vegetais da espécie Castanea, ao controlo do organismo e à investigação com vista a detectar a presença ou a ausência continuada desse organismo prejudicial nos Estados-Membros.
 É conveniente que os resultados dessas medidas sejam avaliados numa base regular em 2006, 2007 e 2008, nomeadamente com base na informação a fornecer pelos Estados-Membros. Eventuais medidas suplementares serão consideradas à luz dos resultados dessa avaliação.
 Os Estados-Membros deverão adaptar, caso necessário, a sua legislação de forma a cumprir a presente decisão.
 Os resultados das medidas devem ser revistos até 1 de Fevereiro de 2008.
 Na presente decisão, por «vegetais» entende-se plantas ou partes de plantas do género Castanea Mill., destinadas a plantação, com excepção de frutos e sementes.
 Medidas contra o Dryocosmus kuriphilus Yasumatsu
 A introdução e a propagação na Comunidade do Dryocosmus kuriphilus Yasumatsu, adiante designado por «o organismo», são proibidas.
 Os vegetais só podem ser introduzidos na Comunidade se:
 Cumprirem o disposto no ponto 1 do anexo I; e
 Forem inspeccionados, por ocasião da entrada na Comunidade, para efeitos de detecção da presença do organismo, nos termos do n.o 1 do artigo 13.o-A da Directiva 2000/29/CE, e considerados indemnes do organismo.
 Circulação de vegetais na Comunidade
 Sem prejuízo do disposto no n.o 3, alínea a), do artigo 5.o e na parte II do anexo II, os vegetais originários da Comunidade ou importados para a Comunidade nos termos do artigo 3.o da presente decisão, só podem ser deslocados do seu local de produção na Comunidade, incluindo, se for caso disso, viveiros, se satisfizerem as condições previstas no ponto 2 do anexo I.
 Inquéritos e notificações
 1. Os Estados-Membros realizarão investigações anuais oficiais sobre a presença do organismo ou indícios de infestação pelo organismo nos respectivos territórios.
 Sem prejuízo do n.o 2 do artigo 16.o da Directiva 2000/29/CE, os resultados dessas investigações devem ser apresentados à Comissão e aos demais Estados-Membros até 31 de Dezembro de cada ano.
 2. Toda e qualquer suspeita de ocorrência ou a presença confirmada do organismo são comunicadas imediatamente aos organismos oficiais responsáveis.
 Os Estados-Membros podem exigir que a entrada e a circulação de vegetais no seu território seja sujeita a um sistema de rastreabilidade, que pode incluir uma declaração de circulação aos organismos oficiais responsáveis por parte da pessoa responsável pela circulação;
 Os Estados-Membros podem exigir uma declaração de plantação, através dos organismos oficiais responsáveis, por parte das pessoas responsáveis pela plantação.
 Estabelecimento de zonas demarcadas
 Se os resultados das investigações referidas no n.o 1 do artigo 5.o ou a notificação referida no n.o 2 do artigo 5.o confirmarem a presença do organismo numa dada zona, ou houver indícios da presença do organismo por outros meios, os Estados-Membros definem zonas demarcadas e adoptam medidas oficiais em conformidade respectivamente com as partes I e II do anexo II.
 Os Estados-Membros procedem, se necessário, à alteração das medidas que tenham adoptado para se protegerem contra a introdução e propagação do organismo de tal forma que essas medidas sejam conformes à presente decisão, e comunicam-nas imediatamente à Comissão.
 A presente decisão será revista, o mais tardar, em 1 de Fevereiro de 2008.
 Feito em Bruxelas, em 27 de Junho de 2006.
 MEDIDAS REFERIDAS NOS ARTIGOS 3.o E 4.o DA PRESENTE DECISÃO
 Sem prejuízo do n.o 3, alínea a), do artigo 5.o da presente decisão e da parte A, ponto 2, do anexo III, bem como da parte A, secção I, pontos 11.1, 11.2, 33, 36.1, 39 e 40 do anexo IV da Directiva 2000/29/CE, os vegetais originários de países terceiros serão acompanhados de um certificado nos termos do n.o 1 do artigo 13.o da Directiva 2000/29/CE que, na rubrica «Declaração adicional», declare o seguinte:
 os vegetais foram cultivados, durante o respectivo ciclo de vida, em locais de produção em países onde não haja conhecimento da ocorrência do organismo ou
 os vegetais foram cultivados, durante o respectivo ciclo de vida, em locais de produção numa zona indemne da praga, estabelecida pelo organismo nacional de protecção fitossanitária do país de origem, nos termos das normas internacionais pertinentes relativas às medidas fitossanitárias e indique, na rubrica «Local de origem», o nome da zona indemne da praga.
 2) Condições de circulação
 Sem prejuízo do n.o 3, alínea a) do artigo 5.o, bem como da parte II do anexo II da presente decisão e da parte A, secção II, ponto 7, do anexo IV da Directiva 2000/29/CE, bem como da parte A, secção I, ponto 2.1, do anexo V da mesma directiva, todos os vegetais, quer originários da Comunidade, quer importados para a Comunidade nos termos do artigo 3.o da presente decisão, só podem ser deslocados do local de produção num Estado-Membro, incluindo, se for caso disso, viveiros, se forem acompanhados de um passaporte fitossanitário elaborado e emitido nos termos do disposto na Directiva 92/105/CEE da Comissão (1) e:
 os vegetais originários do dito local de produção tiverem sido cultivados, durante o respectivo ciclo de vida ou após terem sido introduzidos na Comunidade, num local de produção num Estado-Membro onde não haja conhecimento da ocorrência do organismo ou
 os vegetais tiverem sido cultivados, durante o respectivo ciclo de vida ou após terem sido introduzidos na Comunidade, num local de produção numa zona indemne da praga, estabelecida pelo organismo nacional de protecção fitossanitária de um Estado-Membro, nos termos das normas internacionais pertinentes relativas às medidas fitossanitárias.
 (1) JO L 4 de 8.1.1993, p. 22. Directiva alterada pela Directiva 2005/17/CE (JO L 57 de 3.3.2005, p. 23).
 MEDIDAS REFERIDAS NO ARTIGO 6.o DA PRESENTE DECISÃO
 I. Estabelecimento de zonas demarcadas
 As zonas demarcadas referidas no artigo 6.o compõem se dos seguintes elementos:
 uma zona infestada onde a presença do organismo foi confirmada e que inclui todos os vegetais com sinais da presença do organismo, bem como, se necessário, todas os vegetais pertencentes ao mesmo lote na ocasião da plantação;
 uma zona focal com um limite de, pelo menos, 5 km para além do limite da zona infestada e
 uma zona tampão com um limite de, pelo menos, 10 km para além do limite da zona focal.
 No caso de sobreposição ou proximidade geográfica de diversas zonas tampão, será definida uma área demarcada mais ampla incluindo as zonas demarcadas pertinentes e as zonas situadas entre elas.
 A delimitação exacta das zonas referidas no n.o 1 assentará em princípios científicos sólidos, na biologia do organismo, no nível de infestação, na época do ano e na distribuição específica dos vegetais no Estado-Membro em causa.
 Confirmando-se a presença do organismo fora da zona infestada, a delimitação das zonas demarcadas será modificada em conformidade.
 Se, no âmbito investigações anuais previstas no n.o 1 do artigo 5.o, o organismo não for detectado em algumas zonas demarcadas por um período de três anos, essas zonas deixarão de existir, deixando de ser necessário aplicar as medidas referidas na parte II do presente anexo.
 Os Estados-Membros informarão imediatamente os demais Estados Membros e Comissão das zonas referidas no n.o 1, fornecendo, para esse efeito, mapas à escala apropriada, bem como informação sobre a natureza das medidas adoptadas para erradicar ou confinar o organismo.
 II. Medidas nas zonas demarcadas
 As medidas oficiais referidas no artigo 6.o a adoptar nas zonas demarcadas incluem pelo menos:
 a proibição da circulação de vegetais para fora ou no âmbito das zonas demarcadas;
 no caso de a presença do organismo ter sido confirmada nos vegetais de um dado, local de produção, as medidas adequadas com vista à erradicação do organismo prejudicial que abranjam a destruição dos vegetais infestados, de todos os vegetais com sinais da presença do organismo, e, se necessário, de todos os vegetais pertencentes ao mesmo lote na altura de plantação, bem como um controlo da presença do organismo através de inspecções apropriadas nomeadamente no período de presença potencial de verrugas habitadas.


text:
 Anunţ juridic important
 |
 22005D0146
 Jurnalul Oficial L 053 , 23/02/2006 p. 0043 - 0045
 Decizia nr. 146/2005 a Comitetului mixt al SEEdin 2 decembrie 2005de modificare a anexei IV (Energia) la Acordul SEECOMITETUL MIXT AL SEE,având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European, astfel cum a fost modificat prin Protocolul de adaptare a Acordului privind Spațiul Economic European, denumit în continuare "acordul", în special articolul 98,întrucât:(1) Anexa IV la acord a fost modificată prin Decizia nr. 102/2005 a Comitetului mixt al SEE [1].(2) Regulamentul (CE) nr. 1228/2003 al Parlamentului European și al Consiliului din 26 iunie 2003 privind condițiile de acces la rețea pentru schimburile transfrontaliere de energie electrică [2] se încorporează în acord.(3) Directiva 2003/54/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 26 iunie 2003 privind normele comune pentru piața internă de energie electrică și de abrogare a Directivei 96/92/CE [3] se încorporează în acord.(4) Directiva 2003/55/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 26 iunie 2003 privind normele comune pentru piața internă în sectorul gazelor naturale și de abrogare a Directivei 98/30/CE [4], astfel cum a fost corectată în JO L 16, 23.1.2004, p. 74, se încorporează în acord.(5) Decizia 2003/796/CE a Comisiei din 11 noiembrie 2003 privind înființarea grupului european de reglementare în domeniul energiei electrice și al gazelor [5] se încorporează în acord.(6) Directiva 2003/54/CE abrogă Directiva 90/547/CEE [6], iar Directiva 2003/55/CE abrogă Directiva 91/296/CEE, [7] care sunt încorporate în acord și care trebuie, prin urmare, eliminate din acord.(7) Decizia 2003/796/CE abrogă Decizia 92/167/CEE [8], care reprezintă baza juridică pentru actualul apendice 4 din anexa IV la acord și care trebuie, prin urmare, abrogate din acord,DECIDE:Articolul 1Anexa IV la acord se modifică după cum urmează:1. La punctul 11h (Directiva 2002/31/CE a Comisiei) se adaugă următorul text:", astfel cum a fost modificată prin:- 1 03 T: Act privind condițiile de aderare a Republicii Cehe, a Republicii Estonia, a Republicii Cipru, a Republicii Letonia, a Republicii Lituania, a Republicii Ungare, a Republicii Malta, a Republicii Polone, a Republicii Slovenia și a Republicii Slovace și adaptările tratatelor pe care se întemeiază Uniunea Europeană, adoptat la 16 aprilie 2003 (JO L 236, 23.9.2003, p. 33)."2. După punctul 19 (Directiva 2001/77/CE a Parlamentului European și a Consiliului) se inserează următoarele puncte:"20. 32003 R 1228: Regulamentul (CE) nr. 1228/2003 al Parlamentului European și al Consiliului din 26 iunie 2003 privind condițiile de acces la rețea pentru schimburile transfrontaliere de energie electrică (JO L 176, 15.7.2003, p. 1).În sensul prezentului acord, dispozițiile regulamentului se interpretează cu următoarele adaptări:(a) Pentru statele AELS, sarcinile prevăzute la articolul 12 alineatul (2) sunt îndeplinite de autoritățile de reglementare ale statelor AELS.(b) Statele AELS interesate sunt invitate să trimită observatori la reuniunile comitetului înființat prin articolul 13. Reprezentanții statelor AELS participă pe deplin la activitatea comitetului, dar nu au drept de vot.21. 32003 D 0796: Decizia 2003/796/CE a Comisiei din 11 noiembrie 2003 privind înființarea grupului european de reglementare în domeniul energiei electrice și al gazelor (JO L 296, 14.11.2003, p. 34).22. 32003 L 0054: Directiva 2003/54/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 26 iunie 2003 privind normele comune pentru piața internă de energie electrică și de abrogare a Directivei 96/92/CE (JO L 176, 15.7.2003, p. 37).În sensul prezentului acord, dispozițiile directivei se interpretează cu următoarele adaptări:(a) La articolul 3 alineatul (2), cuvintele "dispozițiile pertinente din tratat, în special articolul 86" se înlocuiesc cu "dispozițiile pertinente din Acordul SEE, în special articolul 59".(b) La articolul 3 alineatul (8), cuvintele "Interesele Comunității" se înlocuiesc cu "Interesele părților contractante".(c) La articolul 3 alineatul (8), cuvintele "articolul 86 din tratat" se înlocuiesc cu "articolul 59 din Acordul SEE".(d) La sfârșitul articolului 10, se adaugă următorul text: "Prezenta dispoziție nu se aplică pentru Liechtenstein".(e) La articolul 23 alineatul (8), cuvintele "dispozițiile tratatului, în special articolul 82" se înlocuiesc cu "dispozițiile Acordului SEE, în special articolul 54".(f) La articolul 26 alineatul (1) ultima teză, se adaugă următorul text: "și pentru Islanda".(g) Articolul 26 alineatul (2) se interpretează după cum urmează: "Un stat AELS care, după intrarea în vigoare a Deciziei nr. 146/2005 a Comitetului mixt al SEE din 2 decembrie 2005, se confruntă cu probleme majore de ordin tehnic la deschiderea pieței pentru anumite grupuri limitate de consumatori, alții decât cei casnici, menționați la articolul 21 alineatul (1) litera (b) poate solicita o derogare de la această dispoziție, derogare care poate fi acordată de către Autoritatea de supraveghere a AELS pentru o perioadă de cel mult 18 luni de la intrarea în vigoare a Deciziei nr. 146/2005 a Comitetului mixt al SEE din 2 decembrie 2005."(h) Islanda este considerată o mică rețea izolată în sensul articolului 2 alineatul (26). Prin urmare, derogarea prevăzută la articolul 15 se aplică în mod corespunzător.23. 32003 L 0055: Directiva 2003/55/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 26 iunie 2003 privind normele comune pentru piața internă în sectorul gazelor naturale și de abrogare a Directivei 98/30/CE (JO L 176, 15.7.2003, p. 57), astfel cum a fost corectată de JO L 16, 23.1.2004, p. 74.În sensul prezentului acord, dispozițiile directivei se interpretează cu următoarele adaptări:(a) La articolul 3 alineatul (2), cuvintele "dispozițiile pertinente ale tratatului, în special articolul 86" se înlocuiesc cu "dispozițiile pertinente ale Acordului SEE, în special articolul 59".(b) La articolul 3 alineatul (5), cuvintele "Interesele comunitare" se înlocuiesc cu "Interesele părților contractante".(c) La articolul 3 alineatul (5), cuvintele "articolul 86 din tratat" se înlocuiesc cu "articolul 59 din Acordul SEE".(d) La sfârșitul articolului 9, se adaugă următorul text: "Prezenta dispoziție nu se aplică pentru Liechtenstein".(e) La articolul 17 alineatul (2), la sfârșitul primei teze, se adaugă următorul text: ", astfel cum este menționat în Acordul SEE și adaptat în sensul acestui acord".(f) La articolul 25 alineatul (8), cuvintele "dispozițiile tratatului, în special pe cele ale articolului 82" se înlocuiesc cu "dispozițiile Acordului SEE, în special pe cele ale articolului 54".(g) Norvegia este considerată o piață în ascensiune de la 10 aprilie 2004 în sensul articolului 2 alineatul (31). Prin urmare, derogarea prevăzută la articolul 28 alineatul (2) se aplică în mod corespunzător.(h) Statele AELS interesate sunt invitate să trimită observatori la reuniunile comitetului înființat prin articolul 30. Reprezentanții statelor AELS participă pe deplin la activitatea comitetului, dar nu au drept de vot."3. Textele de la punctele 8 (Directiva 90/547/CEE a Consiliului), 9 (Directiva 91/296/CEE a Consiliului), 14 (Directiva 96/92/CE a Parlamentului European și a Consiliului) și 16 (Directiva 98/30/CE a Parlamentului European și a Consiliului) se elimină.4. Textele apendicelor 2, 3 și 4 se elimină.Articolul 2Textele Regulamentului (CE) nr. 1228/2003, ale directivelor 2003/54/CE și 2003/55/CE, astfel cum au fost corectate în JO L 16, 23.1.2004, p. 74, precum și ale Deciziei 2003/796/CE în limbile islandeză și norvegiană, care se publică în suplimentul SEE al Jurnalului Oficial al Uniunii Europene, sunt autentice.Articolul 3Prezenta decizie intră în vigoare la 3 decembrie 2005, cu condiția să se fi efectuat notificările prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din acord către Comitetul mixt al SEE [].Articolul 4Prezenta decizie se publică în secțiunea SEE și în suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Uniunii Europene.Adoptată la Bruxelles, 2 decembrie 2005.Pentru Comitetul mixt al SEEPreședinteleA.S.S. Prințul Nikolaus von Liechtenstein[1] JO L 306, 24.11.2005, p. 34.[2] JO L 176, 15.7.2003, p. 1. Regulament astfel cum a fost modificat prin Regulamentul (CE) nr. 1223/2004 al Consiliului (JO L 233, 2.7.2004, p. 3).[3] JO L 176, 15.7.2003, p. 37. Regulament astfel cum a fost modificat prin Directiva 2004/85/CE a Consiliului (JO L 236, 7.7.2004, p. 10).[4] JO L 176, 15.7.2003, p. 57.[5] JO L 296, 14.11.2003, p. 34.[6] JO L 313, 13.11.1990, p. 30.[7] JO L 147, 12.6.1991, p. 37.[8] JO L 74, 20.3.1992, p. 43.[] Sunt indicate cerințe constituționale.--------------------------------------------------


text:
21.9.2015
 IT
 Gazzetta ufficiale dell’Unione europea
 C 311/55
 Impugnazione proposta il 14 luglio 2015 dal Centro europeo per la prevenzione e il controllo delle malattie (CEPCM) avverso la sentenza del Tribunale della funzione pubblica del 29 aprile 2015, nelle cause riunite F-159/12 e F-161/12, CJ/CEPCM
 (Causa T-395/15 P)
 (2015/C 311/60)
 Lingua processuale: l'inglese
 Parti
 Ricorrente: Centro europeo per la prevenzione e il controllo delle malattie (CEPCM) (rappresentanti: J. Mannheim e A. Daume, agenti, D. Waelbroeck e A. Duron, avvocati)
 Altra parte nel procedimento: CJ (Agios Stefanos, Grecia)
 Conclusioni
 Il ricorrente chiede che il Tribunale voglia:
 —
 annullare la sentenza del Tribunale della funzione pubblica del 29 aprile 2015 nelle cause riunite F-159/12 e F-162/12, conformemente al motivo dedotto in appello, e
 —
 condannare il convenuto alle spese.
 Motivi e principali argomenti
 A sostegno del suo ricorso, il ricorrente deduce due motivi.
 1.
 Primo motivo, vertente su un errore di diritto da parte del Tribunale della funzione pubblica in merito alla portata del diritto al contraddittorio.
 —
 Senza far riferimento alla giurisprudenza e senza fornire alcuna motivazione specifica, il Tribunale della funzione pubblica ha adottato un’interpretazione estensiva della portata del diritto al contraddittorio, applicabile non soltanto alle censure mosse nei confronti di un individuo, ma anche alle conseguenze derivanti dal comportamento di tale individuo. Inoltre, l’approccio adottato dal Tribunale della funzione pubblica per quanto concerne la portata del diritto al contraddittorio è contraddetto dalle sue stesse statuizioni nella sentenza impugnata.
 2.
 Secondo motivo, vertente su un errore di diritto da parte del Tribunale della funzione pubblica nella conclusione cui è giunto a seguito della valutazione se, in assenza dell’asserita irregolarità, il procedimento avrebbe potuto portare a un diverso risultato.
 —
 Dato che il Tribunale della funzione pubblica ha riconosciuto che il rapporto di fiducia tra il convenuto e il ricorrente era irreparabilmente venuto meno, l’assenza dell’asserita irregolarità non avrebbe portato a un diverso risultato.


text:
 30.12.2006
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 326/60
 6. novembril 2006 esitatud hagi — UniCredito Italiano versus Siseturu Ühtlustamise Amet — Investment Privatfonds (Uniweb)
 (Kohtuasi T-303/06)
 (2006/C 326/130)
 Kohtumenetluse keel: itaalia
 Pooled
 Hageja: UniCredito Italiano S.p.A (Genova, Itaalia) (esindajad: advokaadid G. Floridia ja R. Floridia)
 Kostja: Siseturu Ühtlustamise Amet (kaubamärgid ja tööstusdisainilahendused)
 Teine menetluspool apellatsioonikojas: Union Investment Privatfonds GmbH.
 Hageja nõuded
 —
 Tühistada Siseturu Ühtlustamise Ameti teise apellatsioonikoja 5. septembri 2006. aasta otsus liidetud asjades R 196/2005-2 ja R 211/2005-2, mis puudutavad ühenduse kaubamärgi taotluse nr 2.236.164 osas algatatud vastulausemenetlust nr B490971.
 Väited ja peamised argumendid
 Ühenduse kaubamärgi taotleja: Hageja
 Asjaomane ühenduse kaubamärk: Sõnamärk “UNIWEB” (taotlus nr 2.236.164) teenustele klassides 35, 36 ja 42
 Vastulause aluseks oleva kaubamärgi või tähise omanik: Union Investment Privatfonds GmbH, varem Union Investment Gesellschaft GmbH
 Vastulause aluseks olev kaubamärk või tähis: Saksa sõnamärgid “UNIFONDS” (nr 991.995) ja “UNIRAK” (nr 991.997) ja Saksa kujutismärk “UNIZINS” (nr 2.016.954), millega tähistatakse fondiinvesteeringuid klassi 36 tähenduses
 Vastulausete osakonna otsus: Rahuldada vastulause osaliselt, niivõrd, kui tuvastatakse segiajamise tõenäosus “ainuüksi sarnaseks loetavate teenuste osas”.
 Apellatsioonikoja otsus: Jätta kaebus rahuldamata.
 Väited: Vaidlustatud otsuses kohaldati vääralt nn. seeriasse kuuluvate kaubamärkide laiendatud kaitse teooriat, mida Esimese Astme Kohus väljendas 23. veebruari 2006. aasta otsuses kohtuasjas T-194/03: Bainbridge, sest ei ole täidetud kaks selleks vajalikku tingimust: a) seeriasse kuuluvate varasemate kaubamärkide ühisosa peab olema eristatav ja b) asjaomane avalikkus peab varasemaid kaubamärke kasutama ja tajuma neid mitme kauba ja/või teenusega seostuvana.


text:
Síníodh an Conradh ar an Aontas Eorpach nó Conradh Maastricht ar an 7 Feabhra 1992 i Maastricht na hÍsiltíre. Cuireadh an Conradh i bhfeidhm ar an 1 Samhain 1993. Leis an gconradh seo, bunaíodh an tAontas Eorpach, agus cruthaíodh an euro mar thoradh air (a tháinig i bhfeidhm sna blianta 1999-2002). Tugadh stádas foirmiúil don Chomhairle Eorpach, a chuireann dlús agus treoirlínte polaitiúla d'fhorbairt an Aontais.
 Féach freisin
 Conradh na Róimhe, 1957-1958, bunaíodh Comhphobal Eacnamaíochta na hEorpa
 Conradh Nice, 2002, an córas vótála sa Chomhairle srl
 Conradh Liospóin, 2007-2008, cumhachtaí nua déanta dlíthe do Pharlaimint na hEorpa, srl
 Tagairtí
 An tAontas Eorpach
 Conarthaí an Aontais Eorpaigh
 Leasuithe ar Bhunreacht na hÉireann


text:
28 Cdo 712/2003
 Nejvyšší soud České republiky rozhodl v senátě složeném z předsedy JUDr. Oldřicha Jehličky, CSc., a soudců JUDr. Josefa Rakovského a JUDr. Ludvíka Davida, CSc., o dovolání A. N., zastoupené advokátem, proti rozsudku Městského soudu v Praze z 18.10.2002, sp. zn. 13 Co 498/2002, vydanému v právní věci vedené u Obvodního soudu pro Prahu 1 pod sp. zn. 13 C 254/2001 (žalobkyně A. N., zastoupené advokátem, proti žalované České republice Ministerstvu financí ČR, 118 11 Praha 1, Letenská 15, o finanční náhradu podle ustanovení § 13 zákona č. 87/1991 Sb.), takto:
 Žalobkyně se domáhala žalobou, podanou u soudu 5.9.1997, aby žalované České republice Ministerstvu financí ČR bylo uloženo poskytnout jí finanční náhradu podle ustanovení § 13 zákona č. 87/1991 Sb. za nemovitosti (dům čp. 837 a pozemek parc. č. 578 /původně 1176/ v P.-N. M.), které patřily dříve původním vlastníkům R., F. a J. F. sdruženým ve veřejné obchodní společnosti F, a A. Tito původní vlastníci zahynuli za druhé světové války v koncentračním táboře O,; za okupace byl tento majetek tzv. arizován a byl převeden na jiné osoby. Po válce vznesl H. N., synovec původních vlastníků, restituční návrh ohledně tohoto majetku podle zákona č. 128/1946 Sb., ale tento návrh nebyl po 25.2.1948 uspokojen (byl zamítnut usnesením bývalého Lidového soudu civilního v Praze ze 4.9.1956, sp. zn. Nc 348/52), když už navrhovatel H. N. byl v té době v emigraci. Žalobkyně je vdovou po H. N., který zemřel v roce 1993. Dům čp. 837 v P.-N. M. byl v roce 1993 demolován (kromě čelní fasády) a na jeho místě vznikla nová budova; po 1.10.1992 nabyla vlastnictví uváděných nemovitostí jiná osoba než stát, takže je nelze žalobkyni vydat podle ustanovení § 8 odst. 1 a 3 zákona č. 87/1991 Sb. a podle článku II. bodu 2 zákona č. 116/1994 Sb. Ministerstvo financí odmítlo finanční náhradu za nevydané nemovitosti poskytnout.
 Rozsudkem Obvodního soudu pro Prahu 1 z 10.11.2000, čj. 25 C 93/97-24, bylo žalované České republice Ministerstvu financí ČR uloženo poskytnout žalobkyni finanční náhradu 1.696.943 Kč ve formě cenných papírů nemajících povahu státního dluhopisu, a to do 3 dnů od právní moci rozsudku. Byl zamítnut žalobní návrh žalobkyně, pokud jím bylo požadováno poskytnuté finanční náhrady částkou vyšší. Bylo rozhodnuto, že žádný z účastníků řízení nemá právo na náhradu nákladů řízení.
 O odvolání žalobkyně i žalovaného státu Ministerstva financí ČR rozhodl Městský soud v Praze rozsudkem z 15.3.2001, sp. zn. 20 Co 28/2001. Tímto rozsudkem odvolacího soudu byl změněn rozsudek soudu prvního stupně tak, že žaloba žalobkyně o zaplacení 1.696.943 Kč (ve formě cenných papírů, které nemají povahu státních dluhopisů) byla zamítnuta. V zamítavém výroku o věci samé byl rozsudek soudu prvního stupně potvrzen. Bylo rozhodnuto, že žádný z účastníků řízení nemá právo na náhradu nákladů řízení před soudy obou stupňů. Výrokem rozsudku odvolacího soudu bylo vysloveno, že proti tomuto rozsudku je přípustné dovolání.
 K dovolání žalobkyně Nejvyšší soud rozsudkem z 5.9.2001, 28 Cdo 1463/2001, zrušil rozsudek Městského soudu v Praze z 15.3.2001, sp. zn. 20 Co 28/2001, i rozsudek Obvodního soudu pro Prahu 1 z 10.11.2000, čj. 25 C 93/97-29, a věc vrátil Obvodnímu soudu pro Prahu 1 k dalšímu řízení.
 V odůvodnění rozsudku dovolacího soudu byl uváděn právní názor, že ustanovení § 3 odst. 3 zákona č. 87/1991 Sb. je ve vztahu k ustanovení § 5 odst. 1, věta třetí, téhož zákona ustanovením speciálním, které více navazuje na specifické ustanovení § 3 odst. 2 zákona č. 87/1991 Sb., jež svým slovním zněním klade důraz na obecný pojem nárok na věc bez konkretizace nároku na vydání věci. Ještě výrazněji se tato speciální úprava, obsažená v ustanovení § 3 odst. 3 zákona č. 87/1991 Sb., projevuje v případech, kdy jde o nárok na finanční náhradu za věc, kterou nelze vydat, podle ustanovení § 13 odst. 1 zákona č. 87/1991 Sb. Ustanovení § 3 odst. 3 zákona č. 87/1991 Sb je tedy speciálním ustanovením, které se týká výlučně osob postižených z důvodů rasové perzekuce při uplatňování nároků daných dekretem č. 5/1945 Sb. a zákonem č. 128/1946 Sb. Pro rozdílný názor, který zaujal odvolací soud ve svém rozhodnutí, zrušil dovolací soud jeho rozsudek a vytýkal, že dosud v tomto řízení nebyla plně objasněna a všestranně posouzena otázka opodstatněnosti výše nároku žalobkyně na finanční náhradu, takže v dalším řízení bude třeba provést v součinnosti s účastníky řízení odpovídající šetření a dokazování k doložení toho, v jaké výši náleží žalobkyni finanční náhrada ve smyslu ustanovení § 13 odst. 4, věta druhá, zákona č. 87/1991 Sb.
 V dalším průběhu řízení Obvodní soud pro Prahu 1 po doplnění dokazování posudkem znalce o ceně domovní nemovitosti, sporné mezi účastníky řízení, rozhodl rozsudkem ze 16.5.2002, čj. 13 C 259/2001-57. Žalovanému bylo uloženo poskytnout žalobkyni finanční náhradu 1.696.943 Kč ve formě cenných papírů, které nemají povahu státních dluhopisů, do 3 dnů od právní moci rozsudku. Ohledně další žalobkyní požadované částky 498.303.057 Kč byla žaloba žalobkyně zamítnuta. Bylo také rozhodnuto, že žádný z účastníků řízení nemá právo na náhradu nákladů řízení.
 V odůvodnění svého rozsudku ze 16.5.2002 soud prvního stupně uváděl, že nárok žalobkyně na finanční náhradu vyplývá, podle výsledků provedeného dokazování, z ustanovení § § 3 odst. 2 zákona č. 87/1991 Sb. a je nárokem týkajícím se celého majetku původních vlastníků F., J. a R. F., kteří byli společníky veřejné obchodní společnosti F. a A.; tito původní vlastníci byli za války odtransportováni z rasových důvodů do koncentračního tábora, odkud se nevrátili. Po těchto původních vlastnících uplatnil v poválečném období nárok H. N., syn zemřelé sestry původních majitelů, a V. P., závětní dědička R. F., a to podle dekretu č. 5/1945 Sb. a podle zákona č. 128/1946 Sb.; jejich návrh na tuto poválečnou restituci byl však zamítnut s tím, že údajně původní vlastníci nebyli uznáni osobami státně spolehlivými, neboť dobrovolně převedli firmu do rukou nacistů bez nátlaku , třebaže bratři F. byli oběťmi nacistů a rozhodně nikoli jejich spolupracovníky. Soud prvního stupně pokládal dále za doloženo, že V. P. ani po uzavření dědické dohody a H. N. ohledně majetků F. neuplatnila nárok podle zákona č. 87/1991 Sb.; pro výši finanční náhrady platí cenové předpisy platné ke dni nabytí účinnosti zákona č. 87/1991 Sb. (tj. k 1.4.1991). V daném případě žalobkyně obdržela za požadovanou nemovitost již finanční částku, která byla polovinou z hodnoty nemovitosti, oceněné znalcem na 3.393.885 Kč; soud prvního stupně byl toho názoru, že žalobkyni náleží finanční náhrada i za zbývající polovinu uvedené nemovitosti, a to částkou 1.696.943 Kč (ve formě cenných papírů nemajících povahu státních dluhopisů); ve zbytku žalobního návrhu, jímž žalobkyně požadovala finanční náhradu částkou převyšující 1.696.943 Kč, byla žaloba žalobkyně zamítnuta.
 O odvolání žalobkyně proti uvedenému rozsudku soudu prvního stupně ze 16.5.2002 rozhodl Městský soud v Praze rozsudkem z 18.10.2002, sp. zn. 13 Co 498/2002. Tímto rozsudkem odvolacího soudu byl rozsudek soudu prvního stupně potvrzen v odvoláním napadené zamítavé části výroku rozsudku, jakož i ve výroku o nákladech řízení. Bylo také rozhodnuto, že žádný z účastníků řízení nemá právo na náhradu nákladů odvolacího řízení.
 Odvolací soud uváděl v odůvodnění svého rozsudku, že odvolání žalobkyně důvodné není. Odvolací soud vycházel ze skutkového stavu, zjištěného soudem prvního stupně, který je nesporný . Mezi účastníky řízení byl však spor ohledně výše žalobkyní vymáhaného plnění, tedy to, zda mají být pro určení výše finanční náhrady použity cenové předpisy, které byly stanoveny v § 13 odst. 5 zákona č. 87/1991 Sb. (tedy platné v době počátku účinnosti tohoto zákona) nebo předpisy platné v době účinnosti zákona č. 116/1994 Sb. a nálezu Ústavního soudu ČR č. 164/1994 Sb., na základě nichž se žalobkyně stala oprávněnou osobou; žalobkyně je toho názoru, že nemovitost by takto měla být oceněna podle tržní ceny. Odvolací soud byl toho názoru, že soud prvního stupně správně dovodil, že ustanovení § 13 odst. 5 zákona č. 87/1991 Sb. je třeba vykládat tak, že pro ocenění se použije předpisů platných v době nabytí účinnosti tohoto zákona, tedy ke dni 1.4.1991. Zákon č. 116/1994 Sb. a nález č. 164/1994 Sb. novelizovaly pouze okruh oprávněných osob a nikoli pravidla pro přiznávání finanční náhrady za nevydávané nemovitosti; také zákon č. 196/1994 Sb., měnící a doplňující zákon č. 87/1991 Sb., nic nezměnil na ustanovení § 13 odst. 5 zákona č. 87/1991 Sb. Proto odvolací soud potvrdil rozsudek soudu prvního stupně podle ustanovení § 219 občanského soudního řádu jako věcně správný a o nákladech řízení rozhodl s poukazem na ustanovení § 224 odst. 1 a § 142 odst. 1 občanského soudního řádu.
 Rozsudek odvolacího soudu byl doručen advokátu, který žalobkyni v řízení zastupoval dne, 25.11.2002 a dovolání ze strany žalobkyně bylo předáno na poště dne 2.1.2003 k doručení Obvodnímu soudu pro Prahu 1, tedy ve lhůtě stanovené v § 240 odst. 1 občanského soudního řádu.
 Dovolatelka navrhovala, aby dovolací soud zrušil rozsudek odvolacího soudu a aby věc byla vrácena k dalšímu řízení. Dovolatelka měla za to, že její dovolání je přípustné podle ustanovení § 237 odst. 1 písm. c) občanského soudního řádu, protože rozsudek odvolacího soudu řešil právní otázku zásadního významu, a to otázku v jaké výši má být oprávněné osobě podle zákona č. 87/1991 Sb. poskytnuta náhrada podle § 13 tohoto zákona, když se oprávněnou osobou stala až na základě zákona č. 116/1994 Sb., popřípadě na základě nálezu č. 164/1994 Sb. Z obsahu dovolání dovolatelky vyplývalo, že jako dovolací důvod uplatňuje to, že rozsudek odvolacího soudu spočívá na nesprávném právním posouzení věci.
 Dovolatelka zdůrazňovala, že se stala oprávněnou osobou na základě novelizace zákona č. 87/1991 Sb., provedené zákonem č. 116/1994 Sb., a dále na základě nálezu Ústavního soudu č. 164/1994 Sb.; tato novelizovaná právní úprava nabyla účinnosti dnem 1.7.1994. Proto je třeba, podle názoru dovolatelky, vykládat ustanovení § 13 odst. 4 zákona č. 87/1991 Sb. v tomto případě tak, že pro oceňování nemovitosti za účelem vyplacení náhrady se použijí cenové předpisy platné až ke dni účinnosti uvedené změněné právní úpravy, na jejímž základě se žalobkyně stala oprávněnou osobou podle zákona č. 87/1991 Sb. Šlo by tu tedy o cenové předpisy, jež byly platné ke dni 1.7.1994, respektive k 1.11.1994. O takovém ocenění předložila žalobkyně soudu znalecký posudek, vyjadřující tržní cenu k uvedenému časovému období. Dovolatelka přitom byla i toho názoru, že podobný závěr vyplýval i z předchozího rozsudku dovolacího soudu z 5.9.2001, 28 Cdo 1463/2001.
 Při posuzování tohoto dovolání vycházel dovolací soud z ustanovení dvanácté části, hlavy první, bodu 1 zákona č. 30/2000 Sb., podle něhož tento zákon, jímž byl změněn a doplněn občanský soudní řád (zákon č. 99/1963 Sb.), platí i na řízení, která byla zahájena přede dnem nabytí účinnosti zákona č. 30/2000 Sb. (tj. před 1.1.2001), pokud není zákonem č. 30/2000 Sb. stanoveno jinak (srov. body 15 a 17 zmíněných přechodných ustanovení zákona č. 30/2000 Sb.).
 Dovolání dovolatelky směřovalo proti rozsudku odvolacího soudu, jímž byl potvrzen rozsudek soudu prvního stupně ve věci samé. Nešlo tu o potvrzení (odvolacím soudem) rozsudku soudu prvního stupně, jímž by tento soud rozhodl jinak než ve svém dřívějším rozsudku proto, že by byl vázán právním názorem odvolacího soudu, který by toto dřívější rozhodnutí soudu prvního stupně zrušil (jak to má na zřeteli ustanovení § 237 odst. 1 písm. b/ občanského soudního řádu). Přípustnost dovolání dvolatelky bylo proto možné posoudit pouze podle ustanovení § 237 odst. 1 písm. c) občanského soudního řádu, podle něhož je dovolání přípustné proti potvrzujícímu rozsudku odvolacího soudu, jestliže ovšem dovolací soud dospěje k závěru, že dovoláním napadené rozhodnutí odvolacího soudu má po právní stránce zásadní význam.
 Z obsahu soudního spisu v daném případě (sp. zn. 13 C 254/2001 Obvodního soudu pro Prahu 1), ani z obsahu dovolání dovolatelky a ani z vlastních poznatků dovolacího soudu nevyplývalo, že by odvolací soud ve svém rozsudku, proti němuž směřovalo dovolání dovolatelky, řešil právní otázku, která je odvolacími soudy nebo dovolacím soudem řešena rozdílně. V dovolacím řízení bylo třeba ještě dále posoudit, zda tu v rozhodnutí odvolacího soudu byla řešena právní otázka, která dosud nebyla dovolacím soudem vyřešena, popřípadě zda některá právní otázka byla odvolacím soudem řešena v rozporu s hmotným právem.
 Šlo ovšem o případ, v němž bylo třeba mít na zřeteli i ustanovení § 243d odst. 1 a ustanovení § 226 občanského soudního řádu o vázanosti soudu prvního stupně i odvolacího soudu právním názorem dovolacího soudu, který rozhodnutí odvolacího soudu (i soudu prvního stupně) zrušil.
 Dovolací soud tu rozhodl ve svém rozsudku z 5.9.2001, 28 Cdo 1463/2001, tak, že zrušil rozsudek Městského soudu v Praze z 15.3.2001, sp. zn. 20 Co 28/2001, i rozsudek Obvodního soudu pro Prahu 1 z 10.11.2000, čj. 25 C 93//9729, a věc vrátil Obvodnímu soudu pro Prahu 1 k dalšímu řízení. V odůvodnění uvedeného rozsudku dovolacího soudu bylo uvedeno: V dalším řízení provede soud prvního stupně v součinnosti s účastníky řízení odpovídající šetření a dokazování k doložení toho, v jaké výši náleží finanční náhrada ve smyslu ustanovení § 13 odst. 1, věta druhá, zákona č. 87/1991 Sb., když nebylo možné bez dalšího pokládat za spolehlivý údaj, že je nesporné, že cena nemovitosti činí 3.393.835 Kč.
 V dalším průběhu řízení odvolací soud vycházel z toho, co dovolací soud takto pro toto další řízení ukládal. Vyšel z ustanovení § 13 odst. 1, věta třetí, zákona č. 87/1991 Sb., podle něhož finanční náhrada podle § 13 odst. 1 téhož zákona se stanoví podle cenových předpisů pro oceňování nemovitostí ke dni účinnosti tohoto zákona (jak tento počátek doby účinnosti zákona je stanoven v § 35 zákona č. 87/1991 Sb.) a v řízení provedl důkaz konstatováním obsahu posudku znalce, jenž provedl ocenění nemovitosti, uváděné v žalobě žalobkyně, podle vyhlášky č. 182/1988 Sb. (ve znění vyhlášek č. 316/1990 Sb., č. 589/1990 Sb. a č. 40/1991 Sb.). Odvolací soud k tomuto postupu soudu prvního stupně a k námitkám žalobkyně dodával, že je třeba vycházet z ustanovení § 13 odst. 5 zákona č. 87/1991 Sb., že pro ocenění se tu použije předpisů platných ke dni účinnosti zákona (tj. k 1.4.1991), a to s uvážením toho, že zákon č. 116/1994 Sb. a nález č. 164/1994 Sb. novelizovaly pouze okruh oprávněných osob a nikoli pravidla pro přiznávání finančních náhrad za nevydávané nemovitosti.
 Za těchto uvedených okolností nemohl dovolací soud shledat splněnými ani další hlediska přípustnosti dovolání, a to, zda tu jde v rozhodnutí odvolacího soudu o řešení právní otázky, jež by byla v rozhodování dovolacího soudu dosud neřešenou, anebo že by v rozhodnutí byla některá právní otázka řešena v rozporu s hmotným právem (tedy v daném případě jmenovitě s ustanoveními zákona č. 87/1991 Sb.).
 Dospěl proto dovolací soud k výslednému závěru, že u dovolání dovolatelky nejsou splněny zákonné předpoklady přípustnosti dovolání, jak jsou uvedeny v ustanovení § 237 odst. 1 písm. c) a odst. 3 občanského soudního řádu.
 Přistoupil proto odvolací soud k odmítnutí dovolání dovolatelky podle ustanovení § 243b odst. 5 a § 218 písm. c) občanského soudního řádu, a to jako dovolání nepřípustného.