type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
18.12.2004
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 C 314/3
 Ricorso della Commissione delle Comunità europee contro la sentenza del Tribunale di primo grado delle Comunità europee (Quarta Sezione ampliata) 1o luglio 2004, causa T-308/00, Salzgitter AG, sostenuta dalla Repubblica federale di Germania, contro Commissione delle Comunità europee, proposto il 23 settembre 2004 (Fax: 16 9 04)
 (Causa C-408/04 P)
 (2004/C 314/06)
 Il 23 settembre 2004 (Fax: 16.9.04) la Commissione delle Comunità europee, rappresentata dagli agenti Viktor Kreutschitz e Michael Niejahr, con domicilio eletto in Lussemburgo, ha proposto dinanzi alla Corte di Giustizia delle Comunità europee un ricorso contro la sentenza pronunciata dal Tribunale di primo grado delle Comunità europee (Quarta Sezione ampliata) il 1o luglio 2004, nella causa T-308/00, Salzgitter AG, sostenuta dalla Repubblica federale di Germania, contro Commissione delle Comunità europee.
 La ricorrente chiede che la Corte voglia:
 1.
 annullare la sentenza del Tribunale di primo grado 1o luglio 2004, causa T-308/00 (1), Salzgitter AG contro Commissione delle Comunità europee;
 2.
 rinviare la causa al Tribunale di primo grado ai fini della decisione;
 3.
 condannare la Salzgitter AG alle spese.
 Motivi e principali argomenti:
 Con la sentenza impugnata il Tribunale di primo grado ha annullato gli artt. 2 e 3 della decisione della Commissione n. 2000/797/CECA, riguardante aiuti di Stato concessi dalla Germania a favore di Salzgitter AG, Preussag Stahl AG e delle controllate del gruppo operanti nel settore siderurgico. Con le disposizioni annullate la Commissione aveva imposto alla Repubblica federale di Germania di recuperare dai beneficiari gli aiuti dichiarati illegittimi e incompatibili.
 Non è stato annullato l'art. 1 della detta decisione, con il quale la Commissione ha dichiarato non compatibili con il mercato comune gli aiuti di Stato che consistevano in ammortamenti speciali e riserve esenti da imposta, concessi alla ricorrente a norma dell'art. 3 del Zonenrandförderungsgesetz per una base ammissibile di DEM 484 milioni e DEM 367 milioni rispettivamente. Il Zonenrandförderungsgesetz era una legge tedesca, che la Commissione ha autorizzato in conformità all'art. 92, n. 2, lett. c), del Trattato CE [divenuto art. 87, n. 2, lett. c), CE]. Nel Trattato CECA non era contenuta una disposizione analoga. Gli aiuti erogati alla Salzgitter AG non sono quindi compatibili con il mercato comune, ma non possono essere recuperati.
 La sentenza si fonda sostanzialmente sulla considerazione secondo cui la situazione derivata dall'adozione del secondo e del terzo codice degli aiuti alla siderurgia era caratterizzata da elementi di incertezza e oscurità, imputabili alla Commissione.
 Contro la detta pronuncia la ricorrente deduce i seguenti quattro motivi:
 In primo luogo, se il Tribunale di primo grado definisce la situazione scaturita dall'adozione del primo, del secondo e del terzo codice degli aiuti di Stato come «caratterizzata da elementi di incertezza e oscurità», si pone in tal modo in contrasto con la propria giurisprudenza. Secondo la sentenza del Tribunale di primo grado 31 marzo 1998, causa T-129/96, Preussag Stahl/Commissione, Racc. pag. II-609, punto 43, le deroghe previste dai codici al principio del divieto assoluto di aiuti sancito dall'art. 4, lett. c), del Trattato CECA potrebbero valere solo per i periodi di tempo previsti dai codici stessi. Da tale giurisprudenza, confermata dalla Corte di Giustizia, consegue che né il primo né il secondo codice degli aiuti alla siderurgia, dopo la loro rispettiva abrogazione il 31 dicembre 1981 ed il 31 dicembre 1985, potevano produrre effetti giuridici. Dall'entrata in vigore del terzo codice degli aiuti alla siderurgia era evidente che la Commissione sarebbe stata informata «dei progetti intesi ad applicare al settore siderurgico regimi di aiuti sui quali essa si è già pronunciata sulla base delle disposizioni del trattato CEE» (art. 6, n. 1, del terzo codice degli aiuti alla siderurgia, GU L 340 del 18.12.1985, pag. 1). Ora, però, i primi due codici degli aiuti alla siderurgia non stati applicati nella decisione impugnata e non sono nemmeno rilevanti per la causa. In ogni caso, contrariamente a quanto statuito dalla sentenza impugnata, essi non potrebbero produrre alcun effetto al di fuori dell'ambito CECA.
 In secondo luogo il Tribunale non ha richiesto alcuna prova del fatto che la Commissione effettivamente avesse «conoscenza degli aiuti concessi alla ricorrente». Oltre a ciò, il Tribunale ha trascurato di approfondire la questione se i resoconti, regolarmente trasmessi dalla ricorrente, di fatto lasciassero trasparire aiuti non notificati.
 In terzo luogo il Tribunale sembra partire dal presupposto che i documenti comunicati alla Commissione al di fuori del procedimento previsto dall'art. 88 CE possono escludere l'obbligo di restituzione degli aiuti illegittimi, per effetto del semplice richiamo, da parte della ricorrente, al principio della certezza del diritto.
 Infine, la sentenza potrebbe nuocere al sistema di controllo degli aiuti effettuato dalla Commissione, in quanto essa si discosta dalla costante giurisprudenza della Corte di Giustizia, secondo la quale le imprese beneficiarie di un aiuto possono fare legittimo affidamento, in linea di principio, sulla regolarità dell'aiuto stesso solamente qualora questo sia stato concesso nel rispetto della procedura prevista. Un operatore economico diligente, infatti, deve normalmente essere in grado di accertarsi che tale procedura sia stata rispettata (sentenza della Corte di Giustizia 20 settembre 1990, causa C-5/89, Commissione/ Germania, Racc. pag. I-3437, punto 14). In questa giurisprudenza la Corte di Giustizia ha chiarito che le imprese beneficiarie non possono invocare il legittimo affidamento derivante dal principio della certezza del diritto per evitare il rimborso degli aiuti statali non compatibili con il mercato comune.
 (1) GU C 239 del 25.9.2004.


type: contracts

text:
 Важна правна забележка
 |
 22003D0144
 Официален вестник n° L 041 , 12/02/2004 стр. 0027 - 0028 специално чешко издание глава 11 том 08 стр. 465 - 466 специално испанско издание глава 11 том 08 стр. 465 - 466 специално унгарско издание глава 11 том 08 стр. 465 - 466 специално литвийско издание глава 11 том 08 стр. 465 - 466 LV.ES глава 11 том 08 стр. 465 - 466 MT.ES глава 11 том 08 стр. 465 - 466 PL.ES глава 11 том 08 стр. 465 - 466 SK.ES глава 11 том 08 стр. 465 - 466 специално словенско издание глава 11 том 08 стр. 465 - 466
 Решение на Съвместния комитет на ЕИПNo 144/2003от 7 ноември 2003 годиназа изменение на приложение II (Технически правила, стандарти, изпитвания и сертифициране) към Споразумението за ЕИПСЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство, изменено с Протокол за адаптиране на Споразумението за Европейското икономическо пространство, оттук нататък наричано "Споразумението", и по-специално член 98 от него,като има предвид, че:(1) Приложение II към споразумението беше изменено от Решение No 108/2003 на Съвместния комитет на ЕИП от 26 септември 2003 г. [1].(2) Регламент (ЕО) No 61/2003 на Комисията от 15 януари 2003 г. за изменение на приложения I и II към Регламент (ЕИО) No 2377/90 на Съвета за определяне на процедура на Общността да установяване на максимални ограничения за утайки на ветеринарномедицински продукти в храни от животински произход [2], следва да бъде включен в споразумението,РЕШИ СЛЕДНОТО:Член 1.Следното тире се добавя към точка 14 (Регламент (ЕИО) No 2377/90 на Съвета) от глава XIII на приложение II към споразумението:- "— 32003R0061: Регламент (ЕО) No 61/2003 на Комисията от 15 януари 2003 г. (ОВ L 11, 16.1.2003 г., стр. 12)."Член 2Текстът на Регламент (ЕО) No 61/2003 на исландски и норвежки език се публикуват в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз и имат еднаква сила.Член 3Настоящото решение влиза в сила на 8 ноември 2003 г., при условие че всички нотификации до Съвместния комитет на ЕИП съгласно член 103, параграф 1 са направени [***].Член 4Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз.Съставено в Брюксел на 7 ноември 2003 година.За Съвместния комитет на ЕИППредседателН. С. Принц Nikolaus von Liechtenstein[1] ОВ L 331, 18.12.2003 г., стр. 20.[2] ОВ L 11, 16.1.2003 г., стр. 12.[***] Не са посочени конституционни изисквания.--------------------------------------------------


text:
 Avis juridique important
 |
 21993A1231(06)
 Briefwisseling inzake artikel 4 van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Hongarije betreffende de wederzijdse bescherming van en de controle op wijnbenamingen - Gezamenlijke verklaring - Verklaring van de Gemeenschap
 Publicatieblad Nr. L 337 van 31/12/1993 blz. 0169 - 0171 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 55 blz. 0089 Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 55 blz. 0089
 Briefwisseling inzake artikel 4 van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Hongarije betreffende de wederzijdse bescherming van en de controle op wijnbenamingenBrief nr. 1 Brussel, . . .Mijnheer,Ik heb de eer te verwijzen naar de vandaag ondertekende Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Hongarije betreffende de wederzijdse bescherming van en de controle op de wijnbenamingen, en met name op artikel 4, lid 3.Ik moge u dienaangaande het volgende bevestigen:1. Gedurende een overgangsperiode van 13 jaar na de inwerkingtreding van genoemde Overeenkomst, vormt de toepassing van deze Overeenkomst geen beletsel voor het geoorloofd gebruik van de benaming "Tokay" voor de omschrijving en de aanbieding van bepaalde Italiaanse v.p.q.r.d., voor zover aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:Onverminderd de bijzondere communautaire bepalingen, en, eventueel meer stringente nationale bepalingen, moet deze wijn:- zijn verkregen uit druiven van het ras "Tokay friulano";- zijn bereid uit druiven die alle geoogst zijn in de Italiaanse regio's Veneto of Friuli;- worden omschreven en aangeboden onder de naam van het ras "Tokay friulano" of het synoniem ervan "Tokay italico", waarbij de twee termen van deze namen samen moeten worden vermeld zonder tussenvermelding en in letters van hetzelfde type en dezelfde afmetingen, op dezelfde hoogte en los van de naam van de geografische eenheid waaruit de wijn afkomstig is. Bovendien mogen de afmetingen van de voor het vermelden van deze termen gebruikte letters niet groter zijn dan die van de voor het vermelden van de naam van de betrokken geografische eenheid gebruikte letters;- buiten het grondgebied van Hongarije in de handel worden gebracht.2. Er wordt evenwel overeengekomen dat het geoorloofd gebruik van de term "Tokay" voor de omschrijving van de betrokken v.q.p.r.d., in andere omstandigheden dan die welke zijn vermeld in punt 1, verder kan worden toegestaan gedurende een termijn van een jaar te rekenen vanaf de inwerkingtreding van deze Overeenkomst.3. Er wordt overeengekomen dat de betrokken v.q.p.r.d. die zijn omschreven en worden aangeboden overeenkomstig de bepalingen die vóór het verstrijken van de in punt 1 bedoelde overgangsperiode, ter zake van toepassing waren, in het verkeer mogen worden gebracht totdat de voorraden uitgeput zijn.4. Onverminderd het bepaalde in punt 3, loopt de mogelijkheid om de benaming "Tokay" te gebruiken overeenkomstig de in punt 1 bepaalde voorwaarden, af aan het einde van de in datzelfde punt vermelde overgangsperiode.Ik moge u verzoeken mij te willen meedelen dat de Regering van Hongarije met het bovenstaande instemt.Gelieve, mijnheer, de verzekering van mijn bijzondere hoogachting te aanvaarden.Namens de Raadvan de Europese UnieBrief nr. 2 Brussel, . . .Mijnheer,Ik heb de eer u de ontvangst te bevestigen van uw brief van heden, welke als volgt luidt:"Ik heb de eer te verwijzen naar de vandaag ondertekende Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Hongarije betreffende de wederzijdse bescherming van en de controle op de wijnbenaming, en met name op artikel 4, lid 3.Ik moge U dienaangaande het volgende bevestigen:1. Gedurende een overgangsperiode van 13 jaar na de inwerkingtreding van de genoemde Overeenkomst, vormt de toepassing van deze Overeenkomst geen beletsel voor het geoorloofd gebruik van de benaming "Tokay" voor de omschrijving en de aanbieding van bepaalde Italiaanse v.q.p.r.d., voor zover aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:Onverminderd de bijzondere communautaire bepalingen, en, eventueel meer stringente nationale bepalingen, moet deze wijn:- zijn verkregen uit druiven van het ras "Tokay friulano";- zijn bereid uit druiven die alle geoogst zijn in de Italiaanse regio's Veneto of Friuli;- worden omschreven en aangeboden onder de naam van het ras "Tokay friulano" of het synoniem ervan "Tokay italico", waarbij de twee termen van deze namen samen moeten worden vermeld zonder tussenvermelding en in letters van hetzelfde type en dezelfde afmetingen, op dezelfde hoogte en los van de naam van de geografische eenheid waaruit de wijn afkomstig is. Bovendien mogen de afmetingen van de voor het vermelden van deze termen gebruikte letters niet groter zijn dan die van de voor het vermelden van de naam van de betrokken geografische eenheid gebruikte letters;- buiten het grondgebied van Hongarije in de handel worden gebracht.2. Er wordt evenwel overeengekomen dat het geoorloofd gebruik van de term "Tokay" voor de omschrijving van de betrokken v.q.p.r.d., in andere omstandigheden dan die welke zijn vermeld in punt 1, verder kan worden toegestaan gedurende een termijn van een jaar te rekenen vanaf de inwerkingtreding van deze Overeenkomst.3. Er wordt overeengekomen dat de betrokken v.q.p.r.d. die zijn omschreven en worden aangeboden overeenkomstig de bepalingen die vóór het verstrijken van de in punt 1 bedoelde overgangsperiode, ter zake van toepassing waren, in het verkeer mogen worden gebracht totdat de voorraden uitgeput zijn.4. Onverminderd het bepaalde in punt 3, loopt de mogelijkheid om de benaming "Tokay" te gebruiken overeenkomstig de in punt 1 bepaalde voorwaarden, af aan het einde van de in datzelfde punt vermelde overgangsperiode.Ik moge u verzoeken mij te willen meedelen dat de Regering van Hongarije met het bovenstaande instemt.".Ik kan bevestigen dat mijn Regering met de inhoud van uw brief instemt.Gelieve, mijnheer, de verzekering van mijn bijzondere hoogachting te aanvaarden.Voor de Regering vande Republiek HongarijeGEZAMENLIJKE VERKLARING BETREFFENDE ARTIKEL 4, LID 1, ONDER b), VAN DE OVEREENKOMST In verband met artikel 4, lid 1, onder b), eerste alinea, komen de overeenkomstsluitende partijen overeen dat, indien in de toekomst bij onderhandelingen tussen de Gemeenschap en een derde land, een probleem zou rijzen in verband met de naam "Pannónia", de Gemeenschap en Hongarije overleg zullen plegen om voor dit probleem een aanvaardbare oplossing te vinden.GEZAMENLIJKE VERKLARING BETREFFENDE ARTIKEL 4, LID 5, VAN DE OVEREENKOMST In verband met artikel 4, lid 5, onder a), verklaren de overeenkomstsluitende partijen dat hun ten tijde van de onderhandelingen geen specifieke gevallen bekend waren waarop de bepalingen van dit artikel van toepassing waren.In artikel 4, lid 5, onder b), komen de overeenkomstsluitende partijen overeen dat alle afgeleide vormen van de naam "Tokay" (b. v. Tokajske, Tokayer, enz.) op grond van dit artikel voor Hongarije beschermd zijn.VERKLARING VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAP INZAKE HET TOTALE ALCOHOLGEHALTE VAN BEPAALDE UIT HONGARIJE INGEVOERDE KWALITEITSWIJNEN De Gemeenschap stemt erin toe dat voor onbeperkte tijd de in artikel 3 van Verordening (EEG) nr. 3677/89 bedoelde afwijking wordt toegestaan voor het totale alcoholgehalte van bepaalde uit Hongarije ingevoerde wijnen van hoge kwaliteit. Deze afwijking zal uiterlijk van toepassing worden op de dag van de inwerkingtreding van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Hongarije betreffende de wederzijdse bescherming van en controle op wijnbenamingen.


text:
 4.8.2007
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 C 183/11
 Arrêt de la Cour (deuxième chambre) du 14 juin 2007 (demande de décision préjudicielle du Obvodní soud pro Prahu 3 — République tchèque) — Telefónica O2 Czech Republic a.s., anciennement Český Telecom as/Czech On Line as
 (Affaire C-64/06) (1)
 (Communications électroniques - Réseaux et services - Cadre réglementaire commun - Entreprise dominante - Obligation d'interconnexion avec d'autres opérateurs - Dispositions transitoires - Directive 97/33)
 (2007/C 183/18)
 Langue de procédure: le tchèque
 Juridiction de renvoi
 Obvodní soud pro Prahu 3
 Parties dans la procédure au principal
 Partie requérante: Telefónica O2 Czech Republic as, anciennement Český Telecom as
 Partie défenderesse: Czech On Line as
 Objet
 Demande de décision préjudicielle — Obvodní soud pro Prahu 3 (République tchèque) — Interprétation des dispositions de la directive 2002/19/CE du Parlement européen et du Conseil, du 7 mars 2002, relative à l'accès aux réseaux de communications électroniques et aux ressources associées, ainsi qu'à leur interconnexion (directive «accès») (JO L 108, p. 7), ainsi que de la directive 2002/21/CE du Parlement européen et du Conseil, du 7 mars 2002, relative à un cadre réglementaire commun pour les réseaux et services de communications électroniques (directive «cadre») (JO L 108, p. 33) — Obligation, imposée par l'autorité réglementaire nationale à une entreprise disposant d'une puissance significative sur le marché des télécommunications, de conclure un contrat d'interconnexion de réseaux avec un autre opérateur, au terme d'une procédure administrative s'étant en majeure partie déroulée avant l'adhesion à l'UE et n'ayant pas été précédée par une procédure d'analyse de marché
 Dispositif
 En vertu des dispositions transitoires de la directive 2002/19/CE du Parlement européen et du Conseil, du 7 mars 2002, relative à l'accès aux réseaux de communications électroniques et aux ressources associées, ainsi qu'à leur interconnexion (directive «accès»), et de la directive 2002/21/CE du Parlement européen et du Conseil, du 7 mars 2002, relative à un cadre réglementaire commun pour les réseaux et services de communications électroniques (directive «cadre»), le Český telekomunikační úřad était en droit d'examiner l'obligation, pour une entreprise de télécommunications disposant d'une puissance significative sur le marché, au sens de la directive 97/33/CE du Parlement européen et du Conseil, du 30 juin 1997, relative à l'interconnexion dans le secteur des télécommunications en vue d'assurer un service universel et l'interopérabilité par l'application des principes de fourniture d'un réseau ouvert (ONP), telle que modifiée par la directive 98/61/CE du Parlement européen et du Conseil, du 24 septembre 1998, de conclure un accord d'interconnexion de son réseau avec celui d'un autre opérateur, postérieurement au 1er mai 2004, dans le cadre des dispositions de la directive 97/33, telle que modifiée.
 (1) JO C 121 du 20.5.2006.