type: contracts

text:
 30.7.2015
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 202/42
 DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
 NR 190/2014
 z dnia 25 września 2014 r.
 zmieniająca załącznik XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG [2015/1258]
 WSPÓLNY KOMITET EOG,
 uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 98,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję wykonawczą Komisji 2013/752/UE z dnia 11 grudnia 2013 r. zmieniającą decyzję 2006/771/WE w sprawie harmonizacji widma radiowego na potrzeby urządzeń bliskiego zasięgu i uchylającą decyzję 2005/928/WE (1).
 (2)
 Decyzja wykonawcza 2013/752/UE uchyla decyzję Komisji 2005/928/WE (2), która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.
 (3)
 Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XI do Porozumienia EOG,
 PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
 Artykuł 1
 W załączniku XI do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:
 1)
 w pkt 5cz (decyzja Komisji 2006/771/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
 „—
 32013 D 0752: decyzją wykonawczą Komisji 2013/752/UE z dnia 11 grudnia 2013 r. (Dz.U. L 334 z 13.12.2013, s. 17).”;
 2)
 skreśla się pkt 5ct (decyzja Komisji 2005/928/WE).
 Artykuł 2
 Teksty decyzji wykonawczej 2013/752/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
 Artykuł 3
 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 września 2014 r., pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (3).
 Artykuł 4
 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
 Sporządzono w Brukseli dnia 25 września 2014 r.
 W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
 Kurt JÄGER
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 334 z 13.12.2013, s. 17.
 (2) Dz.U. L 344 z 27.12.2005, s. 47.
 (3) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.


jurisdiction: EU

text:
 31.10.2013
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 291/12
 AZ EGT VEGYES BIZOTTSÁG 59/2013 HATÁROZATA
 (2013. május 3.)
 az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodás II. mellékletének (Műszaki előírások, szabványok, vizsgálatok és tanúsítás) módosításáról
 AZ EGT VEGYES BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodásra (a továbbiakban: a EGT-megállapodás) és különösen annak 98. cikkére,
 mivel:
 (1)
 A 692/2008/EK rendelet hidrogénnel és hidrogén és földgáz keverékével üzemelő gépjárműveknek a kibocsátásra vonatkozó típus-jóváhagyási követelményei, valamint a villamos erőátviteli rendszerrel rendelkező járművekre vonatkozó egyedi információknak az EK-típusjóváhagyáshoz beadandó adatközlő lapon való feltüntetése tekintetében történő módosításáról szóló, 2012. július 12-i 630/2012/EU bizottsági rendeletet (1) bele kell foglalni az EGT-megállapodásba.
 (2)
 Az EGT-megállapodás II. mellékletét ezért ennek megfelelően módosítani kell,
 ELFOGADTA EZT A HATÁROZATOT:
 1. cikk
 Az EGT-megállapodás II. melléklete I. fejezetének a 45zu. pontja (692/2008/EK bizottsági rendelet) a következő francia bekezdéssel egészül ki:
 „—
 32012 R 0630: a Bizottság 2012. július 12-i 630/2012/EU rendelete (HL L 182., 2012.7.13., 14. o.)”.
 2. cikk
 A 630/2012/EU rendeletnek az Európai Unió Hivatalos Lapja EGT-kiegészítésében közzéteendő izlandi és norvég nyelvű szövege hiteles.
 3. cikk
 Ez a határozat 2013. május 4-én lép hatályba, feltéve, hogy az EGT-megállapodás 103. cikkének (1) bekezdésében előírt összes bejelentést megtették (2).
 4. cikk
 Ezt a határozatot az Európai Unió Hivatalos Lapjának EGT-re vonatkozó részében és EGT-kiegészítésében ki kell hirdetni.
 Kelt Brüsszelben, 2013. május 3-án.
 az EGT Vegyes Bizottság részéről
 az elnök
 Gianluca GRIPPA
 (1) HL L 182., 2012.7.13., 14. o.
 (2) Alkotmányos követelmények fennállását nem jelezték.


type: wikipedia

text:
 Udalosti
 2. marec – Eugenio Pacelli bol zvolený pápežom a prijal meno Pius XII.
 13. marec – Adolf Hitler pozval Jozefa Tisa do Berlína, kde ho vyzval na vyhlásenie nezávislosti Slovenskej republiky, v opačnom prípade by slovenské územie bolo rozdelené medzi Maďarskom a Poľskom
 14. marec – bol vyhlásený vznik prvej Slovenskej republiky
 15. marec – Adolf Hitler vyhlásil protektorát Čechy a Morava
 28. marec – frankisti dobyli Madrid, čím bola občianska vojna v Španielsku rozhodnutá
 7. apríl – Taliansko napadlo Albánsko
 11. apríl – Maďarsko opustilo Ligu národov
 7. máj – Španielsko opustilo Ligu národov
 23. august – Hitler a Stalin si rozdelili východnú Európu medzi sebou. Fínsko, pobaltské štáty a východné Poľsko pripadnú Sovietskemu zväzu. Západné Poľsko pripadne Nemecku. (Pakt Molotov-Ribbentrop)
 30. august – Poľsko začalo mobilizáciu
 31. august – Nemci zinscenovali prepadnutie vysielača v Gliwiciach, ktoré poslúžilo ako zámienka pre rozpútanie druhej svetovej vojny
 1. september – Druhá svetová vojna: Poľské septembrové ťaženie – Nacistické Nemecko zaútočilo na Poľsko, začala sa vojna
 3. september – Druhá svetová vojna: Francúzsko, Austrália a Spojené kráľovstvo vyhlásilo vojnu Nemecku
 5. september – Druhá svetová vojna: Spojené štáty vyhlásili neutralitu
 6. september – Druhá svetová vojna: Južná Afrika vyhlásila vojnu Nemecku
 9. september – začala bitka na Bzure, najväčšia bitka poľského ťaženia
 10. september – Druhá svetová vojna: Kanada vyhlásila vojnu Nemecku
 17. september – Druhá svetová vojna: Invázia Sovietskeho zväzu do Poľska a následná okupácia východných poľských území
 27. september – Druhá svetová vojna: Varšava sa vzdala Nemecku, Modlin sa vzdal o deň neskôr, posledné veľké poľské jednotky sa vzdali pri Kocku o 8 dní neskôr
 29. september – kapitulovala pevnosť Modlin
 2. október – kapitulovali obrancovia Helskej kosy
 5. október – kapituláciou jednotiek generála Franciszka Kleeberga bol ukončený organizovaný odpor poľskej armády
 8. október – Druhá svetová vojna: Nemecko k sebe pripojilo Západné Poľsko
 14. október – ponorka U-47 Günthera Priena prenikla do hlavnej základne britského námorníctva Scapa Flow a potopila HMS Royal Oak
 8. november – Adolf Hitler tesne unikol atentátu
 30. november – Zimná vojna: Invázia sovietskych jednotiek do Fínska a dosiahnutie Mannerheimovej línie, začiatok vojny
 5. december – Sovietske vojská dosiahli Mannerheimovu líniu, pásmo opevnení medzi Ladožským jazerom a Fínskym zálivom
 14. december – Sovietsky zväz bol vylúčený z Ligy národov kvôli napadnutiu Fínska
 17. december – potopená bojová loď Admiral Graf Spee
 27. december – zemetrasenie vo východnej Anatólii (Turecko), okolo 100 000 mŕtvych
 29. december – prvý raz vzlietol prototyp amerického bombardovacieho lietadla B-24 Liberator
 30. december – prvý raz vzlietol prototyp sovietskeho bojového lietadla Il 2
 Nobelova cena
 za literatúru: Frans Eemil Sillanpää
 za medicínu: Gerhard Domagk
 za fyziku: Ernest Lawrence
 za chémiu: Adolf Butenandt
 za mier: nebola udelená
 Narodenia
 1. január – Michèle Mercierová, francúzska herečka
 5. január – Jaroslav Walter, česko-slovenský hokejista a tréner († 2014)
 17. január – Zohar Manna, americký informatik a profesor
 23. január – Pavel Delinga, slovenský politik
 1. február – Fritjof Capra, rakúsky fyzik, holista a teoretik
 1. február – Claude François, francúzsky spevák, skladateľ a tanečník († 1978)
 11. február – Rudolf Chmel, slovenský literárny vedec a politik
 12. február – Ray Manzarek, americký hudobník (The Doors) († 2013)
 14. február – Eugene Fama, americký ekonóm, nositeľ Nobelovej ceny
 17. február – Ján Šimonovič, slovenský básnik († 1994)
 28. február – Jozef Iľko, slovenský meteorológ
 5. marec – Milan Marčok, slovenský vysokoškolský pedagóg a regionálny politik
 24. marec – F. Murray Abraham, americký herec
 29. marec – Terence Hill, taliansky herec
 30. marec – Vlastimil Kovalčík, slovenský básnik, esejista a prekladateľ
 2. apríl – Marvin Gaye, americký spevák († 1984)
 13. apríl – Seamus Heaney, írsky spisovateľ, nositeľ Nobelovej ceny († 2013)
 19. apríl – Adolfína Tačová, bývalá česko-slovenská športová gymnastka
 23. apríl – Jozef Adamovič, slovenský herec († 2013)
 23. apríl – Viera Benková, srbská spisovateľka a poetka slovenskej národnosti
 3. máj – Aldo Rossi, taliansky architekt a dizajnér († 1997)
 4. máj – Iva Mojžišová, slovenská teoretička a historička umenia († 2014)
 4. máj – Amos Oz, izraelský spisovateľ, esejista a žurnalista († 2018)
 11. máj – Ján Berky-Mrenica, slovenský huslista († 2008)
 13. máj – Harvey Keitel, americký herec
 18. máj – Giovanni Falcone, taliansky prokurátor († 1992)
 18. máj – Peter Grünberg, nemecký fyzik, nositeľ Nobelovej ceny († 2018)
 19. máj – Ján Rojko, slovenský maliar a reštaurátor († 2017)
 23. máj – Darina Mauréry, slovenská sopranistka
 25. máj – sir Ian McKellen, britský divadelný aj filmový herec
 27. máj – Alta Vášová, slovenská prozaička a scenáristka
 4. jún - Ján Pauliny, slovenský arabista († 2021)
 30. jún – Pavol Suržin, slovenský básnik († 1992)
 1. júl – Karen Blacková, americká herečka, scenáristka a speváčka († 2013)
 1. júl – Branislav Vargic, slovenský zbormajster, dramaturg a korepetítor († 2017)
 7. júl – Jelena Vasilievna Obrazcovová, ruská operná speváčka († 2015)
 7. júl – Karol Šafárik, slovenský tenista a tenisový tréner
 14. júl – Karel Gott, český spevák († 2019)
 27. júl – Gabriela Vránová, česká herečka, dabérka a divadelná pedagogička († 2018)
 2. august – Wes Craven, americký filmový režisér a scenárista († 2015)
 2. august – John W. Snow, americký politik
 9. august – Eva Pilarová, česká speváčka a herečka († 2020)
 9. august – Romano Prodi, taliansky politik
 30. august – John Peel, anglický DJ a rozhlasový moderátor († 2004)
 1. september – Lily Tomlin, americká herečka, komička, speváčka, spisovateľka a producentka
 5. september – Clay Regazzoni, švajčiarsky automobilový závodník († 2006)
 7. september – Stanislav Jevgrafovič Petrov, sovietsky dôstojník († 2017)
 9. september – Lev Bukovský, slovenský matematik († 2021)
 17. september – Vladimir Meňšov, ruský herec a režisér
 18. september – Frankie Avalon, americký herec spevák
 8. september – Ján Futák, slovenský matematik († 1994)
 20. september – Michu Meszaros, herec USA († 2016)
 21. september – Vladimír Weiss, slovenský futbalista, česko-slovenský reprezentant, strieborný olympijský medailista (1964) († 2018)
 22. september – Džunko Tabei, japonská horolezkyňa, prvá žena na Mount Evereste († 2016)
 29. september – Larry Linville, herec USA († 2003)
 30. september – Jean-Marie Lehn, francúzsky chemik, nositeľ Nobelovej ceny
 2. október – Jurij Nikolajevič Glazkov, sovietsky kozmonaut († 2008)
 2. október – Dan Spătaru, rumunský spevák (†2004)
 7. október – Harold Kroto, britský chemik, nositeľ Nobelovej ceny († 2016)
 7. október – John Hopcroft, americký počítačový teoretický vedec
 11. október – Zenon Grocholewski, poľský kardinál († 2020)
 14. október – Ralph Lauren, americký módny návrhár
 18. október – Stanislav Husár, slovenský politik
 24. október – F. Murray Abraham, americký herec
 27. október – John Cleese, britský herec, komik, spisovateľ a filmový producent
 1. november – Bernard Kouchner, francúzsky lekár a politik
 7. november – Barbara Liskovová, americká informatička
 12. november – Lucia Poppová, slovenská operná speváčka († 1993)
 15. november – Yaphet Kotto, americký herec († 2021)
 18. november – Margaret Atwoodová, kanadská spisovateľka, poetka, feministická a sociálna aktivistka
 18. november – John O’Keefe, americko-britský neurovedec, nositeľ Nobelovej ceny za fyziológiu alebo medicínu
 19. november – Emil Constantinescu, prezident Rumunska
 26. november – Tina Turner, americká rocková speváčka a herečka
 26. november – Jozef Dolinský, slovenský baletný tanečník, choreograf a baletný režisér
 27. november – Laurent-Désiré Kabila, prezident Konžskej demokratickej republiky († 2001)
 5. december – Ricardo Bofill, španielsky architekt a urbanista
 6. december – Štefan Šlachta, slovenský architekt († 2016)
 14. december – Josef Abrhám, český herec († 2022)
 14. december – Stephen Cook, americký informatik
 26. december – Eduard Kukan, slovenský politik
 26. december – Phil Spector, americký hudobný producent
 Úmrtia
 2. január – Roman Dmowski, poľský politik a štátnik (* 1864)
 3. január – František Jehlička, slovenský kňaz a politik (* 1879)
 12. január – Miloš Weingart, český jazykovedec, slavista, byzantológ, literárny historik a prekladateľ (* 1890)
 17. január – Zoltán Bálint, maďarský architekt (* 1871)
 24. január – Julius von Kennel, estónsky prírodovedec (* 1854)
 24. január – Maximilian Bircher-Benner, švajčiarsky lekár a priekopník v stravovacom výskume (* 1867)
 22. február – Antonio Machado, španielsky básnik (* 1875)
 28. január – William Butler Yeats, írsky básnik, dramatik a esejista, nositeľ Nobelovej ceny (* 1865)
 2. február – Vladimir Šuchov, ruský vedec, architekt a amatérsky fotograf (* 1853)
 4. február – Edward Sapir, americký jazykovedec a antropológ (* 1884)
 10. február – Pius XI., pápež (* 1857)
 11. február – Franz Schmidt, rakúsky violončelista, klavirista, skladateľ a pedagóg (* 1874)
 11. február – Elena Šoltésová, slovenská prozaička, redaktorka a publicistka (* 1855)
 22. február – Alexandr Jegorov, sovietsky armádny veliteľ a obeť stalinských čistiek (* 1883)
 22. február – Antonio Machado, španielsky básnik (* 1875)
 27. február – Nadežda Konstantinovna Krupská, ruská revolucionárka a sovietska politička (* 1869)
 2. marec – Howard Carter, britský archeológ a egyptológ (* 1874)
 4. marec – Rudolf Lazarevič Samojlovič, ruský polárny bádateľ, geograf, geológ a profesor (* 1881)
 6. marec – Ferdinand von Lindemann, nemecký matematik (* 1852)
 13. marec – Lucien Lévy-Bruhl, francúzsky filozof (* 1857)
 1. apríl – Anton Semionovič Makarenko, ukrajinský spisovateľ a pedagóg, tvorca systému kolektívnej výchovy (* 1874)
 4. apríl – František Horváth, slovenský huslista a primáš, šíriteľ slovenských ľudových piesní (* 1855)
 22. máj – Jiří Mahen, český spisovateľ (* 1882)
 6. jún – Raymond Orteig, americký hoteliér, vypisovateľ Orteigovej ceny (* 1870)
 17. jún – Johann Franz, horský vodca v Tatrách (* 1863)
 19. jún – Grace Abbottová, americká sociálna reformátorka (* 1878)
 14. júl – Alfons Mucha, český maliar a dizajnér obdobia secesie (* 1860)
 15. júl – Eugene Bleuler, švajčiarsky psychiater (* 1857)
 11. august – Paul Epstein, nemecký matematik (* 1871)
 september – Tadeusz Dołęga-Mostowicz, poľský spisovateľ (* 1898)
 23. september – Sigmund Freud, rakúsky lekár a psychológ (* 1856)
 23. október – Zane Grey, americký spisovateľ westernov (* 1872)
 28. október – Alice Brady, americká herečka (* 1892)
 31. október – Otto Rank, rakúsky psychoanalytik (* 1884)
 11. november – Jan Opletal, český študent, zabitý pri protinacistickej demonštrácii (* 1915)
 15. november – Jozef Buday, slovenský politik (* 1877)
 17. november – Marek Frauwirth, slovenský študentský aktivista židovského pôvodu, popravený gestapom v Prahe (* 1911)
 26. november – Arne Novák, český literárny historik (* 1880)
 28. november – James Naismith, kanadský vysokoškolský pedagóg, zakladateľ športovej disciplíny basketbalu (* 1861)
 23. december – Anthony Fokker, holandský letecký konštruktér a výrobca lietadiel (* 1890)
 25. december – Ján Brežný, slovenský politik (* 1871)
 1939


type: legislation

text:
 Avis juridique important
 |
 51996PC0355
 Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΚ) ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για τη σύναψη συμφωνίας για τις αλιευτικές σχέσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Δημοκρατίας της Εσθονίας /* COM/96/0355 ΤΕΛΙΚΟ - CNS 96/0187 */
 Επίσημη Εφημερίδα αριθ. C 279 της 25/09/1996 σ. 0006
 Πρόταση κανονισμού (ΕΚ) του Συμβουλίου για τη σύναψη συμφωνίας για τις αλιευτικές σχέσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Δημοκρατίας της Εσθονίας (96/C 279/07) (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ) COM(96) 355 τελικό - 96/0187(CNS) (Υποβλήθηκε από την Επιτροπή στις 18 Ιουλίου 1996)ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,Έχοντας υπόψη:τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 43 σε συνδυασμό με την πρώτη φράση της παραγράφου 2 του άρθρου 228, καθώς και με το πρώτο εδάφιο της παραγράφου 3 του ίδιου άρθρου,την πρόταση της Επιτροπής,τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,εκτιμώντας:ότι η Ευρωπαϊκή Κοινότητα και η Δημοκρατία της Εσθονίας διαπραγματεύτηκαν και μονογράφησαν συμφωνία για τις αλιευτικές τους σχέσεις 7ότι είναι προς το συμφέρον της Κοινότητας να εγκρίνει την εν λόγω συμφωνία,ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:Άρθρο 1 Η συμφωνία για τις αλιευτικές σχέσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Δημοκρατίας της Εσθονίας εγκρίνεται εξ ονόματος της Κοινότητας. Το κείμενο της συμφωνίας επισυνάπτεται στον παρόντα κανονισμό.Άρθρο 2 Ο πρόεδρος του Συμβουλίου εξουσιοδοτείται να ορίσει τα πρόσωπα που είναι αρμόδια να υπογράψουν τη συμφωνία δεσμεύοντας την Κοινότητα.Άρθρο 3 Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την έβδομη ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.ΣΥΜΦΩΝΙΑ για τις αλιευτικές σχέσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της δημοκρατίας της Εσθονίας Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ,στο εξής καλούμενη «Κοινότητα», καιΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΣΘΟΝΙΑΣ,στο εξής καλούμενη «Εσθονία»,οι οποίες στο εξής καλούνται «συμβαλλόμενα μέρη»,ΕΧΟΝΤΑΣ ΥΠΟΨΗ τις στενές σχέσεις μεταξύ της Κοινότητας και της Εσθονίας, και ιδίως τις σχέσεις που δημιουργήθηκαν δυνάμει της ευρωπαϊκής συμφωνίας, μεταξύ της Κοινότητας και της Εσθονίας, και της συμφωνίας για αλιευτικές σχέσεις, μεταξύ της Κοινότητας και της Εσθονίας, που υπογράφηκε στις Βρυξέλλες στις 5 Ιουλίου 1993, καθώς και την κοινή επιθυμία τους να εντείνουν τις σχέσεις αυτές,ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι το Βασίλειο της Σουηδίας και η Δημοκρατία της Φινλανδίας προσχώρησαν στην Κοινότητα την 1η Ιανουαρίου 1995,ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η διαχείριση των αλιευτικών συμφωνιών που συνάφθηκαν με την Εσθονία από το Βασίλειο της Σουηδίας στις 24 Φεβρουαρίου 1993 και από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Φινλαδίας στις 21 Ιανουαρίου 1994, εξασφαλίζεται τώρα από την Κοινότητα,ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ την κοινή επιθυμία να αντικαταστήσουν τις συμφωνίες αυτές με μια νέα συμφωνία μεταξύ της Εσθονίας και της Κοινότητας, όπως αυτή συγκροτήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1995,ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ την κοινή επιθυμία των συμβαλλομένων μερών να εξασφαλίσουν τη διατήρηση και την ορθολογική διαχείριση των αλιευτικών αποθεμάτων στα παρακείμενα των ακτών τους ύδατα,ΕΧΟΝΤΑΣ ΥΠΟΨΗ τις διατάξεις της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας του 1982,ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΝΤΑΣ ότι η επέκταση από τα παράκτια κράτη των ζωνών δικαιοδοσίας τους επί των αλιευτικών πόρων και η άσκηση, εντός των περιοχών αυτών, των κυρίαρχων δικαιωμάτων τους με σκοπό την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση τη διατήρηση και τη διαχείριση των πόρων αυτών, πρέπει να πραγματοποιούνται σύμφωνα με τις αρχές του διεθνούς δικαίου,ΕΧΟΝΤΑΣ ΥΠΟΨΗ το γεγονός ότι η Εσθονία επέβαλε αποκλειστική οικονομική ζώνη σε ύδατα εντός των οποίων η Εσθονία ασκεί κυρίαρχα δικαιώματα με σκοπό την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, τη διατήρηση και τη διαχείριση των πόρων της περιοχής αυτής και ότι η Κοινότητα συμφώνησε ότι τα όρια των αλιευτικών ζωνών των κρατών μελών της (οι αποίες στο εξής αναφέρονται ως «περιοχή αλιευτικής δικαιοδοσίας της Κοινότητας») πρέπει να εκτείνονται έως 200 ναυτικά μίλια και ότι η άσκηση της αλιείας εντός των ορίων αυτών υπάγεται στην κοινή αλιευτική πολιτική της Κοινότητας,ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι ένα μέρος των αλιευτικών πόρων της Βαλτικής Θάλασσας αποτελείται από κοινά αποθέματα ή από αποθέματα που έχουν πολύ μεγάλη σχέση μεταξύ τους, τα οποία υφίστανται εκμετάλλευση από αλιείς και των δύο μερών και ότι η αποτελεσματική διατήρηση και η ορθολογική διαχείριση των αποθεμάτων αυτών μπορεί να επιτευχεί μόνο μέσω της συνεργασίας των συμβαλλομένων μερών και στα πλαίσια των κατάλληλων διεθνών φορέων, ιδίως της διεθνούς επιτροπής αλιείας της Βαλτικής Θάλασσας,ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ τα αποτελέσματα της συνδιάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με τα αλληλοεπικαλυπτόμενα αποθέματα και τα άκρως αποδημητικά αποθέματα ιχθύων, καθώς και τον κώδικα συμπεριφοράς για την υπεύθυνη αλιεία,ΕΠΙΘΥΜΩΝΤΑΣ να συνεχίσουν τη συνεργασία τους στο πλαίσιο των αρμόδιων διεθνών οργανώσεων αλιείας για τους σκοπούς της κοινής διατήρησης, ορθολογικής εκμετάλλευσης και της διαχείρισης όλων των σχετικών αλιευτικών πόρων,ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ την εν λόγω συνεργασία όσον αφορά τη διατήρηση και τη διαχείριση των αλιευτικών πόρων, καθώς και για την εξερεύνηση και αλιεία τους, τη σημασία της επιστημονικής έρευνας για τη διατήρηση, την ορθολογική εκμετάλλευση και τη διαχείριση των αλιευτικών πόρων και επιθυμώντας να προωθήσουν την περαιτέρω συνεργασία στον τομέα αυτό,ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ, το συμφέρον και των δύο μερών να διενεργούν αλιευτικές δραστηριότητες στην περιοχή αλιευτικής δικαιοδοσίας του άλλου μέρους στη Βαλτική Θάλασσα,ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΑ να βελτιώσουν τη συνεργασία και την ανάπτυξη στον αλιευτικό τομέα, μέσω της ενθάρρυνσης κοινών επιχειρήσεων και της σύστασης προσωρινών κοινοπραξιών επιχειρήσεων μεταξύ αλιευτικών εταιρειών,ΠΕΠΕΙΣΜΕΝΑ ότι ο νέος αυτός τύπος συνεργασίας στον αλιευτικό τομέα θα ενθαρρύνει την ανανέωση και τη μετατροπή του στόλου της Εσθονίας και την αναδιάρθρωση του κοινοτικού στόλου,ΕΠΙΘΥΜΩΝΤΑΣ να καθορίσουν τους κανόνες και τους κανονισμούς που δημιουργούν τη βάση για τις αμοιβαίες σχέσεις τους στον αλιευτικό τομέα και να καθορίσουν την κατεύθυνση προς την οποία θα πρέπει να αναπτυχθεί η συνεργασία τους,ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΑ:Άρθρο 1 Τα συμβαλλόμενα μέρη συμφώνησαν να εξασφαλίσουν τη διατήρηση και την ορθολογική διαχείριση των αλιευτικών αποθεμάτων που αναπτύσσονται στις περιοχές αλιευτικής δικαιοδοσίας των δύο συμβαλλομένων μερών και στις παρακείμενες περιοχές. Τα συμβαλλόμενα μέρη προσπαθούν, είτε άμεσα είτε μέσω των κατάλληλων περιφερειακών οργανισμών, να συμφωνήσουν με τρίτους για τη λήψη μέτρων διατήρησης και ορθολογικής χρήσης των αλιευτικών αποθεμάτων, συμπεριλαμβανομένου του καθορισμού συνολικών επιτρεπόμενων αλιευμάτων, καθώς και της κατανομής τους.Άρθρο 2 Κάθε συμβαλλόμενο μέρος παραχωρεί δικαίωμα πρόσβασης στα αλιευτικά σκάφη του άλλου συμβαλλόμενου μέρους προκειμένου να αλιεύουν στην περιοχή αλιευτικής δικαιοδοσίας του στη Βαλτική θάλασσα, πέραν των 12 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσεως από τις οποίες μετρώνται τα χωρικά ύδατα, σύμφωνα με τις διατάξεις που παρατίθενται κατωτέρω.Άρθρο 3 1. Κάθε συμβαλλόμενο μέρος καθορίζει ετησίως, όπως ενδείκνυται, για τις σχετικές περιοχές της Βαλτικής θάλασσας που υπάγονται στην αλιευτική του δικαιοδοσία, με την επιφύλαξη προσαρμογών, εφόσον καθίσταται αναγκαίο, για την αντιμετώπιση απρόβλεπτων περιστάσεων 7α) τα συνολικά επιτρεπόμενα αλιεύματα για τα επιμέρους αποθέματα και ομάδες αποθεμάτων, λαμβάνοντας υπόψη τις εγκυρότερες διαθέσιμες επιστημονικές γνώμες, την αλληλοεξάρτηση των αποθεμάτων, τις δραστηριότητες των αρμόδιων διεθνών οργανισμών και άλλους συναφείς παράγοντες 7β) μετά από κατάλληλες διαβουλεύσεις, τις κατανομές των αλιευτικών ποσοστώσεων για τα αλιευτικά σκάφη του άλλου συμβαλλόμενου μέρους, σύμφωνα με τον επιδιωκόμενο στόχο της αμοιβαίως ικανοποιητικής ισορροπίας στις μεταξύ τους αλιευτικές τους σχέσεις 7καιγ) αποφασίζει για ρυθμίσεις αμοιβαίας πρόσβασης στο πλαίσιο προγραμμάτων από κοινού διαχείρισης των κοινών αποθεμάτων.2. Κάθε συμβαλλόμενο μέρος λαμβάνει οποιοδήποτε άλλο μέτρο θεωρεί αναγκαίο για τη διατήρηση ή αποκατάσταση των αλιευτικών αποθεμάτων σε επίπεδα τα οποία μπορούν να αποδώσουν τη μέγιστη διατηρήσιμη παραγωγή. Οποιαδήποτε τέτοια μέτρα ή όροι που θεσπίζονται μετά τον ετήσιο καθορισμό των αλιευτικών δυνατοτήτων, πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την ανάγκη να μην διακυβεύονται οι αλιευτικές δυνατότητες που επιτρέπονται στα αλιευτικά σκάφη του άλλου συμβαλλόμενου μέρους.Άρθρο 4 Η Εσθονία μπορεί να χορηγεί πρόσθετες αλιευτικές δυνατότητες στην αποκλειστική οικονομική της ζώνη. Σε αντάλλαγμα, η Κοινότητα χορηγεί χρηματική αντιστάθμιση, η οποία χρησιμοποιείται από την Εσθονία για την ανάπτυξη του τομέα της αλιείας της Εσθονίας, κατά τρόπο ώστε να μην βλάπτει τα συμφέροντα της Κοινότητας.Άρθρο 5 1. Τα συμβαλλόμενα μέρη προάγουν την ίδρυση κοινών επιχειρήσεων στον τομέα της αλιείας μεταξύ κοινοτικών και εσθονικών επιχειρήσεων.2. Η Εσθονία ενθαρρύνει την προαγωγή και διατήρηση ευνοϊκού και σταθερού κλίματος για την ίδρυση και λειτουργία των εν λόγω κοινών επιχειρήσεων. Προς το σκοπό αυτό, εφαρμόζει, ιδίως, ρυθμίσεις προώθησης και προστασίας των επενδύσεων που εξασφαλίζουν σε όλες τις επιχειρήσεις της Κοινότητας που συμμετέχουν σε τέτοιου είδους κοινές επιχειρήσεις μεταχείριση που είναι δίκαιη, ισότιμη και δεν προκαλεί διακρίσεις. Στις ρυθμίσεις αυτές περιλαμβάνεται η δυνατότητα αλίευσης των θαλάσσιων αλιευτικών πόρων.3. Τα συμβαλλόμενα μέρη συμφώνησαν να διεξάγουν διαβουλεύσεις σχετικά με τον καταλληλότερο τρόπο ενθάρρυνσης της ίδρυσης κοινών επιχειρήσεων στον τομέα της αλιείας, μεταξύ εσθονών και κοινοτικών πλοιοκτητών αλιευτικών σκαφών με στόχο την από κοινού εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων στο πλαίσιο προγράμματος, βάσει του οποίου η Κοινότητα πρέπει να παράσχει χρηματοδοτική συνδρομή, ενώ η Εσθονία πρέπει να παράσχει πρόσβαση στις αλιευτικές δυνατότητες που δεν προβλέπονται στα άρθρα 3 και 4 της παρούσας συμφωνίας.Άρθρο 6 Κάθε συμβαλλόμενο μέρος μπορεί να απαιτεί η αλιεία σε περιοχή που υπάγεται στην αλιευτική του δικαιοδοσία από αλιευτικά σκάφη του άλλου συμβαλλόμενου μέρους να υπόκειται στη χορήγηση αδειών. Τα όρια εντός των οποίων πρέπει να εκδίδονται οι άδειες αυτές, καθώς και οι λεπτομέρειες εφαρμογής πρέπει να καθορίζονται κατόπιν διαβουλεύσεων των συμβαλλομένων μερών. Η αρμόδια αρχή κάθε συμβαλλόμενου μέρους κοινοποιεί εγκαίρως, όπως ενδείκνυται, στο άλλο συμβαλλόμενο μέρος, το όνομα, τον αριθμό νηολογίου και τα άλλα σχετικά στοιχεία των αλιευτικών σκαφών που είναι επιλέξιμα να αλιεύουν εντός της περιοχής που υπάγεται στην αλιευτική διακαιοδοσία του άλλου συμβαλλόμενου μέρους. Το άλλο συμβαλλόμενο μέρος χορηγεί στη συνέχεια τις αντίστοιχες άδειες εντός των συμφωνηθέντων ορίων.Άρθρο 7 1. Κάθε συμβαλλόμενο μέρος, λαμβάνει, σύμφωνα με τους νόμους, κανονισμούς και διοικητικούς κανόνες του, τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να εξασφαλίσει την τήρηση από τα αλιευτικά του σκάφη των μέτρων διατήρησης και άλλων κανόνων και κανονισμών που έχουν θεσπισθεί από το άλλο συμβαλλόμενο μέρος για την εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων στην περιοχή που υπάγεται στην αλιευτική δικαιοδοσία του εν λόγω συμβαλλόμενου μέρους.2. Κάθε συμβαλλόμενο μέρος μπορεί, αναφορικά με την περιοχή που υπάγεται στην αλιευτική του δικαιοδοσία και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, να λαμβάνει οποιαδήποτε μέτρα χρειάζονται προκειμένου να εξασφαλίσει την τήρηση από τα αλιευτικά σκάφη του άλλου συμβαλλόμενου μέρους μέτρων διατήρησης και άλλων κανόνων και κανονισμών που έχουν θεσπισθεί με τις δικές του ρυθμιστικές διατάξεις και μέτρα.3. Κάθε συμβαλλόμενο μέρος ανακοινώνει στο άλλο συμβαλλόμενο μέρος, εκ των προτέρων και κατά κατάλληλο τρόπο, τους εν λόγω κανονισμούς και μέτρα για τη ρύθμιση της αλιείας, καθώς επίσης και οποιαδήποτε τροποποίηση των εν λόγω κανονισμών και μέτρων.4. Τα μέτρα για τη ρύθμιση της αλιείας που λαμβάνονται από κάθε συμβαλλόμενο μέρος με σκοπό τη διατήρηση πρέπει να στηρίζονται σε αντικειμενικά και επιστημονικά κριτήρια και δεν θα πρέπει να εισάγουν διακρίσεις de facto ή de jure κατά του άλλου συμβαλλόμενου μέρους.Άρθρο 8 Κάθε συμβαλλόμενο μέρος πρέπει να συμφωνεί για τη διενέργεια επιθεωρήσεων στα αλιευτικά του σκάφη από τις αρμόδιες αρχές του άλλου συμβαλλόμενου μέρους που είναι αρμόδιο για αλιευτικές επιχειρήσεις στην περιοχή που υπάγεται στην αλιευτική δικαιοδοσία του άλλου συμβαλλόμενου μέρους. Κάθε συμβαλλόμενο μέρος πρέπει να διευκολύνει τις επιθεωρήσεις αυτές με σκοπό τον έλεγχο της τήρησης των ρυθμιστικών μέτρων και κανονισμών που αναφέρονται στο άρθρο 7.Άρθρο 9 Τα αρμόδια όργανα κάθε συμβαλλόμενου μέρους πρέπει να πληροφορούν, σε περίπτωση κατάσχεσης ή σύλληψης αλιευτικών σκαφών του άλλου συμβαλλόμενου μέρους, τα αρμόδια όργανα του εν λόγω συμβαλλόμενου μέρους χωρίς καθυστέρηση μέσω διπλωματικής οδού σχετικά με τα περαιτέρω μέτρα που λήφθηκαν.Τα αρμόδια όργανα κάθε συμβαλλόμενου μέρους πρέπει να επιδιώκουν να διευκολύνουν την ταχεία απελευθέρωση των σκαφών και πληρωμάτων που κρατούνται ή έχουν συλληφθεί για παράβαση μέτρων διατήρησης και άλλων κανονισμών αλιείας, έναντι της σύστασης κατάλληλης ασφάλειας ή άλλης εγγύησης από τον πλοιοκτήτη ή τον αντιπρόσωπό του, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία.Άρθρο 10 Τα συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούν να ανταλλάσσουν πληροφορίες σχετικά με τις επιστημονικές και τεχνικές εξελίξεις στους αντίστοιχους εθνικούς αλιευτικούς τομείς τους, όπως είναι οι πληροφορίες σχετικά με τον όγκο των αλιευμάτων των αλιευτικών πόρων και τη χρήση τους.Άρθρο 11 1. Τα συμβαλλόμενα μέρη πρέπει να συνεργάζονται για τη διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας που είναι αναγκαία για τη διατήρηση και τη βέλτιστη χρησιμοποίηση των αλιευτικών πόρων σε περιοχές που υπάγονται στην αλιευτική τους δικαιοδοσία, συλλέγοντας δείγματα και παρέχοντας βιοστατιστικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων στατιστικών σχετικά με τα αλιεύματα, την αλιευτική προσπάθεια, τη χρήση αλιευτικών εργαλείων, τη μελέτη νέων ειδών-στόχων και αλιευτικών περιοχών και τη μελλοντική τους από κοινού εκμετάλλευση.3. Τα συμβαλλόμενα μέρη ενθαρρύνουν τη συνεργασία στον τομέα της έρευνας και άλλων θεμάτων που αφορούν τον αλιευτικό τομέα. Αμοιβαίες ανταλλαγές ερευνητών και εμπειρογνωμόνων στον τομέα της αλιείας θα γίνονται στο πλαίσιο συμφωνηθέντων προγραμμάτων.Άρθρο 12 1. Τα συμβαλλόμενα μέρη συνεργάζονται άμεσα ή μέσω κατάλληλων διεθνών οργανισμών, καθώς και στα πλαίσια επιστημονικής έρευνας, για τους σκοπούς της διατήρησης, της χρησιμοποίησης και κατάλληλης διαχείρισης των αλιευτικών πόρων εντός των εξωτερικών ορίων των περιοχών των συμβαλλομένων μερών και των τρίτων χωρών, οπουδήποτε τα αλιευτικά τους σκάφη ασχολούνται με αλιευτικές δραστηριότητες. Τα συμβαλλόμενα μέρη διεξάγουν διαβουλεύσεις μεταξύ τους σχετικά με θέματα που άπτονται των αμοιβαίων συμφερόντων τους και τα οποία είναι δυνατόν να αποτελούν αντικείμενο εξέτασης από διεθνείς οργανισμούς.2. Τα συμβαλλόμενα μέρη συνεργάζονται για την εξασφάλιση των διακαιωμάτων τους και για την τήρηση των υποχρεώσεών τους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο προκειμένου να συντονίσουν τη διατήρηση, τη βέλτιστη χρησιμοποίηση και κατάλληλη διαχείριση των έμβιων πόρων του Βορείου Ατλαντικού και της Βαλτικής θάλασσας.Άρθρο 13 1. Προς το συμφέρον της διατήρησης των ειδών ιχθύων που εισέρχονται από τη θάλασσα σε ποταμούς, τα συμβαλλόμενα μέρη επιβεβαιώνουν την προσκόλλησή τους στις σχετικές αρχές και διατάξεις της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας το 1982 και ιδίως το άρθρο 66.2. Ιδιαιτέρως, τα συμβαλλόμενα μέρη συνεργάζονται επί διμερούς βάσεως και μέσω κατάλληλων διεθνών οργανισμών αλιείας, ιδίως της διεθνούς επιτροπής αλιείας της Βαλτικής θάλασσας, για το σκοπό αυτό.Άρθρο 14 1. Τα συμβαλλόμενα μέρη διαβουλεύονται επί θεμάτων που αφορούν την εφαρμογή και την καλή λειτουργία της παρούσας συμφωνίας.2. Σε περίπτωση διαφοράς ως προς την ερμηνεία ή την εφαρμογή της παρούσας συμφωνίας, τα συμβαλλόμενα μέρη προβαίνουν σε διαβουλεύσεις.Άρθρο 15 Καμία διάταξη της παρούσας συμφωνίας δεν επηρεάζει ούτε προδικάζει, κατά κανένα τρόπο, τις θέσεις των δύο συμβαλλομένων μερών όσον αφορά τα θέματα που αφορούν το δίκαιο της θάλασσας.Άρθρο 16 Η παρούσα συμφωνία δεν θίγει την οριοθέτηση των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών ή των αλιευτικών ζωνών μεταξύ της Εσθονίας και των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Άρθρο 17 Η παρούσα συμφωνία εφαρμόζεται, αφενός, στα εδάφη στα οποία εφαρμόζεται η συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, υπό τους όρους που προβλέπει η συνθήκη αυτή και, αφετέρου, στο έδαφος της Δημοκρατίας της Εσθονίας.Άρθρο 18 Η παρούσα συμφωνία αρχίζει να ισχύει την ημερομηνία κατά την οποία τα συμβαλλόμενα μέρη κοινοποιούν το ένα στο άλλο την ολοκλήρωση των διαδικασιών που είναι αναγκαίες για το σκοπό αυτό.Κατά την ημερομηνία αυτή, θα αντικαταστήσει τις συμφωνίες σχετικά με αλιευτικές σχέσεις μεταξύ της Κοινότητας και της Εσθονίας, που υπογράφηκαν στις 5 Ιουλίου 1993, μεταξύ της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Φινλανδίας και της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Εσθονίας, που υπογράφηκε στις 21 Ιανουαρίου 1994, και μεταξύ του Βασιλείου της Σουηδίας και της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Εσθονίας, που υπογράφηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1993.Άρθρο 19 Η παρούσα συμφωνία παραμένει σε ισχύ για μια αρχική περίοδο δέκα ετών από την ημερομηνία έναρξης ισχύος της. Εάν δεν τεθεί τέλος στη συμφωνία από το ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη, με κοινοποίηση καταγγελίας η οποία αποστέλλεται τουλάχιστον εννέα μήνες πριν τη λήξη της περιόδου αυτής, παραμένει σε ισχύ για συμπληρωματικές τριετείς περιόδους, εκτός εάν εχει αποσταλεί κοινοποίηση καταγγελίας εννέα μήνες τουλάχιστον πριν από τη λήξη κάθε διαδοχικής περιόδου.Η παρούσα συμφωνία καταρτίσθηκε εις διπλούν στη δανική, ολλανδική, αγγλική, φινλανδική, γαλλική, γερμανική, ελληνική, ιταλική, εσθονική πορτογαλική, ισπανική και σουηδική γλώσσα, κάθε κείμενο από τα οποία είναι εξίσου αυθεντικό.Για την Ευρωπαϊκή ΚοινότηταΓια τη Δημοκρατία της Εσθονίας


type: other

text:
b) Por "Autoridad Nacional" se entiende la autoridad designada por cada Parte de conformidad con el artículo 9; - PDF
 Download "b) Por "Autoridad Nacional" se entiende la autoridad designada por cada Parte de conformidad con el artículo 9;"
 Emilia Salas Piñeiro
 1 CONVENCION PARA LA PROTECCION DEL MEDIO MARINO Y EL AREA COSTERA DEL PACIFICO SUDESTE Lima, 12 de noviembre de 1981Las Altas Partes Contratantes, CONSCIENTES de la necesidad de proteger y preservar el medio marino y la zona costera del Pacífico Sudeste contra todos los tipos y fuentes de contaminación, CONVENCIDAS del valor económico, social y cultural del Pacífico Sudeste como medio de vinculación de los países de la región, CONSIDERANDO que los diferentes convenios internacionales vigentes en materia de contaminación marina no cubren, a pesar de todo el progreso realizado, todos los tipos y fuentes de contaminación y no satisfacen, totalmente, las necesidades y exigencias de los países de la región, RECONOCIENDO la conveniencia de cooperar en el plano regional, directamente o utilizando el concurso de la Comisión Permanente del Pacífico Sur o de otras organizaciones internacionales competentes, para proteger y preservar dicho medio marino y zona costera, Han acordado el siguiente: CONVENIO PARA LA PROTECCION DEL MEDIO MARINO Y LA ZONA COSTERA DEL PACIFICO SUDESTE Artículo 1 Ambito geográfico El ámbito de aplicación del presente Convenio será el área marítima y la zona costera del Pacífico Sudeste dentro de la zona marítima de soberanía y jurisdicción hasta las 200 millas de las Serie de Legislación Ambiental, No 2Derecho Internacional Ambiental Regional Altas Partes Contratantes y, más allá de dicha zona, la alta mar hasta una distancia en que la contaminación de ésta pueda afectar a aquélla.para los efectos del presente Convenio, cada Estado definirá su zona costera. Artículo 2 Definiciones A los efectos del presente Convenio: a) Se entiende por "contaminación del medio marino" la introducción por el hombre, directa e indirectamente, de sustancias o de energía en el medio marino (inclusive los estuarios) cuando produzca o pueda producir efectos nocivos tales como daños a los recursos vivos y la vida marina, peligros para la salud humana, obstaculización de las actividades marítimas, incluso la pesca y otros usos legítimos del mar, deterioro de la calidad del agua del mar para su utilización y menoscabo de los lugares de esparcimiento; b) Por "Autoridad Nacional" se entiende la autoridad designada por cada Parte de conformidad con el artículo 9; c) Por "Secretaría Ejecutiva" se entiende el organismo indicado en el artículo 13 de este Convenio. Artículo 3 Obligaciones generales 1. Las Altas Partes Contratantes se esforzarán, ya sea individualmente o por medio de la cooperación bilateral o multilateral, en adoptar las medidas apropiadas de acuerdo a las disposiciones del presente Convenio y de los instrumentos complementarios en vigor de los que sean parte, para prevenir, reducir y controlar la contaminación del medio marino y zona costera del Pacífico Sudeste y para una adecuada gestión ambiental de los recursos naturales. 2. Además del "Acuerdo sobre la Cooperación Regional para el Combate contra la Contaminación del Pacífico Sudeste por Hidrocarburos y otras Sustancias Nocivas en Casos de Emergencia", las Altas Partes Contratantes cooperarán en la elaboración, adopción y aplicación de otros protocolos que establezcan reglas, normas y prácticas y procedimientos para la aplicación de este Convenio. 3. Las Altas Partes Contratantes procurarán que las leyes y reglamentos que expidan para prevenir, reducir y controlar la contaminación de su respectivo medio marino y zona costera, procedente de cualquier fuente, y para promover una adecuada gestión ambiental de éstos, sean tan eficaces como aquellas normas vigentes de carácter internacional. 4. Las Altas Partes Contratantes cooperarán, en el plano regional, directamente o en colaboración con las organizaciones internacionales competentes, en la formulación, adopción y aplicación de reglas, normas y prácticas y procedimientos vigentes para la protección y preservación del medio marino y zona costera del Pacífico Sudeste, contra todos los tipos y fuentes de contaminación, como asimismo para promover una adecuada gestión ambiental
 2 de aquéllos, teniendo en cuenta las características propias de la región.tales reglas, normas y prácticas y procedimientos serán comunicados a la Secretaría Ejecutiva. 5. Las Altas Partes Contratantes adoptarán las medidas necesarias para que las actividades bajo su jurisdicción o control se realicen de tal forma que no causen perjuicios por contaminación a las otras ni a su medio ambiente y que la contaminación causada por incidentes o actividades bajo su jurisdicción o control, dentro de lo posible, no se extienda más allá de las zonas donde las Altas Partes ejercen soberanía y jurisdicción. Artículo 4 Medidas para prevenir, reducir y controlar la contaminación del medio marino Las medidas adoptadas por las Altas Partes Contratantes para prevenir y controlar la contaminación del medio marino incluirán, entre otras, las destinadas a reducir en el mayor grado posible: a) Las descargas de sustancias tóxicas, perjudiciales y nocivas, especialmente aquéllas que sean persistentes: Desde fuentes terrestres; Desde la atmósfera o a través de ella; y Por vertimiento. b) La contaminación causada por buques, en particular aquéllas para prevenir accidentes, hacer frente a emergencias, garantizar la seguridad de las operaciones en el mar, prevenir descargas intencionales y reglamentar el diseño, la construcción, el equipo, la explotación y la dotación de los buques de acuerdo a las normas y reglas internacionales generalmente aceptadas; y c) La contaminación proveniente de todos los otros dispositivos e instalaciones que funcionen en el medio marino, en particular aquéllos para prevenir accidentes, hacer frente a emergencias, garantizar la seguridad de las operaciones en el mar y reglamentar el diseño, la construcción, el equipo y la dotación de esas instalaciones o esos dispositivos. Artículo 5 Erosión de la zona costera Las Altas Partes Contratantes adoptarán todas las medidas apropiadas para prevenir, reducir y controlar la erosión de la zona costera del Pacífico Sudeste, resultante de la actividad del hombre. Artículo 6 Cooperación en casos de contaminación resultante de situaciones de emergencia 1. Las Altas Partes Contratantes que tengan conocimiento de casos en que el medio marino se halle en peligro de sufrir daños o los haya sufrido ya por contaminación, lo notificarán inmediatamente a las demás Altas Partes Contratantes que a su juicio puedan resultar afectadas por esos daños, como asimismo a la Secretaría Ejecutiva. Las Altas Partes Contratantes, individualmente o por medio de la cooperación bilateral o multilateral, se esforzarán todo lo posible para eliminar los efectos de la Contaminación y prevenir o reducir al mínimo los daños.con este fin, las Partes Contratantes procurarán promover y elaborar en común planes de emergencia para hacer frente a posibles incidentes de contaminación en el medio marino. 2. Las Altas Partes Contratantes enfrentadas a la contaminación resultante de situaciones de emergencia: a) Realizarán una evaluación de la naturaleza y extensión de la emergencia; b) Adoptarán las medidas apropiadas tendientes a evitar o reducir los efectos de la contaminación; c) Informarán de inmediato sobre las acciones adoptadas y respecto de cualquier actividad que estén desarrollando o que tengan la intención de desarrollar para combatir la contaminación; d) Observarán la situación de emergencia, mientras ésta dure, sus alteraciones, y en general la evolución del fenómeno de contaminación. La información que se obtenga será comunicada a las demás Altas Partes Contratantes y a la Secretaría. 3. Las Altas Partes Contratantes que necesiten asistencia para combatir la contaminación resultante de situaciones de emergencia, podrán solicitar, sea directamente o por intermedio de la Secretaría Ejecutiva, la cooperación de las demás, especialmente de aquéllas que puedan verse afectadas por la contaminación. La cooperación podrá comprender la asesoría de expertos y la disposición de equipos y suministros necesarios para combatir la
 3 contaminación. Las Altas Partes Contratantes requeridas considerarán, a la mayor brevedad, la petición formulada, en la medida de sus posibilidades, e informarán de inmediato a la solicitante sobre la forma, dimensión y condiciones de la cooperación que estén en capacidad de proporcionar. Artículo 7 Vigilancia de la contaminación Las Altas Partes Contratantes, directamente o en colaboración con las organizaciones internacionales competentes, establecerán programas complementarios o conjuntos de vigilancia de la contaminación de la zona del Pacífico Sudeste, incluidos, en su caso, programas bilaterales o multilaterales, y tratarán de implementar en dicha zona un sistema de vigilancia de la contaminación. Con tal propósito, las Altas Partes Contratantes designarán las autoridades encargadas de la vigilancia de la contaminación dentro de sus respectivas zonas marítimas de soberanía y jurisdicción y participarán, en la medida que sea factible, en arreglos internacionales para tal efecto en las zonas situadas fuera de los límites de su soberanía y jurisdicción. Artículo 8 Evaluación de las repercusiones en el medio ambiente 1. En el marco de sus políticas de ordenación del medio ambiente, las Altas Partes Contratantes elaborarán directrices técnicas y de otra índole para facilitar la planificación de sus proyectos de desarrollo de manera que se reduzcan al mínimo las repercusiones perjudiciales que éstos puedan tener en el ámbito de aplicación del Convenio. 2. Cada Alta Parte Contratante tratará de incluir en toda actividad de planificación que entrañe la ejecución de proyectos en su territorio, en particular en las zonas costeras, una evaluación de los posibles efectos de tales proyectos en el medio ambiente que puedan ocasionar una contaminación considerable en la zona de aplicación del Convenio u originar en ella transformaciones apreciables y perjudiciales. 3. Las Altas Partes Contratantes, en coordinación con la Secretaría Ejecutiva, elaborarán procedimientos para la difusión de información sobre la evaluación de las actividades a que se refiere el párrafo 2 de este artículo. Artículo 9 Intercambio de información Las Altas Partes Contratantes se comprometen a intercambiar entre sí y a transmitir a la Secretaría Ejecutiva información sobre los siguientes aspectos: a) La organización o autoridades nacionales competentes y responsables de combatir la contaminación marina; b) Las autoridades y organismos nacionales competentes para recibir información sobre la contaminación marina y aquéllas encargadas de la operación de programas o medidas de asistencia entre las partes; y, c) Los programas e investigaciones que estén desarrollando para la búsqueda de nuevos métodos y técnicas para evitar la contaminación marina, así como los resultados de éstos.las Altas Partes Contratantes coordinarán el uso de los medios de comunicación de que disponen con el objeto de asegurar la oportuna recepción, transmisión y difusión de la información a intercambiar. Artículo 10 Cooperación científica y tecnológica 1. Las Altas Partes Contratantes, en la medida de lo posible, cooperarán directamente, a través de la Secretaría Ejecutiva u otra organización internacional competente, cuando sea el caso, en los campos de la ciencia y de la tecnología e intercambiarán datos y cualquier otra informacióncientífica, para los fines del presente Convenio.Para tal efecto, las Altas Partes Contratantes, directamente o por conducto de la Secretaría Ejecutiva u otra organización internacional competente: a) Promoverán programas de asistencia científica, educativa, técnica y de otra índole para la protección y preservación del medio marino y la zona costera y para la prevención, la reducción y el control de la contaminación marina. Esta asistencia comprenderá, entre otras cosas: La formación de personal científico y técnico; La participación en los programas internacionales pertinentes; La provisión del equipo y los servicios necesarios; El mejoramiento de la capacidad de las Altas Partes Contratantes para fabricar tal equipo; y, La prestación de facilidades y servicios de asesoramiento para los programas de investigación, vigilancia, educación y de otro tipo; b) Prestarán la asistencia debida para reducir lo más posible los efectos de los hechos o accidentes importantes que puedan causar una grave contaminación del medio marino;
 4 c) Prestarán la asistencia debida con respecto a la preparación de evaluaciones ambientales; y, d) Cooperarán en el desarrollo de programas para la asistencia debida de la gestión ambiental del medio marino y la zona costera. 2. Las Altas Partes Contratantes se comprometen, en la medida de lo posible, a promover y coordinar sus programas nacionales de investigación sobre todos los tipos de contaminación en el ámbito geográfico de aplicación del presente Convenio y a cooperar en el establecimiento de programas regionales de investigación. Artículo 11 Responsabilidad e indemnizaciones 1. Las Altas Partes Contratantes procurarán formular y adoptar procedimientos apropiados para la determinación de la responsabilidad civil y la indemnización por daños resultantes de la contaminación del medio marino y zona costera ocasionados en sus zonas marítimas y costeras por personas naturales o jurídicas y como consecuencia de cualquier violación por éstas de las disposiciones del presente Convenio y de sus instrumentos complementarios. 2. Las Altas Partes Contratantes garantizarán que sus sistemas jurídicos ofrezcan recursos que permitan la indemnización u otra reparación por los daños causados por la contaminación del medio marino y zona costera por personas naturales o jurídicas que se hallen bajo su jurisdicción Artículo 12 Reuniones de las Altas Partes Contratantes Las Altas Partes Contratantes realizarán reuniones ordinarias y extraordinarias. 1. Las reuniones ordinarias se realizarán cada dos años en las mismas oportunidades en que sesione la Reunión Ordinaria de la Comisión Permanente del Pacífico Sur. Estas reuniones serán convocadas por la Secretaría Ejecutiva. Las reuniones extraordinarias se realizarán cada vez que circunstancias especiales así lo aconsejen. Serán convocadas por la Secretaría Ejecutiva a petición de alguna Alta Parte Contratante. Podrá hacerlo, asimismo, la propia Secretaría Ejecutiva, previo acuerdo unánime de las Altas Partes Contratantes. 2. En las sesiones ordinarias, las Altas Partes Contratantes analizarán, entre otros, los siguientes aspectos: a) El grado de cumplimiento del presente Convenio y estudio de la eficacia de las medidas emprendidas, así como la necesidad de desarrollar otro tipo de actividades en cumplimiento de los objetivos del presente Convenio y sus protocolos, incluyendo sus aspectos institucionales y financieros; b) La adopción de protocolos complementarios, la conveniencia de enmienda o reforma del presente Convenio y dichos instrumentos, así como la modificación o ampliación de las resoluciones que hayan adoptado en virtud de los mismos; c) La evaluación ambiental efectuada en el ámbito geográfico cubierto por el presente Convenio; y, d) El desarrollo de cualquier otra función que pueda resultar de beneficio para el cumplimiento de los propósitos del presente Convenio. Artículo 13 Secretaría Ejecutiva del Convenio Para los efectos de administración y operación del presente Convenio, las Altas Partes Contratantes designan a la Comisión Permanente del Pacífico Sur para que desempeñe las funciones de Secretaría Ejecutiva del mismo. Las Altas Partes Contratantes, en su primera reunión establecerán la forma y el financiamiento para el desarrollo de esta función. Artículo 14 Informes Las Altas Partes Contratantes transmitirán a la Secretaría informes sobre las medidas adoptadas para la aplicación del presente Convenio y de los protocolos complementarios de que sean parte, en la forma y en los plazos establecidos en las reuniones celebradas por las mismas. La Secretaría Ejecutiva pondrá dichos informes en conocimiento de las Altas Partes Contratantes. Artículo 15 Vigencia Este Convenio entrará en vigor después de sesenta días del depósito en la Secretaría General de la Comisión Permanente del Pacífico Sur del tercer instrumento de ratificación. Artículo 16 Denuncia El presente Convenio podrá ser denunciado por cualesquiera de las Altas Partes Contratantes después de dos años de su entrada en vigencia para la Alta Parte Contratante que lo denuncie. La denuncia se efectuará mediante notificación escrita a la Secretaría Ejecutiva, que la comunicará de inmediato a las Altas Partes Contratantes.La denuncia producirá efecto a los ciento ochenta días de la referida notificación.
 5 Artículo 17 Enmiendas al Convenio o a sus Protocolos 1. Cualquiera Alta Parte Contratante del presente Convenio podrá proponer enmiendas a éste o a sus protocolos. Tales enmiendas serán adoptadas en una Conferencia de Plenipotenciarios, convocada por la Secretaría Ejecutiva a petición de cualquiera Parte Contratante. 2. Las enmiendas al presente Convenio y a los protocolos serán adoptadas por la unanimidad de las Altas Partes Contratantes. 3. Las enmiendas estarán sujetas a ratificación y entrarán en vigor una vez que haya depositado el tercer instrumento de ratificación en la Secretaría Ejecutiva. Artículo 18 Adhesión Este Convenio estará abierto a la adhesión de cualquier Estado ribereño del Pacífico Sudeste. La adhesión se efectuará mediante el depósito del respectivo instrumento en la Secretaría Ejecutiva, que lo comunicará a las Altas Partes Contratantes. El presente Convenio entrará en vigor para el Estado que adhiera después de sesenta días del depósito del respectivo instrumento. Artículo 19 Adopción de Protocolos Las Altas Partes Contratantes podrán adoptar por unanimidad, en una Conferencia de Plenipotenciarios, protocolos adicionales al presente Convenio, que entrarán en vigor una vez que se haya depositado el tercer instrumento de ratificación en la Secretaría Ejecutiva. Artículo 20 Disposición general Las disposiciones del presente Convenio no afectan a obligaciones más exigentes asumidas por las Altas Partes Contratantes en virtud de Convenciones y Acuerdos especiales concertados o que concertaren sobre la protección del medio marino. A petición de cualquiera de las Altas Partes Contratantes, la Secretaría Ejecutiva convocará a una Conferencia de Plenipotenciarios para tal efecto.antes de la entrada en vigor del presente Convenio, la Secretaría Ejecutiva podrá, previa consulta a los signatarios del presente Convenio, convocar a una Conferencia de Plenipotenciarios para la adopción de protocolos adicionales. Hecho en seis ejemplares del mismo tenor, uno de los cuales se depositará en la Secretaría General de la Comisión Permanente del Pacífico Sur, todos igualmente válidos para efectos de su aplicación e interpretación. En fe de lo cual los Plenipotenciarios, debidamente autorizados por sus respectivos Gobiernos, suscriben el presente Convenio en la ciudad de Lima a los doce días del mes de noviembre de mil novecientos ochenta y uno.
 9.1.2013 Diario Oficial de la Unión Europea L 4/13
 9.1.2013 Diario Oficial de la Unión Europea L 4/13 DECISIÓN DEL CONSEJO de 17 de diciembre de 2012 sobre la adhesión de la Unión Europea al Protocolo para la protección del Mar Mediterráneo contra la contaminación


text:
 Tähtis õiguslik teade
 |
 22000D1109(10)
 Euroopa Liidu Teataja L 284 , 09/11/2000 Lk 0015 - 0016
 EMP Ühiskomitee otsusnr 55/1999,30. aprill 1999,millega muudetakse EMP lepingu XIII lisa (transport)EMP ÜHISKOMITEE,võttes arvesse Euroopa Majanduspiirkonna lepingut, mida on kohandatud Euroopa Majanduspiirkonna lepingut kohandava protokolliga, edaspidi "leping", eelkõige selle artiklit 98,ning arvestades järgmist:(1) Lepingu XIII lisa muudeti EMP Ühiskomitee 26. märtsi 1999. aasta otsusega nr 40/1999 [1].(2) Lepingusse tuleb lisada nõukogu 24. septembri 1998. aasta määrus (EÜ) nr 2135/98, millega muudetakse määrust (EMÜ) nr 3821/85 maanteevedudel kasutatavate sõidumeerikute kasutuselevõtmise kohta ja direktiivi 88/599/EMÜ, milles käsitletakse määruste (EMÜ) nr 3820/85 ja (EMÜ) nr 3821/85 rakendamist [2].(3) Lepingusse tuleb lisada nõukogu määrusesse (EMÜ) nr 3821/85 Austria Vabariigi, Soome Vabariigi ja Rootsi Kuningriigi ühinemistingimusi ning Euroopa Liidu asutamislepingute kohandusi käsitleva akti [3] I lisa VI peatüki A osa punktis 3 tehtud kohandused.(4) Lepingu XIII lisa tuleb Austria, Soome ja Rootsi ühinemise tõttu Euroopa Liiduga kohandada,ON VASTU VÕTNUD JÄRGMISE OTSUSE:Artikkel 1Lepingu XIII lisa punktis 21 (nõukogu määrus (EMÜ) nr 3821/85):a) lisatakse kolmanda ja neljanda taande vahele järgmine taane:"— 1 94 N: Austria Vabariigi, Soome Vabariigi ja Rootsi Kuningriigi ühinemistingimusi ning Euroopa Liidu asutamislepingute kohandusi käsitlev akt (EÜT C 241, 29.8.1994, lk 21, kohandatud EÜT L 1, 1.1.1995, lk 1).";b) lisatakse:"— 398 R 2135: komisjoni määrus (EÜ) nr 2135/98, 24. september 1998 (EÜT L 274, 9.10.1998, lk 1), parandatult EÜT L 49, 25.2.1999, lk 46.Käesolevas lepingus loetakse selle määruse sätteid järgmises kohanduses:a) IB lisa IV peatüki A osas lisatakse punkti 3 alapunktile a juhikaartide kohta järgmist:"is: Ekilskort""no: Sjåførkort".b) IB lisa IV peatüki A osas loetakse juhikaardi 1. leheküljega seoses punkti 3 alapunkti c sissejuhatavat lauset EFTA riikide osas järgmiselt:"kaardi välja andnud EFTA riigi tunnusmärk, mida ümbritseb ÜRO 8. novembri 1968. aasta teeliikluse konventsiooni artiklis 37 viidatud ellips (sama taust kui juhikaardil). Tunnusmärgid on järgmised:";c) IB lisa IV peatüki A osas lisatakse juhikaardi 1. leheküljega seoses punkti 3 alapunktile c:"IS IslandFL LiechtensteinN Norra"Artikkel 2Lepingu XIII lisa punktis 23 (nõukogu direktiiv 88/599/EMÜ),a) nii kohandus kui ka sissejuhatav lause jäetakse välja;b) lisatakse:", muudetud järgmise aktiga:— 398 R 2135: nõukogu määrus (EÜ) nr 2135/98, 24. september 1998 (EÜT L 274, 9.10.1998, lk 1), parandatult EÜT L 49, 25.2.1999, lk 46."Artikkel 3Nõukogu määruse (EÜ) nr 2135/98 ning määrusesse (EMÜ) nr 3821/85 Austria Vabariigi, Soome Vabariigi ja Rootsi Kuningriigi ühinemistingimusi ning Euroopa Liidu asutamislepingute kohandusi käsitleva akti I lisa VI peatüki A osa punktis 3 tehtud kohanduste islandi- ja norrakeelne tekst, mis on lisatud käesoleva otsuse vastavates keeltes versioonidele, on autentne.Artikkel 4Käesolev otsus jõustub 1. mail 1999 tingimusel, et kõik lepingu artikli 103 lõikes 1 ettenähtud teated on EMP Ühiskomiteele esitatud.Artikkel 5Käesolev otsus avaldatakse Euroopa Ühenduste Teataja EMP osas ja EMP kaasandes.Brüssel, 30. aprill 1999EMP Ühiskomitee nimeleesistujaF. Barbaso[1] EÜT L 266, 19.10.2000.[2] EÜT L 274, 9.10.1998, lk 1.[3] EÜT C 241, 29.8.1994, lk 21, kohandatult EÜT L 1, 1.1.1995, lk 1.--------------------------------------------------


text:
Vegetarisme bygger på, at mennesket udelukkende ernærer sig af planteføde.
 Nogle vegetarer spiser animalske produkter i form af æg og mælkeprodukter. Denne form for vegetarisme hedder ovo-lakto-vegetarisme.
 Vegetarer spiser ikke fisk, og mennesker som spiser fisk, men ikke andet kød kaldes pescetar. Vegetarian Society, som introducerede betegnelsen "vegetar" i 1847, påpeger, at indtagelse af fisk ikke er vegetarisk.
 Meget proteinholdige vegetabilske produkter er bønner, linser, kikærter og nødder. Fuldkornsprodukter har også et betydeligt indhold af protein, og desuden findes der flere kød- og mælkeerstatninger som tofu, sojamælk, rismælk, tempeh og seitan.
 Terminologi
 Andre diæter forbundet med vegetarisme
 Frugtarisme er en kost af frugt, nødder, frø, og andre planter, der kan samles uden at skade planten.
 Su-vegetarisme begyndte i buddhismen og udelukker alle animalske produkter og ildelugtende grøntsager: løg, hvidløg, forårsløg, porre eller skalotteløg.
 Makrobiotisk kost består mest af korn og bønner. Nogle makrobiotikere spiser fisk.
 Rå veganisme er kost bestående af friske og utilberedte frugter, nødder, frø, grøntsager.
 Nogle vegetarer undgår produkter, som kan indeholde udeklarerede animalske ingredienser, eller som bruger animalske produkter under produktionen som oste med animalsk osteløbe, gelatine (fra dyrehud, knogler og bindevæv) og alkohol, som klares med gelatine, æg eller knuste skaldyr og stør.
 Semivegetariske diæter
 Semivegetariske diæter består primært af vegetariske fødevarer, men med få ikke-vegetariske produkter. De diæter følges af dem, der reducerer indtagelsen af kød, og nogle skifter over til en vegetarisk diæt. Disse udtryk er baseret på ordet "vegetarisk". De betragtes med uvilje af vegetarer, da de kombinerer udtryk for vegetariske og ikke-vegetariske diæter.
 Mange beskriver sig som "vegetarer", da de indtager en semivegetarisk diæt.
 Lessetarisme – En diæt, som fokuserer på at nedbringe, men ikke udelukke, indtagelsen af kød.
 Semi-vegetarisme – En diæt, som udelukker noget kød, delvist rødt kød, men tillader indtagelsen af andet i begrænsede mængder.
 Pescotarisme – En diæt, som udelukker alt kød, undtagen fisk, skaldyr og krebsdyr.
 Pollotarisme – En diæt, som udelukker alt kød, undtagen fjerkræ.
 Fleksitarisme – En diæt, som primært indeholder vegetarisk mad, men tillader undtagelser.
 Etymologi bag begrebet vegetar
 Vegetarian Society, grundlagt i 1847, hævder at have "skabt ordet vegetar fra det latinske 'vegetus' som betyder 'livlig' (hvilket er hvordan disse tidlige vegetarer hævdede at deres kostplan fik dem til at føle sig) ..." Oxford English Dictionary og andre standardordbøger skriver dog at ordet i sin engelske form ("vegetarian") blev dannet fra ordet "vegetable" ("grøntsag") og suffikset "-arian".
 Historie
 De tidligste optegnelser af vegetarisme blandt et større antal mennesker kommer fra det gamle Indien og oldtidens græske civilisation i det sydlige Italien og i Grækenland i det 6. århundrede f.Kr. I begge tilfælde var kostvalget tæt forbundet med tanken om ikkevold mod dyr (kaldet "ahimsa" på indisk) og blev støttet af religiøse grupper og filosoffer. Efter kristendommens indførelse i det romerske kejserrige i slutningen af Antikken, forsvandt vegetarismen som helhed fra Europa. Flere munke ordener i Middelalderen begrænsede eller bandlyste indtagelsen af kød af asketiske grunde, men ingen af dem talte mod at spise fisk. Vegetarismen vendte til en vis grad tilbage i Europa under Renæssancen. Den blev en mere udbredt trend i det 19. og 20. århundrede.
 I 1847 blev det første Vegetarian Society grundlagt i England; Tyskland, Nederlandene og andre lande fulgte snart efter. International Vegetarian Union, en sammenslutning af de nationale fællesskaber, blev grundlagt i 1908. I Vesten voksede vegetarisme i popularitet i det 20. århundrede som et resultat af ernæringsmæssige, etiske, miljømæssige og økonomiske bekymringer. I dag udgør indiske vegetarer, hovedsageligt lakto-vegetarer, mere end 70% af verdens vegetarer. De udgør 20–42% af den indiske befolkning, mens mindre end 30% er almindelige kødspisere. Undersøgelser i USA har konkluderet at omkring 1–2.8% af alle amerikanske voksne ikke spiser kød (ej heller fjerkræ eller fisk).
 Sundhedsmæssige fordele og ulemper
 Vegetarisme giver, hvad der betragtes som en sund og holdbar kostplan. Den amerikanske diætistforening såvel som den canadiske har konkluderet, at en alsidig vegetarisk kostplan tilfredsstiller de ernæringsmæssige krav til alle stadier i livet, og større studier har vist, at vegetarisme kan forebygge kræft, iskæmiske hjertesygdomme og andre dødelige sygdomme. Nødvendige næringsstoffer, proteiner og aminosyrer til kroppens opretholdelse kan findes i grøntsager, korn, nødder, sojamælk, æg og mejeriprodukter.
 Vegetarisk kost kan hjælpe med at holde kropsvægten under kontrol og reducere risikoen for hjertesygdomme og osteoporose betragteligt. Specielt ikke-magert rødt kød har kunnet forbindes direkte med en dramatisk stigning i risikoen for kræft i lungerne, spiserøret, leveren og tarmene. Andre studier har omvendt vist, at der ikke var tydelige forskelle mellem vegetarer og ikke-vegetarer, hvad angår dødelighed fra cerebrovaskulære sygdomme, mavekræft, kolorektal kræft eller prostatakræft, selvom udsnittet af vegetarer var lille og blandt andet omfattede eks-rygere, som havde skiftet kostvaner inden for de forgående fem år.
 De amerikanske og canadiske diætistforeninger har konstateret, at "Vegetarisk kost byder på en række ernæringsmæssige fordele, deriblandt lavere mængder mættede fedtsyrer, kolesterol og animalsk protein såvel som større mængder kulhydrat, fibre, magnesium, kalium, folat og antioxidanter såsom vitamin C og vitamin E samt fytokemikalier." Vegetarer har generelt et lavere BMI, lavere blodtryk og mindre risiko for hjertesygdomme, hypertension, sukkersyge, nyresygdomme, osteoporose, demens såsom Alzheimers og andre sygdomme.
 Ernæring
 Vestlige vegetariske kostplaner indeholder typisk mange karotenoider, men relativt lave mængder af langkædede n-3-fedtsyrer og vitamin B12. Især veganere kan ofte have en lav tilførsel af B vitamin og kalcium, hvis de ikke spiser nok af grønkål, bladgrøntsager, tempeh og tofu. Større mængder kostfibre, folsyre, C- og E-vitamin samt magnesium kombineret med et lavt indtag af mættede fedtsyrer er alle positive aspekter af vegetarisk kost.
 Protein
 Proteinindtagelse i vegetarisk kost kan opfylde de daglige behov for også atleter og bodybuildere. Studier af Harvard University såvel som andre studier udført i USA, Storbritannien, Canada, Australien, New Zealand og diverse europæiske lande, har bekræftet, at vegetarisk kost er forsynet med rigeligt protein, så længe der er en række plantekilder tilgængelige, som indtages. Proteiner består af aminosyrer, og der er en udbredt bekymring, om protein fra grøntsager indeholder en tilstrækkelig mængde af de "essentielle aminosyrer", som ikke kan syntetiseres af menneskekroppen. Mens mejeri- og æggeprodukter er fyldestgørende kilder for lakto-ovo-vegetarer, er de eneste grøntsagskilder med betragtelige mængder af alle otte slags essentielle aminosyrer lupin, soja, hampfrø, chiafrø, amarant, boghvede og quinoa. Det er dog ikke nødvendigt at få proteiner fra disse kilder — de essentielle aminosyrer kan også skaffes fra forskellige komplementære plantekilder, som tilsammen giver alle otte essentielle aminosyrer (fx brune ris og bønner, eller hummus og hele hvedepita, selv om det ikke er nødvendigt at kombinere proteiner i det samme måltid). En varieret indtagelse af sådanne kilder kan være tilstrækkeligt.
 Jern
 Vegetarisk kost indeholder lige så store mængder jern som ikke-vegetarisk kost, men den har mindre biotilgængelighed end kost med jern fra kød, og dens absorbering kan nogle gange hindres af andre nødvendige bestanddele i kosten. Til vegetariske fødevarer, som er rige på jern, tæller sorte bønner, cashewnødder, hampfrø, røde bønner, linser, havregryn, rosiner, sort-øje bønner, sojabønner, mange typer morgenmadsprodukter, solsikkefrø, kikærter, tomatjuice, tempeh, melasse og fuldkornsbrød. Vegansk kost kan ofte indeholde større mængder jern end vegetarisk kost, fordi mejeriprodukter ikke indeholder meget jern. Jerndepoterne er ofte lavere i vegetarer end i ikke-vegetarer, og jernmangel er dermed også oftere set i vegetariske og veganske kvinder og børn (voksne mænd har sjældent jernmangel), selvom decideret jernmangelsanæmi er sjældent.
 B12 vitamin
 De fleste planter er generelt ikke betydelige kilder til B12-vitamin Lakto-ovo-vegetarer kan optage B12 fra mejeriprodukter og æg, mens veganere eksempelvis kan få dækket behovet for B12 gennem indtagelse af 2-4 gram tang dagligt (nori-tang, som fx bruges til sushi). Siden menneskekroppen bevarer B12 og genbruger det uden at ødelægge substansen, er kliniske beviser på B12-mangel sjældne. Kroppen kan opbevare depoter af vitaminet i op til 30 år uden at behøve at få sine forsyninger suppleret.
 Anbefalingen om at tage det som supplement er blevet udfordret af studier, som indikerer at exogent B12 faktisk kan forstyrre den almindelige absorbering af vitaminet i dets naturlige form. Forskningen på kilder til vitamin B12 er blevet udvidet i de seneste år og forskere ved Hiroshima Universitet har udviklet metoder, hvormed man kan dyrke planter, der er rige på vitamin B12.
 Fedtsyrer
 Fisk er en stor kilde til Omega-3-fedtsyrer, selv om der også er nogle plantebaserede kilder som soja, valnødder, græskarkerner, rapsolie og specielt hampfrø, chiafrø, hørfrø og portulak. Portulak indeholder mere Omega 3 end nogen anden bladgrøntsag. Planteføde kan give alfalinolensyre men ikke de langkædede n-3 fedtsyrer EPA og DHA, som kan findes i små mængder i æg og mejeriprodukter. Vegetarer, og veganere i særdeleshed, har generelt lavede niveauer af EPA og DHA end kødspisere. Mens sundhedseffekten ved lave mængder EPA og DHA er ukendt, er det usandsynligt, at supplement med alfalinolensyre vil øge niveauet synderligt. Senest er nogle firmaer begyndt at markedsføre vegetariske DHA-supplementer indeholdende udtræk fra tang. Lignende supplementer som både giver DHA og EPA er også begyndt at dukke op. Hel tang er dog ikke egnet som supplement, fordi dets høje indhold af jod begrænser mængden, som man sikkert kan indtage. Visse former for alger, såsom spirulina, er dog gode kidler til gammalinolensyre (GLA), alfalinolensyre (ALA), linolsyre (LA), stearidonsyre (SDA), icosapentaensyre (EPA), docosahexaensyre (DHA) og arakidonsyre (AA).
 Calcium
 Calciumindtaget hos vegetarer er nogenlunde på niveau med ikke-vegetarers. Der er blevet fundet svækket knoglemineralisering hos veganere, som ikke spiser nok bladgrøntsager, som er centrale kilder til calcium. Dette findes dog ikke hos lakto-ovo-vegetarer.
 D-vitamin
 Mængden af D-vitamin lader ikke til at være lavere i vegetarer (selv om studier har vist at en stor del af den generelle befolkning lider af mangel på D-vitamin). Nødvendig vitamin D kan findes ved menneskekroppens egen generering efter at være blevet udsat for tilpas og følsom UV-sol. Produkter som mælk, sojamælk og korn kan få tilsat stoffer for at blive en kilde til vitamin D og svampe giver over 2.700 IU pr. portion (omtrent 1/2 kop) af vitamin D2, hvis de udsættes for blot 5 minutters UV-lys efter at være blevet høstet; for de som ikke kommer nok i sollys eller får substitueret vitaminet andetstedsfra kan vitamin D-supplement være nødvendigt.
 Medicinsk brug
 Inden for lægevidenskaben rådes patienter nogle gange til at prøve en vegetarisk kostplan. Visse alternative behandlinger, såsom Ayurveda og Siddha, ordinerer vegetarisk kost som en normal procedure.
 Fysiologi
 Vegetarian Resource Group har, blandt andre, konkluderet at mennesket er en naturlig altæder baseret på menneskets evne til at fordøje kød og planteføde, med den tilsvarende metabolske tendens til en tilpasning, der kan dækkes af plantebaseret ernæring. Studier peger i retning af, at mennesket anatomisk set nærmere er planteædere, med lang mave-tarmkanal og sløve tænder, inklusive hjørnetænder. Ernæringseksperter mener, at tidlige menneskeaber udviklede sig til at spise kød som et resultat af enorme klimaforandringer som fandt sted for tre-fire millioner år siden, da skove og jungler tørrede ud og blev til åbne græsarealer, hvilket åbnede op for jægere og ådselædere.
 Grunde til en vegetarisk kostplan
 Sygdomsforebyggelse
 Større studier har påvist, at vegetarisme kan forebygge kræft, iskemiske hjertesygdomme og andre dødelige sygdomme.
 Etik
 Dyreetik
 Der er etiske årsager til at nogle mennesker vælge er blive vegetar. Heraf er bl.a. produktionen, slagtningen og forbruget af kød eller animalske produkter uetisk, strider i mod dyrs rettigheder, aversion mod at påføre følende væsner smerte eller skade, eller en tro på at slagtning er grundlæggende forkert. Af tilsvarende grunde, er der nogen vegetarer det fravælger æg og mælk.
 Bogen Animal Liberation af Peter Singer har haft stor indflydelse på dyreretsbevægelsen og specielt etisk vegetarisme og veganisme. I I-lande er etisk vegetarisme specielt blevet populært efter udbredelsen af "factory farming", et system hvor dyrene holdes indendørs i størstedelen af deres liv under forhold med stærkt begrænset bevægelighed. Svin, æglæggende høns, kødkyllinger og slagtekalve holdes under disse forhold. Factory farming har reduceret den følelse af dyrehold som engang var i landbruget og har ført til at dyr behandles som varer. Mange mener at den behandling som dyrene modtager ved produktionen af kød og andre dyreprodukter gør, at de selv er forpligtede til ikke at spise kød eller benytte animalske produkter.
 Kuldioxid udledning
 Den fremskredne globale opvarmning er en af hjertesagerne for de fleste miljøbevidste vegetarer. Ifølge en undersøgelse lavet af University of Chicago og udgivet i Time, ville det at skifte fra kødæder til vegetarisk kost reducere et kulstofaftryk med 1,4 gange mængden af det, der ville reduceres ved at udskifte en Toyota Camry med en hybridbil. Dette skyldes den enorme mængde metan, der sendes i luften fra de mange dyr, som avles til kødindustrien, metan er en 32% stærkere drivhusgas end kuldioxid. Forsendelser af korn og af selve dyrene spiller også en rolle i denne sag, da det tager omkring 4 kilo korn at få 1 kilo kød. Mange vegetarer føler at det, at spise så højt oppe i fødekæden spiller en for stor rolle i den globale hungersnød til at det kan retfærdiggøre det at spise kød.
 Smagen af kød
 Der er nogle mennesker der fravælger at spise kød, eller nogle former former for kød, pga. af smagen, da de ikke bryder sig om smagen af kød.
 Religion i relation til vegetarisme
 Hinduisme, buddhisme og jainisme opfordrer til vegetarisme som en del af god moralsk opførsel. Buddhisme forbyder ikke kødspisning generelt, mens Mahayana-buddhisme anbefaler vegetarisme som gavnligt for udviklingen af barmhjertighed. Blandt andre trosretninger som opfordrer til en fuldt vegetarisk kostplan er Syvende Dags Adventistkirken, Rastafaribevægelsen og Hare Krishna.
 Hinduisme
 Nogle større retninger indenfor hinduismen fastholder vegetarisme som et ideal. Dette skyldes princippet om ikkevold (ahimsa) overfor dyr; intentionen om kun at tilbyde "ren" (vegetarisk) mad til en guddom og få den tilbage som prasad; og overbevisningen om at ikke-vegetarisk mad er skadelig for sindet og den åndelige udvikling. Ikkevold er en fælles interesse for alle de vegetariske traditioner indenfor hinduisme; de to andre aspekter er oftest kun relevante for hinduer som følger specielle retninger.
 Hinduers madvaner varierer dog meget efter regionale traditioner. Hinduistiske vegetarer nægter ofte at spise æg, men indtager gerne mælk og mejeriprodukter. De er lakto-vegetarer. Mælk og mælkeprodukter er væsentlige bestanddele inden for Indiens traditionelle madkultur.
 Jainisme
 Tilhængere af jainisme er oftest lakto-vegetarer, da trosretningen ikke tillader produkter fra dyr. Jainere betragter vegetarisme som den ideelle kost på samme måde som hinduerne, men med specielt fokus på universal ikkevold (ahimsa). Det er for jainere en uundværlig betingelse for åndelig udvikling. Nogle specielt dedikerede troende er frugtarer. Honning er forbudt, da indsamlingen af det ses som vold mod bierne. Nogle jainere indtager ikke plantedele som vokser under jorden som rødder og knolde, fordi små dyr kan blive dræbt, når planterne trækkes op.
 Buddhisme
 Theravadabuddhister sidestiller at tage et liv og spise kød, som allerede er dræbt. Hvis buddhistiske munke "ser, hører eller ved" at et levende dyr blev dræbt, specielt så de kunne spise det, skal de nægte at spise det eller det vil blive betragtet som en forseelse. Buddhaen frarådede ikke sine tilhængere at spise kød, og lavede heller ikke nogle regler eller forbud mod noget. Hans lære siger blot "ved at tage livet fra en levende ting enten ved at dræbe eller lade andre dræbe den for dig eller ved at støtte en sådan syndefuld handling vil du begå en stor synd, men alle er frie til at vælge hvad hans vej er."
 Inden for Mahayanabuddhisme findes flere sanskrittekster, hvori Buddha instruerer sine tilhængere at undgå kød. Mahayanabuddhismen råder munke til at være vegetarer, og det anbefales også til andre troende.
 Demografi
 Køn
 Et markedsundersøgelse i 1992 af forskningsorganisationen Yankelovich hævdede at "af de 12,4 millioner mennesker i [USA] som kalder sig selv vegetarer, er 68 procent kvinder mens kun 32 procent er mænd."
 Nogle undersøgelser viser at vegetariske kvinder har en større sandsynlighed for at føde pigebørn. En undersøgelse af 6.000 gravide kvinder i 1998 "fandt at mens det nationale gennemsnit i Storbritannien er 106 drenge født for hver 100 piger, var fordelingen for vegetariske mødre blot 85 drenge mod 100 piger." Denne forskning blev afvist af Catherine Collins fra det britiske diætistforbund som et "statistisk lykketræf".
 Der er en del spekulation om at kost med et højt indhold af soja, på grund af højt indhold af isoflavon, kan have en feminiserende effekt på mennesket pga. de fytoøstrogener det indeholder. Fortalere for denne teori hævder at kost med højt indhold af isoflavoner fremskynder den kvindelige pubertet og forsinker den mandlige. En undersøgelse fra 2001 foretaget af University of Pennsylvania fandt ikke nogle betragtelige forskelle i den senere pubertetsbegyndelse mellem spædbørn opflasket med sojabaseret mælk eller komælk.
 Landespecifik information
 I Indien er der ikke kun mærkning af maden, men mange restauranter markedsfører sig enten som "Vegetariske" eller "Ikke-vegetariske". Indiske vegetarer er oftest lakto-vegetarer, og for at tilgodese dem serverer størstedelen af de vegetariske restauranter i Indien mejeriprodukter, mens de undgår æggeprodukter. De fleste vestlige vegetarrestauranter serverer æg og æggebaserede produkter.
 Dansk Vegetarisk Forening har i 2017 og 2019 – i samarbejde med Coop Analyse – lavet en undersøgelse om det vegetariske miljø i Danmark.
 I undersøgelsen fra 2019 angives det at 2,5 % af danskerne, hvilket svarer til cirka 140.000 personer, lever vegetarisk, herunder en del af disse vegansk. Dvs. disse 2,5 % spiser ikke hverken rødt kød, fjerkræ, fisk, kødpålæg eller biprodukter fra slagtning af dyr.
 I undersøgelsen fra 2017 var det tilsvarende tal 1,8 %.
 Vegetardag
 International vegetardag 1. oktober fejres årligt verden over og i Danmark af Dansk Vegetarisk Forening.
 Som vegetardage benævnes også udvalgte kødløse dage, fx ugens vegetardag.
 Se også
 Planteæder
 Kødæder
 Veganisme
 Vegetariske foreninger
 Anima, Foreningen For Alle Dyrs Rettigheder
 Dansk Vegetarforening
 Kendte vegetarer
 Se Kategori:Vegetarer
 Referencer
 Eksterne henvisninger
 Dansk Vegetarforening
 vegetarkontakt.dk
 Ernæring


type: caselaw

text:
 10.5.2016
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 165/22
 Kanne 19.2.2016 – ZZ v. Frontex
 (Asia F-12/16)
 (2016/C 165/29)
 Oikeudenkäyntikieli: ranska
 Asianosaiset
 Kantaja: ZZ (edustaja: asianajaja S. Pappas)
 Vastaaja: Euroopan unionin jäsenvaltioiden operatiivisesta ulkorajayhteistyöstä huolehtiva virasto (Frontex)
 Oikeusriidan kohde ja kuvaus
 Sen päätöksen kumoaminen, jolla kantajan sopimusta tilapäisenä toimihenkilönä päätettiin olla jatkamatta, sekä vahingonkorvausvaatimus väitetysti aiheutuneesta vahingosta
 Vaatimukset
 —
 riidanalainen päätös on kumottava;
 —
 kantajalle on maksettava 12 000 euron määrä vahingonkorvauksena kyseisen päätöksen tekemisen yhteydessä aiheutuneesta vahingosta;
 —
 vastaaja on velvoitettava korvaamaan oikeudenkäyntikulut.


text:
 Pomembno pravno obvestilo
 |
 22003D0089
 Uradni list L 272 , 23/10/2003 str. 0024 - 0025
 Sklep Skupnega odbora EGPšt. 89/2003z dne 11. julija 2003o spremembi Priloge II (Tehnični predpisi, standardi, preizkušanje in certificiranje) k Sporazumu EGPSKUPNI ODBOR EGP JE -ob upoštevanju Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, kakor je bil spremenjen s Protokolom o prilagoditvi Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, v nadaljnjem besedilu "Sporazum", in zlasti člena 98 Sporazuma,ob upoštevanju naslednjega:(1) Priloga II k Sporazumu je bila spremenjena s Sklepom Skupnega odbora EGP št. 77/2003 z dne 20. junija 2003 [1].(2) Direktivo Komisije 2003/2/ES z dne 6. januarja 2003 v zvezi z omejitvami pri dajanju v promet in uporabi arzena (deseta prilagoditev tehničnemu napredku Direktive Sveta 76/769/EGS) [2] je treba vključiti v Sporazum.(3) Direktivo Komisije 2003/5/ES z dne 10. januarja 2003 o spremembi Direktive Sveta 91/414/EGS o vključitvi deltametrina kot aktivne snovi [3] je treba vključiti v Sporazum -SKLENIL:Člen 1Poglavje XV Priloge II k Sporazumu se spremeni:1. v točki 4 (Direktiva Sveta 76/769/EGS) se doda naslednja alinea:"— 32003 L 0002: Direktiva Komisije 2003/2/ES z dne 6. januarja 2003 (UL L 4, 9.1.2003, str. 9).";2. v točki 12a (Direktiva Sveta 91/414/EGS) se doda naslednja alinea:"— 32003 L 0005: Direktiva Komisije 2003/5/ES z dne 10. januarja 2003 (UL L 8, 14.1.2003, str. 7)."Člen 2Besedila Direktiv 2003/2/ES in 2003/5/ES v islandskem in norveškem jeziku, ki se objavijo v Dopolnilu EGP k Uradnemu listu Evropske unije, so verodostojna.Člen 3Ta sklep začne veljati 12. julija 2003 pod pogojem, da so Skupnemu odboru EGP [4] predložena vsa uradna obvestila v skladu s členom 103(1) Sporazuma.Člen 4Ta sklep se objavi v sklopu EGP in v Dopolnilu EGP Uradnega lista Evropske unije.V Bruslju, 11. julija 2003Za Skupni odbor EGPPredsednikH. S. H. Princ Nikolaus von Liechtenstein[1] UL L 257, 9.10.2003, str. 27.[2] UL L 4, 9.1.2003, str. 9.[3] UL L 8, 14.1.2003, str. 7.[4] Ustavne zahteve niso sporočene.--------------------------------------------------


text:
 7.11.2016
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 410/9
 9. septembril 2016 esitatud hagi – Euroopa Komisjon versus Luksemburgi Suurhertsogiriik
 (Kohtuasi C-489/16)
 (2016/C 410/10)
 Kohtumenetluse keel: prantsuse
 Pooled
 Hageja: Euroopa Komisjon (esindajad: J. Hottiaux, G. von Rintelen)
 Kostja: Luksemburgi Suurhertsogiriik
 Hageja nõuded
 —
 tuvastada, et kuna Luksemburgi Suurhertsogiriik ei ole hiljemalt 16. juunil 2015 vastu võtnud Euroopa Parlamendi ja nõukogu 21. novembri 2012. aasta direktiivi 2012/34/EL, millega luuakse ühtne Euroopa raudteepiirkond [ELT L 343, 14.12.2012, lk 32], täitmiseks vajalike õigus- ja haldusnorme või vähemalt ei ole komisjoni neist teavitanud, siis on ta rikkunud nimetatud direktiivi artikli 64 lõike 1 esimesest lõigust tulenevaid kohustusi;
 —
 määrata Luksemburgi Suurhertsogiriigile direktiivi 2012/34/EL ülevõtmise meetmetest teatamise kohustuse rikkumise eest ELTL artikli 260 lõike 3 alusel karistusmakse 8 710 eurot iga päeva kohta alates käesolevas kohtuasjas tehtava kohtuotsuse kuulutamisest;
 —
 mõista kohtukulud välja Luksemburgi Suurhertsogiriigilt.
 Väited ja peamised argumendid
 Direktiivi ülevõtmise tähtaeg möödus 16. juunil 2015.
 Luksemburgi Suurhertsogiriigi eri vastustest ja eelkõige vastusest põhjendatud arvamusele nähtub, et enam kui aasta pärast direktiivis ette nähtud ülevõtmise tähtaega ei olnud Luksemburgi Suurhertsogiriik nõutud meetmeid võtnud.
 Karistuse määramisel ELTL artikli 260 lõike 3 alusel võetakse arvesse kolme ELTL artikli 260 lõike 2 raames kohaldatavat kriteeriumi, see tähendab rikkumise raskus, rikkumise kestus ja vajadus tagada karistuse hoiatav mõju, et hoida ära tulevasi rikkumisi.


text:
Empiri af græsk empeirikós = "erfaringsmæssig", afledt af empeiría = "erfaring".
 Empiri er viden efter sansning. Dvs. viden, der er blevet tilegnet via sanserne.
 Dette kaldes også a posteriori-erkendelse (a posteriori: lat. 'fra det senere') og er fundamentet i empirisme.
 I kontrast til dette er der rationalisme, hvori viden hævdes at opstå før sansning i kraft af logik og anses som værende uafhængig af sanserne.
 Dette kaldes a priori-erkendelse (a priori: lat. 'fra det tidligere').
 I forhold til videnskab, minus logikfokuserede fag så som matematik, så centrerer man sig i dag generelt om empiri for at generere viden.
 Karl Popper har dog påpeget at videnskab for det første ikke kan bevise noget, hvilket var standarden for videnskabelig færd forud for hans påpegelse, jf. verifikation, og for det andet kun er i stand til at modbevise fejlagtige påstande, jf. falsifikation.
 Inden for filosofi har der været kritik af både empirisme og rationalisme’s bud på viden.
 René Descartes tvivlede fx både på det fundament som empirisme står på (sanserne), såvel som fundamentet af rationalisme (logik), i kraft af de mulige undtagelser til sikker viden som han fremsatte ud fra områderne’s egne fundamenter.
 Disse undtagelser fremsatte han dog via logik, og anses derfor som rationalist.
 Videnskabelig metode


text:
 Avis juridique important
 |
 21973D0305(03)
 Decision of the Joint Committee No 2/72 laying down the methods of administrative customs cooperation for the implementation of the Interim Agreement between the European Economic Community and the Republic of Austria
 Official Journal L 059 , 05/03/1973 P. 0030
 DECISION OF THE JOINT COMMITTEE No 2/72 laying down the methods of administrative customs cooperation for the implementation of the Interim Agreement between the European Economic Community and the Republic of AustriaTHE JOINT COMMITTEE,Having regard to the Interim Agreement between the European Economic Community and the Republic of Austria, signed at Brussels on 22 July 1972;Having regard to Protocol No 3 concerning the definition of the concept of originating products and methods of administrative cooperation, and in particular Article 17 thereof;Whereas it is necessary, for the smooth operation of the Agreement, to organize close administrative cooperation between the Contracting Parties to the Agreement in order to ensure that the customs provisions included therein are correctly and uniformly applied, in particular those of Protocol No 3 concerning the definition of the concept of originating products and methods of administrative cooperation;HAS DECIDED:Article 11. It shall be the responsibility of the exporter or of his representative authorized to sign the export declaration to request that an A.OS.1 movement certificate be issued.This request shall be made out on an A.OS.1 form which must be completed in accordance with the provisions of Title II of Protocol No 3 concerning the definition of the concept of originating products and methods of administrative cooperation, hereinafter called Protocol No 3, and the rules set out on the back of the first page of this form.2. The exporter or his representative shall submit with the request any documentary evidence justifying the issue of an A.OS.1 certificate for the goods to be exported.Article 21. The customs authorities of the exporting country shall ensure that the A.OS.1 is correctly completed. They shall verify in particular whether the space reserved for the description of the goods has been completed in such a way as to make any fraudulent addition impossible. To this end, the description of the goods shall be entered leaving no space between the lines. Where the space is not completely filled a horizontal line must be drawn below the last line, and the unused space struck through.2. As the A.OS.1 movement certificate constitutes the documentary evidence justifying the application of the preferential tariff and quota treatment laid down in the Agreement, the customs bureau of the exporting country must carefully verify the origin of the goods and check the other declarations on the certificate.Article 31. The A.OS.1 movement certificate shall be issued by the customs authorities of a Member State of the European Economic Community if the goods to be exported may be considered as products originating in the Community within the meaning of Protocol No 3.2. In order to verify whether the conditions referred to in paragraph 1 are fulfilled the customs authorities may require the submission of any supporting documents or carry out any inspection which they consider necessary.3. The customs authorities of the Member State shall refuse to issue an A.OS.1 movement certificate where the export documents submitted reveal that the goods to which the certificate refers are not destined for Austria.Article 41. The A.OS.1 movement certificate shall be issued by the customs authorities of Austria if the goods to be exported may be considered as products originating in Austria within the meaning of Protocol No 3.2. In order to verify whether the condition referred to in paragraph 1 is fulfilled the customs authorities may require the submission of any supporting documents or carry out any inspection which they consider necessary.3. The customs authorities of Austria shall refuse to issue an A.OS.1 movement certificate where the export documents submitted reveal that the goods to which the certificate refers are not destined for the Community.Article 5In the part of A.OS.1 movement certificates reserved for the customs authorities reference must be made to the date and type or to the serial number of the export document on the strength of which the declaration by the exporter was certified as accurate.Article 6The official step of the customs bureau shall be applied by means of a seal, preferably made of steel. The Member States and Austria shall submit to each other, through the Commission of the European Communities, specimens of the types of stamp used in their bureaux.Article 71. One or more A.OS.1 movement certificates may be replaced by one or more A.OS.1 movement certificates, provided that this is done by the customs bureau where the goods are held.2. Where the new A.OS.1 movement certificate concerns products which were originally imported from a Member State or from Austria and are reexported in the same state, it must indicate the country in which the original certificate was issued.Article 81. Where, as a result of errors, involuntary omissions or special circumstances, no request for an A.OS.1 movement certificate was submitted when the goods were exported, such a certificate may be issued after the goods to which it refers have actually been exported. In this event, the exporter must:- submit a request in writing, supplying details concerning the nature, quantity and type of packaging of the goods, any marks which appear thereon and the place and date of consignment;- certify that no movement certificate was issued when the goods in question were exported and specify the reasons therefor;-enclose an A.OS.1 form duly completed and signed.2. Customs authorities may only issue an A.OS.1 movement certificate a posteriori if they have previously verified whether the information contained in the request by the exporter conforms with that in the corresponding dossier.Certificates issued a posteriori must bear one of the following phrases in red ink : "NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT", "DELIVRE A POSTERIORI", "RILASCIATO A POSTERIORI", "AFGEGEVEN A POSTERIORI".3. Customs authorities may not issue an A.OS.1 movement certificate a posteriori unless the goods were originally consigned to the territory of one of the Contracting Parties.Article 9In case of theft, loss or destruction of an A.OS.1 movement certificate the exporter may request from the customs authorities which issued it a duplicate drawn up on the basis of the export documents in their possession. The duplicate so issued must bear one of the following words in red ink : "DUPLIKAT", "DUPLICATA", "DUPLICATO", "DUPLICAAT".The duplicate, on which the date of the original A.OS.1 movement certificate must appear, shall take effect as from that date.Article 10A.OS.1 movement certificates which are submitted to the customs authorities of the importing countries after the final date for presentation specified in Article 9 of Protocol No 3 may be accepted for the purpose of applying preferential treatment, where the failure to submit the certificate by the final date set is due to reasons of force majeure or exceptional circumstances.In other cases of belated presentation, the customs authorities of the importing country may accept the certificates where the goods have been submitted to them before the said final date.Article 11Where slight discrepancies are noted between the entries on the A.OS.1 movement certificate and those on the documents submitted to the customs bureau for the completion of the import formalities for the goods, this shall not ipso facto invalidate the certificate if it is duly established that it corresponds to the goods presented.Article 12The Member States and Austria shall take all necessary measures to ensure that no substitution or handling, other than the usual handling designed to ensure that they are preserved in good condition, takes place in respect of goods which are traded under cover of an A.OS.1 movement certificate and which during transportation are held in a free zone situated on their territory.Article 131. The A.OS.2 form shall be used for postal consignments (including parcels) up to a value of 1 000 units of account per consignment.2. It shall be the responsibility of the exporter or his representative to complete and sign both parts of the A.OS.2 form.If the goods contained in the consignment have already been inspected in the exporting country with regard to the definition of the concept of originating products, the exporter may refer to such inspection in the "remarks" column, of the A.OS.2 form.3. The exporter shall enter the reference A.OS.2 followed by the serial number of the A.OS.2 form used either on the green label of type C 1, or on the customs declaration C 2/CP 3 or C 2 M/CP 3 M. He shall also enter this reference and number on the invoice relating to the goods contained in the consignment.Article 14Goods sent as small packages to private persons or forming part of travellers personal luggage shall be exempt from the obligation to submit an A.OS.1 movement certificate, provided that they are imported under the conditions laid down in Article 15 of Protocol No 3.Article 151. A posteriori inspection of A.OS.1 movement certificates or A.OS.2 forms shall be carried out for information purposes or whenever the customs authorities of the importing country have reason to doubt the authenticity of a document or the accuracy of information concerning the origin of the goods in question or certain of their constituent parts.2. For the purposes of applying paragraph 1 the customs authorities of the importing country shall send the A.OS.1 movement certificate or part 1 of the A.OS.2 form to the customs authorities of the exporting country indicating the reasons of substance or form which justify an enquiry. They shall enclose with part 1 of the A.OS.2 form, the invoice or a copy thereof, whichever has been submitted, and shall supply all information which has been obtained and which suggests that the entries on the said certificate of the said form are inaccurate.Should the customs authorities of the importing country decide to suspend application of the provisions of the agreement pending the results of the inspection, they shall offer to return the goods to the importer, subject to such undertakings as they consider necessary.3. The results of the a posteriori inspection shall be made known to the customs authorities of the importing country within a period of three months at the latest. They must enable a decision to be taken as to whether the disputed A.OS.1 movement certificate or A.OS.2 form is applicable to the goods actually exported and whether the latter are in fact eligible for the preferential treatment.Where such disputes cannot be settled between the customs authorities of the importing country and those of the exporting country, or where they raise a problem of interpretation of Protocol No 3, they shall be submitted to the Customs Cooperation Committee.For the purposes of a posteriori inspection of the certificates, the export documents or copies of the certificates which take their place must be preserved for at least two years by the customs authorities of the exporting countries. Done at Vienna, 6 October 1972.For the Joint CommitteeThe PresidentF.H. LEITNER


text:
 11/Sv. 97
 HR
 Službeni list Europske unije
 279
 22004D0004
 L 116/46
 SLUŽBENI LIST EUROPSKE UNIJE
 ODLUKA ZAJEDNIČKOG ODBORA EGP-a
 br. 4/2004
 od 6. veljače 2004.
 o izmjeni Priloga II. (Tehnički propisi, norme, ispitivanje i potvrđivanje) Sporazumu o EGP-u
 ZAJEDNIČKI ODBOR EGP-a,
 uzimajući u obzir Sporazum o Europskom gospodarskom prostoru, kako je izmijenjen Protokolom o prilagodbi Sporazuma o Europskom gospodarskom prostoru, dalje u tekstu „Sporazum”, a posebno njegov članak 98.,
 budući da:
 (1)
 Prilog II. Sporazumu je izmijenjen Odlukom Zajedničkog odbora EGP-a br. 174/2003 od 5. prosinca 2003. (1).
 (2)
 Direktiva Komisije 2003/70/EZ od 17. srpnja 2003. o izmjeni Direktive Vijeća 91/414/EEZ radi uvrštavanja mekopropa, mekopropa-P i propikonazola u aktivne tvari (2) treba se unijeti u Sporazum.
 (3)
 Odluka Komisije 2003/565/EZ od 25. srpnja 2003. o produljenju roka predviđenog člankom 8. stavkom 2. Direktive Vijeća 91/414/EEZ (3) treba se unijeti u Sporazum.
 (4)
 Direktiva Komisije 2003/79/EZ od 13. kolovoza 2003. o izmjeni Direktive Vijeća 91/414/EEZ radi uvrštavanja Coniothyrium minitans u aktivne tvari (4) treba se unijeti u Sporazum,
 ODLUČIO JE:
 Članak 1.
 U točku 12.a (Direktiva Vijeća 91/414/EEZ) poglavlja XV. Priloga II. Sporazumu dodaju se sljedeće alineje:
 „—
 32003 L 0070: Direktiva Komisije 2003/70/EZ od 17. srpnja 2003. (SL L 184, 23.7.2003., str. 9.),
 —
 32003 D 0565: Odluka Komisije 2003/565/EZ od 25. srpnja 2003. (SL L 192, 31.7.2003., str. 40.),
 —
 32003 L 0079: Direktiva Komisije 2003/79/EZ od 13. kolovoza 2003. (SL L 205, 14.8.2003., str. 16.).”
 Članak 2.
 Tekstovi Direktiva 2003/70/EZ i 2003/79/EZ te Odluke 2003/565/EZ na islandskom i norveškom jeziku, koji se objavljuju u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije, vjerodostojni su.
 Članak 3.
 Ova Odluka stupa na snagu 7. veljače 2004. pod uvjetom da su sve obavijesti iz članka 103. stavka 1. Sporazuma podnesene Zajedničkom odboru EGP-a (5).
 Članak 4.
 Ova se Odluka objavljuje u odjeljku o EGP-u i Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Sastavljeno u Bruxellesu 6. veljače 2004.
 Za Zajednički odbor EGP-a
 Predsjednik
 P. WESTERLUND
 (1) SL L 88, 25.3.2004., str. 49.
 (2) SL L 184, 23.7.2003., str 9.
 (3) SL L 192, 31.7.2003., str. 40.
 (4) SL L 205, 14.8.2003., str. 16.
 (5) Ustavni zahtjevi nisu navedeni.