type: legislation

text:
 Avis juridique important
 |
 52002PC0160
 Πρόταση κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την παράταση της ισχύος του συστήματος στατιστικών χάλυβα της ΕΚΑΧ μετά τη λήξη της Συνθήκης ΕΚΑΧ /* COM/2002/0160 τελικό - COD 2002/0078 */
 Επίσημη Εφημερίδα αριθ. 203 E της 27/08/2002 σ. 0022 - 0023
 Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την παράταση της ισχύος του συστήματος στατιστικών χάλυβα της ΕΚΑΧ μετά τη λήξη της Συνθήκης ΕΚΑΧ(υποβληθείσα από την Επιτροπή)ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ1. ΙστορικόΗ ευρωπαϊκή χαλυβουργική βιομηχανία παράγει περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας παραγωγής χάλυβα. Απαρτίζεται από 300 περίπου επιχειρήσεις, που είναι σχεδόν όλες μεγάλες, λόγω των οικονομιών κλίμακας που χαρακτηρίζουν τη βιομηχανία αυτή. Η εν λόγω βιομηχανία απασχολεί περίπου 275.000 άτομα.Οι στατιστικές αποτέλεσαν σημαντικό βοήθημα στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, τόσο για τους υπεύθυνους για τη χάραξη πολιτικής όσο και για την ίδια τη βιομηχανία. Η βιομηχανία είναι εντάσεως κεφαλαίου, ενώ η ζήτηση μπορεί να είναι ευμετάβλητη. Κατά την τελευταία πεντηκονταετία αναπτύχθηκε ένα συνολικό στατιστικό σύστημα με στόχο την κάλυψη των αναγκών χάραξης πολιτικής της ΕΚΑΧ και των αναγκών της βιομηχανίας. Αυτό γινόταν σε στενή συνεργασία με τις ευρωπαϊκές ενώσεις χάλυβα. Στα περισσότερα κράτη μέλη, η Eurostat συλλέγει δεδομένα απευθείας είτε από τις χαλυβουργικές επιχειρήσεις είτε από τις εθνικές ενώσεις τους. Έως το 2000 υπήρχαν 17 μηνιαία ερωτηματολόγια, 1 τριμηνιαίο και 12 ετήσια. Ο αριθμός τους μειώθηκε το 2000. Η Eurostat έχει διενεργήσει μελέτες σχετικά με τις ανάγκες των χρηστών, οι οποίες αποκάλυψαν τους τομείς στους οποίους χρειάζονται στατιστικές πληροφορίες μετά την εκπνοή της Συνθήκης ΕΚΑΧ. Οι μονάδες χάραξης πολιτικής της Επιτροπής, τα εθνικά υπουργεία και η βιομηχανία ζήτησαν να εξακολουθήσουν να διατίθενται οι βασικές στατιστικές για τη χαλυβουργική βιομηχανία.Το σημερινό κοινοτικό σύστημα στατιστικών χάλυβα βασίζεται στη Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ), η οποία λήγει στις 23 Ιουλίου 2002. Η λήξη της Συνθήκης θα προκαλέσει τον τερματισμό της συλλογής δεδομένων στα μέσα του 2002. Οι χρήστες εξέφρασαν την ιδιαίτερη προτίμησή τους για μια λύση σύμφωνα με την οποία η αλλαγή του συστήματος θα έχει ως αφετηρία τα δεδομένα του έτους 2003. Με τη Δήλωση 24 που προσαρτήθηκε στην τελική πράξη της 26ης Φεβρουαρίου 2001 της διάσκεψης των εκπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών μελών κλήθηκε το Συμβούλιο να εξασφαλίσει την παράταση του συστήματος στατιστικών ΕΚΑΧ μετά τη λήξη της Συνθήκης ΕΚΑΧ, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2002. Το σχέδιο κανονισμού έχει ως αντικείμενο τη συνέχιση της συλλογής στατιστικών στοιχείων για το χάλυβα ΕΚΑΧ ως το τέλος του 2002. Παρέχει τη δυνατότητα συνέχισης της συλλογής στατιστικών στοιχείων για όλο το 2002.Η Eurostat αναμένεται να εξακολουθήσει να συλλέγει δεδομένα για την περίοδο αυτή, όπως και σήμερα, χρησιμοποιώντας το υφιστάμενο δίκτυο παρόχων δεδομένων. Συλλέγει δεδομένα κυρίως από τις εταιρείες και τις ενώσεις τους. Κατά συνέπεια, οι εθνικές στατιστικές υπηρεσίες των περισσότερων κρατών μελών δεν εμπλέκονται άμεσα στη συλλογή δεδομένων. Οι ενώσεις ενημέρωσαν την Επιτροπή και τα κράτη μέλη ότι είναι πρόθυμες να συνεχίσουν τη συλλογή δεδομένων.2. Περιεχόμενο του κανονισμούΗ πρόταση καλύπτει 22 υφιστάμενα ερωτηματολόγια για τις στατιστικές σιδήρου και χάλυβα.Υπάρχουν 14 μηνιαία ερωτηματολόγια για τα ακόλουθα θέματα:- παραγωγή χυτοσιδήρου.- παραγωγή ακατέργαστου χάλυβα.- παραγωγή πλατέων και επιμήκων προϊόντων χάλυβα.- μεταβολές απασχόλησης στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα (ΕΚΑΧ).- ώρες εργασίας στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα (ΕΚΑΧ).- ισοζύγιο απορριμμάτων χυτοσιδήρου και χάλυβα.- παραλαβές χαλυβουργικών προϊόντων ΕΚΑΧ απευθείας ή μέσω του εμπορίου.- παραδόσεις χάλυβα, κατά προϊόν και ποιότητα χάλυβα, στις χώρες της Κοινότητας και συνολικές παραδόσεις.- παραδόσεις χάλυβα, κατά προϊόν και ποιότητα χάλυβα, σε τρίτες χώρες.- παραδόσεις κραματοποιημένων και μη κραματοποιημένων ειδικών χαλύβων, κατά κατηγορία, στις χώρες της Κοινότητας και σε τρίτες χώρες.- παραδόσεις και νέες παραγγελίες για πωλήσεις ακατέργαστου χυτοσιδήρου.- νέες παραγγελίες χάλυβα από χώρες της Κοινότητας και από τρίτες χώρες.- νέες παραγγελίες χάλυβα από τρίτες χώρες.- παραλαβές, παραδόσεις και αποθέματα προϊόντων σιδήρου και χάλυβα των εμπόρων.Υπάρχει ένα τριμηνιαίο ερωτηματολόγιο για τα αποθέματα πλινθωμάτων, ημικατεργασμένων προϊόντων, πλατέων και επιμήκων προϊόντων χάλυβα.Υπάρχουν 7 ετήσια ερωτηματολόγια για τα ακόλουθα θέματα:- κατανάλωση πρώτων υλών για την παραγωγή ακατέργαστου χυτοσιδήρου.- κατανάλωση πρώτων υλών στα χαλυβουργεία.- κατανάλωση καυσίμων και ενέργειας και ισοζύγιο ηλεκτρικής ενέργειας στη βιομηχανία χάλυβα.- παραδόσεις χάλυβα στην εθνική αγορά κατά προϊόν και κατά καταναλώτρια βιομηχανία.- παραδόσεις προϊόντων συνθήκης ΕΚΑΧ κατά αξία.- δαπάνες για επενδύσεις στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα (ΕΚΑΧ).- ικανότητα παραγωγής στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα (ΕΚΑΧ).Ο κατάλογος των ερωτηματολογίων της παρούσας πρότασης υποβλήθηκε στην επιτροπή χαλυβουργικών στατιστικών της Eurostat, που απαρτίζεται από εκπροσώπους των ενώσεων της χαλυβουργικής βιομηχανίας και των εθνικών στατιστικών υπηρεσιών, η οποία συμφώνησε με την πρόταση. Το σχέδιο κανονισμού υποβλήθηκε στην επιτροπή του στατιστικού προγράμματος το Σεπτέμβριο του 2001. Η μεγάλη πλειονότητα των κρατών μελών τάχθηκαν υπέρ του προτεινόμενου κανονισμού.Η έκδοση του κανονισμού αυτού θα καταστήσει δυνατή τη συλλογή χαλυβουργικών στατιστικών για ολόκληρο το 2002 και θα αποτρέψει τη διακοπή της συλλογής στα μέσα του έτους.2002/0078 (COD)Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την παράταση της ισχύος του συστήματος στατιστικών χάλυβα της ΕΚΑΧ μετά τη λήξη της Συνθήκης ΕΚΑΧΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,Έχοντας υπόψη:τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 285, παράγραφος 1,την πρόταση της Επιτροπής [1],[1] ΕΕ C , , σ. .τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [2],[2] ΕΕ C , , σ. .τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών [3],[3] ΕΕ C , , σ. .ενεργώντας σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 251 της Συνθήκης [4],[4] ΕΕ C , , σ. .Εκτιμώντας τα εξής:(1) Οι στατιστικές της βιομηχανίας χάλυβα είναι απαραίτητες προκειμένου να εφαρμοστεί η κοινοτική πολιτική στη βιομηχανία χάλυβα.(2) Η Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) λήγει στις 23 Ιουλίου 2002.(3) Οι κοινοτικές στατιστικές χάλυβα συλλέγονται στο πλαίσιο του συστήματος στατιστικών ΕΚΑΧ έως την ημερομηνία λήξης της Συνθήκης ΕΚΑΧ.(4) Οι χρήστες στατιστικών χάλυβα χρειάζονται συνεχείς σειρές για το δεύτερο εξάμηνο του 2002.(5) Με τη δήλωση 24 που προσαρτήθηκε στην τελική πράξη της 26ης Φεβρουαρίου 2001 της διάσκεψης των εκπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών μελών κλήθηκε το Συμβούλιο να εξασφαλίσει, βάσει του άρθρου 2 του Πρωτοκόλλου σχετικά με τις δημοσιονομικές συνέπειες από τη λήξη της Συνθήκης ΕΚΑΧ και με το Ταμείο Έρευνας για τον Άνθρακα και το Χάλυβα, την παράταση της ισχύος του συστήματος στατιστικών ΕΚΑΧ μετά τη λήξη της Συνθήκης ΕΚΑΧ και έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002.(6) Έχει ζητηθεί η γνώμη της Επιτροπής Στατιστικού Προγράμματος (ΕΣΠ), η οποία συστάθηκε με την απόφαση 89/382/EΟΚ, Eυρατόμ [5], σύμφωνα με το άρθρο 3 της προαναφερόμενης απόφασης,[5] ΕΕ L 181, 28.6.89, σ. 47.ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:Άρθρο 1Στόχος του παρόντος κανονισμού είναι να εξασφαλίσει την παράταση της ισχύος του συστήματος στατιστικών ΕΚΑΧ μετά τη λήξη της Συνθήκης ΕΚΑΧ και έως την 31η Δεκεμβρίου 2002.Άρθρο 2Οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην παραγωγή σιδήρου και χάλυβα στον τομέα του χάλυβα, όπως ορίζεται από τη Συνθήκη ΕΚΑΧ, θα πρέπει να εξακολουθήσουν να παρέχουν στην Επιτροπή, για το έτος αναφοράς 2002 και με ισχύ από 24ης Ιουλίου 2002, τις στατιστικές (τα ερωτηματολόγια) που καταρτίζονται βάσει των αποφάσεων και της σύστασης που περιλαμβάνονται στο παράρτημα του παρόντος κανονισμού.Άρθρο 3 Έναρξη ισχύοςΟ παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την επόμενη ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Εφαρμόζεται από τις 24 Ιουλίου 2002.Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.Βρυξέλλες,Για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Για το ΣυμβούλιοΟ Πρόεδρος Ο ΠρόεδροςΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΣτατιστικέςΟι στατιστικές θα παρέχονται στην Επιτροπή όπως ορίζεται στα ακόλουθα ερωτηματολόγια που καταρτίζονται βάσει των αποφάσεων και της σύστασης που αναφέρονται στη συνέχεια και σύμφωνα με καθορισμένους όρους:1. Απόφαση αριθ. 1566/86/EΚΑΧ της Επιτροπής της 24ης Φεβρουαρίου 1986 σχετικά με τις στατιστικές σιδήρου και χάλυβα, όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την απόφαση αριθ. 1273/2000/EΚΑΧ της 16ης Ιουνίου 2000 της Επιτροπής:- Ερωτηματολόγιο 2-10 για την παραγωγή χυτοσιδήρου.- Ερωτηματολόγιο 2-11 για την παραγωγή ακατέργαστου χάλυβα.- Ερωτηματολόγιο 2-13 για την παραγωγή πλατέων και επιμήκων προϊόντων χάλυβα.- Ερωτηματολόγιο 2-14 για τα αποθέματα πλινθωμάτων, ημικατεργασμένων προϊόντων, πλατέων και επιμήκων προϊόντων χάλυβα.- Ερωτηματολόγιο 2-31 για τις μεταβολές απασχόλησης στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα (ΕΚΑΧ).- Ερωτηματολόγιο 2-32 για τις ώρες εργασίας στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα (ΕΚΑΧ).- Ερωτηματολόγιο 2-50 για το ισοζύγιο απορριμμάτων χυτοσιδήρου και χάλυβα.- Ερωτηματολόγιο 2-51 για την κατανάλωση πρώτων υλών για την παραγωγή ακατέργαστου χυτοσιδήρου.- Ερωτηματολόγιο 2-54 για την κατανάλωση πρώτων υλών στα χαλυβουργεία.- Ερωτηματολόγιο 2-56 για τις παραλαβές προϊόντων ΕΚΑΧ απευθείας ή μέσω του εμπορίου.- Ερωτηματολόγιο 2-58 για την κατανάλωση καυσίμων και ενέργειας και το ισοζύγιο ηλεκτρικής ενέργειας στη βιομηχανία χάλυβα.- Ερωτηματολόγιο 2-71 για τις παραδόσεις χάλυβα στις χώρες της Κοινότητας και για τις συνολικές παραδόσεις.- Ερωτηματολόγιο 2-72 για τις παραδόσεις χάλυβα σε τρίτες χώρες.- Ερωτηματολόγιο 2-73 για τις παραδόσεις χάλυβα στην εθνική αγορά κατά προϊόν και κατά καταναλώτρια βιομηχανία.- Ερωτηματολόγιο 2-74 για τις παραδόσεις κραματοποιημένων και μη κραματοποιημένων ειδικών χαλύβων, κατά κατηγορία, στις χώρες της Κοινότητας και σε τρίτες χώρες.- Ερωτηματολόγιο 2-76 για τις συνολικές παραδόσεις προϊόντων συνθήκης ΕΚΑΧ κατά αξία.- Ερωτηματολόγιο 2-79 I για τις παραδόσεις και τις νέες παραγγελίες για πωλήσεις ακατέργαστου χυτοσιδήρου.- Ερωτηματολόγιο 2-80 για τις νέες παραγγελίες χάλυβα από χώρες της Κοινότητας και από τρίτες χώρες.- Ερωτηματολόγιο 2-81 για τις νέες παραγγελίες χάλυβα από τρίτες χώρες.2. Απόφαση αριθ. 81/3302/EΚΑΧ της Επιτροπής της 18ης Νοεμβρίου 1981 σχετικά με τις πληροφορίες που πρέπει να παρέχουν για τις επενδύσεις τους οι επιχειρήσεις σιδηρουργίας:- Ερωτηματολόγιο 2-60 για τις δαπάνες για επενδύσεις στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα (ΕΚΑΧ).- Ερωτηματολόγιο 2-61 για την ικανότητα παραγωγής στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα (ΕΚΑΧ).3. Σύσταση αριθ. 780/94/EΚΑΧ της Επιτροπής της 16ης Νοεμβρίου 1994 σχετικά με τις στατιστικές των εμπόρων σιδήρου και χάλυβα:- Ερωτηματολόγιο 3-70 για τις παραλαβές, τις παραδόσεις και τα αποθέματα προϊόντων σιδήρου και χάλυβα των εμπόρων.ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟΤομέας(είς) πολιτικής: ΣτατιστικέςΔραστηριότητα(ες): Στατιστικές σιδήρου και χάλυβαΤιτλοσ τησ Δρασησ: Προταση Κανονισμου του Ευρωπαϊκου Κοινοβουλιου και του Συμβουλιου για την παραταση τησ ισχυοσ του συστηματοσ στατιστικων χαλυβα τησ ΕΚΑΧ μετα τη ληξη τησ συνθηκησ ΕΚΑΧ1. ΓΡΑΜΜΗ(ΕΣ) ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ + ΤΙΤΛΟΣ(ΟΙ)B5-6000 - Πολιτική στατιστικής πληροφόρησης που αφορά τις τρίτες χώρες2. ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ2.1. Συνολική επιχορήγηση για τη δράση (Μέρος B): 0,033 εκατομμύρια ευρώ σε πιστώσεις αναλήψεως υποχρεώσεων2.2. Περίοδος εφαρμογής:Από τις 24 Ιουλίου 2002 και μετά.2.3. Συνολική πολυετής εκτίμηση δαπανών:(α) Χρονοδιάγραμμα πιστώσεων αναλήψεως υποχρεώσεων (ΠΑΥ)/πιστώσεων πληρωμών (ΠΠ) (δημοσιονομική παρέμβαση) (βλέπε σημείο 6.1.1)εκατομμύρια ευρώ (με ακρίβεια τριών δεκαδικών ψηφίων)>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>(β) Τεχνική και διοικητική συνδρομή και δαπάνες υποστήριξης (βλέπε σημείο 6.1.2)>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>(γ) Συνολική δημοσιονομική επίπτωση ανθρωπίνων πόρων και άλλων διοικητικών δαπανών (βλέπε σημεία 7.2 και 7.3)>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>2.4. Συμβατότητα με το δημοσιονομικό προγραμματισμό και τις δημοσιονομικές προοπτικέςX Η πρόταση είναι συμβατή με τον υφιστάμενο δημοσιονομικό προγραμματισμό.Η πρόταση απαιτεί επαναπρογραμματισμό του σχετικού κεφαλαίου των δημοσιονομικών προοπτικών.Η πρόταση ενδέχεται να απαιτήσει την εφαρμογή των διατάξεων της διοργανικής συμφωνίας.2.5. Δημοσιονομική επίπτωση στα έσοδα: [6][6] Για περισσότερες πληροφορίες, βλέπε χωριστό επεξηγηματικό σημείωμα.Η πρόταση δεν έχει δημοσιονομικές επιπτώσεις (αφορά τεχνικά ζητήματα σχετικά με την εφαρμογή ενός μέτρου).ΉX Η πρόταση έχει δημοσιονομική επίπτωση - η επίπτωση στα έσοδα έχει ως εξής:εκατομμύρια ευρώ (με ακρίβεια ενός δεκαδικού ψηφίου)>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>3. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>4. ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ- Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 285, παράγραφος 1.5. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ5.1. Ανάγκη κοινοτικής παρέμβασης [7][7] Για περισσότερες πληροφορίες, βλέπε χωριστό επεξηγηματικό σημείωμα.5.1.1. Επιδιωκόμενοι στόχοιΠαροχή κοινοτικών στατιστικών για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, με στόχο την κάλυψη των αναγκών των υπεύθυνων για τη χάραξη πολιτικής και της βιομηχανίας.5.2. Προβλεπόμενες δράσεις και ρυθμίσεις για τη δημοσιονομική παρέμβασηΗ συλλογή δεδομένων για τη χαλυβουργική παραγωγή συνεχίζεται ακριβώς όπως και κατά το πρώτο τμήμα του 2002: σύμφωνα με τη Συνθήκη ΕΚΑΧ, επιφορτισμένες με την αποστολή των δεδομένων στη Εurostat είναι οι χαλυβουργικές εταιρείες.Η Eurostat είναι υπεύθυνη για την ενημέρωση της βάσης δεδομένων, την αξιολόγηση των δεδομένων και την πραγματοποίηση σχετικών εκτιμήσεων, αν χρειάζεται. Η τελική έκδοση των δεδομένων παραδίδεται σε εξωτερικό φορέα ηλεκτρονικών εκδόσεων, ο οποίος την επιστρέφει σε μορφή «ready for camera» (δηλαδή έτοιμη για αναπαραγωγή). Η εκτύπωση και πώληση των στατιστικών δημοσιεύσεων γίνεται σε εσωτερικό επίπεδο.Πληθυσμός-στόχος: 450 συνδρομητές.Αφού συναφθεί σχετική σύμβαση, ο αντισυμβαλλόμενος θα πληρώνεται με βάση τα τιμολόγια που θα αποστέλλει στην Επιτροπή.5.3. Μέθοδοι εφαρμογήςΜε βάση τα δεδομένα που εξάγει από τη βάση χαλυβουργικών δεδομένων, ο αντισυμβαλλόμενος προβαίνει στην προετοιμασία και ηλεκτρονική εκδοτική επεξεργασία πέντε μηνιαίων και μιας ετήσιας έκδοσης των στατιστικών σιδήρου και χάλυβα. Τα παραδοτέα προϊόντα είναι οι προαναφερόμενες εκδόσεις σε μορφή «camera ready» και ένα αρχείο ".pdf" Acrobat.Για την καταχώριση των δεδομένων, την αξιολόγηση και τον έλεγχο της τελικής δημοσίευσης χρειάζεται μέρος 1 υπαλλήλου C, ενώ για τη διαχείριση απαιτείται μέρος 1 υπαλλήλου A.6. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ6.1. Συνολικές δημοσιονομικές επιπτώσεις στο Τμήμα B (για τη συνολική περίοδο προγραμματισμού)6.1.1. Δημοσιονομική παρέμβασηΠιστώσεις αναλήψεως υποχρεώσεων σε εκατομμύρια ευρώ (με ακρίβεια τριών δεκαδικών ψηφίων)>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>6.2. Υπολογισμός κόστους ανά προβλεπόμενο μέτρο στο Τμήμα B (για τη συνολική περίοδο προγραμματισμού) [8][8] Για περισσότερες πληροφορίες, βλέπε χωριστό επεξηγηματικό σημείωμα.(Σε περίπτωση που υπάρχουν περισσότερες από μία δράσεις, πρέπει να παρέχονται επαρκείς λεπτομέρειες των επιμέρους μέτρων που λαμβάνονται για καθεμία, ώστε να είναι δυνατός ο υπολογισμός του όγκου και του κόστους των αποτελεσμάτων.)Πιστώσεις αναλήψεως υποχρεώσεων σε εκατομμύρια ευρώ (με ακρίβεια τριών δεκαδικών ψηφίων)>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>Αν χρειάζεται, εξηγήστε τη μέθοδο υπολογισμού7. ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ7.1. Επιπτώσεις στους ανθρώπινους πόρους>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>7.2. Συνολικές οικονομικές επιπτώσεις στους ανθρώπινους πόρους>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>Τα ποσά αντιστοιχούν στις συνολικές δαπάνες της δράσης για δώδεκα μήνες.7.3. Άλλες διοικητικές δαπάνες που προκύπτουν από τη δράση>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>Τα ποσά αντιστοιχούν στις συνολικές δαπάνες της δράσης για δώδεκα μήνες.1 Διευκρινίστε το είδος κάθε επιτροπής και την ομάδα στην οποία ανήκει.I. Ετήσιο σύνολο (7.2 + 7.3)II. Χρονική διάρκεια δράσηςIII. Συνολικό κόστος δράσης (I x II) // 54.000 EUR1 έτος54.000 EUR8. ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ8.1. Ρυθμίσεις παρακολούθησηςΤα δεδομένα που παραδίδονται στον αντισυμβαλλόμενο αξιολογούνται σε εσωτερικό επίπεδο. Πριν από την εκτύπωση διασφαλίζεται σε εσωτερικό επίπεδο ο έλεγχος της ποιότητας των παραδοτέων προϊόντων. Η τελική γενική ποιότητα των δημοσιεύσεων ελέγχεται σε εσωτερικό επίπεδο.8.2. Ρυθμίσεις και χρονοδιάγραμμα για την προγραμματισμένη αξιολόγησηΗ αξιολόγηση των παραδοτέων προϊόντων και των τελικών δημοσιεύσεων γίνεται πάντοτε χωρίς καθυστέρηση.9. ΜΕΤΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣΟι πληρωμές γίνονται μόνο αφού εξακριβωθεί ότι έχουν τηρηθεί οι συμβατικοί όροι και ότι τα τιμολόγια και τα παραδοτέα προϊόντα πληρούν τις σχετικές απαιτήσεις.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 21.8.2008
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 223/45
 DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
 NR 49/2008
 z dnia 25 kwietnia 2008 r.
 zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
 WSPÓLNY KOMITET EOG,
 uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 157/2007 z dnia 7 grudnia 2007 r. (1).
 (2)
 W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2007/53/WE z dnia 29 sierpnia 2007 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą produktów kosmetycznych w celu dostosowania jej załącznika III ze względu na postęp techniczny (2), sprostowaną w Dz.U. L 22 z 25.1.2008, s. 21.
 (3)
 W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2007/54/WE z dnia 29 sierpnia 2007 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą produktów kosmetycznych w celu dostosowania jej załączników II i III do postępu technicznego (3), sprostowaną w Dz.U. L 258 z 4.10.2007, s. 44,
 STANOWI, CO NASTĘPUJE:
 Artykuł 1
 W załączniku II rozdział XVI do Porozumienia w pkt 1 (dyrektywa Rady 76/768/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
 „—
 32007 L 0053: dyrektywą Komisji 2007/53/WE z dnia 29 sierpnia 2007 r. (Dz.U. L 226 z 30.8.2007, s. 19), sprostowaną w Dz.U. L 22 z 25.1.2008, s. 21,
 —
 32007 L 0054: dyrektywą Komisji 2007/54/WE z dnia 29 sierpnia 2007 r. (Dz.U. L 226 z 30.8.2007, s. 21), sprostowaną w Dz.U. L 258 z 4.10.2007, s. 44.”.
 Artykuł 2
 Teksty dyrektyw 2007/53/WE i 2007/54/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
 Artykuł 3
 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 kwietnia 2008 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia (4).
 Artykuł 4
 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
 Sporządzono w Brukseli, dnia 25 kwietnia 2008 r.
 W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
 Alan SEATTER
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 124 z 8.5.2008, s. 19.
 (2) Dz.U. L 226 z 30.8.2007, s. 19.
 (3) Dz.U. L 226 z 30.8.2007, s. 21.
 (4) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.


type: wikipedia

text:
 Hlavy států
 Seleukovská říše – Seleukos II. Kallinikos (246 – 225 př. n. l.)
 Řecko-baktrijské království – Diodotus II. (240 – 230 př. n. l.)
 Parthská říše – Arsakés I. (247 – 211 př. n. l.)
 Egypt – Ptolemaios III. Euergetés (246 – 222 př. n. l.)
 Bosporská říše – Leukon II. (240 – 220 př. n. l.)
 Pontus – Mithridates II. (250 – 220 př. n. l.)
 Kappadokie – Ariamnes (280 – 230 př. n. l.) a Ariarathes III. (255 – 220 př. n. l.)
 Bithýnie – Ziaelas (254 – 228 př. n. l.)
 Pergamon – Attalos I. (241 – 197 př. n. l.)
 Sparta – Leónidás II. (254 – 235 př. n. l.) » Kleomenés III. (235 – 222 př. n. l.) a Eudamidas III. (241 – 228 př. n. l.)
 Athény – Ecphantus (236 – 235 př. n. l.) » Lysanias (235 – 234 př. n. l.)
 Makedonie – Démétrios II. (239 – 229 př. n. l.)
 Epirus – Ptolemaios (237 – 234 př. n. l.)
 Římská republika – konzulové Titus Manlius Torquatus a C. Atilius Bulbus (235 př. n. l.)
 Syrakusy – Hiero II. (275 – 215 př. n. l.) a Gelo (240 – 216 př. n. l.)
 Numidie – Gala (275 – 207 př. n. l.)
 Externí odkazy
 3. století př. n. l.


type: other

text:
ECLI:SI:VSLJ:2012:II.CP.1133.2012
 VSL0072972
 male avtorske pravice - nadomestilo za uporabo avtorskih del - avtorsko delo - varovana avtorska dela - avtorska dela tujih avtorjev - uporaba tarife - obvezno kolektivno upravljanje - odpoved uveljavljanja materialne avtorske pravice - nezaščiteno avtorsko delo - male pravice tujih avtorjev
 ZASP predpisuje obvezno kolektivno upravljanje avtorskih pravic tudi za javno priobčitev neodrskih glasbenih del javnosti (male pravice), pri čemer kolektivna organizacija male avtorske pravice upravlja tudi brez pogodbe z avtorjem. Repertoar varovanih del kolektivne organizacije v smislu 1. točke prvega odstavka 146. člena ZASP predstavljajo poleg avtorskih del, ki jih kolektivna organizacija upravlja na podlagi pogodbe z avtorjem, tudi tista že objavljena avtorska dela, ki jih kolektivna organizacija upravlja na podlagi zakona. Tak primer je tudi priobčitev neodrskih glasbenih del (male pravice). V tem primeru sestavljajo repertoar tožeče stranke vsa že objavljena glasbena neodrska dela ne glede na to, ali gre za domačega ali tujega avtorja. Tako tudi tujci uživajo varstvo avtorske pravice po določbah ZASP.
 I: Pritožba tožeče stranke se zavrne in se sodba v izpodbijanem zavrnilnem delu potrdi.
 II. Pritožbi tožene stranke se delno ugodi in se sodba sodišča prve stopnje v II. točki izreka spremeni tako, da se znesek 137,43EUR nadomesti z zneskom 94,99 EUR;
 sicer se pritožba zavrne in sodba v izpodbijanem ugodilnem delu, potrdi.
 1. Z izpodbijano sodbo je sodišče prve stopnje razsodilo, da sklep Okrajnega sodišča v Ljubljani VL 60035/2010 z dne 6. 5. 2010 ostane v veljavi v 1. točki, kolikor je toženi stranki naloženo, da plača 730,53 EUR z zakonskimi zamudnimi obrestmi od 14. 11. 2007 dalje do plačila, v roku 8 dni in v 3. točki, v presežku (460,28 EUR z zakonskimi zamudnimi obrestmi od 14. 11. 1997 dalje do plačila) pa se navedeni sklep o izvršbi razveljavi v 1. točki in se zahtevek zavrne (I. točka izreka); odločilo, da je tožena stranka dolžna tožeči stranki povrniti 137,43 EUR pravdnih stroškov, v roku 15 dni, v primeru zamude z zakonskimi zamudnimi obrestmi.
 2. Zoper sodbo sta obe pravdni stranki vložili pravočasno pritožbo.
 3. Tožeča stranka se pritožuje „iz vseh pritožbenih razlogov, zlasti iz razloga napačne uporabe materialnega prava“ in predlaga, da pritožbeno sodišče pritožbi ugodi in izpodbijano sodbo spremeni tako, da tožbenemu zahtevku v celoti ugodi, s stroškovno posledico, podrejeno pa sodbo v izpodbijanem zavrnilnem delu razveljavi in v tem obsegu vrne sodišču prve stopnje v novo sojenje. Navaja, da bi sodišče prve stopnje sodbo moralo opreti na tarifni del Pravilnika 2006 in ne na tarifni del Pravilnika 1998. Pravilnik 1998 v 11. členu določa, da se vrednost tarife letno usklajuje z uradno objavljenimi podatki o indeksu cen na drobno, kar pomeni, da povsem določno ureja višino tarife z rastjo cen na drobno. Vsakdo bi si lahko na podlagi besedila Pravilnika 1998 in uradno objavljenih podatkov o indeksu cen na drobno izračunal vrednost tarife za vsako posamezno leto. Odobritev Pravilnika 1998 s strani Urada RS za intelektualno lastnino (URSIL) se torej nanaša tako na tarifno prilogo kot na vse druge določbe „normativnega dela“, ki določajo tarifo, vključno z 11. členom Pravilnika 1998. Za revalorizacijo zneskov v skladu z 11. členom ni potrebno niti soglasje URSIL niti objava. Če bi zakonodajalec z novelo ZASP-B tarifo želel zamrzniti, bi to izrecno določil. Opozarja na dosedanjo različno sodno prakso v tovrstnih zadevah in dejstvo, da je navedeno stališče potrdilo tudi Višje sodišče v Ljubljani v sodbi I Cp 2471/2010. Dodaja, da valorizacija ni sprememba tarife, pač pa le ohranja razmerja, ki se zaradi inflacije porušijo. Odločitev krši pravico do poštenega obravnavanja in ni v korist avtorja, njegov položaj pa je varovan z Ustavo RS in mednarodnimi konvencijami. Tudi sicer je sodišče prve stopnje tarifo iz Pravilnika 1998 napačno uporabilo ter upoštevajoč postavko (ugotovljeno površino poslovnih prostorov tožene stranke in v tarifi določene zneske) napravilo napačen izračun in to pri vseh poslovnih enotah, pri čemer pritožba za vsak račun navede (po njenem mnenju) pravilen izračun. Način izračuna posebej pojasni za račun št. 1, kjer kvadratura poslovalnice S. P. znaša 1340 m2. Sodišče je znesku 7.140,00 SIT, ki ga je potrebno upoštevati pri poslovalnicah od 501 m2 do 600 m2, prištelo le trikrat po 420,00 SIT, navedenih pri kvadraturi od 1001 do 2000 m2, kjer se za vsakih 200 m2 prostora plača dodaten avtorski honorar v višini 420,00 SIT. Sodišče pa bi moralo upoštevati še kvadraturo od 601 do 1000 m2, saj si postavke v tarifi sledijo na ta način, po velikosti poslovalnice. Ni mogoče kar preskočiti vsega dodatnega honorarja za kvadraturo od 601 do 1000 m2 in prišteti samo dodaten honorar, ki se obračuna v primeru, da ima poslovalnica kvadraturo več kot 1000 m2 in manj kot 2000 m2. Nadomestilo za to poslovalnico tako ne znaša le 38,01 EUR temveč 41,83 EUR (skupaj z DDV). Pri računu št. 16 pa sodišče sploh ni navedlo zneska. Pravilen znesek bi bil 32,32 EUR. V posledici vsega povedanega je napačna tudi stroškovna odločitev.
 4. Tožena stranka je na pritožbo odgovorila in predlagala njeno zavrnitev.
 5. Tožena stranka se pritožuje zoper ugodilni del sodbe zaradi bistvene kršitve določb pravdnega postopka, zmotne in nepopolne ugotovitve dejanskega stanja in zmotne uporabe materialnega prava in predlaga, da pritožbeno sodišče pritožbi ugodi in izpodbijano sodbo spremeni tako, da tožbeni zahtevek v celoti zavrne, s stroškovno posledico, podredno pa sodbo v ugodilnem delu razveljavi in v tem obsegu vrne sodišču prve stopnje v novo sojenje. Navaja, da je sodišče prve stopnje pravilno navedlo, da je temeljno vprašanje, kaj spada v repertoar tožeče stranke (ali že vsa izvedena glasbena dela z izjemami, določenimi v ZASP, ali samo tista, ki so vnesena v poseben seznam), pri odločanju pa tega ni upoštevalo. Kljub temu, da je vprašanje, ali se avtor lahko odpove svojim materialnim avtorskim pravicam oziroma upravljanju z njimi, eno ključnih v obravnavani zadevi, se do tega sodišče ni opredelilo, posledično pa tudi ne do logične posledice, da tožnik ne more upravljati s pravicami v primeru, ko so se avtorji pravicam odpovedali. Opozarja na spremembe ZASP leta 2004, ki so uvedle novost, da obseg upravljanja avtorskih pravic ni več zakonsko omejen le na varovane, temveč tudi glede na to, ali varovano avtorsko delo sodi v repertoar kolektivne organizacije ali ne. Izpostavlja, da je za upravljanje tožnika s tujimi avtorskimi deli potrebno pooblastilo (avtorja ali druge avtorske organizacije), le-tega pa predstavljajo sklenjeni recipročni sporazumi (vzajemne pogodbe), ki jih tožeča stranka ni predložila. Tako stališče je potrdila tudi Evropska komisija v dokumentu MEMO/08/511, pa tudi URSIL na svoji internetni strani. Do tega se sodišče ni opredelilo. Skladno z veljavno zakonodajo in dokumenti Evropske komisije lahko namreč tožeča stranka avtorski honorar za predvajanje glasbenih del tujih avtorjev uveljavlja le pod pogojem, da so zaobjeta v repertoarju tuje kolektivne organizacije, s katero ima tožeča stranka sklenjen recipročni sporazum. Zato je bilo napačno uporabljeno pravilo o dokaznem bremenu. Tožena stranka je v svojih poslovnih prostorih v oktobru 2007 (vtoževano obdobje) predvajala izključno glasbo, ki jo preko satelita prenaša avstrijska družba R.. Gre za poseben glasbeni program, sestavljen iz glasbenih del, ki niso navedena oziroma zaobjeta v nobenem repertoarju kolektivnih organizacij, saj so se avtorji odpovedali svojim materialnim avtorskim pravicam oziroma upravljanju z njimi. To je tožena stranka dokazovala s potrdili družb R. in M. ter dejstvom, da ta glasbena dela niso navedena niti v repertoarju tožeče stranke niti kakšne tuje kolektivne organizacije, s katero ima tožeča stranka sklenjen recipročni sporazum. Sodišče prve stopnje je tudi napačno odmerilo stroške postopka. Tarifna št. 3100 Zakona o odvetniški tarifi (ZOdvT) določa, da se nagrada za postopek izvršbe na podlagi verodostojne listine všteje v nagrado za postopek na prvi stopnji, če ta poteka kot nadaljevanje postopka izvršbe na podlagi verodostojne listine. Sodišče prve stopnje je odločilo, da sklep o izvršbi ostane v veljavi tudi v 3. točki, torej za stroške izvršilnega postopka 56,16 EUR, nato pa je tožeči stranki v celoti priznalo še pravdne stroške, brez upoštevanja, da je izvršilne stroške že ločeno priznalo. Ugovarja tudi potnim stroškom, ki jih je sodišče odmerilo tožeči stranki za tri pristope pooblaščenke na narok (v višini 77,04 EUR + DDV). Tožeča stranka, ki ima sedež v Trzinu, je za zastopanje pooblastila pooblaščenko, ki nima pisarne v kraju njenega sedeža, ampak v Kranju, zastopanje pa je opravljala v Ljubljani. Teh potnih stroškov ni mogoče upoštevati kot potrebnih stroškov za pravdo, saj kljub pravici tožeče stranke do svobodne izbire odvetnika, nasprotni stranki ni mogoče naložiti bremena stroškov, ki nastanejo, če si je odvetnika izbrala v kraju zunaj območja sodišča, pri katerem teče postopek. Poleg tega je sodišče v zadevah II P 2660/2010, II P 3059/2010, II P 3268/2010 in II P 2474/2010, vse tri naroke opravilo istočasno, zaradi česar so tožeči stranki oziroma njeni pooblaščenki dejansko nastali stroški za pristop na posamezni narok, zgolj enkrat. Odločitev sodišča, da tožeči stranki prizna potne stroške za pristope na narok v vsaki posamezni zadevi, je zato nepravilna. Sodišče pa toženi stranki, brez obrazložitve, ni priznalo priglašenega stroška – pavšalnega zneska za fotokopiranje in tiskanje po tar. št. 6000 v višini 36,40 EUR + DDV.
 6. Tožeča stranka je na pritožbo odgovorila in predlagala njeno zavrnitev.
 7. Pritožba tožeče stranke ni utemeljena, pritožba tožene stranke je delno utemeljena.
 8. Tožeča stranka, ki je kolektivna organizacija za uveljavljanje avtorskih pravic, je v obravnavani zadevi zahtevala plačilo avtorskega honorarja za priobčitev že objavljenih neodrskih glasbenih del javnosti v poslovalnicah tožene stranke v Sloveniji na podlagi dvajsetih računov z dne 29. 10. 2007 z zapadlostjo 13. 11. 2007 (torej za oktober 2007). Tožena stranka se je zahtevka branila z navedbami, da je predvajala le glasbena dela, ki jih tožeča stranka ne varuje, ker gre za glasbena dela tujih avtorjev, ki so se svojim materialnim avtorskim pravicam oziroma upravljanju z njimi odpovedali in ker gre za dela, ki ne spadajo v repertoar tožeče stranke. Sodišče prve stopnje je tožbenemu zahtevku (delno) ugodilo, ker je štelo, da tožena stranka, na kateri je dokazno breme, ni uspela dokazati, da ni predvajala glasbenih del iz repertoarja tožeče stranke (torej glasbenih del, katerih uporabo dovoljuje tožeča stranka) in tudi ne tega, da so se avtorji odpovedali svojim materialnim avtorskim pravicam. Odločitev je materialnopravno pravilna, razloge zanjo pritožbeno sodišče sprejema. Sodišče prve stopnje je dovolj popolno in pravilno ugotovilo tudi dejansko stanje, zagrešilo pa tudi ni očitanih bistvenih kršitev določb pravdnega postopka in tudi ne tistih, na katere pritožbeno sodišče pazi po uradni dolžnosti.
 K pritožbi tožeče stranke
 9. Pravilno je sodišče prve stopnje zavrnilo uporabo tarife iz leta 2006 (ker ni bila sprejeta po postopku, ki ga je predvidel zakon, ne more imeti pravne veljave). V ZASP, ki je veljal v trenutku objave Pravilnika 2006, je določeno, da kolektivne organizacije sklepajo z reprezentativnimi združenji uporabnikov skupne sporazume o pogojih in načinih uporabe teh del ter višini nadomestil za njihovo uporabo. V prehodnih določbah ZASP-B je v četrtem odstavku 26. člena določeno, da se tarife organizacij, ki veljajo na dan uveljavitve tega zakona, obravnavajo kot veljavni skupni sporazumi o tarifi. Na dan uveljavitve ZASP-B je bil v veljavi Pravilnik 1998 in njegova tarifa, ki se je štela za veljavni skupni sporazum, sklenjen z reprezentativnimi združenji uporabnikov. Za veljavno sprejetje Pravilnika 2006 skupaj s tarifnim delom bi bilo tako potrebno soglasje reprezentativnih združenj, ki pa ga tožeča stranka ni imela, pač pa je enostransko sprejela Pravilnik 2006, v tarifnem delu pa občutno (upoštevajoč inflacijo) dvignila višino nadomestil za uporabo glasbe. Tožeča stranka je to storila v nasprotju z določili veljavnega ZASP in zato takšno zvišanje tarife ni veljavno (primerjaj odločbo VS RS II Ips 160/2011, ki ji je sledila enotna in ustaljena sodna praksa).
 10. V 11. členu Pravilnika 1998 je res določeno, da se vrednost tarife letno usklajuje z uradno objavljenimi podatki o indeksu rasti cen na drobno. Vendar je to normativni del pravilnika in ta ni bil sestavni del veljavne tarife, zato z uveljavitvijo ZASP-B ni postal sestavni del skupnega sporazuma. ZASP-B, ki je predvidel sporazumno dogovorjeno tarifo, je pričel veljati aprila 2004, torej 6 let po uveljavitvi Pravilnika 1998. Stopnja inflacije v tem obdobju je znašala 48,3 %. Tožeča stranka je imela v tem obdobju možnost, da bi spremenila tarifo neodvisno od uporabnikov avtorskih del (z odobritvijo Urada RS za intelektualno lastnino). Če je tožeča stranka po uveljavitvi ZASP-B poskušala doseči spremembo veljavne tarife, pa ji to zaradi nepripravljenosti organizacij uporabnikov ni uspelo, je imela možnost sprožiti postopek za presojo ustavnosti zakonske ureditve. Tarifa iz aprila 2004 je (zakonsko fingiran veljavni) skupni sporazum (o tarifi), sklenjen z reprezentativnimi združenji uporabnikov. Ne drži torej pritožbena trditev, da bi bile kršene avtorske pravice, ne v ustavnem in ne v konvencijskem obsegu oziroma je neutemeljen pritožbeni očitek tožeče stranke glede zmotne uporabe materialnega prava.
 11. Kot rečeno, je odločbi VS RS II Ips 160/2011 sledila enotna in ustaljena sodna praksa (sklicevanje na osamljeno odločbo I Cp 2471/2010 tako ni pravnorelevantno), tožeča stranka je bila z njo seznanjena preko številnih sodnih odločb, zato je mogla in morala pričakovati, da bo tudi v konkretni zadevi sodišče prve stopnje v zvezi z višino zahtevka, uporabilo tarifo iz leta 2004 temelječo na Pravilniku 1998 in njegovi tarifi. Določanje nadomestila po tej tarifi pa je delno nejasno, njena uporaba je možna na način kot ga je uporabilo sodišče prve stopnje ali pa na način kot ga izpostavlja pritožba. Tožeča stranka bi zato morala že v postopku pred sodiščem prve stopnje, vsaj podredno, ponuditi razlago (in izračun) v pritožbi izpostavljenih določb, do katerih bi se lahko tožena stranka in sodišče nato opredelila. Tega ni storila, zato gre nejasna določila razlagati v korist tožene stranke (38. člen Obligacijskega zakonika – OZ), torej uporabiti tarifo na način, kot jo je uporabilo sodišče prve stopnje.
 12. Pri računu št. 16, je sodišče prve stopnje v obrazložitvi res delno izpustilo celotni obračun (stran 26 sodbe). V skladu z izračunom, kot ga je uporabilo sodišče prve stopnje, je jasno, da je za obveznost po tem računu (za poslovni prostor S.), določilo znesek 32,32 EUR (29,79 EUR + 8,5 % DDV (2,53 EUR) = 32,32 EUR). V izreku, v ugodilnem delu, je ta znesek upoštevalo (v kar se je pritožbeno sodišče prepričalo s seštevkom vseh priznanih obveznosti), tako da je odločitev tudi v tem obsegu mogoče preizkusiti in v zvezi s tem sodišče prve stopnje tudi ni zagrešilo nobene bistvene kršitve določb pravdnega postopka.
 13. Upoštevaje povedano, je pritožbeno sodišče pritožbo tožeče stranke zavrnilo in sodbo v izpodbijanem zavrnilnem delu, potrdilo (353. člen ZPP).
 14. ZASP predpisuje obvezno kolektivno upravljanje avtorskih pravic tudi za javno priobčitev neodrskih glasbenih del javnosti (male pravice), pri čemer kolektivna organizacija male avtorske pravice upravlja tudi brez pogodbe z avtorjem (tretji odstavek 151. člena ZASP). Repertoar varovanih del kolektivne organizacije v smislu 1. točke prvega odstavka 146. člena ZASP predstavljajo poleg avtorskih del, ki jih kolektivna organizacija upravlja na podlagi pogodbe z avtorjem, tudi tista že objavljena avtorska dela, ki jih kolektivna organizacija upravlja na podlagi zakona (147. člen ZASP). Tak primer je tudi priobčitev neodrskih glasbenih del (male pravice). V tem primeru sestavljajo repertoar tožeče stranke vsa že objavljena glasbena neodrska dela ne glede na to, ali gre za domačega ali tujega avtorja. Tako tudi tujci uživajo varstvo avtorske pravice po določbah ZASP, zato SAZAS varuje tudi male pravice tujih avtorjev. Podlaga za takšno varstvo je v prvem in drugem odstavku 176. člena ZASP v zvezi z Bernsko konvencijo za varstvo književnih in umetniških del (Ur. l. SFRJ, MP, št. 14/75, 4/86; Ur. l. RS, št. 24/92), z upoštevanjem načel nacionalnega tretmaja, avtomatičnega varstva in neodvisnega varstva in Svetovno (univerzalno) konvencijo o avtorski pravici (Ur. l. SFRJ, MP, št. 54/73, Ur. l. RS, MP, št. 15/92), z uporabo načela nacionalnega tretmaja.
 15. Dokazno breme, da je predvajala glasbo, prosto plačil kolektivnim organizacijam, je na toženi stranki kot uporabniku. Tožena stranka bi lahko dokazala, da je predvajala zgolj avtorsko nevarovana glasbena dela, za predvajanje katerih ne potrebuje dovoljenja tožeče stranke, če bi dokazala, da je javnosti priobčevala ljudsko glasbo (3. točka prvega odstavka 9. člena ZASP), glasbena dela, ki niso več avtorsko pravno varovana zaradi poteka 70-letnega roka iz 59. člena ZASP, še neobjavljena glasbena dela (prvi odstavek 147. člena ZASP), ali glasbena dela iz četrtega odstavka 151. člena ZASP, ki jih avtor lahko uveljavlja individualno. Tega pa tožena stranka ni niti zatrjevala. Ugovarjala pa je, da je predvajala le avtorska dela tujih avtorjev, ki so se avtorskim pravicam odpovedali. Pritožbeno sodišče soglaša, da so materialne avtorske pravice (kot civilne pravice) odpovedljive, razen v primerih, ko to po ZASP ni mogoče (šesti odstavek 35. člena, šesti odstavek 37. člena, četrti odstavek 76. člena ZASP). Avtor se pravicam lahko odpove. Se pa strinja s sodiščem prve stopnje, da tožena stranka tega ni dokazala, iz razlogov, kot jih je navedlo sodišče prve stopnje (predzadnji odstavek stran 21 sodbe). Tudi upoštevaje dopis dr. N. z dne 13. 1. 2011 ni uspela izkazati odpovedi materialnih avtorskih pravic vseh avtorjev (glasbe, teksta, priredbe, aranžmaja...), niti ne vsebine odpovedi (za koliko časa, za kakšno predvajanje, za posamezno varovano delo ali več njih, morebiti območje predvajanja, za kakšen medij predvajanja ipd.).
 16. Tožena stranka s svojimi ugovori torej ni uspela. Upoštevaje, da je uporabnik, ki v Republiki Sloveniji javno predvaja že objavljena neodrska glasbena dela svetovnega repertoarja, ki so zaščitena z ZASP, dolžan plačati nadomestilo tožeči stranki (če takšna glasbena dela javno priobčuje brez dovoljenja, je nadomestilo dolžan plačati na podlagi zakona), je odločitev sodišča prve stopnje o (delni) ugoditvi tožbenega zahtevka, pravilna in zakonita (198. člen Obligacijskega zakonika, 81. člen ZASP).
 17. Pač pa je delno utemeljena pritožba tožene stranke zoper odločitev o stroških postopka. Tar. št. 3100 ZVdvT določa, da se nagrada za postopek izvršbe na podlagi verodostojne listine všteje v nagrado za postopek na prvi stopnji, če ta poteka kot nadaljevanje postopka izvršbe na podlagi verodostojne listine, kot je to v konkretnem primeru. Tega pa sodišče prve stopnje pri odmeri stroškov tožeči stranki ni upoštevalo. Iz naslova nagrade za postopek gre tako tožeči stranki le 16,64 EUR (72,80 EUR – 56,16 EUR = 16,64 EUR). V ostalem je pritožba glede priznanja stroškov tožeči stranki, neutemeljena. Pooblaščenka tožeče stranke ima specialna znanja, gre za odvetniško pisarno – patentno zastopstvo, pri čemer je odvetnikov s takšnim specialističnim znanjem v Ljubljani malo. Zato tudi pritožbeno sodišče šteje potne stroške pooblaščenke tožeče stranke iz Kranja v Ljubljano, za potrebne pravdne stroške. Tožena stranka ni izkazala, da je sodišče prve stopnje tožeči stranki priznalo potne stroške za pristope na narok v vsaki od pravdnih zadev (citiranih v pritožbi), katerih naroki so bili opravljeni istočasno. Na neizkazanih trditvah, pa pritožbeno sodišče ne more graditi svoje odločitve. Pritožbeno sodišče tako šteje, da je tožeča stranka do potnih stroškov v tem postopku v celoti upravičena. Potrebni pravdni stroški tožeče stranke sedaj znašajo 180,88 EUR (237,04 EUR – 56,16 EUR = 180,88 EUR), skupaj z 20 % DDV (36,18 EUR) in takso za postopek 70,00 EUR, je to 287,06 EUR oziroma 63 % 180,85 EUR. Glede stroškov tožene stranke se pritožbeno sodišče strinja z odmero po sodišču prve stopnje, da gre toženi stranki pavšalni znesek za plačilo poštnih in telekomunikacijskih storitev (tar. št. 6002) 20,00 EUR, ne pa tudi pavšalni znesek za fotokopiranje ali tiskanje. Tožena stranka te postavke konkretno ni izkazala, ni izkazala, da je fotokopirala ali tiskala 339 strani upravnih ali sodnih spisov potrebnih pri obravnavi zadeve, dokumentov, ki jih je treba dostaviti nasprotni stranki, dokumentov za informiranje stranke, če je bilo treba izdelati več kakor 100 strani ... (tar. št. 6000). Toženi stranki gre torej tako po sodišču prve stopnje odmerjenih 232,07 EUR oziroma 37 % tega zneska, 85,86 EUR. Po medsebojnem pobotanju je sedaj tožena stranka dolžna tožeči stranki povrniti 94,99 EUR stroškov pred sodiščem prve stopnje.
 18. Pritožbeno sodišče je tako pritožbi tožene stranke v stroškovnem delu delno ugodilo, sicer pa pritožbo zavrnilo kot neutemeljeno in sodbo v preostalem izpodbijanem ugodilnem delu, potrdilo (353. člen ZPP).
 19. Ker tožeča stranka s pritožbo ni uspela, sama nosi svoje stroške pritožbenega postopka. Ker stroški odgovora na pritožbo tožene stranke k odločitvi pritožbenega sodišča niso pripomogli, ne gre za potrebne pravdne stroške, zato tudi te stroške tožeča stranka nosi sama. Tožena stranka je s pritožbo uspela v minimalnem obsegu, glede pravdnih stroškov, ki so stranska terjatev, zato tudi tožena stranka sama nosi stroške pritožbe, kakor tudi stroške odgovora na pritožbo tožeče stranke, saj tudi navedbe v tem odgovoru, k odločitvi pritožbenega sodišča niso pripomogle, zato ne gre za potrebne pravdne stroške. Odločitev temelji na določbah 154. in 155. člena ZPP.
 ZASP člen 9, 9/1, 35, 35/6, 26, 26/4, 146, 146/1, 151, 176, 176/1, 176/2.
 VSL sodba II Cp 1317/2012
 P2RvYy0yMDEyMDMyMTEzMDUyOTc3


type: caselaw

text:
5.7.2003 SV Europeiska unionens officiella tidning C 158/21
 Avskrivning av mål C-395/01 ( 1) Avskrivning av mål C-426/01 (1)
 (2003/C 158/36) (2003/C 158/38)
 Genom beslut av den 19 mars 2003 har ordföranden för Genom beslut av den 27 mars 2003 har ordföranden på
 Europeiska gemenskapernas domstol förordnat om avskriv- femte avdelningen vid Europeiska gemenskapernas domstol
 ning av mål C-395/01 (begäran om förhandsavgörande från förordnat om avskrivning av mål C-426/01 (begäran om
 Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg), Her- förhandsavgörande från Tribunal d’instance de Vienne),
 bert Bregenzer. ACCEA Finance SA mot Christian Giner.
 ( 1) EGT C 3, 5.1.2002.
 (1 ) EGT C 3, 5.1.2002.
 Avskrivning av mål C-417/01 ( 1)
 Avskrivning av mål C-432/01 (1)
 (2003/C 158/37)
 (2003/C 158/39)
 Genom beslut av den 25 mars 2003 har ordföranden för
 Europeiska gemenskapernas domstol förordnat om avskriv-
 ning av mål C-417/01 (begäran om förhandsavgörande från Genom beslut av den 25 mars 2003 har ordföranden för
 Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg), Her- Europeiska gemenskapernas domstol förordnat om avskriv-
 bert Bregenzer. ning av mål C-432/01 (begäran om förhandsavgörande från
 Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg), Hel-
 mut Gunz.
 ( 1) EGT C 3, 5.1.2002.
 (1 ) EGT C 3, 5.1.2002.


text:
Décision n° 2018-711 QPC du 8 juin 2018 | Legifrance
 Vous êtes dans : Accueil> Les autres textes législatifs et réglementaires> Décision n° 2018-711 QPC du 8 juin 2018
 JORF n°0131 du 9 juin 2018
 NOR: CSCX1816024S
 (COMMUNAUTÉ D'AGGLOMÉRATION DU GRAND SÉNONAIS)
 Le Conseil constitutionnel a été saisi le 29 mars 2018 par le Conseil d'Etat (décision n° 417024 du 28 mars 2018), dans les conditions prévues à l'article 61-1 de la Constitution, d'une question prioritaire de constitutionnalité. Cette question a été posée pour la communauté d'agglomération du Grand Sénonais par Me Alexandre Ciaudo, avocat au barreau de Dijon. Elle a été enregistrée au secrétariat général du Conseil constitutionnel sous le n° 2018-711 QPC. Elle est relative à la conformité aux droits et libertés que la Constitution garantit :
 - du premier alinéa de l'article L. 5211-28 du code général des collectivités territoriales ;
 - de l'article L. 5211-29 du même code, dans sa rédaction résultant de la loi n° 2015-991 du 7 août 2015 portant nouvelle organisation territoriale de la République ;
 - des mots « Les sommes affectées à chacune des catégories d'établissements publics de coopération intercommunale mentionnées au I de l'article L. 5211-29 sont réparties entre les établissements après prélèvement des sommes nécessaires à l'application des dispositions de l'article L. 5211-33 » figurant au premier alinéa de l'article L. 5211-30 du même code, dans sa rédaction résultant de la loi n° 2011-1977 du 28 décembre 2011 de finances pour 2012 ;
 - du premier alinéa du paragraphe I de l'article L. 5211-33 du même code, dans sa rédaction résultant de la loi n° 2012-1509 du 29 décembre 2012 de finances pour 2013 ;
 - et des mots « Un établissement public de coopération intercommunale à fiscalité propre qui change de catégorie ... perçoit, les deux premières années d'attribution de la dotation dans la nouvelle catégorie ... , une attribution par habitant au moins égale à celle perçue l'année précédente, augmentée comme la dotation forfaitaire prévue à l'article L. 2334-7 » figurant à la première phrase du septième alinéa du paragraphe II du même article, dans sa rédaction résultant de la loi n° 2016-1917 du 29 décembre 2016 de finances pour 2017.
 - la loi n° 2011-1977 du 28 décembre 2011 de finances pour 2012 ;
 - la loi n° 2012-1509 du 29 décembre 2012 de finances pour 2013 ;
 - la loi n° 2015-991 du 7 août 2015 portant nouvelle organisation territoriale de la République ;
 - la loi n° 2015-1785 du 29 décembre 2015 de finances pour 2016 ;
 - la loi n° 2016-1917 du 29 décembre 2016 de finances pour 2017 ;
 - les observations présentées pour la communauté d'agglomération requérante par Me Ciaudo, enregistrées le 19 avril 2018 ;
 - les observations présentées par le Premier ministre, enregistrées le 20 avril 2018 ;
 Après avoir entendu Me Ciaudo, pour la communauté d'agglomération requérante, et M. Philippe Blanc, désigné par le Premier ministre, à l'audience publique du 29 mai 2018 ;
 1. La question prioritaire de constitutionnalité doit être considérée comme portant sur les dispositions applicables au litige à l'occasion duquel elle a été posée. Dès lors, le Conseil constitutionnel est saisi du premier alinéa de l'article L. 5211-28 du code général des collectivités territoriales dans sa rédaction résultant de la loi du 29 décembre 2015 mentionnée ci-dessus.
 2. Le premier alinéa de l'article L. 5211-28 du code général des collectivités territoriales, dans cette rédaction, prévoit :
 « Les établissements publics de coopération intercommunale à fiscalité propre reçoivent, à compter de l'année où ils perçoivent pour la première fois le produit de leur fiscalité, une attribution au titre de la dotation d'intercommunalité calculée selon les modalités définies aux articles L. 5211-30 à L. 5211-35-1 ».
 3. L'article L. 5211-29 du même code, dans sa rédaction résultant de la loi du 7 août 2015 mentionnée ci-dessus, prévoit :
 « I. - Le montant total de la dotation d'intercommunalité visé à l'article L. 5211-28 est fixé chaque année par le comité des finances locales qui le répartit entre les cinq catégories de groupements suivants :
 « 1° Les communautés urbaines, les métropoles, y compris celle d'Aix-Marseille-Provence, la métropole de Lyon ;
 « 2° Les communautés de communes ne faisant pas application des dispositions de l'article 1609 nonies C du code général des impôts ;
 « 3° Les communautés de communes faisant application des dispositions de l'article 1609 nonies C du code général des impôts ;
 « 4° Les syndicats d'agglomération nouvelle ;
 « 5° Les communautés d'agglomération créées avant le 1er janvier 2005 ;
 « II. - A compter de 2011, la dotation moyenne par habitant de la catégorie des communautés d'agglomération est égale à 45,40 €.
 « A compter de 2011, la dotation moyenne par habitant de la catégorie des communautés de communes ne faisant pas application de l'article 1609 nonies C du code général des impôts est égale à 20,05 € par habitant.
 « A compter de 2011, la dotation moyenne par habitant de la catégorie des communautés de communes faisant application des dispositions du même article 1609 nonies C est égale à 24,48 € par habitant.
 « A compter de 2011, la dotation par habitant de la catégorie des communautés de communes qui remplissent les conditions visées à l'article L. 5214-23-1 du présent code est majorée d'une somme lui permettant d'atteindre 34,06 €.
 « Les modalités de répartition de la majoration prévue au précédent alinéa sont précisées à l'article L. 5211-30.
 « La dotation par habitant de la catégorie des communautés urbaines ayant opté pour les dispositions de l'article 1609 nonies C du code général des impôts ne peut être inférieure à celle fixée pour la catégorie des communautés urbaines ne faisant pas application de ces dispositions.
 « Le montant de la dotation d'intercommunalité affecté à la catégorie définie au 1° du I du présent article est celui qui résulte de l'application du 2 du I de l'article L. 5211-30.
 « A compter de 2002, la dotation moyenne par habitant des communautés de communes ne faisant pas application des dispositions de l'article 1609 nonies C du code général des impôts qui perçoivent la dotation d'intercommunalité dans cette catégorie au titre de la deuxième année au moins est majorée, le cas échéant, d'une somme lui permettant d'atteindre le montant de la dotation moyenne par habitant qui leur a été notifiée l'année précédente, augmentée comme la dotation forfaitaire visée à l'article L. 2334-7. Pour l'application de ces dispositions en 2002, la dotation moyenne par habitant prise en compte au titre de 2001 intègre la quote-part de la régularisation de la dotation globale de fonctionnement prévue par l'article L. 1613-2-1. A compter de 2011, le montant moyen par habitant correspondant à la majoration est égal à celui perçu en 2010.
 « Cette majoration est répartie entre les établissements publics de coopération intercommunale bénéficiaires comme les dotations de base et de péréquation auxquelles elle s'ajoute ».
 4. Le premier alinéa de l'article L. 5211-30 du même code, dans sa rédaction résultant de la loi du 28 décembre 2011 mentionnée ci-dessus, prévoit :
 « Les sommes affectées à chacune des catégories d'établissements publics de coopération intercommunale mentionnées au I de l'article L. 5211-29 sont réparties entre les établissements après prélèvement des sommes nécessaires à l'application des dispositions de l'article L. 5211-33 ».
 5. Le premier alinéa du paragraphe I de l'article L. 5211-33 du même code, dans sa rédaction résultant de la loi du 29 décembre 2012 mentionnée ci-dessus, prévoit :
 « Les communautés de communes et les communautés d'agglomération ne peuvent percevoir, à compter de la troisième année d'attribution de la dotation dans la même catégorie, une attribution par habitant inférieure à 95 % de la dotation par habitant perçue l'année précédente ».
 6. La première phrase du septième alinéa du paragraphe II du même article, dans sa rédaction résultant de la loi du 29 décembre 2016 mentionnée ci-dessus, prévoit :
 « Un établissement public de coopération intercommunale à fiscalité propre qui change de catégorie », qui est issu d'une fusion dans le cadre des dispositions de l'article L. 5211-41-3 ou qui fait suite à un ou plusieurs autres établissements publics de coopération intercommunale à fiscalité propre « perçoit, les deux premières années d'attribution de la dotation dans la nouvelle catégorie » ou après la fusion, « une attribution par habitant au moins égale à celle perçue l'année précédente, augmentée comme la dotation forfaitaire prévue à l'article L. 2334-7 ».
 7. La communauté d'agglomération requérante relève qu'il résulte de ces dispositions que, au sein de la catégorie des communautés d'agglomération, celles qui ont plus de trois ans d'existence sont assurées de recevoir 95 % de la dotation d'intercommunalité qu'elles percevaient l'année précédente. Or, compte tenu du contexte de réduction du montant global de l'enveloppe financière consacrée à cette dotation, et à compétences exercées identiques, la différence de traitement qui en résulterait avec les communautés d'agglomération nouvellement créées ou celles résultant de la transformation de communautés de communes, qui ne bénéficient pas d'une garantie équivalente, serait contraire aux principes d'égalité devant la loi et devant les charges publiques.
 8. Par conséquent, la question prioritaire de constitutionnalité porte sur les mots « et les communautés d'agglomération » figurant au premier alinéa du paragraphe I de l'article L. 5211-33 du code général des collectivités territoriales.
 9. Aux termes de l'article 6 de la Déclaration des droits de l'homme et du citoyen de 1789, la loi « doit être la même pour tous, soit qu'elle protège, soit qu'elle punisse ». Le principe d'égalité ne s'oppose ni à ce que le législateur règle de façon différente des situations différentes, ni à ce qu'il déroge à l'égalité pour des raisons d'intérêt général, pourvu que dans l'un et l'autre cas, la différence de traitement qui en résulte soit en rapport direct avec l'objet de la loi qui l'établit.
 10. Selon l'article 13 de la Déclaration de 1789 : « Pour l'entretien de la force publique, et pour les dépenses d'administration, une contribution commune est indispensable : elle doit être également répartie entre tous les citoyens, en raison de leurs facultés ». En particulier, pour assurer le respect du principe d'égalité, le législateur doit fonder son appréciation sur des critères objectifs et rationnels en fonction des buts qu'il se propose. Cette appréciation ne doit cependant pas entraîner de rupture caractérisée de l'égalité devant les charges publiques.
 11. En vertu de l'article L. 5211-28 du code général des collectivités territoriales, les établissements publics de coopération intercommunale à fiscalité propre reçoivent, à compter de l'année où ils perçoivent pour la première fois le produit de leur fiscalité, une attribution au titre de la dotation d'intercommunalité. Le montant global de cette dotation est déterminé, pour chaque catégorie d'établissements publics de coopération intercommunale, par le produit de la population totale de cette catégorie et de la dotation moyenne par habitant fixée à l'article L. 5211-29 du même code. La dotation est ensuite répartie entre les établissements publics composant cette catégorie, en fonction de leur population, de leur coefficient d'intégration fiscale et de leur potentiel fiscal. Toutefois, plusieurs dispositions de l'article L. 5211-33 du même code visent à assurer à certains établissements publics un montant minimum de dotation d'intercommunalité. Ainsi, les dispositions contestées de l'article L. 5211-33 garantissent aux communautés d'agglomération ayant au moins trois ans d'ancienneté de percevoir une attribution par habitant au moins égale à 95 % de celle perçue l'année précédente.
 12. Il résulte de la garantie ainsi prévue par les dispositions contestées une double différence de traitement. La première est établie entre les communautés d'agglomération d'au moins trois ans d'existence et celles nouvellement créées, dont, en vertu des articles L. 5211-32 et L. 5211-33, la dotation est déterminée la première année à partir d'un coefficient d'intégration fiscale moyen, sans application de cette garantie, et la seconde année sous réserve de la garantie de recevoir au moins 95 % de l'attribution par habitant de l'année précédente. La seconde différence de traitement est établie entre les communautés d'agglomération d'au moins trois ans et celles créées à l'issue d'une fusion d'établissements publics de coopération intercommunale ou d'un changement de catégorie d'établissements publics de coopération intercommunale, qui sont assurées, en vertu du septième alinéa du paragraphe II de l'article L. 5211-33, de recevoir, leurs deux premières années d'existence, une dotation au moins égale à celle perçue l'année précédente, dans le cadre de leur catégorie d'origine, augmentée selon la même proportion que la dotation forfaitaire instituée au sein de la dotation globale de fonctionnement.
 13. Toutefois, d'une part, si la garantie contestée assure, selon les cas, une attribution individuelle par habitant supérieure à celle garantie aux communautés d'agglomération nouvellement créées, son montant diminue chaque année, puisqu'elle s'élève à 95 % de l'attribution individuelle par habitant de l'année précédente. La différence de traitement ainsi instaurée n'est donc pas pérenne.
 14. D'autre part, en assortissant l'attribution de la dotation d'intercommunalité de garanties proportionnelles aux attributions individuelles par habitant perçues les années précédentes, le législateur a entendu assurer aux établissements publics de coopération intercommunale la stabilité et la prévisibilité de leurs ressources. Or, à cet égard, les communautés d'agglomération d'au moins trois ans d'existence ne sont pas placées dans la même situation que les établissements publics de coopération intercommunale nouvellement créés, qui n'ont jamais perçu une telle dotation. Elles ne sont pas davantage placées dans la même situation que les communautés d'agglomération issues de la fusion ou de la transformation d'établissements publics, dont l'attribution de dotation d'intercommunalité était, jusqu'alors, déterminée en fonction des règles et de la composition propres à la catégorie dont elles relevaient. Les différences de traitement contestées sont donc justifiées par une différence de situation. Elles sont également en rapport avec l'objet de la loi.
 15. Il résulte de ce qui précède que les griefs tirés de la méconnaissance des principes d'égalité devant la loi et devant les charges publiques doivent être écartés.
 16. Les mots « et les communautés d'agglomération » figurant au premier alinéa du paragraphe I de l'article L. 5211-33 du code général des collectivités territoriales, qui ne méconnaissent aucun autre droit ou liberté que la Constitution garantit, doivent être déclarés conformes à la Constitution.
 Les mots « et les communautés d'agglomération » figurant au premier alinéa du paragraphe I de l'article L. 5211-33 du code général des collectivités territoriales, dans sa rédaction résultant de la loi n° 2012-1509 du 29 décembre 2012 de finances pour 2013, sont conformes à la Constitution.


text:
 2.3.2013
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 63/23
 Prasība, kas celta 2012. gada 21. decembrī — Kaatsu International/ITSB (“KAATSU”)
 (Lieta T-567/12)
 2013/C 63/46
 Tiesvedības valoda — angļu
 Lietas dalībnieki
 Prasītāja: Kaatsu International Co. Ltd (Morningside Drive, Amerikas Savienotās Valstis) (pārstāvis — M. Edenborough, QC)
 Atbildētājs: Iekšējā tirgus saskaņošanas birojs (preču zīmes, paraugi un modeļi)
 Prasītājas prasījumi:
 —
 atcelt apstrīdēto ITSB Apelāciju padomes lēmumu;
 —
 piespriest atbildētājam atlīdzināt prasītājas tiesāšanās izdevumus, kas radušies saistībā ar šo tiesvedību.
 Pamati un galvenie argumenti
 Attiecīgā Kopienas preču zīme: vārdiska preču zīme “KAATSU” attiecībā uz precēm un pakalpojumiem, kas ietilpst 9., 10., 16., 28., 41. un 44. klasē — Kopienas preču zīmes reģistrācijas pieteikums Nr. 10 179 547
 Pārbaudītāja lēmums: Kopienas preču zīmes reģistrācijas pieteikumu noraidīt
 Apelāciju padomes lēmums: apelācijas sūdzību noraidīt
 Izvirzītie pamati: Padomes Regulas (EK) Nr. 207/2009 7. panta 1. punkta b) un c) apakšpunkta pārkāpums


text:
 30.3.2017
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 85/29
 ROZHODNUTIE SPOLOČNÉHO VÝBORU EHP
 č. 212/2015
 z 25. septembra 2015,
 ktorým sa mení príloha II (Technické predpisy, normy, skúšky a certifikácia) k Dohode o EHP [2017/519]
 SPOLOČNÝ VÝBOR EHP,
 so zreteľom na Dohodu o Európskom hospodárskom priestore (ďalej len „Dohoda o EHP“), a najmä na jej článok 98,
 keďže:
 (1)
 Smernica Komisie (EÚ) 2015/565 z 8. apríla 2015, ktorou sa mení smernica 2006/86/ES, pokiaľ ide o určité technické požiadavky na kódovanie ľudských tkanív a buniek (1), sa má začleniť do Dohody o EHP.
 (2)
 Smernica Komisie (EÚ) 2015/566 z 8. apríla 2015, ktorou sa vykonáva smernica 2004/23/ES, pokiaľ ide o postupy overovania ekvivalentných noriem kvality a bezpečnosti dovážaných tkanív a buniek (2), sa má začleniť do Dohody o EHP.
 (3)
 Príloha II k Dohode o EHP by sa preto mala zodpovedajúcim spôsobom zmeniť,
 PRIJAL TOTO ROZHODNUTIE:
 Článok 1
 Kapitola XIII prílohy II k Dohode o EHP sa mení takto:
 1.
 V bode 15z (smernica Komisie 2006/86/ES) sa dopĺňa tento text:
 „, zmenené týmto právnym predpisom:
 —
 32015 L 0565: smernica Komisie (EÚ) 2015/565 z 8. apríla 2015 (Ú. v. EÚ L 93, 9.4.2015, s. 43).“
 2.
 Za bod 16 [nariadenie Európskeho parlamentu a Rady (EÚ) č. 658/2014] sa vkladá tento bod:
 „17.
 32015 L 0566: smernica Komisie (EÚ) 2015/566 z 8. apríla 2015, ktorou sa vykonáva smernica 2004/23/ES, pokiaľ ide o postupy overovania ekvivalentných noriem kvality a bezpečnosti dovážaných tkanív a buniek (Ú. v. EÚ L 93, 9.4.2015, s. 56).“
 Článok 2
 Znenie smerníc (EÚ) 2015/565 a (EÚ) 2015/566 v islandskom a nórskom jazyku, ktoré sa uverejní v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie, je autentické.
 Článok 3
 Toto rozhodnutie nadobúda účinnosť 26. septembra 2015 pod podmienkou, že boli doručené všetky oznámenia podľa článku 103 ods. 1 Dohody o EHP (*1).
 Článok 4
 Toto rozhodnutie sa uverejní v oddiele EHP Úradného vestníka Európskej únie a v dodatku EHP k Úradnému vestníku Európskej únie.
 V Bruseli 25. septembra 2015
 Za Spoločný výbor EHP
 predsedníčka
 Ingrid SCHULERUD
 (1) Ú. v. EÚ L 93, 9.4.2015, s. 43.
 (2) Ú. v. EÚ L 93, 9.4.2015, s. 56.
 (*1) Ústavné požiadavky neboli oznámené.


text:
 1.8.2009
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 180/22
 Rozsudok Súdneho dvora (siedma komora) z 18. júna 2009 — Komisia Európskych spoločenstiev/Rakúska republika
 (Vec C-422/08) (1)
 (Nesplnenie povinnosti členským štátom - Smernica 2004/35/ES - Environmentálna zodpovednosť - Prevencia a odstraňovanie environmentálnych škôd - Neprebratie v stanovenej lehote)
 2009/C 180/37
 Jazyk konania: nemčina
 Účastníci konania
 Žalobkyňa: Komisia Európskych spoločenstiev (v zastúpení: U. Wölker a B. Schöfer, splnomocnení zástupcovia)
 Žalovaná: Rakúska republika (v zastúpení: E. Riedl, splnomocnený zástupca)
 Predmet veci
 Nesplnenie povinnosti členským štátom — Neprijatie predpisov potrebných na dosiahnutie súladu so smernicou Európskeho parlamentu a Rady 2004/35/ES z 21. apríla 2004 o environmentálnej zodpovednosti pri prevencii a odstraňovaní environmentálnych škôd (Ú. v. EÚ L 143, s. 56; Mim. vyd. 15/008, s. 357) v stanovenej lehote
 Výrok rozsudku
 1.
 Rakúska republika si tým, že v stanovenej lehote neprijala všetky zákony, iné právne predpisy a správne opatrenia potrebné na dosiahnutie súladu so smernicou Európskeho parlamentu a Rady 2004/35/ES z 21. apríla 2004 o environmentálnej zodpovednosti pri prevencii a odstraňovaní environmentálnych škôd, nesplnila povinnosti, ktoré jej vyplývajú z tejto smernice.
 2.
 Rakúska republika je povinná nahradiť trovy konania.
 (1) Ú. v. EÚ C 301, 22.11.2008.


text:
 Tarluithe
 Cailleadh 137,000 duine i gcrith talún i Hokkaidō i dtuaisceart na Seapáine.
 Rinne John Hadley (i Sasana) agus Thomas Godfrey (i bPennsylvania), go neamhspleách ar a chéile, na chéad ochtamháin, gléas a chuir ar chumas na maraithe domhanleithead a dhéanamh amach.
 Breitheanna
 13 Bealtaine — Charles Watson-Wentworth, Príomh-Aire na Breataine
 26 Meitheamh — Charles Messier, réalteolaí Francach
 12 Iúil — Josiah Wedgewood, criadóir Sasanach (b. 1795)
 8 Nollaig — Jan Ingenhousz, fiseolaí Ollannach (b. 1799)
 (Níltear cinnte faoin bhliain) 10 Samhain - Oliver Goldsmith, file agus scríbhneoir Éireannach (b. 1774)
 Básanna
 19 Eanáir - Peadar II na Rúise, sár (r. 1815)
 Blianta


text:
 8.3.2014
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 71/30
 Rozsudok Súdu pre verejnú službu (druhá komora) z 30. septembra 2013 — Possanzini/Frontex
 (Vec F-124/11) (1)
 (Verejná služba - Zamestnanci Frontex-u - Dočasný zamestnanec - Správa o služobnom postupe obsahujúca negatívne hodnotenia overovateľa, ktoré neboli oznámené dotknutému subjektu - Nepredĺženie zmluvy na dobu určitú - Rozhodnutie založené na stanovisku overovateľa - Právo na obranu - Porušenie - Spor finančného charakteru - Neobmedzená právomoc)
 (2014/C 71/57)
 Jazyk konania: angličtina
 Účastníci konania
 Žalobca: Daniele Possanzini (Pisa, Taliansko) (v zastúpení: S. Pappas, advokát)
 Žalovaná: Európska agentúra pre riadenie operačnej spolupráce na vonkajších hraniciach členských štátov Európskej únie (Frontex) (v zastúpení: S. Vuorensola a H. Caniard, splnomocnení zástupcovia, za právnej pomoci D. Waelbroeck a A. Duron, advokáti)
 Predmet veci
 Návrh na zrušenie rozhodnutia, ktorým bolo zrušené rozhodnutie o predĺžení pracovnej zmluvy žalobcu ako dočasného zamestnanca
 Výrok rozsudku
 1.
 Rozhodnutie z 28. marca 2011 o nepredĺžení pracovnej zmluvy D. Possanziniho ako dočasného zamestnanca, ktoré prijal výkonný riaditeľ Európskej agentúry pre riadenie operačnej spolupráce na vonkajších hraniciach členských štátov Európskej únie, sa zrušuje.
 2.
 Európska agentúra pre riadenie operačnej spolupráce na vonkajších hraniciach členských štátov Európskej únie je povinná zaplatiť D. Possanzinimu sumu 5 000 eur ako náhradu ujmy.
 3.
 Európska agentúra pre riadenie operačnej spolupráce na vonkajších hraniciach členských štátov Európskej únie znáša svoje vlastné trovy konania a je povinná nahradiť trovy konania, ktoré vznikli D. Possanzinimu.
 (1) Ú. v. EÚ C 25, 28.1.2012, s. 72.