type: caselaw

jurisdiction: US

text:
 199 Md. 48 (1952)
 85 A.2d 468
 DE ANGELO
 v.
 STATE
 [No. 60, October Term, 1951.]
 Court of Appeals of Maryland.
 Decided January 10, 1952.
 *49 The cause was argued before MARBURY, C.J., and DELAPLAINE, COLLINS, HENDERSON and MARKELL, JJ.
 R. Palmer Ingram, with whom was Malcolm J. Coan, on the brief, for appellant.
 Robert M. Thomas, Assistant Attorney General with whom were Hall Hammond, Attorney General, Anselm Sodaro, State's Attorney for Baltimore City, and Charles E. Orth, Jr., Assistant State's Attorney, on the brief, for appellee.
 COLLINS, J., delivered the opinion of the Court.
 Here are appeals from judgments and sentences imposed on verdicts of guilty on charges of sale of lottery tickets; having in possession lottery tickets, slips and records; gambling on horse races; and making books on horse races. The cases were tried before the trial judge without a jury.
 On March 16, 1951, about 1 P.M., Sergeant Joseph J. Byrne went to the premises at 236 S. Eaton Street, Baltimore, a private dwelling, having with him a search warrant signed by Chief Judge W. Conwell Smith, allowing him to enter those premises. That search warrant also authorized him to diligently search for lottery tickets and other paraphernalia used in the unlawful operation of lottery, and to bring said lottery tickets and lottery paraphernalia, so found, also the body of a person known to the officer "as Chickie and all other persons who may be found participating in said lottery before me, the subscriber, or some Police Justice of the said State, in and for the City aforesaid, to be disposed and dealt with according to law."
 Sergeant Byrne knocked on the door of the dwelling, which, according to the testimony belonged to a Mr. *50 Martini and his wife, Clemy, the parents of "Chickie", Anthony Martini, mentioned in the search warrant. Receiving no answer to his knock, Sergeant Byrne tried the lock on the door and finding it unlocked walked in and found there Mr. Martini and his wife and a 13 year old girl. He showed Mrs. Martini the search warrant and read sections to her. Sergeant Byrne testified that: "She then asked if she could get a drink of water. I said yes, and she started back. It is necessary to pass the side door to get into the dining room. So I just walked to the side door, watched her go back and she started back. She ran over to a buffet, reached in, pulled out a brown paper bag and shoved it into her pocket. I followed immediately and took it away from her. It contained lottery numbers and $5.85 in money." He then tried to quiet Mrs. Martini, who was very excited. Just then the side door opened and the appellant, DeAngelo, stepped immediately inside the door. Sergeant Byrne said: "I told him the place was under search and seizure warrant and told him to come into the room where I was. He was in the hallway. He came in. I showed him the warrant, showed him the date, showed him the judge's signature and told him I had a right to search him". Just then two small children, six and seven years of age, came running from the upper floors and approached Mrs. Martini. Sergeant Byrne then asked Angelo if he was "going to let me search" him. Angelo replied "No." The Sergeant then asked: "What effort would you put up if I attempted to search you, physical violence?" Angelo replied: "Yes, if you attempt to search me, I will fight." Sergeant Byrne then took Angelo to the police station where he was searched in the presence of the turnkey. They found on Angelo: "222 numbers, 7 slips, $41.52 in play, 2 slips containing 5 race horse bets and a $5 bill, wrapped in between them". On cross examination Sergeant Byrne admitted that when Angelo stepped in the house he was not violating any law in his presence, and that he had never seen Angelo before.
 *51 At the trial of these cases testimony as to these articles and the articles themselves, found on the person of Angelo, were offered in evidence over objection. Appellant contends that these were not admissible in evidence, over his objection, and with this contention we agree.
 Code, Article 35, Section 5, commonly known as the "Bouse Act", provides that no evidence shall be admissible in a trial of a misdemeanor which has been procured by an illegal search and seizure. Of course, if a misdemeanor be committed in the presence of an officer who is charged with the enforcement of the law, he is authorized, without a warrant to arrest the offender. As an incident of the arrest he is authorized to search the prisoner, and the tangible evidence or instrument of the crime, whether upon his person or within his use and immediate possession, can be seized, taken into possession and examined. If the arrest was lawful, the search was lawful and the articles found on him were admissible in evidence. If the arrest was unlawful, the incidental search in connection therewith was likewise in violation of the constitutional rights of the defendant. Callahan v. State, 163 Md. 298, 301, 162 A. 856. Hill v. State, 190 Md. 698, 701, 702, 59 A.2d 630. Lawrence v. State, 103 Md. 17, 37, 63 A. 96. In the case now before this Court the arresting officer admits that the accused was not violating any law in his presence. The appellee admitted that no obvious misdemeanor was committed in the officer's presence by the accused.
 The State, however, relies on the words in the search warrant, which commands the officer to bring in "all other persons who may be found participating in said lottery". Smith v. State, 191 Md. 329, 340, 62 A.2d 287, 5 A.L.R. 2d 386. The answer to this argument is that under all the evidence there was nothing to show that appellant was participating in the lottery.
 The State relies on the case of Smith v. State, 191 Md. 329, 340, 62 A.2d 287, 5 A.L.R. 2d 386, certiorari denied, 336 U.S. 925, 69 S. Ct. 656, 93 L. Ed. 1087, supra, *52 where one of the defendants, who had not been described in the search warrant, was held to have been lawfully searched when she entered the premises. However, that defendant, previous to the search, had told the officer that she was taking bets, admitted ownership of the pocketbook searched, and handed it and the papers therein to the officer. In Lambert v. State, 196 Md. 57, 66, 67, 69, 75 A.2d 327, 331, 332, relied on by the State, the officers with a search arrant went to the back door of the residence and knocked. There being no answer they broke the glass and went in on the first floor and found no one there. The cellar door was locked by a reinforced door which they tried to break in without success. No one was on the second floor. The officers then went outside to the basement door in the rear. They broke that door in and while doing so saw small pieces of paper coming out of the chimney. After breaking the basement door they were admitted. Both doors to the basement were very heavily reinforced. In one of the rooms of the refinished cellar was a card table and several chairs where the appellants were playing cards. An oil burner was burning. Charred papers were found in the oil burner which were later found to contain the names of horses and race tracks, indicating bets had been recorded on these horses. All around the table were telephone plugs. The listed telephones were concealed between the ply-board and the stone wall. Also found were an adding machine, two dozen pencils, pads and other articles. This Court there found: "From these facts we can deduce no lawful right of the appellants to be on the premises other than their mere presence, * * * it seems to us, beyond any reasonable doubt, that the appellants were there for the purpose of running a gambling establishment and of taking bets on races, and that these bets were noted on paper. We cannot find any error in the verdict of the court, that all of the appellants were guilty * * *." The facts in the instant case are not comparable to those in the Lambert case, supra.
 *53 In Delnegro v. State, 198 Md. 80, 81 A.2d 241, relied on by the appellee, the officers rapped on a heavily barred door and demanded admittance. In the room the officers found eight persons, four gaming tables, paper bags, and envelopes containing money and number slips. The officers searched the men and seized $27,000.00. A ticker tape was in operation, and the telephones were continually ringing. One of the officers found the calls dealt with the placing of bets. While the officers were in the house, knocks were heard on the rear door at five different times. Each time a deputy opened the door, on seeing a Negro holding a paper bag, and asked him to come in. As each one entered, the officer requested him to put the bag on the table and be seated. In each bag were lottery tickets and cash. These five men were arrested. We there found that the Negroes were committing a misdemeanor in the presence of the officers in carrying the lottery tickets and money to promote the gambling operation, and therefore, the action of the officers in making the arrests and seizure were lawful.
 The undisputed facts in the case at bar are very different. We are of opinion that there were no reasonable grounds to believe, assuming that that would have been sufficient, that the appellant was participating in a lottery, merely by entering a private dwelling where the only suspicious circumstance at that time was the presence of the lottery tickets in the house. Not having been asked why he came in the house, he gave no explanation of his presence there. There are many reasons why he might have lawfully entered this private dwelling. Therefore, the arrest and search of the appellant were unlawful and the admission in evidence of the articles found as a result of that search and the testimony thereto was erroneous. The judgments will therefore be reversed and new trials awarded.
 Judgments reversed, with new trials.


type: wikipedia

text:
Jean-François Garnier, ancien travailleur social et formateur de travailleurs sociaux, est Docteur en sociologie et chercheur au Laboratoire d'anthropologie et de sociologie (LAS) de l'université de Rennes 2.
 Il a publié en collaboration avec Jean-Yves Dartiguenave plusieurs ouvrages sur le travail social.
 Ouvrages
 Dartiguenave Jean-Yves et Garnier Jean-François, Travail social. La reconquête d'un sens, Paris, L'Harmattan, 1998.
 Garnier Jean-François, Assistante sociale : pour la redéfinition d'un métier. Essai anthroposociologique sur le service social, Paris, L'Harmattan, 1999.
 Dartiguenave Jean-Yves et Garnier Jean-François, L'homme oublié du travail social, Érès, 2003.
 Dartiguenave Jean-Yves et Garnier Jean-François, Un savoir de référence pour le travail social, Toulouse, Érès, 2008.
 Dartiguenave Jean-Yves et Garnier Jean-François, La fin d'un monde, essai sur la déraison naturaliste, PUR, 2014.
 Références
 Liens externes
 Sociologue français
 Enseignant à l'université Rennes 2 Haute Bretagne
 Naissance en avril 1949


type: other

text:
4A_455/2012 (08.11.2012)
 4A_455/2012
 Banque A.X.________ SA, représentée par Me Cédric Dumur, avocat,
 Y.________ SA, représentée par Me Fabio Spirgi,
 action en paiement; légitimation passive,
 recours en matière civile contre l'arrêt rendu le 8 juin 2012 par la Chambre civile de la Cour de justice du canton de Genève.
 A.a Y.________ SA (Y.________) est une société anonyme sise à Nassau (Bahamas; Commonwealth of the Bahamas), active dans la gestion de fortune en qualité de tiers gérant. Le 27 mai 2003, elle a conclu une convention d'apporteur d'affaires avec la Banque A.X.________ SA (Banque A.X.________), société du groupe X.________ sise à Genève. A teneur de cette convention, Y.________ devait présenter à Banque A.X.________ des clients dont celle-là gérerait les avoirs. En contrepartie de l'apport de clients, Banque A.X.________ s'obligeait à rétrocéder à Y.________ les éléments suivants:
 - 50% des droits de garde, des rétrocessions sur dépôts fiduciaires, des courtages sur opérations boursières et des rétrocessions sur coupons;
 - 80% des rétrocessions reçues des fonds de placement V.________ pour les parts directement détenues par les clients, et 65% pour les parts détenues par les clients de Y.________ à travers le fonds W.________.
 Y.________ s'engageait à informer ses clients du fait qu'elle recevait des rétrocessions de la banque.
 La convention était conclue pour une durée indéterminée, chaque partie pouvant la résilier moyennant un préavis de trois mois. En cas de résiliation, les commissions devaient être versées durant six mois dès la date de résiliation. Etaient en outre prévues les dispositions suivantes: "Ce contrat forme un ensemble et il n'est pas possible de mettre un terme uniquement à l'une ou l'autre de ses clauses" (ch. IV/9); "Toute modification à ce contrat doit être faite en la forme écrite" (ch. IV/10). Le droit suisse était déclaré applicable et le for fixé à Genève.
 A.b Y.________ a conclu une seconde convention, non datée, avec B.X.________ Fund Ltd (B.X.________ Fund), soit une autre société du groupe X.________ sise à Nassau (Bahamas); l'entrée en vigueur de cette seconde convention était fixée au 1er janvier 2004. B.X.________ Fund s'engageait à rétrocéder à Y.________ les éléments suivants:
 - 80% des rétrocessions reçues des fonds de placement V.________ pour les parts directement détenues par les clients de Banque A.X.________ présentés par Y.________, ainsi que 50% des rétrocessions reçues des fonds de placement détenus par le fonds W.________ pour les parts détenues par les clients de Y.________;
 - 99% des droits d'entrée et de sortie dans les fonds de placement V.________ dus par les clients de Y.________ (1% restant acquis à B.X.________ Fund).
 Cette seconde convention était soumise au droit bahaméen; le for était fixé à Nassau. Il était notamment stipulé: "Dans l'hypothèse où certains éléments de cette convention auraient déjà fait l'objet de dispositions particulières entre Y.________ et une autre entité du groupe X.________, notamment la Banque A.X.________ SA, les termes de la présente convention se substitueront à toutes autres dispositions antérieures et demeureront seuls valables" (ch. 6).
 A.c Le 15 octobre 2008, Banque A.X.________ a résilié la convention du 27 mai 2003 avec un préavis de trois mois. Elle précisait qu'elle ne verserait plus de rétrocession à Y.________.
 B.a Le 1er avril 2009, Y.________ a ouvert action contre Banque A.X.________ devant le Tribunal de première instance de Genève (12ème Chambre). Elle concluait au paiement des sommes suivantes:
 - 129'981 fr. à titre de rétrocessions sur commissions de bourse, droits de garde, commissions sur placements à court terme et droits d'entrée dans les fonds V.________, pour les 3e et 4e trimestres 2008 et pour le 1er trimestre 2009,
 - 138'956 fr. et 7'416 dollars américains à titre de rétrocessions des commissions d'encours sur les fonds V.________, pour les 3e et 4e trimestres 2008 et pour le 1er trimestre 2009,
 - 39'465 euros et 12'220 dollars américains à titre de dommages et intérêts pour vente indue de titres nantis en faveur de la Banque.
 Préalablement, Y.________ sollicitait la production de tous les décomptes et relevés nécessaires au calcul des rétrocessions précitées.
 Banque A.X.________ a conclu au rejet. D'une part, elle contestait sa légitimation passive à l'action en tant qu'elle tendait au paiement des droits d'entrée et commissions d'encours sur les fonds V.________; à son sens, B.X.________ Fund en était seule débitrice en vertu de la seconde convention. D'autre part, elle admettait s'être engagée par la première convention de 2003 à rétrocéder partiellement les commissions de bourse, droits de garde et placements fiduciaires, mais estimait ne rien devoir à Y.________ dès lors que cette dernière avait violé son obligation d'informer ses clients qu'elle recevait des rétrocessions.
 Par jugement incident du 3 novembre 2011, le Tribunal de première instance a constaté que la Banque A.X.________ avait la légitimation passive et lui a imparti un délai pour produire divers décomptes et relevés.
 B.b Banque A.X.________ a interjeté appel. Statuant par arrêt du 8 juin 2012, la Chambre civile de la Cour de justice a déclaré l'appel irrecevable dans la mesure où il était dirigé contre l'injonction de produire des décomptes et relevés. Pour le surplus, la Chambre a rejeté l'appel et confirmé que Banque A.X.________ avait la légitimation passive.
 La cour d'appel a fait en substance l'analyse suivante: la rétrocession des commissions d'encours versées par les fonds V.________ était régie par les deux conventions précitées (supra, let. Aa et Ab). La première convention du 27 mai 2003 liant Y.________ à Banque A.X.________ n'avait pas été modifiée en la forme écrite. Banque A.X.________ elle-même n'alléguait pas que le représentant de B.X.________ Fund aurait signé la seconde convention également au nom de la banque, ou que B.X.________ Fund aurait représenté celle-ci dans la mesure nécessaire à la modification apportée. Il fallait en conclure que la première convention entre Y.________ et Banque A.X.________ n'avait pas été modifiée par la seconde convention liant Y.________ à B.X.________ Fund; ce contrat-ci représentait pour Banque A.X.________ une res inter alios acta, sans incidence sur ses propres relations contractuelles avec Y.________. En bref, la banque restait liée aux côtés de B.X.________ Fund s'agissant de la rétrocession des commissions d'encours. Elle n'avait pas prouvé ses allégations selon lesquelles elle aurait agi en tant que représentante ou "back office" de B.X.________ Fund.
 Quant à la rétrocession des droits d'entrée et de sortie prélevés sur les investissements dans les fonds V.________, elle était prévue expressément dans la seconde convention conclue avec B.X.________ Fund, mais pas dans la première convention passée avec Banque A.X.________. Il fallait néanmoins admettre que la banque s'était engagée aux côtés de B.X.________ Fund à payer ces rétrocessions. Les ordres des clients relatifs aux investissements dans les fonds V.________ étaient placés directement auprès de Banque A.X.________; B.X.________ Fund n'intervenait à aucun titre dans le prélèvement ou dans le calcul des droits d'entrée. En outre, après l'entrée en vigueur de la seconde convention, il était arrivé à une occasion au moins que Banque A.X.________ inclue les droits d'entrée et de sortie dans le décompte des prestations qu'elle devait à Y.________ en vertu de la convention du 27 mai 2003 (commissions de bourse, droits de garde et commissions sur dépôts fiduciaires); les montants reversés à Y.________ ne correspondaient pas aux 99 % prévus dans la seconde convention.
 Banque A.X.________ (la recourante) interjette un recours en matière civile, concluant principalement à ce que soit déniée sa légitimation passive à l'action en tant qu'elle vise au paiement des droits d'entrée et commissions d'encours sur les fonds V.________, et à ce que Y.________ (l'intimée) soit déboutée de toutes autres ou contraires conclusions. Subsidiairement, elle requiert que les autorités genevoises soient déclarées incompétentes pour connaître des conclusions fondées sur la seconde convention ayant pris effet le 1er janvier 2004 et que les autres conclusions soient rejetées. L'intimée pour sa part conclut au déboutement de la recourante. Par ordonnance du 12 septembre 2012, la Présidente de la cour de céans a accordé l'effet suspensif au recours.
 La recourante conteste tout d'abord sa légitimation passive concernant la demande de rétrocession des commissions d'encours versées par les fonds V.________. Elle soutient que la seconde convention (entre B.X.________ Fund et l'intimée) a été conclue en substitution de la première convention (entre elle-même et l'intimée), pour faire suite à la signature d'un nouvel accord de rétrocession entre B.X.________ Fund et les fonds V.________; depuis lors, elle n'aurait fait que fournir une assistance technique et administrative de "back office" à B.X.________ Fund.
 La Chambre civile n'a pas retenu qu'un tel accord aurait été passé entre B.X.________ Fund et les fonds V.________, ni précisé quel aurait été son contenu. La recourante se réfère à un considérant de l'arrêt attaqué qui ne fait que résumer les déclarations de plusieurs témoins entendus lors de l'instruction; la Chambre civile ne porte pas d'appréciation à leur sujet et ne dit pas si elle les retient ou non, si bien qu'on ne saurait y voir la constatation d'un fait. En outre, la Chambre civile a clairement précisé que rien n'étayait le fait allégué par la recourante selon lequel elle aurait fonctionné comme "back office" de B.X.________ Fund. La recourante se fonde ainsi sur des faits qui ne ressortent pas de l'arrêt attaqué ou qui ont été expressément écartés, ce qui rend la critique irrecevable (art. 105 al. 1 LTF).
 Quoi qu'il en soit, la forme écrite a été réservée pour toute modification à la première convention; à défaut d'autre précision sur la portée et les effets de la forme prescrite, il en découle qu'une modification de la première convention n'était valable que si elle était faite en la forme écrite (art. 16 al. 2 et art. 11 al. 2 CO). En l'espèce, la Chambre civile a constaté, d'une part, que la recourante et l'intimée n'avaient pas signé d'avenant écrit à la première convention et, d'autre part, que la personne ayant signé la seconde convention en tant que représentant de B.X.________ Fund n'avait pas indiqué agir simultanément comme représentant de la recourante; B.X.________ Fund n'avait pas non plus expressément agi en qualité de représentante de la recourante. Ces constatations de fait, que la recourante ne critique pas, ou du moins pas de manière recevable (cf. ATF 136 II 101 consid. 3), lient le Tribunal fédéral (art. 105 al. 1 LTF). Pour le surplus, la recourante ne soutient pas ni a fortiori ne démontre qu'une signature de sa part n'était pas nécessaire pour ce type de modification. En bref, il n'y a pas à revenir sur l'analyse de la cour d'appel selon laquelle la première convention n'a pas été modifiée et oblige la recourante à rétrocéder les commissions d'encours versées par les fonds V.________. Ce point de l'arrêt est dès lors acquis.
 La recourante conteste ensuite sa légitimation passive à l'action en paiement en tant qu'elle vise les droits d'entrée et de sortie afférents aux fonds V.________.
 2.1 La Chambre civile s'est référée à la jurisprudence en matière de confusion des sphères de deux sociétés, sans qu'on saisisse quelle portée elle lui a finalement donnée dans le cas d'espèce. On admet une telle confusion lorsqu'extérieurement, l'identité d'une société-fille ne peut plus être distinguée de celle de la société-mère, en d'autres termes, lorsqu'une apparence d'unité est créée par des signes extérieurs tels que des raisons sociales identiques ou très semblables, des sièges sociaux, des locaux, des organes, du personnel ou des coordonnées téléphoniques identiques (ATF 137 III 550). La recourante objecte avec raison que ces conditions ne sont pas remplies en l'espèce par la recourante et B.X.________ Fund; les deux sociétés appartiennent certes au même groupe, mais leurs raisons sociales ne prêtent pas à confusion et leurs sièges se trouvent dans des pays différents.
 2.2 Passant à l'examen du cas concret, la Chambre civile a relevé que le versement des droits d'entrée et de sortie pour les investissements dans les fonds V.________ était uniquement prévu par la seconde convention, à laquelle la recourante n'était pas partie. Il fallait néanmoins conclure que celle-ci s'était engagée envers l'intimée aux côtés de B.X.________ Fund. La Chambre paraît ainsi retenir une reprise cumulative de dette.
 La seconde convention conclue entre deux sociétés bahaméennes est soumise au droit bahaméen. Toutefois, la reprise de dette cumulative par un tiers n'est pas régie par le droit applicable au contrat principal, mais par le droit du pays où le débiteur qui reprend la dette a sa résidence habituelle ou son établissement (BERNARD DUTOIT, Droit international privé suisse: Commentaire de la loi fédérale du 18 décembre 1987, 4e éd. 2005, n° 29 ad art. 117 LDIP; KELLER/KREN KOSTKIEWICZ, in Zürcher Kommentar zum IPRG, 2e éd. 2004, n° 136 ad art. 117 LDIP; AMSTUTZ/VOGT/WANG, in Basler Kommentar, Internationales Privatrecht, 2e éd. 2007, n° 55 ad art. 117 LDIP; cf. art. 117 al. 1 et al. 3 let. e LDIP; ATF 111 II 276 consid. 1c). C'est donc le droit suisse qui détermine si la recourante s'est engagée valablement aux côtés de B.X.________ Fund et, le cas échéant, dans quelle mesure.
 La loi ne réglemente pas la reprise cumulative de dette. Cet acte non formel consiste à ce qu'un tiers, le reprenant, se constitue débiteur aux côtés d'une autre personne déjà débitrice, de sorte que le créancier dispose désormais de deux débiteurs solidaires. Une telle figure juridique peut découler d'une convention conclue entre le débiteur et le reprenant en faveur du créancier, ou d'une convention entre ce dernier et le reprenant. La première hypothèse envisagée contient une stipulation pour autrui; il n'est pas nécessaire que le créancier donne son consentement dans la mesure où il ne lui est imposé aucune obligation ni charge. Un engagement solidaire se conçoit notamment lorsque le reprenant a un intérêt direct et matériel dans l'affaire entre le débiteur et le créancier, que ce dernier a connaissance de cet intérêt et peut donc percevoir le motif pour lequel le reprenant se déclare prêt à assumer une obligation identique à celle du débiteur; tel est notamment le cas lorsque le débiteur et le reprenant sont liés et que l'affaire concourt à la réalisation de leur but commun. Pour déterminer s'il y a eu reprise de dette cumulative, il y a lieu, le cas échéant, de se référer au principe de la confiance en se fondant sur le contenu des manifestations de volonté et sur les circonstances; le juge doit rechercher comment une déclaration ou une attitude pouvait être comprise de bonne foi en fonction de l'ensemble des circonstances (ATF 129 III 702 spéc. consid. 2.1, 2.2, 2.4 [p. 707] et 2.6; ENGEL, op. cit., p. 902 s.).
 L'arrêt attaqué est succinct sur cette question. La Chambre civile constate en substance que B.X.________ Fund n'intervenait à aucun titre dans le prélèvement ou le calcul des droits d'entrée, sous-entendant que ce rôle incombait à la recourante, qui recevait directement les ordres des investisseurs et était directement impliquée dans le versement des rétrocessions; un tel constat n'implique toutefois pas nécessairement que la recourante était débitrice. Par ailleurs, la Chambre concède que les rétrocessions litigieuses ont pu être reversées à l'intimée par le biais de B.X.________ Fund, mais refuse d'interpréter ce simple fait comme un signe de ce que la recourante aurait agi comme représentante de B.X.________ Fund; or, cela n'implique pas le contraire non plus. Enfin, la Chambre civile a constaté que les montants reversés à l'intimée ne correspondaient pas exactement à ce qui était stipulé dans la seconde convention; on ne discerne pas en quoi cela signifierait que la recourante s'est obligée à exécuter la seconde convention. En bref, les éléments mis en évidence par l'autorité d'appel ne suffisent pas à retenir que la recourante se serait engagée envers B.X.________ Fund ou envers l'intimée à reprendre cumulativement les obligations découlant de la seconde convention, ou du moins que l'intimée pouvait et devait de bonne foi admettre que la recourante avait pris un tel engagement.
 2.3 Cela étant, l'incertitude demeure sur les motifs ayant conduit la Cour de justice à reconnaître un engagement solidaire de la recourante. La cour avait-elle d'autres éléments l'autorisant à retenir une reprise cumulative de dette? Il n'est par ailleurs pas exclu qu'elle ait voulu retenir une responsabilité fondée sur l'apparence juridique, qui est évoquée dans l'arrêt qu'elle cite (cf. ATF 137 III 550 consid. 2.3.2 i.f. et les réf. citées). La cour d'appel relève aussi que la recourante "a continué à exécuter les dispositions de la convention qui la liait à l'intimée, y compris en ce qui concerne les droits d'entrée et de sortie sur les fonds V.________"; elle conclut que la recourante est "demeurée engagée vis-à-vis de l'intimée, non pas exclusivement, mais aux côtés de B.X.________ Fund". Une telle formulation laisse à penser que l'obligation de rétrocéder les droits d'entrée et de sortie pourrait découler implicitement de la première convention conclue par la recourante. La cour a-t-elle retenu l'argumentation de l'intimée, selon laquelle les droits d'entrée étaient des commissions de courtage prélevées par la banque intermédiaire, et non par les fonds de placement V.________ qui les auraient ensuite rétrocédés?
 2.4 En définitive, il y a lieu d'annuler l'arrêt attaqué (cf. art. 112 al. 1 et al. 3 i.f. LTF), le recours étant partiellement admis en tant qu'il a trait à la légitimation passive de la recourante pour la demande en rétrocession des droits d'entrée et de sortie afférents aux fonds V.________.
 A titre subsidiaire, pour le cas où sa légitimation passive devrait être admise, la recourante conclut à ce que les autorités genevoises soient déclarées incompétentes en raison du lieu pour connaître des prétentions déduites de la seconde convention dès lors que celle-ci fixe le for aux Bahamas. La même conclusion subsidiaire a déjà été prise dans l'appel cantonal; la Chambre civile n'en dit toutefois mot dans l'arrêt attaqué. En première instance cantonale, la recourante n'avait pas contesté la compétence des autorités genevoises et avait procédé au fond sans réserve.
 En cas de reprise cumulative de dette, le for fixé dans le contrat principal peut lier le reprenant (cf. ATF 134 III 565 consid. 3.2); il n'y a toutefois pas à examiner la question plus avant. En effet, le tribunal saisi par le demandeur devient en tout état de cause compétent lorsque le défendeur procède au fond sans faire de réserve (art. 6 LDIP, art. 18 CPC). En première instance, la recourante n'a pas fait de réserve. En appel, elle a fait une réserve, mais uniquement à titre subsidiaire pour le cas où elle n'obtiendrait pas gain de cause sur le fond; elle acceptait ainsi que les autorités genevoises tranchent au fond, pour autant qu'elles lui donnent raison! Une telle réserve sélective n'est pas licite. La compétence des autorités genevoises est dès lors acquise.
 En bref, le recours est partiellement admis dans la mesure indiquée ci-dessus (consid. 2.4). L'arrêt attaqué est annulé et la cause renvoyée à l'autorité cantonale pour suite de la procédure.
 Aucune partie n'obtenant entièrement gain de cause, il se justifie de répartir les frais judiciaires par moitié et de compenser les dépens (art. 66 et 68 LTF).
 Le recours est partiellement admis en tant qu'il a trait à la légitimation passive de la recourante pour la demande de rétrocession des droits d'entrée et de sortie afférents aux fonds V.________. Il est rejeté pour le surplus.
 L'arrêt attaqué est annulé. La cause est renvoyée à l'autorité précédente pour suite de la procédure.
 Chaque partie supporte la moitié des frais judiciaires, arrêtés à 6'000 fr.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 8.4.2011
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 94/25
 A BIZOTTSÁG 340/2011/EU VÉGREHAJTÁSI RENDELETE
 (2011. április 7.)
 a cukorágazat egyes termékeire a 2010/11-es gazdasági évben alkalmazandó, a 867/2010/EU rendelettel rögzített irányadó áraknak és kiegészítő importvámok összegének módosításáról
 AZ EURÓPAI BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Unió működéséről szóló szerződésre,
 tekintettel a mezőgazdasági piacok közös szervezésének létrehozásáról, valamint egyes mezőgazdasági termékekre vonatkozó egyedi rendelkezésekről szóló, 2007. október 22-i 1234/2007/EK tanácsi rendeletre (az egységes közös piacszervezésről szóló rendelet) (1),
 tekintettel a cukorágazatban harmadik országokkal folytatott kereskedelem tekintetében a 318/2006/EK tanácsi rendelet végrehajtására vonatkozó részletes szabályok megállapításáról szóló, 2006. június 30-i 951/2006/EK bizottsági rendeletre (2) és különösen annak 36. cikke (2) bekezdése második albekezdésének második mondatára,
 mivel:
 (1)
 A 867/2010/EU bizottsági rendelet (3) a 2010/11-es gazdasági évre megállapította a fehér cukorra, a nyerscukorra és egyes szirupokra alkalmazandó irányadó árakat és kiegészítő importvámokat. Ezen árakat és vámokat legutóbb a 326/2011/EU bizottsági rendelet (4) módosította.
 (2)
 A Bizottság rendelkezésére álló adatok alapján az említett összegek módosításra szorulnak, a 951/2006/EK rendeletben foglalt előírásokkal és részletes szabályokkal összhangban,
 ELFOGADTA EZT A RENDELETET:
 1. cikk
 A 951/2006/EK rendelet 36. cikkében említett termékek behozatalára a 2010/11-es gazdasági évben alkalmazandó irányadó áraknak és kiegészítő vámoknak a 867/2010/EU rendelettel rögzített összege e rendelet melléklete szerint módosul.
 2. cikk
 Ez a rendelet 2011. április 8-án lép hatályba.
 Ez a rendelet teljes egészében kötelező és közvetlenül alkalmazandó valamennyi tagállamban.
 Kelt Brüsszelben, 2011. április 7-én.
 a Bizottság részéről, az elnök nevében,
 José Manuel SILVA RODRÍGUEZ
 mezőgazdasági és vidékfejlesztési főigazgató
 (1) HL L 299., 2007.11.16., 1. o.
 (2) HL L 178., 2006.7.1., 24. o.
 (3) HL L 259., 2010.10.1., 3. o.
 (4) HL L 89., 2011.4.5., 15. o.
 MELLÉKLET
 A fehér cukor, a nyerscukor és az 1702 90 95 KN-kód alá tartozó termékek behozatalára vonatkozó irányadó árak és kiegészítő importvámok 2011. április 8-tól alkalmazandó módosított összegei
 (EUR)
 KN-kód
 Az adott termék nettó 100 kg-jára vonatkozó irányadó ár összege
 Az adott termék nettó 100 kg-jára vonatkozó kiegészítő vám összege
 1701 11 10 (1)
 47,82
 0,00
 1701 11 90 (1)
 47,82
 0,56
 1701 12 10 (1)
 47,82
 0,00
 1701 12 90 (1)
 47,82
 0,26
 1701 91 00 (2)
 49,96
 2,48
 1701 99 10 (2)
 49,96
 0,00
 1701 99 90 (2)
 49,96
 0,00
 1702 90 95 (3)
 0,50
 0,22
 (1) Az 1234/2007/EK rendelet IV. mellékletének III. pontjában meghatározott szabványminőségre megállapítva.
 (2) Az 1234/2007/EK rendelet IV. mellékletének II. pontjában meghatározott szabványminőségre megállapítva.
 (3) 1 %-os szacharóztartalomra megállapítva.


type: contracts

text:
 11.3.2010
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 L 62/47
 DEĊIŻJONI TAL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE
 Nru 148/2009
 tal-4 ta’ Diċembru 2009
 li temenda l-Anness XX (Ambjent) tal-Ftehim taż-ŻEE
 IL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE,
 Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, kif emendat mill-Protokoll li jaġġusta l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, minn hawn ‘il quddiem imsejjaħ “il-Ftehim”, u b’mod partikolari l-Artikolu 98 tiegħu,
 Billi:
 (1)
 L-Anness XX tal-Ftehim kien emendat bid-Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEE Nru 101/2009 tal-25 ta’ Settembru 2009 (1).
 (2)
 Id-Deċiżjoni tal-Kummissjoni 2009/73/KE tas-17 ta’ Diċembru 2008 li temenda d-Deċiżjoni 2007/589/KE fir-rigward tal-inklużjoni ta’ linji gwida għall-monitoraġġ u r-rapportaġġ tal-emissjonijiet tal-ossidu nitruż (2) għandha tiġi inkorporata fil-Ftehim.
 (3)
 Id-Deċiżjoni tal-Kummissjoni 2009/339/KE tas-16 ta’ April 2009 li temenda d-Deċiżjoni 2007/589/KE fir-rigward tal-inklużjoni ta’ linji gwida dwar il-monitoraġġ u r-rappurtar tal-emissjonijiet u data dwar it-tunnellati-kilometru mill-attivitajiet tal-avjazzjoni (3) għandha tiġi inkorporata fil-Ftehim.
 (4)
 Il-pjani ta’ monitoraġġ ippreżentati minn operaturi ta’ ajruplani lill-awtoritajiet kompetenti tal-Istati tal-EFTA u approvati minn dawn tal-aħħar skont l-obbligi stipulati fid-Deċiżjoni 2009/339/KE se jitqiesu bħala approvati skont id-dispożizzjonijiet ta’ Sezzjoni 6 tal-Anness XIV u s-Sezzjoni 3 tal-Anness XV tad-Deċiżjoni 2009/339/KE, u magħrufa bħala tali fl-implimentazzjoni tal-EU ETS għal attivitajiet tal-avjazzjoni.
 (5)
 L-inkorprazzjoni tad-Deċiżjoni 2009/339/KE qabel l-inkorporazzjoni tad-Direttiva 2008/101/KE hija bla ħsara għall-proċeduri simili ta’ inkorporazzjoni fil-futur u bla ħsara għal xi negozjati dwar adattamenti għad-Direttiva 2008/101/KE,
 IDDEĊIEDA DAN LI ĠEJ:
 Artikolu 1
 Dan li ġej għandu jiżdied mal-punt 21am (id-Deċiżjoni tal-Kummissjoni 2007/589/KE) fl-Anness XX mal-Ftehim:
 “, kif emendat minn:
 —
 32009 D 0073: Id-Deċiżjoni tal-Kummissjoni 2009/73/KE tas-17 ta’ Diċembru 2008 (ĠU L 24, 28.1.2009, p. 18),
 —
 32009 D 0339: id-Deċiżjoni tal-Kummissjoni 2009/339/KE tas-16 ta’ April 2009 (ĠU L 103, 23.4.2009, p. 10).”
 Artikolu 2
 It-testi tad-Deċiżjonijiet 2009/73/KE u 2009/339/KE fil-lingwa Iżlandiża u dik Norveġiża, li se jiġu ppubblikati fis-Suppliment taż-ŻEE tal-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea, għandhom ikunu awtentiċi.
 Artikolu 3
 Din id-Deċiżjoni għandha tidħol fis-seħħ fil-5 ta’ Diċembru 2009 jew fil-ġurnata wara l-aħħar notifika lill-Kumitat Konġunt taż-ŻEE skont l-Artikolu 103(1) tal-Ftehim (*), liema data tkun l-aktar tard.
 Artikolu 4
 Din id-Deċiżjoni għandha tiġi ppubblikata fis-Sezzjoni taż-ŻEE u fis-Suppliment taż-ŻEE ta’ Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea.
 Magħmul fi Brussell, l-4 ta’ Diċembru 2009.
 Għall-Kumitat Konġunt taż-ŻEE
 Il-President
 Oda Helen SLETNES
 (1) ĠU L 304, 19.11.2009, p. 18.
 (2) ĠU L 24, 28.1.2009, p. 18.
 (3) ĠU L 103, 23.4.2009, p. 10.
 (*) Ma huma indikati l-ebda ħtiġijiet kostituzzjonali.


text:
 3.3.2012
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 65/2
 Eelotsusetaotlus, mille on esitanud Nejvyšší správní soud (Tšehhi Vabariik) 20. oktoobril 2011 — Mehmet Arslan versus Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie
 (Kohtuasi C-534/11)
 2012/C 65/03
 Kohtumenetluse keel: tšehhi
 Eelotsusetaotluse esitanud kohus
 Nejvyšší správní soud
 Põhikohtuasja pooled
 Kaebuse esitaja: Mehmet Arslan
 Vastustaja: Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie
 Eelotsuse küsimused
 1.
 Kas Euroopa Parlamendi ja nõukogu 16. detsembri 2008. aasta direktiivi 2008/115/EÜ ühiste nõuete ja korra kohta liikmesriikides ebaseaduslikult viibivate kolmandate riikide kodanike tagasisaatmisel (1) artikli 2 lõiget 1 tuleb koostoimes direktiivi põhjendusega 9 tõlgendada nii, et seda direktiivi ei kohaldata kolmanda riigi kodanikule, kes on taotlenud rahvusvahelist kaitset vastavalt nõukogu 1. detsembri 2005. aasta direktiivile 2005/85/EÜ (2) liikmesriikides pagulasseisundi omistamise ja äravõtmise menetluse miinimumnõuete kohta?
 2.
 Kui vastus esimesele küsimusele on jaatav, siis kas välismaalase kinnipidamine väljasaatmise eesmärgil tuleb lõpetada, kui ta taotleb rahvusvahelist kaitset direktiivi 2005/85/EÜ tähenduses ja ei esine muid aluseid tema kinnipidamise jätkamiseks?
 (1) ELT L 348, lk 98.
 (2) ELT L 326, lk 13.


text:
N. L 81 / 12 Gazzetta ufficiale delle Comunità europee 1 . 4 . 75
 ACCORDO
 tra la Comunità economica europea e la Repubblica islamica di Mauritania
 relativo alla fornitura di frumento tenero a titolo di aiuto alimentare
 IL CONSIGLIO DELLE COMUNITÀ EUROPEE,
 da una parte,
 IL GOVERNO DELLA REPUBBLICA ISLAMICA DI MAURITANIA,
 dall'altra,
 HANNO DECISO di concludere il presente accordo e hanno a tal fine designato come
 plenipotenziari :
 IL CONSIGLIO DELLE COMUNITÀ EUROPEE :
 IL GOVERNO DELLA REPUBBLICA ISLAMICA DI MAURITANIA :
 I QUALI HANNO CONVENUTO LE DISPOSIZIONI CHE SEGUONO :
 Articolo I Articolo V
 Nel quadro del suo programma di aiuti alimentari in Il paese destinatario s'impegna ad usare a fini di
 cereali per il 1973/ 1974, la Comunità economica consumo il prodotto ricevuto a titolo di aiuto e a distri
 europea, in seguito denominata « Comunità », fornisce buirlo gratuitamente alle popolazioni bisognose .
 a titolo di dono alla Repubblica istamica di Mauri
 tania, in seguito denominata « paese destinatario », un
 quantitativo di 4 000 tonnellate di frumento tenero . Articolo VI
 La Comunità concede al paese destinatario un contri
 Articolo II buto forfettario a titolo di partecipazione alle spese da
 esso sostenute per il trasporto del prodotto, dalla fase
 Le consegne sono effettuate cif porto di sbarco del cif ai luoghi di destinazione. Tale contributo ammonta
 paese destinatario in sacchi nuovi di iuta di un peso a 50 unità di conto per tonnellata di prodotto fornito.
 netto di 50 chilogrammi ciascuno.
 La Comunità s'impegna a versare detto contributo nel
 più breve termine dal momento in cui la Commis
 Articolo III sione delle Comunità europee ha ricevuto copia del
 certificato di presa a carico di cui all'articolo 6 dell'alle
 gato .
 Gli obblighi e le responsabilità della Comunità e del
 paese destinatario, per quanto riguarda la consegna e
 la presa a carico, sono definiti nell'allegato che costi Articolo VII
 tuisce parte integrante del presente accordo .
 Le parti contraenti s' impegnano ad eseguire il
 presente accordo in modo che nessun pregiudizio sia
 Articolo IV recato alla struttura normale della produzione nazio
 nale e del commercio internazionale . A tal fine, esse
 Il paese destinatario s' impegna a prendere tutte le prendono le misure necessarie per assicurare che le
 disposizioni necessarie per il trasporto e l'assicura forniture a titolo di aiuto si aggiungano, e non si sosti
 zione del prodotto dalla fase cif ai luoghi di destina tuiscano, alle operazioni commerciali che sarebbe
 zione . lecito prevedere se tali forniture non avessero luogo .
 ---pagebreak--- 1 . 4 . 75 Gazzetta ufficiale delle Comunità europee N. L 81 / 13
 Articolo Vili aiuto : quantitativi distribuiti ; numero e qualità dei
 beneficiari ; luoghi e modalità di distribuzione .
 Il paese destinatario prende tutte le misure opportune
 per impedire : Articolo X
 — la riesportazione del prodotto ricevuto a titolo di
 aiuto, nonché dei prodotti e sottoprodotti da esso Il paese destinatario prende tutte le misure opportune
 derivati ; per permettere alle persone debitamente abilitate dalla
 Comunità di seguire sul luogo le operazioni connesse
 — l'esportazione commerciale e non commerciale, all'esecuzione dell' accordo .
 durante i primi 6 mesi dopo l'ultima consegna , sia
 del prodotto ottenuto localmente ed avente la Articolo XI
 stessa natura di quello ricevuto a titolo di aiuto, sia
 dei prodotti e sottoprodotti da esso derivati . Su richiesta di una di loro, le parti contraenti si consul
 tano su tutti i problemi riguardanti l'applicazione del
 Articolo IX presente accordo .
 Il paese destinatario s'impegna ad informare la Articolo XII
 Comunità delle modalità di esecuzione del presente
 accordo . A tal fine , esso comunica alla Commissione Il presente accordo è redatto in duplice esemplare in
 delle Comunità europee ogni 3 mesi sino all'utilizza lingua danese, francese, inglese, italiana , olandese e
 zione completa dei quantitativi ricevuti a titolo di tedesca , ciascun . testo facente fede .
 ALLEGATO
 MODALITÀ DI CONSEGNA E DI PRESA A CARICO
 Articolo 1 Essa fa inserire nel contratto di noleggio 1 obbligo per il capi
 tano d'informare il paese destinatario, con almeno 72 ore di
 La consegna si considera effettuata ed i rischi passano dalla
 anticipo , della probabile data di arrivo della nave nel porto di
 Comunità al paese destinatario nel momento in cui la merce sbarco .
 viene effettivamente prelevata dalla stiva della nave nel porto
 di sbarco .
 Articolo 4
 Il paese destinatario sostiene tutte le spese successive alla
 consegna della merce comprese le spese di scarico (quali disi Alla consegna della merce è ammessa una tolleranza del 5 %
 stivaggio, sollevamento, controllo) e le eventuali spese di in meno dei quantitativi di prodotto la cui fornitura è
 alleggio . prevista dall'articolo I dell'accordo.
 Le eventuali spese di controstallia e l'eventuale premio di Articolo 5
 celerità (dispatch money) nel porto di sbarco sono a carico o
 a beneficio- del paese destinatario . I loro tassi e modalità, Per l'esecuzione delle disposizioni del presente allegato, la
 fissati nel contratto fra il mandatario della Comunità di cui Comunità designa un mandatario di cui essa comunica in
 all'articolo 5 e il vettore, devono essere stati preventivamente tempo utile il nome e l'indirizzo al paese destinatario .
 convenuti fra detto mandatario e la persona incaricata della Il paese destinatario designa in ogni porto di sbarco una
 ricezione del paese destinatario di cui all'articolo 5. persona incaricata della ricezione e, prima dell'esecuzione
 dell'accordo, ne comunica il nome e l' indirizzo alla
 Articolo 2
 Comunità .
 La Comunità notifica al paese destinatario, quanto prima
 dopo l'imbarco della merce, il nome delle nave, indicando la Articolo 6
 data di carico, il quantitativo e la qualità della merce accertati
 al momento dell'imbarco e il porto di sbarco. Alla consegna della merce, il paese destinatario rilascia al
 mandatario della Comunità un certificato di presa a carico ; il
 Articolo 3 certificato indica il porto di scarico, nonché la natura ed il
 quantitativo della merce presa a carico e contiene eventual
 La Comunità informa il paese destinatario della data mente delle osservazioni sulla qualità di detta merce . 11 paese
 presunta di arrivo della nave nel porto di sbarco almeno 10 destinatario invia copia di questo certificato alla Commis
 giorni completi prima di tale data . sione delle Comunità europee .


text:
Köf.5.037/2017/4. számú határozat | K Ú R I A
 Köf.5.037/2017/4. számú határozat
 Az ügy száma: Köf.5037/2017/4.
 A tanács tagja: Dr. Balogh Zsolt a tanács elnöke
 Dr. Horváth Tamás előadó bíró,
 Az indítványozó: Veszprémi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság
 (8210 Veszprém, Vár u. 19.)
 Az érintett önkormányzat: Balatonfüred Város Önkormányzata
 (8230 Balatonfüred, Szent István tér 1.)
 Az ügy tárgya: Települési adókról szóló rendelet törvényességi felülvizsgálata
 megállapítja, hogy Balatonfüred Város Önkormányzata Képviselő-testületének a települési adókról szóló 30/2014. (XI. 28.) számú önkormányzati rendelete 1–6. §-a törvényellenes, ezért e §-okat, „A termőföldadó” címmel és alcímeivel együtt, 2015. január 1. napjával visszamenőleg megsemmisíti;
 megállapítja, hogy Balatonfüred Város Önkormányzata Képviselő-testületének a települési adókról szóló 30/2014. (XI. 28.) számú önkormányzati rendelete 1–6. §-a nem alkalmazható a Veszprémi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság előtt 1.K.27.016/2017. szám alatt folyamatban lévő perben, valamint valamennyi, a megsemmisítés időpontjában valamely bíróság előtt folyamatban lévő egyedi ügyben;
 elrendeli a határozata Magyar Közlönyben való közzétételét;
 elrendeli, hogy határozatát – a Magyar Közlönyben való közzétételt követő nyolc napon belül – az önkormányzati rendelet kihirdetésével azonos módon hirdessék ki.
 [1] Balatonfüred Város Önkormányzata Képviselő-testületének a 30/2014. (XI. 28.) önkormányzati rendelete (a továbbiakban: Ör.) rendelkezik a települési adókról. Az Ör. 1. § (1) bekezdésének rendelkezése szerint termőföldadó-köteles az önkormányzat illetékességi területén lévő a Noszlopy Gáspár utca–Zrínyi Miklós utca–Köztársaság utca–Fürdő utca által határolt termőföld.
 [2] A Balatonfüredi Közös Önkormányzati Hivatal Jegyzője, mint elsőfokú hatóság (a továbbiakban: elsőfokú hatóság) 2015. május 13-án kelt 27/37-1/2015. számú határozatával az alapügyben a felperest, a B..../17. hrsz.-ú ingatlan vonatkozásában 1.371.000 Ft, a 2015. május 13-án kelt 21/38-1/2015. számú határozatával a B. .../18. hrsz.-ú ingatlan után 1.072.170. Ft termőföldadó megfizetésére kötelezte.
 [3] A felperesi fellebbezés alapján eljáró alperes az elsőfokú határozatokat 2015. augusztus 5-én helybenhagyta. A felperes mindkét határozat ellen keresetet nyújtott be a bírósághoz, hivatkozva arra, hogy az Ör. ellentétes a helyi adókról szóló 1990. évi C. törvény (a továbbiakban: Htv.) 6. § c) pontjával, a Magyarország helyi önkormányzatairól szóló 2011. évi CLXXXIX. törvény (a továbbiakban: Mötv.) rendelkezéseivel, valamint az Alaptörvény I., II., III., XV. és XXX. cikkeiben foglaltakkal.
 [4] A bíróság indítványa szerint Balatonfüred Város Önkormányzatának Képviselő-testülete az Ör. megalkotása során rendeletalkotási jogát nem a társadalmi rendeltetésének megfelelően gyakorolta. A települési adó bevezetésének célja ugyanis a művelési ágtól eltérő hasznosítás szankcionálása, a belterület egységén belül elhelyezkedő 14 külterületi ingatlan esetén a tulajdonosok okszerű gazdálkodásra való kényszerítése, az adott területek „rendben tartása” céljából. Mindez viszont nem lehet a helyi adó bevezetésének indoka, a helyi önkormányzat tehát rendeletalkotási jogát nem a társadalmi rendeltetésének megfelelően gyakorolta. Az önkormányzat által megjelölt célok eléréséhez az adott területen fekvő 14 ingatlan vonatkozásában az önkormányzatnak más eszközöket kellett volna igénybe vennie. A települési adó bevezetése ugyanis nem szolgálhat szankcióként olyan mulasztásokra kiterjedően, amelyek egyéb, e célra bevezetett szankciók alkalmazásával szüntethetők meg. Az önkormányzat a bíróság szerint nem élhet vissza jogkörével, azaz nem tulajdoníthat a települési adónak olyan célt, amely a közteherviselés általános funkciójától idegen.
 [5] A fentiek alapján a bíróság álláspontja az, hogy a termőföldadó mint települési adó bevezetése nem felel meg a Htv. 1. §-ában és 1/A. §-ában, illetve a Mötv. 9. és 13. §-aiban foglaltaknak. Az önkormányzati rendelet magasabb szintű jogszabállyal nem lehet ellentétes, erre tekintettel kéri a bíróság a Kúria Önkormányzati Tanácsának eljárását.
 [6] A Kúria a bíróságok szervezetéről és igazgatásáról szóló 2011. évi CLXI. törvény (a továbbiakban: Bszi.) 52. §-a alapján megküldte az indítványt az Önkormányzatnak állásfoglalása megismerése végett. Az önkormányzat álláspontja szerint a települési adó mértéke megmarad a törvényi keretek között, figyelembe véve a Kúria vonatkozó határozatait is. Az érintett ingatlanok a város központi részén, Balatonfüred legnagyobb lakótelepének közvetlen szomszédságában helyezkednek el, így forgalmi értékük jelentősen eltér az azonos ingatlan-nyilvántartási adatokkal rendelkező, ám peremterületen elhelyezkedő ingatlanok értékétől. A bevezetett adómérték ez alapján megmarad az ingatlanok értékéhez viszonyított kb. 10-15%-os sávban, tehát a bevezetett adómérték esetében fiskális jellegről nem beszélhetünk. Az önkormányzat élt a mentességek és kedvezmények meghatározása lehetőségével, különös tekintettel arra, ha a termőföld teljes területe tényleges mezőgazdasági művelés alatt áll. Az adóalanyok jogai a rendelet megalkotása során teljes mértékben figyelembe vételre kerültek.
 [7] Az indítvány az alábbiak szerint megalapozott.
 [8] Az Ör.-nek az ügy keletkezésekor hatályos tartalmi rendelkezései az alábbiak.
 „A TERMŐFÖLDADÓ
 (1) Adóköteles az önkormányzat illetékességi területén lévő, a Noszlopy Gáspár u. – Zrínyi Miklós u. – Köztársaság u. – Fürdő u. által határolt területen fekvő termőföld.
 (3) E rendelet alkalmazásában termőföld: a helyi adókról szóló törvény alapján termőföldnek minősülő földrészlet.
 (1) Az adó alanya az, aki a naptári év (a továbbiakban: év) első napján a termőföld tulajdonosa. Több tulajdonos esetén a tulajdonosok tulajdoni hányadaik arányában adóalanyok. Amennyiben az ingatlant az ingatlan-nyilvántartásba bejegyzett vagyoni értékű jog terheli, az annak gyakorlására jogosult az adó alanya. (A tulajdonos, a vagyoni értékű jog jogosítottja a továbbiakban együtt: tulajdonos).
 (1) Mentes az adó alól a termőföld, ha az adóévben annak teljes területe tényleges mezőgazdasági művelés alatt áll és e tényt a termőföld fekvése szerint illetékes mezőgazdasági igazgatási szerv az adóévben igazolja.
 (2) Mentes az adó alól a termőföld, amennyiben tulajdonosának tulajdoni illetősége az egész ingatlanra vetítve nem éri el az 1.000 m2-t.
 Az adó alapja a termőföld m2-ben számított területe.
 Az adó évi mértéke
 Az adó évi mértéke 500 Ft/m2.
 Az adózónak félévenként, két egyenlő részletben kell az adót az adóév március 15-éig, illetve szeptember 15-éig megfizetnie.”
 [9] 2015. augusztus 1-jei hatálybalépéssel a következőre módosulások következtek be.
 A 3. § (1) bekezdése helyébe a következő lépett:
 „3. § (1) Mentes az adó alól a termőföld, ha az adóévben annak teljes területe tényleges mezőgazdasági művelés alatt áll és e tényt a Balatonfüredi Közös Önkormányzati Hivatal Jegyzője az adóévben igazolja.”
 A 3. § új (3) bekezdéssel egészült ki:
 „3. § (3) E § alkalmazásában csak abban az esetben tekintendő a termőföld teljes területe ténylegesen mezőgazdasági művelés alatt állónak, amennyiben területének 100%-a művelés alatt áll. Ha az ingatlanon bármilyen felépítmény (különösen fészer, présház, stb.), egyéb tárgy (különösen téglarakás, bármilyen mezőgazdasági tevékenységhez nem kötődő objektum, csatornafedél, stb.) található, az igazolás nem adható ki. Tényleges mezőgazdasági művelés alatt állónak minősül különösen a ténylegesen bevetett, művelt és a jó kultúrállapotban tartott szántóföldi hasznosítású terület, gyümölcsültetvény, szőlőültetvény, rét-, legelő hasznosítású és konyhakertként művelt terület.”
 [10] 2016. március 1-jei hatálybalépéssel a 2. § új (3) bekezdéssel egészült ki:
 "Amennyiben a tulajdonos vállalkozóként vállalkozási tevékenységet folytat a tulajdonában álló termőföldjén, úgy e tevékenységére tekintettel nem alanya a termőföldadónak."
 2016. január 1-jétől az Ör. további pontokon módosult, illetve kiegészült egy további települési adó, a külterületi adó szabályozásával. Az utóbbit a jelen eljárás tartalmilag nem érintette, ugyanakkor az Ör. 7. § (2) bekezdése ekkortól visszautal a rendelet 1. §-ára a következők szerint: "A rendelet 1. § (1) bekezdése szerinti külterületek nem tartoznak a külterületi adó hatálya alá, esetükben a termőföldadó szabályai szerint kell megfizetni a települési adót."
 [11] Az Alaptörvény 32. cikk (1) bekezdése a helyi közügyek intézése körében törvény keretei között hatalmazza fel a helyi önkormányzatokat rendeletalkotásra. Az Alaptörvény 32. cikk (2) bekezdése szerint erre törvény által nem szabályozott helyi társadalmi viszonyok rendezése körében vagy törvényben kapott felhatalmazás alapján kerül sor. Helyi és települési adók bevezetésére a Htv. 1. §-a hatalmazza fel az önkormányzatokat, melyek a Htv. rendelkezéseinek keretei között élhetnek az adómegállapítás jogával.
 [12] A Kúriának az indítvány alapján abban a kérdésben kellett döntenie, hogy az Ör. a települési adó körében bevezetett termőföldadó szabályozásának jogát rendeltetésszerűen gyakorolta-e.
 [13] A Kúria elvégezte a támadott rendelkezések tartalmi vizsgálatát, az indítvány kimerítése érdekében. Megállapítást nyert, hogy az Ör. által szabályozott termőföldadó alapvetően vagyonadófajtának minősíthető.
 [14] A Köf.5.015/2016/17. számú határozat szerint az Alaptörvény XV. és XXX. cikkei alapján az adózók közötti egyenlőség elvéből és a teherbíró képességhez igazodó, arányos közteherviselés alaptörvényi kötelezettségéből következik, hogy a vagyoni típusú helyi adók esetében az adókötelezettség alapját elsődlegesen a vagyontárgy és annak értéke jelenti. Ez egyben az adózók közötti egyenlőségi szabály is, amely akkor érvényesül, ha az adó mértéke nem egyedi, nem az adózó személyére szabott, hanem általános elvek mentén alakul.
 [15] A Köf.5.036/2016/5. számú határozat szerint a Kúria a hátrányos megkülönböztetést állapítja meg, ha a Hatv.-ben meghatározott, zsinórmértékül szabott követelmények nem érvényesülnek. A települési adó tekintetében, amire a Hatv. korlátozó rendelkezései annak 1/A § (2) bekezdése alapján nem vonatkoznak, ugyanakkor e követelményeket a fentiek szerint közvetlenül az Alaptörvényből kell eredeztetni. A Kúria gyakorlatában a nem legitim megkülönböztetés tekintetében az Alkotmánybíróság korábbi döntéseinek elvi voltára hivatkozással, az Alaptörvény fent idézett cikkeinek követelményei zsinórértékül vehetők figyelembe az ügy idején hatályos jogi környezetre is. Mértékadó eszerint, hogy az adóalany tulajdonosok homogén csoportba tartoznak-e, azon az alapon, hogy adófizetési kötelezettségüket a tulajdonukban álló telek alapozza meg. Az Ör. személyi hatálya alá tartozó adózók között az önkormányzati jogalkotó azonos módon, azonos szemlélettel osztotta-e szét a közterheket. Végül az adózók közötti eltérő elbánás visszavezethető-e legitim indokra.
 [16] Az indítványozó bíróság álláspontja szerint a 14 külterületi ingatlan kiemelése és adófizetésre kötelezése nem egyeztethető össze a közteherviselés elvével.
 [17] A Kúria a következőkre mutat rá: Először is, az 1. § (1) bekezdés szerint a termőföldadó-fizetés adókötelezettség csak a Balatonfüred, Noszlopy Gáspár u.–Zrínyi Miklós u.–Köztársaság u.–Fürdő u. által határolt területen fekvő külterületrészre terjed ki. Másodszor, a 3. § (1) bekezdése szerint mentes az adó alól a termőföld, ha az adóévben annak teljes területe tényleges mezőgazdasági művelés alatt áll. Harmadszor, a 3. § (2) bekezdés szerint mentes az adó alól a termőföld, amennyiben tulajdonosának tulajdoni illetősége az egész ingatlanra vetítve nem éri el az 1.000 m2-t.
 [18] Megállapítható, hogy a rendelkezések egy jól körülhatárolható alanyi körre irányulnak, különös tekintettel a 2015. augusztus 1-jétől hatályos módosításra: A 3. § új (3) bekezdése szerint csak abban az esetben tekintendő a termőföld teljes területe ténylegesen mezőgazdasági művelés alatt állónak, amennyiben területének 100%-a művelés alatt áll, továbbá az ingatlanon nincs felépítmény, „különösen fészer, présház, stb.”, egyéb tárgy „különösen téglarakás, bármilyen mezőgazdasági tevékenységhez nem kötődő objektum, csatornafedél, stb.”
 [19] A mentességek ilyen meghatározása az adott – eleve vitatható indokolással – lehatárolt területrészen belül is, még tovább, szinte névre szólóan körülírja a kötelezettek körét. Az adókötelezettség ilyen célzottá tétele a közteherviseléssel az előbbiek szerint csak úgy hozható összefüggésbe, ha a szűkítés célja legitim. Csakhogy az érvényesíteni célzott településrendészeti szempont adóztatás útján történő megvalósítása nem egyeztethető össze az adó mint általános fizetési kötelezettség természetével, ami e sajátosságánál fogva nem szankció típusú kötelezésfajta. Arra a célra ugyanis a fizetési kötelezettségek között a felelősségalapú bírság szolgál. Sérül az Alaptörvény XXX. cikke, ha közteherviselés címén valójában szankció alkalmazására kerül sor anélkül azonban, hogy a megállapítás tekintetében fair eljárásra kerülne sor, illetve jogorvoslatra lenne lehetőség. Mindez az említett szempontok alapján diszkriminatív helyzetet is eredményezhet. A Mötv. 9. §-a szerint „az e törvényben meghatározott jogokat jóhiszeműen, a kölcsönös együttműködés elvét figyelembe véve, a társadalmi rendeltetésüknek megfelelően kell gyakorolni”. A Kúria fentebb említett Köf.5.015/2016/17. számú határozata az adózók közötti egyenlőség elvét rögzítette. A Kúria Önkormányzati Tanácsa az Alaptörvény rendelkezéseit a törvényértelmezés során veszi figyelembe. Jelen ügyben a Htv. rendelkezésein túl figyelemmel kell lenni az egyenlő bánásmódról és az esélyegyenlőség előmozdításáról szóló 2003. évi CXXV. törvény (a továbbiakban: E.tv.) 9. §-ára is, amely szerint „[k]özvetett hátrányos megkülönböztetésnek minősül az a közvetlen hátrányos megkülönböztetésnek nem minősülő, látszólag az egyenlő bánásmód követelményének megfelelő rendelkezés, amely a 8. §-ban meghatározott tulajdonságokkal rendelkező egyes személyeket vagy csoportokat lényegesen nagyobb arányban hátrányosabb helyzetbe hoz, mint amelyben más, összehasonlítható helyzetben lévő személy vagy csoport volt, van vagy lenne.” Az E.tv. 8. § t) pontja tiltja az egyéb helyzet szerinti megkülönböztetést is. A fenti indokok miatt a Kúria úgy ítélte meg, hogy az indítvány által vizsgálni kért rendelkezések a Mötv. 9. §-ával, valamint – a közvetett hátrányos megkülönböztetés alapján – az E.tv. 9. §-ával is ellentétesek.
 [20] Megállapítható, végül, hogy az Ör.-ben szabályozott települési adó Hatv. 1/A. § (5) bekezdésében foglalt kötött felhasználásával sem hozható föl semmilyen közvetlen vagy közvetett kapcsolat, azaz sem fejlesztési szempont, sem szociális célú kompenzáció az így keletkezett bevételből való érvényesítése, megalapozottan nem következtethető ki.
 [21] Az eljáró bíróság indítványa, továbbá az alapügyben lefolytatott bizonyítási eljárása alátámasztja a fenti normakontroll megállapításait. Az Ör. elfogadásához készült előterjesztés és a képviselő-testületi vita során a szóbeli kiegészítés a szabályozás céljaként a rendezett városkép megteremtését, a művelési ágtól eltérő hasznosítástól elterelést, a települési környezet rendben tartását jelölte meg. E törekvésnek nyilvánvalóan akadályát jelentő ingatlanállapotok tulajdonosi körét az egyediesítő meghatározások és az azokat tovább pontosító mentességi okok nem jogszerűen különböztetik meg. A célokat illetően az Önkormányzatnak az indítványra adott állásfoglalása jelenleg is megerősíti, hogy a rendezett városkép kialakítását határozták meg, ezért az elhanyagolt ingatlanok tulajdonosait akarják más magatartásra bírni.
 [22] A Kúria egyetért az indítványozóval, hogy a jogalkotásnak az Alaptörvényből fakadó célja érdekében éppen, hogy általánosan, csakis legitim módon alkalmazott csoportképzéssel szabad kötelező magatartási szabályt alkotni. Figyelemmel annak eljárási szabályaira, a megfelelő jogvédelmi garanciák ezen a mechanizmuson keresztül biztosíthatóak a jogállam követelményeit kielégítő módon.
 [23] Jelen esetben a rendeletalkotás nem legitim célját az önkormányzat állásfoglalása a továbbiakban is alátámasztja, amikor utolsó bekezdésében a mentességek okának (teljes és tényleges mezőgazdasági művelés folytatása) mindenki számára gyakorolható voltára hivatkozik. Figyelemmel a kifejezetten célzott kötelezetti körre ez azonban éppen nem az adózás vonatkozásában törvény előtti egyenlőséget, az önkényes megkülönböztetés kizárását, vagy az egyenlő bánásmódot szolgálja, hanem mindennek az ellenkezőjét. A Kúria szerint a helyi adóztatás rendeltetésével ellentétes joggyakorlásnak minősül, ha közteherviselés címén nem a teherviselő-képességhez, hanem magatartás szankcionálásához kapcsolódó jogalapot határoznak meg.
 [24] Mindezek alapján, tartalmi normakontroll nyomán is, a Kúria osztja az indítványozó álláspontját, hogy az ügy idején hatályos Ör. törvényellenes, mert ütközik a Mötv. 9. §-ába, sérül az E.tv. 9. §-a, továbbá a Htv. 1/A. §-án keresztül a közteherviselésre vonatkozó, az Alaptörvény XXX. cikkébe foglalt rendelkezés.
 [25] A Kúria a jogszabály-állapot vizsgálatával összefüggésben észlelte, hogy 2016. március 1-jétől az Ör. 2. §-ába beiktatásra került a következő bekezdés:
 „(3) Amennyiben a tulajdonos vállalkozóként vállalkozási tevékenységet folytat a tulajdonában álló termőföldjén, úgy e tevékenységére tekintettel nem alanya a termőföldadónak.”
 [26] A Htv. 1/A. § (1) bekezdés utolsó mondata szerint a települési adónak alanya nem lehet – e minőségére tekintettel – vállalkozó. Az Ör. csak a törvényben kapott felhatalmazás keretei között élhet szabályozási jogával. A Kúria álláspontja szerint az Ör. 1–6. §-ai, azaz a termőföldadóra vonatkozó rendelkezések, 2015. január 1–2016. február 29. között amiatt is törvényellenesek voltak, mert nem zárták ki az adókötelezettségnek a vállalkozói minőség gyakorlásához való kötődését. Különösen a 2015. augusztus 1-jétől hatályos jogszabályszöveg 3. § (1) bekezdése, miszerint mentes a termőföld, ha teljes területe tényleges mezőgazdasági művelés alatt áll, mutatja, hogy ha a tulajdonos nem a teljes területen folytatott tényleges mezőgazdasági művelési tevékenységet, hanem más ‒ így vállalkozói ‒ tevékenységet is folytatott a termőföldjén, ez adókötelezettség alapját képezte, ami az idézett törvényhellyel nem összeegyeztethető.
 [27] A Kúria a továbbiakban már nem látta szükségesnek az Ör. adómérték (5. §) vizsgálatát és a bevezetéskor rendelkezésre álló felkészülési idő kontrollját, melyekre az Önkormányzat állásfoglalása kitér, viszont az indítvány ezeket nem tartalmazza, tekintet nélkül az alapügy felperese keresetének e részében foglaltakra.
 [28] A Bszi. 55. § (2) bekezdés a) pontja értelmében, ha a Kúria Önkormányzati Tanácsa megállapítja, hogy az önkormányzati rendelet vagy annak valamely rendelkezése más jogszabályba ütközik, az önkormányzati rendeletet vagy annak rendelkezését megsemmisíti.
 [29] A Kúria a fentiek alapján ezért az Ör.-nek a termőföldadóról szóló szabályozása, azaz 1–6. §-a megsemmisítéséről döntött 2015. január 1. napjára visszamenőleges hatállyal. Az Ör. 1–6. §-a nem alkalmazható a Veszprémi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság előtt 1.K.27.016/2017. számú folyamatban lévő perben, valamint valamennyi, a megsemmisítés időpontjában valamely bíróság előtt folyamatban lévő egyedi ügyben.
 [30] Az adónem teljes szabályozását azért kellett megsemmisíteni, mert a kifogásolt 1. § (1) bekezdés, valamint a teljes 3. § nélkül a szabályozás tartalma egészen más lenne, amiről viszont csak az Önkormányzat dönthet.
 [31] Az Ör. Balatonfüred Város Önkormányzata Képviselő-testületének 36/2015. (XI. 30.) önkormányzati rendeletével való módosítása folytán 2016. január 1-től kiegészült és módosult, ennek folytán 7. §-ától, az e §-okhoz tartózó „A külterületi adó” címmel és alcímekkel marad érvényben.
 [32] A 7. § (2) bekezdése ugyanakkor visszautal a rendelet 1. §-ára. A Kúria erre figyelemmel felhívja az Önkormányzat figyelmét, hogy az Ör. 1–6. §-ai törvényellenességének kimondására és megsemmisítésére tekintettel az Ör. 7. § (2) bekezdését megfelelően módosítani szükséges.
 [33] Az érintett önkormányzat nincs tekintettel a közteherviselés elvére és a jogegyenlőségre, ha az adófizetési kötelezettséget rendészeti szempontú magatartás kikényszerítése céljához köti. Vállalkozó – ilyen minőségére tekintettel – továbbá nem lehet települési adó alanya.
 [34] A határozat közzétételi kötelezettsége a Bszi. 55. § (2) bekezdés b) és c) pontján, az alkalmazási tilalomra vonatkozó rendelkezés a Bszi. 56. § (5) bekezdésén alapul.
 [35] A határozat elleni jogorvoslatot a Bszi. 49. §-a zárja ki.


text:
The property of the appellant, known as No. 407 St. Paul street, in the City of Baltimore, is required by the city for the widening of the street in pursuance of ordinances providing for that improvement. In the proceeding for the condemnation *Page 82
 of the property, which consists of a lot of ground, owned by the appellant in fee simple and improved with a building used for residence purposes, the Commissioners for Opening Streets awarded to the owner, as full compensation for the property taken, the sum of $5,335.85. On appeal by the owner to the Baltimore City Court, the award was increased to $6,700 by the verdict of a jury. Believing this revised valuation to be still inadequate, the owner has brought the case to this Court for the review of certain rulings to which he excepted on the theory that they had the effect of unduly restricting the award.
 It was proved that the appellant has expended in the purchase and permanent improvement of the property at least the sum of $11,000. The building has been rented as a whole to successive tenants. Extensive alterations and additions made by the appellant have adapted the building to use as an apartment house, though it has not actually been devoted to that purpose. The real estate experts who testified in the case based their valuations partly upon the capitalization of the rent currently received from the property. The estimates of the city's experts varied from $5,980 to $6,075, while the experts produced by the appellant valued the property at amounts ranging from $7,500 to $8,600. One of the latter testified that the building was well adapted to apartment house uses, and that if thus employed, it would yield rentals indicating a property value of $9,200. In view of this testimony the appellant, by his second prayer, requested an instruction to the jury that "in estimating the value of the property and the amount to be awarded to the appellant as its owner, they must consider all the uses to which the said property could have been applied had no such public improvement as that for which it is taken been determined upon by the Mayor and City Council, and must award the appellant what they believe would have been its value under the circumstances mentioned, if employed for the most profitable use for which they may find it could have been applied, *Page 83
 whether it has in fact been applied to such use or not." This prayer was refused.
 The measure of the compensation to which the appellant is entitled in this proceeding is the actual market value of the property condemned. Its market value depends upon the uses for which it is available, and any special utility which may tend to enhance its value in the market is a proper element to be considered. The availability of the property for a particular use, contributing to its market value, is not to be ignored merely because it has not in fact been applied to that use. The valuation for condemnation purposes must disregard the effect of the public project, for which the property is acquired, but must take into consideration all the uses to which it is capable of being applied at the time of the appropriation and which affect its marketability. Consolidated G.E.L. P. Co. v. Baltimore,130 Md. 20; Baltimore v. Carroll, 128 Md. 73; Brack v.Baltimore, 125 Md. 378; 128 Md. 437; Baltimore v. Garrett,120 Md. 613; Callaway v. Hubner, 99 Md. 529; Baltimore v.Smith, 80 Md. 458; Patterson v. Baltimore, 130 Md. 645.
 Applying the principles just stated to the present case we think the prayer we have quoted should have been granted. There is uncontradicted evidence that the appellant's building, as now constructed, is specially adapted for use as an apartment house, and that its availability for such use adds to the present rental and market value of the property. This element of value arises from the existing plan and structure of the building. It is not contingent upon any material change of conditions with respect to the land or the improvements. It is based upon a practical and present utility which, as the evidence tends to show, directly and immediately affects the value of the property in the open market. The fact that the building has been devoted to a less profitable use than the one for which it is shown to be specially designed does not preclude the owner from being paid for his property upon the basis of its actual market value for the most profitable use to which it is now adapted. This was the *Page 84
 theory of the proposed instruction, and we think the appellant was entitled to have it distinctly stated to the jury. It was not so presented by any of the granted prayers.
 There were eight prayers offered on behalf of the appellant, three of which were refused, including the one to which we have referred. We find no error in the rulings on the other rejected prayers. The instructions proposed by the city were properly granted. The first was the only one subjected to criticism as to its form. It instructed the jury that the market value of the property condemned should be estimated as of the time of this proceeding and without reference to any change in the value of the property which may have been occasioned by the fact that St. Paul street is to be widened and opened, and that "in other words, the jury are to consider its value as though no such opening were to take place, and the surroundings immediately preceding such opening were to continue indefinitely." The latter part of the prayer, which we have quoted, is objected to on the theory that the word "surroundings," as therein employed, had reference to the existing utilization of the building, and that the prayer had the effect of instructing the jury that no other use of which it was susceptible could enter into their appraisement. This is not our understanding of the purpose and meaning of the prayer. Its object was to emphasize the rule that the jury were not to regard any change of value resulting from the street improvement for which the property is being condemned, but that they were to estimate the value as though the street were not to be widened and its pre-existing situation in reference to the property were to continue. As thus understood the prayer is not objectionable.
 Two exceptions were reserved to the exclusion of evidence offered by the appellant. One was rendered immaterial by the admission of the same proof at a later stage of the case. The other exception was taken to the refusal of the Court to allow the appellant to prove the price at which a neighboring property had been bought by the city for the purposes of the street improvement for which the appellant's property is *Page 85
 being acquired. This proffer was made as part of the cross-examination of a witness for the city who had testified to a former sale of the other property mentioned as reflecting upon the value of the property involved in this proceeding. Objection was made to the proposed inquiry on the ground that the sale to which it referred was not voluntary, but was made with a view to obviating the impending condemnation, and was therefore not a reliable indication of the real value of the property. It is a settled rule that in an investigation as to the market value of land, the prices realized from voluntary sales of similar land in the vicinity may be proven either on direct or cross-examination of witnesses conversant with the facts. Patterson v.Baltimore, 127 Md. 241; Baltimore v. Smith, 80 Md. 473. The sale to which the exception refers was evidently not a voluntary sale within the meaning of the rule just stated. The reasons for the exclusion of such a sale, as evidence of value, are well stated in a discussion of the question in Lewis on EminentDomain, 2 Ed., sec. 447, as follows: "What the party condemning has paid for other property is incompetent. Such sales are not a fair criterion of value, for the reason that they are in the nature of a compromise. They are affected by an element which does not enter into similar transactions made in the ordinary course of business. The one party may force a sale at such a price as may be fixed by the tribunal appointed by law. In most cases the same party must have the particular property, even if it costs more more than its true value. The fear of one party or the other to take the risk of legal proceedings ordinarily results in the one party paying more or the other taking less than is considered to be the fair market value of the property." The view that such sales are not competent evidence of value is well supported by adjudications." Cobb v. Boston,112 Mass. 181; Providence W.. R. Co. v. Worcester, 155 Mass. 40;Peoria Gas Light Co. v. Peoria Term. Ry. Co., 146 Ill. 372;Chicago Alton R.R. Co. v. Scott, 225 Ill. 352; Howard v.Providence, 6 Rhode Island, 516. *Page 86
 The city's third prayer refers to the provision of section 175-C of the City Charter, as enacted by Chapter 125 of the Acts of 1914, to the effect that the return of the Commissioners for Opening Streets is prima facie evidence in the case of the correctness of the amount of damages awarded, and the burden of proof is on the party asserting that the amount should be less or more than that reported by the Commissioners. It is suggested that this provision is in violation of section 40 of Article 3 of the Constitution of the State, which requires the payment of "just compensation" in such cases" to be agreed upon by the parties or awarded by a jury." The appellant's right to a jury trial, upon the question as to the compensation to be awarded him for the property condemned, is specifically secured by section 179 of the City Charter, and in our judgment that right is not prejudiced by the section first cited. The purpose of section 175-C is simply to attach the presumption of correctness to the report of the Commissioners, as against an appeal by either the city or the property owner. This regulation is entirely consistent with the right afforded the owner to prove, and with the duty imposed upon the jury to determine, the true amount of the just compensation to be awarded.
 The rulings are all approved except as to the refusal of the appellant's second prayer.
 Ruling reversed, with costs and case remanded for a newtrial. *Page 87


text:
ΦοροΛογιστική Ενημέρωση - ΥΠΕΡΓ. 28153/126/2013. Τροποποίηση και συμπλήρωση της υπ ́ αριθμ. 5072/6/25.2.2013 απόφασης (ΦΕΚ 449/Β ́/25.2.2013) του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας περί επανακαθορισμού των όρων και προϋποθέσεων ηλεκτρονικής υποβολής στοιχείων για θ
 ΥΠΕΡΓ. 28153/126/2013. Τροποποίηση και συμπλήρωση της υπ ́ αριθμ. 5072/6/25.2.2013 απόφασης (ΦΕΚ 449/Β ́/25.2.2013) του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας περί επανακαθορισμού των όρων και προϋποθέσεων ηλεκτρονικής υποβολής στοιχείων για θ
 Αθήνα 28/08/2013
 Αρ. πρωτ.: 28153/126/2013
 ΘΕΜΑ: Τροποποίηση και συμπλήρωση της υπ ́ αριθμ. 5072/6/25.2.2013 απόφασης (ΦΕΚ 449/Β ́/25.2.2013) του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας περί επανακαθορισμού των όρων και προϋποθέσεων ηλεκτρονικής υποβολής στοιχείων για θέματα αρμοδιότητας του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) και Οργανισμού Απασχολήσεως Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ) όπως ορίζουν οι υποπαράγραφοι ΙΑ. 10, 11, 12, 13 και 14 του άρθρου πρώτου του Ν. 4093/2012.
 Κάθε εργοδότης που απασχολεί εργαζόμενο με σχέση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου υποχρεούται να υποβάλει ηλεκτρονικά, με την επιφύλαξη του άρθρου 9 παρ. α ́ και β ́, της παρούσης στο πληροφοριακό σύστημα του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας ΣΕΠΕ-ΟΑΕΔ-ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, με την ονομασία «ΕΡΓΑΝΗ» το οποίο διασυνδέεται με το ΟΠΣ ΟΑΕΔ και το ΟΠΣ ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, στοιχεία για τα αναφερόμενα στο επόμενο άρθρο θέματα με τα συνημμένα έντυπα (Ε3 έως Ε10), σύμφωνα με την οριζόμενη στην παρούσα απόφαση διαδικασία. Η παρούσα αφορά αποκλειστικά τη διαδικασία ηλεκτρονικής υποβολής στοιχείων.
 Εντυπα και Ηλεκτρονικά υποβαλλόμενες πράξεις για να ισχύουν και να τηρούνται από τον εργοδότη
 στ) Ε8. Γνωστοποίηση πραγματοποιηθείσας υπερωριακής απασχόλησης, σύμφωνα με τους όρους και τις προϋποθέσεις που ορίζονται στο άρθρο 80 παρ.1 του Ν. 4144/2013 (ΦΕΚ Α ́ 18),
 ζ) Ε9. Σύμβαση Εργασίας Μερικής Απασχόλησης ή/και Εκ Περιτροπής Εργασίας
 η) Ε10. Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας Τα ανωτέρω έντυπα επισυνάπτονται στην παρούσα και αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα αυτής.
 α) Ο εργοδότης υποβάλλει τα έντυπα του άρθρου 2 της παρούσας, μετά σαρωμένων εγγράφων που αποδεικνύουν τη νόμιμη πρόσβαση στην αγορά εργασίας, όπου αυτά απαιτούνται, όπως είναι ιδίως η άδεια διαμονής για τους πολίτες τρίτων χωρών, το βιβλιάριο ανηλίκου για τις περιπτώσεις ανήλικων εργαζομένων, με τη χρήση ηλεκτρονικής μεθόδου επικοινωνίας, μέσω διαδικτύου, στο ΠΣ του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας (ΣΕΠΕ-ΟΑΕΔ-ΙΚΑ-ΕΤΑΜ) -«ΕΡΓΑΝΗ» ακολουθώντας τις σχετικές οδηγίες που υπάρχουν σε αυτό.
 ε) Κατά την ηλεκτρονική υποβολή του εντύπου Ε5 (αναγγελία οικειοθελούς αποχώρησης μισθωτού), η επισύναψη του αρχείου τού ηλεκτρονικά σαρωμένου εντύπου με την υπογραφή του εργαζομένου είναι προαιρετική.
 στ) Η διαδικασία ολοκλήρωσης της ηλεκτρονικής υποβολής του εντύπου Ε6 (καταγγελία σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου, με ή χωρίς προειδοποίηση) υλοποιείται σε δύο στάδια: Ο εργοδότης, αρχικά, συμπληρώνει την ηλεκτρονική φόρμα του εντύπου Ε6, την εκτυπώνει και ακολούθως, αφού τεθούν οι υπογραφές ιδιοχείρως του εργοδότη και του εργαζομένου, ο εργοδότης ολοκληρώνει την ηλεκτρονική υποβολή επισυνάπτοντας το αρχείο τού ηλεκτρονικά σαρωμένου εντύπου με τις προαναφερθείσες υπογραφές.
 ζ) Κατά την ηλεκτρονική υποβολή του εντύπου Ε9 (Σύμβαση Εργασίας Μερικής Απασχόλησης ή/και Εκ Περιτροπής Εργασίας) υποβάλλονται υποχρεωτικά σαρωμένα ως συνημμένα, τα έγγραφα ατομικής σύμβασης μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής εργασίας καθώς και οι σχετικές συμφωνίες ή αποφάσεις που αφορούν την εκ περιτροπής εργασία, αφού έχουν τεθεί όλες οι απαραίτητες υπογραφές.
 η) Κατά την ηλεκτρονική υποβολή του εντύπου Ε10 (Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας) υποβάλλεται υποχρεωτικά σαρωμένο ως συνημμένο, το σώμα της Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και τυχόν παραρτήματα ή/και πίνακες αυτής, αφού έχουν τεθεί όλες οι απαραίτητες υπογραφές των αντισυμβαλλομένων μερών.
 θ) Η ορθότητα και η ακρίβεια των στοιχείων που συμπληρώνονται στα πεδία όλων των εντύπων καθώς και η τήρηση των διατάξεων σχετικά με την υπογραφή από τον εργαζόμενο αποτελούν ευθύνη του εργοδότη ή του εξουσιοδοτημένου από αυτόν προσώπου.
 i) Καθίσταται αδύνατη η συμπλήρωση πεδίων που αφορούν το μισθό ή το ημερομίσθιο για τις περιπτώσεις πλήρους απασχόλησης, υπολειπομένου από τον νομοθετικά ορισμένο κατώτατο μισθό ή ημερομίσθιο όπως αυτός θεσμοθετήθηκε και προβλέπεται στην υποπαράγραφο ΙΑ 11 του Ν. 4093/2012.
 ια) Ειδικά για τις περιπτώσεις εργοδοτών των κλάδων τουρισμού, επισιτισμού και συσκευασίας-διαλογής και μεταποίησης αγροτικών προϊόντων που απασχολούν εποχικά εργαζόμενους καθώς και για τις Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης (ΕΠΑ) που προσλαμβάνουν ως άμεσος εργοδότης εργαζομένους, δύνανται να υποβάλλουν τα έντυπα Ε3 και Ε7, με ομαδικό τρόπο καταχώρησης και εξατομικευμένο τρόπο υποβολής για κάθε έντυπο.
 ιβ) Μετά την παρέλευση διμήνου πραγματοποιείται αυτόματη διαγραφή από το ΠΣ των προσωρινών μη υποβληθέντων εντύπων.
 α) Κατά την ηλεκτρονική υποβολή των εντύπων του άρθ. 2 της παρούσας, ισχύουν οι καθοριζόμενες από τις κείμενες διατάξεις προθεσμίες, με εξαίρεση το υπό στοιχείο α ́ του άρθρου 2.
 β) Το έντυπο Ε3 (αναγγελία πρόσληψης) και το Ε4 (πίνακας προσωπικού) που υποβάλλεται συμπληρωματικά ως προς τις νέες προσλήψεις, υποβάλλονται ηλεκτρονικά το αργότερο την ίδια ημέρα της πρόσληψης και πάντως πριν από την ανάληψη υπηρεσίας από τον εργαζόμενο. Οι νέοι εργοδότες, οι οποίοι προβαίνουν σε πρόσληψη για πρώτη φορά, καθώς και όσοι εργοδότες δημιουργούν παραρτήματα με νέες προσλήψεις εργαζομένων, μπορούν να υποβάλουν ηλεκτρονικά το έντυπο Ε3 και Ε4, εντός τριών (3) εργασίμων ημερών από την απογραφή στην αρμόδια Υπηρεσία του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ.
 γ) Κατά την υποβολή των εντύπων του άρθ. 30 παρ. 4 του Ν. 3996/2011 , όπως αυτό αντικαταστάθηκε από την περίπτωση 2 της υποπαραγράφου ΙΑ.13 του άρθρου πρώτου του Ν. 4093/2012 :
 1. Ο εργοδότης υποβάλλει ηλεκτρονικά το έντυπο Ε4 (πίνακας προσωπικού) συμπληρωμένο μόνο ως προς τα στοιχεία i) της μεταβολής των αποδοχών εντός δεκαπέντε (15) ημερών από τη μεταβολή και ii) της αλλαγής ή τροποποίησης του ωραρίου ή της οργάνωσης του χρόνου εργασίας, την ίδια ημέρα ή το αργότερο εντός δύο (2) εργασίμων ημερών από την ημερομηνία αλλαγής του ωραρίου ή της οργάνωσης του χρόνου εργασίας.
 2. Δεν απαιτείται η ηλεκτρονική κατάθεση συμπληρωματικού πίνακα προσωπικού όταν η επιχείρηση ή εκμετάλλευση αλλάζει νόμιμο εκπρόσωπο.
 3. Με το έντυπο Ε8 γνωστοποιείται, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 80 παρ. 1 Στ ́ του Ν. 4144/2013 (ΦΕΚ Α ́ 88) μέχρι την 15η εκάστου μηνός η πραγματοποιηθείσα κατά τον αμέσως προηγούμενο ημερολογιακό μήνα υπερωριακή απασχόληση.
 στ) Σε περίπτωση παρέλευσης των προβλεπόμενων προθεσμιών, ηλεκτρονική υποβολή δεν είναι δυνατή, αλλά ακολουθείται η διαδικασία της κατάθεσης με προσέλευση στην αρμόδια Υπηρεσία του ΣΕΠΕ ή/και του ΟΑΕΔ, με ανάλογη εφαρμογή των προβλεπόμενων κυρώσεων από την κείμενη νομοθεσία περί εκπρόθεσμης υποβολής των εντύπων του άρθρου 2 της παρούσης.
 ζ) Κατ ́ απόκλιση από τις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου (στ), όταν λόγω τεχνικών προβλημάτων ή ανωτέρας βίας διαπιστώνεται δυσλειτουργία του ΠΣ ΣΕΠΕ, ΟΑΕΔ - ΙΚΑ -ΕΤΑΜ, το ΣΕΠΕ και ο ΟΑΕΔ εκδίδουν οδηγίες προς τις περιφερειακές Υπηρεσίες τους, οι οποίες καθορίζουν, κατά περίπτωση, προθεσμίες υποβολής των εντύπων του άρθρου 2 της παρούσης, με προσέλευση στην αρμόδια υπηρεσία, γνωστοποιώντας ταυτόχρονα, μέσω διαδικτύου, την ορισθείσα προθεσμία της ανωτέρω υποβολής.
 Για τη έγκαιρη και έγκυρη διάγνωση της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας, για την εφαρμογή του αρ. 19 του Ν. 4144/2013, και για την άμεση και απρόσκοπτη διασταύρωση στοιχείων που αφορούν την επιβολή των προστίμων/ποινών και κυρώσεων, οι Επιθεωρητές Εργασίας έχουν πρόσβαση στα απαραίτητα στοιχεία του ΟΑΕΔ και του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ εφ ́ όσον το ΠΣ του Υπουργείου έχει τη δυνατότητα αυτή.
 α) Κεντρική Υπηρεσία ΣΕΠΕ πέντε (5) μέλη, τρεις (3) Επιθεωρητές Εργασιακών Σχέσεων και δυο (2) Διοικητικοί Υπάλληλοι,
 β) Περιφερειακές Διευθύνσεις Κοινωνικής Επιθεώρησης ΣΕΠΕ δύο (2) Επιθεωρητές Εργασιακών Σχέσεων σε κάθε τμήμα Συντονισμού Ελέγχου, Αξιολόγησης και Τεκμηρίωσης (ΣΕΑΤ)
 γ) Κεντρική Διοίκηση ΟΑΕΔ τρεις (3) υπάλληλοι της Διεύθυνσης Μηχανογράφησης και δύο (2) Διοικητικοί υπάλληλοι,
 ε) Εκπαίδευση εσωτερικών χρηστών,
 α) Από 1.3.2013 εφαρμόζεται υποχρεωτικά η διαδικασία της ηλεκτρονικής υποβολής των εντύπων, πλην των περιπτώσεων:
 i) των εργοδοτών που τους έχουν αποδοθεί από το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, περισσότερα από ένα ΑΜΕ (Αριθμός Μητρώου Εργοδότη),
 ii) εργοδοτών που αντιμετωπίζουν αντικειμενική αδυναμία πρόσβασης στο ΠΣ ΣΕΠΕ-ΟΑΕΔ-ΙΚΑ-ΕΤΑΜ λόγω μη απογραφής τους στο ΙΚΑ ή απογραφής στο ΙΚΑ χωρίς ΑΦΜ,
 Για τις περιπτώσεις αυτές συνεχίζεται η διαδικασία κατάθεσης των εντύπων του άρθρου 2 της παρούσης, ισχυουσών των προθεσμιών και της διαδικασίας που αφορούν τη χειρόγραφη υποβολή, με προσέλευση στην αρμόδια υπηρεσία του ΣΕΠΕ ή/και του ΟΑΕΔ, μέχρι τον ηλεκτρονικό συγχρονισμό του ΠΣ ΣΕΠΕ-ΟΑΕΔ-ΙΚΑ-ΕΤΑΜ. O Προϊστάμενος της Διεύθυνσης Πληροφορικής του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας υποχρεούται να γνωστοποιήσει στις υπηρεσίες ΣΕΠΕ και ΟΑΕΔ την περάτωση του ηλεκτρονικού συγχρονισμού του ΠΣ ΣΕΠΕ-ΟΑΕΔ-ΙΚΑ-ΕΤΑΜ.
 β) Η ηλεκτρονική υποβολή του εντύπου Ε8 (Γνωστοποίηση πραγματοποιηθείσας υπερωριακής απασχόλησης) του άρθρου 2 του παρόντος καθίσταται υποχρεωτική από 1.10.2013.
 Οι υπ ́ αριθμ. 14827/22/24.7.2012 (ΦΕΚ Β ́ 2240) και 17227/32/22.8.2012 (ΦΕΚ Β ́ 2346) αποφάσεις του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας καταργούνται.
 Η απόφαση αυτή, όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε, ισχύει από τη δημοσίευσή της.
 15-06-10 - ΥΠΟΙΚ. 1079650/2015. Φορολογική αντιμετώπιση των παροχών, επιδοτήσεων και λοιπών παρεμφερών ποσών που χορηγούνται από τον ΟΑΕΔ.