type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
20.6.2009
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 C 141/22
 Appel iværksat den 18. marts 2009 af Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber til prøvelse af dom afsagt den 18. december 2008 af Retten i Første Instans (Tredje Udvidede Afdeling) i de forenede sager T-211/04 og T-215/04, Government of Gibraltar og Det Forenede Kongerige mod Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber
 (Sag C-106/09 P)
 2009/C 141/41
 Processprog: engelsk
 Parter
 Appellant: Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber (ved R. Lyal, V. Di Bucci og N. Khan, som befuldmægtigede)
 De andre parter i appelsagen: Government of Gibraltar, Det Forenede Kongerige Storbritannien og Nordirland og Kongeriget Spanien
 Appellanten har nedlagt følgende påstande
 —
 Dom afsagt den 18. december 2008 af Retten i Første Instans (Tredje Udvidede Afdeling) i de forenede sager T-211/04 og T-215/04, Government of Gibraltar og Det Forenede Kongerige mod Kommissionen, der blev meddelt Kommissionen den 5. januar 2009, ophæves.
 —
 I de annullationssøgsmål, der er anlagt af Government of Gibraltar og Det Forenede Kongerige, frifindes Kommissionen.
 —
 Government of Gibraltar og Det Forenede Kongerige tilpligtes at betale sagens omkostninger.
 —
 Subsidiært hjemvises sagerne til Retten til fornyet behandling og
 —
 afgørelsen om sagens omkostninger i første instans og under appelsagen udsættes.
 Anbringender og væsentligste argumenter
 Kommissionen har gjort gældende, at den appellerede dom bør ophæves af følgende grunde:
 Retten har foretaget en urigtig bedømmelse af forholdet mellem artikel 87, stk. 1, EF og medlemsstaternes kompetence på skatteområdet.
 Retten har foretaget en urigtig fortolkning og anvendelse af artikel 87, stk. 1, EF, idet den opstillede en uberettiget begrænsning vedrørende bedømmelsen af foranstaltninger, der er under mistanke for at udgøre statsstøtte.
 Retten har foretaget en urigtig fortolkning og anvendelse af artikel 87, stk. 1, EF, idet den opstillede en uberettiget begrænsning af udøvelsen af prøvelsesretten i forhold til fastlæggelsen af, hvad der udgør et almindeligt eller »normalt« skattesystem.
 Retten har foretaget en urigtig fortolkning og anvendelse af artikel 87, stk. 1, EF, idet den lagde til grund, at et almindeligt eller »normalt« skattesystem kan være en følge af anvendelse af forskellige fremgangsmåder vedrørende forskellige skatteydere.
 Retten har foretaget en urigtig fortolkning og anvendelse af artikel 87, stk. 1, EF, idet den lagde til grund, at Kommissionen havde undladt at fastlægge det almindelige eller »normale« skattesystem og at foretage den fornødne bedømmelse med henblik på at godtgøre de omhandlede foranstaltningers selektive karakter.
 Retten har foretaget en urigtig fortolkning og anvendelse af artikel 87, stk. 1, EF, idet den undlod at undersøge de tre selektive elementer vedrørende selektivitet, der er anført i den anfægtede beslutning.


type: other

text:
Wanneer is er een dienstbetrekking?
 Een van de voorwaarden voor het bestaan van een arbeidsovereenkomst is dat de werkgever een verplichting tot loonbetaling heeft. De Hoge Raad oordeelde dat de verplichting tot loonbetaling is niet afhankelijk van de hoogte van de beloning. De Hoge Raad bevestigde tevens dat in deze casus de verplichting om in een gezagsverhouding gedurende zekere tijd arbeid te verrichten ontbrak
 De Centrale Raad van Beroep is de hoogste nationale rechter op het gebied van de sociale verzekeringen. Tegen uitspraken van de Centrale Raad kan in een beperkt aantal gevallen beroep in cassatie bij de Hoge Raad worden ingesteld. Het moet dan gaan om de uitleg van begrippen als loon, arbeid in dienstbetrekking en werknemer.
 De Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA) verwijst voor de uitleg van het begrip werknemer naar de Ziektewet (ZW). Volgens de ZW is werknemer de natuurlijke persoon die in privaatrechtelijke dienstbetrekking staat. Dat doet zich voor als er een arbeidsovereenkomst in de zin van het Burgerlijk Wetboek bestaat. Een van de voorwaarden voor het bestaan van een arbeidsovereenkomst is dat de werkgever een verplichting tot loonbetaling heeft. De Hoge Raad oordeelde dat het bestaan van de verplichting tot loonbetaling niet afhankelijk is van de hoogte van de beloning.
 In zijn uitspraak, die tot dit arrest van de Hoge Raad leidde, oordeelde de Centrale Raad van Beroep dat niet was voldaan aan de overige eisen van een privaatrechtelijke dienstbetrekking. De verplichting om in een gezagsverhouding gedurende zekere tijd arbeid te verrichten ontbrak namelijk. Volgens de Hoge Raad is dat oordeel van de Centrale Raad van Beroep juist. Het beroep in cassatie tegen de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep was daarom ongegrond.
 Voor een dienstbetrekking dient aan alle voorwaarden te worden voldaan. Van belang is dat de werkgever een beloning betaald. De hoogte van de beloning (in casu 80 eurocent per uur) is daarbij niet van belang. Als de werknemer echter geen verplichting heeft om de arbeid te verrichten dan is alsnog geen sprake van een dienstbetrekking.
 LJN BY6888, Hoge Raad, 12/02504
 Datum uitspraak: 15-03-2013
 Datum publicatie: 15-03-2013
 Inhoudsindicatie: Artikel 116 Wet WIA. Artikel 8, lid 1, Wet WIA. Begrip werknemer. Artikel 3, lid 1, Ziektewet. Omvang van het loon niet relevant in de beoordeling of sprake is van een privaatrechtelijke dienstbetrekking. I.c. toch geen dienstbetrekking omdat niet kan worden gezegd dat op belanghebbende de verplichting rustte om in het kader van een gezagsverhouding gedurende zekere tijd arbeid te verrichten.
 Nr. 12/02504
 gewezen op het beroep in cassatie van X te Z (hierna: belanghebbende) tegen de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 4 april 2012, nr. 10/6111 WIA, betreffende een besluit ingevolge de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (hierna: de Wet WIA).
 1. Geding in feitelijke instanties
 Bij besluit van 5 juni 2009 heeft het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: het UWV) bepaald dat belanghebbende geen recht heeft op een vervoersvoorziening overeenkomstig artikel 35, lid 2, aanhef en letter a, van de Wet WIA.
 Het UWV heeft het tegen dit besluit gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
 De Rechtbank te Utrecht (nr. SBR 09/3742) heeft het tegen die uitspraak ingestelde beroep gegrond verklaard.
 Het UWV heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld bij de Centrale Raad.
 De Centrale Raad heeft de aangevallen uitspraak vernietigd en het bij de Rechtbank ingestelde beroep ongegrond verklaard. De uitspraak van de Centrale Raad is aan dit arrest gehecht.
 De Advocaat-Generaal P.J. Wattel heeft op 27 november 2012 geconcludeerd tot gegrondverklaring van het beroep in cassatie van belanghebbende.
 Het UWV heeft schriftelijk op de conclusie gereageerd.
 3.1.1. Belanghebbende is geboren in 1960. Hij is sinds 1981 volledig arbeidsongeschikt. Hij heeft sinds 1994 een uitkering op grond van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening militairen (hierna: Wamil-uitkering), berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100 percent.
 3.1.2. Belanghebbende is sinds 1981 ongeveer drie halve dagen per week werkzaam als vakkenvuller bij (rechtsvoorgangers van) Albert Heijn. Hij krijgt hiervoor een vergoeding van ongeveer € 0,80 bruto per uur. Albert Heijn houdt loonheffing in en draagt premies werknemersverzekeringen af over de vergoeding. Bij ziekte van belanghebbende wordt de vergoeding doorbetaald.
 3.1.3. Belanghebbende heeft sinds 1981 een vergoeding voor woon-werkverkeer en een leefkilometervergoeding ontvangen van (rechtsvoorgangers van) het UWV. Deze vergoeding is beëindigd na de inwerkingtreding van de Wet maatschappelijke ondersteuning. Belanghebbende heeft in verband daarmee bij het UWV een aanvraag ingediend voor een reiskostenvergoeding. Deze aanvraag is door het UWV aangemerkt als aanvraag voor een vervoersvoorziening die ertoe strekt dat hij zijn werkplek kan bereiken als bedoeld in artikel 35, lid 2, aanhef en letter a, van de Wet WIA.
 3.2. Voor de Centrale Raad was in geschil of de arbeidsverhouding tussen belanghebbende en Albert Heijn is aan te merken als een privaatrechtelijke dienstbetrekking.
 3.2.1. De Centrale Raad heeft geoordeeld dat voor een aanspraak op de hiervoor in 3.1.3 bedoelde vervoersvoorziening op grond van artikel 35, lid 1, van de Wet WIA is vereist dat belanghebbende arbeid in dienstbetrekking verricht, dat belanghebbende hiertoe werknemer in de zin van artikel 8, lid 1, van de Wet WIA dient te zijn en dat dit laatste het geval is indien belanghebbende in privaatrechtelijke dienstbetrekking staat.
 3.2.2. De Centrale Raad heeft verder geoordeeld dat de vergoeding van ongeveer € 0,80 bruto per uur in vergelijking met het wettelijk minimumloon van € 8,49 (per 1 juli 2009) zodanig laag is dat niet kan worden gesproken van een reëel loon in verhouding tot de geleverde arbeidsprestatie. Volgens de Centrale Raad is daarom geen sprake van een privaatrechtelijke dienstbetrekking.
 3.3. Het middel betoogt dat artikel 8, lid 1, van de Wet WIA is geschonden doordat de Centrale Raad belanghebbende ten onrechte niet heeft aangemerkt als werknemer in de zin van die bepaling. Het middel bestrijdt het hiervoor in 3.2.2 bedoelde oordeel van de Centrale Raad met het betoog dat bij de beoordeling van de vraag of sprake is van een dienstbetrekking de hoogte van het loon van geen betekenis is. Volgens het middel is de arbeidsverhouding tussen belanghebbende en Albert Heijn een privaatrechtelijke dienstbetrekking in de zin van artikel 7:610, lid 1, BW en is belanghebbende daarmee werknemer in de zin van artikel 8, lid 1, van de Wet WIA in verbinding met artikel 3, lid 1, van de Ziektewet (hierna: de ZW).
 3.4. Ingevolge artikel 116 van de Wet WIA kan beroep in cassatie worden ingesteld tegen uitspraken van de Centrale Raad ter zake van schending of verkeerde toepassing van onder meer artikel 8 van de Wet WIA. Nu de Centrale Raad voor de uitleg van het begrip arbeid in dienstbetrekking in artikel 35, lid 1, van de Wet WIA heeft aangesloten bij het begrip werknemer als bedoeld in artikel 8, lid 1, van die wet, kan in cassatie worden onderzocht of de Centrale Raad met zijn uitspraak de laatstbedoelde bepaling heeft geschonden of verkeerd heeft toegepast.
 3.5.1. Artikel 8, lid 1, van de Wet WIA bepaalt dat werknemer is degene die werknemer is in de zin van de ZW. Volgens artikel 3, lid 1, ZW is werknemer de natuurlijke persoon die, voor zover hier van belang, in privaatrechtelijke dienstbetrekking staat.
 3.5.2. Belanghebbende staat tot Albert Heijn in een privaatrechtelijke dienstbetrekking indien er tussen hen een arbeidsovereenkomst in de zin van artikel 7:610, lid 1, van het BW bestaat. Daartoe is onder meer vereist dat de werkgever een verplichting tot loonbetaling heeft (zie HR 25 maart 2011, nr. 10/02146, LJN BP3887, BNB 2011/205). Het middel betoogt terecht dat het bestaan van die verplichting niet afhankelijk is van de hoogte van de beloning. Het hiervoor in 3.2.2 bedoelde andersluidende oordeel van de Centrale Raad geeft daarmee blijk van een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van het begrip werknemer.
 3.5.3. Het middel kan echter niet tot cassatie leiden. Voor de Centrale Raad was tevens in geschil of de arbeidsverhouding van belanghebbende voldoet aan de overige eisen van een privaatrechtelijke dienstbetrekking, te weten dat op de betrokkene de verplichting rust om in een gezagsverhouding gedurende zekere tijd arbeid te verrichten. De stukken van het geding laten geen andere conclusie toe dan dat hiervan geen sprake is. Uit die stukken blijkt namelijk dat belanghebbende vrij is om aan hem toebedachte werkzaamheden niet te volbrengen, dat hij naar eigen inzicht en behoefte mag pauzeren en dat hij zich geregeld ziek meldt, waarop geen regulier verzuimtraject volgt. Aldus verricht belanghebbende weliswaar werkzaamheden als vakkenvuller, maar kan niet worden gezegd dat op hem de verplichting rustte om in het kader van een gezagsverhouding gedurende zekere tijd arbeid te verrichten.
 3.5.4. Het oordeel van de Centrale Raad dat geen sprake is van een privaatrechtelijke dienstbetrekking is derhalve juist.
 Dit arrest is gewezen door de raadsheer C. Schaap als voorzitter, en de raadsheren M.W.C. Feteris, R.J. Koopman, Th. Groeneveld en G. de Groot, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier A.I. Boussak-Leeksma, en in het openbaar uitgesproken op 15 maart 2013.
 Nr. Gerechtshof: 10/6111 WIA
 Nr. Rechtbank: 09/3742
 Voorziening ex art. 35 WIA
 1.1 X (de belanghebbende) werkt gedurende drie halve dagen per week als vakbijvuller bij (rechtsvoorgangers) van C. Hij ontvangt daarvoor € 0,80 bruto per uur. De vergoeding wordt maandelijks betaald. C houdt er loonheffing en premies werknemersverzekeringen op in. Bij ziekte wordt de vergoeding doorbetaald. Sinds 1994 ontvangt de belanghebbende een uitkering op grond van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening militairen (Wamil), berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. De belanghebbende heeft het UWV verzocht om een vergoeding voor vervoer van en naar werk en voor privé-kilometers. Die aanvraag is afgewezen omdat de belanghebbende volgens het UWV niet in dienstbetrekking is en daarom geen recht heeft op voorzieningen ex art. 35 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA).
 1.2 Wil de belanghebbende voor een vervoersvoorziening in aanmerking komen, dan moet hij blijkens art. 35(1) WIA (i) naar het oordeel van het UWV een structurele functionele beperking hebben en (ii) arbeid in dienstbetrekking verrichten. In geschil is slechts de vraag of de arbeidsverhouding tussen de belanghebbende en C een dienstbetrekking is in de zin van art. 35 WIA. Art. 35 WIA omschrijft de term 'arbeid in dienstbetrekking verrichten' niet. De Centrale Raad van Beroep is voor de uitleg van die term te rade gegaan bij art. 8 WIA.
 1.3 Uitspraken van de CRvB over de toepassing van de WIA kunnen volgens art. 116 WIA in cassatie slechts bestreden worden wegens schending of verkeerde toepassing van de termen '(on)gehuwd', 'gezamenlijke huishouding' en 'werknemer' in de artt. 2(2-6), 8 en 9 WIA en de daarop gebaseerde bepalingen. Gezien deze cassatiegrondenfuik kunt u op zichzelf niet oordelen over de vraag of de belanghebbende ex art. 35 WIA in aanmerking komt voor een vervoersvoorziening. De CRvB heeft daarvoor echter beslissend geacht of belanghebbendes arbeidsverhouding tot C een privaatrechtelijke dienstbetrekking is ex art. 8 WIA juncto art. 3(1) Zw. Daarmee betreft het geschil mede mogelijke schending van art. 8 WIA, waarover u wél gaat. Ik meen daarom dat u belanghebbendes cassatieberoep kunt ontvangen: (i) de CRvB heeft art. 8(1) WIA toegepast (en mocht dat ook doen), (ii) de belanghebbende klaagt in cassatie over schending van die bepaling, (iii) art. 116 WIA stelt cassatieberoep open tegen schending van die bepaling en (iv) de wetgever wilde dat u als hoogste rechter zou oordelen over de eenvormige uitleg van gecoördineerde begrippen als 'werknemer' en 'dienstbetrekking'.
 1.4 Beslissend voor de vraag of de belanghebbende 'werknemer' is ex art. 8 WIA juncto art. 3(1) ZW is of zijn arbeidsverhouding met C een arbeidsovereenkomst is ex art. 7:610 BW. Niet in geschil is dat de belanghebbende persoonlijk arbeidt en dat C daarbij gezag over hem uitoefent. Het gaat alleen nog om de vraag of de belanghebbende 'loon' ontvangt in de zin van art. 7:610 BW. Een relatief lage beloning staat op zichzelf niet in de weg aan het bestaan van een arbeidsovereenkomst ex art. 7:610 BW. HR NJ 1954, 242 (zie 6.7) en HR NJ 2001, 635 (zie 6.8) definiëren 'loon' als de vergoeding die de werkgever aan de werknemer verschuldigd is ter zake van de bedongen arbeid. Of die vergoeding 'reëel' is in verhouding tot de geleverde arbeidsprestatie is volgens u daarbij niet van belang. Uit HR BNB 1981/32 (zie 6.12) volgt dat ook het achterblijven van de vergoeding bij het minimumloon niet in de weg staat aan het aannemen van een arbeidsovereenkomst. HR BNB 1984/182 (zie 6.15) leert dat ook een verhoudingsgewijs lage vergoeding waarmee de arbeidverrichter mede op ideële gronden genoegen neemt, kan leiden tot een arbeidsovereenkomst. Geen 'loon' en (dus) geen arbeidsovereenkomst worden echter aangenomen als de vergoeding niet uitgaat boven de bij of in verband met de werkzaamheden te maken kosten (naar het spraakgebruik beoordeeld; dus niet slechts fiscaal aftrekbare kosten).
 1.5 Vast staat in cassatie dat belanghebbendes werk voor C een reële arbeidsprestatie inhoudt, zodat 'arbeid' in de zin van art. 7:610 BW wordt verricht. Vast staat in cassatie ook dat de betaalde vergoeding beloning voor die arbeid is en geen kostenvergoeding. De CRvB acht de beloning te laag om van reëel loon in verhouding tot de geleverde arbeidsprestatie te spreken. De genoemde jurisprudentie biedt mijns inziens echter onvoldoende steun aan de opvatting dat de arbeidsbeloning in een reële verhouding tot de arbeidsprestatie moet staan. Het oordeel van de CRvB is daarom mijns inziens rechtskundig onjuist, al valt zijn oordeel, gezien het onderstaande, wel te begrijpen.
 1.6 Op grond van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag (WMM) heeft een natuurlijke persoon tussen 23 en 65 jaar oud die werkt op basis van een civielrechtelijke arbeidsovereenkomst, jegens de andere partij bij die overeenkomst recht op het wettelijke minimumloon en 8% vakantiegeld. Het oordeel dat belanghebbendes arbeidsverhouding een arbeidsovereenkomst is, leidt tot het oncomfortabele gevolg dat hij jegens C aanspraak zou hebben op wettelijk minimumloon, hoewel hij een volledige Wamil-uitkering geniet. Met de inwerkingtreding van de WIA per 28 december 2005 is de mogelijkheid vervallen om meerderjarige arbeidsgehandicapten een loon beneden het wettelijke minimumloon te geven, zodat de gevolgtrekking onontkoombaar lijkt dat de WMM onverkort van toepassing is op de belanghebbende, wiens uurloon ad € 0,80 beduidend lager is dan het wettelijke minimumloon ad € 8,49 per uur (vanaf 1 juli 2009) en aan wie geen vakantiegeld wordt betaald.
 1.7 Een te laag overeengekomen loon brengt geen nietigheid van de arbeidsovereenkomst mee, maar geeft de werknemer van rechtswege aanspraak jegens de werkgever tot verhoging tot op het wettelijke minimumniveau. Nu een geldvordering in vijf jaar verjaart, zou de belanghebbende vijf jaar achterstallig loon kunnen vorderen. Is deze vordering ook inbaar, dan is dat achterstallige loon fiscaalrechtelijk genoten (art. 13a Wet op de loonbelasting 1964) en had C dus loonheffing en premies werknemersverzekeringen moeten inhouden. Is het minimumloon fiscaalrechtelijk genoten, dan kunnen de loonheffing en premies nageheven worden, al dan niet met boete, ten laste van de werkgever (met verhaal op de werknemer) of bij de werknemer, van welke laatste eventueel ook in de inkomstenbelasting nagevorderd kan worden. Alsdan zou de belanghebbende door die heffingen c.q. dat verhaal gedwongen worden de door hem helemaal niet gewenste WMM-rechten ook daadwerkelijk uit te oefenen. Aan de werkgever zou voorts op grond van art. 18b WMM een bestuurlijke boete kunnen worden opgelegd wegens niet-nakomen van wettelijke loonbetalingsverplichtingen.
 1.8 Dit lijkt een minder dan optimaal resultaat in het licht van de feiten en de ratio van de diverse wettelijke regelingen. C verdient voor zijn tewerkstelling van 80-100% arbeidsongeschikten geen terugwerkende loonvorderingen, naheffingen en boeten. De belanghebbende genoot reeds een volledige Wamil-uitkering en wil ook helemaal geen vijf jaar terugwerkende minimumloonaanspraak jegens C uitoefenen omdat het geen verbetering in zijn besteedbaar inkomen zou brengen (het vermindert vermoedelijk alleen maar zijn Wamil-uitkering). De belanghebbende, wiens rechten de dwingende WMM beoogt te beschermen, lijkt aldus meervoudig niet gebaat bij toepassing ervan. Zijn werkgever zal vermoedelijk niet warmlopen voor handhaving van de arbeidsverhouding op basis van de voorwaarden waartoe de WMM dwingt en de voorzieningen die werkgevers moeten stimuleren om arbeidsbeperkten in dienst te nemen, zullen daartegenover vermoedelijk onvoldoende stimulans zijn om hem in dienst te houden. De belanghebbende zou zijn Wamil-uitkering in gevaar kunnen brengen door uitoefening van zijn WMM-rechten, maar fiscaalrechtelijk in een onmogelijke positie terecht kunnen komen door ze niet uit te oefenen.
 1.9 Het lijkt niettemin wenselijk dat de belanghebbende zijn werkzaamheden op de oude voet kan voortzetten. Van de derogerende werking van de redelijkheid en de billijkheid lijkt geen oplossing te verwachten in generieke gevallen, hoezeer zij ook in uitzonderlijke gevallen een beroep op dwingend recht zoals de WMM kan verhinderen. Bij deze bijzondere samenloop van contrarationele effecten van goedbedoelde wettelijke regelingen zou wellicht nuancering wenselijk zijn van de leer van uw eerste kamer dat een werknemer niet kan afzien van zijn WMM-rechten. Daartoe biedt deze procedure echter geen gelegenheid. Bovendien kan een dergelijk afzien van recht mogelijk nog steeds gezien worden als beschikken over genoten loon, met alle fiscale en premiegevolgen van dien. Het zit, kortom, dogmatisch niet mee in deze zaak. Het ligt mijns inziens buiten de rechtsvormende mogelijkheden van de rechter om een structurele oplossing te bieden; dat is aan de wetgever of de uitvoerende macht.
 1.10 Ik concludeer tot gegrondverklaring van belanghebbendes cassatieberoep.
 2.1 De belanghebbende is in 1981 geopereerd in zijn hoofd en is sindsdien volledig arbeidsongeschikt. Vanaf 1981 werkt hij niettemin gedurende drie halve dagen per week als vakbijvuller bij (rechtsvoorgangers van) C. Hij ontvangt daarvoor € 0,80 bruto per uur. De vergoeding wordt maandelijks uitbetaald. C houdt loonheffing en premies werknemersverzekeringen in op de vergoeding. Bij ziekte wordt zij doorbetaald.
 2.2 Sinds 1994 ontvangt de belanghebbende een uitkering op grond van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening militairen (Wamil), berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. Sinds 1981 ontvangt hij van rechtsvoorgangers van het UWV een vergoeding voor woon-werkverkeer en een leefkilometervergoeding. In verband met de inwerkingtreding van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) is deze vergoeding per 1 januari 2009 ingetrokken. Uit coulance heeft het UWV de mobiliteitsvergoeding niettemin voortgezet tot en met 30 juni 2009.
 2.3 De belanghebbende heeft ook bij de Gemeente Utrecht een verzoek om een vervoersvoorziening ingediend, zulks op basis van de genoemde WMO. Uit het proces-verbaal van de zitting van de CRvB maak ik op dat de WMO-aanvraag is afgewezen en dat de belanghebbende daartegen geen bezwaar heeft gemaakt omdat zijn stelling - op grond van de WIA - dat sprake is van een dienstbetrekking zich niet verdraagt met toekenning op grond van de WMO, waarin de nadruk ligt op voorzieningen voor niet-werkenden. De 'arbeidsdeskundige' van het UWV stelt niettemin in diens rapport van 3 juni 2009(1) dat op grond van de WMO de gemeente verantwoordelijk is voor een vervoersvoorziening.
 2.4 Bij brief van 19 mei 2009 heeft de belanghebbende het UWV verzocht om een vergoeding voor vervoer van en naar werk en privé-kilometers. Bij besluit van 5 juni 2009 heeft het UWV die aanvraag afgewezen. Belanghebbendes bezwaar daartegen is bij besluit van 12 november 2009 door het UWV afgewezen omdat de belanghebbende volgens het UWV geen dienstbetrekking heeft en daarom geen recht heeft op voorzieningen ex art. 35 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). De Rechtbank Utrecht(2) heeft belanghebbendes beroep daartegen gegrond verklaard. Op het hoger beroep van het UWV heeft de Centrale Raad van Beroep(3) (CRvB) echter de uitspraak van de Rechtbank vernietigd en belanghebbendes beroep alsnog ongegrond verklaard.
 3.1 Voor de feitenrechters was in geschil of de arbeidsverhouding tussen C en de belanghebbende al dan niet een dienstbetrekking is als bedoeld in art. 35 WIA, hetgeen beslissend is voor de vraag of hij voor een vervoersvergoeding in aanmerking komt.
 3.2 De Rechtbank zag een dienstbetrekking:
 "2.9 Een privaatrechtelijke dienstbetrekking wordt naar vaste rechtspraak aanwezig geacht, indien is voldaan aan drie vereisten, te weten: een verplichting tot persoonlijke arbeidsverrichting, een verplichting tot loonbetaling en het bestaan van een gezagsverhouding.
 2.10 De rechtbank stelt voorop dat bij de beoordeling van deze punten de feitelijke situatie in de praktijk van belang is. Aan de omstandigheid dat eiser [de belanghebbende, PJW] en de rechtsvoorganger van C in de overeenkomst van 25 september 1990 uitdrukkelijk geen arbeidsovereenkomst hebben beoogd en dat er motieven van sociale aard ten grondslag liggen aan de werkzaamheden, komt dan ook geen doorslaggevende betekenis toe.
 2.11 Uit de voorhanden zijnde gedingstukken en het verhandelde ter zitting concludeert de rechtbank dat eiser zijn werkzaamheden voor C op vaste tijden gedurende een vast aantal uren per week verricht. Deze werkzaamheden, door eiser ter zitting nader toegelicht, zijn naar het oordeel van de rechtbank aan te merken als een voor de werkgever productieve arbeidsprestatie. Verweerder [het UWV, PJW] heeft niet aannemelijk gemaakt dat eiser geen productieve arbeid verricht. Dat eiser voor deze werkzaamheden minder loon ontvangt dan zijn collega's voor hetzelfde werk, acht de rechtbank niet doorslaggevend. Uit de door eiser overgelegde salarisstroken blijkt, hetgeen tussen partijen ook niet in geschil is, dat eiser voor de door hem verrichte werkzaamheden maandelijks loon ontvangt en dat op dit loon door C premies voor de sociale werknemersverzekeringen worden ingehouden. Ter zitting heeft eiser toegelicht dat dit loon bij ziekte wordt doorbetaald. Nu voorts de mate waarin eiser zijn werkzaamheden verricht vooraf is bepaald, niet is gebleken dat deze werkzaamheden een incidenteel karakter hebben en door eiser onbetwist is gesteld dat hij aanwijzingen van zijn directe leidinggevende moet opvolgen, is naar het oordeel van de rechtbank tevens voldaan aan het vereiste van het bestaan van een gezagsverhouding. Aan de omstandigheid dat het eiser vrijstaat de dienstverlening te beëindigen, kent de rechtbank geen gewichtige betekenis toe, omdat eiser van die bevoegdheid al die jaren geen gebruik heeft gemaakt. Gelet op voornoemd feitencomplex dienen de werkzaamheden van eiser naar het oordeel van de rechtbank, anders dan verweerder heeft betoogd, te worden aangemerkt als arbeid in dienstbetrekking als bedoeld in artikel 35 van de Wet WIA."
 3.3 In hoger beroep betoogde het UWV dat zich geen privaatrechtelijke dienstbetrekking voordoet omdat de belanghebbende geen reële arbeidsprestatie levert maar slechts een zeer beperkt aantal taken uitvoert. De vergoeding ad € 0,80 per uur is volgens het UWV zodanig laag dat niet gesproken kan worden van loon. Evenmin is volgens het UWV sprake van een gezagsverhouding, omdat de belanghebbende zelf zijn werktijden mag bepalen en niet verplicht is op het werk te verschijnen als hij dat niet wil. De CRvB overwoog daaromtrent:
 "4.1. Wettelijk kader
 In artikel 35, eerste lid, van de Wet WIA - voor zover van belang - is bepaald dat appellant [het UWV, PJW] aan een persoon met een naar het oordeel van appellant structurele functionele beperking, die arbeid in dienstbetrekking verricht of die arbeid in dienstbetrekking gaat verrichten, op aanvraag voorzieningen kan toekennen die strekken tot behoud, herstel of bevordering van de mogelijkheid tot het verrichten van arbeid.
 Artikel 35, tweede lid, van de Wet WIA geeft een limitatieve opsomming van voorzieningen als bedoeld in het eerste lid. Onder a wordt daarbij vermeld:
 vervoersvoorzieningen die er toe strekken dat de persoon, bedoeld in het eerste lid, zijn werkplek of opleidingslocatie kan bereiken.
 Op grond van artikel 8, eerste lid, van de Wet WIA is werknemer in de zin van de Wet WIA de werknemer in de zin van de Ziektewet (ZW).
 Ingevolge artikel 3, eerste lid, van de ZW is de werknemer de natuurlijke persoon, jonger dan 65 jaar, die in privaatrechtelijke of in publiekrechtelijke dienstbetrekking staat. Onder privaatrechtelijke dienstbetrekking moet worden verstaan de burgerrechtelijke arbeidsovereen-komst zoals omschreven in artikel 7:610, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek (BW): De arbeidsovereenkomst is de overeenkomst waarbij de ene partij, de werknemer, zich verbindt in dienst van de andere partij, de werkgever, tegen loon gedurende zekere tijd arbeid te verrichten.
 Naar vaste rechtspraak wordt een privaatrechtelijke dienstbetrekking aanwezig geacht indien is voldaan aan drie vereisten: een verplichting tot persoonlijke arbeidsverrichting, een verplichting tot loonbetaling en het bestaan van een gezagsverhouding.
 4.2. Voor aanspraak van betrokkene [de belanghebbende, PJW] op een voorziening in de zin van artikel 35, eerste lid, van de Wet WIA is, voor zover hier van belang, dan ook vereist dat hij met het verrichten van zijn werkzaamheden als vakkenvuller in een privaatrechtelijke dienstbetrekking heeft gestaan. Anders dan de rechtbank is de Raad van oordeel dat betrokkene hieraan niet voldoet.
 4.3. De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank dat betrokkene persoonlijk arbeid verricht en dat sprake is van een gezagsverhouding nu betrokkene op afgesproken tijden taken uitvoert als vakkenvuller, waarbij hij aanwijzingen kan ontvangen van een leidinggevende. De vergoeding van ongeveer € 0,80 per uur is in vergelijking met het wettelijk minimum loon van € 8,49 (per 1 juli 2009) echter zodanig laag dat niet gesproken kan worden van een reëel loon in verhouding tot de geleverde arbeidsprestatie. Appellant heeft derhalve op goede gronden geconcludeerd dat geen sprake is van een privaatrechtelijke dienstbetrekking en heeft de aanvraag van betrokkene voor een vervoersvoorziening als bedoeld in art 35, tweede lid, van de Wet WIA terecht afgewezen."
 4.1 De belanghebbende heeft tijdig en regelmatig beroep in cassatie ingesteld. Het UWV heeft zich schriftelijk verweerd. De partijen hebben elkaar niet van re- en dupliek gediend.
 4.2 De belanghebbende meent dat de CRvB art. 8(1) WIA heeft geschonden door hem niet aan te merken als werknemer. Volgens de belanghebbende doet de hoogte van het loon niet ter zake bij de vraag of zich een dienstbetrekking in burgerrechtelijke zin voordoet. Als dat wél zo zou zijn, zou de Wet minimumloon en vakantiebijslag (Wmv) geen enkele betekenis meer hebben, nu deze wet slechts geldt voor dienstbetrekkingen.
 4.3 Het UWV conformeert zich aan de uitspraak van de CRvB.
 5. Vatbaar voor cassatie?
 5.1 De uitspraak van de CRvB betreft de vraag of de belanghebbende recht heeft op een vervoersvoorziening ex. art. 35 WIA. Die bepaling luidt als volgt:
 "Art. 35. Arbeidsplaatsvoorzieningen en voorzieningen ter ondersteuning van toeleiding naar arbeid
 -1. Het UWV kan aan de persoon met een naar het oordeel van het UWV structurele functionele beperking en die arbeid in dienstbetrekking verricht of die arbeid in dienstbetrekking gaat verrichten, doch niet werkzaam is of zal zijn als werknemer in de zin van de Wet sociale werkvoorziening, of die scholing of opleiding in het kader van de bevordering van de inschakeling in het arbeidsproces volgt of gaat volgen of arbeid op een proefplaats verricht of gaat verrichten, met uitzondering van de persoon, bedoeld in artikel 34, tweede lid, op aanvraag voorzieningen toekennen die strekken tot behoud, herstel of bevordering van de mogelijkheid tot het verrichten van arbeid, het volgen van de scholing of opleiding of het verrichten van arbeid op die proefplaats.
 -2. Onder voorzieningen als bedoeld in het eerste lid worden uitsluitend verstaan:
 a. vervoersvoorzieningen die ertoe strekken dat de persoon, bedoeld in het eerste lid, zijn werkplek of opleidingslocatie kan bereiken;
 -3. Het UWV kan aan de persoon, bedoeld in het eerste lid, op aanvraag vervoersvoorzieningen toekennen die strekken tot verbetering van zijn leefomstandigheden en die deel uitmaken van dan wel rechtstreeks samenhangen met voorzieningen als bedoeld in het tweede lid, onderdeel a.
 -4. Dit artikel is niet van toepassing op de persoon die recht op arbeidsondersteuning heeft op grond van de Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten
 -5. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels worden gesteld met betrekking tot dit artikel."
 5.2 De Memorie van Toelichting bij art. 35 WIA houdt onder meer het volgende in:
 "Artikel 4.2.3 Arbeidsplaatsvoorzieningen en voorzieningen ter ondersteuning van toeleiding naar arbeid
 Op grond van dit artikel kan het UWV aan de persoon, met een structurele functionele beperking, die arbeid in dienstbetrekking verricht of gaat verrichten, die scholing of opleiding in het kader van een reïntegratietraject volgen of in dat kader arbeid op een proefplaats verrichten, voorzieningen toekennen die strekken tot behoud, herstel of bevordering van de mogelijkheid tot het verrichten van arbeid het volgen van de scholing of opleiding of het verrichten van arbeid op die proefplaats. Uit het feit dat in het eerste lid de verstrekking van voorzieningen niet wordt beperkt tot de verzekerden in de zin van deze wet, blijkt dat ook aan anderen, bijvoorbeeld personen die een WAJONG-uitkering ontvangen, een arbeidsplaatsvoorziening kan worden verstrekt. Uiteraard dient de verstrekking van de voorziening aan deze personen wel steeds te strekken tot behoud, herstel of bevordering van de mogelijkheid tot het verrichten van arbeid, het volgen van scholing of het verrichten van arbeid op een proefplaats. Bovendien zal de betrokkene een naar het oordeel van het UWV structurele functionele beperking moeten hebben, hetgeen nader uitgewerkt kan worden bij algemene maatregel van bestuur (...).
 In het tweede lid wordt limitatief opgesomd welke voorzieningen op grond van dit artikel kunnen worden toegekend. Dit betreft vervoersvoorzieningen die noodzakelijk zijn om de werkplek (waar de reguliere arbeid dan wel de arbeid op een proefplaats wordt verricht) of opleidingslocatie te kunnen bereiken en voorzieningen ten behoeve van de inrichting van de arbeidsplaats, de productie- en werkmethoden, de inrichting van de opleidings- of proefplaats en de bij de arbeid of opleiding te gebruiken hulpmiddelen die in overwegende mate op het individu van de persoon zijn afgestemd. (...)"
 5.3 Fluit schrijft het volgende over art. 35(1) WIA:(4)
 "Het gaat in dit artikel om voorzieningen die (formeel) door een verzekerde moeten worden aangevraagd; dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de regeling op grond van art. 36 WIA waarbij de werkgever een subsidie kan aanvragen voor bepaalde re-integratiekosten. Voor een arbeidsplaatsvoorziening komen in aanmerking 1) personen met een structureel functionele beperking die in dienstbetrekking arbeid verrichten of gaan verrichten, (2) die scholing of opleiding in kader van een re-integratietraject volgen of (3) die in het kader van een re-integratietraject arbeid op een proefplaats verrichten. Uit deze opsomming volgt dat deze voorziening niet alleen kan worden toegekend op basis van de WIA, maar ook bijvoorbeeld op basis van de ZW of de Wet Wajong. Bij toekenning zal het UWV beslissen of inzet van het instrument nodig is en strekt tot behoud, herstel of bevordering van de re-integratiemogelijkheden. (...) Tot de doelgroep behoren niet personen die werkzaam zijn in WSW-dienstbetrekkingen of in een door WSW gesubsidieerde werkplek. In deze personen wordt middels de aangepaste werkvormen en activiteiten al geïnvesteerd. Inzet van aparte voorzieningen onder verantwoordelijkheid van het UWV wordt niet nodig geacht.
 Als vanwege de ziekte of handicap woon-werkverkeer problematisch is, kan verzekerde een vervoersvergoeding krijgen. Er zijn verschillende mogelijkheden. De eigen auto of fiets kan worden aangepast. Het UWV vergoedt alleen aanpassingen aan de auto als deze speciaal voor gehandicapten zijn ontwikkeld en niet voorkomen in [...] vergelijkbare 'gewone' auto's. Het UWV kan een auto in bruikleen geven, kan een vergoeding voor (rolstoel)taxivervoer verstrekken, en kan een kilometervergoeding verstrekken voor het gebruik van de eigen auto (...)."
 5.4 Wil de belanghebbende voor een vervoersvoorziening in aanmerking komen, dan moet hij, blijkens art. 35(1) WIA, (i) naar het oordeel van het UWV een structurele functionele beperking hebben en (ii) arbeid in dienstbetrekking verrichten. Niet in geschil is dat voldaan wordt aan voorwaarde (i). In geschil is slechts de vraag of de arbeidsverhouding tussen de belanghebbende en C een dienstbetrekking is in de zin van art. 35 WIA.
 5.5 Art. 35 WIA omschrijft de term 'arbeid in dienstbetrekking verrichten' niet. De CRvB is blijkens het in zijn uitspraak (r.o. 4.1) weergegeven wettelijke kader te rade gegaan bij art. 8 WIA. Die bepaling staat in § 1.3 (art. 7-10) van de WIA, die over de verzekeringsplicht gaat.
 5.6 Art. 7 WIA bepaalt de verzekeringsplicht voor de WIA:
 "-1. Verplicht verzekerd is de werknemer.
 -2. Een aanvraag tot het geven van een beschikking over het verplicht verzekerd zijn op grond van deze wet kan door de werknemer uitsluitend bij het UWV worden ingediend."
 5.7 De WIA definieert 'werknemer' niet, maar verwijst in art. 8 WIA naar de Ziektewet (ZW):
 "-1. Werknemer is de werknemer in de zin van de Ziektewet met uitzondering van de werknemer die zijn werknemerschap ontleent aan artikel 4, eerste lid, onderdeel g, van die wet.
 -2. (...).
 -3. (...)."
 5.8 § 2 van de ZW (artt. 3-8c) gaat over 'de werknemer'. Art. 3(1) ZW definieert hem als volgt:
 "1. Werknemer is de natuurlijke persoon, jonger dan 65 jaar, die in privaatrechtelijke of in publiekrechtelijke dienstbetrekking staat."
 5.9 Ook voor de WIA is aldus verzekerd een ieder die jonger is dan 65 jaar en in privaatrechtelijke of publiekrechtelijke dienstbetrekking staat.
 5.10 De term 'arbeid in dienstbetrekking verrichten' in art. 35(1) WIA is nergens nader omschreven, maar bedoelt kennelijk aan te sluiten bij de omschrijving van 'werknemer' in art. 3(1) ZW. De CRvB kon dan ook weinig anders doen dan voor de vraag of de belanghebbende recht heeft op een voorziening ex. art. 35(1) WIA beslissend te achten of hij bij het vakken vullen in een privaatrechtelijke dienstbetrekking staat (tot C). De CRvB heeft daarom (mijns inziens terecht) door de bepalingen van de WIA heengekeken naar de criteria voor het 'werknemer'-schap ex art. 3(1) ZW.
 5.11 Uitspraken van de CRvB over de toepassing van de WIA kunnen luidens art. 116 WIA in cassatie slechts bestreden worden wegens schending of verkeerde toepassing van de termen '(on)gehuwd', 'gezamenlijke huishouding' en 'werknemer' in de artt. 2(2-6), 8 en 9 WIA en de daarop gebaseerde bepalingen. In geschil is of de belanghebbende op grond van art. 35 WIA in aanmerking komt voor een vervoersvoorziening. Gezien de genoemde cassatiegrondenfuik kunt u over die vraag op zichzelf niet oordelen, maar de CRvB heeft voor die vraag beslissend geacht of belanghebbendes arbeidsverhouding tot C een privaatrechtelijke dienstbetrekking is ex art. 8 WIA juncto art. 3(1) Zw. Daarmee gaat het geschil mede over de vraag of art. 8 WIA geschonden is, over welke vraag u wél gaat.
 5.12 De MvT bij art. 116 WIA vermeldt het volgende:(5)
 "Met betrekking tot beslissingen in verband met de heffing en inning van premies werknemersverzekeringen, het collecterende proces, staat op grond van de Wet financiering sociale verzekeringen de fiscale rechtsgang open. Tegen een schriftelijke uitspraak van het gerechtshof en tegen een schriftelijke uitspraak van de voorzieningenrechter kan beroep in cassatie worden ingesteld bij de Hoge Raad. Vanuit een oogpunt van rechtsgelijkheid en ter bevordering van de eenheid bij de uitleg van het begrip verzekeringsplicht is, naast de mogelijkheid van cassatie ter zake van het begrip (on)gehuwd en gezamenlijke huishouding en het loonbegrip, ook voor geschillen over de begrippen werknemer en dienstbetrekking voor de werknemer in het distribuerende proces de mogelijkheid van cassatie gecreëerd. Dit komt overeen met artikel 87f van de WAO."
 5.13 De WIA heeft op 29 december 2005 de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) vervangen. Voor degenen die een WAO-uitkering ontvingen, bleef de WAO gelden. Ook ter zake van de toepassing van de WAO stond slechts beperkt cassatieberoep open. Art. 87f WAO stelde tot 2006 cassatieberoep open tegen uitspraken van de CRvB bij schending of verkeerde toepassing van art. 1(3-7) WAO en de daarop berustende bepalingen. Deze bepalingen betroffen de termen '(on)gehuwd' en 'gezamenlijke huishouding.' Per 1 januari 2006 zijn de cassatiegronden uitgebreid met schending of verkeerde toepassing van de artt. 2-11 en 13 WAO, die de termen 'werknemer', 'werkgever' en 'loon' betreffen. Deze uitbreiding hing samen met de inwerkingtreding van de Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv) per 1 januari 2006. De term 'dienstbetrekking' werd op zichzelf niet aangewezen.
 5.14 De Wfsv maakte de Belastingdienst verantwoordelijk voor gecombineerde heffing en inning van loonheffing (loonbelasting en premies volksverzekeringen) en premies werknemersverzekeringen ('collecterend loket') en maakte het UWV verantwoordelijk voor de uitkeringen ('distribuerend loket'). Voor bezwaar en beroep ter zake van handelingen van het collecterende loket (heffing en inning van premies) geldt het fiscale procesrecht (Rechtbank - Gerechtshof - Hoge Raad); voor bezwaar en beroep ter zake van handelingen van het distribuerende loket (uitkeringsrechten en -plichten) geldt het algemene bestuursprocesrecht (Rechtbank - Centrale Raad van Beroep - beperkt cassatieberoep). De MvT bij de Wfsv merkt over de beperkte cassatiemogelijkheden in die laatste rechtsgang het volgende op:
 "Voor zover de werknemer in beroep gaat tegen een uitspraak op bezwaar inzake de door UWV afgegeven beschikking over het verzekerd zijn, dient dit - evenals thans het geval is - te worden ingesteld bij de bestuursrechter. Er is niet voor gekozen om geschillen over de beschikkingen verzekeringsplicht van het collecterende loket (bij de Belastingdienst) en van het distribuerende loket (bij UWV en ziekenfondsen) bij één rechter onder te brengen. Omdat in de gekozen systematiek zowel de rechtseenheid door cassatie (...) als de rechtsbescherming van de werknemer voldoende gewaarborgd zijn, is ervoor gekozen het uitgangspunt van de twee loketten ook voor de rechtsbescherming door te voeren.
 De keuze voor een fiscale rechtsgang in procedures met betrekking tot de heffing en inning van premies werknemersverzekeringen heeft tot gevolg dat tegen een schriftelijke uitspraak van het gerechtshof en tegen een schriftelijke uitspraak van de voorzieningenrechter beroep in cassatie kan worden ingesteld bij de Hoge Raad. Tot dusverre is in de sfeer van de premies werknemersverzekeringen slechts beroep in cassatie mogelijk terzake van de begrippen (on)gehuwd, gezamenlijke huishouding en het loon, met dien verstande dat in de sfeer van de premies Zfw beroep in cassatie thans alleen voor wat betreft het loonbegrip mogelijk is. Het volgen van de fiscale rechtsgang betekent derhalve een uitbreiding van de cassatiemogelijkheden tot alle geschillen inzake de heffing en inning van premies werknemersverzekeringen, inclusief de premies Zfw (het collecterende proces). In het nieuwe stelsel worden beslissingen terzake van de verzekeringsplicht in het collecterende proces door de Belastingdienst genomen en in het distribuerende proces door UWV en het ziekenfonds. Vanuit een oogpunt van rechtsgelijkheid en ter bevordering van de eenheid bij de uitleg van het begrip verzekeringsplicht wordt overeenkomstig het advies van de Hoge Raad voorgesteld om - naast de thans reeds bestaande mogelijkheid van cassatie ter zake van de begrippen (on)gehuwd, gezamenlijke huishouding en het loon - ook voor geschillen over het verzekerd zijn voor de werknemersverzekeringen in het distribuerende proces de mogelijkheid van cassatie te creëren. De mogelijkheid om in cassatie te gaan bij geschillen inzake het verzekerd zijn is er overigens thans al in de volksverzekeringen. In die zin is sprake van harmonisatie.(6)
 De overgang van de rechtsgang heeft daarnaast ook gevolgen voor de Hoge Raad. De mogelijkheden om beroep in cassatie in te stellen in de sfeer van de werknemersverzekeringen zijn thans beperkt tot de uitleg en toepassing van het loonbegrip en de begrippen (on)gehuwd en gezamenlijke huishouding en waar het gaat om premies Zfw is thans alleen voor wat betreft het loonbegrip beroep in cassatie mogelijk. Het aantal cassatiezaken in de sfeer van de heffing en inning van de werknemersverzekeringen is daardoor thans zeer gering, namelijk acht tot tien cassatiezaken per jaar. Met het onderhavige wetsvoorstel worden de cassatiemogelijkheden uitgebreid. Deze uitbreiding is enerzijds het gevolg van het volgen van de fiscale rechtsgang in het collecterende proces. Daarnaast wordt ook in het distribuerende proces een uitbreiding voorgesteld ter zake van het verzekerd zijn. Dat heeft tot gevolg dat het voor de werknemer mogelijk wordt ook beroep in cassatie in te stellen tegen een uitspraak van de CRvB ter zake van beslissingen genomen door UWV en (waar het de Zfw betreft) het ziekenfonds betreffende het verzekerd zijn in het distribuerende proces. De toename van het aantal beroepen in cassatie als gevolg van deze verruiming zal naar verwachting 20 bedragen. Uitgedrukt in een percentage van het totale aantal zaken op fiscaal terrein zal het gaan om een stijging met 2%."(7)
 In uitkeringszaken is de mogelijkheid tot cassatie dus uitgebreid ter bevordering van uniforme uitleg van geharmoniseerde termen die ook relevant zijn voor de (belasting- en premie-)heffing.
 5.15 Klosse/Noordam schrijven over de mogelijkheid tot cassatie in sociale zekerheidszaken:(8)
 "Met het hoger beroep zijn de rechtsmiddelen voor partijen doorgaans uitgeput. In een beperkt aantal gevallen kan nog beroep in cassatie worden ingesteld bij de Hoge Raad. Het gaat daarbij om de uitleg van begrippen die ook in de fiscale sfeer voorkomen. Om eenheid van uitleg te verkrijgen is de mogelijkheid van cassatie in socialezekerheidszaken gecreëerd. Beroep in cassatie is bijvoorbeeld mogelijk van uitspraken van de CRvB over de verzekeringsplicht werknemersverzekeringen (zie hiervoor o.a. art. 129d WW en 75m ZW). Cassatie kan ook worden ingesteld tegen uitspraken van de CRvB die betrekking hebben op een aantal begrippen die in meerdere socialezekerheidsregelingen voorkomen, zoals het begrip 'echtgenoot', 'gezamenlijke huishouding' en 'ingezetene'. Op het beroep in cassatie zijn de desbetreffende bepalingen van de AWR (art. 28 e.v. AWR) van overeenkomstige toepassing verklaard (zie o.a. art. 116 lid 2 Wet WIA en art. 53 lid 2 AOW."
 5.16 In de recente uitkeringszaak HR V-N 2012/39.20 achtte u cassatie niet mogelijk omdat geen uitleg van een geharmoniseerd begrip aan de orde was. De zaak betrof schending van de voor de WW geldende dagloonregels. Hoewel ter zake van schending van het loonbegrip cassatie mogelijk is, kwam u niet toe aan inhoudelijke behandeling van het beroep omdat de dagloonregels afwijken van het loonbegrip:(9)
 "3.3. De inhoudelijke klachten van belanghebbende zijn gericht tegen de wijze waarop de Centrale Raad toepassing heeft gegeven aan artikel 2, lid 4, van het Besluit, een voorschrift waarin voor de bepaling van het dagloon wordt afgeweken van het loonbegrip in artikel 14, lid 1, van de WW. Dergelijke klachten betreffen niet de schending van het genoemde loonbegrip (vgl. HR 19 november 1958, nr. 6, BNB 1959/3). Evenmin betreffen die klachten de schending van enige andere in artikel 129d, lid 1, van de WW vermelde bepaling. Belanghebbendes inhoudelijke klachten kunnen daarom niet tot cassatie leiden.
 3.4. Hetzelfde geldt voor zijn klacht met betrekking tot de wijze waarop de Centrale Raad het nadere besluit van het Uwv van 17 december 2010 heeft behandeld. Ook daarbij gaat het niet om toepassing van enige in artikel 129d, lid 1, van de WW bedoelde bepaling."
 5.17 Onder de voorganger van de Wfsv, de Coördinatiewet Sociale Verzekering (CSV), achtte u het door andere bepalingen 'heenkijken' naar de term 'dienstbetrekking' niet mogelijk. De CSV stelde ter zake van uitspraken van de CRvB slechts zeer beperkt cassatieberoep open, in beginsel slechts wegens schending of verkeerde toepassing van het loonbegrip. HR BNB 1972/154 betrof de vraag of de exploitant van een theaterbureau premies ZW, WW, WAO en Zfw verschuldigd was ter zake van het optreden van musici en andere artiesten. De exploitant voerde aan dat de artiesten niet tot hem in dienstbetrekking stonden, zodat de door hen genoten gage geen loon was ex art. 9 CSV en hij dus ook geen premies verschuldigd was. U achtte u niet tot een inhoudelijk oordeel bevoegd omdat het middel niet art. 4 CSV (het loonbegrip) betrof, maar het begrip 'dienstbetrekking':(10)
 "dat ingevolge artikel 18a, lid 1, van de Coördinatiewet Sociale Verzekering, (...), tegen uitspraken van de Centrale Raad van Beroep door ieder der partijen beroep in cassatie kan worden ingesteld ter zake van schending of verkeerde toepassing van het bepaalde bij of krachtens de artikelen 4-8;
 dat de laatstgenoemde artikelen bepalingen betreffende het begrip ,,loon' bevatten, doch niet de strekking hebben mede te bepalen wanneer het bestaan van een dienstbetrekking moet worden aangenomen;
 dat de wetgever in 1955 de coördinatie van de begrippen ,,werknemer'' en ,,werkgever'' - en bijgevolg van het begrip ,,dienstbetrekking'' - niet heeft gewild; dat bij artikel 1, aanhef en letter F, van de Wet van 2 februari 1967, Staatsblad 104, tot wijziging van de Coördinatiewet Sociale Verzekering (Aanpassing van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering), zoals gewijzigd bij artikel 11, letter D, van de Wet van 20 juli 1967, Staatsblad 916, tot aanpassing van de Ziekenfondswet en de Coördinatiewet Sociale Verzekering in verband met de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering en de Ziektewet, met terugwerkende kracht in werking getreden op 1 juli 1967, de Coördinatiewet Sociale Verzekering is gewijzigd in dier voege, dat na artikel 3 van laatstgemelde wet werd ingevoegd een nieuw artikel 3a, luidende:
 ,,Deze wet verstaat onder dienstbetrekking de dienstbetrekking en de arbeidsverhouding die als zodanig wordt beschouwd ingevolge het bepaalde bij of krachtens de Ziektewet, de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering, de Werkloosheidswet en die als zodanig geldt ingevolge de Ziekenfondswet.'';
 dat derhalve ook de wetgever in 1967 de coördinatie van het begrip ,,dienstbetrekking'' niet heeft gewild, gelijk volgt uit de wijze, waarop in gemeld artikel 13a is omschreven wat onder de term ,,dienstbetrekking'' wordt verstaan, namelijk de dienstbetrekking en de arbeidsverhouding, die als zodanig wordt beschouwd ingevolge het bepaalde bij of krachtens elk van de in dit artikel genoemde wettelijke regelingen op het gebied van de sociale verzekering afzonderlijk, en die als zodanig geldt ingevolge de Ziekenfondswet;
 dat de Memorie van Toelichting tot het ontwerp der genoemde wet van 2 februari 1967 Staatsblad 104, omtrent voormelde wijziging van de Coördinatiewet Sociale Verzekering dan ook inhoudt: ,,Het nieuw voorgestelde artikel 3a beoogt buiten twijfel te stellen, dat ook voor de toepassing van de Coördinatiewet Sociale Verzekering als dienstbetrekking mede worden beschouwd de arbeidsverhoudingen, welke in de afzonderlijke wetten met dienstbetrekking zijn gelijkgesteld, zodat de in artikel 4 gegeven definitie (Loon is al hetgeen uit een dienstbetrekking wordt genoten) zonder meer toepasselijk is.''; dat ook uit het feit, dat in 1967 in artikel 18a der Coördinatiewet Sociale Verzekering artikel 3a dier wet niet werd opgenomen, duidelijk blijkt, dat ook toen onder de interpretatiegeschillen, waarover de Hoge Raad zou moeten oordelen, geenszins dat over het begrip ,,dienstbetrekking'' zou zijn begrepen; dat nu de bestreden uitspraak van de Centrale Raad van Beroep niet betreft de uitlegging van het begrip ,,loon'', doch de beslissing inhoudt van der partijen geschil, of de in die uitspraak bedoelde artiesten, die in het tijdvak van 1 juli 1967 tot 1 januari 1969 zijn opgetreden door tussenkomst van X's theaterbureau ,,Y'', al dan niet voor de toepassing van de Ziektewet, de Werkloosheidswet de Ziekenfondswet en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering moeten geacht worden hun arbeid in dienstbetrekking tot X te hebben verricht; dat het middel dus ten onrechte klaagt over schending of verkeerde toepassing van artikel 4 van de Coördinatiewet Sociale Verzekering, terwijl wegens schending of verkeerde toepassing van de overige in het middel vermelde wetsartikelen niet met vrucht beroep in cassatie kan worden ingesteld;"
 5.18 Den Boer(11) was kritisch over uw oordeel over de (on)mogelijkheid tot cassatie bij schending van het begrip 'dienstbetrekking':
 "Art. 4 Co. WSV, eerste lid, zegt: "Loon is al hetgeen uit een dienstbetrekking wordt genoten"'. Wanneer men nu art. 3a Co. WSV, waarin voor die wet een omschrijving van het begrip dienstbetrekking wordt gegeven, ziet als een hulpbepaling voor de overige bepalingen van die wet, waaronder art. 4, dan zou men een onlogische splitsing kunnen vermijden. Dan zou het voor de Hoge Raad wellicht mogelijk zijn om in die gevallen waarin hij meent dat de Centrale Raad van Beroep niet in redelijkheid tot het bestaan van een (fictieve) dienstbetrekking had kunnen besluiten, het loonbegrip binnen aanvaardbare en uitvoerbare grenzen te houden."
 5.19 HR BNB 1975/138 betrof cassatieberoep tegen de oordelen van de CRvB dat wederverkopers bij een uitgever in dienstbetrekking waren en dat hetgeen zij verdienden hun beloning was. U kwam opnieuw niet toe aan een inhoudelijk oordeel:(12)
 "dat ingevolge artikel 18a, lid 1, van de Coordinatiewet Sociale Verzekering tegen uitspraken van de Centrale Raad van Beroep beroep in cassatie kan worden ingesteld ter zake van schending of verkeerde toepassing van het bepaalde bij of krachtens de artikelen 4-8;
 dat de beslissingen van de Centrale Raad van Beroep, dat de verhoudingen tussen X en de wederverkopers dienstbetrekkingen opleverden, en dat met name hetgeen de wederverkopers verdienden kan worden aangemerkt als hun beloning, niet betreffen de uitlegging of de toepassing van een der genoemde artikelen 4-8, maar de uitlegging en de toepassing van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering, de Werkloosheidswet, de Ziektewet, de Ziekenfondswet en het Koninklijk Besluit van 27 juni 1967, Staatsblad 342, zodat deze beslissingen in cassatie niet kunnen worden getoetst;
 dat het eerste middel derhalve faalt;"
 5.20 Van Heemskerk annoteerde in NJ 1976, 485:
 "De schaarse cassatieberoepen op grond van art. 18a, lid 1, Coördinatiewet Sociale Verzekering (CSV) tegen uitspraken van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) hebben de laatste jaren weinig succes gehad, mede door de enge grenzen, die de wet hier naar de opvatting van de HR aan zijn taak als cassatierechter stelt. Art. 18a CSV heeft ten doel coördinatie van de rechtspraak op de gebieden van sociale verzekering en belastingwetgeving en tracht dit doel te bereiken door de interpretatie van het begrip loon volgens de artt. 4-8 van deze wet toe te vertrouwen aan de HR als hoogste rechter. Volgens art. IV Reglement HR der Nederlanden neemt de derde kamer kennis van de eis tot cassatie van uitspraken van de CRvB. Tussen de begrippen loon en dienstbetrekking bestaat samenhang, vgl. art. 4 CSV: loon is al hetgeen uit een dienstbetrekking wordt genoten. Probleem is nu, dat het begrip dienstbetrekking niet wordt omschreven in de artt. 4-8 CSV, maar in het in 1967 ingevoegde art. 3a CSV, en aldus buiten de toetsing in cassatie is gebleven. Op de klacht dat gage, betaald door een theaterbureau, als loon uit dienstbetrekking is aangemerkt, terwijl er geen dienstbetrekking was, besliste HR 19-4-1972, BNB 1972/154 (m.n. P. den Boer), dat onder de interpretatiegeschillen, waarover de HR moet oordelen, dat over het begrip dienstbetrekking niet is begrepen. Gevolg is, dat bij de uitvoering van de sociale verzekeringswetten een ander begrip dienstbetrekking wordt gehanteerd dan bij de uitvoering van de Wet op de loonbelasting. Een ander gevolg is dat het begrip loon wordt meegesleurd in het kielzog van het begrip dienstbetrekking buiten het gebied waar cassatie mogelijk is. Art. 18a CSV dreigt zo een lege huls te worden."
 5.21 In uw jurisprudentie over de CSV kwam u aldus niet toe aan uitleg van de term 'dienstbetrekking', hoewel die term voorkwam in de omschrijving van het begrip 'loon', over de uitleg waarvan wél geklaagd kon worden in cassatie. Een belangrijke overweging voor u was dat de wetgever van 1955 geen coördinatie van de begrippen 'werknemer' en 'werkgever' wilde en volgens u daarom evenmin van het begrip 'dienstbetrekking'.
 5.22 In belanghebbendes geval gaat het om de uitleg van 'arbeid in dienstbetrekking verricht' in art. 35 WIA, waarvoor de CRvB te rade is gegaan bij de artt. 7 en 8 WIA en 3(1) ZW. Evenals in de boven genoemde, onder vigeur van de CSV gewezen arresten HR BNB 1972/154 en HR BNB 1975/138, gaat het daardoor in cassatie om de uitleg een bepaling waarvan de reikwijdte afhankelijk is van een in een andere bepaling opgenomen definitie. Een belangrijk verschil met de genoemde, onder vigeur van de CSV gewezen arresten waarin u geen inhoudelijk oordeel gaf, is echter dat de wetgever van 2006, anders dan die van 1955, uitdrukkelijk wél cassatie mogelijk wilde maken ter zake van schending of verkeerde toepassing van de termen 'werknemer' en 'dienstbetrekking' (zie 5.14).
 5.23 Ik meen daarom dat u belanghebbendes cassatieberoep kunt ontvangen. Immers: (i) de CRvB heeft art. 8(1) WIA toegepast (en mocht dat ook), (ii) de belanghebbende klaagt in cassatie over schending van die bepaling, (iii) art. 116 WIA stelt beroep in cassatie open wegens schending van die bepaling en (iv) de wetgever wilde dat u als hoogste rechter zou oordelen over de uitleg van gecoördineerde begrippen als 'werknemer' en 'dienstbetrekking'.
 5.24 Daar doet mijns inziens niet aan af dat het geschil niet belanghebbendes verzekeringsplicht betreft (art. 35 WIA eist immers geen verzekeringsplicht). Gezien de wens van de wetgever dat ook de termen 'werknemer' en 'dienstbetrekking' uniform door u uitgelegd worden, geeft bij de toepassing van art. 116 WIA mijns inziens het belang van die uniforme uitleg de doorslag, die ook voor de loonbelasting, de premieheffing volksverzekeringen en de premieheffing werknemersverzekeringen geldt.
 6. Vult de belanghebbende vakken in dienstbetrekking?
 6.1 Art. 3(1) ZW definieert de term 'werknemer':
 6.2 Art. 7:610(1) Burgerlijk Wetboek definieert de arbeidsovereenkomst als volgt:
 "1. De arbeidsovereenkomst is de overeenkomst waarbij de ene partij, de werknemer, zich verbindt in dienst van de andere partij, de werkgever, tegen loon gedurende zekere tijd arbeid te verrichten."
 6.3 De termen 'privaatrechtelijke dienstbetrekking' en 'arbeidsovereenkomst' congrueren, zo volgt onder meer uit uw Gouden Kooi-arrest HR BNB 2011/205, dat een kader bevat voor de beoordeling van de vraag of zich een dienstbetrekking voordoet:(13)
 "3.3.1. Ingevolge artikel 129d, lid 1, van de WW is beroep in cassatie tegen de uitspraak van de Centrale Raad slechts mogelijk ter zake van schending of verkeerde toepassing van de artikelen 2 tot en met 12 en 14, lid 1, van de WW en de daarop berustende bepalingen. Dit brengt voor het onderhavige geval met zich dat de toetsing in cassatie beperkt dient te blijven tot de vraag of de uitspraak van de Centrale Raad getuigt van een onjuiste uitleg of verkeerde toepassing van het begrip 'in privaatrechtelijke dienstbetrekking staan' in artikel 3 van de WW.
 3.3.2. Voor de vraag of belanghebbende tot Talpa in een zodanige privaatrechtelijke dienstbetrekking stond is maatgevend of tussen beiden sprake was van een arbeidsovereenkomst in de zin van artikel 7:610 BW. Bij de beantwoording van de vraag of de rechtsverhouding tussen partijen als zodanig dient te worden aangemerkt, moet worden getoetst of de inhoud van die rechtsverhouding voldoet aan de criteria die gelden voor het bestaan van een arbeidsovereenkomst. Daarbij moet acht worden geslagen op alle omstandigheden van het geval, in onderling verband bezien, en dienen niet alleen de rechten en verplichtingen in aanmerking te worden genomen die partijen bij het sluiten van de overeenkomst voor ogen stonden, maar dient ook acht te worden geslagen op de wijze waarop partijen uitvoering hebben gegeven aan hun overeenkomst en aldus daaraan inhoud hebben gegeven (vgl. onder meer HR 13 juli 2007, nr. C05/331, LJN BA6231, NJ 2007/449 ).
 3.3.3. De Centrale Raad heeft als vereisten voor het aannemen van een dienstbetrekking gesteld een verplichting tot het persoonlijk verrichten van arbeid, een gezagsverhouding en een verplichting tot het betalen van loon. Aldus is de Centrale Raad terecht uitgegaan van de criteria die gelden voor het bestaan van een arbeidsovereenkomst in de zin van artikel 7:610 BW. (...)."
 6.4 HR BNB 2012/129 betrof de vraag of de B-aandeelhouders van een notariskantoor een arbeidsovereenkomst hadden of fiscaalrechtelijk ondernemer waren. U overwoog:(14)
 "3.3.3. Bij de toetsing of een rechtsverhouding beantwoordt aan de criteria voor het bestaan van een arbeidsovereenkomst moet acht worden geslagen op alle omstandigheden van het geval, in onderling verband bezien. Daarbij dienen niet alleen de rechten en verplichtingen in aanmerking te worden genomen die partijen bij het aangaan van de rechtsverhouding voor ogen stonden, maar dient ook acht te worden geslagen op de wijze waarop partijen uitvoering hebben gegeven aan hun rechtsverhouding en aldus daaraan inhoud hebben gegeven (vgl. HR 25 maart 2011, nr. 10/02146, LJN BP3887, BNB 2011/205 ). Voorts is niet één enkel kenmerk beslissend, maar moeten de verschillende rechtsgevolgen die partijen aan hun verhouding hebben verbonden in hun onderling verband worden bezien (zie HR 14 november 1997, nr. 16453, NJ 1998/149, onderdeel 3.4, en HR 13 juli 2007, nr. C05/331HR, LJN BA6231, NJ 2007/449, onderdeel 3.5)."
 6.5 Doorslaggevend voor de vraag of de belanghebbende 'werknemer' is ex art. 3(1) ZW is dus of zijn arbeidsverhouding met C een arbeidsovereenkomst is ex art. 7:610 BW. De brief van 25 september 1990 van [de] rechtsvoorganger van C aan de belanghebbende vermeldt dat de belanghebbende een vergoeding zal ontvangen voor geleverde inspanningen, maar wijst er nadrukkelijk op dat er geen arbeidsovereenkomst is en dat het beide partijen vrijstaat om de


type: wikipedia

text:
O Ordinariato Castrense de Portugal/Diocese das Forças Armadas e de Segurança foi erigido canonicamente em 29 de Maio de 1966 pelo Papa Paulo VI, para auxiliar espiritualmente as Forças Armadas Portuguesas (Exército, Armada e Força Aérea) bem como as forças de Segurança (Guarda Nacional Republicana e Polícia de Segurança Pública), ficando ordinário militar o Patriarca de Lisboa, D. Manuel Gonçalves Cerejeira, podendo delegar o cargo num vigário-geral, Bispo Auxiliar do Patriarcado. Com a sua renúncia e sucessão por D. António Ribeiro, manteve-se o Patriarca à frente do Ordinariato, até que, por sua morte, decidiu o novo Patriarca, D. José Policarpo, separar as funções. Assim, em 3 de Maio de 2001, o vigário-geral em exercício desde a morte de D. António Ribeiro, D. Januário Torgal Mendes Ferreira, tornou-se ordinário castrense por direito próprio, com título episcopal associado a essa dignidade e tendo como tal assento na Conferência Episcopal Portuguesa. A 10 de outubro de 2013 foi publicada a nomeação de Manuel da Silva Rodrigues Linda, uma vez que o bispo Januário Torgal Ferreira já tinha pedido a resignação.
 A 15 de março de 2018, D. Manuel Linda foi nomeado bispo da Diocese do Porto, ficando o Ordinariato em Sede Vacante.
 O actual Bispo das Forças Armadas e de Segurança é D. Rui Valério, nomeado a 27 de Outubro de 2018.
 Lista de Ordinários Castrenses
 D. Manuel Gonçalves Cerejeira (1966-1971)
 D. António Ribeiro (1971-1998)
 D. Januário Torgal Ferreira (2001-2013)
 D. Manuel Rodrigues Linda (2013-2018)
 D. Rui Manuel Sousa Valério, (2018-presente)
 Ver também
 Ordinariado Militar do Brasil
 Ligações externas
 Ordinariato Castrense
 Circunscrições eclesiásticas erigidas pelo papa Paulo VI
 Portugal


text:
Tudor Arghezi (pseudonimul lui Ion Nae Theodorescu; ) a fost un scriitor român, cunoscut pentru contribuția sa la dezvoltarea liricii românești sub influența baudelairianismului.
 Opera sa poetică, de o originalitate exemplară, reprezintă o altă vârstă marcantă a literaturii române.
 A scris, între altele, teatru, proză (notabile fiind romanele Cimitirul Buna Vestire și Ochii Maicii Domnului), pamflete, precum și literatură pentru copii.
 A fost printre autorii cei mai contestați din întreaga literatură română.
 Pseudonimul Arghezi provine, explică însuși scriitorul, din Argesis - vechiul nume al Argeșului. Ovid S. Crohmălniceanu propunea în studiul consacrat operei poetului din Istoria literaturii române între cele două războaie mondiale o altă explicație, pseudonimul ar proveni din unirea numelor a doi celebri eretici, Arie și Geza.
 După o altă ipoteză, numele poate veni de la numele bonei (Ergézi Rozália) care de fapt ar fi adevărata mamă.
 Biografie
 Primii ani
 S-a născut pe data de 21 mai 1880 la București, în strada Țărani nr. 46, numele său fiind Ion Nae Theodorescu. Este fiul lui Nae Theodorescu și al Mariei Theodorescu. Între 1887 și 1891 a fost elev al Școlii primare „Petrache Poenaru”, sub îndrumarea primului său dascăl, Nicolae Abramescu. Între 1891 și 1896 urmează cursurile gimnaziului „Dimitrie Cantemir” și apoi pe cele ale liceului „Sfântul Sava” din București. De la vârsta de 11 ani, din cauza situației familiale, este nevoit să se întrețină singur, dând meditații.
 Anul 1896 este anul debutului său literar. La 30 iunie publică în ziarul „Liga Ortodoxă”, condus de Alexandru Macedonski, poezia „Tatăl meu”, semnată I.N. Theodorescu. La cenaclul lui Macedonski îl va cunoaște pe Grigore Pisculescu (Gala Galaction), cu care va rămâne prieten apropiat. Între 1897 și 1899 publică versuri și poeme în proză la „Revista Modernă” și „Viața nouă” pe care le semnează pentru prima oară cu pseudonimul Ion Th. Arghezi. Întrerupe studiile și se angajează, în urma unui examen de chimie, ca laborant la fabrica de zahăr Chitila.
 Tudor Arghezi a debutat în anul 1896, publicând versuri în revista Liga Ortodoxă, condusă de Alexandru Macedonski cu pseudonimul „Ion Theo”. La scurt timp de la debut, Macedonski afirma despre tânărul poet:
 "Acest tânăr, la o vârstă când eu gângăveam versul, rupe cu o cutezanță fără margini, dar până astăzi coronată de cel mai strălucit succes, cu toată tehnica versificării, cu toate banalitățile de imagini și idei, ce multă vreme au fost socotite, la noi și in străinătate, ca o culme a poeticii și a artei."
 A fost un admirator al simbolismului și a altor curente aparținătoare (cum ar fi Secesiunea vieneză) polemizând în articolele vremii cu George Panu de la Junimea' asupra atitudinii critice a celui din urmă privind Literatura modernistă. La 19 ani a intrat la mănăstirea Cernica, unde a stat patru ani, până în anul 1904. În anul 1900 a devenit diacon, apoi secretar al mitropoliei din București. În 1904, a publicat împreună cu Vasile Demetrius o revistă proprie, Linia Dreaptă, care a încetat să mai apară după doar cinci numere. Arghezi, Gala Galaction și Demetrius au fost legați printr-o strânsă prietenie, cum reiese din mărturisirea fiicei lui Demetrius, artista și nuvelista Lucia Demetrius.
 În romanele sale, poetul a mărturisit că nu era foarte atras de cariera de călugar, căci autorul ciclului Psalmilor era un eretic și nu un spirit mistic. A recurs la acest refugiu mai mult din comoditate, unul din unchii săi fiind un înalt ierarh al Bisericii Ortodoxe Române. În romanul Cimitirul Buna Vestire a parodiat cu sarcasm lumea monahală.
 În 1905 a început un șir de călătorii în străinătate, deoarece la 30 ianuarie 1905 Constanța Zissu a dat naștere lui Eli Lotar, primul copil al lui Tudor Arghezi. Mama copilului, profesoară, a fost nevoită să-și ascundă maternitatea și să-și lase fiul la Paris, în grija unei doici. Îngrijorat, Arghezi s-a hotărât să plece la Paris unde a stat puțin timp, apoi s-a mutat la Fribourg, unde a scris poezii și a participat la cursurile Universității Fribourg, dar nu a fost mulțumit de puternicul accent catolic al acesteia. S-a mutat la Geneva, unde a scris poezii, a asistat la cursurile Universității și, ca să-și câștige existența, a lucrat în atelierul unui bijutier.
 În acel timp, datorită criticismului său referitor la represiunea mișcării țărănești, a fost ținut sub supraveghere de autoritățile elvețiene.
 În 1909 a vizitat Italia.
 Perioada anilor 1910
 S-a reîntors în România în 1910, și a publicat lucrări în Viața Românească, Teatru, Rampa, și în revistele lui N. D. Cocea Facla și Viața Socială, dar și în revista Cronica în colaborare cu Gala Galaction; s-a aflat într-o perioadă în care a avut o activitate literară prolifică, scriind versuri, pamflete politice și articole polemice cu care și-a câștigat notorietatea în cercurile teatrale, politice și literare ale vremii. Cocea a contribuit la succesul lui Arghezi, publicând unul din primele poeme ale poetului, Rugă de seară. În anul 1913 a devenit editor-șef la ziarul Seara, în care a publicat articole politice și recenzii.
 În această perioadă, Arghezi a devenit un critic de artă valoros și a luat apărarea pictorului Ștefan Luchian care suferea de scleroză multiplă și era acuzat de fraudă (din cauza suspiciunii că nu ar mai putea picta, dar ar permite ca lucrările altora să fie semnate cu numele său)
 Era prezent cu regularitate la Kübler Café din București unde s-a format un cerc de artiști și intelectuali boemi care îi includea pe scriitorii Ion Minulescu, Liviu Rebreanu, Eugen Lovinescu, Victor Eftimiu, Mihail Sorbul și Corneliu Moldovanu, dar și pe pictorii Iosif Iser, Alexandru Satmari, Jean Alexandru Steriadi, compozitorul Alfons Castaldi, și pe colecționarul de artă Krikor Zambaccian. Conform lui Zambaccian, Arghezi a putut fi văzut mai rar la celălalt loc de întâlnire, Casa Capșa. În acea perioadă era și un asociat al omului politic și colecționarului de artă Alexandru Bogdan-Pitești, și lua parte în mod regulat, împreună cu Galaction, Cocea, Minulescu, Adrian Maniu și alți artiști plastici, la cercul creat de Maniu de la Știrbei-Vodă, lângă Parcul Cișmigiu. A scris și un poem dedicat lui Bogdan-Pitești.
 Interbelicul
 După izbucnirea primului război mondial, Arghezi a scris articole împotriva taberei politice conduse de partidul național liberal și de grupul de susținători ai lui Take Ionescu, care doreau ca România să intre în război alături de puterile Antantei (ca o încercare de a cuceri Transilvania de la Austro-Ungaria); a fost un susținător al unirii Basarabiei Vechiul Regat și detesta alianța implicită cu Rusia Imperială.
 În timpul realizării României Mari mai exact în perioada 1918 - 1919 e închis un an, împreună cu 11 ziariști și scriitori (între care și Ioan Slavici), la penitenciarul Văcărești, acuzat de trădare, deoarece colaborase cu autoritățile germane de ocupație. In 1927 apare cu mare întârziere prima sa carte de poezii "Cuvinte potrivite", iar un an mai târziu tot sub direcția sa, apare ziarul "Bilete de papagal". După această dată, Tudor Arghezi va publica mai multe volume de versuri, romane, nenumărate articole. Va impune în literatura română ca specie literară tableta, un gen de pamflet alegoric. În 1929 publică prima sa carte de proza, "Icoane de lemn".
 În 1931 va publica placheta de versuri "Flori de mucigai" legată, ca și "Poarta neagră", de anii de detenție. Tot acum, pentru copii, publică volumul în proza "Cartea cu jucării", inaugurând o direcție secundară în creația scriitorului, ce va continua, mai apoi, cu poemele știute de școlari: "Cântec de adormit Mitzura", "Buruieni", "Mărțișoare", "Prisaca", "Zdreanță" s.a. Manualele școlare cuprind multe creații ale sale destinate copiilor din toată lumea. În anul 1933 a publicat volumul Tablete din Țara de Kuty, în care a criticat societatea românească și elita sa politică, întro manieră grotescă.
 În 1934 publică romanul "Ochii Maicii Domnului" , tema principală fiind dragostea materna și devotamentul filial. Continuă să scrie poeme și în 1935 publică volumul "Versuri de seară". În 1936 apare "Cimitirul Buna-Vestire", roman, dar care poartă subtitlul "poem". În 1942 vede lumina tiparului romanul "Lina", de fapt un lung poem în proză.
 În 1943, sub genericul "Bilete de papagal" (ziarul "Informația zilei") publică îndeosebi pamflete usturătoare, pentru care e cercetat de poliție. La 30 septembrie, apare pamfletul "Baroane", în care îl atacă pe ambasadorul german Manfred von Killinger. Ziarul e imediat confiscat, scriitorul e închis la București și în lagărul de la Târgu Jiu. Va fi eliberat un an mai târziu. După eliberarea din detenție în 1944 a publicat pamflete asupra colaboratorilor regimului, memorii și un nou volum de tablete, intitulat Manual de morală practică.
 Interdicții și reabilitări
 În 1948 apare în ziarul PCR Scânteia, în patru episoade consecutive, celebrul articol al lui Sorin Toma, fiul poetului proletcultist A. Toma, intitulat "Poezia putrefacției sau putrefacția poeziei", în care, printre altele, acuzând pestilențialul poetic al lui Tudor Arghezi, autorul sancționează un "urât mirositor vocabular". Articolul se încheie cu o veritabilă amenințare cu moartea. Scriitorul va fi interzis imediat după publicarea acestuia și se retrage din viața publică în căsuța lui de la Mărțișor unde ar fi supraviețuit, după cum afirma, din vânzarea cireșelor.
 În perioada 1952 - 1967 poetul a fost „reabilitat” treptat, la sugestia lui Gheorghe Gheorghiu Dej. Tudor Arghezi este distins cu premii și titluri, ales membru al Academiei Române în anul 1955, sărbătorit ca poet național la 80 și 85 de ani și deputat în Mare Adunare Națională. S-a bucurat de mari avantaje în regimul comunist, ca și Mihail Sadoveanu, colaborând cu autoritățile și scriind poezii sociale pe placul acestora. Publică poemul "1907 - peizaje", "Cântare omului", "Stihuri pestrițe", "Poeme noi", "Cu bastonul prin București".
 În 1967, poetul moare, fiind înmormântat, alături de Paraschiva, soția sa, în grădina casei din Str. Mărțișor, cu funeralii naționale. Casa a rămas până astăzi muzeu, fiind menținută de fiica sa, Mitzura Arghezi.
 Publicistul
 La vârsta de 16 ani debutează în "Liga ortodoxă" a lui Alexandru Macedonski, sub semănătura Ion Theo. Până în 1910 - când a început să conducă sau să editeze el însuși reviste și ziare cum sunt: "Cronica", "Cuget românesc", "Națiunea", "Bilete de papagal" - publică la mai multe periodice ale vremii: "Revista modernă", "Viața nouă", "Facla", "Viața românească" și altele.
 Desenatorul
 La vârsta de 16 ani, Tudor Arghezi a fost custodele unei săli de expoziții a societății „Ileana” (Societatea pentru dezvoltarea artelor în România, inițiată de câțiva pictori, printre care Constantin Artachino, Nicolae Vermont și Ștefan Luchian, în iulie 1897). Aflându-se în mediul pictorilor și pasionat de desen, Arghezi a schițat în peniță peisaje și portrete de o calitate care i-ar fi prevestit un destin de artist în toată regula. Poetul a mărturisit că opțiunea pentru scris a fost dictată doar de lipsa mijloacelor pentru a-și procura un atelier, șevalete, pânze, vopseluri. La Editura Universității de Vest „Vasile Goldiș” din Arad a apărut un elegant album cuprinzând 80 de desene și fragmente de manuscrise din tinerețea lui Arghezi. Multe din desene datează din perioada 1905- 1910, când Arghezi a stat în Elveția.
 Premii și distincții
 Pentru activitatea sa remarcabilă în literatură primește prima oară în 1936, la egalitate cu George Bacovia și a doua oară în anul 1946, Premiul Național de Poezie. În anul 1955 este ales membru al Academiei Române, este distins cu numeroase titluri și premii, iar în anul 1965 primește Premiul Internațional Johann Gottfried von Herder, acordat de Universitatea din Viena.
 A fost sărbătorit cu prilejul zilelor de naștere la 80 și, respectiv 85 de ani, ca „poet național”.
 În 1965 a fost nominalizat la Premiul Nobel pentru Literatură. Nominalizarea a venit din partea filologului italian Angelo Monteverdi.
 Numismatică
 Banca Națională a României a pus în circulație, la 7 decembrie 2020, în atenția colecționarilor, o monedă, cu ocazia împlinirii a 140 de ani de la nașterea poetului Tudor Arghezi. Moneda este rotundă, are valoarea nominală de 10 lei, este de argint, cu titlul de 999‰, are diametrul de 37 mm, greutatea de 31,103 g, cantul fiind zimțat. Toate cele 500 de exemplare ale acestei emisiuni numismatice sunt de calitate proof.
 Opere
 Cuvinte potrivite, poezii, 1927
 Icoana de lemn, tablete, 1929
 Poarta neagră, tablete, 1930
 Flori de mucigai, poezii, 1931
 Cartea cu jucării, poezii, 1931
 Tablete din Țara de Kuty, povestiri swiftiene, 1933
 Ochii Maicii Domnului, 1934
 Cărticica de seară, poezii, 1935
 Cimitirul Buna-Vestire, roman parabolic, 1934
 Versuri, 1936
 Ce-ai cu mine vântule?, 1937
 Lina, roman, 1942
 Eminescu, studiu critic, 1943
 Versuri alese, 1946
 Bilete de papagal, 1946
 Una sută una poeme, 1947
 Prisaca, poeme pentru copii, 1948
 1907-Peizaje, 1955
 Pagini din trecut, publicistică, 1955
 Cântare omului, 1955
 Frunze, 1961
 Poeme noi, 1963
 Cadențe, 1964
 Silabe, 1965
 Răzlețe, 1965
 Versuri lungi, 1965
 Ritmuri, 1966
 Litanii, 1967
 Noaptea, 1967
 Cu bastonul prin București, 1968
 O Furnică Testament Fragmente audio
 Note
 Bibliografie
 Tudor Arghezi, Scrieri. Proze, Editura Minerva, București, 1986
 Lucian Boia, History and Myth in Romanian Consciousness, Central European University Press, 2001
 George Călinescu, Istoria literaturii române. Compendiu, Editura Minerva, București, 1983
 Dennis Deletant, Communist Terror in Romania, C. Hurst & Co., London, 1999 ISBN 1-85065-386-0
 Victor Frunză, Istoria stalinismului în România, Editura Humanitas, București, 1990
 Dumitru Hâncu, "Tudor Arghezi. Scrisori din închisoare (II)", în Ziarul Financiar, 30 octombrie, 2002
 Kathleen Kuiper, Merriam-Webster's Encyclopedia of Literature, Merriam-Webster, Springfield, Massachusetts, 1995 ISBN 0-87779-042-6
 Eugen Marinescu (ed.), Din presa literară românească (1918-1944), Editura Albatros, București, 1986
 D. Murărașu, Din presa literară românească (1900-1918), Editura Albatros, București, 1970
 Alexandra Olivotto, "Cele mai nocive cărți din cultura românească", în Cotidianul, 18 octombrie, 2005
 Z. Ornea, Anii treizeci. Extrema dreaptă românească, Editura Fundației Culturale Române, București, 1995
 Grigore Traian Pop, "Cînd disidența se pedepsește cu moartea. Un asasinat ritual: Mihail Stelescu" , în Dosarele Istoriei, 6/IV (1999)
 Ion Simuț, "Putea fi Arghezi legionar?", în România Literară, nr. 5, 9 februarie 2007; disponibil prin România Culturală, "Polemici"
 Vladimir Tismăneanu, Stalinism for All Seasons: A Political History of Romanian Communism, University of California Press, Berkely, 2003 ISBN 0-520-23747-1
 Constantin Țoiu, "Amintiri cu poeți", la Memoria.ro; din 16 iulie, 2007
 Tudor Vianu, Scriitori români, Vol. III, Ed. Minerva, București, 1971
 Mark Willhardt, Alan Michael Parker (ed.), Who's Who in 20th Century World Poetry. Routledge, London, 2000 ISBN 0-415-16355-2
 Gheorghe Zbuchea, Despre problema basarabeană în politica externă a României în anii 1912-1916, la Universitatea din București; din 16 iulie, 2007
 Henri Zalis, prefața la Lucia Demetrius, Album de familie. Nuvele alese (1935-1965), Editura pentru literatură, București, 1967, p. V-XXXI
 Krikor Zambaccian, Însemnările unui amator de artă, publicată și găzduită de LiterNet; din 16 iulie, 2007
 C. D. Zeletin, "Cu George Emil Palade, la San Diego, despre boala lui Tudor Arghezi", la Memoria.ro; din 16 iulie, 2007
 Selecție din bibliografia critică
 Pompiliu Constantinescu, Tudor Arghezi, 1940
 Șerban Cioculescu, Introducere în poezia lui Tudor Arghezi, 1946
 Tudor Vianu, Tudor Arghezi, poet al omului, 1961
 Dumitru Micu, Opera lui Tudor Arghezi, 1965
 Nicolae Balotă, Opera lui Tudor Arghezi, 1979
 Tudor Arghezi interpretat de..., antologie de Alex Ștefănescu
 Matei Călinescu, Conceptul modern de poezie, 1972
 Alexandru George, Marele Alfa, 1970
 Nicolae Balotă, Opera lui Tudor Arghezi, București, 1977
 Petre Anghel, "Tudor Arghezi", 100 cei mai mari scriitori români, 2003
 Dumitru Micu, Arghezi, 2005
 Legături externe
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – A
 Arghezi, poezie între agonie și extaz
 40 de ani de la moartea lui Tudor Arghezi
 Arghezi, trimis în lagăr de naziști, apoi elogiat de comuniști, 16 ianuarie 2011, Adevărul
 Cealaltă față a lui Arghezi, 30 noiembrie 2011, Andreea Lupșor, Adevărul - Articol Historia
 Tudor Arghezi a pupat mâna Moscovei, 18 iunie 2010, Cotidianul
 MEMORIA CARTII POSTALE / Arghezi si nu numai, 7 ianuarie 2009, Calin Hentea, Ziarul de Duminică
 Valori ale culturii naționale: 46 de ani de la moartea lui Tudor Arghezi, 14 iulie 2009, Amos News
 Cîndva: Tudor Arghezi..., 31 august 2008, Serban Cionoff, Jurnalul Național
 „Omul dispune de resorturi mari ca să facă din viața sa o bucurie“ , 24 februarie 2009, Adrian Agachi, Ziarul Lumina
 Nașteri în 1880
 Nașteri pe 21 mai
 Decese în 1967
 Decese pe 14 iulie
 Membri titulari ai Academiei Române
 Absolvenți ai Colegiului Național Sfântul Sava
 Autori români
 Avangarda artistică românească
 Bucureșteni
 Deținuți ai lagărului de la Târgu Jiu
 Deținuți politici români
 Editorialiști români
 Gândirism
 Laureați ai premiului Herder
 Monarhiști români
 Persoane reabilitate
 Poeți creștini români
 Poeți români din secolul al XX-lea
 Poeți simboliști
 Poeți proletcultiști
 Președinți ai Uniunii Scriitorilor din România
 Revista Gândirea
 Romancieri simboliști
 Români cunoscuți sub pseudonimele folosite
 Români pe monede și bancnote românești
 Scriitori ai revistei Contimporanul
 Scriitori cunoscuți sub pseudonimele folosite
 Scriitori români de literatură pentru copii
 Scriitori români din secolul al XX-lea
 Umoriști români


type: legislation

text:
 |
 52014PC0083
 Priekšlikums PADOMES LĒMUMS par nostāju, kas Eiropas Savienības vārdā jāieņem Starptautiskās Jūrniecības organizācijas Jūras vides aizsardzības komitejas 66. sesijā attiecībā uz MARPOL konvencijas VI pielikuma grozījumu par III līmeņa NOX emisijas standartu atlikšanas apstiprināšanu /* COM/2014/083 final - 2014/0042 (NLE) */
 PASKAIDROJUMA RAKSTS
 1. IEVADS
 Ar šo Komisijas priekšlikumu tiek noteikta
 Savienības nostāja attiecībā uz MARPOL konvencijas
 VI pielikuma grozījumiem Starptautiskās Jūrniecības
 organizācijas (SJO) Jūras vides aizsardzības komitejas (MEPC)
 66. sesijā. Minētie grozījumi MARPOL konvencijas
 VI pielikuma 13. noteikuma 5.1. punktā paredz
 III līmeņa NOx emisiju standartu ieviešanu
 atlikt uz pieciem gadiem. Izmaiņas ir izklāstītas MEPC
 ziņojuma (MEPC 65/22) 12. pielikumā. MEPC ziņojuma
 4.64. punktā norādīts, ka minētie grozījumi tiks
 pieņemti Jūras vides aizsardzības komitejas 66. sesijā.
 2. SJO GROZĪJUMU
 PIEŅEMŠANA
 2.1. MARPOL konvencijas
 VI pielikuma grozījumu, kas attiecas uz III līmeņa NOX emisiju
 standartu ieviešanas atlikšanu, pieņemšana
 Minēto grozījumu projekts tika
 apstiprināts Jūras vides aizsardzības komitejas 65. sesijā
 (kas risinājās no 2013. gada 13. līdz 17. maijam),
 un tas tiks iesniegts pieņemšanai komitejas 66. sesijā, kas
 paredzēta no 2014. gada 31. Marta līdz 4. aprīlim.
 2.2. Grozījumu pieņemšana
 un stāšanās spēkā
 Pēc minēto grozījumu
 apstiprināšanas un pieņemšanas Jūras vides aizsardzības
 komitejā tie tiks iesniegti attiecīgajām
 līgumslēdzējām pusēm, lai tās paustu piekrišanu
 tos atzīt par saistošiem.
 3. ATTIECĪGIE ES
 TIESĪBU AKTI UN ES KOMPETENCE
 ES politika
 Vides aizsardzība, kas ir MARPOL
 konvencijas grozījumu priekšmets, saskaņā ar ES Līgumu
 ietilpst dalītajā kompetencē, un to ļoti lielā
 mērā regulē Savienības tiesību akti. Savu kompetenci
 attiecībā uz gaisa un ūdens kvalitātes politiku ES ir plaši
 īstenojusi gan ar tiesību aktiem, gan ar saskaņotiem politikas
 mērķiem. Vides politikā izpaužas skaidra Savienības
 apņemšanās uzlabot gaisa un ūdens kvalitāti, tostarp
 starptautiskā līmenī.
 ES gaisa kvalitātes politikas regulējuma
 iecere un mērķis atbilstoši, piemēram, Tematiskajai
 stratēģijai par gaisa piesārņojumu[1] ir gūt
 būtiskus panākumus ES ilgtermiņa mērķu –
 saglabāt, aizsargāt un uzlabot vides kvalitāti un aizsargāt
 cilvēku veselību (LESD 191. panta 1. punkts) –
 sasniegšanā, proti, “panākt tādu gaisa kvalitātes
 pakāpi, kas nerada nevēlamas sekas un riskus cilvēka
 veselībai un videi”. Šis mērķis pirmo reizi tika
 izklāstīts Sestajā vides rīcības programmā[2] pirms desmit gadiem,
 tas ir apstiprināts Septītajā vides rīcības
 programmā, par kuru ES nesen vienojās un kas regulē ES politikas
 izstrādi līdz 2020. gadam[3],
 un nupat ir iestrādāts Komisijas pieņemtajā programmā
 “Tīru gaisu Eiropā”[4].
 Atliekot NOx emisijas kontroles
 zonām piemērojamu stingrāku NOx standartu ieviešanu,
 tas negatīvi ietekmētu šos politikas mērķus.
 ES tiesību akti
 Spēkā esošie tiesību akti attiecas
 uz dažādām piesārņojošām vielām, arī uz NOx,
 un dažādiem piesārņojuma avotiem, tostarp uz visiem transporta
 veidiem.
 Direktīvā par valstīm noteikto
 maksimāli pieļaujamo emisiju (2001/81/EK jeb NEC direktīva)[5] un Gaisa
 kvalitātes direktīvā (2008/50/EK)[6] ir noteiktas NOx emisijas
 robežvērtības gaisā. Saskaņā ar NEC direktīvu
 jūras satiksmē radīto emisiju daudzums ir jāmēra un
 jāreģistrē. Valstu jūras pārvadājumos un
 starptautiskajos jūras pārvadājumos iekšzemes
 ūdensceļos radītās emisijas tiek ieskaitītas NEC direktīvā
 valstīm noteiktajās maksimāli pieļaujamajās emisijas
 robežvērtībās. Tomēr citas starptautiskajos jūras
 pārvadājumos radītās emisijas šajās robežvērtībās
 netiek ieskaitītas, lai gan tās būtiski ietekmē gaisa
 kvalitāti ES. Šis izņēmums radies tāpēc, ka SJO
 piedalījās šo emisiju regulēšanā. Tālab vajadzība
 pēc ārējas rīcības saistībā ar šīm
 emisijām ir skaidri atzīta NEC direktīvas 11. pantā,
 kurā noteikts sekojošais: “Lai veicinātu 1. pantā
 noteiktā mērķa sasniegšanu, Komisija un dalībvalstis
 pēc vajadzības, neskarot Līguma 300. pantu, iesaistās
 divpusējā un daudzpusējā sadarbībā ar trešām
 valstīm un attiecīgām starptautiskajām
 organizācijām, piemēram, Apvienoto Nāciju Organizācijas
 Eiropas Ekonomikas komisiju (UNECE), Starptautisko jūrniecības
 organizāciju (IMO), Starptautisko civilās aviācijas
 organizāciju (SCAO), ietverot arī informācijas apmaiņu par
 tehniskās vai zinātniskās izpētes rezultātiem, lai
 uzlabotu pamatu emisijas samazinājumu veicināšanai”.
 Turklāt tīra gaisa kvalitātes
 tiesību aktu kopums[7],
 ko 2013. gada 18. decembrī pieņēma Komisija, apliecina
 kuģu radīto emisiju ietekmi uz gaisa kvalitāti uz zemes un
 turpmāko pasākumu labvēlīgo ietekmi uz šo nozari. Kuģu
 radītās NOx emisijas tieši veicina iekšzemes un jūras
 ūdeņu un sauszemes biotopu eitrofikāciju un veselībai
 kaitējošu cieto (sekundāro) daļiņu veidošanos.
 Tādēļ šo avotu ignorēšana mazinātu Baltijas jūras
 un Ziemeļjūras valstu iespējas sasniegt Ūdens
 pamatdirektīvā (2000/60/EK)[8],
 Jūras vides stratēģijas direktīvā (2008/56/EK)[9], Biotopu
 direktīvā (92/43/EEK)[10]
 un Putnu direktīvā (79/409/EEK)[11]
 noteikto mērķi ierobežot negatīvo, tostarp eitrofikācijas
 radīto, ietekmi uz ūdens un sauszemes ekosistēmām. Tas
 arī pasliktinātu minēto valstu iespēju ievērot PM10
 un PM2,5 robežlielumus, kas noteikti Gaisa kvalitātes
 Direktīvā 2008/50/EK ar mērķi aizsargāt
 cilvēku veselību.
 III līmeņa NOX emisiju
 standarti, kas ir šā lēmuma priekšmets, vēl nav bijuši
 iekļauti konkrētos Savienības tiesību aktos, bet to
 pašreizējais regulējums SJO ietvaros saskaņā ar MARPOL
 konvencijas VI pielikuma 2008. gadā izdarītajiem
 grozījumiem ir uzskatīts par vajadzīgu un saskaņotu ar ES
 politikas virsmērķiem. Proti, atliekot piemērošanas dienu,
 dalībvalstis nevarēs pilnībā izmantot NOx
 emisijas kontroles zonas gaisa piesārņojuma novēršanai un
 tā ietekmes mazināšanai.
 Padomes lēmums
 LESD 218. panta 9. punkts ir
 piemērots juridiskais pamats, kas jāizmanto, lai noteiktu
 ES nostāju, kas paužama sesijā, jo tas attiecas uz lēmumiem
 ar juridiskām sekām. MEPC 66. sesijas lēmums par
 III līmeņa NOX emisiju standartu spēkā
 stāšanās dienu būs juridiski saistošs, jo tas noteiks, no kura
 datuma NOx emisijas kontroles zonās III līmeņa
 NOX emisiju standarti attieksies uz visu SJO MARPOL
 konvencijas VI pielikuma līgumslēdzējpušu kuģiem.
 Kopsavilkums
 Ņemot vērā attiecīgo ES
 politiku un iepriekš minētos tiesību aktus, Komisija uzskata, ka
 jautājums, kurš aplūkots iepriekš norādītajos
 grozījumos, kurus plānots apstiprināt MEPC 66. sesijā,
 ir būtisks Eiropas Savienībai, kurai jānosaka kopēja
 nostāja, ko Savienības interesēs pauž visas Jūras vides
 aizsardzības komitejā pārstāvētās
 dalībvalstis.
 4. SECINĀJUMS
 Tādēļ Komisija nāk klajā
 ar priekšlikumu Padomes lēmumam par nostāju, kas Eiropas
 Savienības vārdā jāieņem Jūras vides
 aizsardzības komitejas 66. sesijā attiecībā uz 2.1. punktā
 norādītajiem grozījumiem.
 2014/0042 (NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES LĒMUMS
 par nostāju, kas Eiropas Savienības
 vārdā jāieņem Starptautiskās Jūrniecības organizācijas
 Jūras vides aizsardzības komitejas 66. sesijā
 attiecībā uz MARPOL konvencijas VI pielikuma
 grozījumu par III līmeņa NOX emisijas standartu
 atlikšanas apstiprināšanu
 EIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,
 ņemot vērā Līgumu par
 Eiropas Savienības darbību un jo īpaši tā 192. panta 1. punktu
 un 218. panta 9. punktu,
 ņemot vērā Eiropas Komisijas
 priekšlikumu,
 tā kā:
 (1) Sākotnēji MARPOL konvencijas
 VI pielikuma 2008. gadā izdarītajos grozījumos bija
 noteikts, ka III līmeņa NOX emisiju standartus
 sāk piemērot no kāda datuma 2016. gadā kuģiem,
 kuri uzbūvēti pēc minētā datuma un kuri peld
 slāpekļa oksīda emisijas kontroles zonās.
 (2) MARPOL konvencijas
 VI pielikuma 13. noteikuma 5.1. punkta grozījumu projekts
 tika apstiprināts Starptautiskās Jūrniecības
 organizācijas Jūras vides aizsardzības komitejas (MEPC) 65. sesijā
 2013. gada maijā. Minētos grozījumus plānots
 apstiprināt MEPC 66. sesijā, kas paredzēta no 2014. gada
 31. marta līdz 4. aprīlim.
 (3) Apstiprinot MARPOL konvencijas
 VI pielikuma 13. noteikuma 5.1. punkta grozījumus par
 III līmeņa NOX emisiju standartu ieviešanas
 atlikšanu, uz pieciem gadiem tiks atlikta to stāšanās
 spēkā, un saskaņā ar MARPOL konvencijas 16. panta
 2. punktu tie kļūs saistoši MARPOL konvencijas
 VI pielikuma pusēm 6 mēnešus pēc to pieņemšanas
 dienas.
 (4) Vides aizsardzību, kas
 ir ierosināto pasākumu priekšmets, ļoti lielā
 mērā regulē Savienības tiesību akti. Savu kompetenci
 attiecībā uz gaisa un ūdens kvalitātes politiku ES ir plaši
 īstenojusi gan ar tiesību aktiem, gan ar saskaņotiem politikas
 mērķiem. Spēkā esošie tiesību akti attiecas uz
 dažādām piesārņojošām vielām, arī uz
 slāpekļa oksīdu (NOx), un dažādiem
 piesārņojuma avotiem, tostarp uz visiem transporta veidiem.
 Direktīva 2000/60/EK, ar ko izveido sistēmu Kopienas
 rīcībai ūdens resursu politikas jomā[12], Direktīva 2008/56/EK,
 ar ko izveido sistēmu Kopienas rīcībai jūras vides
 politikas jomā[13],
 Direktīva 92/43/EEK par dabisko dzīvotņu, savvaļas
 faunas un floras aizsardzību[14]
 un Direktīva 79/409/EEK par savvaļas putnu aizsardzību[15] izvirza
 mērķi ierobežot negatīvo, tostarp eitrofikācijas (kuras
 galvenais faktors ir NOx) radīto ietekmi uz ūdens un
 sauszemes ekosistēmām. Direktīvā 2008/50/EK par gaisa
 kvalitāti un tīrāku gaisu Eiropai[16] ir noteikti
 robežlielumi un mērķlielumi attiecībā uz cietajām
 daļiņām un ozonu, kam NOx ir prekursors.
 (5) Direktīva 2001/81/EK
 par valstīm noteikto maksimāli pieļaujamo emisiju[17] izvirza prasību
 jūras kuģu radītās emisijas mērīt un
 reģistrēt, vienlaikus atzīstot, ka starptautisko jūras
 pārvadājumu nozarē (izņemot iekšējos ūdeņus)
 radīto emisiju regulējums ir SJO kompetencē.
 (6) Direktīvas 2001/81/EK
 11. pants kopā ar 1. pantu uzliek Komisijai un
 dalībvalstīm pienākumu turpināt sadarbību
 starptautiskā līmenī ar mērķi samazināt dažu
 atmosfēru piesārņojošo vielu, arī NOx, emisijas.
 (7) Ņemot vērā
 saskaņotos ES politikas virsmērķus un tiesību aktus,
 III līmeņa NOX emisiju standartu ieviešanas
 atlikšana, ko plānots apstiprināt MEPC 66. sesijā,
 ir būtiska Eiropas Savienībai, kurai jāieņem kopēja
 nostāja, ko Savienības interesēs būtu paudušas visas
 Jūras vides aizsardzības komitejā
 pārstāvētās dalībvalstis.
 (8) Savienība nav ne SJO
 locekle, ne attiecīgo konvenciju un kodeksu līgumslēdzēja
 puse. Tādēļ nepieciešams, lai Padome pilnvarotu
 dalībvalstis paust turpmāk izklāstīto nostāju,
 rīkojoties Savienības interesēs,
 IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU.
 1. pants
 1. Savienības nostāja
 SJO Jūras vides aizsardzības komitejas 66. sesijā ir paust
 iebildumus pret SJO dokumenta MEPC 65/22 12. pielikumā
 noteikto MARPOL konvencijas VI pielikuma 13. noteikuma 5.1. punkta
 grozījumu apstiprināšanu.
 2. Šā panta 1. punktā
 pausto Savienības nostāju izsaka dalībvalstis, kuras ir SJO
 locekles un kuras kopīgi rīkojas Savienības interesēs.
 3. Par
 nenozīmīgām izmaiņām šajā nostājā var
 vienoties, neizdarot tajā grozījumus.
 2. pants
 Šis lēmums ir adresēts
 dalībvalstīm.
 Briselē,
 Padomes
 vārdā —
 priekšsēdētājs
 [1] COM(2005) 446 galīgā redakcija.
 [2] OV L 242, 10.9.2002., 1. lpp.
 [3] Vispārēja Savienības vides
 rīcības programma “Labklājīga dzīve ar pieejamajiem planētas
 resursiem” (COM(2012) 710 final).
 [4] COM(2013) 918 final.
 [5] OV L 309, 27.11.2001., 22. lpp.
 [6] OV L 152, 11.6.2008., 1. lpp.
 [7] Visi attiecīgie dokumenti pieejami
 http://ec.europa.eu/environment/air/clean_air_policy.htm.
 [8] OV L 327, 22.12.2000., 1. lpp.
 [9] OV L 164, 25.6.2008., 19. lpp.
 [10] OV L 206, 22.7.1992., 7. lpp.
 [11] OV L 103, 25.4.1979., 1. lpp.
 [12] OV L 327, 22.12.2000., 1. lpp.
 [13] OV L 164, 25.6.2008., 19. lpp.
 [14] OV L 206, 22.7.1992., 7. lpp.
 [15] OV L 103, 25.4.1979., 1. lpp.
 [16] OV L 152,
 11.6.2008., 1. lpp.
 [17] OV L 309,
 27.11.2001., 22. lpp.


text:
José Antonio Villagrán Correas (Tucumán, 1821 - Valparaíso, 17 de junio de 1895) fue un militar y político chileno. Hijo de José Antonio Villagrán y de Casimira Correas. En 1836 ingresa a la Escuela Militar y en 1838 ingresó en el ejército como Cadete del Batallón Chillán.
 En enero de 1838 ascendió a Subteniente y dos años más tarde fue destinado al Batallón Valdivia. El 15 de julio de 1844 fue ascendido a Teniente y al año siguiente fue nombrado Ayudante de la Escuela Militar, siendo Profesor de matemáticas en este establecimiento. Ingresó en la Universidad de Chile a estudiar ingeniería y en 1847 se tituló de Ingeniero Agrimensor. Ese mismo año fue ascendido a Capitán y ayudó a sofocar el Motín de Urriola.
 Durante la Revolución de 1851, apoyó al gobierno de Manuel Montt Torres y al año siguiente ascendió a Sargento Mayor Graduado. En 1853 fue nombrado Instructor del Batallón Cívico N.o 1 de Concepción y poco después fue nombrado Comandante interino del Batallón 2.o de Línea. Fue Ayudante de la Inspección General de Guardias Nacionales y Primer Ayudante de la Comandancia General de Armas de Santiago. En 1858 ascendió a Teniente Coronel y fue nombrado Comandante del 2.o de Línea. Participó en la Revolución de 1859 apoyando nuevamente al gobierno de Manuel Montt y luchó en la batalla de Cerro Grande en abril de 1859.
 Fue nombrado Comandante de la división pacificadora de Atacama y luchó en los combates de Vallenar y en el de Copiapó. Fue nombrado Intendente interino de Atacama y en junio de 1859 ascendió a Coronel Graduado. Durante la guerra contra España fue nombrado Jefe de la guarnición de Caldera y dirigió las tropas chilenas en la batalla de Calderilla.
 Guerra del Pacífico
 Al estallar la guerra fue nombrado jefe del Estado Mayor General del ejército, realizando una notable labor de adiestramiento de las primeras tropas que se enviaron al norte. El 26 de junio de 1879 fue nombrado inspector general del Ejército y de Guardias Nacionales y el 18 de octubre del mismo año fue nombrado Comandante en Jefe del ejército de reserva. Como tal, quedó a cargo de las salitreras expropiadas por Perú, propuso abiertamente su nacionalización y se opuso a la entrega a privados.
 El 29 de agosto de 1880 fue ascendido a General de División. Tras la salida de Erasmo Escala, hubo propuestas para nombrar a Villagrán como Comandante en Jefe pero finalmente el gobierno nombró a Manuel Baquedano (quien había llegado a general sin pasar por la escuela militar) en el cargo y Villagrán fue nombrado jefe de la primera división del Ejército, la que, según el plan, debía marchar 8 días desde Pisco hasta Lurín en una región seca e inhóspita para despejar las espaldas de las divisiones que desembarcarían en Lurín. Villagrán, en vista de las enormes dificultades y la falta de pertrechos advirtió a Baquedano que no sería su responsabilidad en caso de un fracaso de la marcha. Baquedano contestó que siempre la responsabilidad es de quien da la orden y solicitó al gobierno el retiro de Villagrán, lo que el gobierno hizo. Poco después fue nombrado Miembro de la Comisión Calificadora de Servicios.
 Falleció a los 74 años.
 Véase también
 Ejército de Chile durante la Guerra del Pacífico
 Referencias
 Enlaces externos
 Boletín de la Guerra del Pacífico, pág. 75, Biografía de José Antonio Villagrán Correas
 Diputados de Chile
 Militares de Chile
 Militares de Chile en la guerra hispano-sudamericana
 Villagrán Correas
 Alumnado de la Escuela Militar del Libertador Bernardo O'Higgins
 Alumnado de la Universidad de Chile