text:
 Ważna informacja prawna
 |
 22005A0908(02)
 Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską i rządem Republiki Kazachstanu w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi - Uzgodniony protokół - Protokół A
 Dziennik Urzędowy L 232 , 08/09/2005 P. 0064 - 0082
 Umowapomiędzy Wspólnotą Europejską i rządem Republiki Kazachstanu w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymiWSPÓLNOTA EUROPEJSKA,z jednej strony, orazRZĄD REPUBLIKI KAZACHSTANU,z drugiej strony,będące Stronami niniejszej Umowy,UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:Artykuł 11. Niniejsza Umowa ma zastosowanie do handlu wyrobami stalowymi (byłej EWWiS).2. Handel wyrobami stalowymi określonymi w załączniku I może podlegać limitom ilościowym.3. Handel wyrobami stalowymi nieokreślonymi w załączniku I nie podlega limitom ilościowym.4. W przypadku wyrobów stalowych i kwestii nieobjętych niniejszą Umową stosuje się odpowiednie przepisy UPW.Artykuł 21. Strony zgadzają się na ustalanie i utrzymanie dla każdego roku kalendarzowego określonych w załączniku II limitów ilościowych dotyczących wywozu z Kazachstanu do Wspólnoty wyrobów wyszczególnionych w załączniku I. Przedmiotowy wywóz podlega systemowi podwójnej kontroli określonemu w Protokole A.2. Strony ponawiają swoje zobowiązanie do osiągnięcia pełnej liberalizacji handlu w zakresie wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I pod warunkiem ustanowienia zgodnych warunków konkurencji.3. Zabronione jest nakładanie przez Strony względem siebie ograniczeń ilościowych, ceł, opłat lub innych podobnych środków na wywóz złomu i odpadów żelaznych określonych w Nomenklaturze Scalonej pod pozycją 7204.4. Strony zgadzają się na odliczenie od limitów ilościowych określonych w załączniku II przywozu z Kazachstanu do Wspólnoty wyrobów wymienionych w załączniku I, począwszy od 1.1.2005 do wejścia w życie niniejszej Umowy.5. Przywóz ilości przekraczających ilości wymienione w załączniku II jest dozwolony, gdy przemysł Wspólnoty nie może sprostać wewnętrznemu popytowi, czego wynikiem jest niedobór podaży jednego lub więcej wyrobów wymienionych w załączniku I. Konsultacje odbywają się niezwłocznie na wniosek jednej ze Stron w celu określenia stopnia niedoboru na podstawie obiektywnych dowodów. Na podstawie wniosków z konsultacji Wspólnota wszczyna swoje wewnętrzne procedury, aby zwiększyć ilości określone w załączniku II.6. W przypadku gdy państwa kandydujące do członkostwa w UE przystąpią do niej przed terminem wygaśnięcia niniejszej Umowy, Strony rozpatrzą możliwość zwiększenia limitów ilościowych określonych w załączniku II.7. Każda ze Stron może w dowolnym czasie zwrócić się o konsultacje dotyczące:- poziomów limitów ilościowych określonych w załączniku II, gdy uwarunkowania w zakresie wyrobów wymienionych w załączniku I uległy znaczącemu pogorszeniu lub znaczącej poprawie,- możliwości przeniesienia niewykorzystanych ilości z grup wyrobów nie w pełni wykorzystywanych do innych grup.Artykuł 31. Przywóz wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I do obszaru celnego Wspólnoty w celu wprowadzenia ich do swobodnego obrotu podlega przedstawieniu pozwolenia na przywóz wystawianego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, opartego na przedstawieniu pozwolenia na wywóz wystawianego przez władze Kazachstanu oraz przedstawieniu świadectwa pochodzenia, zgodnie z postanowieniami Protokołu A.2. Przywóz do obszaru celnego Wspólnoty wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I nie podlega limitom ilościowym określonym w załączniku II, pod warunkiem że zostaną one zgłoszone do powrotnego wywozu ze Wspólnoty w tym samym stanie lub po przetworzeniu w ramach administracyjnego systemu kontroli istniejącego we Wspólnocie.3. Zezwala się na przeniesienie na kolejny rok kalendarzowy odpowiednich limitów ilościowych wyznaczonych w załączniku II, niewykorzystanych w pierwszym roku kalendarzowym, w ilości do 10 % odpowiedniego limitu ilościowego za rok, w którym nie został wykorzystany. Kazachstan powiadamia Wspólnotę nie później niż dnia 31 marca kolejnego roku, czy zamierza odwołać się do tego przepisu.4. Limit ilościowy dla danej grupy wyrobów można jednokrotnie w trakcie roku skorygować o maksymalnie 10 % limitu ilościowego danej grupy wyrobów, po wyrażeniu zgody przez obie Strony. Wszystkie dostosowania limitów ilościowych wynikające z przeniesienia mają zastosowanie wyłącznie w trwającym roku kalendarzowym. Na początku kolejnego roku kalendarzowego limity ilościowe są takie jak te określone w załączniku II, bez uszczerbku dla przepisów ust. 3 powyżej. Kazachstan powiadamia Wspólnotę nie później niż dnia 31 maja, czy zamierza odwołać się do tego przepisu.Artykuł 41. Aby system podwójnej kontroli był jak najbardziej efektywny i aby zminimalizować możliwości nadużycia i obchodzenia przepisów:- władze Kazachstanu informują władze Wspólnoty do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na wywóz wydanych w czasie poprzedniego miesiąca,- władze Wspólnoty informują władze Kazachstanu do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na przywóz wydanych w czasie poprzedniego miesiąca.W przypadku znacznych rozbieżności, biorąc pod uwagę czynniki czasowe związane z wymienionymi informacjami, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji, które należy niezwłocznie rozpocząć.2. Bez uszczerbku dla postanowień ust. 1 oraz w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania niniejszej Umowy, obie Strony uzgadniają, że podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu przeciwdziałania, badania oraz podjęcia działań na drodze sądowej lub administracyjnej przeciwko obchodzeniu postanowień Umowy, poprzez tranzyt przeładunkowy, zmianę trasy, fałszywe deklaracje o kraju pochodzenia, falsyfikację dokumentów, nieprawdziwe deklaracje odnośnie do ilości, opisu lub klasyfikacji towarów lub poprzez jakiekolwiek inne środki. W związku z tym Strony postanawiają ustanowić niezbędne przepisy prawne i procedury administracyjne, pozwalające na podejmowanie skutecznych działań przeciwko takiemu obchodzeniu, z uwzględnieniem przyjęcia prawnie wiążących środków korygujących wymierzonych przeciwko uczestniczącym eksporterom i/lub importerom.3. Jeżeli na podstawie dostępnych informacji jedna ze Stron uzna, że postanowienia niniejszej Umowy są obchodzone, może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji z drugą ze Stron, które odbywają się niezwłocznie.4. Do czasu otrzymania wyników konsultacji, o których mowa w ust. 3, na wniosek Komisji i po przedstawieniu dostatecznych dowodów, Kazachstan zapewnia realizację dostosowania limitów ilościowych wynikających z konsultacji w roku kalendarzowym, w którym złożono wniosek o przeprowadzenie konsultacji zgodnie z ust. 3, lub w roku następnym, jeżeli limit na dany rok kalendarzowy został wyczerpany.5. Jeżeli w trakcie konsultacji, o których mowa w ust. 3, Strony nie znajdą obustronnie zadowalającego rozwiązania, Wspólnota ma prawo, w sytuacji gdy istnieją wystarczające dowody, że wyroby stalowe objęte niniejszą Umową pochodzące z Kazachstanu zostały przywiezione w sposób stanowiący obejście postanowień niniejszej Umowy, zaliczyć odpowiednie ilości na poczet limitów ilościowych określonych w załączniku II.6. Jeżeli w trakcie konsultacji, o których mowa w ust. 3, Strony nie znajdą obustronnie zadowalającego rozwiązania, Wspólnota ma prawo do zakazu przywozu przedmiotowych wyrobów w sytuacji, gdy istnieją wystarczające dowody wskazujące na wystąpienie fałszywej deklarację odnośnie do ilości, opisu lub klasyfikacji.7. Strony uzgadniają, że będą w pełni współpracować w celu zapobiegania i skutecznego rozwiązywania problemów wynikających z obchodzenia postanowień niniejszej Umowy.Artykuł 51. Limity ilościowe określone w załączniku II dotyczące przywozu do Wspólnoty wyrobów stalowych określonych w załączniku I nie są przedstawione w podziale na regionalne udziały.2. Strony współpracują w celu zapobieżenia nagłym i szkodliwym zmianom w zakresie tradycyjnego obrotu handlowego do Wspólnoty. W przypadku nastąpienia nagłej i niekorzystnej zmiany w tradycyjnym obrocie handlowym (włączając regionalną koncentrację lub utratę tradycyjnych dostawców) Wspólnota będzie miała prawo wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania powstałego problemu. Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.3. Kazachstan dąży do zapewnienia, że wywóz do Wspólnoty wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I jest ustalany w sposób jak najbardziej równomierny w czasie roku. W przypadku wystąpienia nagłego i niekorzystnego wzrostu przywozu, Wspólnota będzie mogła wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania zaistniałego problemu. Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.4. Oprócz obowiązku zawartego w ust. 3, gdy pozwolenia wydane przez władze Kazachstanu osiągną 90 % limitów ilościowych w danym roku kalendarzowym, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji dotyczących limitów ilościowych przeznaczonych na ten rok. Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie. Do czasu osiągnięcia wyniku omawianych konsultacji władze Kazachstanu mogą nadal wydawać pozwolenia na wywóz wyrobów objętych niniejszą Umową, pod warunkiem że nie przekraczają one ilości określonych w załączniku II.Artykuł 61. W przypadku gdy jakikolwiek wyrób objęty niniejszą Umową jest przywożony na obszar Wspólnoty z Kazachstanu na takich warunkach, które powodują lub mogą spowodować znaczną szkodę dla producentów towarów podobnych Wspólnoty, Wspólnota dostarcza Kazachstanowi wszystkie właściwe informacje w celu poszukania rozwiązania odpowiadającego obu Stronom. Strony rozpoczynają konsultacje niezwłocznie.2. Jeśli konsultacje, o których mowa w ust. 1, nie doprowadzą do porozumienia w ciągu 30 dni od dnia, w którym Wspólnota złożyła wniosek o przeprowadzenie konsultacji, Wspólnota może wykorzystać prawo do podjęcia działań dotyczących środków ochronnych zgodnie z postanowieniami UPW.3. Nie naruszając postanowień niniejszej Umowy, stosuje się postanowienia art. 13.6 UPW.Artykuł 71. Klasyfikacja wyrobów objętych niniejszą Umową oparta jest na nomenklaturze celnej i statystycznej Wspólnoty (zwanej dalej "Nomenklaturą Scaloną", lub w formie skróconej "CN") i wszelkich zmianach wprowadzonej do niej. Wszelkie zmiany w Nomenklaturze Scalonej, dokonane zgodnie z obowiązującymi we Wspólnocie procedurami, dotyczące wyrobów objętych niniejszą Umową albo wszelkie decyzje odnoszące się do klasyfikacji towarów nie skutkują zmniejszeniem limitów ilościowych określonych w załączniku II.2. Pochodzenie wyrobów objętych niniejszą Umową określa się zgodnie z zasadami obowiązującymi we Wspólnocie. Wszystkie zmiany wspomnianych zasad pochodzenia są przekazywane Kazachstanowi i nie skutkują redukcją limitów ilościowych określonych w załączniku II. Procedury kontroli pochodzenia powyższych wyrobów są ustanowione w Protokole A.Artykuł 81. Bez uszczerbku dla okresowej wymiany informacji w zakresie pozwoleń na wywóz i przywóz zgodnie z art. 4 ust. 1, Strony uzgadniają, że będą wymieniać wszystkie dostępne informacje statystyczne związane z wyrobami wymienionymi w załączniku I, w odpowiednich odstępach czasu, uwzględniając najkrótsze okresy, w których omawiane informacje są przygotowywane, które powinny objąć pozwolenia na wywóz i na przywóz wydane zgodnie z art. 3 i statystyki w zakresie wywozu i przywozu odnoszące się do omawianych wyrobów.2. Każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w przypadku znacznych rozbieżności między wymienionymi informacjami.Artykuł 91. Bez uszczerbku dla postanowień dotyczących konsultacji przewidzianych w odniesieniu do szczególnych okoliczności, o których mowa we wcześniejszych artykułach, konsultacje należy przeprowadzić w przypadku jakiegokolwiek problemu wynikającego ze stosowania niniejszej Umowy, na wniosek każdej ze Stron. Konsultacje odbywają się w duchu współpracy i z zamiarem zlikwidowania różnic występujących między Stronami.2. W przypadku gdy niniejsza Umowa przewiduje, że konsultacje są przeprowadzane niezwłocznie, Umawiające się Strony zobowiązują się, że wykorzystają wszelkie rozsądne środki w celu zapewnienia, że zostanie to osiągnięte.3. Wszystkie pozostałe konsultacje regulowane są przez następujące postanowienia:- każdy wniosek o konsultacje jest podany do wiadomości drugiej Strony na piśmie,- w odpowiednim przypadku po złożeniu wniosku należy w rozsądnym czasie złożyć sprawozdanie określające powody konsultacji,- konsultacje rozpoczynają się w terminie jednego miesiąca od daty wniosku,- konsultacje osiągną wzajemnie akceptowane rozwiązanie w terminie jednego miesiąca od ich rozpoczęcia, chyba że okres ten zostanie przedłużony w drodze porozumienia między Stronami.4. Za porozumieniem Stron można również przeprowadzić dodatkowe konsultacje szczegółowe.Artykuł 10Obie Strony za cel obierają pełną liberalizację handlu wyrobami stalowymi i uznają, że ważnym warunkiem pobudzania handlu między Stronami jest zgodność między konkurencją, pomocą państwa i przepisami w zakresie ochrony środowiska istniejącymi w przypadku każdej ze Stron. W tym celu, na wniosek Kazachstanu, Wspólnota zapewnia wsparcie techniczne, aby pomóc Kazachstanowi w przyjęciu i realizacji przepisów legislacyjnych zgodnych z przepisami przyjętymi i stosowanymi przez Wspólnotę. Wsparcie takie zostanie określone w ramach projektów uzgodnionych przez obie Strony, które to projekty wyraźnie zidentyfikują, między innymi, cele, środki i kalendarz.Artykuł 111. Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem podpisania. Pozostaje w mocy do dnia 31 grudnia 2006 r., chyba że zostanie wypowiedziana lub zakończona zgodnie z, odpowiednio, postanowieniami ust. 3 i 4.2. Każda ze Stron może w dowolnym momencie proponować zmiany do niniejszej Umowy, które na wniosek którejkolwiek ze Stron podlegają konsultacjom.3. Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę z zachowaniem co najmniej sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia. W takim przypadku Umowa wygasa w dniu upłynięcia okresu wypowiedzenia, a limity ilościowe we Wspólnocie ustanowione w załączniku II są proporcjonalnie zmniejszone do dnia wejścia w życie wypowiedzenia, o ile Strony nie zadecydują inaczej.4. W przypadku przystąpienia Kazachstanu do WTO przed datą wygaśnięcia niniejszej Umowy, Umowa wygasa w dniu przystąpienia.5. Wspólnota zastrzega sobie prawo do podjęcia w dowolnym czasie wszelkich odpowiednich środków, w tym ponownego wprowadzenia systemu niezależnych kontyngentów w odniesieniu do wywozu z Kazachstanu wyrobów wymienionych w załączniku I, w przypadku niemożności osiągnięcia przez Strony wzajemnie zadowalającego rozwiązania w ramach konsultacji lub w przypadku wypowiedzenia niniejszej Umowy przez którąkolwiek ze Stron.6. Załączniki, Uzgodniony Protokół oraz Protokół A załączone do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.Artykuł 12Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku czeskim, duńskim, niderlandzkim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim, szwedzkim, kazachskim i rosyjskim, a każda wersja językowa jest jednakowo autentyczna.Hecho en Bruselas, el diecinueve de julio del dos mil cinco.V Bruselu dne devatenáctého července dva tisíce pět.Udfærdiget i Bruxelles den nittende juli to tusind og fem.Geschehen zu Brüssel am neunzehnten Juli zweitausendfünf.Kahe tuhande viienda aasta juulikuu üheksateistkümnendal päeval Brüsselis.Έγινε στις Βρυξέλλες, στις δεκαεννέα Ιουλίου δύο χιλιάδες πέντε.Done at Brussels on the nineteenth day of July in the year two thousand and five.Fait à Bruxelles, le dix-neuf juillet deux mille cinq.Fatto a Bruxelles, addi' diciannove luglio duemilacinque.Briselē, divtūkstoš piektā gada deviņpadsmitajā jūlijā.Priimta du tūkstančiai penktų metų liepos devynioliktą dieną Briuselyje.Kelt Brüsszelben, a kettőezer ötödik év július tizenkilencedik napján.Magħmul fi Brussel, fid-dsatax jum ta' Lulju tas-sena elfejn u ħamsa.Gedaan te Brussel, de negentiende juli tweeduizend vijf.Sporządzono w Brukseli dnia dziewiętnastego lipca roku dwutysięcznego piątego.Feito em Bruxelas, em dezanove de Julho de dois mil e cinco.V Bruslju, devetnajstega julija leta dva tisoč pet.V Bruseli dňa devätnásteho júla dvetisícpäť.Tehty Brysselissä yhdeksäntenätoista päivänä heinäkuuta vuonna kaksituhattaviisi.Som skedde i Bryssel den nittonde juli tjugohundrafem.Совершено в городе Брюсселе девятнадцатого июля две тысячи пятого года.Por la Comunidad EuropeaZa Evropské společenstvíFor Det Europæiske FællesskabFür die Europäische GemeinschaftEuroopa Ühenduse nimelΓια την Ευρωπαϊκή ΚοινότηταFor the European CommunityPour la Communauté européennePer la Comunità europeaEiropas Kopienas vārdāEuropos bendrijos varduaz Európai Közösség részérőlGħall-Komunità EwropeaVoor de Europese GemeenschapW imieniu Wspólnoty EuropejskiejPela Comunidade EuropeiaZa Európske spoločenstvoZa Evropsko skupnostEuroopan yhteisön puolestaPå Europeiska gemenskapens vägnarЗа Европейское сообществоPor el Gobierno de la República de KazajstánZa vládu Republiky KazachstánFor regeringen for Republikken KasakhstanIm Namen der Regierung der Republik KasachstanKasahstani Vabariigi valitsuse nimelΓια την κυβέρνηση της Δημοκρατίας του ΚαζακστάνFor the Government of the Republic of KazakhstanPour le gouvernement de la République du KazakhstanPer il governo della Repubblica del KazakstanKazahstānas Republikas valdības vārdāKazachstano Respublikos Vyriausybės vardua Kazah Köztársaság Kormánya részérőlGħall-Gvern tar-Repubblika tal-KazakastanVoor de regering van de Republiek KazachstanW imieniu rządu Republiki KazachstanuPelo Governo da República do CazaquistãoZa vládu Kazašskej republikyZa Vlado Republike KazahstanKazakstanin tasavallan hallituksen puolestaPå Republiken Kazakstans regerings vägnarЗа Правительство Республики Казахстан[1] Dz.U. L 196 z 28.7.1999, str. 3.--------------------------------------------------


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 1.2.2016
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 38/34
 Zahtjev za prethodnu odluku koji je 17. studenoga 2015. uputio Raad van State (Nizozemska) – J. N., druga stranka: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
 (Predmet C-601/15)
 (2016/C 038/47)
 Jezik postupka: nizozemski
 Sud koji je uputio zahtjev
 Raad van State
 Stranke glavnog postupka
 Žalitelj: J. N.
 Druga stranka u postupku: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (državni tajnik za pravosuđe i sigurnost)
 Prethodno pitanje
 Je li valjan članak 8. stavak 3. točka (e) Direktive 2013/33/EU Europskog parlamenta i Vijeća od 26. lipnja 2013. o utvrđivanju standarda za prihvat podnositelja zahtjeva za međunarodnu zaštitu (SL L 180, str. 96.) (SL, posebno izdanje na hrvatskom jeziku, poglavlje 19., svezak 15., str. 137.) s obzirom na članak 6. Povelje Europske unije o temeljnim pravima (SL 2007 C 303, str. 1.) (SL, posebno izdanje na hrvatskom jeziku, poglavlje 1., svezak 7., str. 104.)
 (1)
 ako je državljanin treće zemlje zadržan u skladu s člankom 8. stavkom 3. točkom (e) te direktive a na temelju članka 9. Direktive 2013/32/EU Europskog parlamenta i Vijeća od 26. lipnja 2013. o zajedničkim postupcima za priznavanje i oduzimanje međunarodne zaštite (SL L 180, str. 60.) (SL, posebno izdanje na hrvatskom jeziku, poglavlje 19., svezak 12., str. 249.) ima pravo ostati u državi članici dok se u prvostupanjskom postupku odluči o njegovu zahtjevu za azil, i
 (2)
 uzimajući u obzir Objašnjenja koja se odnose na Povelju (SL 2007 C 303, str. 2.) (SL, posebno izdanje na hrvatskom jeziku, poglavlje 1., svezak 7., str. 120.) prema kojima ograničenja koja opravdano mogu biti provedena na pravima iz članka 6. ne smiju prelaziti ograničenja dopuštena u okviru članka 5. [stavka 1.] točke (f) Europske konvencije za zaštitu ljudskih prava i temeljnih sloboda (EKLJP) kao i tumačenje te odredbe koje je Europski sud za ljudska prava, među ostalim, dao u presudi od 22. rujna 2015., Nabil i dr. protiv Mađarske, 62116/12, prema kojemu zadržavanje podnositelja zahtjeva za azil krši članak 5. stavak 1. točku (f) EKLJP-a ako se ne izvršava u svrhe udaljavanja?


text:
 3.11.2015
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 C 363/10
 Sentenza tal-Qorti tal-Ġustizzja (Il-Ħames Awla) tal-10 ta’ Settembru 2015 (talba għal deċiżjoni preliminari tar-Raad van State – Il-Pajjiżi l-Baxxi) – Nannoka Vulcanus Industries BV vs College van gedeputeerde staten van Gelderland
 (Kawża C-81/14) (1)
 ((Rinviju għal deċiżjoni preliminari - Direttiva 1999/13/KE - Anness II B - Tniġġis atmosferiku - Taħlit organiku volatili - Tnaqqis tal-emissjonijiet - Użu ta’ solventi organiċi f’ċerti attivitajiet u installazzjonijiet - Obbligi applikabbli għall-installazzjonijiet eżistenti - Estensjoni tat-terminu))
 (2015/C 363/12)
 Lingwa tal-kawża: l-Olandiż
 Qorti tar-rinviju
 Raad van State
 Partijiet fil-kawża prinċipali
 Rikorrenti: Nannoka Vulcanus Industries BV
 Konvenut: College van gedeputeerde staten van Gelderland
 Dispożittiv
 1)
 L-Anness II B tad-Direttiva tal-Kunsill 1999/13/KE, tal-11 ta’ Marzu 1999, dwar il-limitazzjoni ta’ taħlit organiku volatili minħabba l-użu ta’ solventi organiku f’ċerti attivitajiet u stallazzjonijiet, għandu jiġi interpretat fis-sens li l-estensjoni tat-terminu li huwa jipprevedi fil-punt (i) tal-ewwel paragrafu tal-punt (2) tiegħu, tista’ tingħata lill-operatur ta’ “installazzjoni”, fis-sens tal-Artikolu 2, punt 1 ta’ din id-direttiva, għall-applikazzjoni tal-iskema tiegħu ta’ tnaqqis tal-emissjonijiet ta’ taħlit organiku volatili, meta prodotti ta’ sostituzzjoni bi ftit solvent jew mingħajr ebda solvent ikunu għadhom qed jiġu żviluppati, anki meta jista’ jiġi preżunt, għal din l-installazzjoni, kontenut kostanti ta’ solidi u jintuża dan il-kontenut sabiex jiġi ddefinit il-punt ta’ referenza għat-tnaqqis tal-emissjonijiet.
 2)
 Il-punt (i) tal-ewwel paragrafu tal-punt (2) tal-Anness II B tad-Direttiva 1999/13 għandu jiġi interpretat fis-sens li estensjoni tat-terminu għall-applikazzjoni ta’ skema ta’ tnaqqis tal-emissjonijiet ta’ taħlit organiku volatili teżiġi awtorizzazzjoni tal-awtoritajiet kompetenti, li tippreżupponi talba minn qabel min-naħa tal-operatur ikkonċernat. Sabiex jiġi stabbilit jekk għandhiex tingħata estensjoni tat-terminu lil operatur għall-applikazzjoni ta’ skema ta’ tnaqqis tal-emissjonijiet ta’ taħlit organiku volatili u sabiex jiġi stabbilit it-tul ta’ żmien tal-estensjoni tat-terminu eventwalment mogħtija, huma dawn l-awtoritajiet kompetenti, fil-kuntest tal-marġni ta’ diskrezzjoni tagħhom, li għandhom jivverifikaw, fost l-oħrajn, li prodotti ta’ sostituzzjoni adattati biex jintużaw fl-installazzjonijiet ikkonċernati u biex inaqqsu l-emissjonijiet tat-taħlit organiku volatili effettivament qed jiġu żviluppati, li x-xogħol li hu għaddej, fid-dawl tal-elementi pprovduti, huwa kapaċi li jwassal sabiex jiġu ffinalizzati tali prodotti u li ma teżistix miżura alternattiva li tista’ twassal, bi spejjeż inqas, għal tnaqqis simili ta’ emissjonijiet, jew saħansitra ikbar, u b’mod partikolari li prodotti oħra ta’ sostituzzjoni ma humiex diġà disponibbli. Barra minn hekk, għandha tittieħed inkunsiderazzjoni r-relazzjoni bejn, minn naħa, it-tnaqqis tal-emissjonijiet li jista’ jintlaħaq permezz tal-prodotti ta’ sostituzzjoni li jkunu qed jiġu żviluppati kif ukoll l-ispejjeż ta’ dawn u, min-naħa l-oħra, l-emissjonijiet addizzjonali kkawżati mill-estensjoni tat-terminu kif ukoll l-ispejjeż ta’ eventwali miżuri alternattivi. It-tul ta’ żmien tal-estensjoni tat-terminu ma għandux imur lil hinn minn dak li huwa neċessarju għall-iżvilupp tal-prodotti ta’ sostituzzjoni. Dan għandu jiġi evalwat fid-dawl tal-elementi rilevanti kollha, u b’mod partikolari fid-dawl tal-ammont tal-emissjonijiet addizzjonali li jirriżulta mill-estensjoni tat-terminu kif ukoll fid-dawl tal-ispejjeż ta’ eventwali miżuri alternattivi meta mqabbla mal-ammont tat-tnaqqis ta’ emissjonijiet li jippermettu l-prodotti ta’ sostituzzjoni li qed jiġu żviluppati u mal-ispejjeż ta’ dawn il-prodotti.
 (1) ĠU C 142, 12.5.2014.


type: wikipedia

text:
Muukalainen katosi (The Stranger) on Orson Wellesin neljäs elokuva. Se valmistui vuonna 1946.
 Welles ohjasi ja näytteli pääroolin Yhdysvaltoihin paenneena natsitiedemiehenä, jonka jäljille tiedustelupalvelu pääsee. Tiedemies Franz Kindler on muuttanut Harperin pikkukaupunkiin Connecticutissa, hankkinut uuden henkilöllisyyden ja mennyt naimisiin. Sairaalloinen kiinnostus kelloihin on tuntomerkki, jonka perusteella Kindler paljastuu. Monet elokuvan kohtauksista sijoittuvat kaupungin kellotorniin, jossa elokuva myös loppuu.
 Näyttelijät
 Arvioita
 Video-oppaassa vuodelta 1994 Bello Romano kutsuu elokuvaa Wellesin pienimuotoiseksi välityöksi ja ”normaaleimmaksi” elokuvaksi ja antaa sille neljä tähteä viidestä, mikä vastaa sanallista arviota ”erinomainen”.
 Lähteet
 Aiheesta muualla
 Orson Wellesin ohjaamat elokuvat
 Vuoden 1946 yhdysvaltalaiset elokuvat
 Yhdysvaltalaiset mustavalkoelokuvat
 Film noir -elokuvat


text:
 10.12.2011
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 362/20
 Kanne 10.10.2011 — Fundaçaõ Calouste Gulbenkian v. SMHV — Gulbenkian (GULBENKIAN)
 (Asia T-541/11)
 2011/C 362/31
 Kannekirjelmän kieli: englanti
 Asianosaiset
 Kantaja: Fundaçaõ Calouste Gulbenkian (Lissabon, Portugali) (edustajat: asianajajat C. Marín Raigal, P. Lópe Ronda ja G. Macias Bonilla)
 Vastaaja: sisämarkkinoiden harmonisointivirasto (tavaramerkit ja mallit)
 Vastapuoli valituslautakunnassa: Micael Gulbenkian (Oeiras, Portugali)
 Vaatimukset
 Kantaja vaatii unionin yleistä tuomioistuinta
 —
 kumoamaan sisämarkkinoiden harmonisointiviraston (tavaramerkit ja mallit) toisen valituslautakunnan 15.7.2011 asiassa R 1436/2010-2 tekemän päätöksen
 —
 tutkimaan ja arvioimaan uudelleen väitemenettelyssä ja sisämarkkinoiden harmonisointivirastossa käydyssä (tavaramerkit ja mallit) valitusmenettelyssä esitetyt asiakirjat, jotka koskevat aikaisemman tavaramerkin mainetta, tai velvoittamaan vastaajan tekemään uuden päätöksen mainittujen asiakirjojen perusteella
 —
 hyväksymään kantajan esittämän väitteen kaikilta osin
 —
 velvoittamaan sisämarkkinoiden harmonisointiviraston (tavaramerkit ja mallit) epäämään lopullisesti ja kaikilta osin hakemuksen riidanalaisen sanamerkin ”GULBENKIAN” rekisteröimiseksi yhteisön tavaramerkiksi luokkiin 4, 33, 35, 36, 37, 41, 42 ja 44 kuuluvia tavaroita ja palveluja varten
 —
 velvoittamaan vastaajan korvaamaan näistä menettelyistä aiheutuneet oikeudenkäyntikulut ja
 —
 siinä tapauksessa, että väliintulija osallistuu menettelyyn unionin yleisessä tuomioistuimessa, velvoittamaan tämän maksamaan tästä menettelystä aiheutuvat kulut sekä kantajalle SMHV:ssa käydyistä menettelyistä (väitemenettely ja valitusmenettely) aiheutuneet kulut.
 Oikeudelliset perusteet ja pääasialliset perustelut
 Yhteisön tavaramerkin hakija: Vastapuoli valituslautakunnassa
 Haettu yhteisön tavaramerkki: sanamerkki ”GULBENKIAN” luokkiin 4, 33, 35, 36, 37, 41, 42 ja 44 kuuluvia tavaroita ja palveluja varten — yhteisön tavaramerkkihakemus nro 4724647
 Sen tavaramerkki- tai merkkioikeuden haltija, johon väitemenettelyssä on vedottu: Kantaja
 Tavaramerkki- tai merkkioikeus, johon väitemenettelyssä on vedottu: Portugalissa laajalti tunnettu tavaramerkki ”Fundaçaõ Calouste Gulbenkian” seuraaviin aloihin liittyviin tavaroihin ja palveluihin, varten: taide (kuvataiteet ja musiikki), hyväntekeväisyys (terveys ja ihmisen kehitys), tiede (tutkimus ja edistäminen), koulutus (tuki ja kehitys), öljyteollisuuteen liittyvät tekniset palvelut ja järjestelmänhallintapalvelut; toiminimi ”Fundaçaõ Calouste Gulbenkian” seuraavia toimialoja varten: taide (kuvataiteet ja musiikki), hyväntekeväisyys (terveys ja ihmisen kehitys), tiede (tutkimus ja edistäminen), koulutus (tuki ja kehitys), öljyteollisuuteen liittyvät tekniset palvelut ja järjestelmänhallintapalvelut; sanaosat ”Fundaçaõ Calouste Gulbenkian” sisältävät liikemerkit nro 5351 ja 5352 seuraavia tavaroita ja palveluja varten: taide (kuvataiteet ja musiikki), hyväntekeväisyys (terveys ja ihmisen kehitys), tiede (tutkimus ja edistäminen), koulutus (tuki ja kehitys), öljyteollisuuteen liittyvät tekniset palvelut ja järjestelmänhallintapalvelut.
 Väiteosaston ratkaisu: Väitteen osittainen hyväksyminen
 Valituslautakunnan ratkaisu: Väiteosaston päätöksen osittainen kumoaminen ja valituksen hylkääminen muilta osin
 Kanneperusteet: Neuvoston asetuksen N:o 207/2009 8 artiklan 1 kohdan b alakohdan, 8 artiklan 4 kohdan ja 8 artiklan 5 kohdan rikkominen sillä perusteella, että valituslautakunta arvioi virheellisesti useita seikkoja, jotka on otettava huomioon sekaannusvaaran arvioinnissa.


text:
C 204/22 FI Euroopan yhteisöjen virallinen lehti 17.7.1999
 YHTEISÖJEN TUOMIOISTUIMEN MÄÄRÄYS ”Onko asetuksen (ETY) N:o 259/68(1) 79 artiklaa, sellaisena
 kuin asetus on muutettuna, ja jonka mukaan paikallisten
 21 päivänä huhtikuuta 1999, toimihenkilöiden palvelussuhdetta, muun muassa
 yhdistetyissä asiossa C-28/98 ja C-29/98 (Tribunal de a) palvelukseen ottamista ja työsopimuksen irtisanomista
 grande instance de Thionvillen esittämä ennakkoratkaisu- koskevia yksityiskohtaisia sääntöjä,
 pyyntö), Marc Charreire (C-28/98), Jean Hirtsmann
 (C-29/98) vastaan Directeur des services fiscaux de la b) lomia ja virkavapautta,
 Moselle (1)
 c) palkka,
 (Ennakkoratkaisupyynnöt – Tutkimatta jättäminen)
 koskevat edellytykset vahvistetaan kussakin toimielimessä nii-
 (1999/C 204/42) den määräysten ja käytäntöjen mukaisesti, jotka ovat voimassa
 siinä maassa, jossa toimihenkilö hoitaa tehtäviään tulkittava
 siten, että Euroopan yhteisöjen toimielin voi päättää olla
 (Oikeudenkäyntikieli: ranska) soveltamatta kansallista lainsäädäntöä ja soveltaa ainoastaan
 yhteisön säännöksiä, vai onko kansallista lainsäädäntöä joka
 tapauksessa noudatettava, erityisesti jos se on luonteeltaan
 ehdotonta ja pakottavaa.”
 (Väliaikainen käännös: Lopullinen käännös julkaistaan Euroopan
 yhteisöjen tuomioistuimen oikeustapauskokoelmassa)
 Yhdistetyissä asioissa C-28/98 ja C-29/98, jotka Tribunal de (1) 29.2.1968 annettu neuvoston asetus, EYVL L 56, s. 1.
 grande instance de Thionville (Ranska) on saattanut EY:n
 perustamissopimuksen 177 artiklan nojalla yhteisöjen tuo-
 mioistuimen käsiteltäviksi saadakseen tässä kansallisessa tuo-
 mioistuimessa vireillä olevissa asioissa Marc Charreire (C-
 28/98), Jean Hirtsmann (C-29/98) ja Directeur des services
 fiscaux de la Moselle ennakkoratkaisun EY:n perustamissopi-
 muksen 95 artiklan tulkinnasta, yhteisöjen tuomioistuin, toi-
 mien kokoonpanossa: presidentti G. C. Rodrı́guez Iglesias,
 jaostojen puheenjohtajat P. J. G. Kapteyn, J.-P. Puissochet,
 G. Hirsch ja P. Jann sekä tuomarit G. F. Mancini, J. C. Moitinho Euroopan yhteisöjen komission 14.4.1999 Italian tasaval-
 de Almeida, C. Gulmann, J. L. Murray, D. A. O. Edward, taa vastaan nostama kanne
 H. Ragnemalm, L. Sevón ja M. Wathelet (esittelevä tuomari),
 julkisasiamies: N. Fennelly, kirjaaja: R. Grass, on antanut
 21.4.1998 määräyksen, jonka määräysosa on seuraava: (Asia C-127/99)
 Tribunal de grande instance de Thionvillen 21 päivänä maaliskuuta (1999/C 204/44)
 1997 tekemillään päätöksillä esittämät ennakkoratkaisupyynnöt
 jätetään tutkimatta.
 Euroopan yhteisöjen komissio on nostanut Euroopan yhteisö-
 jen tuomioistuimessa 14.4.1999 kanteen Italian tasavaltaa
 (1) EYVL C 94, 28.3.1998. vastaan. Komission asiamiehenä on oikeudellisen yksikön
 virkamies Paolo Stancanelli ja prosessiosoite Luxemburgissa
 on c/o oikeudellisen yksikön virkamies Carlos Gómez de la
 Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
 Kantaja vaatii, että yhteisöjen tuomioistuin:
 Pretura circondariale di Torinon 30.3.1999 tekemällään – toteaa, että koska Italian tasavalta on laiminlyönyt laatia
 päätöksellä esittämä ennakkoratkaisupyyntö asiassa Ro- vesien suojelemisesta maataloudesta peräisin olevien nit-
 berto Vitari vastaan European Training Foundation raattien aiheuttamalta pilaantumiselta 12 päivänä joulu-
 kuuta 1991 annetun neuvoston direktiivin 91/676/ETY (1)
 5 artiklassa tarkoitetun yhden tai useamman toimintaohjel-
 (Asia C-126/99) man, ja koska se on laiminlyönyt toteuttaa täysin ja
 asianmukaisesti direktiivin 6 artiklassa tarkoitetun valvon-
 (1999/C 204/43) nan, ja koska se on laiminlyönyt antaa direktiivin
 10 artiklassa tarkoitetun tiedot sisältävän kertomuksen, se
 on jättänyt noudattamatta sille yhteisön oikeuden mukaan
 Pretura circondariale di Torino on pyytänyt 30.3.1999 te- kuuluvia jäsenyysvelvoitteita,
 kemällään päätöksellä, joka on saapunut Euroopan yhteisöjen
 tuomioistuimeen 14.4.1999, Euroopan yhteisöjen tuomiois-
 tuimelta asiassa Roberto Vitari vastaan European Training – velvoittaa Italian tasavallan korvaamaan oikeudenkäynti-
 Foundation ennakkoratkaisua seuraavaan kysymykseen: kulut.
 ---pagebreak--- 17.7.1999 FI Euroopan yhteisöjen virallinen lehti C 204/23
 Oikeudelliset perusteet ja pääasialliset perustelut Kantaja vaatii, että yhteisöjen tuomioistuin:
 – kumoaa 3.2.1999 tehdyt komission päätökset
 Direktiivin 91/676/ETY 10 artiklan rikko- 99/186/EY (1) ja 99/187/EY(2) Espanjan kuningaskunnan
 minen osalta päätettyjen rahoitusta koskevien korjausten osalta,
 ja
 Italian tasavalta ei ole täyttänyt direktiivin 91/676/ETY 10
 artiklassa nimenomaisesti säädettyä velvollisuutta laatia ja – velvoittaa komission korvaamaan oikeudenkäyntikulut.
 antaa komissiolle liitteessä V tarkoitetut tiedot sisältävä kerto-
 mus 20.12.1991-20.12.1995 väliseltä ajalta, eli direktiivin
 tiedoksi antamista seuraavalta nelivuotiskaudelta.
 Oikeudelliset perusteet ja pääasialliset perustelut
 Direktiivin 91/676/ETY 5 artiklan rikko- Espanjan kuningaskunta riitauttaa
 minen
 – 3.2.1999 tehdyn komission päätöksen, jolla jätetään tietyt
 Direktiivin 5 artiklan 1 kohdan mukaan jäsenvaltioiden on jäsenvaltioiden menot yhteisörahoituksen ulkopuolelle
 laadittava toimintaohjelmia määriteltyjä pilaantumisalttiita (1999/186/EY) ja
 vyöhykkeitä varten kahden vuoden kuluessa ensimmäisestä
 määrittelystä tai yhden vuoden kuluessa kustakin 3 artiklan – 3.2.1999 tehdyn komission päätöksen, joka koskee Euroo-
 4 kohdassa tarkoitetusta myöhemmästä määrittelystä. pan maatalouden ohjausja tukirahaston (EMOTR) tukiosas-
 tosta varainhoitovuonna 1995 rahoitettuja menoja koske-
 Italian viranomaiset eivät ole vielä laatineet yhtä tai useampaa vien jäsenvaltioiden tilien tarkastamista ja hyväksymistä
 toimintaohjelmaa, joka olisi täydellinen, johdonmukainen, (1999/187/EY),
 objektiivinen ja muodostaisi yhden kokonaisuuden, ja jonka
 tarkoituksena olisi saavuttaa neljän vuoden kuluessa direktiivin niiden rahoitusta koskevien korjausten osalta, jotka on tehty
 tavoitteet. Tämä on vastoin 5 artiklan nimenomaista säännöstä. seuraavilla aloilla:
 Direktiivin 91/676/ETY 6 artiklan rikko-
 minen a) Peltokasvit
 – 1 471 393 749 Espanjan pesetaa, mikä vastaa viittä pro-
 Komissio katsoo, että Italian tasavalta on rikkonut myös senttia siitä rahoituksesta, joka myönnettiin Aragónin
 direktiivin 6 artiklassa säädettyä velvollisuutta, koska se ei autonomiselle alueelle ja joka koskee tiettyjä seikkoja,
 ole valvonut täydellisesti ja asianmukaisesti makeiden vesien jotka liittyvät paikalla suoritettaviin tarkastuksiin niiden
 nitraattipitoisuutta, jotta oltaisiin voitu yksilöidä pilaantuneet hakemusten osalta, joita on tehty kyseisen autonomisen
 vedet pilaantumisalttiiden vyöhykkeiden määrittelemiseksi. alueen hallinnoiman pinta-alaperusteisen tuen saamiseksi.
 Tarkastusten vähimmäismäärä, eli viittä prosenttia pinta-
 (1) EYVL L 375, 31.12.1991, s. 1. alatukihakemuksista koskevat tarkastukset, on toteutettava
 komission asetuksen N:o 3887/92 (3) 6 artiklan 3 kohdan
 mukaisesti jäsenvaltion tasolla, eikä paikallistasolla tai
 autonomisen alueen tasolla. Aragónin autonominen alue
 toteutti riittävät tarkastukset yhteisön oikeuden mukaisesti
 ja sekä toteutettujen tarkastusten että tarkastettujen aluei-
 den määrät ylittävät yhteisön vaatimukset. Itse asiassa
 kaiken kaikkiaan 3 024 hakemusta (7,4 prosenttia kaikista
 hakemuksista) tarkastettiin käyttäen samanlaisia perusteita
 Espanjan kuningaskunnan 15.4.1999 Euroopan yhteisöjen kuin kaukohavainnoinnissa (vähintään 80 prosenttia viljel-
 komissiota vastaan nostama kanne lystä alasta kuului tarkastettuun alueeseen). Yhteensä
 11 500 hehtaarin suuruinen alue tarkastettiin (8,7 prosent-
 tia siitä alueesta, jonka osalta hakemuksia tehtiin).
 (Asia C-130/99)
 Väitettyjä huolimattomuutta koskevia tapauksia, jotka to-
 dettiin EMOTR:in tarkastajien suorittamissa paikalla teh-
 (1999/C 204/45) dyissä tarkastuksissa, on tarkasteltava oikeasta näkökul-
 masta.
 Espanjan kuningaskunta on nostanut 15.4.1999 Euroopan
 yhteisöjen tuomioistuimessa kanteen Euroopan yhteisöjen – 215 011 390 Espanjan pesetaa: kyseinen komission
 komissiota vastaan. Kantajan asiamiehenä on Espanjan halli- määräämä lopullinen korjaus perustuu siihen, ettei Espanja
 tuksen edustamisesta Euroopan yhteisöjen tuomioistuimessa toteuttanut tarvittavia toimenpiteitä hallinnollisten tarkas-
 vastaavan oikeudellisen osaston valtionasiamies Mónica tusten tai paikalla tehtävien tarkastusten osalta tarkastaak-
 López-Monı́s Gallego, prosessiosoite Luxemburgissa Espanjan seen ilmoitettujen arvioitujen satojen ja toteutuneiden
 suurlähetystö, 4-6 boulevard E. Servais. satojen oikeellisuuden.


text:
 30.11.2013
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 352/6
 Zahtjev za prethodnu odluku koji je uputio Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena (Španjolska) 10. rujna 2013. — Caixabank SA protiv Alberta Galána Lune i Dominga Galána Lune
 (Predmet C-487/13)
 2013/C 352/11
 Jezik postupka: španjolski
 Sud koji je uputio zahtjev
 Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena
 Stranke u glavnom postupku
 Tužitelj: Caixabank SA
 Tuženici: Alberto Galán Luna i Domingo Galán Luna
 Prethodna pitanja
 1.
 Treba li nacionalni sudac, u skladu s Direktivom Vijeća 93/13/EEZ (1) od 5. travnja 1993. o nepoštenim uvjetima u potrošačkim ugovorima, osobito s člankom 6. stavkom 1. Direktive, kada utvrdi postojanje nepoštenog uvjeta koji se odnosi na zatezne kamate kod hipotekarnih zajmova, a s ciljem da zajamči zaštitu potrošača i korisnika u skladu s načelima ekvivalentnosti i djelotvornosti, proglasiti taj uvjet ništavim i neobvezujućim ili, suprotno tome, treba ublažiti uvjet u pogledu kamata, nalažući vjerovniku koji traži izvršenje ili zajmodavcu da ponovno obračuna kamate?
 2.
 Ne predstavlja li druga prijelazna odredba zakona 1/2013 od 14. svibnja 2013. jasno ograničenje zaštite interesa potrošača time što implicitno nameće tijelu sudbene vlasti obvezu da ublaži uvjet zatezne kamate koji se može ocijeniti nepoštenim, ponovno obračunavajući ugovorene kamate i održavajući na snazi nepoštenu ugovornu odredbu, umjesto da proglasi uvjet ništavim i neobvezujućim za potrošača?
 3.
 Krši li druga prijelazna odredba zakona 1/2013 od 14. svibnja 2013. Direktivu Vijeća 93/13/EEZ od 5. travnja 1993. o nepoštenim uvjetima u potrošačkim ugovorima, osobito članak 6. stavak 1. navedene direktive, time što onemogućava primjenu načela ekvivalentnosti i djelotvornosti u području zaštite potrošača i izbjegava primjenu sankcije ništavosti i neobveznosti uvjetâ zateznih kamata koji se mogu ocijeniti nepoštenima, a koji su ugovoreni prilikom sklapanja hipotekarnih zajmova prije stupanja na snagu zakona 1/2013 od 14. svibnja 2013.?
 (1) (SL L 95, str. 29) (SL, posebno izdanje na hrvatskom jeziku, poglavlje 15., svezak 12., str. 24.)


text:
3. srpnja (3.7.) 184. je dan godine po gregorijanskom kalendaru (185. u prijestupnoj godini).
 Do kraja godine ima još 181 dan.
 Događaji
 938. – Za francuskog kralja okrunjen je Hugo Capet.
 1035. – Vilim I. Osvajač postaje Vojvoda Normana.
 1608. – Samuel de Champlain utemeljio grad Québec.
 1844. – Ubijen posljednji par velikih njorki.
 1863. – Završena bitka kod Gettysburga.
 1890. – Idaho proglašen 43. saveznom državom SAD-a.
 1944. – Crvena armija ušla je u Minsk, što Bjelorusija slavi kao Dan neovisnosti.
 1952. – Prvo putovanje SS United Statesa.
 1988. – Mornarica SAD-a navođenim projektilom oborila je iranski putnički zrakoplov iznad Hormuškog tjesnaca.
 1996. – Kamen iz Sconea vraćen u Škotsku.
 2007. – Izašao posljednji album Velvet Revolvera.
 2013. – Egipatska vojska u državnom udaru svrgnula predsjednika Mohameda Mursija.
 Blagdani i spomendani
 Dan milosrđa
 sv. Toma Apostol
 Imendani
 Izvori
 003


text:
 25.8.2007
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 199/44
 Talan väckt den 29 juni 2007 – ITT Manufacturing Enterprises mot harmoniseringsbyrån – ITT Trademark & Trade (I.T.T)
 (Mål T-231/07)
 (2007/C 199/83)
 Ansökan är avfattad på engelska
 Parter
 Sökande: ITT Manufacturing Enterprises Inc. (Wilmington, Förenta staterna) (ombud: F. Delord, solicitor)
 Svarande: Byrån för harmonisering inom den inre marknaden (varumärken, mönster och modeller)
 Motpart vid överklagandenämnden: ITT Trademark & Trade GmbH (München, Tyskland)
 Sökandens yrkanden
 Sökanden yrkar att förstainstansrätten skall
 —
 ogiltigförklara det angripna beslutet, fastställa beslut nr 565/2005 och förplikta svaranden att ersätta sökandens rättegångskostnader, eller alternativt,
 —
 ändra det angripna beslutet, fastställa beslut nr 565/2005 och förplikta svaranden att ersätta sökandens rättegångskostnader.
 Grunder och huvudargument
 Sökande av gemenskapsvarumärke: ITT Trademark & Trade GmbH
 Sökt gemenskapsvarumärke: Gemenskapsordmärket ”ITT” för varor och tjänster i klasserna 7, 9 och 11 – ansökan nr 1 152 339
 Innehavare av det varumärke eller kännetecken som åberopats som hinder för registrering i invändningsförfarandet: ITT Manufacturing Enterprises Inc.
 Varumärke eller kännetecken som åberopats som hinder för registrering: Det nationella figurmärket och oregistrerade välkända varumärken som används vid handel inom gemenskapen och som innehåller eller består av ordelementet ”ITT” för varor och tjänster i ett stort antal klasser
 Invändningsenhetens beslut: Biföll invändningen i dess helhet
 Överklagandenämndens beslut: Avslog invändningen
 Grunder: Sökanden bestrider nämndens bedömning att invändningsenheten grundat sitt beslut på ett felaktigt varumärke.


type: contracts

text:
 Tähtis õiguslik teade
 |
 42000A0922(04)
 Euroopa Liidu Teataja L 239 , 22/09/2000 Lk 0069 - 0075
 Leping Hispaania Kuningriigi Ühinemise Kohta19. juunil 1990. aastal Schengenis allakirjutatud konventsiooniga, millega rakendatakse 14. juuni 1985. aasta Schengeni lepingut Beneluxi Majandusliidu riikide, Saksamaa Liitvabariigi ja Prantsuse Vabariigi valitsuste vahel nende ühispiiridel kontrolli järkjärgulise kaotamise kohta ja millega Itaalia Vabariik ühines 27. novembril 1990. aastal Pariisis allakirjutatud lepingu sõlmimise teelBELGIA KUNINGRIIK, SAKSAMAA LIITVABARIIK, PRANTSUSE VABARIIK, LUKSEMBURGI SUURHERTSOGIRIIK ja MADALMAADE KUNINGRIIK kui 19. juunil 1990. aastal Schengenis allakirjutatud konventsiooni, millega rakendatakse 14. juuni 1985. aasta Schengeni lepingut Beneluxi Majandusliidu riikide, Saksamaa Liitvabariigi ja Prantsuse Vabariigi valitsuste vahel nende ühispiiridel kontrolli järkjärgulise kaotamise kohta (edaspidi "1990. aasta konventsioon"), osalisriigid ning Itaalia Vabariik, kes ühines selle konventsiooniga 27. novembril 1990. aastal Pariisis allakirjutatud lepingu sõlmimise teel,ja HISPAANIA KUNINGRIIK,võttes arvesse kahekümne viiendal juunil tuhande üheksasaja üheksakümne esimesel aastal Bonnis allakirjutatud protokolli Hispaania Kuningriigi valitsuse ühinemise kohta 14. juuni 1985. aasta Schengeni lepinguga Beneluxi Majandusliidu riikide, Saksamaa Liitvabariigi ja Prantsuse Vabariigi valitsuste vahel nende ühispiiridel kontrolli järkjärgulise kaotamise kohta, mida on muudetud 27. novembril 1990. aastal Pariisis allakirjutatud protokolliga Itaalia Vabariigi valitsuse ühinemise kohta selle lepinguga,tuginedes 1990. aasta konventsiooni artiklile 140,ON KOKKU LEPPINUD JÄRGMISES:Artikkel 1Hispaania Kuningriik ühineb käesoleva lepingu sõlmimise teel 1990. aasta konventsiooniga.Artikkel 21. 1990. aasta konventsiooni artikli 40 lõikes 4 osutatud ametnikud Hispaania Kuningriigis on: Cuerpo Nacional de Policía (rahvuspolitsei) ja Cuerpo de la Guardia Civil ametnikud seoses oma kriminaalpolitseiliste ülesannetega, samuti tolliameti ametnikud 1990. aasta konventsiooni artikli 40 lõikes 6 osutatud vastavasisulistes kahepoolsetes kokkulepetes sätestatud tingimustel seoses oma volitustega narkootiliste ja psühhotroopsete ainete salakaubaveo, relvade ja lõhkeainete salakaubaveo ning mürgiste ja ohtlike jäätmete illegaalse veo puhul.2. 1990. aasta konventsiooni artikli 40 lõikes 5 osutatud asutus Hispaania Vabariigis on Dirección General de la Policía (politsei peadirektoraat).Artikkel 31. 1990. aasta konventsiooni artikli 41 lõikes 7 osutatud ametnikud Hispaania Kuningriigis on: Cuerpo Nacional de Policía ja Cuerpo de la Guardia Civil ametnikud seoses oma kriminaalpolitseiliste ülesannetega, samuti tolliameti ametnikud 1990. aasta konventsiooni artikli 41 lõikes 10 osutatud vastavasisulistes kahepoolsetes kokkulepetes sätestatud tingimustel seoses oma volitustega narkootiliste ja psühhotroopsete ainete salakaubaveo, relvade ja lõhkeainete salakaubaveo ning mürgiste ja ohtlike jäätmete illegaalse veo puhul.2. Käesoleva lepingu allakirjutamisel esitab nii Prantsuse Vabariigi valitsus kui ka Hispaania Kuningriigi valitsus kumbki deklaratsiooni, milles määratleb 1990. aasta konventsiooni artikli 41 lõigete 2, 3 ja 4 alusel menetluse jälitustegevuse rakendamiseks oma territooriumil.3. Käesoleva lepingu allakirjutamisel esitab Hispaania Kuningriigi valitsus Portugali Vabariigi valitsusele deklaratsiooni, milles määratleb 1990. aasta konventsiooni artikli 41 lõigete 2, 3 ja 4 alusel menetluse jälitustegevuse rakendamiseks Hispaania territooriumil.Artikkel 41990. aasta konventsiooni artikli 65 lõikes 2 osutatud pädev ministeerium Hispaania Kuningriigis on justiitsministeerium.Artikkel 51. Käesolev konventsioon kuulub ratifitseerimisele, vastuvõtmisele või kinnitamisele. Ratifitseerimis-, vastuvõtmis- või kinnitamiskirjad antakse hoiule Luksemburgi Suurhertsogiriigi valitsuse arhiivi ja see valitsus teatab hoiuleandmisest kõikidele lepinguosalistele.2. Käesolev leping jõustub kõigi viie 1990. aasta konventsioonile allakirjutanud riigi ja Hispaania Kuningriigi ratifitseerimis-, vastuvõtmis- või kinnitamiskirjade hoiuleandmisele järgneva teise kuu esimesel päeval ja kõige varem päeval, mil jõustub 1990. aasta konventsioon. Itaalia Vabariigi suhtes jõustub käesolev leping Itaalia Vabariigi ratifitseerimis-, vastuvõtmis- või kinnitamiskirja hoiuleandmisele järgneva teise kuu esimesel päeval ja kõige varem päeval, mil käesolev leping jõustub lepinguosaliste suhtes.3. Luksemburgi Suurhertsogiriigi valitsus teatab kõikidele lepinguosalistele jõustumise kuupäeva.Artikkel 61. Luksemburgi Suurhertsogiriigi valitsus edastab Hispaania Kuningriigi valitsusele 1990. aasta konventsiooni tõestatud koopia hollandi, prantsuse ja saksa keeles.2. 1990. aasta konventsiooni hispaaniakeelne tekst on lisatud käesolevale lepingule ning on 1990. aasta konventsiooni hollandi, itaalia, prantsuse ja saksa keeles koostatud tekstidega võrdsetel tingimustel autentne.Selle kinnituseks on täievolilised esindajad käesolevale lepingule alla kirjutanud.Koostatud tuhande üheksasaja üheksakümne esimese aasta juunikuu kahekümne viiendal päeval Bonnis ühes eksemplaris hispaania, hollandi, itaalia, prantsuse ja saksa keeles, kusjuures kõik viis teksti on võrdselt autentsed, mis antakse hoiule Luksemburgi Suurhertsogiriigi valitsuse arhiivi ja see valitsus edastab tõestatud koopia igale lepinguosalisele.Belgia Kuningriigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++Saksamaa Liitvabariigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++Hispaania Kuningriigi nimel+++++ TIFF +++++Prantsuse Vabariigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++Itaalia Vabariigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++Luksemburgi Suurhertsogiriigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++Madalmaade Kuningriigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------LõppaktI. Hispaania Kuningriigi 19. juunil 1990. aastal Schengenis allakirjutatud konventsiooniga, millega rakendatakse 14. juuni 1985. aasta Schengeni lepingut Beneluxi Majandusliidu riikide, Saksamaa Liitvabariigi ja Prantsuse Vabariigi valitsuste vahel nende ühispiiridel kontrolli järkjärgulise kaotamise kohta ja millega Itaalia Vabariik ühines 27. novembril 1990 Pariisis allakirjutatud lepingu sõlmimise teel, ühinemise lepingu allakirjutamisel on Hispaania Kuningriik kirjutanud alla lõppaktile, protokollile ning ministrite ja riigisekretäride ühisdeklaratsioonile, mis kirjutati alla 1990. aasta konventsiooniga ühel ajal.Hispaania Vabariik on kirjutanud alla nendes sisalduvatele ühisdeklaratsioonidele ning võtnud arvesse nendes sisalduvad ühepoolsed deklaratsioonid.Luksemburgi Suurhertsogiriigi valitsus edastab Hispaania Kuningriigi valitsusele 1990. aasta konventsiooniga ühel ajal allakirjutatud lõppakti, protokolli ning ministrite ja riigisekretäride ühisdeklaratsiooni tõestatud koopia hollandi, itaalia, prantsuse ja saksa keeles.1990. aasta konventsiooniga ühel ajal allakirjutatud lõppakti, protokolli ning ministrite ja riigisekretäride ühisdeklaratsiooni hispaaniakeelsed tekstid on lisatud käesolevale lõppaktile ning nad on hollandi, itaalia, prantsuse ja saksa keeles koostatud tekstidega võrdsetel tingimustel autentsed.II. Hispaania Kuningriigi 19. juunil 1990. aastal Schengenis allakirjutatud konventsiooniga, millega rakendatakse 14. juuni 1985. aasta Schengeni lepingut Beneluxi Majandusliidu riikide, Saksamaa Liitvabariigi ja Prantsuse Vabariigi valitsuste vahel nende ühispiiridel kontrolli järkjärgulise kaotamise kohta ja millega Itaalia Vabariik ühines 27. novembril 1990 Pariisis allakirjutatud lepingu sõlmimise teel, ühinemise lepingu allakirjutamisel on lepinguosalised võtnud vastu järgmised deklaratsioonid.1. Ühisdeklaratsioon ühinemislepingu artikli 5 kohtaAllakirjutanud riigid teavitavad enne ühinemislepingu jõustumist üksteist kõigist asjaoludest, mis on olulised 1990. aasta konventsiooniga reguleeritavate küsimuste ja käesoleva ühinemislepingu jõustumise puhul.Käesolev ühinemisleping jõustub kõigi viie 1990. aasta konventsioonile allakirjutanud riigi ja Hispaania Kuningriigi suhtes alles siis, kui 1990. aasta konventsiooni rakendamise tingimused on kõigis kuues riigis täidetud ning kui kontroll nende välispiiridel on tõhus. Itaalia Vabariigi suhtes jõustub käesolev ühinemisleping alles siis, kui 1990. aasta konventsiooni rakendamise tingimused on ühinemislepingule allakirjutanud riikides täidetud ning kui kontroll nende välispiiridel on tõhus.2. Ühisdeklaratsioon 1990. aasta konventsiooni artikli 9 lõike 2 kohtaLepinguosalised täpsustavad, et Hispaania Kuningriigi 1990. aasta konventsiooniga ühinemise lepingu allakirjutamisel käsitletakse 1990. aasta konventsiooni artikli 9 lõikes 2 osutatud ühist viisakorda selle ühise korrana, mida kõnealusele konventsioonile allakirjutanud riigid kohaldavad alates 19. juunist 1990.Lepinguosalised märgivad, et Hispaania Kuningriigi valitsus kohustub hiljemalt käesoleva lepingu jõustumise ajaks rakendama ühise viisakorra juhtudel, mida viimati arutati 1990. aasta konventsiooniga ühinemise läbirääkimistel.3. Ühisdeklaratsioon isikuandmete kaitse kohtaLepinguosalised märgivad, et Hispaania Kuningriigi valitsus kohustub võtma enne 1990. aasta konventsiooniga ühinemise lepingu ratifitseerimist kõik vajalikud meetmed tagamaks, et Hispaania õigust täiendatakse kooskõlas Euroopa Nõukogu 28. jaanuari 1981. aasta konventsiooniga üksikisikute kaitse kohta isikuandmete automatiseeritud töötlemisel ningsamuti Euroopa Nõukogu ministrite komitee 17. septembri 1987. aasta soovitusega R(87)15, mis reguleerib isikuandmete kasutamist politsei valdkonnas, et nii oleks tagatud 1990. aasta konventsiooni artiklite 117 ja 126 sätete ning sama konventsiooni muude isikuandmete kaitset käsitlevate sätete täielik kohaldamine, mille eesmärk on saavutada nende sätetega kooskõlas olev isikuandmete kaitstuse tase.III. Lepinguosalised on võtnud arvesse järgmised Hispaania Kuningriigi deklaratsioonid.1. Deklaratsioon Ceuta ja Melilla linna kohta:a) Ceuta ja Melilla linnast Euroopa Majandusühenduse tolliterritooriumile sisenevate kaupade ja reisijate jooksvat kontrolli tehakse edasi kooskõlas Hispaania Euroopa ühendustega ühinemise akti protokolli nr 2 sätetega.b) Ceuta ja Melilla linna ning Maroko Tétouani ja Nadori provintsi omavahelisele piirikaubandusele kehtestatud viisavabaduse erikord jääb jõusse.c) Maroko kodanikud, kelle elukoht ei ole Tétouani või Nadori provintsis ja kes soovivad siseneda üksnes Ceuta ja Melilla linna territooriumile, on kohustatud täitma viisanõuet. Nende viisade kehtivus piirdub üksnes nende kahe linnaga ning need võivad olla mitmekordsed ("visado limitado múltiple") vastavalt 1990. aasta konventsiooni artikli 10 lõike 3 ning artikli 11 lõike 1 punkti a sätetele.d) Selle korra kohaldamisel võetakse arvesse teiste lepinguosaliste huve.e) Vastavalt oma siseriiklikule õigusele ja selleks, et kontrollida, kas reisijad täidavad jätkuvalt 1990. aasta konventsiooni artiklis 5 sätestatud tingimusi, mil neil on välispiiril passikontrolli läbimisel lubatud siseneda Hispaania territooriumile, säilitab Hispaania (isikusamasuse ja dokumentide) kontrolli Ceutast ja Melillast lähtuvatel mere- ja õhuühendustel, mis suunduvad edasi üksnes Hispaania territooriumile.Samal põhjusel säilitab Hispaania kontrolli Ceuta ja Melilla linnaest konventsiooni teistesse osalisriikidesse lähtuvatel sisemaalendudel ja korralistel praamiühendustel.2. Deklaratsioon vastastikuse õigusabi andmist kriminaalasjades käsitleva Euroopa konventsiooni ja isikute väljaandmist käsitleva Euroopa konventsiooni kohaldamise kohtaHispaania Kuningriik kohustub hoiduma tuginemast reservatsioonidele ja deklaratsioonidele, mille ta on teinud isikute väljaandmist käsitleva 13. detsembri 1957. aasta Euroopa konventsiooni ning vastastikust õigusabi kriminaalasjades käsitleva 20. aprilli 1959. aasta Euroopa konventsiooni ratifitseerimisel, kuivõrd need reservatsioonid ja deklaratsioonid ei ühti 1990. aasta konventsiooni eesmärkidega.3. Deklaratsioon 1990. aasta konventsiooni artikli 121 kohtaHispaania Kuningriigi valitsus deklareerib, et kohaldab 1990. aasta konventsiooni artiklis 121 osutatud fütosanitaarkontrolli ja nõuete lihtsustust (välja arvatud värskete tsitrusviljade ja palmide suhtes) alates 1990. aasta konventsiooniga ühinemise lepingu allakirjutamise päevast.Hispaania Kuningriigi valitsus deklareerib, et viib enne 1 jaanuari 1992 läbi värsketele tsitrusviljadele ja palmidele kahjulike organismide riskianalüüsi, millega ta võib siis, kui see analüüs näitab kahjulike organismide sissetoomise või leviku ohtu, põhjendada 1990. aasta konventsiooni artikli 121 lõikega 2 ettenähtud erandi tegemist pärast Hispaania Kuningriigi kõnealuse ühinemislepingu jõustumist.4. Deklaratsioon Portugali Vabariigi 1990. aasta konventsiooniga ühinemise lepingu kohtaKäesolevale lepingule alla kirjutades võtab Hispaania Kuningriik arvesse Portugali Vabariigi 1990. aasta konventsiooniga ühinemise lepingu ning sellega seotud lõppakti ja deklaratsiooni sisu.Koostatud tuhande üheksasaja üheksakümne esimese aasta juunikuu kahekümne viiendal päeval Bonnis ühes eksemplaris hispaania, hollandi, itaalia, prantsuse ja saksa keeles, kusjuures kõik viis teksti on võrdselt autentsed, mis antakse hoiule Luksemburgi Suurhertsogiriigi valitsuse arhiivi ja see valitsus edastab tõestatud koopia igale lepinguosalisele.Belgia Kuningriigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++Saksamaa Liitvabariigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++Hispaania Kuningriigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++Prantsuse Vabariigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++Itaalia Vabariigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++Luksemburgi Suurhertsogiriigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++Madalmaade Kuningriigi valitsuse nimel+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------Ministrite ja Riigisekretäride DeklaratsioonBelgia Kuningriigi, Saksamaa Liitvabariigi, Prantsuse Vabariigi, Itaalia Vabariigi, Luksemburgi Suurhertsogiriigi ja Madalmaade Kuningriigi valitsus kirjutasid tuhande üheksasaja üheksakümne esimese aasta juunikuu kahekümne viiendal päeval Bonnis alla lepingule Hispaania Kuningriigi ühinemise kohta 19. juunil 1990. aastal Schengenis allakirjutatud konventsiooniga, millega rakendatakse 14. juuni 1985. aasta Schengeni lepingut Beneluxi Majandusliidu riikide, Saksamaa Liitvabariigi ja Prantsuse Vabariigi valitsuste vahel nende ühispiiridel kontrolli järkjärgulise kaotamise kohta ja millega Itaalia Vabariik ühines 27. novembril 1990 Pariisis allakirjutatud lepingu sõlmimise teel.Nad märkisid, et Hispaania Kuningriigi valitsuse esindaja avaldas toetust deklaratsioonile, mille võtsid vastu 19. juunil 1990 Schengenis kohtunud Belgia Kuningriiki, Saksamaa Liitvabariiki, Prantsuse Vabariiki, Luksemburgi Suurhertsogiriiki ja Madalmaade Kuningriiki esindanud ministrid ja riigisekretärid, ning otsusele, mis kinnitati samal päeval, kui kirjutati alla konventsioon, millega rakendatakse Schengeni lepingut, millisele deklaratsioonile ja otsusele on toetust avaldanud ka Itaalia Vabariigi valitsus.--------------------------------------------------


type: other

text:
348/2019 Z. z. Vyhláška Ministerstva dopravy a výstavby Slovenskej republiky, ktorou sa mení a dopĺňa vyhláška Mini... | Aktuálne znenie
 Vyhláška č. 348/2019 Z. z.Vyhláška Ministerstva dopravy a výstavby Slovenskej republiky, ktorou sa mení a dopĺňa vyhláška Ministerstva dopravy, výstavby a regionálneho rozvoja Slovenskej republiky č. 284/2013 Z. z. o podrobnostiach o výške poskytovanej podpory zo Štátneho fondu rozvoja bývania, o všeobecných podmienkach poskytnutia podpory a o obsahu žiadosti v znení neskorších predpisov
 „(5) Ak bolo rozhodnuté o poskytnutí dotácie na rozvoj bývania podľa osobitného predpisu,1a) suma poskytnutého úveru na obstaranie nájomného bytu podľa odseku 4 písm. a) nemôže byť vyššia ako rozdiel medzi obstarávacou cenou nájomného bytu a výškou dotácie poskytnutej podľa osobitného predpisu.1a)“.
 e) garážové stojisko vo výške 90 % obstarávacej ceny, najviac 6 000 eur na nájomný byt.“.
 10. V § 2 sa za odsek 21 vkladá nový odsek 22, ktorý znie:
 „(22) Ak bolo rozhodnuté o poskytnutí dotácie na rozvoj bývania podľa osobitného predpisu,1a) suma poskytnutého úveru na obstaranie jednotlivých druhov technickej vybavenosti podmieňujúcej výstavbu a užívanie nájomných bytov podľa odseku 21 nemôže byť vyššia ako rozdiel medzi obstarávacou cenou jednotlivých druhov technickej vybavenosti a výškou dotácie poskytnutej podľa osobitného predpisu.1a)“.
 11. V § 2 odsek 23 znie:
 „(23) Na kúpu pozemku podľa § 6 ods. 1 písm. g) zákona možno poskytnúť úver najdlhšie na 20 rokov s ročnou úrokovou sadzbou vo výške 1 % vo výške 100 % obstarávacej ceny, najviac 10 000 eur na
 b) ubytovaciu bunku žiadateľovi podľa § 7 ods. 1 písm. b), c) a g) zákona.“.
 12. § 2 sa dopĺňa odsekom 24, ktorý znie:
 „(24) Na obstaranie ubytovacieho domu podľa § 6 ods. 1 písm. h) zákona možno poskytnúť žiadateľovi podľa § 7 ods. 1 písm. b), c) a g) zákona úver vo výške 95 % obstarávacej ceny, najviac 1 000 eur na 1 m2 podlahovej plochy ubytovacej bunky, najdlhšie na 30 rokov s ročnou úrokovou sadzbou vo výške 1 %.“.
 13. V § 3 ods. 1 sa vypúšťajú písmená c) a d).
 14. V § 5 ods. 5 písm. e) sa slová „ods. 10“ nahrádzajú slovami „ods. 12“.
 15. V § 5 ods. 5 písmeno f) znie:
 „f) súhlas s prijatím záväzku dodržania podmienok podľa
 2. § 14c ods. 1 písm. c) a d) zákona, ak ide o účel podľa § 6 ods. 1 písm. h) zákona.“.
 16. V § 6 ods. 1 písm. e) sa číslo „9“ nahrádza číslom „11“.
 17. V § 6 ods. 1 sa za písmeno g) vkladá nové písmeno h), ktoré znie:
 „h) počet ubytovacích buniek, ak ide o účely podľa § 6 ods. 1 písm. f), g) a h) zákona,“.
 18. V § 6 ods. 2 písm. a) sa za slová „písm. f) prvého bodu“ vkladá čiarka a slová „písm. h) prvého bodu“ a slová „ods. 16“ sa nahrádzajú slovami „ods. 17“.
 19. V § 6 ods. 2 písm. b) sa za slovami „písm. b) druhého bodu“ slovo „a“ nahrádza čiarkou a za slová „písm. f) druhého bodu“ sa vkladajú slová „a písm. h) druhého bodu“.
 20. V § 6 ods. 2 písmeno e) znie:
 „e) doklad o počte
 2. ubytovacích buniek s uvedením podlahovej plochy jednotlivých ubytovacích buniek, ak ide o účel podľa § 6 ods. 1 písm. h) zákona,“.
 21. V § 6 ods. 2 písm. f) sa slová „ods. 22“ nahrádzajú slovami „ods. 23“.
 22. V § 6 ods. 2 písm. i) treťom bode sa slová „ods. 16“ nahrádzajú slovami „ods. 17“ a na konci sa pripájajú tieto slová: „alebo projektové energetické hodnotenie ubytovacieho domu, ak ide o účel podľa § 6 ods. 1 písm. h) prvého bodu zákona,“.
 23. V § 6 ods. 2 písm. j) sa slová „ods. 19“ nahrádzajú slovami „ods. 20“.
 24. V § 6 ods. 2 písm. k) sa slovo „a“ nahrádza čiarkou a za slová „písm. b) druhého bodu“ sa vkladajú slová „a písm. h) druhého bodu“.
 25. V § 6 ods. 2 písm. w) sa za slovo „žiadateľa“ vkladajú slová „podľa § 7 ods. 1 písm. b), c) a f) zákona“.
 26. V § 8 písm. b) a c) sa slová „ods. 16“ nahrádzajú slovami „ods. 17“ a slová „ods. 5“ sa nahrádzajú slovami „ods. 7“.


text:
 8.5.2014
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 C 138/31
 Recours introduit le 10 janvier 2014 par l’Autorité de surveillance AELE contre l’Islande
 (Affaire E-2/14)
 (2014/C 138/08)
 L’Autorité de surveillance AELE, représentée par MM. Xavier Lewis et Markus Schneider, en qualité d’agents, Rue Belliard 35, 1040 Bruxelles, Belgique, a introduit, le 10 janvier 2014, un recours contre l’Islande devant la Cour AELE.
 L’Autorité de surveillance AELE demande à ce qu’il plaise à la Cour AELE:
 1)
 de déclarer que, en ne prenant pas ou en ne communiquant pas immédiatement à l’Autorité de surveillance AELE, dans les délais prescrits, toutes les mesures nécessaires à la mise en œuvre de l’acte visé à l’annexe XIII, point 56v, de l’accord sur l’Espace économique européen (ci-après l’«accord EEE») (directive 2005/35/CE du Parlement européen et du Conseil du 7 septembre 2005 relative à la pollution causée par les navires et à l’introduction de sanctions en cas d’infractions), tel qu’il a été adapté à l’accord EEE par le protocole 1 de celui-ci et par la décision du Comité mixte no 65/2009 du 29 mai 2009, l’Islande a manqué aux obligations qui lui incombent en vertu dudit acte et de l’article 7 de l’accord EEE;
 2)
 de condamner l’Islande aux dépens de l’instance.
 Contexte factuel et juridique et moyens de droit invoqués
 —
 Le présent recours formé par l’Autorité de surveillance AELE porte sur le fait que l’Islande ne s’est pas conformée, au plus tard le 12 août 2013, à un avis motivé qui lui a été adressé par l’Autorité de surveillance AELE le 12 juin 2013 au sujet de la non-transposition en droit national de la directive 2005/35/CE du Parlement européen et du Conseil du 7 septembre 2005 relative à la pollution causée par les navires et à l’introduction de sanctions en cas d’infractions (ci-après l’«acte»), visée à l’annexe XIII, point 56v, de l’accord EEE et adapté à l’accord EEE par le protocole 1 de celui-ci et par la décision du Comité mixte no 65/2009 du 29 mai 2009.
 —
 L’Autorité de surveillance AELE fait valoir que l’Islande a manqué aux obligations qui lui incombent en vertu de l’article 16 de l’acte, tel qu’adapté, et de l’article 7 de l’accord EEE en ne prenant pas ou en ne lui communiquant pas, dans les délais prescrits, les mesures nécessaires à la mise en œuvre de l’acte.


text:
 8.11.2012
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 309/4
 BESLUIT VAN HET GEMENGD COMITÉ VAN DE EER
 Nr. 126/2012
 van 13 juli 2012
 tot wijziging van bijlage II (Technische voorschriften, normen, keuring en certificatie) bij de EER-overeenkomst
 HET GEMENGD COMITÉ VAN DE EER,
 Gezien de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, gewijzigd bij het Protocol tot aanpassing van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, hierna „de Overeenkomst” genoemd, en met name artikel 98,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 Verordening (EG) nr. 764/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 tot vaststelling van procedures voor de toepassing van bepaalde nationale technische voorschriften op goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, en tot intrekking van Beschikking nr. 3052/95/EG (1) moet in de Overeenkomst worden opgenomen.
 (2)
 Verordening (EG) nr. 765/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 tot vaststelling van de eisen inzake accreditatie en markttoezicht betreffende het verhandelen van producten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 339/93 (2) moet in de Overeenkomst worden opgenomen.
 (3)
 Besluit nr. 768/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 betreffende een gemeenschappelijk kader voor het verhandelen van producten en tot intrekking van Besluit 93/465/EEG van de Raad (3) moet in de Overeenkomst worden opgenomen.
 (4)
 Besluit nr. 768/2008/EG stelt gemeenschappelijke beginselen en referentiebepalingen vast voor toekomstige wetgeving tot harmonisatie van de voorwaarden voor het verhandelen van producten en vormt een referentietekst voor de bestaande wetgeving op dit gebied.
 (5)
 De in de Overeenkomst opgenomen Beschikking nr. 3052/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 1995 tot vaststelling van een procedure voor uitwisseling van informatie over nationale maatregelen waarbij wordt afgeweken van het beginsel van het vrije verkeer van goederen binnen de Gemeenschap (4) wordt bij Verordening (EG) nr. 764/2008 ingetrokken en moet derhalve uit de Overeenkomst worden geschrapt.
 (6)
 De in de Overeenkomst opgenomen Verordening (EEG) nr. 339/93 van de Raad van 8 februari 1993 betreffende controles op de overeenstemming van uit derde landen ingevoerde producten met de op het gebied van de productveiligheid toepasselijke voorschriften (5) wordt bij Verordening (EG) nr. 765/2008 ingetrokken en moet derhalve uit de Overeenkomst worden geschrapt.
 (7)
 Het in de Overeenkomst opgenomen Besluit 93/465/EEG van de Raad van 22 juli 1993 betreffende de modules voor de verschillende fasen van de overeenstemmingsbeoordelingsprocedures en de voorschriften inzake het aanbrengen en het gebruik van de CE-markering van overeenstemming (6) wordt bij Besluit nr. 768/2008/EG ingetrokken en moet derhalve uit de Overeenkomst worden geschrapt.
 (8)
 Bijlage II bij de EER-overeenkomst moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd,
 BESLUIT:
 Artikel 1
 Hoofdstuk XIX van bijlage II bij de Overeenkomst wordt als volgt gewijzigd:
 1)
 De tekst van punt 3b (Verordening (EEG) nr. 339/93 van de Raad) wordt vervangen door:
 „32008 R 0765: Verordening (EG) nr. 765/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 tot vaststelling van de eisen inzake accreditatie en markttoezicht betreffende het verhandelen van producten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 339/93 (PB L 218 van 13.8.2008, blz. 30).
 De bepalingen van de verordening worden voor de toepassing van deze Overeenkomst als volgt aangepast:
 a)
 Aan het einde van artikel 4, lid 2, wordt het volgende toegevoegd:
 „Liechtenstein kan eveneens een beroep doen op de nationale accreditatie-instantie van Zwitserland voor de productsectoren die vallen onder de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake wederzijdse erkenning van de overeenstemmingsbeoordeling en waarvoor de eisen van de Europese Gemeenschap en Zwitserland gelijkwaardig worden geacht op grond van artikel 1, leden 2 en 3, van die overeenkomst.”,
 b)
 Producten die vanuit Liechtenstein naar de andere overeenkomstsluitende partijen worden uitgevoerd, kunnen worden onderworpen aan grenscontroles overeenkomstig de artikelen 27 tot 29.”.
 2)
 De tekst van punt 3d (Besluit 93/465/EEG van de Raad) wordt vervangen door:
 „32008 D 0768: Besluit nr. 768/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 betreffende een gemeenschappelijk kader voor het verhandelen van producten en tot intrekking van Besluit 93/465/EEG van de Raad (PB L 218 van 13.8.2008, blz. 82).”.
 3)
 De tekst van punt 3f (Beschikking nr. 3052/95/EG van het Europees Parlement en de Raad) wordt vervangen door:
 „32008 R 0764: Verordening (EG) nr. 764/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 tot vaststelling van procedures voor de toepassing van bepaalde nationale technische voorschriften op goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, en tot intrekking van Beschikking nr. 3052/95/EG (PB L 218 van 13.8.2008, blz. 21).
 De bepalingen van de verordening worden voor de toepassing van deze Overeenkomst als volgt aangepast:
 De verordening is alleen van toepassing op producten die vallen onder artikel 8, lid 3, van de Overeenkomst.
 De verordening is niet van toepassing op Liechtenstein voor producten die vallen onder bijlage I, hoofdstukken XII en XXVII van bijlage II en Protocol nr. 47 bij de Overeenkomst, zolang de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake handel in landbouwproducten van toepassing blijft in Liechtenstein.”.
 4)
 In punt 3h (Richtlijn 2001/95/EG van het Europees Parlement en de Raad) wordt het volgende ingevoegd:
 „, gewijzigd bij:
 —
 32008 R 0765: Verordening (EG) nr. 765/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 (PB L 218 van 13.8.2008, blz. 30).”.
 Artikel 2
 De in het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie bekend te maken teksten in de IJslandse en de Noorse taal van de Verordeningen (EG) nr. 764/2008 en (EG) nr. 765/2008 en van Besluit nr. 768/2008/EG zijn authentiek.
 Artikel 3
 Dit besluit treedt in werking op 14 juli 2012, op voorwaarde dat alle in artikel 103, lid 1, van de Overeenkomst bedoelde kennisgevingen aan het Gemengd Comité van de EER hebben plaatsgevonden (7).
 Artikel 4
 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het EER-gedeelte van en in het EER-supplement bij het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Gedaan te Brussel, 13 juli 2012.
 Voor het Gemengd Comité van de EER
 De voorzitter
 Atle LEIKVOLL
 (1) PB L 218 van 13.8.2008, blz. 21.
 (2) PB L 218 van 13.8.2008, blz. 30.
 (3) PB L 218 van 13.8.2008, blz. 82.
 (4) PB L 321 van 30.12.1995, blz. 1.
 (5) PB L 40 van 17.2.1993, blz. 1.
 (6) PB L 220 van 30.8.1993, blz. 23.
 (7) Grondwettelijke vereisten aangegeven.


text:
La ordenación de las urbanizaciones deficitarias: a propósito de la Ley 3/2009, de 10 de marzo, de regularización y mejora de las urbanizaciones con déficits urbanísticos en Cataluña
 Jordi Viguer Pont, Francisco Bengoetxea Arrieta.
 La Ley, n.o 7174, 2009. También en Derecho Urbanístico de Cataluña, 2009
 Entre finales de los años cincuenta y principios de los ochenta del siglo XX, la emergencia de la economía española potenció el desarrollo de urbanizaciones aisladas en las cercanías de las grandes ciudades. Buena parte de estas áreas residenciales, inicialmente pensadas para acoger segundas residencias y que, en la actualidad, se destinan en gran medida a vivienda habitual, se implantaron en el territorio a través de procesos de urbanización precarios. Se ha calculado que unas 400 de estas urbanizaciones se encuentran en suelo no urbanizable, por lo que fueron construidas sin el adecuado proceso de planeamiento, gestión y ejecución urbanística, ya que la mayoría se desarrollaron entre la Ley del Suelo y Ordenación Urbana de 1956 y la Ley de Protección de la Legalidad Urbanística de 1981. Por tanto, las citadas urbanizaciones sufren graves carencias en los servicios y dotaciones más importantes, como saneamiento o energía.
 La regularización de estas urbanizaciones ha constituido una reivindicación histórica de los parcelistas y también una preocupación constante de los ayuntamientos. Sin embargo, nuestro ordenamiento jurídico no preveía instrumentos jurídicos específicos para poder afrontar las deficiencias estructurales de estas áreas, especialmente en lo que se refiere a la dotación de servicios. Esta situación ha desembocado en el uso impropio de instituciones jurídicas, como los proyectos de obras ordinarias financiados con contribuciones especiales, para afrontar los procesos de urbanización pendientes.
 Por otra parte, las crecientes exigencias de nuestro ordenamiento urbanístico en materia de reservas, cesiones y estándares han alejado las posibilidades reales de adaptación de dichas urbanizaciones de los objetivos previstos en las normas.
 La Ley 3/2009, de 10 de marzo, de regularización y mejora de urbanizaciones con déficits urbanísticos[1] (en adelante, la “Ley” o “Ley 3/2009”), pretende dar una respuesta específica a las necesidades de las urbanizaciones precarias. Se estima que la Ley afectará aproximadamente a unas 2.000 urbanizaciones con capacidad para unas 600.000 ó 700.000 personas.
 Como veremos seguidamente, el legislador catalán ha realizado un necesario juego de equilibrios a la hora de ordenar la regularización de estas urbanizaciones, flexibilizando considerablemente los nuevos instrumentos de planeamiento que se dicten al efecto. Por otra parte, los objetivos de política territorial y urbana previstos en la Ley se complementan con una serie de medidas positivas de apoyo a los ayuntamientos, en una clara apuesta por la resolución de esta problemática pendiente en nuestro panorama urbanístico.
 2. Objeto, finalidad y ámbito de la Ley
 Como ya se ha avanzado en la introducción, esta Ley tiene por objeto establecer las medidas e instrumentos para posibilitar la regularización de las urbanizaciones con déficits urbanísticos de servicios y urbanización. Asimismo, incluye la definición legal de urbanización, por la que entiende cualquier ámbito de suelo donde se ha iniciado un proceso de transformación con el objetivo de implantar en él un área o zona residencial de baja densidad. En definitiva, de lo que se trata es de favorecer la finalización de las obras de urbanización y el establecimiento de los servicios para conseguir que, en la medida de lo posible, estas urbanizaciones se integren en el municipio y se mejore la calidad de vida de sus residentes. No obstante, debe tenerse en cuenta que la Ley propone favorecer, siempre que sea posible y deseable para aminorar los costes y el impacto ambiental, la reducción del ámbito inicial previsto para estas urbanizaciones.
 En cuanto al ámbito de aplicación, cabe destacar que sólo serán objeto de regularización aquellas urbanizaciones que cumplan con las siguientes condiciones: a) estar integradas mayoritariamente por edificaciones aisladas destinadas a viviendas unifamiliares; b) carecer, total o parcialmente, de las obras de urbanización o de la dotación de los servicios urbanísticos que establece el artículo 27 del Texto Refundido de la Ley de Urbanismo (el “TRLUC”), aprobado por Decreto Legislativo 1/2005, de 26 de julio, o tener dichas obras y servicios en un estado manifiestamente precario, que no permita dar un adecuado servicio al ámbito; c) disponer de obras de urbanización que no hayan sido objeto de recepción por parte del Ayuntamiento; y d) haberse implantado en el territorio entre la entrada en vigor de la Ley del Suelo y Ordenación Urbana de 12 de mayo de 1956 y la entrada en vigor de la Ley 9/1981, de 18 de noviembre, de Protección de la Legalidad Urbanística[2].
 3. Ordenación y exigibilidad de los deberes urbanísticos esenciales: cesiones obligatorias
 Como bien ilustra la Exposición de motivos de la Ley, el desarrollo de las urbanizaciones durante los años cincuenta y ochenta del pasado siglo se realizó, en buena parte, prescindiendo de las obligaciones básicas que corresponden al proceso de urbanización. Los promotores de esas urbanizaciones se limitaron a la mera parcelación de sus terrenos para, seguidamente, proceder a su inmediata enajenación a los particulares. De este modo, las carencias habituales de este tipo de urbanizaciones consisten en la falta de dotaciones públicas y la insuficiencia de los servicios urbanísticos. A pesar del tiempo transcurrido, el legislador autonómico insiste en la necesidad de que los deberes urbanísticos esenciales sean satisfechos. Sin embargo, la Ley 3/2009 no desconoce las dificultades que la exigencia de estas obligaciones puede conllevar, tanto desde el punto de vista práctico como, también, desde la perspectiva de los terceros adquirentes de las parcelas.
 A continuación analizaremos las particularidades que establece esta nueva norma respecto a los derechos y deberes urbanísticos que considera esenciales para cumplir con la finalidad de la Ley.
 3.1. Ordenación urbanística, cesión de sistemas y aprovechamiento
 El legislador ha partido de la situación actual de ocupación del territorio, justificando así el establecimiento de un régimen especial, respecto al TRLUC, en cuanto a la clasificación del suelo, la gestión del planeamiento, los estándares urbanísticos, las obligaciones de reserva, los derechos de los propietarios y los servicios urbanísticos a implantar.
 A este respecto, se establece con carácter general en los artículos 6 y 7 de la Ley que (i) los instrumentos de planeamiento urbanístico elaborados para regularizar las urbanizaciones tienen que establecer reservas para sistemas de comunicaciones, equipamientos comunitarios y espacios públicos, de conformidad con lo establecido en la legislación urbanística; (ii) los propietarios de urbanizaciones ubicadas en suelo urbano no consolidado y urbanizable delimitado han de ceder, obligatoria y gratuitamente, el suelo reservado por el planeamiento para sistemas urbanísticos; y (iii) los propietarios de suelo integrado en urbanizaciones objeto de regularización, clasificado como suelo urbano no consolidado o como suelo urbanizable delimitado, tienen el deber de ceder a la Administración actuante, gratuitamente, el suelo urbanizado correspondiente al porcentaje del aprovechamiento urbanístico del sector o del polígono de actuación que establece la legislación urbanística.
 No obstante, en el artículo 4.2 de la Ley se prevén dos excepciones a este régimen general de regularización[3]: (i) en las urbanizaciones situadas en suelo urbano o urbanizable que tengan establecida la ordenación pormenorizada, ya sea por el planeamiento general, ya sea por el de desarrollo, y no sea preciso modificarla para su regularización, los derechos y obligaciones urbanísticos serán los establecidos en los citados instrumentos (que, con toda probabilidad, serán menores a los exigidos actualmente por el TRLUC o, incluso, menores que los exigidos por la legislación vigente en su momento); y (ii) en el caso de que se considere que la ordenación detallada de estas urbanizaciones debe modificarse para su correcta regularización, el instrumento de planeamiento urbanístico general estará habilitado para decidir si puede mantenerse o no el anterior régimen de obligaciones y derechos establecidos por el planeamiento. Por tanto, en estos casos, no se aplicará el régimen de cesión de sistemas y aprovechamiento urbanístico del vigente TRLUC -por remisión de los artículos 6 y 7 de la Ley-.
 Nos da la impresión de que las dos excepciones que acabamos de analizar resultarán aplicables en muchos supuestos, de forma que en la práctica la congelación de deberes urbanísticos se puede convertir en el régimen de derechos y obligaciones más aplicado en la regularización de las urbanizaciones, sobre todo si se tiene en cuenta que este apartado 2 del artículo 4 se ha introducido, a nuestro juicio, para mitigar el régimen general de derechos y obligaciones inicialmente previsto en el proyecto de Ley.
 Adicionalmente, en el caso de que se modificase el plan de ordenación urbanística municipal para reclasificar una urbanización localizada en suelo no urbanizable (teniendo en cuenta la excepción referida al suelo de especial protección), debe tenerse en consideración que sí resultaría de aplicación el régimen previsto en los artículos 6 y 7 de la Ley.
 Por último, otra medida de ordenación que hay que tener en cuenta es la prevista en el artículo 5.1 de la Ley 3/2009, que permite a los instrumentos de planeamiento urbanístico general modificar la clasificación o calificación del suelo ocupado por estas urbanizaciones con el objetivo de impedir su edificación en las zonas no edificadas, mediante la clasificación como suelo no urbanizable o sistema de espacios libres públicos. Por tanto, si el parcelista no ha conseguido edificar, podría verse privado definitivamente de esta posibilidad.
 3.2. Procedimiento para la cesión de aprovechamiento urbanístico
 Sin perjuicio de la modulación que pueda producirse del porcentaje de cesión por aplicación del artículo 4 -según se ha analizado en el apartado anterior-, el legislador pone de manifiesto las dificultades que puede entrañar esta aportación de terrenos en las urbanizaciones que dispongan de edificaciones consolidadas.
 Para ello, la Ley permite que la cesión de suelo con aprovechamiento pueda sustituirse por su equivalente económico. Esta previsión constituye una nueva excepción al régimen general en materia de cesiones de suelo con aprovechamiento. Debe tenerse en cuenta que, en el ordenamiento urbanístico catalán, la monetarización del aprovechamiento urbanístico objeto de cesión es excepcional y se limita a aquellos supuestos en que la ordenación urbanística da lugar a una parcela única e indivisible (artículos 43.3 y 45.3 del TRLUC).
 Además, la Ley permite que el suelo con aprovechamiento pueda ser utilizado para financiar el desarrollo o mejora de infraestructuras de la propia urbanización. De este modo se excepcionan las previsiones del artículo 156 del TRLUC, que obliga a incorporar los suelos con aprovechamiento al patrimonio municipal de suelo y de vivienda. La solución del legislador parece totalmente razonable, ya que, por lo general, los municipios con urbanizaciones deficitarias no tienen graves problemas de oferta residencial y, sin embargo, requieren de grandes inversiones para la dotación de infraestructuras.
 4. Viviendas de protección pública
 El artículo 6.2 de la Ley es claro al establecer que las reservas mínimas obligatorias para vivienda de protección pública que establece la legislación urbanística sólo tienen que preverse si, eventualmente, los instrumentos de planeamiento urbanístico elaborados para regularizar la urbanización admiten un incremento de techo o de densidad residencial respecto al establecido en el planeamiento urbanístico a cuyo amparo se llevó a cabo la operación de transformación del suelo o, de no haber ninguno, respecto a las condiciones medias de densidad y techo de las parcelas y edificaciones existentes. En este caso, los porcentajes de reserva se aplican sobre el incremento de techo residencial o sobre el techo correspondiente al incremento de densidad.
 5. Servicios urbanísticos básicos
 En ocasiones los instrumentos de planeamiento vigentes no resultan adecuados para afrontar la regularización de la urbanización de las urbanizaciones deficitarias, motivo por el cual resulta necesario redactar nuevos planes urbanísticos o modificar los existentes. Uno de los aspectos centrales a la hora de redactar los nuevos instrumentos de planeamiento es la previsión de los servicios urbanísticos básicos, ya que esa es justamente la principal carencia de este tipo de urbanizaciones.
 Además hay que tener en cuenta que, en estos supuestos, la ordenación de los servicios urbanísticos debe hacer frente a dificultades adicionales. No se está operando sobre un entorno urbanizable, sino sobre una realidad parcialmente urbanizada que ya parte de una red de servicios existente. Por otra parte, y a diferencia de los suelos no consolidados situados dentro de la trama urbana, estas urbanizaciones suelen ubicarse en localizaciones aisladas en entornos forestales, hecho que dificulta la interconexión con las redes generales. Además, la singular ubicación de las urbanizaciones tiene un considerable impacto en su entorno natural, por lo que cualquier trazado de infraestructuras debe ser especialmente medido.
 Atendiendo a estas particularidades, el artículo 8 de la Ley introduce unos criterios generales que tienen que guiar la nueva ordenación de servicios urbanísticos, como son la consideración de la urbanización existente, el impacto ambiental y paisajístico, y los criterios de sostenibilidad.
 Por último, debemos resaltar que el artículo 11 prevé la constitución de una junta evaluadora de las obras de urbanización con el fin de resolver las discrepancias que pudieran surgir en el cumplimiento de la Ley y, en particular, sobre la corrección de las obras de urbanización ejecutadas y la procedencia de su recepción por los ayuntamientos. Esta junta estará integrada por representantes del departamento competente en materia de urbanismo, por el Ayuntamiento, por las entidades que representen a los parcelistas y por las juntas de compensación. Esta junta deberá constituirse cuando así lo exijan sus posibles integrantes, y sus pronunciamientos tendrán carácter de informe preceptivo (pero no vinculante) cuando actúe a instancia de cualquiera de sus miembros.
 6. Ámbitos discontinuos
 Para facilitar el cumplimiento de las obligaciones correspondientes a las cesiones obligatorias y gratuitas, la Ley permite expresamente que se puedan establecer sectores o polígonos discontinuos. Incluso se permite que los ámbitos discontinuos puedan abarcar áreas correspondientes a varios municipios si así lo acuerdan o si lo establece un plan director urbanístico. La técnica de los ámbitos de gestión discontinuos no es desconocida en el ordenamiento urbanístico catalán. El artículo 112 del TRLUC reconoce que los polígonos de actuación urbanística puedan ser físicamente discontinuos.
 La novedad radica en el tipo de ámbitos territorialmente discontinuos que, en virtud de esta nueva regulación, pueden integrarse en un mismo sector o polígono. El artículo 10 de la Ley prevé que se puedan aunar ámbitos de urbanizaciones no consolidadas y áreas en las que el ordenamiento urbanístico prevea desarrollos residenciales o de otro tipo. De este modo, y a través de la técnica de los ámbitos de gestión discontinuos, el legislador intenta que las urbanizaciones deficitarias puedan beneficiarse de la inercia de otros ámbitos urbanísticos con mayor capacidad para afrontar los costes de cesión.
 7. El programa de adecuación como instrumento para la regularización de la urbanización. La nueva comisión de seguimiento
 Las urbanizaciones deficitarias constituyen una realidad territorial compleja, tanto en lo que se refiere a nivel técnico como social. La técnica urbanística constituye, sin lugar a dudas, el principal elemento para afrontar la regularización de estos ámbitos singulares, pero no es la única actuación que puede acometerse. El desarrollo de proyectos de obras locales, la modificación del régimen de prestación de los servicios públicos existentes y la habilitación de programas de subvenciones son algunas de las medidas complementarias que suelen desplegarse por parte de la Administración.
 La Ley introduce la figura del programa de adecuación como instrumento marco, a través del cual se analizan las necesidades de las urbanizaciones y se ordenan las distintas actuaciones que deben emprenderse. Así, el programa de adecuación debe valorar si la regularización de la urbanización requiere de la aprobación o modificación de un plan urbanístico y del alcance que debe tener dicho plan. Igualmente, el programa debe establecer las medidas necesarias para regularizar la situación registral de las urbanizaciones, en caso de que sea necesaria.
 La elaboración del programa de adecuación le corresponde a los ayuntamientos, quienes pueden hacerlo con sus propios medios, a través de los servicios de una empresa privada o con el auxilio de la Administración supramunicipal (Consejo Comarcal o Diputación Provincial) o de una entidad colaboradora. Debe señalarse que la aprobación del programa de adecuación es voluntaria, si bien constituye un requisito para aquellos municipios que quieran acogerse a las medidas de financiación previstas por la Ley.
 Por lo que se refiere a la tramitación, el artículo 12 de la Ley prescribe la necesidad de que el programa de adecuación sea aprobado por el pleno del Ayuntamiento, previa audiencia de los interesados. La participación pública tiene una importancia capital en este tipo de actuaciones, ya que por su naturaleza, lejos de generar plusvalías, exigen de una considerable inversión económica por parte de los propietarios (e.g. cesiones, cuotas de urbanización). Si los propietarios afectados pueden participar y colaborar, desde buen principio, en la definición de las medidas de regularización se reducen las posibles discrepancias en las siguientes actuaciones.
 Los programas de adecuación no sólo constituyen un instrumento de diagnóstico y planificación, sino que también sirven como testigo para el seguimiento de las actuaciones desarrolladas a su amparo. El artículo 15 de la Ley prevé la creación de comisiones de seguimiento de los programas, compuestas por representantes de la Administración de la Generalidad de Cataluña, el Ayuntamiento y los vecinos afectados.
 8. Medidas económicas para garantizar el cumplimiento de la Ley
 Otro de los aderezos imprescindibles en este tipo de legislaciones es el relativo a las medidas económicas que permitan ejecutar sus previsiones, para lo cual deberá tenerse en cuenta la situación física de las urbanizaciones e, incluso, la situación económica de sus propietarios. En concreto, las medidas incluyen (i) la creación de un fondo para fomentar la formulación y ejecución de programas de adecuación de las urbanizaciones, cuya dotación se establecerá en el presupuesto anual de la Generalidad y sus destinatarios serán los ayuntamientos afectados, que podrían llegar a recibir incluso el importe total de las actuaciones pretendidas; (ii) la financiación de la ejecución de la urbanización mediante la convocatoria pública de una línea de ayudas para aquellos ayuntamientos que hubieran formulado un programa de adecuación (las ayudas consistirán en préstamos del Instituto Catalán de Suelo); y (iii) la Generalidad podrá establecer una línea de ayudas para financiar las cuotas de urbanización de los titulares de las parcelas que se regularicen, los cuales deberán cumplir los siguientes requisitos: a) tener más de sesenta y cinco años, formar parte de una unidad familiar monoparental o de una familia numerosa, o encontrarse en situación de dependencia, b) tener el domicilio habitual en la parcela objeto de la liquidación de la cuota de urbanización y no disponer de otra vivienda en propiedad; y c) tener unos ingresos familiares ponderados que no superen los establecidos por la convocatoria.
 Por último, hay que tener en cuenta la Disposición transitoria, que establece que sólo pueden acogerse al sistema de ayudas y financiación los ayuntamientos y titulares de parcelas que cumplan las condiciones determinadas en la Ley, siempre y cuando en el momento de su entrada en vigor las urbanizaciones se encuentren en las condiciones establecidas en el artículo 3 y hayan iniciado el proceso de adecuación para dotarse de todos los servicios urbanísticos según las prescripciones de la nueva normativa. Es decir, deberá acreditarse que, con anterioridad a la entrada en vigor de la Ley, las urbanizaciones reunían los requisitos del artículo 3 y, además, ya existía una actividad de regularización impulsada a instancia de los ayuntamientos o los parcelistas.
 9. Previsiones respecto a las urbanizaciones que no pueden regularizarse
 A pesar de la flexibilidad con que la Ley permite abordar el fenómeno de las urbanizaciones deficitarias, hay algunos supuestos que cuya regularización queda vetada. Por una parte, el artículo 3.3 de la Ley excluye la regularización de las urbanizaciones situadas en suelo no urbanizable de especial protección, de conformidad con las previsiones de la legislación territorial o del planeamiento territorial o urbanístico. Sin embargo, en aquellas urbanizaciones que, tras su implantación, hayan sido parcialmente clasificadas como suelo no urbanizable de especial protección o declarados espacios naturales protegidos, se permite que allí se concentren los suelos de cesión destinados a espacios libres y zonas verdes (artículo 5.3).
 Tampoco procederá la regularización de las urbanizaciones cuando lo prohíba el planeamiento territorial o un plan director urbanístico. Pueden existir razones de política territorial, por ejemplo, la supresión de continuos urbanos o la evitación de riesgos naturales, que lleven a excluir la regularización de determinadas urbanizaciones. En estos casos, la justificación detallada de los motivos de exclusión será especialmente necesaria.
 A parte de regular los supuestos en que no cabe regularizar las urbanizaciones, la Ley establece una serie de actuaciones que deben adoptarse dentro del planeamiento en estos casos. Se trata, en definitiva, de una suerte de régimen de “fuera de ordenación” que se aplica a toda la urbanización afectada.
 Así, el planeamiento general debe prever la reducción del ámbito de la urbanización o su extinción completa, estableciendo los mecanismos necesarios para la consecución de este objetivo. Igualmente, debe establecerse el régimen transitorio para las construcciones, instalaciones y los usos existentes en la urbanización. Este régimen transitorio deberá respetar las previsiones generales del artículo 102 del TRLUC en materia de edificios y usos fuera de ordenación o con volumen disconforme.
 [1] Publicada en el Diario Oficial de la Generalidad de Cataluña el 19 de marzo de 2009, número 5342.
 [2] A tal efecto, se entiende por implantación el proceso principal de transformación física y parcelación del suelo con el objetivo de crear un ámbito residencial.
 [3] Este apartado 2 no se incluía en el proyecto aprobado por el Gobierno de la Generalidad el 25 de junio de 2008 y publicado en el Boletín Oficial del Parlamento de Cataluña el 14 de julio de 2008.


text:
 18.7.2009
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 C 167/6
 Recours introduit le 14 mai 2009 — Commission des Communautés européennes/République de Pologne
 (Affaire C-174/09)
 2009/C 167/10
 Langue de procédure: le polonais
 Parties
 Partie requérante: Commission des Communautés européennes (représentant(s): M. Kaduczak et S. Schønberg, agents)
 Partie défenderesse: la République de Pologne
 Conclusions de la/des partie(s) requérante(s)
 —
 constater qu’en n’adoptant pas les dispositions législatives, réglementaires et administratives nécessaires pour mettre en œuvre la directive 2005/32/CE du Parlement européen et du Conseil du 6 juillet 2005 établissant un cadre pour la fixation d'exigences en matière d'écoconception applicables aux produits consommateurs d'énergie (1) et, en tout cas, en n’informant pas la Commission de l’adoption de ces dispositions, la République de Pologne a manqué aux obligations qui lui incombaient au titre de ladite directive;
 —
 condamner la République de Pologne aux dépens.
 Moyens et principaux arguments
 Le délai de transposition de la directive 2005/32/CE expirait le 11 août 2007. Au jour du dépôt du présent recours, la partie défenderesse n’avait pas encore adopté toutes les dispositions nécessaires pour transposer la directive et, en tout cas, n’en avait pas informé la Commission.
 (1) JO L 191, p. 29.