text:
 15.6.2013
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 163/17
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 546/2013
 z dnia 14 czerwca 2013 r.
 w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej eugenol, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011
 (Tekst mający znaczenie dla EOG)
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (1), w szczególności jego art. 13 ust. 2 oraz art. 78 ust. 2,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Zgodnie z art. 80 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 dyrektywę Rady 91/414/EWG (2) należy stosować, w odniesieniu do procedury i warunków zatwierdzania, do substancji czynnych, dla których przyjęto decyzję zgodnie z art. 6 ust. 3 tej dyrektywy przed dniem 14 czerwca 2011 r. W przypadku eugenolu warunki art. 80 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 zostały spełnione decyzją wykonawczą Komisji 2011/266/UE (3).
 (2)
 Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 7 marca 2008 r. Zjednoczone Królestwo otrzymało od firmy Eden Research PLC wniosek o włączenie substancji czynnej eugenol do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W decyzji wykonawczej 2011/266/UE potwierdzono, że wniosek jest „kompletny” w tym sensie, że zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II oraz III do dyrektywy 91/414/EWG.
 (3)
 Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG dla wspomnianej substancji czynnej i dla zastosowań zaproponowanych przez wnioskodawcę został oceniony wpływ na zdrowie ludzi i zdrowie zwierząt oraz na środowisko. W dniu 30 czerwca 2011 r. państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyło projekt sprawozdania z oceny.
 (4)
 Projekt sprawozdania z oceny został zweryfikowany przez państwa członkowskie i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej „Urzędem”). W dniu 15 października 2012 r. Urząd przedstawił Komisji swoje wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej eugenol (4). Projekt sprawozdania z oceny i wnioski Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 17 maja 2013 r. w formie opracowanego przez Komisję sprawozdania z przeglądu dotyczącego eugenolu.
 (5)
 Jak wykazały różne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające eugenol zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem zatwierdzić eugenol.
 (6)
 Zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w związku z jego art. 6 oraz w świetle aktualnej wiedzy naukowej i technicznej należy jednak uwzględnić pewne warunki i ograniczenia. Należy w szczególności zażądać dodatkowych informacji potwierdzających.
 (7)
 Na zatwierdzenie należy przewidzieć rozsądnie długi termin w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z zatwierdzenia.
 (8)
 Bez uszczerbku dla przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009 obowiązków wynikających z zatwierdzenia oraz biorąc pod uwagę szczególną sytuację powstałą w wyniku przejścia od dyrektywy 91/414/EWG do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, należy postanowić, co następuje. Państwom członkowskim należy zapewnić sześć miesięcy, licząc od daty zatwierdzenia, na dokonanie przeglądu zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających eugenol. W stosownych przypadkach państwa członkowskie powinny zmienić, zastąpić lub cofnąć te zezwolenia. W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę aktualizacji pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami.
 (9)
 Doświadczenie zdobyte przy okazji włączania do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (5) pokazuje, że mogą pojawić się trudności z interpretacją obowiązków spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń, dotyczących dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności konieczne wydaje się zatem wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wspomnianej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I do wspomnianej dyrektywy lub w rozporządzeniach zatwierdzających substancje czynne.
 (10)
 Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 należy odpowiednio zmienić załącznik do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 w odniesieniu do wykazu zatwierdzonych substancji czynnych (6).
 (11)
 Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Zatwierdzenie substancji czynnej
 Zatwierdza się substancję czynną eugenol określoną w załączniku I, z zastrzeżeniem warunków wyszczególnionych w tym załączniku.
 Artykuł 2
 Ponowna ocena środków ochrony roślin
 1. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009 państwa członkowskie w razie potrzeby zmieniają lub cofają obowiązujące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające eugenol jako substancję czynną w terminie do dnia 31 maja 2014 r.
 Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem warunków wskazanych w kolumnie dotyczącej przepisów szczegółowych w tym załączniku, oraz czy posiadacz zezwolenia posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do dyrektywy 91/414/EWG albo ma do niej dostęp, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 ust. 1-4 tej dyrektywy oraz w art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.
 2. W drodze odstępstwa od ust. 1, państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego eugenol jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 najpóźniej do dnia 30 listopada 2013 r. zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG i z uwzględnieniem kolumny dotyczącej przepisów szczegółowych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek ochrony roślin spełnia warunki ustanowione w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.
 Po dokonaniu tych ustaleń państwa członkowskie:
 a)
 w przypadku środka zawierającego eugenol jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmieniają lub cofają zezwolenie najpóźniej do dnia 31 maja 2015 r.; lub
 b)
 w przypadku środka zawierającego eugenol jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby, zmieniają lub cofają zezwolenie do dnia 31 maja 2015 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub cofnięcia we właściwym akcie lub aktach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG albo zatwierdzających odpowiednią substancję lub substancje, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
 Artykuł 3
 Zmiany w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 540/2011
 W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
 Artykuł 4
 Wejście w życie i data rozpoczęcia stosowania
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 grudnia 2013 r.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 14 czerwca 2013 r.
 W imieniu Komisji
 José Manuel BARROSO
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.
 (2) Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1.
 (3) Dz.U. L 114 z 4.5.2011, s. 3.
 (4) Dziennik EFSA (2012) 10(11): 2914. Dostępne na stronie internetowej: www.efsa.europa.eu.
 (5) Dz.U. L 366 z 15.12.1992, s. 10.
 (6) Dz.U. L 153 z 11.6.2011, s. 1.
 ZAŁĄCZNIK I
 Nazwa zwyczajowa, numery identyfikacyjne
 Nazwa IUPAC
 Czystość (1)
 Data zatwierdzenia
 Data wygaśnięcia zatwierdzenia
 Przepisy szczegółowe
 Eugenol Nr CAS 97-53-0
 Nr CIPAC 967
 2-metoksy-4-allilofenol
 ≥ 990 g/kg
 Istotne zanieczyszczenia: metyloeugenol maksymalnie 0,1 % w materiale technicznym
 1 grudnia 2013 r.
 30 listopada 2023 r.
 W celu wprowadzenia w życie jednolitych zasad, o których mowa w art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, uwzględnia się wnioski ze sprawozdania z przeglądu dotyczącego eugenolu, w szczególności jego dodatki I i II, w wersji sfinalizowanej przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniu 17 maja 2013 r.
 W swojej ogólnej ocenie państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na:
 —
 ochronę operatorów, pracowników, osób trzecich i mieszkańców, dopilnowując, aby w warunkach stosowania uwzględniono, w stosownych przypadkach, zalecenia dotyczące stosowania odpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej;
 —
 ochronę wód podziemnych podczas stosowania substancji czynnej w regionach o niestabilnych warunkach glebowych lub klimatycznych;
 —
 ryzyko dla organizmów wodnych;
 —
 ryzyko dla ptaków owadożernych.
 W warunkach stosowania uwzględnia się, w stosownych przypadkach, środki zmniejszające ryzyko.
 Wnioskodawca przedkłada informacje potwierdzające dotyczące:
 a)
 stabilności gotowego produktu przy przechowywaniu w temperaturze otoczenia (2 lata);
 b)
 danych porównujących narażenie środowiskowe na eugenol i metyloeugenol ze źródeł naturalnych z narażeniem związanym ze stosowaniem eugenolu jako środka ochrony roślin. Powyższe dane obejmują narażenie ludzi, a także ptaków i organizmów wodnych;
 c)
 oceny narażenia wód podziemnych na potencjalne metabolity eugenolu, w szczególności na metyloeugenol.
 Wnioskodawca przedkłada te informacje Komisji, państwom członkowskim oraz Urzędowi do dnia 30 listopada 2015 r.
 (1) Dodatkowe dane szczegółowe dotyczące identyfikacji i specyfikacji substancji czynnej znajdują się w sprawozdaniu z przeglądu.
 ZAŁĄCZNIK II
 W części B załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 dodaje się pozycję w brzmieniu:
 Liczba
 Nazwa zwyczajowa, numery identyfikacyjne
 Nazwa IUPAC
 Czystość (1)
 Data zatwierdzenia
 Data wygaśnięcia zatwierdzenia
 Przepisy szczegółowe
 „45
 Eugenol Nr CAS: 97-53-0
 Nr CIPAC 967
 2-metoksy-4-allilofenol
 ≥ 990 g/kg
 Istotne zanieczyszczenia: metyloeugenol maksymalnie 0,1 % w materiale technicznym
 1 grudnia 2013 r.
 30 listopada 2023 r.
 W celu wprowadzenia w życie jednolitych zasad, o których mowa w art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, uwzględnia się wnioski ze sprawozdania z przeglądu dotyczącego eugenolu, w szczególności jego dodatki I i II, w wersji sfinalizowanej przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniu 17 maja 2013 r.
 W swojej ogólnej ocenie państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na:
 —
 ochronę operatorów, pracowników, osób trzecich i mieszkańców, dopilnowując, aby w warunkach stosowania uwzględniono, w stosownych przypadkach, zalecenia dotyczące stosowania odpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej;
 —
 ochronę wód podziemnych podczas stosowania substancji czynnej w regionach o niestabilnych warunkach glebowych lub klimatycznych;
 —
 ryzyko dla organizmów wodnych;
 —
 ryzyko dla ptaków owadożernych.
 W warunkach stosowania uwzględnia się, w stosownych przypadkach, środki zmniejszające ryzyko.
 Wnioskodawca przedkłada informacje potwierdzające dotyczące:
 a)
 stabilności gotowego produktu przy przechowywaniu w temperaturze otoczenia (2 lata);
 b)
 danych porównujących narażenie środowiskowe na eugenol i metyloeugenol ze źródeł naturalnych z narażeniem związanym ze stosowaniem eugenolu jako środka ochrony roślin. Powyższe dane obejmują narażenie ludzi, a także ptaków i organizmów wodnych;
 c)
 oceny narażenia wód podziemnych na potencjalne metabolity eugenolu, w szczególności na metyloeugenol.
 Wnioskodawca przedkłada te informacje Komisji, państwom członkowskim oraz Urzędowi do dnia 30 listopada 2015 r.”
 (1) Dodatkowe dane szczegółowe dotyczące identyfikacji i specyfikacji substancji czynnej znajdują się w sprawozdaniu z przeglądu.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 5.6.2010
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 148/48
 12. aprillil 2010 esitatud hagi — Grupo Osborne, SA versus Siseturu Ühtlustamise Amet — Confecciones Sanfertús (TORO)
 (Kohtuasi T-165/10)
 2010/C 148/78
 Hagiavaldus esitati hispaania keeles.
 Pooled
 Hageja: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hispaania) (esindaja: advokaat J. Iglesias Monravá)
 Kostja: Siseturu Ühtlustamise Amet (kaubamärgid ja tööstusdisainilahendused)
 Teine menetluspool apellatsioonikojas: Confecciones Sanfertús, SL (Graus, Hispaania)
 Hageja nõuded
 —
 tühistada Siseturu Ühtlustamise Ameti teise apellatsioonikoja otsus, mis tehti asjas R 0638/2009-2;
 —
 rahuldada ühenduse kaubamärgi taotlus nr 2 844 264 klassis 25 ja
 —
 mõista kohtukulud välja kõigilt pooltelt, kes vaidlevad käesolevale hagile vastu.
 Väited ja peamised argumendid
 Ühenduse kaubamärgi taotleja: hageja.
 Asjaomane ühenduse kaubamärk: sõnamärk „TORO” (registreerimistaotlus nr 2 844 264) kaupadele ja teenustele klassides 18, 25 ja 39.
 Vastulause aluseks oleva kaubamärgi või tähise omanik: Confecciones Sanfertús, S.L.
 Vastulause aluseks olev kaubamärk või tähis: Hispaania sõnamärk „LETORO” (nr 465 635) kaupadele klassides 24 ja 25 ning Hispaania kujutismärgid, mis sisaldavad sõnalist osa „TORO” (nr 802 043 ja nr 1 513 622) kaupadele klassis 25.
 Vastulausete osakonna otsus: rahuldada vastulause ja lükata registreerimistaotlus tagasi.
 Apellatsioonikoja otsus: jätta kaebus rahuldamata.
 Väited: määruse nr 207/2009 ühenduse kaubamärgi kohta artikli 8 lõike 1 punkti b vale tõlgendamine; vastulausete osakonna varasem ostus, milles tunnistati kaubamärkide „TORO” ja „LETORO” vastavust; asjaolu, et Hispaania kaubamärkide „LETORO” (sõnamärk) ja „TORO” (kujutismärk) kasutamise tõendamiseks esitatud tõendid ei kinnita nende kaubamärkide kasutamist.


text:
 9.11.2013
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 325/19
 A Törvényszék 2013. szeptember 16-i ítélete — Spanyolország kontra Bizottság
 (T-2/07. sz. ügy) (1)
 (Kohéziós Alap - 1164/94/EK rendelet - A Júcar folyó (Spanyolország) vízgyűjtő medencéjének szennyvízelvezetésére vonatkozó projektek - A pénzügyi támogatás részleges megvonása - Építési beruházásra irányuló közbeszerzési szerződések - Az odaítélés szempontjai - Gazdaságilag legelőnyösebb ajánlat - Egyenlő bánásmód - Átláthatóság - Kiadások támogathatósága - A pénzügyi korrekciók meghatározása - Az 1164/94/EK rendelet II. melléklete H. cikkének (2) bekezdése - Arányosság)
 2013/C 325/31
 Az eljárás nyelve: spanyol
 Felek
 Felperes: Spanyol Királyság (képviselők kezdetben: J. M. Rodríguez Cárcamo, később: A. Rubio González abogados del Estado)
 Alperes: Európai Bizottság (képviselők kezdetben: A. Steiblytė és L. Escobar Guerrero meghatalmazottak, segítőjük: M. Canal Fontcuberta ügyvéd, később: A. Steiblytė és S. Pardo Quintillán meghatalmazottak)
 Az ügy tárgya
 A Kohéziós Alapból a 2001.ES.16.C.PE.050 hivatkozási számú projektcsoport megvalósításához nyújtott pénzügyi támogatás csökkentéséről szóló, és a Júcar folyó (Spanyolország) vízgyűjtő medencéjének csatornázására vonatkozó 2006. október 20-i C(2006) 5102 bizottsági határozat megsemmisítése iránti kérelem.
 Az ítélet rendelkező része
 1.
 A Törvényszék a keresetet elutasítja.
 2.
 A Spanyol Királyság maga viseli saját költségeit, valamint köteles viselni az Európai Bizottság részéről felmerült költségeket.
 (1) HL C 56., 2007.3.10.


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 12006E/PRO/27
 Traité instituant la Communauté européenne (Version consolidée) - D. Protocoles annexés au traité instituant la Communauté européenne - Protocole (no 27) sur la France (1992)
 Journal officiel n° C 321 E du 29/12/2006 p. 0303 - 0303
 Protocole (no 27)sur la France (1992)LES HAUTES PARTIES CONTRACTANTES,DÉSIREUSES de tenir compte d'un élément particulier concernant la France,SONT CONVENUES des dispositions ci-après, qui sont annexées au traité instituant la Communauté européenne:La France conservera le privilège d'émettre des monnaies dans ses territoires d'outre-mer selon les modalités établies par sa législation nationale, et elle sera seule habilitée à déterminer la parité du franc CFP.--------------------------------------------------


type: other

text:
BGH, 04.08.1965 - 2 StR 282/65 - dejure.org
 https://dejure.org/1965,105
 BGH, 04.08.1965 - 2 StR 282/65 (https://dejure.org/1965,105)
 BGH, Entscheidung vom 04.08.1965 - 2 StR 282/65 (https://dejure.org/1965,105)
 BGH, Entscheidung vom 04. August 1965 - 2 StR 282/65 (https://dejure.org/1965,105)
 Tipp: Um den Kurzlink (hier: https://dejure.org/1965,105) schnell in die Zwischenablage zu kopieren, können Sie die Tastenkombination Alt + R verwenden - auch ohne diesen Bereich zu öffnen.
 Verminderte Zurechnungsfähigkeit des Angeklagten - Möglichkeit einer Nachreife - Möglichkeit der Strafermäßigung bei versuchten Delikten - Annahme mildernder Umstände für das vollendete Verbrechen der Notzucht - Anordnung der Unterbringung
 BGHSt 20, 264
 NJW 1965, 2016
 MDR 1965, 920
 Damit spiegelt sich im Vollzug wider, was als Zweck auf der Anordnungsebene verfolgt werden kann: So wie das Gericht im Rahmen der schuldangemessenen Strafzumessung den Strafzweck der Sicherung berücksichtigen darf (vgl. BGHSt 20, 264 ), ist diese Sicherung auch Aufgabe des Vollzugs.
 Grundlagen der Strafzumessung sind dabei die Schwere der Tat in ihrer Bedeutung für die verletzte Rechtsordnung und der Grad der persönlichen Schuld des Täters (§ 46 Abs. 1 Satz 1 StGB; BGH, Urteil vom 4. August 1965 - 2 StR 282/65, BGHSt 20, 264, 266).
 Grundlagen der Strafzumessung sind dabei die Schwere der Tat in ihrer Bedeutung für die verletzte Rechtsordnung und der Grad der persönlichen Schuld des Täters, § 46 Abs. 1 Satz 1 StGB (BGH, Urteil vom 4. August 1965 - 2 StR 282/65, BGHSt 20, 264, 266).
 Dies läßt besorgen, daß das Schwurgericht die Strafe aus Präventionszwecken über das schuldangemessene Maß hinaus erhöht hat; der Präventionszweck darf aber nicht dazu führen, die gerechte Strafe zu überschreiten (BGHSt 20, 264, 267).
 Hieraus folgt, dass - nicht anders als hinsichtlich einer Strafschärfung aus generalpräventiven Erwägungen (vgl. dazu etwa BGH, Urteil vom 4. April 2002 - 3 StR 405/01; Beschlüsse vom 1. Juli 2005 - 5 StR 192/05; vom 23. November 2010 - 3 StR 393/10) - eine Strafmilderung aus individualpräventiven Gründen nur im Rahmen der schuldangemessenen Strafe in Betracht kommen kann (vgl. BGH, Urteil vom 4. August 1965 - 2 StR 282/65, BGHSt 20, 264, 267; zu § 35 BtMG auch BGH, Urteil vom 3. Mai 2011 - 1 StR 100/11, NStZ-RR 2012, 183, 184; vgl. ferner BGH, Urteil vom 17. September 1980 - 2 StR 355/80, BGHSt 29, 319, 321; sowie BVerfG, Urteil vom 5. Februar 2004 - 2 BvR 2029/01, BVerfGE 109, 133, 179; Frisch, NStZ 2013, 249, 251 mwN).
 Da aber die Schwere der Tat und der Grad der persönlichen Schuld des Täters die Grundlage der Strafzumessung bilden (vgl. BGH, Urteil vom 30. September 1952 - 2 StR 675/51, BGHSt 3, 179; Urteil vom 4. August 1965 - 2 StR 282/65, BGHSt 20, 264, 266), muss in diesen Fällen als weitere Voraussetzung hinzutreten, dass diese Auswirkungen geeignet sind, das Tatbild zu prägen und die Bewertung der Schuldschwere zu beeinflussen (vgl. BGH, Beschluss vom 16. März 1993 - 4 StR 602/92, NStZ 1993, 337 mwN).
 Nach der Rechtsprechung des Bundesgerichtshofs kann innerhalb des Spielraums für die schuldangemessene Strafe auch der Strafzweck der Abschreckung anderer berücksichtigt werden (vgl. BGHSt 20, 264, 267; BGH bei Dallinger MDR 1971, 720 mit weiteren Hinweisen).
 BGH, 29.04.1987 - 2 StR 500/86
 BGH, 28.08.1987 - 3 StR 370/87
 Wahl des Strafrahmens - Fehlerhafte Strafzumessungserwägungen - Gerechter ...
 BGH, 20.12.1973 - 4 StR 565/73
 Angabe der Gründe für die Zubilligung mildernder Umstände in einem Urteil - ...
 BGH, 06.05.1969 - 1 StR 63/69
 Erfordernis der Vernehmung eines Sachverständigen im Rahmen der ...
 BGH, 15.07.1994 - 3 StR 315/94
 Generalprävention - Strafschärfung - Schuldangemessene Strafe
 BGH, 07.03.2018 - 1 StR 75/18
 Strafzumessung (Berücksichtigung der Schwere der konkreten Tat bei mehreren ...
 BGH, 19.11.1981 - 2 StR 589/81
 Verurteilung eines Apothekers wegen der Vergabe von verschreibungspflichtigen ...
 BGH, 06.03.1991 - 2 StR 632/90
 Strafbarkeit wegen versuchten Totschlags - Strafzumessung - Berücksichtigung des ...
 BGH, 17.07.1979 - 1 StR 369/79
 Zulässigkeit der Berücksichtigung generalpräventiver Gesichtspunkte im Rahmen der ...
 BGH, 03.12.1985 - 1 StR 559/85
 Voraussetzungen der Tateinheit
 BGH, 14.02.1968 - 2 StR 34/68
 Begriff der Misshandlung
 BGH, 14.09.1976 - 1 StR 536/76
 Erhebliche Verminderung der Steuerungsfähigkeit wegen der alkoholischen ...
 BGH, 12.11.1969 - 2 StR 248/69
 Verneinung mildernder Umstände - Verhältnis von Gesetzeskonkurrenz zu Tateinheit ...
 BGH, 12.06.1968 - 3 StR 141/68
 OLG Köln, 18.04.2006 - 81 Ss 34/06
 BGH, 16.04.1985 - 5 StR 3/85
 Abmilderung der Persönlichkeitsstörung"frühestens nach Ablauf der erkannten ...
 BGH, 21.07.1970 - 2 StR 121/70
 Rechtmäßigkeit der Bildung einer hohen Gesamtstrafe wegen des Gedankens der ...
 BGH, 20.03.1968 - 2 StR 93/68
 Angriffe gegen das verhängte Strafmaß im Revisionsverfahren - Auslegung des ...
 BGH, 29.09.1967 - 2 StR 504/67


type: wikipedia

text:
Hildegard Johanna Maria Trabant (; 12 June 1927 – 18 August 1964) was an East German woman who became the fiftieth known person to die at the Berlin Wall. Trabant was shot and killed by East German border guards during a crossing attempt, one of only eight women victims of the Berlin Wall, and was the only escapee victim known to have a record of loyalty toward the East German regime.
 Biography
 Hildegard Pohl was born on 12 June 1927 in Berlin, Weimar Republic, and grew up in the city. She was loyal to the East German regime, having joined the governing Socialist Unity Party in 1949 at the age of 22, where she was valued as an active party member. In 1954, she married Günter Horst Trabant, a People's Police officer who was employed in the passport and registration division; the couple had no children due to a lower abdomen operation that rendered Hildegard unable to bear children. The Trabants lived in an apartment complex on Tilsiter Straße 64 (now Richard-Sorge-Straße), in the Friedrichshain district of East Berlin, near U-Bahnhof Frankfurter Tor. Possibly facilitating their residence there, Trabant was a property manager in the Kommunale Wohnungsverwaltung Friedrichshain, a municipal housing administration in Friedrichshain.
 Death
 On 18 August 1964, Günter Trabant reported to his office that he had not seen his wife since 7:00 in the morning the day prior, 17 August, and that some of her clothes were missing. At 6:50 in the evening the same day, Hildegard Trabant was shot trying to cross the border between East Berlin and West Berlin. Trabant had attempted to leave via a disused S-Bahn line between S-Bhf Berlin-Gesundbrunnen and S-Bhf Berlin-Schönhauser Allee, and had managed to overcome the inner wall, but was discovered by East German border guards as she was hiding behind some shrubs before reaching the other side. She ignored verbal challenges to come out from behind the shrubs and surrender. Instead, she ran back towards the inner wall and East Berlin, to avoid arrest. One of the guards fired a warning shot to get Trabant to stop, but when she continued to run, a second shot was fired, hitting her in the back. Trabant died about an hour later at the "Police Hospital" ("Krankenhaus der Volkspolizei" – now known as the "Army Hospital" ("Bundeswehrkrankenhaus"); she was 37 years old.
 In the presence of his superiors, as well as in the presence of the Stasi case worker, Oberleutnant (First Lieutenant) Horst Hase, her husband Günter was either unable or unwilling to comment on circumstances which led to her attempted flight from East Germany. It is unknown why Trabant decided to flee East Germany. Evidence suggests her motives may have been of a personal nature, possibly involving domestic violence. The Trabants were known to have had several major domestic clashes, which caught the attention of Günter's supervisors within the police force. Sometime after his wife's murder, Günter eventually took residence at Zelle Straße 8B, in Berlin-Friedrichshain, 1.5 Kilometers from Richard-Sorge-Straße 64. He was never in the pre-Wende East Berlin telephone books, but he first appeared in the 1994/95 Berliner Telefonbuch. With the 2002 publishing of the Telefonbuch, he was no longer listed. He was 72 years old. Hildegard had no other known relatives in East Germany at the time of her death, as her mother was deceased, her father was in a nursing home in West Berlin, and her only other known relative, a Günter Pohl, was in Marl-Drewer, North Rhine-Westphalia, in West Germany.
 Hildegard Trabant was one of only eight women killed at the Berlin wall, among the total of at least 140 victims, and one of only four women who attempted this crossing alone. Further, of the at least 101 Berlin Wall victims that were classified as escapees or attempted escapees, she was the only one who had a record of loyalty toward the East German regime.
 Burial
 Hildegard Trabant was buried on 23 September 1964 at the Frieden-Himmelfahrt Cemetery (now the Evangelischer Friedhof Nordend), north of Pankow, in Rosenthal. She was buried in a "linear grave", i.e., a grave which expired after the 20 years allowed under East German law without becoming a "family grave" which the family continued to maintain, or another family member was buried more recently there. This period of resting "expired" in 1984, and this particular section of the cemetery was rearranged. Her urn is still there, like all urns buried there, but it is now under another grave number, and under another name on the tombstone. Her previous grave number was UH Him – 234a and the "new" grave number is UH Him – B102.
 Aftermath
 Unlike almost all other deaths at the Berlin Wall, Hildegard Trabant's death went totally unnoticed in West Berlin. It would only be 26 years later, after the reunification of Germany in 1990 when the 1964 East Berlin files were given to the German federal judiciary in October 1990. After a lengthy trial, Kurt Renner, the guard who shot her, was found guilty of manslaughter, and sentenced to one year and nine months in prison, which was commuted later to probation. Also unlike almost all other deaths at the Berlin Wall, it was obvious that when she was actually shot she had abandoned her attempt to escape East Berlin, and was merely fleeing back towards the inner wall to avoid arrest.
 See also
 List of deaths at the Berlin Wall
 Berlin Crisis of 1961
 References
 Further reading
 Hans-Hermann Hertle, Maria Nooke: Die Todesopfer an der Berliner Mauer 1961–1989 : ein biographisches Handbuch / hrsg. vom Zentrum für Zeithistorische Forschung Potsdam und der Stiftung Berliner Mauer. Links, Berlin 2009, .
 External links
 Short Portrait of Hildegard Trabant at Chronik der Mauer
 Short Portrait of Hildegard Trabant at Gedenkstätte Berliner Mauer
 Hildegard's Grave
 Hildegard Trabant – a forgotten Berlin Wall victim
 (English translation of) The GDR Border Troops' Report on the Escape Attempt of Hildegard Trabant
 Exposition: Le Mur de Berlin Berlin vu de l'Est (Exposition: The Berlin Wall, as seen from the East Side)
 1927 births
 1964 deaths
 Deaths at the Berlin Wall
 Deaths by firearm in East Germany
 People from East Berlin
 People from Friedrichshain-Kreuzberg


text:
Harry "Happy" Maione (7 de octubre de 1908 – 19 de febrero de 1942) fue un mafioso neoyorquino que actuó como sicario de Murder, Inc., el brazo armado del Sindicato nacional del crimen durante los años 1930. Maione fue apodado "Happy" debido a que su cara mostraba una eterna mueca.
 Primeros años
 De joven, Maione lideró a los Ocean Hill Hooligans, una pandilla callejera italiana en el barrio de Ocean Hill, Brooklyn. Su protegido en esta pandilla fue Frank "The Dasher" Abbandando. Maione tuvo un hijo, Albert Maione, quien eventualmente se convirtió en un asociado de la familia criminal Gambino. El hermano mayor de Maione fue Louis "The Duke" Maione.
 En 1931, Maione y Abbandando ayudaron a Abe "Kid Twist" Reles y Martin "Bugsy" Goldstein a eliminar a sus rivales mafiosos, los hermanos Shapiro (Meyer, Irving, y William). Previamente ese mismo año, los Shapiro habían tratado sin éxito de asesinar a Reles y a Goldstein. Meyer Shapiro entonces secuestró a la enamorada de Reles y la violó. Reles y Goldstein buscaron venganza y los dos quisieron apropiarse de las operaciones de los Shapiro. El 11 de julio de 1931, Irving Shapiro fue tiroteado cerca de su apartamento. El 17 de septiembre de 1931, Meyer fue encontrado muerto en el sótano de un edificio de inquilinato en el Lower East Side de Manhattan.
 Murder, Inc.
 Maione, Abbandando, Reles, y Goldstein entonces empezaron a formar una banda juntos. Se les unió pronto Harry "Pittsburgh Phil" Strauss, Albert "Tick Tock" Tannenbaum, Seymour "Blue Jaw" Magoon, Louis Capone, Charles "The Bug" Workman y Vito "Chicken Head" Gurino.
 La pandilla empezó a recibir órdenes para matar bajo sueldo de parte del Sindicato nacional del crimen con la ayuda del jefe del sindicato Joe Adonis. La pandilla pronto se convirtió en la escuadra oficial de sicarios del sindicato y fue llamada "Murder, Inc." por la prensa. Maione actuó como el enlace italiano con los miembros judíos de Murder, Inc.; Reles fue su contraparte en el lado judío. Murder, Inc. estaba dirigido por el brutal Louis "Lepke" Buchalter (otro miembro de la junta del sindicato) y el terrible Albert "The Executioner" Anastasia. Maione mató al menos a 12 hombres mientras trabajaba para Murder, Inc.
 Eliminación de potenciales testigos
 A mediados de los años 1930, el fiscal de Nueva York Thomas E. Dewey se centró en investigar a Buchalter. En respuesta, Buchalter empezó a eliminar a todos los potenciales testigos. Murder, Inc., mató a cualquiera de quien Buchalter sospechara de ser un informante. El usurero George "Whitey" Rudnick fue uno de sus víctimas, fue asesinado por Maione, Abbandando, y Strauss el 11 de mayo de 1937.
 En 1940, Reles se convirtió en un informante para el gobierno. Entonces implicó a Maione y Abbandando en el asesinato de Rudnick. Según Reles, los hombres mataron a Rudnick y empezaron a cargarlo en su carro. Entonces, el cadáver empezó a toser. Para terminar de matarlo, Strauss lo apuñaló 63 veces con un picahielos y Maione enterró un hacha de carnicero en su cráneo.
 En mayo de 1940, Maione fue declarado culpable de asesinato en primer grado pero el veredicto fue revocado en apelación. Luego de un segundo juicio, Maione fue declarado culpable de nuevo. Esta vez, el veredicto no fue revocado por la corte de apelación. El 19 de febrero de 1942, Maione, junto con Frank Abbandando, fue ejecutado en la silla eléctrica en la prisión de Sing Sing en Ossining, Nueva York.
 Referencias
 Nacidos en Nueva York
 Fallecidos en Nueva York (estado)
 Mafiosos de Estados Unidos
 Ejecutados en Estados Unidos
 Ejecutados en la silla eléctrica
 Ejecutados por asesinato
 Murder, Inc.


text:
Melanocyma is a monotypic butterfly genus in the subfamily Morphinae of the family Nymphalidae. Its one species Melanocyma faunula, the pallid faun, is restricted to Burma, Malaya, Thailand and Indochina in the Indomalayan realm.
 The wingspan of M. faunula is at around 90 millimetres. Individuals found in lowland forests are often smaller than specimens of M. faunula found on hills.
 There are two subspecies, M. f. kimurai and M. f. faunula
 Life History
 M. faunula individuals are known to breed in primary rainforest. They are often seen in flight in the mid-story of primary rainforest. Individuals are often known to be baited with rotting fruit. They are known to be commonly found in hill stations.
 The Pallid Faun's larvae feed on Orania sylvicola. Their eggs hatch after 11 days, hatching within 12 hours. The eggs are 1.1 millimeters in diameter, and are yellow in colour changing to black with time. The Pallid Faun exhibits similar egg laying and feeding behaviour with Taenaris onolaus.
 Gallery
 References
 External links
 Images representing Melanocyma at Bold
 TOL
 Amathusiini
 Butterflies of Indochina
 Monotypic butterfly genera
 Taxa named by John O. Westwood
 Nymphalidae genera


text:
 29.1.2016
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 L 23/79
 ELi JA ŠVEITSI ÜHISKOMITEE OTSUS nr 2/2016,
 3. detsember 2015,
 millega muudetakse Euroopa Majandusühenduse ja Šveitsi Konföderatsiooni vahelise lepingu protokolli nr 3 päritolustaatusega toodete mõiste määratluse ja halduskoostöö meetodite kohta [2016/121]
 ÜHISKOMITEE,
 võttes arvesse Euroopa Majandusühenduse ja Šveitsi Konföderatsiooni vahel 22. juulil 1972 Brüsselis alla kirjutatud lepingut (1) („leping”), eriti selle artiklit 11,
 võttes arvesse lepingu protokolli nr 3 päritolustaatusega toodete mõiste määratluse ja halduskoostöö meetodite kohta („protokoll nr 3”)
 ning arvestades järgmist:
 (1)
 Lepingu artiklis 11 on osutatud protokollile nr 3, milles on sätestatud päritolureeglid ning ette nähtud ELi, Šveitsi (k.a Liechtenstein), Islandi, Norra, Türgi, Fääri saarte ja Barcelona protsessis osalevate riikide (2) vahel päritolu kumulatsioon.
 (2)
 Protokolli nr 3 artiklis 39 on sätestatud, et lepingu artikliga 29 asutatud ühiskomitee võib otsustada muuta kõnealuse protokolli sätteid.
 (3)
 Euroopa – Vahemere piirkonna sooduspäritolureeglite piirkondliku konventsiooni (3) (edaspidi „konventsioon”) eesmärk on asendada Euroopa – Vahemere piirkonna riikide hulgas praegu kehtivate päritolureeglite protokollid ühe õigusaktiga.
 (4)
 EL ja Šveits kirjutasid konventsioonile alla 15. juunil 2011.
 (5)
 EL ja Šveits andsid konventsiooni heakskiitmiskirjad konventsiooni hoiulevõtjale üle vastavalt 26. märtsil 2012 ja 28. novembril 2011. Sellest tulenevalt jõustus konventsioon selle artikli 10 lõike 3 kohaselt ELi ja Šveitsi suhtes vastavalt 1. mail 2012 ja 1. jaanuaril 2012.
 (6)
 Konventsioon hõlmab stabiliseerimis- ja assotsieerimisprotsessis osalevad riigid ja Moldova Vabariigi Euroopa – Vahemere piirkonna päritolureeglite kumulatsioonisüsteemi.
 (7)
 Lepingu protokolli nr 3 tuleks seega konventsiooni arvesse võtmiseks muuta,
 ON VASTU VÕTNUD KÄESOLEVA OTSUSE:
 Artikkel 1
 Lepingu protokoll nr 3 (päritolustaatusega toodete mõiste määratluse ja halduskoostöö meetodite kohta) asendatakse käesoleva otsuse lisas esitatud tekstiga.
 Artikkel 2
 Käesolev otsus jõustub selle vastuvõtmise päeval.
 Seda kohaldatakse alates 1. veebruarist 2016.
 Brüssel, 3. detsember 2015
 Ühiskomitee nimel
 eesistuja
 Luc DEVIGNE
 (1) EÜT L 300, 31.12.1972, lk 189.
 (2) Alžeeria, Egiptus, Iisrael, Jordaania, Liibanon, Maroko, Jordani Läänekallas ja Gaza sektor, Süüria ja Tuneesia.
 (3) ELT L 54, 26.2.2013, lk 4.
 LISA
 „PROTOKOLL nr 3
 päritolustaatusega toodete mõiste määratluse ja halduskoostöö meetodite kohta
 Artikkel 1
 Kohaldatavad päritolureeglid
 Käesoleva lepingu rakendamisel kohaldatakse Euroopa – Vahemere piirkonna sooduspäritolureeglite piirkondliku konventsiooni (1) („konventsioon”) I liidet ja II liite asjakohaseid sätteid.
 Konventsiooni I liites ja II liite asjakohastes sätetes esitatud viiteid asjaomasele lepingule tuleb käsitada viidetena käesolevale lepingule.
 Artikkel 2
 Vaidluste lahendamine
 Kui seoses konventsiooni I liite artiklis 32 osutatud kontrollimenetlusega tekivad vaidlused, mida kontrolli taotlenud tolliasutus ja kontrollimise eest vastutav tolliasutus ei suuda lahendada, esitatakse need lahendamiseks ühiskomiteele.
 Importija ja importiva riigi tolliasutuse vahelised vaidlused lahendatakse alati importiva riigi õigusnormide kohaselt.
 Artikkel 3
 Protokolli muudatused
 Ühiskomitee võib otsustada muuta käesoleva protokolli sätteid.
 Artikkel 4
 Konventsioonist välja astumine
 1. Kui EL või Šveits teatavad konventsiooni hoiulevõtjale kirjalikult oma soovist konventsioonist selle artikli 9 kohaselt välja astuda, peavad EL ja Šveits alustama koheselt läbirääkimisi käesoleva lepingu rakendamisel kehtivate päritolureeglite üle.
 2. Kuni jõustuvad päritolureeglid, milles lepitakse kokku pärast neid uusi läbirääkimisi, kohaldatakse käesoleva lepingu puhul konventsiooni I liites esitatud päritolureegleid ja vajaduse korral konventsiooni II liites esitatud asjakohaseid sätteid, mis kehtisid konventsioonist välja astumise hetkel. Väljaastumise hetkest alates käsitatakse konventsiooni I liites esitatud päritolureegleid ja vajaduse korral konventsiooni II liites esitatud asjakohaseid sätteid selliselt, et saaks arvesse võtta üksnes ELi ja Šveitsi vahelist kahepoolset kumulatsiooni.
 Artikkel 5
 Üleminekusätted – kumulatsioon
 Olenemata konventsiooni I liite artikli 16 lõikest 5 ja artikli 21 lõikest 3 võib juhul, kui kumulatsioon hõlmab üksnes EFTA riike, Fääri saari, ELi, Türgit ja stabiliseerimis- ja assotsieerimisprotsessis osalejaid ja Moldova Vabariiki, olla päritolutõendiks kas liikumissertifikaat EUR.1 või originaaldeklaratsioon.”
 (1) ELT L 54, 26.2.2013, lk 4.


text:
Asien är jordens största och mest folkrika världsdel. Sedan 1700-talet har gränsen mellan Europa och Asien vanligen ansetts gå genom Uralbergen, Uralfloden, Kaspiska havet, Kaukasus, Svarta havet, Bosporen, Marmarasjön och Dardanellerna. Gränsen mellan Asien och Afrika anses normalt vara Sueznäset och Röda havet. Omkring 62 procent av världens befolkning bor i Asien, varav enbart kring 3 procent bor i norra och innersta delen, det vill säga Mongoliet, de centralasiatiska länderna Kazakstan, Uzbekistan, Turkmenistan, Kirgizistan och Tadzjikistan, de kinesiska provinserna Xinjiang, Tibet, Qinghai och ryska Sibirien.
 Då världsdelar delvis definieras genom kulturgeografi, det vill säga på grundval av kulturell samhörighet, och inte genom geologi, råder det en skillnad mellan Asien som världsdel och som geografisk kontinent. Asien och Europa befinner sig på samma kontinent och denna heter Eurasien. Världsdelen Asien omfattar en del av den Eurasiatiska kontinenten, närmare bestämt ett område från Sinaihalvön, Turkiet och Uralbergen i väster till Berings Sund, Japan, Taiwan, Filippinerna och Indonesien i öster.
 Idén om att den gamla världen har tre kontinenter går tillbaka till antiken. Namnet Asien härleds från de uråldriga civilisationerna i Mellanöstern. Asien var under Romarriket benämning på en romersk provins som låg i dagens Turkiet. Betydelsen för namnet Asien har senare kommit att utsträckas till att omfatta hela området från Sinaihalvön, Turkiet och Uralbergen i väster till Berings sund, Japan, Taiwan, Filippinerna och Indonesien i öster.
 Etymologi
 Ordet Asien kommer via latin från den antika grekiskans Ασία, ett namn som för första gången nedtecknades cirka 440 f.Kr. av Herodotos. Under Antiken refererade Asien till Mindre Asien (varav en del utgjorde den romerska provinsen Asia) eller för att beskriva Persiska riket. Även tidigare kände Homeros till en trojansk allierad vid namn Asios Hyrtakides, som var son till Hyrtacus, som var en regent över flera städer. Homeros beskriver även ett träsk vid namn ασιος i Iliaden. Den grekiska termen är möjligen tagen från Assuwa, som var en konfederation av stater i västra Anatolien under 1300-talet f.Kr. Det hettitiska prefixet assu- (bra) spelade förmodligen in där.
 En annan teori är att ordet kommer från det akkadiska ordet (w)aṣû(m), besläktat med hebreiska יצא, som betyder "att gå ut", eller "att stiga", som refererar till solens riktning vid soluppgång, vilket kan kontrasteras till den liknande etymologin för Europa, där det semitiska ordet erēbu, som innebär solens nedgång. Dessa etymologier förutsätter ett Mellanöstern-perspektiv.
 En tredje teori är det assyriska ordet "asu", som betyder öst, till skillnad från det feniciska ordet "ereb" för Europa.
 Först från omkring 1800 kom ordet att användas för hela kontinenten, inklusive Kina och Sibirien – det var också först från mitten av 1700-talet som européerna fått en klarare uppfattning om de viktigaste dragen i världsdelens geografi, till exempel kusterna i norr, de större floderna och klimatet på olika håll. Före denna tid användes "Indien" som en allmän beteckning på hela området från Indus till Filippinerna, och länderna norr därom – Kina, Japan, Tibet och Mongoliet – var i praktiken helt stängda för européerna.
 Geografi
 Natur
 Asien är till ytan världens största världsdel, och upptar två tredjedelar av superkontinenten Eurasien, som förutom Asien även består av Europa. Gränsen mellan världsdelarna går från Uralbergen och utmed Kaspiska havets kust, förbi Kaukasusbergen och genom Bosporensundet i Turkiet.
 Asien inrymmer en stor geografisk mångfald. De norra delarna, främst Sibirien, visar flera såväl geografiska som geologiska likheter med Nordamerika och norra Europa, och utgörs av tundra, myrar, barrskogar (taigan), sjöar och bergskedjor, och den långa kusten mot Norra ishavet i norr är starkt påverkad av den arktiska inlandsisen, som bildat trånga vikar, fjordar, skärgårdar och myrmarker.
 Söder om taigan finns den eurasiska stäppen, ett stort slättland med inlandsklimat, gräs- och buskvegetation och sparsamt med träd.
 Världens högsta bergskedja, Himalaya, bildades genom att den indiska subkontinenten fördes norrut av kontinentaldriften och kolliderade med den eurasiska kontinenten.
 Sjöar
 Världens största insjö, Kaspiska havet är endorheisk (har inga utflöden) och är belägen på gränsen mellan Asien och Europa, mellan länderna Iran, Azerbajdzjan, Ryssland, Kazakstan och Turkmenistan. Maxdjupet i sjön är cirka 1 025 meter. Dess vatten är bräckt med en salthalt på ungefär en tredjedel av den hos havsvatten.
 Kaspiska havet är jordens största insjö, med en yta på 374 000 kvadratkilometer och en volym på 78 200 kubikkilometer.
 Bajkalsjön i södra Sibirien är Eurasiens näst största sjö och världens djupaste insjö med ett största djup på 1642 meter. Den innehåller sötvatten och tack vare sitt djup är den världens största sötvattensjö sett till volymen. Den innehåller runt 20 procent av världens sötvatten som är tillgängligt som ytvatten. Bajkalsjön ligger på en höjd av 455 meter över havet. Den finns på Unescos lista över världsarv sedan 1996 på grund av sin rika och delvis endemiska flora och fauna.
 Asiens tredje största sjö är Balchashsjön i Kazakstan. Aralsjön mellan Kazakstan och Uzbekistan var tidigare Asiens andra och jordens fjärde största insjö men har till stor del torkat ut.
 Floder
 Från Himalaya och den tibetanska högplatån rinner stora floder i alla riktningar. Yangtze i Kina är Asiens längsta flod och rinner ut i Östkinesiska havet nära Shanghai. Gula floden rinner genom norra Kina och mynnar ut i Bohaihavet. Mekong rinner söderut genom en rad länder och mynnar ut i Sydkinesiska havet söder om Ho Chi Minh-staden i Vietnam. Indus, Ganges och Bramaputra rinner upp mycket nära varandra och tar olika vägar genom den indiska subkontinenten ut i olika delar av Indiska oceanen.
 Från bergen i norra Mongoliet rinner Ob, Irtysj, och Jenisej och från Bajkalssjön Lena norrut genom Sibirien mot Norra ishavet. Amur rinner österut i gränslandet mellan Sibirien och norra Kina.
 Berg
 Jordens tre högsta bergstoppar finns i bergskedjan Himalaya: Mount Everest (8 848 meter över havet) på gränsen mellan Kina och Nepal, K2 i Kashmir (8 611 meter över havet) och Kangchenjunga (8 586 meter över havet) på gränsen mellan Indien och Nepal.
 Bildexempel på naturtyper:
 Områden
 Norra Asien
 Denna term är ovanlig hos geografer men refererar oftast till Rysslands asiatiska del, som är mer känd som Sibirien. Ibland inkluderas även norra delar av andra asiatiska länder, såsom Kazakstan, i norra Asien.
 Centralasien
 Det finns ingen absolut definition på hur denna term ska användas. Generellt syftar Centralasien på:
 de forna sovjetiska centralasiatiska staterna, det vill säga Kazakstan (förutom delen av landet som ligger i Europa), Uzbekistan, Tadzjikistan, Turkmenistan och Kirgizistan.
 Mongoliet, Inre Mongoliet, Xinjiang och Tibet i västra Kina.
 Afghanistan inkluderas ibland.
 före detta sovjetstater i asiatiska Kaukasien (inkluderas sällan).
 Iran inkluderas ibland.
 Pakistan inkluderas sällan.
 Östasien
 Området kallas även Fjärran östern. Detta område inkluderar:
 Önationerna Taiwan och Japan i Stilla havet.
 Nord- och Sydkorea på Koreahalvön.
 Kina men ibland enbart dess östra delar (se ovan).
 Ibland inkluderas även Mongoliet och Vietnam i Östasien. I mer informella sammanhang inkluderas även ibland Sydostasien i begreppet Östasien.
 Sydostasien
 Denna region inkluderar Malackahalvön, Indokina samt öar i Indiska oceanen och Stilla havet. Staterna regionen inkluderar är:
 I Indokina; Myanmar, Thailand, Laos, Kambodja och Vietnam.
 Malaysia, Brunei, Filippinerna, Singapore, Indonesien och Östtimor. Staten Malaysia delas i två av Sydkinesiska havet, och har därmed både en del på fastlandet och en ödel (på Borneo).
 Sydasien (eller Indiska halvön)
 Sydasien kallas ibland Indiska halvön. Regionen inkluderar:
 staterna runt Himalaya, nämligen Indien, Pakistan, Nepal, Bhutan och Bangladesh.
 östaterna i Indiska oceanen, Sri Lanka och Maldiverna.
 Afghanistan inkluderas ibland.
 Sydvästasien (eller Västra Asien)
 Denna region kallas även Mellanöstern, som är en vanligare term i Europa och Amerika. Sydvästasien inkluderar:
 Anatolien (Mindre Asien), som utgörs av Turkiet.
 Irak.
 Levanten, som inkluderar Syrien, Libanon, Israel, Palestina och Jordanien.
 Östaten Cypern i Medelhavet.
 Sinaihalvön, den asiatiska delen av Egypten.
 Arabiska halvön, som inkluderar Saudiarabien, Kuwait, Förenade Arabemiraten, Bahrain, Qatar, Oman och Jemen.
 Kaukasusregionen, som inkluderar Armenien, en liten bit av Ryssland, och nästan hela Azerbajdzjan.
 Iranska platån, som inkluderar Iran och delar av andra stater.
 Afghanistan inkluderas ibland.
 Historia
 Asien var den andra kontinent som nåddes av människan, som hade sitt ursprung i Afrika. Det var också i Asien de första stadskulturerna uppstod - i Mesopotamien, Indusdalen, Persien och Kina.
 Ekonomi
 Räknat efter köpkraftsbaserad BNP är Asiens största ekonomi Japan. Efter år 2000 har Japans, Kinas och Indiens ekonomier varit stadda i kraftig tillväxt, och alla tre har ofta noterat en årlig tillväxt på över 6 procent. År 2020 var Kina efter USA världens största ekonomi, följt av Japan, Tyskland och Indien som världens tredje, fjärde och femte största ekonomier. Räknat efter nominell BNP är Kina Asiens största nationella ekonomi och världens näst största.
 Ekonomisk tillväxt i Asien mellan slutet av andra världskriget och 1990-talet var koncentrerad till länderna kring Stilla havet samt oljeländerna i sydväst, och det är först på senare år stark tillväxt spridits även till andra regioner. Under slutet av 1980-talet och det tidiga 1990-talet var Japans ekonomi nästan lika stor som resten av kontinentens tillsammans. 1995 var Japans ekonomi (dvs dess inhemska omsättning av pengar och dess produktion) nästan i nivå med USA:s, efter att den japanska valutan stigit till sitt högsta värde någonsin. Sedan dess har dock Japans valuta stabiliserats och Kina har vuxit till att bli Asiens största ekonomi, följt av Japan och sedan antingen Sydkorea eller Indien på tredje plats, beroende av vilken källa som används.
 Asiens självständiga stater i alfabetisk ordning
 Enligt Förenta Nationernas indelning tillhör följande stater Asien:
 Särskilda områden
 KRG - Kurdistans regionala regering i södra Kurdistan (Norra Irak)
 Brittiska territoriet i Indiska oceanen
 Hongkong
 Macao
 Palestinska myndigheten
 Nordcypern
 Stater tillhörande vissa europeiska politiska organisationer
 Armenien: medlem av Europarådet
 Azerbajdzjan: medlem av Europarådet
 Cypern: medlem av EU
 Turkiet: medlem av Europarådet
 Europeiska stater med yta i Asien
 Ryssland: asiatiska Ryssland
 Storbritannien: Akrotiri och Dhekelia och Brittiska territoriet i Indiska oceanen inklusive ön Diego Garcia
 Se även
 Mindre Asien
 Eurasien
 Referenser
 Externa länkar
 Wikipedia:Basartiklar


type: legislation

text:
 23.9.2014
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 279/19
 UITVOERINGSVERORDENING (EU) Nr. 993/2014 VAN DE COMMISSIE
 van 22 september 2014
 tot vaststelling van de forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerprijs van bepaalde groenten en fruit
 DE EUROPESE COMMISSIE,
 Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
 Gezien Verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad van 22 oktober 2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten („integrale-GMO-verordening”) (1),
 Gezien Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011 van de Commissie van 7 juni 2011 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van Verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad, wat de sectoren groenten en fruit en verwerkte groenten en fruit betreft (2), en met name artikel 136, lid 1,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 Bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011 zijn, op grond van de resultaten van de multilaterale handelsbesprekingen van de Uruguayronde, de criteria vastgesteld aan de hand waarvan de Commissie voor de producten en de perioden die in bijlage XVI, deel A, bij die verordening zijn vermeld, de forfaitaire waarden bij invoer uit derde landen vaststelt.
 (2)
 De forfaitaire invoerwaarde wordt elke dag berekend overeenkomstig artikel 136, lid 1, van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011, met inachtneming van de variabele gegevens voor die dag. Bijgevolg moet deze verordening in werking treden op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie,
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 Artikel 1
 De in artikel 136 van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011 bedoelde forfaitaire invoerwaarden worden vastgesteld in de bijlage bij de onderhavige verordening.
 Artikel 2
 Deze verordening treedt in werking op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 22 september 2014.
 Voor de Commissie,
 namens de voorzitter,
 Jerzy PLEWA
 Directeur-generaal Landbouw en Plattelandsontwikkeling
 (1) PB L 299 van 16.11.2007, blz. 1.
 (2) PB L 157 van 15.6.2011, blz. 1.
 BIJLAGE
 Forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerprijs van bepaalde groenten en fruit
 (EUR/100 kg)
 GN-code
 Code derde landen (1)
 Forfaitaire invoerwaarde
 0702 00 00
 MK
 54,3
 TR
 83,3
 XS
 79,6
 ZZ
 72,4
 0707 00 05
 MK
 34,4
 TR
 107,9
 ZZ
 71,2
 0709 93 10
 TR
 122,7
 ZZ
 122,7
 0805 50 10
 AR
 140,8
 CL
 156,2
 IL
 114,0
 UY
 127,4
 ZA
 142,7
 ZZ
 136,2
 0806 10 10
 AR
 128,7
 BR
 169,5
 EG
 160,1
 MK
 36,9
 TR
 118,7
 ZZ
 122,8
 0808 10 80
 AR
 262,7
 BA
 49,3
 BR
 63,9
 CL
 113,0
 NZ
 126,1
 US
 160,0
 ZA
 125,4
 ZZ
 128,6
 0808 30 90
 AR
 218,6
 CL
 231,7
 CN
 105,0
 TR
 124,4
 ZZ
 169,9
 0809 30
 TR
 121,6
 ZZ
 121,6
 0809 40 05
 MK
 21,7
 ZZ
 21,7
 (1) Landennomenclatuur vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 1833/2006 van de Commissie (PB L 354 van 14.12.2006, blz. 19). De code „ZZ” staat voor „overige oorsprong”.


text:
The Renovation of the Main City Square in Vilnius Has Commenced: Centenary Commemoration First, Democracy Later
 Today, 12 July, the renovation works at the Lukiškės City Square in Vilnius have commenced. The debates about the fate of the square were already going on for nearly two decades—longer than any debates about other public spaces or buildings in Lithuania since 1990. Since 1995, when the general competition to shape the Central Square was announced, five architectural competitions were organised with the aim to redesign it. The latest competition was held in 2011 and it was won by Rolandas Palekas and his team of architects. Palekas’ project was criticised because of the disproportionately huge area that was supposed to be paved. However this was not the reason why this project was not realised.
 In 2015 it was announced that the budget of the project will be reduced from the initial 11 million Euro to the more moderate 2 million Euro. The reduced budget was to be spent on only one stage of Palekas’ project. On July 2015 an architect Gintaras Čaikauskas whose project took second place in the competition gave an interview for delfi.lt, where he complained that by allowing Palekas to adjust his project “the the rules of the game” become “unfair” to other participants of the competition. “Accodring to the regulations, if the the winner project was impossible to be carried out because of being too costly, the negotiations between all the other nominees of the competition had to take place. The situation became a bit unusual: the question was, how far the project can be adjusted so that these adjustments would not be regarded as legally binding adjustments. If the Procurement Office is going to buy a project the budget of which is seven times bigger than the one specified during the contest, then I see no logic here,” said Čaikauskas in his interview. He also added that if the conditions of the competition change and if there is no consensus, a new competition must be held where only him and Palekas are allowed to participate.
 And yet the negotiations with the winner of the competition did not even start. The architect Palekas told to lrytas.lt: “When the essential things such as the idea of the project and its quality make no difference to anyone, and when the main concern is only the area and type of the paving, one should expect the worst.” Because the consensus with Palekas was not reached, the results of the competition were annulled.
 However there was no new architectural competition—instead of that, a competition for the contractors to reconstruct the City Square was announced. On February 2016 there was an announcement that the competition was won by three construction companies: “Infes”, “Ekstra statyba”, and “Pamario restauratorius”. The trio made a commitment to carry out the reconstruction works with the budget of 2.1 million Euro. However, the Chair of Public Committee for the Vilnius City Development Gintautas Tiškus in his interview with Locomotive.press said that it remains unclear how, without there being any concept for a project, it was determined that it was precisely 2.1 million that was the minimum amount necessary for the works. These three companies were intrusted to find an architect who would develop a concept for their reconstruction project. In other words, the whole process of reconstruction was placed on its head. Finally the three companies chose Gintaras Čaikauskas’ project that won a second place in the 2011 competition.
 The new project was presented publically on 12 May 2016.1 During the presentation a question was raised about the possibility of allowing the suggestions from general public. The organisers ensured that this possibility will be granted. However, during that officially designated and rather mingy period of 11 days, Dr. Giedrė Guodienė’s query remained unanswered. The comments submitted by Vilnius City Development Commission were unanswered as well. On 23 May the Commission addressed Vilnius City Council with an appeal regarding the procurement procedures for the City Square reconstruction works and the circumstances surrounding the competition. In their appeal the Commission noted that the title of the competition is “Restoration of the Lukiškės City Square and the Supervision of the Technical Execution of the Work Project” (“Lukiškių aikštės sutvarkymo darbai su techninio darbo projekto vykdymo priežiūra”), therefore the contractor (the trio of “Infes”, “Ekstra statyba”, and “Pamario restauratorius”) can only restore the Square without making any structural adjustments and changing its architectural form. The Commission also requested that “the public should be involved when discussing the questions about the reconstruction of the Square, the expectations and demands of the citizens should be taken into consideration and turned into guidelines for the new architectural competition for the renovation of the Square.” According to the Commission Chair Gintautas Tiškus, Vilnius City Mayor Remigijus Šimašius confirmed the acknowledgement of this appeal only on 8 July.
 According to the architect and theoretician Tomas Grunskis who participated in the previous competitions for the restoration of the square, this situation “devaluates the values of the youngest political conjuncture. . . . The representatives of this new political ideology are moving towards a radical commercialisation by managing the society as if it was a Joint Stock company.” In his interview for Locomotive.press, the Public Commission Chair G. Tiškus said that such an opaque process is extremely disappointing because of the inability to set the priorities and take the public into consideration. “The competitions are constantly held for almost 19 years, but maybe it is good that the Square remained untouched? It means that we still had a chance to do the work properly. However, this Monday the chance has been lost.”
 In their public statements City officials emphasise that the discussions are taking too long and that the main thing now is to complete the reconstruction process until 2018, the centenery commemoration of the restoration of Lithuanian Independence.
 Prime Minister Algirdas Butkevičius and Vilnius City Mayor Remigijus Šimašius argued that the City Square will become a democratic public space open to citizens.
 A group of architects—Šarūnas Kiaunė, Asta Kiaunienė, and Ramūnas Raslavičius—who participated in one of the aforementioned contests, made an appeal to the Palace of Architects of the Republic of Lituania asking to investigate the possible violations of professional ethics during the preparation of the project. Asta Kiaunienė raised a question about the suspicious similarities between the projects of Čaikauskas and Š. Kiaunė. 12/07/2016 Vilniuje pradedama rekonstruoti svarbiausia vadinama aikštė: pirmiausia šimtmetis, demokratija – paskui
 Šiandien, liepos 12 d., pradedami Lukiškių aikštės Vilniuje rekonstrukcijos darbai. Kaip turėtų atrodyti aikštė diskutuota kone du dešimtmečius – ilgiau, nei dėl bet kurios kitos viešos erdvės ar pastato Lietuvoje per laikotarpį nuo nepriklausomybės atgavimo. Nuo 1995 m., kuomet pradėta spręsti dėl aikštės likimo, buvo surengti 5 konkursai jos architektūrinei išraiškai sukurti. Paskutinis konkursas įvyko 2011 m., kurį laimėjo architekto Rolando Paleko studijos projektas. Jis susilaukė kritikos dėl kietai dangai numatomo didelio ploto. Tačiau ne dėl šios priežasties projektas nebus įgyvendinamas.
 2015 m. paaiškėjo, jog nebebus skirta projekto įgyvendinimui reikalinga 11 mln. suma – biudžetas tesieks 2 mln. eurų. Svarstyta už šią sumą įgyvendinti tik vieną iš dviejų konkursą laimėjusio projekto etapų. 2015 m. liepos mėn. delfi.lt publikuotame straipsnyje konkurse antrą vietą užėmęs architektas Gintaras Čaikauskas priekaištavo, jog leidžiant Palekui koreguoti projektą esą sudaromos „negarbingos žaidimo taisyklės“ kitų konkurso dalyvių atžvilgiu. „Buvo numatyta derėtis su visais konkurso nugalėtojais, kadangi neįmanoma realizuoti pirmos vietos (projekto) tiesiogiai, ji yra per brangi. Situacija susidarė ne visai tradicinė: klausimas, kokie pakeitimai gali būti laikomi dar nepakeitimais. Bet jei Viešųjų pirkimų tarnyba pirks projektą, kurio kaina skiriasi septynis kartus nuo to, kas įvyko konkurse – man kažkas prasilenkia su logika.“ – delfi.lt sakė jis bei pridėjo, jog keičiantis sąlygoms ir neprieinant sutarimo turėtų būti organizuojamas naujas konkursas, tiesa, galbūt tik tarp jo paties ir R. Paleko.
 Su pirmos vietos laimėtoju derybos net neprasidėjo. Pats architektas situaciją vertindamas portalui lrytas.lt komentavo: „Kai esminiai dalykai – projekto idėja ir kokybė neberūpi, o tik skaičiuojama, kiek ir kokio grindinio iškloti, iš tokio projekto negalima tikėtis nieko gero“. Nepriėjus sutarimo su R. Paleku, konkurso rezultatai buvo anuliuoti.
 Visgi naujas konkursas surengtas nebuvo – vietoj jo paskelbtas aištės sutvarkymo rangos konkursas. 2016 m. vasario mėn. paskelbta, jog konkursą laimėjo mažiausią kainą pasiūliusios trys įmonės – „Infes“, „Ekstra statyba“ ir „Pamario restauratorius“. Jos įsipareigojo aikštę sutvarkyti už 2,1 mln. eurų. Kaip buvo nustatyta, jog tai mažiausia sutvarkymui reikalinga suma, nesant projekto idėjos, lieka neaišku, pokalbio su Locomotive.press metu sakė Vilniaus miesto plėtros visuomeninės komisijos primininkas Gintautas Tiškus. Šioms įmonėms buvo pavesta surasti ir projekto idėją sukursiantį architektą. Rengimosi aikštės sutvarkymui eiga apsivertė „aukštyn kojomis“. Šios įmonės pasirinko dirbti su antrą vietą 2011 m. konkurse laimėjusiu architektu Gintaru Čaikausku bei jo komanda.
 Naujas projektas visuomenei pristatytas 2016 m. gegužės 12 d.2 Jo metu buvo iškeltas klausimas dėl galimybės visuomenei teikti pastabas – atsakant į tai buvo patikinta, jog tokia galimybė bus suteikta. Visgi per tam skirtas vos 11 dienų pastabas Vilniaus miesto savivaldybei pateikusi dr. Giedrė Godienė nesulaukė jokio atsako. Kaip jau rašyta Locomotive.press, iš savivaldybės jokio atsako nesulaukė ir Vilniaus miesto plėtros visuomeninė komisija, kuri gegužės 23 d. Vilniaus miesto savivaldybės tarybai pateikė kreipimąsi dėl Lukiškių aikštės sutvarkymo viešojo pirkimo procedūrų ir su konkursu susijusių aplinkybių. Kreipimesi atkreipiamas dėmesys į tai, kad konkurso pavadinimas yra „Lukiškių aikštės sutvarkymo darbai su techninio darbo projekto vykdymo priežiūra“, todėl „statybų rangovas (trijų įmonių grupė – „Infes“, „Ekstra statyba“ ir „Pamario restauratorius“) gali tik sutvarkyti Lukiškių aikštę nekeičiant jos išplanavimo ir architektūrinės išraiškos.“ Jame taip pat reikalaujama, kad „aikštės rekonstravimo klausimai būtų aptarti su visuomene, išnagrinėti vilniečių lūkesčiai ir poreikiai, pagal kuriuos ir turi būti suformuluotos užduotys naujam aikštės rekonstrukcijos architektūriniam konkursui.“ Komisijos pirmininko Gintauto Tiškaus teigimu, Vilniaus miesto meras Remigijus Šimašius sakėsi su juo susipažinęs tik liepos 8 d.
 Lukiškių a. sutvarkymo konkursuose dalyvavusio architekto, architektūros teoretiko Tomo Grunskio manymu, ši situacija „devalvuoja naujausios, jauniausios politinės konjuntūros vertybes. <...> tos politinės idėjos atstovai juda radikalaus komerciškumo kryptimi, taikydami uždarai akcinei bendrovei ir jos valdymui tinkamus metodus, sričiai, kur to daryti nereikėtų – t.y. visuomenei.“ Visuomeninės komisijos primininkas Gintautas Tiškus interviu Locomotive.press sakė, jog toks procesas kelia nusivylimą, nes yra neskaidrus bei nesugebama nustatyti prioritetų, išsiaiškinti žmonių nuomonės. „18-19 metų rengiami konkursai – bet gal ir gerai, kad mes iki šio laiko tos aikštės dar nesutvarkėme? Reiškia mes dar turime galimybę ją sutvarkyti gerai. Mano galva mes tą galimybę jau prarandame – nuo pirmadienio.“
 Oficialių asmenų viešuose pasisakymuose pabrėžiama, kad diskusijos jau užsitęsė per ilgai ir dabar svarbiausia pabaigti Lukiškių aikštės sutvarkymą iki 2018 m., kuomet Lietuva minės valstybės atkūrimo šimtmetį.
 Premjeras Algirdas Butkevičius bei Vilniaus meras Remigijus Šimašius tikina, jog aikštė taps demokratiška erdve miestiečiams.
 Pateikiame ištraukas iš aikštės sutvarkymo darbų pradžios renginio liepos 12 d., kurio metu klausimus Vilniaus merui Remigijui Šimašiui bei aikštės sutvarkymo projekto autoriui Gintarui Čaikauskui uždavė ir Locomotive.press.
 Previous Previous post: Apie uždarumą ir nekompetenciją Lukiškių aikštės sutvarkymo konkurso organizavime – video interviu serijaNext Next post: Skurdas ir auganti pajamų nelygybė: Lietuvos ekonominės sėkmės kaina ar nepilnavertės socialinės politikos simptomas?


text:
 7.11.2009
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 267/10
 Rozsudek Soudního dvora (třetího senátu) ze dne 10. září 2009 — Komise Evropských společenství v. Řecká republika
 (Věc C-416/07) (1)
 („Nesplnění povinnosti státem - Směrnice 91/628/EHS a 93/119/ES - Nařízení (ES) č. 1/2005 - Ochrana zvířat během přepravy a při porážení nebo usmrcování - Strukturované a obecné porušování pravidel Společenství“)
 2009/C 267/17
 Jednací jazyk: řečtina
 Účastnice řízení
 Žalobkyně: Komise Evropských společenství (zástupci: H. Tserepa-Lacombe a F. Erlbacher, zmocněnci)
 Žalovaná: Řecká republika (zástupkyně: S. Charitaki, S. Papaïoannou a E.-M. Mamouna, zmocněnkyně)
 Předmět věci
 Nesplnění povinnosti státem — Porušení článků 5, 8, 9 a čl. 18 odst. 2 směrnice Rady 91/628/EHS ze dne 19. listopadu 1991 o ochraně zvířat během přepravy a o změně směrnic 90/425/EHS a 91/496/EHS (Úř. věst. L 340, s. 17; Zvl. vyd. 03/12, s. 133) — Porušení čl. 5 odst. 4, čl. 6 odst. 1, čl. 13 odst. 3 a 4, čl. 15 odst. 1, článků 25 a 26, jakož i čl. 27 odst. 1 nařízení Rady (ES) č. 1/2005 ze dne 22. prosince 2004 o ochraně zvířat během přepravy a souvisejících činností a o změně směrnic 64/432/EHS a 93/119/ES a nařízení (ES) č. 1255/97 (Úř. věst. 2005, L 3, s. 1) — Porušení článku 3, čl. 5 odst. 1, čl. 6 odst. 1 a článku 8 směrnice Rady 93/119/ES ze dne 22. prosince 1993 o ochraně zvířat při porážení nebo usmrcování (Úř. věst. L 340, s. 21; Zvl. vyd. 03/15, s. 421)
 Výrok
 1)
 Řecká republika, tím, že nepřijala opatření nezbytná k tomu, aby:
 —
 příslušné orgány prováděly povinné kontroly plánů cest;
 —
 byla v přístavech pro plavidla zajišťující převoz vozidel či v jejich bezprostřední blízkosti zřízena zařízení k odpočinku zvířat po jejich vykládce z plavidel;
 —
 kontroly dopravních prostředků a zvířat byly skutečně prováděny;
 —
 zajistila dodržování pravidel o omračování zvířat během porážky a
 —
 inspekce a kontroly na jatkách byly prováděny odpovídajícím způsobem,
 nesplnila povinnosti, které pro ni vyplývají z čl. 5 A odst. 2 písm. d) bodu i) první odrážky a článku 8 směrnice Rady 91/628/EHS ze dne 19. listopadu 1991 o ochraně zvířat během přepravy a o změně směrnic 90/425/EHS a 91/496/EHS, ve znění nařízení Rady (ES) č. 806/2003 ze dne 14. dubna 2003, a z odst. 7 písm. b) bodu 48 kapitoly VII přílohy téže směrnice, ve znění nařízení č. 806/2003, jakož i z článku 3, čl. 5 odst. 1 písm. d), čl. 6 odst. 1 a článku 8 směrnice Rady 93/119/ES ze dne 22. prosince 1993 o ochraně zvířat při porážení nebo usmrcování.
 2)
 Ve zbývající části se žaloba zamítá.
 3)
 Řecké republice se ukládá náhrada dvou třetin nákladů řízení. Komisi Evropských společenství se ukládá náhrada jedné třetiny nákladů řízení.
 (1) Úř. věst. C 283, 24.11.2007.


text:
 Avis juridique important
 |
 11992M/PRO/DE/02
 Sopimus Euroopan unionista - Pöytäkirja liiallisia alijäämiä koskevasta menettelystä - 2 artikla
 Virallinen lehti nro C 191 , 29/07/1992 s. 0084
 Sopimus Euroopan unionista - Pöytäkirja liiallisia alijäämiä koskevasta menettelystä - 2 artiklaTämän sopimuksen 104 c artiklassa ja tässä pöytäkirjassa tarkoitetaan:- «julkisella» yleensä julkiseen hallintoon liittyvää eli keskushallintoon alueellisiin tai paikallisviranomaisiin ja sosiaaliturvajärjestelmään liittyvää lukuun ottamatta Euroopan kansantalouden tilinpitojärjestelmässä tarkoitettuja kaupallisia toimia;- «alijäämällä» Euroopan kansantalouden tilinpitojärjestelmässä tarkoitettua nettorahoitustarvetta;- «sijoituksella» Euroopan kansantalouden tilinpitojärjestelmässä tarkoitettuja kiinteitä bruttoinvestointeja;- «velalla» bruttomääräistä kokonaisvelkaa nimellisarvoonsa vuoden lopussa ja konsolidoituna ensimmäisessä luetelmakohdassa tarkoitetuilla julkisen hallinnon aloilla.


text:
 11.6.2011
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 173/16
 Acțiune introdusă la 5 aprilie 2011 — ZZ/Comisia
 (Cauza F-37/11)
 2011/C 173/36
 Limba de procedură: franceza
 Părțile
 Reclamant: ZZ (reprezentanți: P. Nelissen Grade și G. Leblanc, avocați)
 Pârâtă: Comisia Europeană
 Obiectul și descrierea litigiului
 Anularea deciziei de excludere a reclamantului din concursul general EPSO AD/177/10
 Concluziile reclamantului
 —
 Anularea deciziei autorității împuternicite să facă numiri (AIPN) din 13 iulie 2010 de excludere a reclamantului din concursul general EPSO AD/177/10;
 —
 anularea deciziei AIPN din 5 ianuarie 2011 de respingere a reclamației reclamantului;
 —
 obligarea Comisiei la plata cheltuielilor de judecată;
 —
 în subsidiar, declararea faptului că reclamantul nu trebuie să fie obligat la plata cheltuielilor de judecată efectuate de Comisie.