type: wikipedia

text:
Fort Reynolds was a Union Army redoubt built as part of the defenses of Washington, D.C., in the American Civil War.
 The fort was located in Fairlington, Arlington County, Virginia. It was constructed in September 1861 to command the approach to Alexandria by the Four Mile Run valley and was itself protected by nearby Battery Garesche. It had a perimeter of 360 yards (329 m) and emplacements for 12 guns.
 The fort was originally called Fort Blenker after Colonel Louis Blenker's brigade stationed nearby. In late 1863, the fort was renamed after Major General John F. Reynolds, who was killed on 1 July at the Battle of Gettysburg in Pennsylvania.
 Occupation of Arlington
 Before the outbreak of the Civil War, Alexandria County (renamed Arlington County in 1920), the northernmost county in Virginia and the closest to Washington, D.C., was a predominantly rural area. Originally part of the District of Columbia, the land now comprising the county was retroceded to Virginia in a July 9, 1846 act of Congress that took effect in 1847. Most of the county is hilly, and at the time, most of the county's population was concentrated in the city of Alexandria, at the far southeastern corner of the county. In 1861, the rest of the county largely consisted of scattered farms, the occasional house, fields for grazing livestock, and Arlington House, owned by Mary Custis, wife of Robert E. Lee.
 Following the surrender of Fort Sumter in Charleston, South Carolina, on April 14, 1861, new American president Abraham Lincoln declared that "an insurrection existed," and called for 75,000 troops to be called up to quash the rebellion. The move sparked resentment in many other southern states, which promptly moved to convene discussions of secession. The Virginia State Convention passed "an ordinance of secession" and ordered a May 23 referendum to decide whether or not the state should secede from the Union. The U.S. Army responded by creating the Department of Washington, which united all Union troops in the District of Columbia and Maryland under one command.
 Brigadier General J.F.K. Mansfield, commander of the Department of Washington, argued that Northern Virginia should be occupied as soon as possible in order to prevent the possibility of the Confederate Army mounting artillery on the hills of Arlington and shelling government buildings in Washington. He also urged the erection of fortifications on the Virginia side of the Potomac River to protect the southern terminuses of the Chain Bridge, Long Bridge, and Aqueduct Bridge. His superiors approved these recommendations, but decided to wait until after Virginia voted for or against secession.
 On May 23, 1861, Virginia voted by a margin of 3 to 1 in favor of leaving the Union. That night, U.S. Army troops began crossing the bridges linking Washington, D.C. to Virginia. The march, which began at 10 p.m. on the night of the 23rd, was described in colorful terms by the New York Herald two days later:
 There can be no more complaints of inactivity of the government. The forward march movement into Virginia, indicated in my despatches last night, took place at the precise time this morning that I named, but in much more imposing and powerful numbers.
 About ten o'clock last night four companies of picked men moved over the Long Bridge, as an advance guard. They were sent to reconnoitre, and if assailed were ordered to signal, when they would have been reinforced by a corps of regular infantry and a battery....
 At twelve o'clock the infantry regiment, artillery and cavalry corps began to muster and assume marching order. As fast as the several regiments were ready they proceeded to the Long Bridge, those in Washington being directed to take that route.
 The troops quartered at Georgetown, the Sixty-ninth, Fifth, Eighth and Twenty-eighth New York regiments, proceeded across what is known as the chain bridge, above the mouth of the Potomac Aqueduct, under the command of General McDowell. They took possession of the heights in that direction.
 The imposing scene was at the Long Bridge, where the main body of the troops crossed. Eight thousand infantry, two regular cavalry companies and two sections of Sherman's artillery battalion, consisting of two batteries, were in line this side of the Long Bridge at two o'clock.
 The occupation of Northern Virginia was peaceful, with the sole exception of the town of Alexandria. There, as Colonel Elmer E. Ellsworth, commander of the New York Fire Zouaves (11th New York Volunteer Infantry Regiment), entered a local hotel to remove the Confederate flag flying above it, he was shot and killed by James Jackson, the proprietor. Ellsworth was one of the first men killed in the American Civil War. Throughout the remainder of the war, Alexandria would lean strongly towards the Confederate government, necessitating continued occupation by a Union garrison.
 Battle of Bull Run
 Over the seven weeks that followed the occupation of northern Virginia, forts were constructed along the banks of the Potomac River and at the approaches to each of the three major bridges (Chain Bridge, Long Bridge, and Aqueduct Bridge) connecting Virginia to Washington and Georgetown.
 While the Potomac River forts were being built, planning and surveying was ordered for an enormous new ring of forts to protect the city. Unlike the fortifications under construction, the new forts would defend the city in all directions, not just the most direct route through Arlington. In mid-July, this work was interrupted by the First Battle of Bull Run. As the Army of Northeastern Virginia marched south to Manassas, the soldiers previously assigned to construction duties marched instead to battle. In the days that followed the Union defeat at Bull Run, panicked efforts were made to defend Washington from what was perceived as an imminent Confederate attack. The makeshift trenches and earthworks that resulted were largely confined to Arlington and the direct approaches to Washington.
 On July 26, 1861, five days after the battle, Maj. Gen. George B. McClellan was named commander of the military district of Washington and the subsequently renamed Army of the Potomac. Upon arriving in Washington, McClellan was appalled by the condition of the city's defenses.
 In no quarter were the dispositions for defense such as to offer a vigorous resistance to a respectable body of the enemy, either in the position and numbers of the troops or the number and character of the defensive works... not a single defensive work had been commenced on the Maryland side. There was nothing to prevent the enemy shelling the city from heights within easy range, which could be occupied by a hostile column almost without resistance.
 To remedy the situation, one of McClellan's first orders upon taking command was to greatly expand the defenses of Washington. At all points of the compass, forts and entrenchments would be constructed in sufficient strength to defeat any attack. Alexandria, which contained the southern terminus of the Chesapeake and Ohio Canal and one of the largest ports in the Chesapeake Bay, was an object of "anxious study."
 Planning and construction
 Gen. John Newton, who was in charge of the forts south of Four Mile Run, supervised the construction and managed the flow of men and material.
 Fort Blenker was built by the troops of Gen. Louis Blenker, to the North of Fort Ward across the Leesburg and Alexandria Turnpike, now Route 7.
 On Friday January 17, 1862, Col. J. Howard Kitching marched with the 6th New York Artillery to occupy the Fort, and complete construction,
 Fort Blenker, January 19, 1862.
 .... On Friday morning, while we were all hard at work in Fort Worth, Major Doull received orders to march, immediately to this post with two companies. In less than two hours' time, we had torn down our nice winter quarters, which we had built with so much trouble; left our nice log cook-houses and stables, and were on the march; I, in command of the troops, Doull having gone ahead to arrange for our relieving the troops at Blenker.
 It had a perimeter of 360 yards, and places for 12 guns.
 In 1954, the fort was demolished to construct an apartment complex. It still lends its name to nearby Fort Reynolds Park and is noted with a historical marker.
 References
 External links
 Fort Ward Museum and Historic Site website
 Revolutionary War reenactors at Fort Ward
 Information on the Fort Ward Museum and Historic Site from Virginia African Heritage Program
 Virginia in the American Civil War
 Reynolds, Fort
 Reynolds
 Buildings and structures in Arlington County, Virginia
 1861 establishments in Virginia


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 8.12.2012
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 379/13
 A Raad van State (Hollandia) által 2012. augusztus 27-én benyújtott előzetes döntéshozatal iránti kérelem — A. M. van der Ham, A. H. van der Ham-Reijersen van Buuren kontra College van Gedeputeerde Staten van Zuid Holland
 (C-396/12. sz. ügy)
 2012/C 379/21
 Az eljárás nyelve: holland
 A kérdést előterjesztő bíróság
 Raad van State
 Az alapeljárás felei
 Felperesek: A. M. van der Ham, A. H. van der Ham-Reijersen van Buuren
 Alperes: College van Gedeputeerde Staten van Zuid Holland
 Az előzetes döntéshozatalra előterjesztett kérdések
 1.
 Miként kell értelmezni a 2009. január 19-i 74/2009/EK tanácsi rendelettel (1) módosított, az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alapból (EMVA) nyújtandó vidékfejlesztési támogatásról szóló, 2005. szeptember 20-i 1698/2005/EK tanácsi rendelet (2) 51. cikkének (1) bekezdésében foglalt „az előírások szándékos megsértése”, valamint az 1698/2005 rendelet végrehajtására vonatkozó részletes szabályok megállapításáról szóló, 2006. december 7-i 1975/2006/EK bizottsági rendelet (3) 23. cikkében és a közös agrárpolitika keretébe tartozó közvetlen támogatási rendszerek közös szabályainak megállapításáról és a mezőgazdasági termelők részére meghatározott támogatási rendszerek létrehozásáról szóló, 2003. szeptember 29-i 1782/2003/EK tanácsi rendelet által előírt kölcsönös megfeleltetés, moduláció, valamint integrált igazgatási és ellenőrzési rendszer végrehajtására vonatkozó részletes szabályok megállapításáról szóló, 2004. április 21-i 796/2004/EK bizottsági rendelet (4) 67. cikkének (1) bekezdésében foglalt „szándékos meg nem felelés” fogalmát; akkor is fennáll-e már e meg nem felelés, ha a közös agrárpolitika keretébe tartozó kölcsönös megfeleltetési kötelezettségek jogi kereteire vonatkozó nemzeti iránymutatások 8. cikke (2) bekezdésének c) pontja értelmében vett hosszú távú tartós politikát sértenek meg?
 2.
 Ellentétes-e az uniós joggal, ha valamely tagállamban már akkor is azt feltételezik, hogy valamely előírást az említett rendeletek értelmében vett „szándékos” módon sértenek meg, ha az alábbi körülmények közül egy vagy több fennáll:
 a)
 a nem teljesített, adott kölcsönös megfeleltetési kötelezettség esetében már eleve feltételezik a szándékosságot;
 b)
 az adott kölcsönös megfeleltetési kötelezettség összetett;
 c)
 hosszú távú tartós politikáról van szó;
 d)
 aktív tevékenységről vagy tudatos mulasztásról van szó;
 e)
 a mezőgazdasági termelőt korábban már tájékoztatták az adott kölcsönös megfeleltetési kötelezettség teljesítésének hiányosságairól;
 f)
 a kölcsönös megfeleltetési kötelezettség nemteljesítésének mértékére tekintettel szándékosságból kell kiindulni?
 3.
 Betudható-e a támogatás kedvezményezettjének a „szándékos meg nem felelés”, ha megbízásából harmadik személy végzi el a munkákat?
 (1) HL L 30., 100. o.
 (2) HL L 277., 1. o.; helyesbítés: HL 2007. L 4., 10. o.
 (3) HL L 368., 74. o.
 (4) HL L 141., 18. o.; magyar nyelvű különkiadás 3. fejezet, 44. kötet, 243. o.


type: other

text:
Sentenza Cassazione Civile n. 7685 del 04/04/2011 – Sentenze La Legge per Tutti
 Sentenza Sentenza Cassazione Civile n. 7685 del 04/04/2011
 Cassazione civile sez. I, 04/04/2011, (ud. 02/03/2011, dep. 04/04/2011), n.7685
 sul ricorso 3047/2010 proposto da:
 B.M. ((OMISSIS)), elettivamente domiciliata in
 avverso il decreto n. 59327/06 della CORTE D’APPELLO di ROMA del
 22.9.08, depositato l’11/12/2008;
 udito per la ricorrente l’Avvocato Rossana Tebaidi (per delega avv.
 Ferdinando E. Abbate) che si riporta agli scritti.
 p. 1.- La relazione depositata ai sensi dell’art. 380 bis c.p.c., è del seguente tenore: “1.- B.M. ha adito la Corte d’appello di Roma, allo scopo di ottenere l’equa riparazione ex lege n, 89 del 2001 in riferimento al giudizio promosso innanzi al Tar Lazio (avente ad oggetto la restituzione di contributi versati in eccedenza) con ricorso del gennaio 1998, definito con sentenza del novembre 2005.
 La Corte d’appello, con decreto depositato l’11.12.2008, pronunciato nei confronti della Presidenza del Consiglio dei Ministri, fissato il termine di durata ragionevole del giudizio in anni tre, ha liquidato in favore della ricorrente, per il danno non patrimoniale per il ritardo di 4 anni e 6 mesi, la somma di Euro 4.500,00 (Euro 1.000,00 per anno di ritardo) – oltre interessi – dal decreto – e le spese del giudizio.
 Per la cassazione di questo decreto l’attrice ha proposto ricorso affidato a tre motivi.
 La P.D.C.M. non ha svolto difese.
 2.1.- Con il primo motivo la ricorrente denuncia violazione di legge e vizio di motivazione lamentando che la Corte di merito non abbia liquidato l’indennizzo per la frazione di 4 mesi di ritardo, tenuto conto dell’inizio del procedimento (gennaio 1998) e della sentenza conclusiva (9.11.2005).
 2.2.- Con il secondo motivo la ricorrente denuncia violazione e falsa applicazione di legge (L. n. 89 del 2001, art. 2; art. 1173 c.c.), in relazione al capo del decreto che ha fissato la decorrenza degli interessi legali dalla data del decreto anzichè da quella della domanda e si conclude con quesito di diritto concernente tale profilo.
 2.3.- Con il terzo motivo denuncia violazione e falsa applicazione di legge (artt. 90 e 91 c.p.c., D.M. n. 127 del 2004) e delle tariffe professionali, nella parte in cui il decreto ha liquidato le spese del giudizio, in violazione dei minimi di tariffa e si chiude con la formulazione di quesito in ordine a tale profilo.
 3. – Il primo motivo appare inammissibile per mancanza di interesse alla luce della più recente giurisprudenza di questa Sezione e dei criteri desumibili dalle decisioni della Corte di Strasburgo del 2010 sui ricorsi MARTINETTI ET CAVAZZUTI c. ITALIE e GHIROTTI ET BENASSI c. ITALIE per i giudizi contabili e amministrativi e, in particolare, del principio enunciato da Sez. 1, Sentenza n. 13019 del 2010, secondo cui deve ritenersi congrua la riparazione per la somma indicata di meno di Euro 500,00 annui, anche maggiore di quella recentemente determinata dalla C.E.D.U. per il danno non patrimoniale di un processo amministrativo italiano (Sez. 2^, 16 marzo 2010, Volta et autres c. Italie, Ric. 43674/02).
 Nella concreta fattispecie il giudizio amministrativo presupposto ha avuto una durata di circa sette anni e dieci mesi e la Corte di merito ha liquidato la somma di Euro 4.500,00, sostanzialmente attenendosi ai criteri innanzi richiamati, persino superiore a quella che la S.C. avrebbe liquidato alla luce dell’indirizzo più favorevole di cui a Sez. 1, Sentenza n. 21840 del 14/10/2009 (Euro 750,00 per i primi tre anni).
 Fondata è invece la censura relativa alla decorrenza degli interessi sulla somma liquidata che la Corte di appello ha fissato dalla data del decreto, senza considerare che gli interessi in esame, tenuto conto della natura dell’obbligazione cui accedono e non avendo finalità compensativa, devono necessariamente decorrere dalla data della domanda di equa riparazione, in base al principio secondo il quale gli effetti della pronuncia retroagiscono a tale data, nonostante il carattere di incertezza e di illiquidità del credito prima della statuizione giudiziale (Cass. 18105/2005; 1405/2004). Per cui occorre ribadire che gli interessi sulla somma liquidata alla parte ricorrente a titolo di equa riparazione dovevano essere riconosciuti dal momento della domanda azionata dinanzi alla Corte d’appello.
 Assorbito il terzo motivo relativo alla liquidazione delle spese del giudizio di merito, la Corte dovrebbe cassare il decreto impugnato in relazione al motivo accolto e, decidendo nel merito ai sensi dell’art. 384 c.p.c., condannare la Presidenza del Consiglio dei Ministri a corrispondere gli interessi legali sulla somma liquidata alla ricorrente dalla data della domanda giudiziale.
 Il rigetto del motivo principale del ricorso e l’accoglimento solo in parte della richiesta del ricorrente, potrebbero giustificare la compensazione tra le parti delle spese del giudizio di legittimità in ragione di metà”.
 p. 2.- Il Collegio reputa di dovere fare proprie le conclusioni contenute nella relazione, condividendo le argomentazioni che le fondano e che conducono al rigetto del ricorso principale e all’accoglimento del primo motivo del ricorso incidentale.
 Assorbito il secondo motivo del ricorso incidentale, relativo alla liquidazione delle spese del giudizio di merito, la Corte deve cassare il decreto impugnato in relazione al motivo accolto e, decidendo nel merito ai sensi dell’art. 384 c.p.c., condannare l’Amministrazione a corrispondere gli interessi legali sulla somma liquidata alla parte ricorrente dalla data della domanda giudiziale.
 Le spese del giudizio di legittimità vanno poste a carico dell’Amministrazione soccombente.
 La Corte, accoglie il ricorso nei termini di cui in motivazione, cassa il decreto impugnato e, decidendo nel merito, condanna l’Amministrazione a corrispondere alla parte ricorrente gli interessi legali sulla somma liquidata per indennizzo dalla domanda e le spese del giudizio: che determina per il giudizio di merito nella somma di Euro 50,00 per esborsi, Euro 378,00 per diritti e Euro 445,00 per onorari, oltre spese generali ed accessori di legge e che dispone siano distratte in favore del difensore antistatario; e, per il giudizio di legittimità, in Euro 525,00 di cui Euro 100,00 per esborsi, oltre spese generali ed accessori di legge e che dispone siano distratte in favore del difensore antistatario.


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 114 HR 3891 IH: Get Regulation Out of the Way Act of 2015
 U.S. House of Representatives
 2015-11-03
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 I
 114th CONGRESS
 1st Session
 H. R. 3891
 IN THE HOUSE OF REPRESENTATIVES
 November 3, 2015
 Mr. Clawson of Florida introduced the following bill; which was referred to the Committee on Financial Services
 A BILL
 To amend the Sarbanes-Oxley Act of 2002 to exempt issuers with a total market capitalization of
 less than $2,000,000,000 from the auditor attestation requirement for
 internal control assessments.
 1.Short titleThis Act may be cited as the Get Regulation Out of the Way Act of 2015 or the GROW Act of 2015. 2.Additional exemption from auditor attestation to internal control assessmentsSection 404(c) of the Sarbanes-Oxley Act of 2002 (15 U.S.C. 7262(c)) is amended—
 (1)by striking the period at the end and inserting ; or; (2)by striking prepared for an issuer and inserting the following:
 prepared for—(1)an issuer; and (3)by adding at the end the following:
 (2)an issuer that, as of the first day of the fiscal year to which the assessment described in such subsection relates, has a total market capitalization of less than $2,000,000,000..


text:
 COMISSÃO EUROPEIA
 Bruxelas, 28.9.2020
 COM(2020) 586 final
 2020/0271(NLE)
 Proposta de
 DECISÃO DO CONSELHO
 que altera a Decisão (UE) 2020/721 do Conselho, de 19 de maio de 2020, a fim de incluir a posição a tomar, em nome da União Europeia, no âmbito da Organização Marítima Internacional, durante a 75.a sessão do seu Comité para a Proteção do Meio Marinho e na 102.a sessão do seu Comité de Segurança Marítima, sobre a aprovação de uma Circular MSC-MEPC.5 relativa ao acordo-modelo de autorização das organizações reconhecidas que atuam em nome da administração
 EXPOSIÇÃO DE MOTIVOS
 1.Objeto da proposta
 A presente proposta diz respeito a uma alteração da Decisão (UE) 2020/721 do Conselho, de 19 de maio de 2020
 1
 , que estabelece a posição a adotar em nome da União, no âmbito da Organização Marítima Internacional, na 102.a sessão do seu Comité de Segurança Marítima (MSC 102), que deverá decorrer em Londres, de 4 a 11 de novembro de 2020, e na 75.a sessão do seu Comité para a Proteção do Meio Marinho (MEPC 75), que se irá realizar em Londres, de 16 a 20 de novembro de 2020, sobre a adoção prevista de uma Circular MSC-MEPC.5, relativa a um acordo-modelo de autorização das organizações reconhecidas que atuam em nome da administração.
 Contexto da proposta
 1.1.A Convenção da Organização Marítima Internacional
 A Convenção da Organização Marítima Internacional (OMI) cria a OMI. O propósito da OMI é o de constituir um fórum de cooperação no domínio da regulamentação e das práticas relativas a questões técnicas de todos os tipos que afetem os transportes marítimos que se dedicam ao comércio internacional. Além disso, pretende incentivar a adoção generalizada das normas o mais exigentes possível em matéria de segurança marítima, eficiência da navegação e prevenção e controlo da poluição marinha causada pelos navios, promovendo condições de concorrência mais equitativas, além de lidar com questões de natureza administrativa e jurídica.
 A Convenção entrou em vigor em 17 de março de 1958.
 Todos os Estados-Membros são Partes na Convenção.
 Todos os Estados-Membros são Partes na Convenção Internacional de 1974 para a Salvaguarda da Vida Humana no Mar («SOLAS»), que entrou em vigor em 25 de maio de 1980. A União não é Parte na convenção SOLAS.
 Todos os Estados-Membros são partes na Convenção Internacional para a Prevenção da Poluição por Navios («MARPOL»), de 1973, que entrou em vigor em 2 de outubro de 1983, e do anexo VI, que entrou em vigor em 18 de maio de 2005. A União não é Parte na convenção MARPOL.
 1.2.A Organização Marítima Internacional
 A Organização Marítima Internacional (OMI) é uma agência especializada das Nações Unidas responsável pela proteção e segurança da navegação, bem como pela prevenção da poluição marinha causada pelos navios. É a autoridade competente a nível mundial em matéria de estabelecimento de normas no domínio da segurança e do desempenho ambiental do transporte marítimo internacional. A sua principal função consiste em criar um quadro regulamentar equitativo e eficaz para o setor marítimo, universalmente adotado e aplicado a nível mundial.
 A adesão à organização está aberta a todos os Estados, sendo todos os Estados-Membros da UE membros da OMI. Desde 1974, a Comissão Europeia tem o estatuto de observador no seio da Organização Marítima Internacional. com base num acordo de cooperação e colaboração entre a Organização Marítima Consultiva Intergovernamental (OMCI) e a Comissão das Comunidades Europeias sobre assuntos de interesse mútuo para as partes.
 O Comité de Segurança Marítima da OMI também é constituído por todos os membros da OMI e reúne, no mínimo, uma vez por ano. Aprecia todas as matérias do foro de competência da Organização, relacionadas com sinalização marítima, construção e equipamento de navios, tripulação do ponto de vista da segurança, regras para a prevenção de colisões, movimentação de cargas perigosas, procedimentos e requisitos de segurança marítima, informação hidrográfica, diários de bordo e registos de informação, investigação de acidentes marítimos, missões de salvamento, ou quaisquer outras questões que possam afetar diretamente a segurança marítima.
 O Comité de Segurança Marítima da OMI prevê mecanismos para executar quaisquer incumbências que lhe sejam cometidas por força da convenção da OMI, da Assembleia da OMI ou do Conselho da OMI, ou quaisquer obrigações que sobre ele possam recair dentro do referido âmbito ou ao abrigo de qualquer outro instrumento internacional reconhecido pela OMI. As decisões do Comité de Segurança Marítima e dos seus órgãos subsidiários são adotadas por maioria dos seus membros.
 O Comité para a Proteção do Meio Marinho da OMI é constituído por todos os membros da OMI e reúne, no mínimo, uma vez por ano. Aborda as questões ambientais, no âmbito da organização, relativas ao controlo e à prevenção da poluição causada por navios abrangidos pelo Tratado MARPOL, incluindo o petróleo, os produtos químicos transportados a granel, os esgotos, o lixo e as emissões dos navios para a atmosfera, incluindo os poluentes atmosféricos e os gases com efeito de estufa. Entre as outras questões abrangidas contam-se a gestão das águas de lastro, os sistemas antivegetativos, a reciclagem de navios, a preparação e o combate à poluição e a identificação de zonas especiais e de zonas marítimas particularmente sensíveis.
 O Comité para a Proteção do Meio Marinho da OMI prevê mecanismos para executar quaisquer incumbências que lhe sejam cometidas por força da convenção da OMI, da Assembleia da OMI ou do Conselho da OMI, ou quaisquer obrigações que sobre ele possam recair dentro do referido âmbito ou ao abrigo de qualquer outro instrumento internacional reconhecido pela OMI. As decisões do Comité para a Proteção do Meio Marinho e dos seus órgãos subsidiários são adotadas por maioria dos seus membros.
 1.3.O ato previsto do Comité de Segurança Marítima da OMI
 Em 4-11 de novembro de 2020, na sua 102.a sessão (MSC 102), o Comité de Segurança Marítima deverá aprovar uma Circular MSC-MEPC.5, relativa ao acordo-modelo de autorização das organizações reconhecidas que atuam em nome da administração. Esta Circular deve ser aprovada conjuntamente pelo Comité de Segurança Marítima e pelo Comité para a Proteção do Meio Marinho.
 Em 2016, o Comité de Segurança Marítima aprovou um novo programa de trabalho com o objetivo de rever e alterar o acordo-modelo de autorização das organizações reconhecidas que atuam em nome da administração, a fim de o tornar conforme com os requisitos do Código para as Organizações Reconhecidas (Código RO). O projeto de acordo-modelo foi debatido em várias sessões do Subcomité para a Aplicação dos Instrumentos da OMI, tendo sido submetido ao Comité para aprovação.
 1.4.O ato previsto do Comité para a Proteção do Meio Marinho da OMI
 Em 16-20 de novembro de 2020, na sua 75.a sessão (MEPC 75), o Comité para a Proteção do Meio Marinho deverá aprovar essa Circular MSC-MEPC.5, relativa ao acordo-modelo de autorização das organizações reconhecidas que atuam em nome da administração.
 2.Posição a adotar em nome da União
 2.1.Aprovação da Circular MSC-MEPC.5
 Durante a sua 97.a sessão, que teve lugar em Londres de 21 a 25 de novembro de 2016, o Comité de Segurança Marítima (MSC 97) adotou um novo processo de revisão e alteração do acordo-modelo de autorização das organizações reconhecidas que atuam em nome da administração (Circular 710 do MSC.1 e Circular 307 do MEPC.1), a fim de o tornar conforme com os requisitos do Código RO. O novo processo foi incluído na agenda bienal para 2016-2017 do Subcomité para a Aplicação dos Instrumentos da OMI e na ordem de trabalhos provisória da 4.a sessão do Subcomité para a Aplicação dos Instrumentos da OMI (III 4), tendo o ano de 2018 sido definido como a meta de conclusão.
 No Subcomité III 4, cuja reunião decorreu em Londres de 25 a 29 de setembro de 2017, foi decidido alterar o acordo-modelo com base num documento da IACS, tendo sido constituído um grupo de correspondência incumbido de redigir o respetivo texto. O Subcomité III 5, cuja reunião decorreu em Londres, de 24 a 28 de setembro de 2018, finalizou o projeto de modelo de acordo e transmitiu-o, para aprovação, na 74.a sessão do Comité de Proteção do Meio Marinho (MEPC 74) e na 101.a sessão do Comité de Segurança Marítima (MSC 101).
 Devido a limitações de tempo, o MEPC 74 decidiu diferir a apreciação do projeto de circular para o MEPC 75. O MSC 101 debateu o projeto de texto. Porém, em virtude das objeções importantes suscitadas pela IACS, segundo as quais as suas propostas de alterações substantivas não foram aceites, o MSC 101 remeteu a apreciação do projeto, em conjunto com as alterações propostas pela IACS, para a 6.a sessão do Subcomité para a Aplicação dos Instrumentos da OMI (III 6). O Subcomité III 6, cuja reunião decorreu em Londres, de 1 a 5 de julho de 2019, apreciou o projeto de acordo-modelo e as propostas da IACS. Embora tenha aprovado as suas propostas editoriais, rejeitou as propostas substantivas. Transmitiu subsequentemente o projeto de circular ao MEPC 75 e ao MSC 102, para aprovação.
 A União deve apoiar as alterações ao acordo-modelo da OMI aprovadas na III 6. A nova circular irá substituir a Circular 710 do MSC e a Circular 307 do MEPC, atualizar o acordo-modelo e harmonizá-lo com o Código RO (Resoluções MSC.349(92) e MEPC.237 (65)) . Aumentará a exatidão, a transparência e a responsabilização da administração do pavilhão e das organizações reconhecidas, a nível mundial.
 2.2.Legislação pertinente e competências da UE nesta matéria
 O acordo-modelo atualmente estabelecido na Circular 710 do MSC e na Circular 307 do MEPC é transposto para o direito da UE pela Diretiva 2009/15/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 23 de abril de 2009, relativa às regras comuns para as organizações de vistoria e inspeção dos navios e para as atividades relevantes das administrações marítimas. O artigo 5.° da Diretiva 2009/15 dispõe o seguinte:
 «1.
 Os Estados-Membros que decidam confiar as funções previstas no n.o 2 do artigo 3.o iniciam uma relação de trabalho entre a respetiva administração competente e as organizações que atuem em seu nome.
 2.
 A relação de trabalho é regida por um acordo formal, escrito e não discriminatório [...] que inclua, pelo menos: a) As disposições constantes do apêndice II da Resolução A.739(18) da OMI relativa às diretrizes para autorização de organizações que atuam em nome de uma administração, inspirando-se no anexo, apêndices e aditamento à Circular MSC 710 e à Circular MEPC 307 da OMI, relativas ao acordo-modelo de autorização das organizações reconhecidas que atuam em nome da administração. [...]»
 Competência da UE
 A substituição da Circular 710 do MSC e da Circular 307 do MEPC pelo projeto de Circular MSC-MEPC.5 iria afetar a legislação da UE com a aplicação da Diretiva 2009/15/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 23 de abril de 2009, relativa às regras comuns para as organizações de vistoria e inspeção dos navios e para as atividades relevantes das administrações marítimas.
 Como tal, a União dispõe de competência exclusiva ao abrigo do último elemento do artigo 3.o, n.o 2, do TFUE e é, por conseguinte, necessário estabelecer a posição da União sobre os atos que adotam as alterações acima referidas.
 3.Base jurídica
 3.1.Base jurídica processual
 3.1.1.Princípios
 O artigo 218.o, n.o 9, do Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia (TFUE) prevê decisões que definem «as posições a tomar em nome da União numa instância criada por um acordo, quando essa instância for chamada a adotar atos que produzam efeitos jurídicos, com exceção dos atos que completem ou alterem o quadro institucional do acordo».
 O artigo 218.o, n.o 9, do TFUE é aplicável independentemente de a União ser ou não membro da instância ou parte no acordo
 2
 .
 A noção de «atos que produzem efeitos jurídicos» inclui os atos que produzem efeitos jurídicos por força das normas de direito internacional que regulam o organismo em questão. Esta noção inclui ainda os instrumentos que não têm um efeito vinculativo por força do direito internacional, mas que «tendem a influenciar de forma determinante o conteúdo da regulamentação adotada pelo legislador da União»
 3
 .
 3.1.2.Aplicação ao caso em apreço
 O Comité para a Proteção do Meio Marinho e o Comité de Segurança Marítima da OMI são organismos criados por um acordo, concretamente a Convenção da Organização Marítima Internacional.
 O ato que o Comité para a Proteção do Meio Marinho e o Comité de Segurança Marítima da OMI for chamado a adotar é um ato que produz efeitos jurídicos. O ato previsto pode influenciar de forma determinante o conteúdo da legislação da UE:
 –Diretiva 2009/15/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 23 de abril de 2009, relativa às regras comuns para as organizações de vistoria e inspeção de navios e para as atividades relevantes das administrações marítimas.
 Tal deve-se ao facto de a Diretiva 2009/15/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 23 de abril de 2009, relativa às regras comuns para as organizações de vistoria e inspeção de navios e para as atividades relevantes das administrações marítimas, exigir que as administrações dos Estados-Membros regulem a sua relação de trabalho com as organizações reconhecidas por meio de um acordo escrito e não discriminatório formalizado, que deverá inspirar-se no acordo-modelo constante da Circular 710 do MSC e da Circular 307 do MEPC.
 Por conseguinte, a nova circular, que irá substitui a Circular 710 do MSC e a Circular 307 do MEPC, iria afetar o direito da UE com a aplicação da Diretiva 2009/15/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 23 de abril de 2009, relativa às regras comuns para as organizações de vistoria e inspeção de navios e para as atividades relevantes das administrações marítimas.
 O ato previsto não complementa nem altera o quadro institucional da Convenção.
 A base jurídica processual da decisão proposta é, por conseguinte, o artigo 218.o, n.o 9, do TFUE.
 3.2.Base jurídica material
 3.2.1.Princípios
 A base jurídica material para a adoção de uma decisão ao abrigo do artigo 218.o, n.o 9, do TFUE depende essencialmente do objetivo e do conteúdo dos atos previstos em relação aos quais é tomada uma posição em nome da União. Se o ato previsto prosseguir duas finalidades ou tiver duas componentes, e se uma dessas finalidades ou componentes for identificável como sendo principal e a outra apenas acessória, a decisão a adotar ao abrigo do artigo 218.o, n.o 9, do TFUE deve assentar numa única base jurídica material, nomeadamente a exigida pela finalidade ou pela componente principal ou preponderante.
 3.2.2.Aplicação ao caso em apreço
 O objetivo e o conteúdo principais do ato previsto estão relacionados com o transporte marítimo. Por conseguinte, a base jurídica material da decisão proposta é o artigo 100.o, n.o 2, do TFUE.
 3.3.Conclusão
 A base jurídica da decisão proposta deve ser o artigo 100.o, n.o 2, do TFUE, em conjugação com o artigo 218.o, n.o 9, do TFUE.
 2020/0271 (NLE)
 Proposta de
 DECISÃO DO CONSELHO
 que altera a Decisão (UE) 2020/721 do Conselho, de 19 de maio de 2020, a fim de incluir a posição a tomar, em nome da União Europeia, no âmbito da Organização Marítima Internacional, durante a 75.a sessão do seu Comité para a Proteção do Meio Marinho e na 102.a sessão do seu Comité de Segurança Marítima, sobre a aprovação de uma Circular MSC-MEPC.5 relativa ao acordo-modelo de autorização das organizações reconhecidas que atuam em nome da administração
 O CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,
 Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia, nomeadamente o artigo 100.o, n.o 2, em conjugação com o artigo 218.o, n.o 9,
 Tendo em conta a proposta da Comissão Europeia,
 Considerando o seguinte:
 (1)A ação da União no setor do transporte marítimo deverá ter por objetivo a proteção do meio marinho, da saúde humana e o reforço da segurança marítima.
 (2)A Convenção da Organização Marítima Internacional («OMI») entrou em vigor em 17 de março de 1958.
 (3)A OMI é uma agência especializada das Nações Unidas responsável pela proteção e segurança da navegação e pela prevenção da poluição marinha e atmosférica por navios. Todos os Estados-Membros da UE são membros da OMI.
 (4)Nos termos do artigo 28.o, alínea b), da Convenção sobre a OMI, o Comité de Segurança Marítima da OMI prevê mecanismos para executar quaisquer incumbências que lhe sejam cometidas por força dessa convenção, da Assembleia da OMI ou do Conselho da OMI, ou quaisquer obrigações que lhe possam ser atribuídas dentro do âmbito do referido artigo ou ao abrigo de qualquer outro instrumento internacional reconhecido pela OMI.
 (5)Nos termos da artigo 38.o, alínea a), da Convenção da OMI, o Comité para a Proteção do Meio Marinho desempenha funções que são ou podem ser conferidas à OMI por (ou ao abrigo de) convenções internacionais para prevenção e controlo da poluição marinha causada pelos navios, nomeadamente no que diz respeito à adoção e alteração de regulamentos ou outras disposições.
 (6)A Convenção Internacional para a Salvaguarda da Vida Humana no Mar («Convenção SOLAS») entrou em vigor em 25 de maio de 1980.
 (7)Nos termos do artigo VIII, alínea b), subalínea iii), da Convenção SOLAS, o Comité de Segurança Marítima (MSC) da OMI tem competência para adotar alterações à Convenção SOLAS.
 (8)A Convenção Internacional para a Prevenção da Poluição por Navios («Convenção MARPOL») entrou em vigor em 2 de outubro de 1983.
 (9)Nos termos do artigo 16.o, n.o 2, alínea c), da Convenção MARPOL, as alterações à Convenção podem ser adotadas pelo organismo competente, neste caso o Comité para a Proteção do Meio Marinho.
 (10)Na sua 102.a sessão, que deverá decorrer de 4 a 11 de novembro de 2020 («MSC 102»), o Comité de Segurança Marítima deverá aprovar, conjuntamente com o Comité para a Proteção do Meio Marinho, uma Circular MSC-MEPC.5, relativa ao acordo-modelo de autorização das organizações reconhecidas que atuam em nome da administração.
 (11)Na sua 75.a sessão, que se deverá realizar de 16 a 20 de novembro de 2020 («MEPC 75»), o Comité para a Proteção do Meio Marinho deverá aprovar, conjuntamente com o MSC 102, uma Circular MSC-MEPC.5, relativa ao acordo-modelo de autorização das organizações reconhecidas que atuam em nome da administração.
 (12)É conveniente estabelecer a posição a tomar, em nome da União, no MSC 102, uma vez que a aprovação da Circular MSC-MEPC.5 é suscetível de influenciar decisivamente o conteúdo do direito da União, a saber, a Diretiva (UE) 2009/15/CE do Parlamento Europeu e do Conselho
 4
 .
 (13)É conveniente estabelecer a posição a tomar, em nome da União, no MEPC 75, uma vez que a aprovação da Circular MSC-MEPC.5 é suscetível influenciar decisivamente o conteúdo do direito da União, a saber, a Diretiva 2009/15/CE do Parlamento Europeu e do Conselho.
 (14)A aprovação da Circular MSC-MEPC.5, que deverá substitui a Circular 710 do MSC e a Circular 307 do MEPC, irá atualizar o acordo-modelo e harmonizá-lo-á com o Código para as Organizações Reconhecidas (Código RO) [Resoluções MSC.349 (92) e MEPC.237 (65)]. Irá Contribuir para aumentar a precisão, a transparência e a responsabilização da administração do pavilhão e das organizações reconhecidas, a nível mundial.
 (15)A Decisão (UE) 2020/721 do Conselho, de 19 de maio de 2020
 5
 , deve ser alterada por forma a incluir a referência à aprovação da Circular MSC-MEPC.5.
 (16)A posição da União deve ser expressa pelos Estados-Membros da União que são membros do Comité para a Proteção do Meio Marinho e do Comité de Segurança Marítima da OMI, agindo conjuntamente,
 ADOTOU A PRESENTE DECISÃO:
 Artigo 1.o
 A Decisão (UE) 2020/721 do Conselho é alterada do seguinte modo:
 «Artigo 1.o
 A posição a tomar, em nome da União, no âmbito da Organização Marítima Internacional, durante a 75.a sessão do seu Comité para a Proteção do Meio Marinho é a de apoiar a adoção das alterações às regras 2, 14 e 18 e aos apêndices I e VI do anexo VI da Convenção Internacional para a Prevenção da Poluição por Navios, conforme estabelecido no anexo ao Documento MEPC 75/3 da OMI, bem como a aprovação da Circular MSC-MEPC.5, conforme estabelecido no anexo 8 do Documento III 6/15 da OMI.
 Artigo 2.o
 1. A posição a tomar, em nome da União, no âmbito da Organização Marítima Internacional, durante a 102.a sessão do seu Comité de Segurança Marítima, é a de apoiar a adoção das alterações:
 a) às partes A-1, B, B-1, B-2 a B-4 do capítulo II‐1 da Convenção Internacional para a Salvaguarda da Vida Humana no Mar conforme estabelecido no anexo 1 do Documento MSC 102/3 da OMI;
 b) às partes A‐1 e B‐1 do Código Internacional de Segurança para navios que utilizam gases ou outros combustíveis de baixo ponto de inflamação, conforme estabelecido no anexo 2 do Documento MSC 102/3 da OMI;
 c) à Resolução A.658 (16) relativa à utilização e colocação de materiais retrorrefletores nos meios de salvação;
 E a aprovação da Circular MSC-MEPC.5 relativa ao acordo-modelo de autorização das organizações reconhecidas que atuam em nome da administração.»
 Artigo 2.o
 Os destinatários da presente decisão são os Estados-Membros.
 Feito em Bruxelas, em
 Pelo Conselho
 O Presidente
 (1)
 Decisão (UE) 2020/721 do Conselho de 19 de maio de 2020 relativa à posição a tomar, em nome da União Europeia, no âmbito da Organização Marítima Internacional durante a 75.a sessão do seu Comité para a Proteção do Meio Marinho e durante a 102.a sessão do seu Comité de Segurança Marítima sobre a adoção de alterações às regras 2, 14 e 18 e aos apêndices I e VI do anexo VI da Convenção Internacional para a Prevenção da Poluição por Navios, às partes A-1, B, B-1, B-2 a B-4 do Capítulo II-1 da Convenção Internacional para a Salvaguarda da Vida Humana no Mar, às partes A-1 e B-1 do Código Internacional de Segurança para navios que utilizam gases ou outros combustíveis de baixo ponto de inflamação e à Resolução A.658 (16) relativa à utilização e colocação de materiais retrorrefletores nos meios de salvação (JO L 171 de 2.6.2020, p. 1).
 (2)
 Processo C-399/12 - Alemanha/Conselho (OIV), ECLI: EU: C: 2014: 2258, n.o 64.
 (3)
 Processo C-399/12 - Alemanha/Conselho (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, n.os 61-64.
 (4)
 Diretiva 2009/15/CE do Parlamento Europeu e do Conselho, de 23 de abril de 2009, relativa às regras comuns para as organizações de vistoria e inspeção de navios e para as atividades relevantes das administrações marítimas (JO L 131 de 28.5.2009, p. 47).
 (5)
 Decisão (UE) 2020/721 do Conselho de 19 de maio de 2020 relativa à posição a tomar, em nome da União Europeia, no âmbito da Organização Marítima Internacional durante a 75.a sessão do seu Comité para a Proteção do Meio Marinho e durante a 102.a sessão do seu Comité de Segurança Marítima sobre a adoção de alterações às regras 2, 14 e 18 e aos apêndices I e VI do anexo VI da Convenção Internacional para a Prevenção da Poluição por Navios, às partes A-1, B, B-1, B-2 a B-4 do Capítulo II-1 da Convenção Internacional para a Salvaguarda da Vida Humana no Mar, às partes A-1 e B-1 do Código Internacional de Segurança para navios que utilizam gases ou outros combustíveis de baixo ponto de inflamação e à Resolução A.658 (16) relativa à utilização e colocação de materiais retrorrefletores nos meios de salvação (JO L 171 de 2.6.2020, p. 1–3).


type: contracts

text:
 16.5.2019
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 128/43
 РЕШЕНИЕ НА СЪВМЕСТНИЯ КОМИТЕТ НА ЕИП
 No 143/2017
 от 7 юли 2017 година
 за изменение на приложение XI (Електронни комуникации, аудио-визуални услуги и информационно общество) към Споразумението за ЕИП [2019/750]
 СЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,
 като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство („Споразумението за ЕИП“), и по-специално член 98 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Решение за изпълнение (ЕС) 2016/2317 на Комисията от 16 декември 2016 г. за изменение на Решение 2008/294/ЕО и Решение за изпълнение 2013/654/ЕС, с оглед да се улесни предоставянето на мобилни съобщителни услуги на борда на въздухоплавателни средства (MCA услуги) в Съюза (1) следва да бъде включено в Споразумението за ЕИП.
 (2)
 Поради това приложение XI към Споразумението за ЕИП следва да бъде съответно изменено,
 ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
 Член 1
 Точка 5вщв (Решение 2008/294/ЕО на Комисията) от приложение XI към Споразумението за ЕИП се изменя, както следва:
 1.
 В тирето (Решение за изпълнение 2013/654/ЕС на Комисията) се добавя следното:
 „, изменено със:
 —
 32016 D 2317: Решение за изпълнение (ЕС) 2016/2317 на Комисията от 16 декември 2016 г. (ОВ L 345, 20.12.2016 г., стр. 67).“
 2.
 Добавя се следното тире:
 —
 „—
 32016 D 2317: Решение за изпълнение (ЕС) 2016/2317 на Комисията от 16 декември 2016 г. (ОВ L 345, 20.12.2016 г., стр. 67).“
 Член 2
 Текстът на Решение за изпълнение (ЕС) 2016/2317 на исландски и норвежки език, който ще бъде публикуван в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз, е автентичен.
 Член 3
 Настоящото решение влиза в сила на 8 юли 2017 г., при условие че са внесени всички нотификации, предвидени в член 103, параграф 1 от Споразумението за ЕИП (*1).
 Член 4
 Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз.
 Съставено в Брюксел на 7 юли 2017 година.
 За Съвместния комитет на ЕИП
 Председател
 Sabine MONAUNI
 (1) ОВ L 345, 20.12.2016 г., стр. 67.
 (*1) Без отбелязани конституционни изисквания.


text:
28 . 1 . 74 Journal officiel des Communautés européennes N° L 23 / 65
 ACCORD
 entre la Communauté économique européenne et la république islamique de
 Mauritanie relatif à la fourniture de froment tendre et de maïs à titre d'aide alimentaire
 1E CONSEIL DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES,
 J'une part,
 LE GOUVERNEMENT DE LA RÉPUBLIQUE ISLAMIQUE DE MAURITANIE,
 d'autre part,
 ONT DÉCIDÉ de conclure le présent accord et ont désigné à cet effet comme pléni
 potentiaires :
 LE CONSEIL DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES :
 1 J GOUVERNEMENT DE LA RÉPUBLIQUE ISLAMIQUE DE MAURITANIE :
 LESQUELS SONT CONVENUS DES DISPOSITIONS QUI SUIVENT :
 Article I rance des produits livrés depuis les ports de débar
 quement jusqu'aux lieux de destination .
 Dans le cadre de son programme d'aide alimentaire
 en céréales pour l'année 1972/ 1973 , la Communauté
 économique européenne, ci-après dénommée
 Article V
 « Communauté », fournit, à titre de don, à la répu
 blique islamique de Mauritanie, ci-après dénommée
 « pays destinataire », une quantité de 5 000 tonnes Le pays destinataire s'engage à utiliser à des fins de
 de céréales, sous forme de 3 000 tonnes de froment consommation les produits reçus à titre d'aide et à
 tendre et 2 000 tonnes de maïs . les distribuer gratuitement aux populations nécessi
 teuses .
 Article II
 Article VI
 Les livraisons sont effectuées caf ports de débarque
 ment du pays destinataire, en sacs de jute neufs La Communauté accorde au pays destinataire une
 d'un poids net de 50 kilogrammes chacun . contribution forfaitaire à titre de participation aux
 frais encourus par ce pays pour le transport des pro
 Article III
 duits livrés depuis les ports de débarquement jus
 Les obligations et responsabilités de la Commu qu'aux lieux de destination .
 nauté et du pays destinataire, concernant notam
 ment la livraison et la prise en charge, sont définies Cette contribution s'élève à 30 unités de compte par
 à l'annexe, qui fait partie intégrante du présent ac tonne de produit livré.
 cord .
 Article IV
 La Communauté s'engage à verser cette contribu
 tion dans un délai aussi bref que possible après ré
 Le pays destinataire s'engage à prendre toutes les ception, par la Commission des Communautés euro
 dispositions nécessaires pour le transport et l'assu péennes, du rapport visé à l'article IX premier tiret.
 ---pagebreak--- N° L 23 /66 Journal officiel des Communautés européennes 28 . 1 . 74
 Article VII A cette fin , il communique à la Commission des
 Communautés européennes les données suivantes :
 Les parties contractantes s'engagent à exécuter le
 présent accord de manière à éviter tout préjudice à — 30 jours au plus tard après le déchargement de
 la structure normale de la production nationale et chaque cargaison : port et date d'arrivée du na
 du commerce international . A cette fin, elles pren vire ; nature, quantité et qualité des produits dé
 nent les mesures nécessaires pour assurer que les chargés ; date à laquelle le déchargement a été
 fournitures à titre d'aide s'ajoutent, et ne se substi achevé ;
 tuent pas, aux opérations commerciales raisonnable
 ment prévisibles en l'absence de telles fournitures. — tous les 3 mois, jusqu'à l'utilisation complète des
 quantités reçues à titre d'aide ; quantités distri
 Article VIII buées, nombre et qualité des bénéficiaires ; lieu
 et mode de distribution .
 Le pays destinataire prend toutes les mesures utiles
 pour empêcher :
 — la réexportation des produits reçus à titre d'aide Article X
 ainsi que des produits et sous-produits en résul
 tant ; A la demande de l'une d'entre elles, les parties
 — l'exportation commerciale et non commerciale, contractantes se consultent sur toutes les questions
 pendant une période de 6 mois à compter de la concernant l'application du présent accord.
 dernière livraison, tant des produits localement
 obtenus qui seraient de même nature que ceux
 reçus à titre d'aide, que des produits et sous-pro Article XI
 duits en résultant.
 Article IX Le présent accord est rédigé èn double exemplaire
 en langues allemande, anglaise, danoise, française,
 Le pays destinataire s'engage à informer la Commu italienne et néerlandaise, chacun de ces textes fai
 nauté des conditions d'exécution du présent accord . sant foi .
 ANNEXE
 Dispositions prévues à l'article III de l'accord
 Article premier
 La livraison se trouve effectuée et les risques passent de la Communauté au pays destinataire
 au moment où la marchandise est effectivement appréhendée dans la cale du navire au port
 de débarquement.
 Le pays destinataire supporte tous les frais en aval de la livraison de la marchandise, y
 compris les frais de déchargement (tels que désarrimage, hissage, réception ) et les frais éven
 tuels d'allège.
 Les frais éventuels de surestaries ou la prime éventuelle de célérité ( dispatch money ) au port
 de débarquement sont à la charge ou au bénéfice du pays destinataire. Leurs taux et leurs
 modalités, fixés dans le contrat entre le mandataire de la Communauté visé à l'article 5 et le
 transporteur, doivent avoir été préalablement convenus entre ce mandataire et le réception
 naire du pays destinataire visé à l'article 5.
 Article 2
 La Communauté adresse au pays destinataire, dans les meilleurs délais après la mise à bord
 de la marchandise, un avis portant désignation du navire et indiquant la date de chargement,
 la quantité et la qualité de la marchandise constatées à l'embarquement, ainsi que le port
 de débarquement.
 ---pagebreak--- 28 . 1 . 74 Journal officiel des Communautés européennes N° L 23 /67
 Article 3
 La Communauté informe le pays destinataire au moins 10 jours francs à l'avance de la date
 présumée de l'arrivée du navire au port de débarquement.
 Elle fait insérer dans la charte-partie l'obligation pour le capitaine d'informer le pays
 destinataire au moins 72 heures à l'avance de la date probable de l'arrivée du navire au port
 de débarquement.
 Article 4
 À la livraison de la marchandise, il est admis une tolérance de .5 % en moins de la quantité
 prévue à l'article I de l'accord .
 Article 5
 Pour l'exécution des dispositions de la présente annexe, la Communauté désigne un manda
 taire, dont elle fait connaître en temps utile le nom et l'adresse au pays destinataire.
 Le pays destinataire désigne, pour chaque port de débarquement, un réceptionnaire, dont il
 fait connaître le nom et l'adresse à la Communauté préalablement à l'exécution de l'accord .
 Information relative à la signature de l'accord de fourniture d'aide alimentaire entre
 la Communauté économique européenne et la république islamique de Mauritanie
 L'accord entre la Communauté économique européenne et la Mauritanie relatif à la
 fourniture de froment tendre et de maïs à titre d'aide alimentaire, que le Conseil
 a décidé de conclure le 1 01 décembre 1973 , a été signé à Bruxelles le 10 décembre 1973 ,
 au nom du Conseil des Communautés européennes par M. Niels Ersboll , ambassadeur
 extraordinaire et plénipotentiaire, président du Comité des représentants permanents
 ainsi que par M. Hans-Broder Krohn , directeur général du développement et de la
 coopération de la Commission des Communautés européennes,
 au nom du gouvernement de Mauritanie par M. Ely Ould Allaf, ambassadeur, repré
 sentant du gouvernement de ce pays auprès des Communautés européennes .


text:
 11.10.2007
 ES
 Diario Oficial de la Unión Europea
 L 266/24
 DECISIÓN DEL COMITÉ MIXTO DEL EEE
 N
 o 60/2007
 de 8 de junio de 2007
 por la que se modifica el anexo XX (Medio ambiente) del Acuerdo EEE
 EL COMITÉ MIXTO DEL EEE,
 Visto el Acuerdo sobre el Espacio Económico Europeo, en la redacción dada al mismo por el Protocolo por el que se adapta el Acuerdo sobre el Espacio Económico Europeo (en lo sucesivo denominado «el Acuerdo»), y, en particular, su artículo 98,
 Considerando lo siguiente:
 (1)
 El anexo XX del Acuerdo fue modificado por la Decisión del Comité Mixto del EEE no 36/2007, de 27 de abril de 2007 (1).
 (2)
 Debe incorporarse al Acuerdo el Reglamento (CE) no 1366/2006 del Parlamento Europeo y del Consejo, de 6 de septiembre de 2006, por el que se modifica el Reglamento (CE) no 2037/2000 en lo que se refiere al año de referencia para la asignación de cuotas de hidroclorofluorocarburos a los Estados miembros que se adhirieron a la Unión Europea el 1 de mayo de 2004 (2).
 DECIDE:
 Artículo 1
 En el punto 21aa [Reglamento (CE) no 2037/2000 del Parlamento Europeo y del Consejo] del anexo XX del Acuerdo, se añade el guión siguiente:
 «—
 32006 R 1366: Reglamento (CE) no 1366/2006 del Parlamento Europeo y del Consejo, de 6 de septiembre de 2006 (DO L 264 de 25.9.2006, p. 12).».
 Artículo 2
 Los textos del Reglamento (CE) no 1366/2006 en lenguas islandesa y noruega, que se publicarán en el Suplemento EEE del Diario Oficial de la Unión Europea, son auténticos.
 Artículo 3
 La presente Decisión entrará en vigor el 9 de junio de 2007, siempre que se hayan transmitido al Comité Mixto del EEE todas las notificaciones previstas en el artículo 103, apartado 1, del Acuerdo (3).
 Artículo 4
 La presente Decisión se publicará en la sección EEE y en el Suplemento EEE del Diario Oficial de la Unión Europea.
 Hecho en Bruselas, el 8 de junio de 2007.
 Por el Comité Mixto del EEE
 El Presidente
 Alan SEATTER
 (1) DO L 209 de 9.8.2007, p. 65.
 (2) DO L 264 de 25.9.2006, p. 12.
 (3) No se han indicado preceptos constitucionales.


text:
 2.12.2006
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 294/43
 Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Werkgroep Commerciële Jachthavens Zuidelijke Randmeren i in. przeciwko Komisji
 (Sprawa T-117/04) (1)
 (Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez władze niderlandzkie na rzecz portów rekreacyjnych niedziałających w celu osiągnięcia zysku - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność)
 (2006/C 294/91)
 Język postępowania: niderlandzki
 Strony
 Strona skarżąca: Vereniging Werkgroep Commerciële Jachthavens Zuidelijke Randmeren (Zeewolde, Niderlandy); Jachthaven Zijl Zeewolde BV (Zeewolde); Maatschappij tot exploitatie van onroerende goederen Wolderwijd II BV (Zeewolde); Jachthaven Strand-Horst BV (Ermelo, Niderlandy); Recreatiegebied Erkemederstrand vof (Zeewolde); Jachthaven- en Campingbedrijf Nieuwboer BV (Bunschoten-Spakenburg, Niderlandy oraz Jachthaven Naarden BV (Naarden, Niderlandy) (Przedstawiciele: adwokaci T. Ottervanger, A. Bijleveld i A. van den Oord)
 Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. van Vliet, A. Bouquet i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)
 Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (Przedstawiciele: H. Sevenster i M. de Grave, pełnomocnicy)
 Przedmiot sprawy
 Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/114/WE z dnia 29 października 2003 r. w sprawie pomocy udzielonej przez Niderlandy na rzecz portów rekreacyjnych niedziałających w celu osiągnięcia zysku (Dz.U. 2004, L 34, str. 63).
 Sentencja wyroku
 1)
 Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
 2)
 Skarżący pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję. Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.
 (1) Dz.U. C 118 z 30.4.2004


text:
 11/Sv. 132
 HR
 Službeni list Europske unije
 164
 22013D0010
 L 144/14
 SLUŽBENI LIST EUROPSKE UNIJE
 ODLUKA ZAJEDNIČKOG ODBORA EGP-a
 br. 10/2013
 od 1. veljače 2013.
 o izmjeni Priloga II. (Tehnički propisi, norme, ispitivanje i potvrđivanje) i Priloga IV. (Energetika) Sporazumu o EGP-u
 ZAJEDNIČKI ODBOR EGP-a,
 uzimajući u obzir Sporazum o Europskom gospodarskom prostoru (dalje u tekstu „Sporazum o EGP-u”), a posebno njegov članak 98.,
 budući da:
 (1)
 Delegiranu uredbu Komisije (EU) br. 392/2012 od 1. ožujka 2012. o dopuni Direktive 2010/30/EU Europskog parlamenta i Vijeća u odnosu na označivanje energetske učinkovitosti kućanskih bubnjastih sušilica rublja (1), kako je ispravljena u SL L 124, 11.5.2912., str. 56., treba unijeti u Sporazum o EGP-u.
 (2)
 Delegirana uredba (EU) br. 392/2012 stavlja izvan snage Direktivu Komisije 95/13/EZ (2), koja je uključena u Sporazum o EGP-u i koja se stoga treba staviti izvan snage sukladno Sporazumu o EGP-u.
 (3)
 Priloge II. i IV. Sporazumu o EGP-u treba stoga na odgovarajući način izmijeniti,
 DONIO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 Poglavlje IV. Priloga II. Sporazumu o EGP-u mijenja se kako slijedi:
 1.
 tekst točke 4.c (Direktiva Komisije 95/13/EZ) zamjenjuje se sljedećim:
 „32012 R 0392: Delegirana uredba Komisije (EU) br. 392/2012 od 1. ožujka 2012. o dopuni Direktive 2010/30/EU Europskog parlamenta i Vijeća u odnosu na označivanje energetske učinkovitosti kućanskih bubnjastih sušilica rublja (SL L 123, 9.5.2012., str. 1.), kako je ispravljena u SL L 124, 11.5.2012., str. 56.”;
 2.
 tekst odjeljka 3. Dodatka 1. i odjeljka 3. Dodatka 2. briše se.
 Članak 2.
 Prilog IV. Sporazumu o EGP-u mijenja se kako slijedi:
 1.
 Tekst točke 11.c (Direktiva Komisije 95/13/EZ) zamjenjuje se sljedećim:
 „32012 R 0392: Delegirana uredba Komisije (EU) br. 392/2012 od 1. ožujka 2012. o dopuni Direktive 2010/30/EU Europskog parlamenta i Vijeća u odnosu na označivanje energetske učinkovitosti kućanskih bubnjastih sušilica rublja (SL L 123, 9.5.2012., str. 1.), kako je ispravljena u SL L 124, 11.5.2012., str. 56. (3)
 (3) Ovdje navedeno samo radi informacije; za primjenu vidjeti Prilog II. o tehničkim propisima, normama, ispitivanju i potvrđivanju.”"
 2.
 Tekst odjeljka 3. Dodatka 5. i odjeljka 3. Dodatka 6. briše se.
 Članak 3.
 Tekst Delegirane uredbe (EU) br. 392/2012, kako je ispravljena u SL L 124, 11.5.2012., str. 56., na islandskom i norveškom jeziku, koji se objavljuje u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije, vjerodostojan je.
 Članak 4.
 Ova Odluka stupa na snagu 2. veljače 2013. pod uvjetom da su sve obavijesti iz članka 103. stavka 1. Sporazuma o EGP-u podnesene Zajedničkom odboru EGP-a (4), ili na dan stupanja na snagu Odluke Zajedničkog odbora EGP-a br. 217/2012 od 7. prosinca 2012. (5), ovisno o datumu koji nastupi poslije.
 Članak 5.
 Ova se Odluka objavljuje u odjeljku o EGP-u i Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Sastavljeno u Bruxellesu 1. veljače 2013.
 Za Zajednički odbor EGP-a
 Predsjednik
 Gianluca GRIPPA
 (1) SL L 123, 9.5.2012., str. 1.
 (2) SL L 136, 21.6.1995., str. 28.
 (4) Ustavni zahtjevi nisu navedeni.
 (5) SL L 81, 21.3.2013., str. 17.


text:
 25.8.2015
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 222/5
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) 2015/1422
 z dne 24. avgusta 2015
 o določitvi standardnih uvoznih vrednosti za določitev uvozne cene za nekatere vrste sadja in zelenjave
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe (EU) št. 1308/2013 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 17. decembra 2013 o vzpostavitvi skupne ureditve trgov kmetijskih proizvodov in razveljavitvi uredb Sveta (EGS) št. 922/72, (EGS) št. 234/79, (ES) št. 1037/2001 in (ES) št. 1234/2007 (1),
 ob upoštevanju Izvedbene uredbe Komisije (EU) št. 543/2011 z dne 7. junija 2011 o določitvi podrobnih pravil za uporabo Uredbe Sveta (ES) št. 1234/2007 za sektorja sadja in zelenjave ter predelanega sadja in zelenjave (2) ter zlasti člena 136(1) Izvedbene uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Izvedbena uredba (EU) št. 543/2011 na podlagi izida večstranskih trgovinskih pogajanj urugvajskega kroga določa merila, po katerih Komisija določi standardne vrednosti za uvoz iz tretjih držav za proizvode in obdobja iz dela A Priloge XVI k tej uredbi.
 (2)
 Standardna uvozna vrednost se izračuna vsak delovni dan v skladu s členom 136(1) Izvedbene uredbe (EU) št. 543/2011 ob upoštevanju spremenljivih dnevnih podatkov. Zato bi morala ta uredba začeti veljati na dan objave v Uradnem listu Evropske unije –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Standardne uvozne vrednosti iz člena 136 Izvedbene uredbe (EU) št. 543/2011 so določene v Prilogi k tej uredbi.
 Člen 2
 Ta uredba začne veljati na dan objave v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Bruslju, 24. avgusta 2015
 Za Komisijo
 V imenu predsednika
 Jerzy PLEWA
 Generalni direktor za kmetijstvo in razvoj podeželja
 (1) UL L 347, 20.12.2013, str. 671.
 (2) UL L 157, 15.6.2011, str. 1.
 PRILOGA
 Standardne uvozne vrednosti za določitev uvozne cene za nekatere vrste sadja in zelenjave
 (EUR/100 kg)
 Oznaka KN
 Oznaka tretje države (1)
 Standardna uvozna vrednost
 0702 00 00
 MA
 117,6
 ZZ
 117,6
 0709 93 10
 TR
 125,7
 ZZ
 125,7
 0805 50 10
 AR
 146,8
 BO
 152,6
 CL
 151,3
 UY
 97,5
 ZA
 153,8
 ZZ
 140,4
 0806 10 10
 EG
 225,3
 TR
 165,8
 ZZ
 195,6
 0808 10 80
 AR
 124,0
 BR
 102,5
 CL
 142,6
 NZ
 150,9
 US
 163,7
 UY
 170,8
 ZA
 115,8
 ZZ
 138,6
 0808 30 90
 AR
 70,6
 CL
 151,5
 CN
 85,3
 NZ
 206,2
 TR
 130,7
 ZA
 121,6
 ZZ
 127,7
 0809 30 10, 0809 30 90
 MK
 53,8
 TR
 131,9
 ZZ
 92,9
 0809 40 05
 BA
 42,2
 MK
 24,5
 XS
 57,7
 ZZ
 41,5
 (1) Nomenklatura držav, določena v Uredbi Komisije (EU) št. 1106/2012 z dne 27. novembra 2012 o izvajanju Uredbe (ES) št. 471/2009 Evropskega parlamenta in Sveta o statistiki Skupnosti o zunanji trgovini z državami nečlanicami v zvezi s posodabljanjem nomenklature držav in ozemelj (UL L 328, 28.11.2012, str. 7). Oznaka „ZZ“ predstavlja „druga porekla“.


text:
Il-Pika tax-xofftejn suwed (Ochotona curzoniae) hija speċi ta' mammiferu plaċentat tal-familja Ochotonidae, fl-ordni Lagomorpha.
 Din l-ispeċi tagħmel parti mill-grupp tal-piki tal-isteppa li hu magħmul minn disa' speċi u miġburin fis-sottoġeneru Ochotona.
 Il-Pika tax-xofftejn suwed hija speċi li tħobb tgħix fil-bejta li tħaffer hi stess taħt l-art. Din bħala speċi qiegħda klassifikata mil-Lista Ħamra tal-IUCN bħala waħda mifruxa u stabbli, b'hekk din qiegħda mniżżla fi stat ta' "l-inqas ħsieb".
 Distribuzzjoni
 Din l-ispeċi għandha distribuzzjoni maċ-Ċina (mifruxa fil-provinċi ta' Gansu, Quinghai u Sichuan), l-Indja (mifruxa f'Sikkim) u n-Nepal.
 Klassifikazzjoni
 Ordni Lagomorpha
 Familja Ochotonidae
 Ġeneru Ochotona
 Sottoġeneru Ochotona: piki tal-isteppa
 Pika tax-xofftejn suwed, Ochotona curzoniae
 Referenzi
 Wilson, D. E.; Reeder, D. M. Mammal Species of the World, 3rd edition, Johns Hopkins University Press, ISBN 0-8018-8221-4
 Ochotona curzoniae fuq il-Lista Ħamra tal-IUCN 2006
 Pika


text:
Guido Geelen (Thorn, 5 mei, 1961) is een Nederlandse beeldhouwer.
 Na de lerarenopleiding TeHaTex Teacher Training College in Tilburg tussen 1979 en 1983 kreeg Guido Geelen zijn vakopleiding aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg.
 In 1989 won hij de Charlotte Köhler Prijs. In 2000 ontving Guido Geelen de Dr. A.H. Heinekenprijs voor de kunst voor zijn onorthodoxe wijze waarop hij de toepassing van het traditionele materiaal klei een vernieuwende impuls heeft gegeven. Guido Geelen werkt hoofdzakelijk met klei. Hij maakt beelden vol tegenstrijdigheden: orde en chaos, streng en barok, ambachtelijk en industrieel, eenvoudig en complex, kunst en kitsch. In 1990 verfraaide hij de St. Jozef Kapel in Biest-Houtakker met een wandkleed.
 Werk
 Veel van zijn sculpturen zijn opgebouwd uit reproducties in klei van allerlei objecten: autobanden, urinoirs, computers, televisies of stofzuigers. De nog zachte voorwerpen van klei zijn in een kist geduwd en zo tot rechthoekige blokken gevormd. Van deze blokken bouwt Geelen reusachtige muren. Het geheel ziet er chaotisch en tegelijk keurig uit. De strakke begrenzingen van de muur contrasteren met de beweeglijkheid die ontstaat door het spel van licht en schaduw; de bizarre verzamelingen maken de beelden uitbundig en vrolijk.
 Ondanks zijn ongewone toepassing van keramiek verwijst Guido Geelen naar traditionele vormen en functies van aardewerk. Hij gebruikt traditionele maar ook industriële technieken. Sommige van zijn beelden worden geglazuurd, hij gebruikt afgedankte gietvormen uit de industrie en hij heeft zogenaamde transfers gebruikt: een soort plakplaatjes waarmee in aardewerkfabrieken afbeeldingen op aardewerk worden afgedrukt. Zo kan hij kitscherige afbeeldingen van bloemen, dieren en schepen op zijn werk aanbrengen. Ook Delfts blauwe tegels verwerkt hij in zijn beelden. Zo maakte hij eind jaren ’80 vazen die opgebouwd lijken uit Delfts blauwe tegeltjes, met gaten doorboord. Deze werden in een ruitvorm aan de muur gehangen en in de gaten werden tulpen gestoken. Zo ontstonden vazen die niets van de traditionele bloemen- of tulpenvaas hebben, maar wel verwijzen naar de oud-Hollandse traditie van Delfts blauw en tulpen.
 Een latere variatie hierop vormen de vaasbeelden die hij tien jaar later maakte van op hun rug liggende honden. Uit hun buik steken glazen buisjes waarin bloemen kunnen worden geplaatst. De honden zijn vervormd en verwrongen. Sommige zien er vrolijk uit, andere zijn soms nauwelijks meer als hond te herkennen en wekken associaties met halfverteerde verkeersslachtoffers. Geelen bedekte de vazen met een glanzend platinaluster als kostbare beelden uit de barok.
 De laatste jaren werkt Geelen niet alleenmaar in klei. In 1994 ging hij brons gebruiken, in 1998 aluminium. Stofzuigers, urinoirs, telefoons, wastafels, Goudse pijpen en stukken hout worden afgegoten en samengevoegd. De gietkanalen, die anders na het gietproces worden weggezaagd, laat Geelen intact. Zo worden de beelden overwoekerd door een vreemd netwerk van aders. Van geometrische ordening, zoals bij de eerdere muren, is geen sprake meer. De ‘imploderende’ beelden, zoals Geelen het noemt, hebben plaatsgemaakt voor ‘exploderende’, bijna chaotische sculpturen van brons en aluminium. Daarnaast maakt Geelen levensgrote dieren, koeien, kippen en varkens, van aluminium, soms bedekt met bladgoud. Ook hier zijn de gietkanalen niet weggehaald.
 Palmares
 1988 Aanmoedigingsprijs voor toegepaste kunst van het Amsterdams Fonds voor de Kunst
 1989 Charlotte Köhler Prijs van het Cultuurfonds
 1989 Vordemberge–Gildewart prijs van de Zwitserse Friedrich Vordemberge-Gildewart Stiftung
 1995 Aanmoedigingsprijs voor fijne kunst van het Amsterdams Fonds voor de Kunst
 2000 Dr. A.H. Heinekenprijs
 Werk in openbare collecties (selectie)
 Museum De Pont, Tilburg
 Fotogalerij
 Zie ook
 Lijst van Nederlandse beeldhouwers
 Lijst van Nederlandse keramisten
 Nederlands beeldhouwer
 Nederlands keramist


text:
 6.3.2020
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 69/1
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) 2020/375
 z dne 2. marca 2020
 o odobritvi sprememb specifikacije proizvoda za zaščiteno označbo porekla ali zaščiteno geografsko označbo („Priorat/Priorato“ (ZOP))
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe (EU) št. 1308/2013 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 17. decembra 2013 o vzpostavitvi skupne ureditve trgov kmetijskih proizvodov in razveljavitvi uredb Sveta (EGS) št. 922/72, (EGS) št. 234/79, (ES) št. 1037/2001 in (ES) št. 1234/2007 (1) ter zlasti člena 99 Uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Komisija je preučila vlogo za odobritev sprememb specifikacije proizvoda za zaščiteno označbo porekla „Priorat/Priorato“, ki jo je Španija poslala v skladu s členom 105 Uredbe (EU) št. 1308/2013.
 (2)
 Komisija je vlogo za odobritev sprememb specifikacije proizvoda objavila v Uradnem listu Evropske unije, kot zahteva člen 97(3) Uredbe (EU) št. 1308/2013 (2).
 (3)
 Komisija ni prejela nobenega ugovora v skladu s členom 98 Uredbe (EU) št. 1308/2013.
 (4)
 Spremembe specifikacije proizvoda bi bilo zato treba odobriti v skladu s členom 99 Uredbe (EU) št. 1308/2013.
 (5)
 Ukrepi iz te uredbe so v skladu z mnenjem Odbora za skupno ureditev kmetijskih trgov –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Spremembe specifikacije proizvoda, objavljene v Uradnem listu Evropske unije v zvezi z imenom „Priorat/Priorato“ (ZOP), se odobrijo.
 Člen 2
 Ta uredba začne veljati dvajseti dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Bruslju, 2. marca 2020
 Za Komisijo
 V imenu predsednice
 Janusz WOJCIECHOWSKI
 Član Komisije
 (1) UL L 347, 20.12.2013, str. 671.
 (2) UL C 316, 20.9.2019, str. 10.


text:
 Avis juridique important
 |
 E1994A1231(10)
 PROTOCOL adjusting the Agreement between the EFTA States on the establishment of a Surveillance Authority and a Court of Justice
 Official Journal L 344 , 31/12/1994 P. 0082 - 0083
 PROTOCOL adjusting the Agreement between the EFTA States on the establishment of a Surveillance Authority and a Court of Justice THE REPUBLIC OF AUSTRIA,THE REPUBLIC OF FINLAND,THE REPUBLIC OF ICELAND,THE PRINCIPALITY OF LIECHTENSTEIN,THE KINGDOM OF NORWAYANDTHE KINGDOM OF SWEDEN,WHEREAS the Agreement on the European Economic Area, hereinafter referred to as 'the EEA Agreement', was signed in Oporto on 2 May 1992;WHEREAS the Agreement between the EFTA States on the establishment of a Surveillance Authority and a Court of Justice, hereinafter referred to as 'the Surveillance and Court Agreement', was signed in Oporto on 2 May 1992;WHEREAS it has become clear that one of the signatories to the EEA Agreement, the Swiss Confederation, is not in a position to ratify the EEA Agreement or the Surveillance and Court Agreement and that therefore those Agreements will not apply to Switzerland;WHEREAS a Protocol Adjusting the EEA Agreement is signed on the same day as this Protocol;WHEREAS a new date for the entry into force of the Surveillance and Court Agreement has to be laid down;WHEREAS special provisions are required for the entry into force of the Surveillance and Court Agreement as regards the Principality of Liechtenstein;WHEREAS a number of adjustments to the Surveillance and Court Agreement are necessary as a consequence of the non-ratification by Switzerland;HAVE DECIDED to conclude the following Protocol:Article 11. The Surveillance and Court Agreement, as adjusted by this Protocol, shall enter into force on the date of entry into force of this Protocol, between the Republic of Austria, the Republic of Finland, the Republic of Iceland, the Kingdom of Norway and the Kingdom of Sweden.2. As regards the Principality of Liechtenstein, the Surveillance and Court Agreement, as adjusted by this Protocol, shall enter into force on the same day as the EEA Agreement enters into force for Liechtenstein and provided that the appropriate decision has been taken by the Signatories to this Protocol regarding the application to Liechtenstein of decisions and other measures taken pursuant to the Surveillance and Court Agreement.Article 21. Since the Swiss Confederation, following its non-ratification of the Surveillance and Court Agreement, is not a Contracting Party thereto, the reference in the preamble to the Agreement to 'THE SWISS CONFEDERATIOIN' as one of the Contracting Parties shall be deleted.2. Article 1 (b) of the Surveillance and Court Agreement shall be replaced by the following:'The term "EFTA States" means the Republic of Austria, the Republic of Finland, the Republic of Iceland, the Kingdom of Norway and the Kingdom of Sweden and, under the conditions laid down in Article (2) of the Protocol Adjusting the Agreement between the EFTA States on the Surveillance and Court Agreement and a Court of Justice, the Principality of Liechtenstein.'3. The Surveillance and Court Agreement shall be adjusted further in accordance with Articles 3 to 8 of this Protocol.Article 3The first paragraph of Article 7 shall be replaced by the following:'The EFTA Surveillance Authority shall consist of five members, who shall be chosen on the grounds of their general competence and whose independence is beyond doubt.'Article 4Article 28 shall be replaced by the following:'Article 28The EFTA Court shall consist of five judges.'Article 5When the Surveillance and Court Agreement enters into force for Liechtenstein, the number of members of the EFTA Surveillance Authority and the number of judges of the EFTA Court shall be increased.Article 6Article 29 shall be replaced by the following:'Article 29The EFTA Court shall sit in plenary session. Decisions of the Court shall be valid only when an uneven number of its members is sitting in the deliberations. Decisions of the Court shall be valid if three members are sitting. At the request of the Court, the Governments of the EFTA States may, by common accord, allow it to establish chambers.'Article 7The second paragraph of Article 30 shall be replaced by the following:'Every three years there shall be a partial replacement of the judges. Two and three judges shall be replaced alternately. The two judges to be replaced after the first three years shall be determined by lot.'Article 8Article 53 (3) shall be replaced by the following:'3. This Agreement shall enter into force on the date and under the conditions provided for in the Protocol Adjusting the Agreement between the EFTA States on the Establishment of a Surveillance Authority and a Court of Justice.'Article 91. This Protocol is drawn up in a single original in the English, Finnish, German, Icelandic, Norwegian and Swedish languages, each of these texts being equally authentic.2. This Protocol shall be ratified by the Contracting Parties in accordance with their respective constitutional requirements.It shall be deposited with the Government of Sweden which shall transmit certified copies to all the other Contracting Parties.The instruments of ratification shall be deposited with the Government of Sweden which shall notify all the other Contracting Parties.3. This Protocol shall enter into force on 1 July 1993, provided that the EEA Agreement enters into force on that date and provided that all the Contracting Parties referred to in Article 1 (1) of this Protocol have deposited their instruments of ratification of the Surveillance and Court Agreement and of this Protocol before that date. After that date, this Protocol shall enter into force on the date the EEA Agreement enters into force or when all instruments of ratification of the Surveillance and Court Agreement and of this Protocol have been deposited by all the Contracting Parties referred to in Article 1 (1) of this Protocol, whichever date is the later.4. As regards Liechtenstein, this Protocol shall enter into force on the same date as the EEA Agreement enters into force for Liechtenstein, provided that Liechtenstein has deposited its instruments of ratification of the Surveillance and Court Agreement and of this Protocol, and under the conditions laid down in Article 1 (2) of this Protocol.


text:
 Dz.U.2016.1207 t.j. - Akt prawny - abc.com.pl
 Dz.U.16.1207
 o izbach morskich*
 1)orzekanie w sprawach z wypadków morskich;
 2)rozpoznawanie innych spraw przekazanych izbom morskim odrębnymi przepisami.
 1)wypadek morski, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o Państwowej Komisji Badania Wypadków Morskich (Dz. U. poz. 1068 oraz z 2015 r. poz. 1320);
 2)zdarzenie, lub kilka następujących po sobie zdarzeń, związane bezpośrednio z eksploatacją statku, w rozumieniu art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2016 r. poz. 281), zaistniałe w wyniku świadomego działania lub zaniechania podjętego z zamiarem naruszenia bezpieczeństwa statku, wyrządzenia szkody na osobie lub szkody w środowisku.
 1)statków o polskiej przynależności;
 2)statków o obcej przynależności, jeżeli wypadek nastąpił na polskich morskich wodach wewnętrznych lub polskim morzu terytorialnym albo jeżeli z wnioskiem o wszczęcie postępowania wystąpił armator lub kapitan takiego statku.
 2. Sprawy wypadków morskich, w których uczestniczyły jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży Granicznej lub Policji, izby morskie rozpoznają, w odniesieniu do tych jednostek, za zgodą odpowiednio Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Komendanta Głównego Straży Granicznej lub Komendanta Głównego Policji.
 1)w pierwszej instancji - Izba Morska w Gdańsku i Izba Morska w Szczecinie;
 2)w drugiej instancji - Odwoławcza Izba Morska.
 Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, terytorialny zakres działania izb morskich, uwzględniając podział terytorialny państwa.
 1)znalazł się statek lub jego załoga po wypadku,
 2)znajduje się miejsce wypadku,
 3)leży port macierzysty statku
 1. Izba Morska w Szczecinie działa przy sądzie Okręgowym w Szczecinie, a Izba Morska w Gdańsku i Odwoławcza Izba Morska działają przy Sądzie Okręgowym w Gdańsku.
 1)sędziowie, w tym przewodniczący i jeden lub więcej wiceprzewodniczących;
 2)ławnicy.
 Do orzekania w sprawach należących do właściwości izb morskich Minister Sprawiedliwości deleguje sędziów na podstawie art. 77 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 133, z późn. zm.) spośród sędziów sądów powszechnych posiadających znajomość zagadnień morskich w zakresie spraw należących do właściwości izb morskich.
 1. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej powołuje i odwołuje przewodniczącego i wiceprzewodniczących spośród sędziów delegowanych do izby morskiej zgodnie z art. 7a.
 2. Inspektorów dochodzeniowych oraz innych pracowników izb morskich przyjmuje i zwalnia przewodniczący właściwej izby morskiej.
 1. Sędziowie sądów powszechnych orzekający w izbach morskich zachowują prawa i obowiązki przewidziane w przepisach dotyczących sędziów sądów powszechnych.
 2. Do pracowników izb morskich mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz. U. z 2015 r. poz. 1241 oraz z 2016 r. poz. 178 i 394).
 1)do sędziów orzekających w sprawach należących do właściwości izb morskich - przepisy w sprawie wynagradzania sędziów sądów powszechnych;
 2)do pracowników izb morskich - odpowiednio przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury.
 2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska, zaszeregowanie oraz szczegółowe warunki wynagradzania pracowników izb morskich, a także kwalifikacje wymagane dla pracowników izb morskich, mając na uwadze przepisy, o których mowa w ust. 1 pkt 2.
 3. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb powoływania ławników oraz zasady ich wyznaczania do udziału w posiedzeniach, uwzględniając kwalifikacje zawodowe i praktykę w zakresie zagadnień występujących w sprawach rozpoznawanych przez izby morskie, a także sposób wynagradzania i pokrywania innych należności związanych z udziałem w posiedzeniach.
 1. Izby morskie rozpoznają sprawy wypadków morskich na rozprawie, w pierwszej instancji - w składzie jednego sędziego oraz dwóch ławników, w drugiej instancji - w składzie jednego sędziego oraz czterech ławników. Rozprawie przewodniczy sędzia.
 3. Poza rozprawą postanowienia wydaje sędzia bez udziału ławników, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
 2. Delegat ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, zwany w dalszym ciągu "delegatem", uczestniczy w postępowaniu przed izbami jako rzecznik interesu publicznego.
 4. W sprawach wypadków morskich, które mogą zostać uznane za wypadki przy pracy, w postępowaniu przed izbami morskimi ma prawo uczestniczyć - obok delegata - państwowy inspektor pracy właściwy dla pracodawcy zatrudniającego pracownika, który uległ wypadkowi.
 1)Minister Sprawiedliwości nad przewodniczącymi i wiceprzewodniczącymi izb morskich oraz nad trybem postępowania przed izbami;
 2)minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - w pozostałym zakresie.
 4. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, określi, w drodze rozporządzenia, regulamin wewnętrznego urzędowania izb morskich, w tym:
 1)zadania przewodniczącego izby,
 2)zadania inspektorów dochodzeniowych,
 3)podstawowe zadania referentów, kierownika sekretariatu i sekretarza izby,
 4)szczegółowy sposób prowadzenia i protokołowania rozpraw,
 5)tryb występowania o pomoc prawną i komunikowania się z innymi organami,
 6)organizację pracy izby
 - mając na uwadze zapewnienie skuteczności i sprawności prowadzonych przed izbami morskimi postępowań.
 Izby morskie mają prawo używania pieczęci okrągłej z wizerunkiem godła Rzeczypospolitej Polskiej pośrodku, z napisem w otoku zawierającym nazwę izby i sądu, przy którym działa izba.
 2)zabezpieczyć ślady i dowody;
 3)w przypadkach niecierpiących zwłoki dokonać czynności koniecznych do wstępnego ustalenia stanu faktycznego;
 4)przekazać izbie morskiej, na jej żądanie, materiał dotyczący wypadku oraz
 5)wykonywać czynności w drodze pomocy prawnej.
 2. Konsul Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany, po otrzymaniu wiadomości o wypadku morskim, przedsięwziąć niezwłocznie w ramach swoich uprawnień czynności, o których mowa w ust. 1.
 4. Organy Marynarki Wojennej, Straży Granicznej, Policji i prokuratury w sprawie toczącej się przed izbą morską nie są obowiązane do udzielania informacji, udostępniania dokumentów i innych danych, jeżeli może to doprowadzić do ujawnienia informacji niejawnych.
 Izba morska wszczyna postępowanie na wniosek zainteresowanego lub organu administracji morskiej.
 3. Postępowanie o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania doręcza się delegatowi oraz zainteresowanemu, który wniósł o rozpoznanie sprawy.
 4. W sprawach określonych w art. 15 ust. 4 uprawnienia delegata wynikające z przepisów ust. 1 i 3 przysługują odpowiednio państwowemu inspektorowi pracy.
 2. Pełnomocnikiem może być adwokat, radca prawny, pracownik zainteresowanego, członek związku lub stowarzyszenia zawodowego zrzeszającego osoby posiadające kwalifikacje zawodowe w żegludze morskiej.
 3. Rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie należy wydać na żądanie izby morskiej, a w wypadkach niecierpiących zwłoki - także na żądanie inspektora dochodzeniowego lub kapitanatu (bosmanatu) portu.
 4. Armator i kapitan statku obowiązani są na wezwanie prowadzącego dochodzenie udzielić wyjaśnień o statku, w szczególności o składzie jego załogi, miejscu pobytu statku i członków załogi lub o terminach przybycia statku do polskiego portu i o wysokości szkody, oraz przedłożyć użyte w danej podróży mapy morskie, dzienniki i inne dokumenty lub dane gromadzone w formie elektronicznej potrzebne do wyjaśnienia okoliczności wypadku.
 1)dostępu i badania miejsca wypadku, statku, jego szczątków i zawartości;
 2)sporządzania spisów oraz czasowego przejmowania części statków i innych rzeczy wymagających zbadania;
 3)dostępu do rejestratorów pokładowych i ich odczytów, a także innych zapisów;
 4)zapoznania się z wynikami postępowań i badań przeprowadzanych przez inne podmioty;
 5)uzyskania informacji i dostępu do dokumentacji użytkownika statku, producenta i innych osób lub jednostek organizacyjnych w zakresie niezbędnym dla ustalenia przyczyny wypadku.
 1)przesłuchiwania świadków;
 2)zapoznawania się z zeznaniami w innych postępowaniach i udziału w przesłuchiwaniu świadków.
 8. Przepisy ust. 2-7 nie naruszają przepisów ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o Państwowej Komisji Badania Wypadków Morskich.
 Po zakończeniu postępowania dowodowego przewodniczący udziela głosu najpierw delegatowi, który zgłasza i uzasadnia swoje wnioski co do orzeczenia, następnie państwowemu inspektorowi pracy, jeżeli uczestniczy w rozprawie, oraz obecnym pełnomocnikom zainteresowanych i samym zainteresowanym.
 1. Jeżeli zainteresowany członek załogi statku lub pilot morski, posiadający dokument określający jego uprawnienia w żegludze morskiej wydany przez właściwy organ polski, wykazał brak koniecznych umiejętności niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi morskiej lub przez rażące zaniedbania spowodował wypadek morski lub przyczynił się do jego powstania, izba morska może, w orzeczeniu, pozbawić go prawa wykonywania tych uprawnień w częściowym lub pełnym zakresie na okres od 1 roku do 5 lat.
 2. Izba morska może w orzeczeniu uzależnić przywrócenie prawa wykonywania uprawnień w żegludze morskiej od spełnienia przez zainteresowanego co najmniej jednego z następujących warunków:
 1)wykonywania określonych niższych uprawnień w żegludze morskiej przez czas oznaczony;
 2)wykazania koniecznych umiejętności w trybie przewidzianym przepisami o kwalifikacjach w żegludze morskiej;
 3)odbycia w częściowym lub pełnym zakresie praktyki, która była wymagana do uzyskania dotychczasowych uprawnień.
 4. Dokumenty określające uprawnienia w żegludze morskiej członków załóg statków i pilotów oraz organy właściwe do ich wydawania określają odrębne przepisy.
 5. Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do członków załóg jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i Policji.
 1)oznaczenie izby morskiej, która wydała orzeczenie;
 2)imiona i nazwiska oraz stopnie i tytuły zawodowe (stanowiska służbowe) członków składu orzekającego;
 3)datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia;
 4)ustalenie czasu, miejsca i rodzaju wypadku morskiego;
 5)dokładne ustalenie przyczyn wypadku ze wskazaniem - o ile to możliwe - statku i osób, których wina spowodowała wypadek, oraz z określeniem stopnia, w jakim przyczyniły się do wypadku, albo stwierdzenie uzasadnionych wątpliwości co do przyczyny wypadku bądź stwierdzenie niemożności jej ustalenia;
 6)wskazanie ujawnionych wad i braków w budowie statku, jego wyposażeniu, załadowaniu lub obsadzeniu załogą, w stanie toru wodnego lub urządzeniach oznakowania nawigacyjnego oraz uchybień w działalności i wad w organizacji instytucji służących bezpieczeństwu żeglugi morskiej;
 7)ocenę prawidłowości zachowania się statku po wypadku oraz w razie potrzeby prawidłowości czynności ratowniczych.
 1)dokładne ustalenie podstawy faktycznej przez wskazanie, jakie fakty izba morska uznała za udowodnione, na jakich oparła się dowodach i dlaczego nie uznała dowodów przeciwnych;
 2)przytoczenie okoliczności, które izba morska miała na względzie przy ocenie podstawy faktycznej;
 3)w razie potrzeby, zalecenie podjęcia środków zmierzających do zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi i zapobiegania wypadkom morskim;
 4)przytoczenie okoliczności, które izba morska miała na względzie przy zastosowaniu środka, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lub 2.
 Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej, delegatowi oraz zainteresowanemu, a w sprawach określonych w art. 15 ust. 4 również państwowemu inspektorowi pracy.
 4. Odwoławcza Izba Morska może zmienić orzeczenie izby morskiej pierwszej instancji na niekorzyść zainteresowanego w części dotyczącej zastosowanego wobec niego środka, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lub 2, albo zastosować środek, o którym nie orzekła izba, tylko w przypadku zaskarżenia w tym zakresie orzeczenia przez delegata na niekorzyść zainteresowanego.
 2. W razie stwierdzenia niewyjaśnienia istoty sprawy w częściowym lub pełnym zakresie rozstrzygnięć określonych w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 36 ust. 1 pkt 5-7 Odwoławcza Izba Morska uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę izbie morskiej do ponownego rozpoznania.
 1)orzeczenie w części dotyczącej zastosowanego środka, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lub 2, jeżeli postępowanie zostało ostatecznie zakończone;
 2)postanowienie o zawieszeniu prawa wykonywania uprawnień w żegludze morskiej, którego nie zaskarżono albo które zostało utrzymane w mocy po rozpoznaniu zażalenia.
 1)z upływem okresu pozbawienia prawa wykonywania uprawnień w żegludze morskiej i po stwierdzeniu spełnienia warunków, od których przywrócenie prawa wykonywania uprawnień było uzależnione;
 2)jeżeli postanowienie o zawieszeniu prawa wykonywania uprawnień w żegludze morskiej zostało uchylone.
 1. Na świadka, biegłego lub tłumacza, który bez usprawiedliwienia nie stawił się na rozprawie, izba morska może nałożyć karę pieniężną w wysokości do 3000 zł, jeżeli niestawiennictwo tej osoby spowodowało odroczenie rozprawy, izba morska może ponadto nałożyć na nią obowiązek zwrotu powstałych z tego tytułu kosztów.
 Przepisy art. 56 ust. 1 i 3 mają również zastosowanie w razie nieusprawiedliwionej odmowy złożenia zeznań lub przyrzeczenia, przy czym w razie ponownej odmowy izba morska może nałożyć na świadka ponownie karę pieniężną w wysokości do 4500 zł.
 Izby morskie utworzone na podstawie ustawy z dnia 18 marca 1925 r. o izbach morskich (Dz. U. poz. 243, z 1930 r. poz. 126 i 600, z 1933 r. poz. 117, z 1934 r. poz. 976 oraz z 1949 r. poz. 295) stają się izbami morskimi w rozumieniu niniejszej ustawy.
 Traci moc ustawa z dnia 18 marca 1925 r. o izbach morskich (Dz. U. poz. 243, z 1930 r. poz. 126 i 600, z 1933 r. poz. 117, z 1934 r. poz. 976 oraz z 1949 r. poz. 295).
 * Występujące w tekście wartości pieniężne zostały podane po ich przeliczeniu zgodnie z art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego (Dz.U.1994.84.386).