type: legislation

text:
3. 5. 88 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 116/15
 II
 (Προπαρασκευαστικές πράξεις)
 ΕΠΙΤΡΟΠΗ
 Πρόταση κανονισμού (ΕΟΚ) του Συμβουλίου για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
 3820/85 για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών και
 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85 σχετικά με τη συσκευή ελέγχου στον τομέα των οδικών μετα
 φορών
 COM(88) 21 τελεκό
 (Υποβληθείσα από την Επιτροπή στο Ιυμ6ούλιο στις 18 Απριλίου 1988)
 (88/C 116/20)
 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΏΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, ότι η εναρμόνιση των συνθηκών εργασίας είναι απαραίτητη
 για να εξασφαλιστεί ο θεμιτός ανταγωνισμός στον τομέα
 Έχοντας υπόψη: των χερσαίων μεταφορών
 τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής
 ότι, δεδομένου ότι πολλές δημόσιες υπηρεσίες παρέχονται
 Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 75,
 τώρα από ιδιωτικές επιχειρήσεις, πρέπει να προσδιοριστεί
 ότι μόνο τα οχήματα των δημοσίων υπηρεσιών ή τα οχή
 την απόφαση 65/271/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 13ης Μαίου
 ματα που έχουν μισθωθεί για λογαριασμό αυτών βάσει σύμ
 1965 περί εναρμονίσεως ορισμένων διατάξεων που επηρεά
 βασης εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής των διατάξεων
 ζουν τον ανταγωνισμό στις σιδηροδρομικές, οδικές και εσω
 του παρόντος κανονισμού"
 τερικές πλωτές μεταφορές ('), και ιδίως το τμήμα III,
 την πρόταση της Επιτροπής, ότι, για να εξασφαλιστεί η εφαρμογή και ο έλεγχος των δια
 τάξεων κοινωνικού περιεχομένου με τρόπο περισσότερο
 τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ομοιόμορφο και αποτελεσματικό σχετικά με τις ώρες οδή
 γησης, πρέπει να τροποποιηθούν ορισμένες διατάξεις των
 τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 και (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85
 και, ειδικότερα, πρέπει να τροποποιηθεί ο ορισμός της εβδο
 Εκτιμώντας: μάδας και να διασαφηνιστούν οι διατάξεις σχετικά με τις
 περιόδους οδήγησης, τα διαλείμματα και τις περιόδους ανά
 ότι, στον τομέα των οδικών μεταφορών, οι κοινοτικές δια παυσης "
 τάξεις κοινωνικού περιεχομένου περιλαμβάνονται στους
 κανονισμούς του Συμβουλίου (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 (2) και ότι, για να ενισχυθούν οι έλεγχοι ως προς την εφαρμογή
 (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85 (3)· των εν λόγω διατάξεων, πρέπει να διευρυνθούν οι εξουσίες
 των αρμόδιων αρχών και να υπάρχει συχνότερη ενημέρωση
 ότι οι διατάξεις αυτές αποσκοπούν στην εναρμόνιση των της Επιτροπής από τα κράτη μέλη σχετικά με την εφαρμογή
 όρων ανταγωνισμού στις χερσαίες μεταφορές, ιδιαίτερα των εν λόγω κανονισμών,
 στον οδικό τομέα, καθώς και στη βελτίωση των συνθηκών
 εργασίας και της οδικής ασφάλειας·
 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΩΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
 ότι η απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινο
 τήτων της 22ας Μαΐου 1985 στην υπόθεση 13/83 επιβεβαι
 Άρθρο Ι
 ώνει την ανάγκη καθιέρωσης της ελεύθερης παροχής υπηρε
 σιών στην Κοινότητα" Ορισμοί
 ότι η Λευκή Βίβλος της Επιτροπής για την ολοκλήρωση της Το άρθρο 1 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
 εσωτερικής αγοράς προβλέπει τη δημιουργία εσωτερικής 3820/85 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
 αγοράς μέχρι το 1992 το αργότερο* ότι οι διατάξεις κοινω
 νικού περιεχομένου είναι πρωταρχικές για τη δημιουργία «4. "εβδομάδα": κάθε περίοδος επτά συνεχών ημερών,
 κοινής αγοράς στον τομέα των χερσαίων μεταφορών "ημέρα": κάθε περίοδος 24 ωρών.
 Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, η περίοδος
 (•) ΕΕ αριθ. 88 της 24. 5. 1965, σ. 1500/65. των επτά ημερών ή των 24 ωρών υπολογίζεται από τη
 Ο ΕΕ αριθ. L 370 της 31. 12. 1985, σ. 1. στιγμή που ο οδηγός αρχίζει την οδήγηση μετά την
 Ο ΕΕ αριθ. L 370 της 31. 12. 1985, σ. 8. παρέλευση εβδομαδιαίας περιόδου ανάπαυσης.»
 ---pagebreak--- Αριθ. C 116/16 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων 3. 5. 88
 Άρβρο 2 5. Τα διαλείμματα που γίνονται σύμφωνα με το παρόν
 άρθρο δεν θεωρούνται ως ημερήσια ανάπαυση.»
 Πεδίο εφαρμογής
 Το άρθρο 4 παράγραφος 6 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
 Άρΰρο 5
 3820/85 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
 «6. Οχήματα που χρησιμοποιούνται από δημόσιες Περίοδοι ανάπαυσης
 υπηρεσίες ή που μισθώνονται βάσει σύμβασης για λογα
 ριασμό αυτών προς παροχή υπηρεσιών αντιπλημμυρικής Το άρθρο 8 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 αντικαθί
 προστασίας, ύδρευσης, αερίου, ηλεκτρισμού, οδοποιίας, σταται από το ακόλουθο κείμενο:
 αποκομιδής απορριμμάτων, τηλεγράφου, τηλεφώνου,
 ταχυδρομικών αποστολών, ραδιοφωνίας και τηλεόρασης «Άρΰ'ρο 8
 και ανίχνευσης πομπών ή δεκτών τηλεόρασης ή ραδιο
 φώνου.» 1. Για κάθε περίοδο 24 ωρών, ο οδηγός πρέπει να έχει
 περίοδο ανάπαυσης, η οποία στο εξής καλείται "ημε
 Άρΰρο 3 ρήσια περίοδος ανάπαυσης", τουλάχιστον έντεκα
 συνεχών ωρών. Αυτή η ημερήσια περίοδος ανάπαυσης
 Χρόνος οδήγησης μπορεί να μειωθεί σε τουλάχιστον εννιά συνεχείς ώρες,
 όχι περισσότερο από τρεις φορές την εβδομάδα. Η
 Το άρθρο 6 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 αντικαθί μείωση αυτή αντισταθμίζεται με ίση περίοδο ανάπαυσης
 σταται από το ακόλουθο κείμενο: που χορηγείται πριν από το τέλος της επόμενης εβδο
 «Άρύ'ρο 6 μάδας.
 1. Η συνολική περίοδος οδήγησης ανά περίοδο 24 Όταν η περίοδος ανάπαυσης δεν μειώνεται σύμφωνα με
 ωρών, η οποία στο εξής καλείται "ημερήσια περίοδος της διατάξεις του πρώτου εδαφίου, μπορεί να ληφθεί σε
 οδήγησης" δεν πρέπει να υπερβαίνει τις εννιά ώρες. Η δύο ή τρεις διαφορετικές περιόδους κατά τη διάρκεια της
 ημερήσια περίοδος οδήγησης μπορεί να παρατείνεται σε ημέρας, εκ των οποίων η μία πρέπει να διαρκεί τουλάχι
 δέκα ώρες δύο φορές την εβδομάδα. στον οκτώ συνεχόμενες ώρες. Στην περίπτωση αυτή, η
 ελάχιστη διάρκεια της ανάπαυσης αυξάνεται σε δώδεκα
 2. Η συνολική περίοδος οδήγησης δεν μπορεί να υπερ ώρες.
 βαίνει τις 56 ώρες ανά εβδομάδα και τις 90 ώρες ανά δύο
 συνεχείς εβδομάδες.»
 2. Όταν ένα όχημα έχει τουλάχιστον δύο οδηγούς,
 κάθε οδηγός πρέπει να έχει χρόνο ανάπαυσης τουλάχι
 Άρΰρο 4 στον οκτώ συνεχών ωρών για κάθε περίοδο 30 ωρών.
 Διαλείμματα
 3. Πριν από το τέλος κάθε εβδομάδας, πρέπει να
 Το άρθρο 7 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 αντικαθί δίνεται στον οδηγό περίοδος ανάπαυσης, η οποία στο
 σταται από το ακόλουθο κείμενο: εξής καλείται "εβδομαδιαία περίοδος ανάπαυσης", του
 λάχιστον 45 συνεχόμενων ωρών. Αυτή η εβδομαδιαία
 «Άρΰ'ρο 7
 περίοδος ανάπαυσης μπορεί να μειωθεί σε 36 τουλάχι
 1. Για κάθε περίοδο οδήγησης 4 1/2 ωρών, ο οδηγός στον συνεχείς ώρες αν λαμβάνεται στο μέρος που είναι
 πρέπει να έχει διάλειμμα τουλάχιστον 45 λεπτών. συνήθως η βάση του οχήματος ή στο μέρος που είναι η
 2. Το διάλειμμα αυτό μπορεί να αντικαθίσταται από βάση του οδηγού, ή σε 24 τουλάχιστον συνεχείς ώρες αν
 διαλείμματα διάρκειας 15 λεπτών τουλάχιστον το λαμβάνεται αλλού. Κάθε μείωση αντισταθμίζεται με ισο
 καθένα, εφόσον τηρούνται οι διατάξεις της παραγράφου δύναμο χρόνο ανάπαυσης που λαμβάνεται συγκεντρω
 1. τικά πριν από το τέλος της επόμενης εβδομάδας.
 3. Κατά παρέκκλιση της παραγράφου 1, σε περίπτωση
 τακτικών εθνικών επιβατικών μεταφορών, τα κράτη 4. Σε περίπτωση διεθνών επιβατικών μεταφορών, με
 μέλη μπορούν να ορίζουν το ελάχιστο διάλειμμα σε 30 εξαίρεση τις τακτικές μεταφορές, η εβδομαδιαία
 λεπτά μετά από περίοδο οδήγησης που δεν υπερβαίνει τις περίοδος ανάπαυσης μπορεί να μετατεθεί στην εβδομάδα
 τέσσερις ώρες. Η παρέκκλιση αυτή παρέχεται μόνο σε που ακολουθεί εκείνη για την οποία οφείλεται η ανά
 περιπτώσεις κατά τις οποίες τα διαλείμματα που υπερ παυση και είτε να ενσωματωθεί σ' αυτήν ή να ληφθεί
 βαίνουν τα 30 λεπτά ενδέχεται να παρακωλύσουν τη ροή αμέσως μετά την εβδομαδιαία ανάπαυση της δεύτερης
 της κυκλοφορίας στις αστικές περιοχές και εφόσον δεν εβδομάδας.
 είναι δυνατή για τον οδηγό η παρεμβολή δεκαπεντάλε Τα κράτη μέλη μπορούν να επεκτείνουν την εφαρμογή
 πτου διαλείμματος κατά τη διάρκεια περιόδου οδήγησης των διατάξεων αυτών στις εθνικές επιβατικές μεταφορές
 4 1/5 ωρών που προηγείται διαλείμματος 30 λεπτών. που πραγματοποιούνται στο έδαφος τους, με εξαίρεση
 4. Κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων αυτών, ο τις τακτικές μεταφορές.
 οδηγός δεν μπορεί να εκτελεί άλλη εργασία. Για τους
 σκοπούς του παρόντος άρθρου, ο χρόνος αναμονής και ο 5. Κάθε περίοδος ανάπαυσης που λαμβάνεται σε αντι
 χρόνος που δεν διατίθεται για οδήγηση κινούμενου οχή στάθμισμα της μείωσης της ημερήσιας ή/και εβδομαδι
 ματος, οχηματαγωγού ή σιδηροδρόμου δεν υπολογίζεται αίας ανάπαυσης πρέπει να προστίθεται σε μια άλλη
 ως "άλλη εργασία". περίοδο ανάπαυσης τουλάχιστον οκτώ ωρών και πρέπει
 ---pagebreak--- 3. 5. 88 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Αριθ. C 116/17
 να παρέχεται, εάν το ζητήσει ο ενδιαφερόμενος οδηγός, «Άρΰρο 16
 στον τόπο στάθμευσης του οχήματος ή στον τόπο που ο
 1. Η Επιτροπή συντάσσει κάθε χρόνο έκθεση σχετικά
 οδηγός έχει τη βάση του.
 με την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού από τα
 6. Η ημερήσια περίοδος ανάπαυσης μπορεί να λαμβά κράτη μέλη. Η Επιτροπή διαβιβάζει την έκθεση στο Συμ
 νεται μέσα στο όχημα εφόσον αυτό διαθέτει κουκέτα βούλιο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε προθεσμία
 και είναι σταθμευμένο.» δέκα τριών μηνών μετά τη λήξη της περιόδου που καλύ
 πτει η έκθεση.
 Άρϋ'ρο 6 2. Για να μπορέσει η Επιτροπή να συντάξει την
 έκθεση που αναφέρεται στην παράγραφο 1, τα κράτη
 Το άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 αντικα
 μέλη κοινοποιούν σ' αυτή κάθε χρόνο τα απαραίτητα
 θίσταται από το οκόλουθο κείμενο:
 στοιχεία χρησιμοποιώντας τυποποιημένο έντυπο. Τα
 «Άρΰ'ρο 15 στοιχεία αυτά πρέπει να φθάσουν στην Επιτροπή το
 1. Η επιχείρηση οργανώνει την εργασία των οδηγών αργότερο σε προθεσμία εννέα μηνών μετά τη λήξη της
 με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι δυνατή η συμμόρφοχτή περιόδου που καλύπτει η έκθεση.
 τους προς τις σχετικές διατάξεις του παρόντος κανονι 3. Η Επιτροπή συντάσσει το τυποποιημένο έντυπο
 σμού και του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85. μετά από διαβούλευση με τα κράτη μέλη.»
 2. Η επιχείρηση πραγματοποιεί περιοδικούς ελέγχους
 με σκοπό να εξασφαλιστεί η τήρηση των κανονισμών Άρΰρο 8
 που αναφέρονται στην παράγραφο 1. Αν διαπιστωθούν
 παραβάσεις, η επιχείρηση λαμβάνει κατάλληλα μέτρα Το άρθρο 15 παράγραφος 7 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
 ώστε να μην επαναληφθούν. 3821/85 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
 3. Η επιχείρηση θέτει στη διάθεση των αρμόδιων «7. Ο οδηγός είναι υποχρεωμένος να επιδεικνύει,
 αρχών που υποβάλουν σχετική αίτηση όλα τα συναφή όποτε του το ζητεί εξουσιοδοτημένος ελεγκτής, τα φύλλα
 έγγραφα, διευκολύνοντας με τον τρόπο αυτό τους ελέγ καταγραφής που αφορούν την τρέχουσα και την προη
 χους που πραγματοποιούνται για τη συμμόρφωση προς γούμενη εβδομάδα οδήγησης.»
 τις διατάξεις του παρόντος κανονισμού και του κανονι
 Άρβρο 9
 σμού (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85.»
 Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει στις 5 Σεπτεμβρίου
 Άρ'&ρο 7 1988.
 Το άρθρο 16 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 αντικα Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα
 θίσταται από το ακόλουθο κείμενο: μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
 Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου που αφορά τυποποιημένες διαδικασίες ελέγχου για εφαρμογή του
 κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα
 των οδικών μεταφορών και του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85 σχετικά με τη συσκευή ελέγχου στον
 τομέα των οδικών μεταφορών
 COM(88) 21 τελικό
 (Υποβληθείσα από την Επιτροπή στο Συμβούλιο στις 18 Απριλίου 1988)
 (88/C 116/21)
 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, ότι οι κανονισμοί του Συμβουλίου (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 (')
 και (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85 (2), όπως τροποποιήθηκαν από τον
 Έχοντας υπόψη: κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. .. ./86, είναι θεμελιώδεις για τη
 δημιουργία κοινής αγοράς στον τομέα των χερσαίων μετα
 φορών "
 τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής
 Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 75, ότι η σωστή εφαρμογή των κανονισμών κοινωνικού περιε
 χομένου στις οδικές μεταφορές προϋποθέτει ομοιόμορφο
 και αποτελεσματικό έλεγχο εκ μέρους των κρατών μελών
 την πρόταση της Επιτροπής,
 ότι είναι απαραίτητο να προσδιοριστούν οι ελάχιστες απαι
 τήσεις για να ελέγχεται η συμμόρφωση προς τις σχετικές
 την γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, διατάξεις με σκοπό τη μείωση και την πρόληψη των παρα
 βάσεων
 τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής,
 (') ΕΕ αριθ. L 370 της 31. 12. 1985, σ. 1.
 2
 Εκτιμώντας: ( ) ΕΕ αριθ. L 370 της 31. 12. 1985, σ. 8.


type: wikipedia

text:
Denna artikel behandlar pigment för färgmaterial. För pigment i levande växt- och djurceller, se Biologiskt pigment
 Pigment är olösliga pulver som används i färgmaterial för till exempel målning och tryck. Ordet kommer från latinets pigmentum som betyder färg. I strikt betydelse skiljer man mellan olösliga pigment och lösliga färgämnen (engelska dyes) men på svenska används orden ofta synonymt. Målarfärg tillverkas genom att tillsätta pigment till ett bindemedel, varvid pigmenten inte blir kemiskt lösta utan i stället dispergerade i bindemedlet. Färgstoff är ett äldre ord för pigment.
 Organiska och oorganiska pigment
 Pigment delas efter sin kemiska sammansättning upp i organiska och oorganiska pigment. De oorganiska pigmenten består av metallföreningar som hämtats ur jorden, framställts genom krossning och bearbetning av stenmaterial eller framställts syntetiskt. Organiska pigment består av kolföreningar som tillverkats av växt- och djurdelar eller utvunnits ur exempelvis petroleum.
 Oorganiska pigment
 Kol, jordpigment och syntetiska järnoxider
 Under förhistorisk tid utvanns de allra första pigmenten ur leror, jord och kol, som man sedan blandade i saliv eller fett för att få de första målarfärgerna. Svarta pigment får oftast sin färg från kol: kimrök som fås då trä förbränns har en kolsvart färg, medan bensvart som framställs genom att bränna ben är mer blåsvart. Idag är de vanligaste svarta pigmenten carbon black, ett kolpigment utvunnet ur naturgas, och järnoxidsvart.
 Jordfärger som ockra, umbra och terra di Siena innehåller järnoxid och andra metalloxider. Beroende på proportionerna mellan dessa oxider och andra ämnen varierar färgskalan inom det röd-gul-bruna området, och det finns också jordpigment med dämpat grön ton (grönjord). Jordfärgerna finns ofta som både obrända och brända, där upphettningen får den gula järnhydroxiden att omvandlas till röd järnoxid.
 De äkta jordfärgerna används idag nästan bara i konstnärsfärger och i färg tillverkad för speciella kulturhistoriska miljöer. I vanligt byggnadsmåleri har de ersatts av syntetiska järnoxidpigment, som har samma dominerande ingredienser som jordfärgerna men är renare. Detta innebär att man kan få fram starkare kulörer och att kulören blir jämnare - något som kan upplevas som positivt eller negativt beroende på vad man vill åstadkomma.
 Det traditionella svenska rödfärgspigmentet tillverkas av restprodukter från Falu koppargruva och består till stor del av järnoxid. Innan bearbetning är pigmentet gulbrunt och kan sedan brännas till olika röda, bruna och svarta kulörer. Tidigare fanns rödfärgsverk även på många andra ställen i Sverige.
 Andra oorganiska pigment
 För att komplettera jordfärgerna med klargrönt, blått och mera intensivt rött har man sedan mycket länge krossat och bearbetat mineraler som innehållit föreningar av t.ex. koppar (malakitgrön, azurit och atacamit), aluminium (ultramarin) eller kvicksilver (cinnober).
 Blyvitt, liksom de intensiva blypigmenten blygult (blyglete och bly-tenngult) och blymönja, förekommer inte naturligt, utan har ända sedan antiken tillverkats genom kemiska processer.
 Från mitten på 1700-talet finns nya syntetiska pigment, som en följd av kemivetenskapens utveckling. Ett av de första var berlinerblått. År 1797 upptäcktes grundämnet krom, som fick sitt namn (latin chroma=färg) på grund av sin betydelse i ett stort antal nya pigment, till exempel kromgult och kromoxidgrönt. Vid mitten av 1800-talet började man tillverka syntetiskt ultramarin.
 Eftersom bly är giftigt ersattes det traditionella blyvita pigmentet från 1800-talets mitt gradvis av zinkvitt och bariumsulfat. Idag är titanvitt det dominerande vita pigmentet.
 Organiska pigment
 I äldre tider använde man djur- och växtdelar för att framställa pigment i form av färglacker (inte att förväxla med lackfärger). Det färggivande organiska materialet bearbetas så att färgämnet fälls ut och överförs till ett oorganiskt material, till exempel krita, som sedan kan användas som pigment. Några exempel på detta är indigo (blått, från en östasiatisk buske) och karmin (rött, från sköldlusarten koschenill).
 Vid 1850-talets mitt började man tillverka syntetiska organiska pigment, som gradvis kom att helt ersätta de gamla färglackerna. De första var tjär- eller anilinfärger som mauvein (1856) och fuchsin (1859). 1900-talets petrokemiska industri har skapat en rad andra organiska pigment, till exempel syntetisk indigo och alizarin. De äldre organiska pigmenten var sällan särskilt hållbara, men så småningom har de ersatts av nya och mer hållbara och ljusäkta ämnen, till exempel röda kinakridonpigment och gula bensimidazolonpigment. De nya organiska pigmenten har också ersatt giftiga oorganiska pigment. Genom ftalocyaninfärgämnena, som började bli vanliga under 1900-talets senare del, fick byggnadsmåleriet för första gången tillgång till hållbara och färgstarka blå och gröna pigment till rimliga priser.
 Pigmentens namn
 Pigmentens namn är långt ifrån entydiga. Ett och samma pigmentnamn kan användas för olika substanser, ibland med helt olika egenskaper. Ett exempel är cinnober som i sin äkta form är ett numera förbjudet kvicksilverpigment. Samma namn har också använts för andra både oorganiska och organiska pigment. Ett annat exempel är umbra, som används för en rad besläktade jordpigment och även för syntetiska mineralpigment med liknande kulör och egenskaper.
 Det kan också vara så att identiska eller mycket likartade substanser har sålts under olika namn. Bresilja och färnbock kan till exempel syfta på ett och samma färglack, framställt av brasilianskt rödträ. För ockra finns en mängd variantnamn som beskriver ungefär hur kulören ser ut men som ofta kan överlappa varandra. I en undersökning av en samling gamla pigment och färger på Kungliga konsthögskolan konstateras att "ett flertal av dessa har ett tiotal(!) synonyma namn, och dess värre används de inte bara för ett utan för flera ämnen med samma kulör".
 Pigmentnamnen används ofta i överförd bemärkelse för de färger (kulörer) som man kan få med respektive pigment, alldeles oavsett om man verkligen använt detta pigment. Det finns till exempel HTML-färger som har pigmentnamn, vilket inte ska tolkas som någon korrekt definition, utan som namn godtyckligt inspirerade av hurdana färger man kan få fram med pigmentet i fråga, inklusive vad som egentligen är blandningar med andra pigment.
 Normalfärger
 Under 1800-talet introducerades, vid sidan om nya bindemedel, en mängd nya pigment som såldes under olika namn och var oprövade vad gäller hållbarhet och andra egenskaper. Det ökade behovet att kartlägga pigmentens egenskaper, för att garantera bästa möjliga resultat, uppmärksammades i flera länder.
 En tysk sammanslutning av kemister och färgtekniker, Deutsche Gesellschaft zur Beförderung rationeller Malverfahren (DGzBrM), lanserade 1886/1887, på initiativ av kemisten Adolf Wilhelm Keim, begreppet normalfärger (), för en standardiserad kvalitetssäkring av färger tillgängliga på marknaden. Utifrån typ av målarfärg, upprättades listor på pigment godkända av sällskapet, baserade på bland annat teknisk renhet, hållbarhet, inbördes blandbarhet och beteende i bindemedel. Det var inte helt utan motstånd i början, men snart var det några få tyska producenter som började föra normalfärger; i januari 1891 var fyra tillverkare listade. Till en början hade bindemedlen i sig inga fasta kriterier, endast vissa rekommendationer. För att färdigriven färg skulle få tillstånd att säljas som normalfärger, skulle tuber med den färdiga färgen skickas in för analys. Så länge en produkt klarade kraven i de återkommande kontrollerna, kunde den märkas med "Normalfarbe der deutschen Gesellschaft zur Beförderung rationeller Malverfahren". Etiketterna skulle då också använda de av DGzBrM standardiserade pigmentnamnen. Så småningom fick detta mer spridning, även till andra länder.
 I Sverige kom frågan att drivas av konstnären och professorn Gottfrid Kallstenius, vilket ledde till att färgtillverkaren AB Wilh. Becker år 1912 lanserade en serie normalfärger. Pigmentnamnen blev nu mer entydigt använda även i Sverige; exempelvis var det först genom normalfärgskalan som orden engelskt rött och caput mortuum tydligt kom att syfta på särskilda pigment, tidigare hade de ofta använts mer ospecifikt för att beteckna röda järnoxidpigment i allmänhet.
 Colour Index
 Colour Index (CI) är en internationell databas över färgämnen och pigment, första gången publicerad 1924. Idag ses den som ett standardverk och uppgavs 2016 lista drygt 34 000 färgämnen och pigment, under drygt 11 000 så kallade Colour Index Generic Names (CIGN). Databasen underhålls av Society of Dyers and Colourists (SDC) och American Association of Textile Chemists and Colorists (AATCC). Den används för att specificera innehållet i färgtillverkarnas produkter på ett entydigt sätt. Nyare organiska pigment med komplicerad kemisk struktur har ibland inget annat hanterligt namn än det som ges av CIGN, till exempel Pigment Yellow 154.
 Pigmentens egenskaper
 Täckkraft
 Pigment har olika täckkraft, alltså olika förmåga att dölja det underlag de målas på. En viktig faktor för en målarfärgs täckkraft är förhållandet mellan pigmentets och bindemedlets brytningsindex, där en större skillnad ger större spridning av ljuset och därmed större täckkraft. Täckkraften beror alltså även på bindemedlet - exempelvis har krita god täckkraft i limfärg, medan den helt saknar täckförmåga i oljefärg. Andra faktorer som spelar in är pigmentets partikelstorlek, hur det är fördelat i bindemedlet och i vilken koncentration det föreligger.
 En lärobok i ådring och marmorering från 1989 anger följande pigment som laserande respektive täckande:
 Gula och gulbruna pigment: Obränd terra är laserande, medan ockror, kromgult och kadmiumgult är täckande.
 Bruna och brunröda pigment: Bränd terra, brun umbra, bränd umbra och caput mortuum är laserande medan engelskt rött och oxidrött är täckande.
 Brunsvarta pigment: Kasselbrunt (Van Dyke-brunt) är laserande.
 Röda och rödvioletta pigment: Krapplack är laserande medan kromrött och kadmiumrött är täckande.
 Gröna och grågröna pigment: Grön umbra, rå umbra och cyprisk umbra är delvis laserande medan kromoxidgrönt är täckande.
 Blå pigment: Ultramarinblått är täckande.
 Svarta pigment: Elfenbenssvart är täckande.
 Pigment med ett och samma namn kan dock variera i täckkraft, och i 2010 års sortiment av Beckers normalfärger för konstnärsbruk kategoriseras pigmenten som transparenta respektive opaka (täckande) på ett sätt som delvis skiljer sig från ovanstående.
 Ljusäkthet
 Ljusäkthet, eller ljusbeständighet, anger förmågan att motstå synbarlig förändring vid långvarigt utsättande för ljus. För bedömning och klassificering av detta finns flera olika skalor. Allmänt kan sägas att jordfärger generellt är mycket ljusäkta, medan naturliga färglacker och deras tidiga syntetiska ersättningar oftast har dålig ljusäkthet. Vilken förändring som sker varierar - blypigment har en tendens att svartna under ljusets inverkan, medan färglacker ofta bleknar och förlorar sin intensitet.
 Kalkäkthet
 Pigment som ska användas i kalkfärg eller andra alkaliska färgtyper, till exempel silikatfärg, måste tåla påverkan av alkalier utan att förändras. Jordfärger är generellt kalkäkta, och vissa andra mineraliska pigment, som koboltblått och kromoxidgrönt, kan användas, medan andra både organiska och oorganiska pigment kan förstöras av alkaliska bindemedel.
 Hållbarhet mot luft och kemikalier
 Pigmentets tålighet mot alkalier, syror och andra kemikalier avgör hur väl det behåller färgen och i vilka sammanhang det kan användas. Det avgör också vilka pigment som kan eller inte kan blandas med varandra. Det vanligast förekommande vita pigmentet, titanvitt, är i stort sett kemiskt inaktivt och låter sig alltså användas i alla bindemedel och tillsammans med alla andra pigment. Även jordpigment och syntetiska järnoxidpigment är generellt hållbara mot kemisk nedbrytning. Blypigment svartnar av svavel och förstörs alltså av luft förorenad med svaveldioxid, medan ultramarin i stället förstörs av syror.
 Giftighet
 Många av de traditionellt använda pigmenten är giftiga, både för målaren och för miljön, och har idag till stor del ersatts av andra. Blyvitt var länge det normala vitpigmentet, som användes trots sin kända giftighet eftersom det inte fanns några lämpliga ersättare. När man börjat framställa zinkvitt kunde blyvitt förbjudas för invändig målning - i Sverige skedde detta 1860. För utvändig målning användes blyvitt fram till 1920-talet, då det ersattes av titanvitt.
 Även andra pigment innehåller den giftiga tungmetallen bly. Blymönja och blykromatpigment (kromgult, kromorange och kromrött) får sedan 1996 inte säljas i lösvikt direkt till konsument. Sedan 1989 finns inom Sveff, Sveriges Färgfabrikanters Förening, en överenskommelse att inte använda blykromathaltiga pigment i sina produkter, och den europeiska organisationen för färgbranschen, CEPE, har sedan 2004 en liknande överenskommelse om att fasa ut blyföreningar. Sveriges riksdag beslutade 2001 att nyproducerade varor så långt möjligt skulle vara fria från bly senast år 2010. Under 2015 har den europeiska kemikaliemyndigheten ECHA rekommenderat EU-kommissionen att fortsätta tillåta användningen av blykromat, vilket har lett till gemensamma protestuttalanden från Naturskyddsföreningen, Sveff och den svenska regeringen.
 Tungmetallen kadmium är också giftig, och sedan 1973 får kadmiumpigment endast användas i konstnärsfärger. Tungmetallen krom används fortfarande i pigmentet kromoxidgrönt, där det ingår i en mycket stabil kemisk förening som inte bedöms ha någon negativ miljöpåverkan. I cinnober finns kvicksilver och i auripigment och schweinfurtergrönt finns arsenik. Inget av dessa pigment är längre i bruk. Även oorganiska kopparhaltiga pigment som t.ex. spanskgrönt är giftiga och har ersatts av organiska pigment med kopparinnehåll (kopparftalocyaniner).
 Se även
 Färgämne
 Konstnärsfärger
 Kulturkulör för linoljefärg
 Färgord
 Referenser
 Noter
 Externa länkar
 Biomolekyler


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 23.11.2013
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 344/54
 Presuda Općeg suda od 8. listopada 2013. — Vijeće protiv AY
 (Predmet T-167/12 P) (1)
 (Žalba - Javna služba - Službenici - Napredovanje - Razdoblje ocjenjivanja 2010. - Usporedno ispitivanje uspješnosti - Strukovno usavršavanje - Uspješan završetak programa osposobljavanja službenika funkcijske skupine AST u postupku potvrđivanja za napredovanje u funkcijsku skupinu AD - Iskrivljivanje dokaza)
 2013/C 344/96
 Jezik postupka: francuski
 Stranke
 Žalitelj: Vijeće Europske unije (zastupnici: M. Bauer i A. Jensen, agenti)
 Druga stranka u postupku: AY (Bousval, Belgija) (zastupnik: É. Boigelot, odvjetnik)
 Predmet
 Žalba protiv presude Službeničkog suda Europske unije (prvo vijeće) od 8. veljače 2012., AY/Vijeće (F-23/11,), s ciljem djelomičnog poništenja te presude.
 Izreka
 1.
 Presuda Službeničkog suda Europske unije (prvo vijeće) od 8. veljače 2012., AY/Vijeće (F 23/11), ukida se u dijelu u kojem je Službenički sud poništio odluku kojom je Vijeće Europske unije odbilo promaknuti AY u razred AST 9 na temelju razdoblja ocjenjivanja 2010. i u dijelu u kojem je naložio Vijeću snošenje svih troškova (točke 1. i 4. izreke te presude).
 2.
 Predmet se vraća na ponovno odlučivanje Službeničkom sudu.
 3.
 O troškovima će se odlučiti naknadno.
 (1) SL C 180, 27.7.2012.


type: other

text:
Zveřejnění informace podle § 26 zákona č. 255/2012 Sb., o kontrole (kontrolní řád) za rok 2016
 místní zjištění
 46500,- Kč
 Kontrolní orgán: Městský úřad Mnichovo Hradiště, Odbor správních činností a živnostenský úřad, Masarykovo náměstí 1, Mnichovo Hradiště
 Druh a předmět provedených kontrol: Dodržování povinností stanovených zákonem č. 455/1991 Sb., o živnostenském podnikání (živnostenský zákon), ve znění pozdějších předpisů a ustanoveními dalších zvláštních právních předpisů, vztahujících se na živnostenské podnikání, včetně dodržování povinností při značení lihu a nakládání s lihem podle zákona č. 307/2013 Sb., o povinném značení lihu, ve znění pozdějších předpisů, dodržování povinností při značení tabákových výrobků a dodržování zákazu prodeje lihovin a tabákových výrobků podle zákona č. 353/2003 Sb., o spotřebních daních, ve znění pozdějších předpisů a dodržování vybraných povinností dle zákona č. 634/1992 Sb., o ochraně spotřebitele, ve znění pozdějších předpisů.
 Kontrolované osoby: Podnikatelské subjekty se sídlem nebo živnostenskou provozovnou ve správním obvodu obecního úřadu obce s rozšířenou působností Mnichovo Hradiště. Celkem bylo za uvedené období provedeno 56 kontrol, z toho bylo 51 podnikajících fyzických osob a 5 podnikajících právnických osob.
 Výsledky kontrol: Provedenými kontrolami bylo zjištěno porušení povinností uložených živnostenským zákonem celkem ve 14 případech (tj. 25 % provedených kontrol), za tato porušení bylo uloženo celkem 14 pokut v celkové výši 49000,- Kč. Nejčastější porušení bylo zjištěno u dodržování povinností dle § 17 odst. 3 živnostenského zákona neoznámením zahájení, popř. ukončení provozování živnosti v provozovně. Častým zjištěním bylo také neúplné označení živnostenské provozovny zákonem stanovenými údaji, kdy zejména chybělo jméno a příjmení podnikatele (obchodní firma nebo název právnické osoby) nebo identifikační číslo osoby; v případě provozovny určené pro prodej zboží nebo poskytování služeb spotřebitelům, chybělo i jméno a příjmení osoby odpovědné za činnost provozovny. Z provedených kontrol také vyplynulo, že podnikatelé provozující živnost prostřednictvím odpovědného zástupce, neoznamují živnostenskému úřadu ve stanovené 15ti denní lhůtě ukončení výkonu jeho funkce a ustanovení nového odpovědného zástupce.
 V Mnichově Hradišti dne 28.2.2017
 Marcela Dražilová, vedoucí Odboru správních činností a živnostenský úřad


type: contracts

text:
 28.11.2013
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 L 318/15
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉNS BESLUT
 nr 113/2013
 av den 14 juni 2013
 om ändring av bilaga II (Tekniska föreskrifter, standarder, provning och certifiering) till EES-avtalet
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉN HAR ANTAGIT DETTA BESLUT
 med beaktande av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet (nedan kallat EES-avtalet), särskilt artikel 98, och
 av följande skäl:
 (1)
 Europaparlamentets och rådets förordning (EU) nr 305/2011 av den 9 mars 2011 om fastställande av harmoniserade villkor för saluföring av byggprodukter och om upphävande av rådets direktiv 89/106/EEG (1) bör införlivas med EES-avtalet.
 (2)
 Genom förordning (EU) nr 305/2011 upphävdes rådets direktiv 89/106/EEG (2), som är införlivat med EES-avtalet och följaktligen bör utgå ur EES-avtalet.
 (3)
 Bilaga II till EES-avtalet bör därför ändras i enlighet med detta.
 HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.
 Artikel 1
 Texten i kapitel XXI punkt 1 (rådets direktiv 89/106/EEG) i bilaga II till EES-avtalet ska ersättas med följande:
 ”32011 R 0305: Europaparlamentets och rådets förordning (EU) nr 305/2011 av den 9 mars 2011 om fastställande av harmoniserade villkor för saluföring av byggprodukter och om upphävande av rådets direktiv 89/106/EEG (EUT L 88, 4.4.2011, s. 5).”
 Artikel 2
 Texten till förordning (EU) nr 305/2011 på isländska och norska, som ska offentliggöras i EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning, ska vara giltig.
 Artikel 3
 Detta beslut träder i kraft den 15 juni 2013 eller dagen efter det att den sista anmälan enligt artikel 103.1 i EES-avtalet har gjorts till gemensamma EES-kommittén, beroende på vilket som inträffar senast (3).
 Artikel 4
 Detta beslut ska offentliggöras i EES-delen av och EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning.
 Utfärdat i Bryssel den 14 juni 2013.
 På gemensamma EES-kommitténs vägnar
 Gianluca GRIPPA
 Ordförande
 (1) EUT L 88, 4.4.2011, s. 5.
 (2) EGT L 40, 11.2.1989, s. 12.
 (3) Konstitutionella krav finns angivna.