type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 23.2.2013
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 55/19
 Talan väckt den 21 december 2012 — bachmeier mot harmoniseringsbyrån (oto-soft)
 (Mål T-550/12)
 2013/C 55/34
 Rättegångsspråk: tyska
 Parter
 Sökande: bachmeier GmbH & Co. KG (Ramsau bei Berchtesgaden, Tyskland) (ombud: advokaten D. Donath)
 Svarande: Byrån för harmonisering inom den inre marknaden (varumärken, mönster och modeller)
 Yrkanden
 Sökanden yrkar att tribunalen ska
 —
 ogiltigförklara det beslut som meddelades av första överklagandenämnden vid Byrån för harmonisering inom den inre marknaden (varumärken, mönster och modeller) (harmoniseringsbyrån) den 18 oktober 2012 (ärende R 1784/2011-1), och
 —
 förplikta svaranden att ersätta rättegångskostnaderna.
 Grunder och huvudargument
 Sökt gemenskapsvarumärke: Ordmärket ”oto-soft” för varor och tjänster i klasserna 1, 7, 8, 10, 41 och 44 — ansökan nr 9 836 081
 Granskarens beslut: Avslag på ansökan
 Överklagandenämndens beslut: Avslag på överklagandet
 Grunder: Åsidosättande av artikel 7.1 b i förordning nr 207/2009


type: wikipedia

text:
Vorarlberg (Alemannisch: Vorarlbearg) is een deelstaat (Bundesland) van Oostenrijk. Het ligt in het uiterste westen van het land en heeft 395.012 inwoners (december 2018). De hoofdstad is Bregenz met 29.806 inwoners (januari 2018). Qua populatie zijn de steden Dornbirn (49.278 inwoners) en Feldkirch (33.420 inwoners) groter dan de hoofdstad. Vorarlberg grenst in het noorden aan Duitsland, in het oosten aan Tirol en in het zuiden en het westen aan Liechtenstein en Zwitserland.
 In tegenstelling tot de rest van Oostenrijk, waar Beiers de traditionele taal is, is Vorarlberg cultureel meer verwant aan het aangrenzende Liechtenstein en Zwitserland, dat ook Alemannisch-sprekend is. Geografisch is het makkelijk bereikbaar via de kant van Zwitserland, waar de Rijnvallei ligt en de meeste inwoners van Vorarlberg zich bevinden.
 Geografie
 Vorarlberg heeft een oppervlakte van 2601,48 km2. De Rijn in het westen is de grens met Zwitserland. De belangrijkste zijrivieren zijn: de Ill in het zuiden, de Dornbirner Ache in het centrum en de Bregenzer Ache in het oosten van Vorarlberg. De laatste twee komen feitelijk in de Bodensee bij Bregenz uit.
 Onderverdeling districten
 Vorarlberg is onderverdeeld in 4 districten (Bezirke) en in 96 onafhankelijke politieke gemeenschappen. Stadsdistricten (Statutarstädte) zijn er niet. De districten zijn:
 Bregenz
 Dornbirn
 Feldkirch
 Bludenz
 Buurlanden
 Vorarlberg grenst in het noorden aan Duitsland, in het oosten aan Tirol en in het zuiden en het westen aan Liechtenstein en Zwitserland. Vorarlberg heeft een 321 kilometer lange nationale grens. Hiervan grenst 110 kilometer aan de Bondsrepubliek Duitsland (vrijstaat Beieren), 107 kilometer aan de Zwitserse Bondsstaat (Kanton St. Gallen en Kanton Graubünden), 69 kilometer aan de Oostenrijkse Staat Tirol en ca. 35 kilometer aan het Vorstendom Liechtenstein.
 Regio en omgeving
 Vorarlberg is onderverdeeld in meerdere agglomeraties. De belangrijkste van deze grootstedelijke gebieden is het Alpenrijndal, dat zich uitstrekt van Bregenz tot Feldkirch. Dit is het grootste stedelijke gebied in Vorarlberg met bijna 240.000 inwoners. Ongeveer twee derde van de bevolking van Vorarlberg woont in dit gebied, in het uiterste westen van het land. De op een na grootste regio is Wolgau met 48.000 inwoners.
 Andere bekenden regio's zijn het Bregenzerwald, Montafon, het Bodenmeer (inclusief Leiblachtal en het Großwalsertal). Het Kleinwalsertal is een geografische uitzondering, dit gebied is niet toegankelijk vanuit Oostenrijk maar alleen via Beieren. Niettemin behoort het gebied tot het district Bregenz als 'functionele enclave'.
 Bergpassen
 Vorarlberg wordt in het oosten door drie bergpassen verbonden met de rest van Oostenrijk, deze passen zijn deels gesloten in de winter. Dit zijn de Arlbergpas, de Hochtannbergpas en de Bielerhöhe in de Silvretta (tussen het Montafon en het Paznauntal). In de winter is er een doorgaande verbinding voor het snelverkeer via de Arlberg Straßentunnel.
 De Flexenpas zorgt voor de verbinding tussen de bovenste Lechtaler Alpen, het Klostertal en de Arlbergpas. Een niet het hele jaar begaanbare bergpas is de Furkajoch die het Rijndal verbindt aan het Laternsdal. Een andere belangrijke binnen-Vorarlbergse is de Bödelepas, tussen Dornbirn, het Rijndal en het Bregenzerwald. Alsmede de Faschinajoch, die via een regionale weg leidt van het Bregenzerwald naar het Großwalsertal en uitkomt in de Walgau.
 Rivieren en wateren
 De belangrijkste rivier in Vorarberg is de Alpenrijn, dit vormt tevens de grens met Zwitserland. De Ill is de tweede belangrijkste rivier die door Montafon en Walgau stroomt, voordat deze in de Rijn bij Meiningen (Vorarlberg) uitmondt. Andere belangrijke wateren zijn de Bregenzer Ache en de Dornbirner Ach.
 Het grootste meer in Vorarlberg is het Bodenmeer. Het Bodenmeer is het op twee na grootste meer in Midden-Europa, na het Balatonmeer en het Meer van Genève. Het is 63 kilometer lang en het breedste punt is bijna 14 kilometer. Het meer heeft een oppervlakte van zo’n 571 vierkante kilometer. Het Bodenmeer is het enige gebied in Europa waar geen grenzen bestaan. Er is geen juridisch bindende overeenkomst tussen Zwitserland, Duitsland en Oostenrijk met betrekking tot waar de grenzen liggen.
 Het toerisme (dag- en verblijfsrecreatie) rondom het Bodenmeer is een belangrijke economische factor voor de regio. De jaarlijkse omzet bedraagt ongeveer € 1,8 miljard. De regio biedt een goede toeristische infrastructuur en een breed aanbod van attracties en bestemmingen voor de bezoekers. Veel beoefende en populaire sporten op het Bodenmeer zijn zwemmen, duiken, (kite)surfen. De omgeving rondom het Bodenmeer kent een breed netwerk aan wandel- en fietspaden. Dit maakt de regio populair voor fiets- en wandelvakanties. Andere belangrijke meren zijn de Lünersee en Kopsspeicher.
 Gebergten in Vorarlberg
 De hoogste berg in Vorarlberg is de Piz Buin (3315 meter). Hiermee is het na de Piz Linard (3410 meter) en de Fluchthorn (3399 meter), de hoogste bergtop van de Silvretta. De Silvretta, in het zuidoosten van de deelstaat, is een van de bekendste berggebieden. In de Silvretta bevindt zich ook de grootste gletsjer van Vorarlberg. Een andere belangrijke bergketen is de Rätikon, ook gelegen in het zuiden op de grens met Zwitserland. Andere bekende bergen zijn de 'Rote Wand' (Lechbrongebergte), Braunarlspitze en de Galinakopf.
 Valleien in Vorarlberg
 Het bergachtige Vorarlberg is geografisch gestructureerd door vooral valleien en de rivieren; het Rijndal met de Rijn en de Walgau met de Ill, zijn de meest dichtbevolkte gebieden. Andere valleien en hun rivieren zijn de Montafon (Ill), het Klostertal (Alfenz), het Brandnertal (Alvier), het Bregenzerwald (Bregenzer Ach), het Kleinwalsertal (Breitach) en Lech (Lech).
 Natuurreservaten in Vorarlberg
 Biosfeerreservaat Großes Walsertal
 Het Biosfeerreservaat Großes Walsertal omvat 19 200 ha, 3400 inwoners en rond 180 landbouwbedrijven (waarvan 40% biologisch). Het reservaat streeft naar een duurzaam toerisme en economie in de regio en levert een platform voor discussie over maatschappij, politiek en wetenschap. Het Biosfeerreservaat Großes Walsertal is sinds november 2000 een UNESCO-biosfeerreservaat. Biosfeerreservaten zijn de ecologische tegenhanger van de culturele werelderfgoed sites.
 Natuurreservaat Rijndelta
 De Rijndelta van het Bodenmeer is de grootste zoetwater-delta in Europa. Terwijl de delta voornamelijk op Oostenrijks grondgebied ligt, horen kleinere gebieden bij het Zwitserse kanton St. Gallen. In totaal omvat de Rijndelta 2.065 ha. Het natuurgebied Rijndal geldt als een van de belangrijkste broed- en rustplaats voor vogels. Met het oog op milieubescherming werd in 1983 besloten om de doelen van de Conventie van Ramsar te volgen.
 Geschiedenis
 Vorarlberg in de middeleeuwen
 De vroege geschiedenis van Vorarlberg is nauw verbonden met die van het prinsbisdom Chur. De graven van Bregenz (uitgestorven in de 12e eeuw) en de graven van Pfullendorf (uitgestorven omstreeks 1180) speelden toen een belangrijke rol. Na 1180 kwam veel gebied in handen van de Hohenstaufen en na hun uitsterven in 1268 werd het Rijksgoed. De graven van Bregenz werden opgevolgd door paltsgraaf Hugo van Tübingen (overleden 1182). De gebieden in Vorarlberg kwamen vervolgens aan zijn tweede zoon Hugo. Deze stichtte het grafelijk geslacht Montfort. In de tijd daarna werd het gebied versnipperd door delingen binnen het huis Montfort.
 Vorarlberg onder Habsburg
 Het huis Habsburg slaagde erin om gedurende enkele eeuwen stapje voor stapje het huidige Vorarlberg in handen te krijgen.
 in 1363 werd de aan de Rijn gelegen heerlijkheid Neuburg gekocht van de ridders Thumb van Neuburg.
 in 1390 werd het graafschap Feldkirch gekocht van graaf Rudolf V van Montfort-Feldkirch.
 in 1418 werd de heerlijkheid Bludenz gekocht van graaf Albrecht III van Werdenberg-Bludenz
 in 1451 werd een deel van het graafschap Bregenz gekocht van gravin Elizabeth, de echtgenote van markgraaf Willem van Baden-Hachberg. Dit betrof de halve stad Bregenz met de gerechten Hofsteig, Alberschwende en Lingenau.
 in 1453 de Tannberg met Lech en het Kleinwalsertal
 in 1474 het graafschap Sonnenberg
 in 1523 werd het noordelijk deel van het graafschap Bregenz gekocht van graaf Hugo III van Bregenz.
 In de periode na deze verwervingen probeerden de graven van Hohenems een tweede staat te vormen in Vorarlberg en overwogen de Habsburgers de heerlijkheden te verkopen. Zo was er tijdens de Spaanse Successieoorlog in 1702 een plan om de heerlijkheden te verkopen aan de abdij Sankt Gallen, de abdij Einsiedeln en de abdij Kempten. De standen wisten deze vervreemding echter te voorkomen. Aartshertogin Maria Theresia liet de heerlijkheden sinds 1752 besturen vanuit Freiburg als deel van Voor-Oostenrijk. Na 1782 werden ze weer bestuurd vanuit de hoofdstad van Tirol, Innsbruck.
 In 1759 stierven de graven van Hohenems uit. Maria Theresia liet zich vervolgens door haar echtgenoot, keizer Frans I Stefan belenen met dit graafschap. De rijkshof Lustenau was in personele unie verbonden met Hohenems. Zij nam Lustenau wederrechtelijk in bezit. Deze nieuwe gebieden bleven deel uitmaken van de Zwabische Kreits terwijl de oudere bezittingen deel uitmaakten van de Oostenrijkse Kreits. Oostenrijk verhinderde de toetreding van de nieuwe gebieden tot de Vorarlberger Standen. Onder Maria Theresia werden de rechten van Joodse inwoners in Vorarlberg ingeperkt. Onder keizer Jozef II werden de beperkingen voor Joden verlicht doch kwamen andere ingrijpende hervormingen tot uiting: afschaffing van contemplatieve kloosters, afschaffing van processies en volksgebruiken, invoering van geschreven wetteksten in de rechtbanken (geen gewoonterecht meer) en uitbreiding van de ambtenarij (ter vervanging van klerikale besturen).
 In 1779 werd de heerlijkheid Tettnang met Argen gekocht van het graafschap Montfort.
 Binnen Vorarlberg lagen ook nog enclaves van de abdij Weingarten: Sankt Gerold en de heerlijkheid Blumenegg. Door de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 kwamen deze enclaves aan het vorstendom Nassau-Oranje-Fulda, het nieuwe vorstendom van de latere koning Willem I der Nederlanden. Oostenrijk kocht deze gebieden in 1804.
 In 1804 werd tevens het rijksvorstendom Lindau geruild tegen grootgrondbezit in Oostenrijk met de vorst van Bretzenheim. Ook deze voormalige rijksstad werd bij Vorarlberg gevoegd. Ten slotte werd in hetzelfde jaar nog het graafschap Rothenfels gekocht van de familie Königsegg.
 In de Vrede van Presburg van 26 december 1805 moest Oostenrijk in artikel 8 aan het koninkrijk Beieren, bondgenoot van Frankrijk, afstaan:
 de zeven heerlijkheden in Vorarlberg
 het graafschap Hohenems
 het graafschap Königsegg-Rothenfels
 de heerlijkheid Tettnang en Argen
 de stad en het gebied van Lindau.
 Vorarlberg als deel van het koninkrijk Beieren (1805-1815)
 Beieren scheidde de gebieden in Vorarlberg af van Tirol en stichtte voor de rechtspraak 7 districten met een landgerecht.
 Bludenz
 Nüziders (tot 1810)/Sonnenberg
 Feldkirch
 Hohenems
 Bregenz
 Dornbirn
 Weiler
 Ook voerde Beieren verder een modern eenheidsbestuur in. De bevolking was echter gehecht aan zijn oude privileges en kwam gelijktijdig met de bevolking van Tirol in 1809 in opstand onder leiding van dr Anton Schneider. Deze opstanden werden echter neergeslagen en het koninkrijk Beieren voerde haar hervorming en modernisering van het gerecht uit. Vorarlberg bleef deel van Beieren tot de Franse nederlagen in 1813 en 1814.
 Vorarlberg als deel van het keizerrijk Oostenrijk (1815-1918)
 Het Congres van Wenen van 1815 gaf vooral de oudere gebieden van Vorarlberg terug aan Oostenrijk. Beieren behield Königsegg-Rothenfels met Lindau. Tettnag en Argen waren inmiddels sinds 1810 deel van het koninkrijk Württemberg. Van de oudere gebieden behield Beieren het landgericht Weiler (oorspronkelijk deel van het graafschap Bregenz) dat een corridor vormde naar Lindau. Oostenrijk behield de instelling van de zes landgerichten uit de Beierse tijd en liet het gebied verder besturen door de regering van Tirol. Deze constructie voerde de titel Vorstelijk Graafschap Tirol en het Land Vorarlberg.
 De titels en het wapen tijdens de Dubbelmonarchie
 In de grote titel van de keizers werden vrijwel alle gebieden vermeld die deel uitmaakten van de monarchie. Keizer Frans Jozef voerde na zijn troonsbestijging in 1848 54 titels. Op de plaatsen 46 t/m 49 stonden de gebieden in Vorarlberg:
 graaf van Hohenems, Feldkirch, Bregenz, Sonnenberg, etc. Het etc.. sloeg alleen op de overige gebieden in Vorarlberg.
 Op 20 augustus 1864 werd een wapen ingevoerd, waarin de meeste bestanddelen van het land waren vertegenwoordigd. Dit wapen zou dienstdoen tot het einde van de monarchie.
 Middenschild: graafschap Feldkirch
 Eerste rij:
 graafschap Bregenz
 graafschap Sonnenberg
 stad Feldkrich
 Tweede rij:
 Bludenz
 middenschild
 graafschap Hohenems
 Derde rij:
 gerecht Dornbirn
 stad Montafon (in spits)
 Bregenzer Wald
 Vorarlberg als bondsstaat (1918-heden)
 Op 3 november 1918 besloot de landdag van Vorarlberg op grond van het zelfbeschikkingsrecht het land tot een zelfstandige staat binnen Duits-Oostenrijk te maken. Hierdoor kwam er een eind aan de bestuurlijke band met Tirol. In een volksraadpleging op 11 mei 1919 sprak vervolgens 80% van de kiezers zich uit voor aansluiting bij Zwitserland. Deze aansluiting werd ingegeven door de slechte economische situatie in Vorarlberg en de onzekere politieke toekomst van Duits-Oostenrijk. Een privé-campagne werd in Zwitserland ingezet om de uitslag van het referendum om te zetten in een officiële Zwitserse reactie. Voor de affiches zorgde de Zwitser Jules Courvoisier. In Zwitserland was de politieke reactie aarzelend: de aansluiting van Vorarlberg zou het delicate Zwitserse evenwicht verstoren in taal (Vorarlberg zou de Duitstalige meerderheid versterken) en in godsdienst (Vorarlberg zou méér katholieken betekenen). De aansluiting van Vorarlberg werd daarom niet erkend door Zwitserland en evenmin door Oostenrijk. De weigering van de overwinnaars van de Eerste Wereldoorlog (in het Verdrag van Saint-Germain van 10 september 1919) was doorslaggevend: het resultaat van het referendum werd begraven.
 Maatschappij
 Demografie
 In december 2018 had Vorarlberg 395.012 inwoners en een bevolkingsdichtheid van 153 inwoners per km2. Daarmee is Vorarlberg in termen van inwoners de een-na-kleinste deelstaat van Oostenrijk, na Burgenland.
 Religie
 78% van de bevolking is Rooms-Katholiek, dit is in lijn met het Oostenrijkse gemiddelde van 73,6%. Hierna volgt de islam, met een aandeel van 8,4%. Onder de inwoners van Vorarlberg is 2,2% protestants.
 Politiek
 Vorarlberg heeft, net als de andere Oostenrijkse deelstaten, een eigen parlement. Aan het hoofd van de deelstaatregering staat een gouverneur (Landeshauptmann genoemd).
 Er is al sinds 2014 een links-conservatieve regering aan de macht met de christendemocratische ÖVP en Die Grünen. In 2019 wonnen beide partijen en gingen daarom door met regeren.
 Economie en infrastructuur
 Levensstandaard
 Vorarlberg is een van de sterkste economische regio's in Oostenrijk. Vorarlberg is de tweede meest geïndustrialiseerde staat van Oostenrijk en het exportaandeel is met 70% het hoogste van alle provincies. Het BNP per inwoner in Vorarlberg bedraagt €41.000 en overschrijdt het Oostenrijkse nationale gemiddelde met 8%. Vorarlberg vergrootte het bruto regionaal product in 2014 naar 15,2 miljard euro. Dit betekende een nominale stijging van 3,4%. Vooral het Rijndal is een van de rijkste gebieden ter wereld, met een zeer hoge levensstandaard. Een andere belangrijke factor zijn de grensarbeiders in Zwitserland en Liechtenstein.
 Energie
 De energiesector is een van de grondleggers van de Vorarlbergse economie, waarin waterkracht de belangrijkste energiebron is. Dit wordt voornamelijk gebruikt voor de productie van piekstroom. Vorarlberg was de eerste regio in Europa waar er meer duurzame energie werd geproduceerd dan verbruikt. Groene stroom uit Vorarlberg wordt daarom ook verkocht aan het Duitse Westallgäu, in Zwitserland en in andere Oostenrijkse provincies. De grootste elektriciteitsproducent in Vorarlberg is de Illwerke AG. Zij produceren 75% van de stroom in Vorarlberg, voornamelijk door waterkracht.
 Industrie
 Verreweg het grootste bedrijf in Vorarlberg is ALPLA (kunststofverpakkingen), gevolgd door Julius Blum, Grass, Gebrüder Weiss (transport en logistiek), Zumtobel Groep, Doppelmayr, Rauch en Wolford. Bovendien zijn in Vorarlberg vijf brouwerijen gevestigd:
 Mohrenbrauerei August Huber, Dornbirn, sinds 1851
 Brauerei Fohrenburg, Bludenz, sinds 1881
 Brauerei Egg, Egg, sinds 1894
 Vorarlberger Brauereigenosschenschaft – Brauerei Frastanz, Frastanz, sinds 1902
 Grabhers Sudwerk, Bregenz, sinds 2017
 Onderwijs
 De Hogeschool Vorarlberg (Duits: Fachhochschule Vorarlberg) in Dornbirn is de enige hogeronderwijsinstelling in Vorarlberg. Het werd in 1989 gesticht. De prijswinnende inrichting wordt als een van de beste hogescholen in Oostenrijk op het gebied van techniek en technologie beschouwd.
 Toerisme
 De toeristenindustrie is een belangrijke sector voor veel Vorarlbergers. Er zijn ongeveer 12.000 medewerkers in deze branche werkzaam, dit komt neer op ongeveer 11% van de totale werkgelegenheid (107.575 in 2015). Aankomsten zijn iets hoger in de winter (1,23 miljoen in 2015) dan in de zomer (1,14 miljoen in 2015). Het verschil uit zich in overnachtingen, wat aangeeft dat Vorarlberg een sterke winterbestemming is. Overnachtingen in de winter bereiken op het hoogtepunt 5,11 miljoen, in de zomer is dit met 3,7 miljoen overnachtingen een stuk lager.
 Wintersport
 De skiregio's in Vorarlberg zijn vooral ontworpen voor de meest populaire Oostenrijkse soorten wintersport skiën, snowboarden en langlaufen. Daarnaast bieden veel skiresorts rodelbanen, snow parks, toerskiroutes, mogelijkheden voor freeriding, schaatscursussen en night skiing. Over het algemeen zijn de skigebieden in Vorarlberg minder groot dan de skigebieden elders in Oostenrijk, wat de Vorarlbergse skigebieden geschikt voor gezinsvakantie maakt. De Vorarlbergse skiregio's liggen op een hoogte tussen 1.400 m en 2.400 m.
 De grootste skigebieden in Vorarlberg zijn:
 Ski Arlberg (Arlberg)
 Stuben am Arlberg
 Lech Zürs en Oberlech
 Warth en Schröcken
 Silvretta Montafon
 Kleinwalsertal
 Brandnertal
 Damüls-Mellau
 Diedamskopf
 Großes Walsertal/Fontanella-Faschina
 Klostertal
 Het Silvretta Montafon en de Ski Arlberg (dat voor een deel in Tirol ligt) zijn de twee grootste skigebieden in Vorarlberg. Ski Arlberg is sinds het seizoen 2016/17 met 305 km aan pistes en 111 liften het grootste verbonden skigebied van Oostenrijk. Het omvat Lech, Zürs, Oberlech, Warth, Schröcken, Stuben en de Tirolse gemeenten St. Anton en St. Christoph.
 De plaatsen Lech en Zürs staan om hun exclusiviteit en luxe bekend, om welke reden veel prominente personen naar deze skiresorts trekken. Een voorbeeld hiervoor is de Nederlandse koninklijke familie, die er elk jaar op skivakantie gaat en sinds vier generaties in het prestigieuze Gasthof Post logeert. Een bekend skiwedstrijd is De Witte Ring waarbij 1,000 skiërs van Lech naar Zürs racen. De 22 km lange route heeft de vorm van en ring en wordt als langste skicircuit ter wereld geacht.
 Populair onder toeristen is de Ski Ride Vorarlberg, een combinatie van skiën, touring en freeriding op off-piste terrein. De route begint in het Kleinwalsertal in het noorden, gaat verder over de Bregenzerwald, de Arlberg, het Klostertal tot naar de Montafon in het zuiden. De tour duurt normaliter 7 dagen en is alleen bestemd voor ervaren skiërs.
 Een opmerkelijk skigebied is Damüls-Mellau ten opzichte van de sneeuwzekerheid. In 2007 werd Damüls tot 'meest sneeuwrijke dorp ter wereld' uitgeroepen. In de meetperiode bedroeg de gemiddelde sneeuwhoogte per winterseizoen ongeveer 9,30 m.
 Wandelgebied
 In de zomer is Vorarlberg populair onder wandelliefhebbers. Het gebied telt meer dan 5.500 kilometer aan wandelpaden in verschillende hoogtes. Wandelen in Vorarlberg is een activiteit voor jong en oud. En zowel voor ervaren als onervaren wandelaars. De themaroute Gauertaler AlpkulTour, door het cultuurlandschap van het Montafon in het Rätikon-gebergte, is een populaire wandelroute onder toeristen.
 Het Bodenmeer is een spil voor wandelaars en bedevaartgangers. Reeds lange tijd fungeert het als referentiepunt van belangrijke pelgrimspaden, waaronder het Bodenmeer-wandelpad, delen van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella en de Europese wandelroutes E1, E4 en E5.
 Een bijzondere publiekstrekker in de zomer is het Wälderbähnle in het Bregenzerwald. Het verbond tussen 1902 en 1982 een route tussen Bregenz en Bezau. Heden ten dage wordt een gedeelte (rond vijf kilometer) van de oorspronkelijke route als museumspoorlijn gehandhaafd. Kleine, gerestaureerde treinen rijden hier over een voormalige spoorlijn door het schilderachtige berglandschap van het Bregenzerwald.
 Cultuur
 Taal
 Vanwege het feit dat Vorarlberg vrij geïsoleerd ligt van de rest van Oostenrijk, spreken veel inwoners van de deelstaat een zeer duidelijk Duits dialect. Dit is voor veel andere Oostenrijkers lastig te verstaan. In tegenstelling tot de rest van Oostenrijk, waar Beiers de traditionele taal is, is Vorarlberg cultureel meer verwant aan het aangrenzende Liechtenstein en Zwitserland, dat ook Alemannisch-sprekend is. Het Vorarlbergse dialect is verdeeld in een aantal andere regionale sub-dialecten (bijvoorbeeld de Montafonse, Lustenauer en Bregenzerwälder dialecten), die soms aanzienlijk van elkaar verschillen.
 Klederdracht
 Trachten hebben in Vorarlberg een lange traditie. Veel Vorarlbergse regio's en dorpen hebben hun eigen soort tracht met kenmerken uit bepaalde stijlperiodes. De Bregenzerwälder tracht is de oudste, ze heeft haar oorsprong in de 15e/16e eeuw en wordt ook "d’Juppô" (Juppe) genoemd. De Montafonse tracht is geïnspireerd door het barok. Een tracht bestaat uit meerdere elementen: de Juppe (het schort), een hoofddeksel (petjes, hoedjes,), een bloes, een Tschopa (jas), en kousen. Ook het kapsel (bijvoorbeeld gevlochten haar) kan deel van de tracht uitmaken.
 In de jaren 70 droegen maar heel weinig Vorarlbergers klederdracht. De reden hiervoor waren strikte bepalingen tegenover dragers van trachten: Bregenzerwälder dames met kort haar mochten bijvoorbeeld geen tracht dragen, omdat hun haar te kort voor het geschikte kapsel (Wälderzöpfe) was. Pas toen de bepalingen versoepeld werden en de klederdracht in de jaren 90 individueler werd, werd ook het dragen van een tracht weer populairder. Vandaag worden trachten vooral bij feestelijke gelegenheden gedragen. In de Juppenwerkstatt Riefensberg worden trachten op traditionele manier geproduceerd. Er is een landelijke vereniging voor de trachten (Landestrachtenverband) die Vorarlbergse trachtengroepen en muziekkapels die tracht dragen, steunt.
 Alpine Transhumance
 Alpine Transhumance is seizoensgebonden migratie van personen met hun vee tussen vaste zomer- en wintergebieden in de Alpen. Hoewel het toerisme en de industrie tegenwoordig veel bijdragen aan de economie van het Alpengebied, wordt seizoensgebonden migratie naar hoge weiden nog steeds beoefend in Beieren, Oostenrijk, Slovenië, Italië en Zwitserland, met uitzondering van de meest bezochte toeristische gebieden.
 Het transhumance-systeem in de Alpen is vrijwel onveranderd gebleven sinds de hoge middeleeuwen. Langs de rand van de Alpen, rond 1300 in West- en Centraal-Zwitserland en iets later in het oosten van Zwitserland, werd vee productie de primaire agrarische activiteit. Een aantal gespecialiseerde veemarkten ontstonden in Arona, Bellinzona, Como en Varese in het zuiden, en Villeneuve in het westen. In deze gemeenschappen aan de rand van de Alpen, omvatte transhumance zowel de verticale beweging van vee naar de weilanden én horizontale beweging naar de veemarkten. In de gemeenten gelegen in de centrale Alpen, waren de kuddes meer divers. Over het algemeen waren er grote kudde schapen met veel kleinere veekuddes en andere dieren zoals varkens en geiten.
 De Alpine cultuur kent een rijke cultuurhistorie. Eeuwenoude tradities als Jodelen, Schwingen en de Alpenhoorn, spelen nog steeds een belangrijke rol. Alpine Transhumance draagt voor een groot deel bij aan deze tradities.
 De UNESCO verklaarde de Alpine Transhumance in het Bregenzerwald in 2011 tot immaterieel cultureel erfgoed.
 Gauertaler Alpkultur
 Het LEADER-programma Gauertaler Alpkultur is opgericht om de gasten en de lokale bevolking te informeren over de Gauertal vallei en haar culturele landschap, hoe dit culturele landschap is ontstaan en langzaam verloren gaat. Een ander doel van het project is om wandelroutes op een zodanige wijze te sturen, dat de gevoelige Alpgebieden niet langer worden beïnvloed door stromen van de bezoekers.
 De themaroute Gauertaler AlpkulTour, door het cultuurlandschap van het Montafon in het Rätikon-gebergte, is een populaire wandelroute onder bezoekers. Op de route zijn o.a. elf sculpturen van de lokale kunstenaar Roland Haas te vinden. De opvallende houtsculpturen verbinden de eeuwenoude cultuur van het dal met het heden. De sculpturen zijn elk gewijd aan een ander gebied van het culturele landschap.
 Kaasmakerij
 De kaascultuur in Vorarlberg speelt al eeuwenlang een economische rol voor de inwoners. In het Bregenzerwald waren het de Kelten, die de regio met veeteelt en de alpiene landbouw in aanraking brachten. Van 15 v. Chr. tot de val van het Romeinse Rijk occupeerden de Romeinen het Bregenzerwald en overnamen de landbouwmethoden van de Kelten. Vanaf de 5e eeuw bevolkten de Alemannen dit gebied, welke zogenoemde "Allmenden" stichtten en het ambacht van de kaasmakerij doorgaven aan kloosterleden in de 9e eeuw.
 Dankzij coöperaties zoals de Käsestraße Bregenzerwald wordt kaas in Vorarlberg tot nu toe op bijna dezelfde manier als vroeger geproduceerd. De Käsestraße is zo'n samenwerking van 180 boeren en lokale ondernemingen om de kleinschalige landbouw en de traditionele kaasproductie in het Bregenzerwald omhoog te houden.
 Sinds 1993 vinden in Schwarzenberg jaarlijks in september prijsuitreikingen plaats. Tot 90 herdershutten strijden met ongeveer 170 producten mee om voor de beste Bergkäse en Alpkäse te worden bekroond.
 De meest bekende kazen uit Vorarlberg zijn de Vorarlberger Bergkäse, de Vorarlberger Alpkäse, de Großwalsertaler Bergkäse (Walserstolz) en de Sura Kees (zie ook Oostenrijkse kaas).
 De Vorarlbergse keuken
 De invloed van de Alemannische keuken van de aangrenzende landen werkt meer op de Vorarlbergse keuken dan de Oostenrijkse keuken. Kaas en andere melkproducten spelen een grote rol bij traditionele Vorarlbergse gerechten. Typische schotels uit de Vorarlbergse regio zijn: Käsespätzle of Käsknöpfle (noedels van bloem en eieren met kaas en ui), Riebel (schotel van maïs en tarwegriesmeel, pittig of zoet), Flädlesuppe ("Frittatensuppe": bouillon met streepjes pannenkoeken), Grumpara mit Käs (pellepataat met kaas), Öpfelküachle (in een deeg van pannenkoeken gebakkene appelen, getopt met suiker en kaneel). Verder is Mostbröckle (gepekelde en gerookte worst) een heel populair product.
 Festivals en evenementen
 De Bregenzer Festspiele is een cultuurfestival in Bregenz dat elk jaar in juli en augustus plaatsvindt. Met opera's en musicals zoals Die Zauberflöte, West Side Story en Carmen trekken de Bregenzer Festspiele jaarlijks honderdduizenden toeschouwers. Noemenswaardig is de Seebühne, een indrukwekkend podium in het Bodenmeer waarop toneelstukken gespeeld worden. De Bregenzer Festspiele vond voor het eerst in 1946 plaats, één jaar na afloop van de Tweede Wereldoorlog. De stad Bregenz beschikte destijds niet over een schouwburg en dus bedacht men een noodoplossing: een podium op het Bodenmeer als toneel. Met toeschouwers uit Oostenrijk, Frankrijk, Duitsland en Zwitserland was het festival gelijk in het eerste jaar een internationaal succes Tijdens het eerste festival in 1946 werd als ‘Spiel am See’, Mozart's ‘Bastien und Bastienne’ als ballet gechoreografeerd. Het cultuurfestival is nog steeds populair. In 2015 bezochten in totaal 228.000 bezoekers dit cultuurfestival.
 De Bregenzer Frühling is een dansfestival in Bregenz dat sinds 1987 in de lente wordt gehouden. Dansensembles van over de hele wereld voeren hun nieuwe producties uit, samen met Oostenrijkse premières. Elk jaar treden vijf verschillende dansensembles op in de Bregenzer Frühling.
 In de zomer vindt het muziekfestival Montafoner Resonanzen in de Montafon regio plaats. Het is een reeks evenementen die jaarlijks in augustus en september in het weekend worden gehouden. Elk weekend staat in het teken van een ander genre (klassiek, jazz, Oostenrijkse volksmuziek, orgel, cross-over). De locaties variëren elk jaar. Gasten kunnen wandelen en eten combineren met de concerten, aangezien de muziekuitvoeringen worden gehouden op buitengewone locaties zoals de Tübinger Hütte op 2.191 m (Gaschurn) of het Panoramagasthof Kristberg.
 Het Poolbar Festival is een moderne muziek- en cultuurfestival in Feldkirch. Het vindt jaarlijks tussen juli en augustus plaats en trekt rond 20.000 bezoekers aan met muziek, tentoonstellingen, poetry slams, mode en een architectuurprijs.
 In Schwarzenberg wordt elk jaar de Schubertiade Vorarlberg gehouden, wereldwijd de belangrijkste Franz-Schubert-festival. Een Schubertiade staat gewoonlijk in het teken van Franz Schubert of diens composities. Het is een informeel bijeenkomst waarop ongedwongen gemusiceerd of voorgedragen wordt door vriendenclubs of musici, zowel op professioneel als amateurniveau. De eerste Schubertiade vond in 1976 in Hohenems plaats.
 Het Alpinale Kortfilmfestival toont jaarlijks rond 30 internationale korte films in Bregenz. De beste films worden bekroond met de Gouden Eenhoorn.
 Het lichtkunstfestival Lichtstadt Feldkirch laat internationale kunstenaars de stad Feldkirch vullen met lichtobjecten, projecties en sculpturen. De eerste editie vond plaats in 2018 en trok zo'n 30.000 bezoekers. Het festival vindt om de twee jaar plaats.
 De FAQ Bregenzerwald is een sociaal forum in de vorm van een festival. Door lezingen, paneldiscussies, concerten, begeleide wandelingen en culinaire proeverijen te organiseren, wil het maatschappelijke vraagstukken in de samenleving in een zeer brede context belichten.
 De Montforter Zwischentöne is een interdisciplinair festival in Feldkirch dat drie keer per jaar plaatsvindt. Elke serie is gebaseerd op een specifiek onderwerp dat artistiek en dramaturgisch wordt geïnterpreteerd zonder genre-georiënteerde grenzen. Er zijn bijdragen op het gebied van muziek, poëzie, architectuur, wetenschap, dans enz. Het festival behandelt kwesties van sociale en persoonlijke ontwikkeling ter plaatse en geeft een impuls aan stedelijke en regionale ontwikkeling.
 Tanzcafé Arlberg is een serie concerten die in de lente gedurende twee weken plaatsvinden in skihutten in Lech/Zürs. Het is bedoeld om skiërs buiten de skipiste te vermaken door livemuziek te bieden om op te dansen. De concerten variëren van pop tot swing tot rock'n'roll en ska. De reeks evenementen omvat een workshop over lindyhop.
 Bezau Beatz is een muziekfestival dat sinds 2008 in augustus in Bezau plaatsvindt.
 De Bludenzer Tage zeitgemäßer Musik is een festival voor hedendaagse muziek in Bludenz dat werd opgericht in 1988. Het doel van het festival is om hedendaagse muziek hoorbaar te maken in Bludenz.
 Verder is Vorarlberg gastheer voor een verscheidenheid aan beurzen, congressen en exposities, waaronder het volksgezondheidsevenement Medicinicum Lech, het jaarlijkse interdisciplinaire symposium Philosophicum Lech en de literaire bijeenkomst Literaricum Lech. Verder wordt de designbeurs en festival POTENTIALe jaarlijks in Feldkirch gehouden.
 Musea, kunstprojecten en zienswaardigheden
 Het vorarlberg museum in Bregenz is het nationale kunst- en cultuurmuseum van Vorarlberg. Het is gespecialiseerd in geschiedenis, kunstgeschiedenis, archeologie en Vorarlbergse folklore.
 Het Angelika Kauffmann Museum in Schwarzenberg is gewijd aan het leven en werk van de Zwitserse schilderes Angelika Kauffmann. In hetzelfde gebouw is een museum voor de plaatselijke geschiedenis gevestigd.
 De Skyspace Lech is een kunstinstallatie van James Turrell in Tannegg/Oberlech. Een skyspace is een afgesloten ruimte die door een groot gat in het plafond of in een koepel geopend kan worden. Tijdens zonsopgang en zonsondergang kunnen bezoekers het van kleur veranderende licht op de muren bekijken.
 Het Joods Museum Hohenems focuseert op de geschiedenis van de Joodse gemeenschap in Hohenems van hun vestiging in de 17e eeuw tot hun deportatie in de 20e eeuw. Daarnaast staan de diaspora en de Europese immigratiemaatschappij centraal. De permanente tentoonstelling toont onder andere een verzameling van alledaagse voorwerpen en persoonlijke documenten.
 De Schattenburg is een hoogteburcht in Feldkirch. De Schattenburg werd rond 1200 gebouwd. Tegenwoordig is er is een bijgevoegd museum en restaurant.
 Architectuur
 De barokke meesters van het Gilde van Au in de 17e/18e eeuw
 Vorarlberg staat verder bekend om vele barokke bouwmeesters. De meest belangrijke bouwmeestergilde was de Auer Zunft (Gilde van Au) die in 1657 door Michael Beer gesticht werd. De Auer Zunft leidde in de 17e en 18e eeuw rond 200 barokke bouwmeesters, steenhouwers en timmerlieden op. Deze ambachtslieden schiepen een groot aantal bouwwerken in Vorarlberg, in Zwitserland, in de Elzas en in de Zuid-Duitse regio.
 Boerenhuizen
 De zelfstandige bouwvormen van het Bregenzerwälder huis, het Montafoner huis en het Rheintaler huis zijn bijzonder relevant voor de historische architectuur. Deze zijn gebouwd in steen en hout gemengde constructie. De oudste huizen van dit type werden gebouwd in de 15e eeuw. In het centrum van Schwarzenberg staan enkele goed bewaarde en relatief uniforme Bregenzerwald-huizen die rond dezelfde tijd, na de grote brand van 1755, zijn gebouwd.
 Het Rheintal-huis is de traditionele landelijke huisvorm in Dornbirn en de omliggende gemeenten in het Vorarlberger Rijndal.
 Jugendstil (Art Nouveau)
 De stijl die rond de eeuwwisseling (19e en 20e eeuw) in Vorarlberg domineerde, wordt gekenmerkt door de "Heimatstil", de Zuid-Duitse variant van de Jugendstil. Een voorbeeld voor deze stijl is de Löwenapotheke in de Rathausstraße in Bregenz van Otto Mallaun. Andere opmerkelijke vertegenwoordigers van de Jugendstil-architectuur in Vorarlberg zijn: Ernst Dittrich in Feldkirch (bijv. Regionale rechtbank van Feldkirch, Staatsdirectie van Financiën) en Hanns Kornberger in Dornbirn (bijv. De herenhuizen "Grabenweg Nr. 8" en "Schulgasse Nr. 17) "en in Hohenems (bijv. het voormalige ziekenhuis).
 De Neue Vorarlberger Bauschule en de hedendaagse architectuur
 De Neue Vorarlberger Bauschule wordt beschouwd als een van de belangrijkste pioniers van de nieuwe Alpine Architecture. De harmonieuze mix van moderne en hedendaagse architectuur zorgt voor interessante contrasten over Vorarlberg. Kenmerkend voor de historische architectuur is de eigenzinnige stijl van de traditionele huizen (bijvoorbeeld vakwerkhuizen) in het Bregenzerwald en Montafon. Bekende bekroonde architectuurprojecten zijn o.a. het Kunsthaus Bregenz, Vorarlberg museum in Bregenz, Michelehof Hard en Hotel Krone Hittisau.
 Een voorbeeld voor hedendaagse Vorarlbergse architectuur bevindt zich in Dornbirn. Om de klimaatdoelstellingen te kunnen halen, wordt in Vorarlberg vanaf de jaren 2010 intensief onderzoek gedaan naar hernieuwbare energiebronnen en energie-efficiënte huizen. In 2012 werd het eerste niet-ingekapselde houten hybride complex van acht verdiepingen gebouwd: De LifeCycle-Tower ONE (LCT ONE). Deze is 27m hoog en van hout én beton. De dragende elementen zijn hierbij niet bekleed. De voordelen van dit vernieuwende project zijn milieu- en energie-efficiëntie, 90% minder CO2-uitstoot, een veel kortere bouwtijd en industriële productie van de componenten.
 Het Montforthaus in Feldkirch is een congres- en cultuurhuis dat in 2015 is heropend. Het Montforthaus is een openbare locatie voor bals, congressen, concerten en theatervoorstellingen. Het werd ontworpen door ARGE Hascher & Jehle en Mitiska Wäger Architekten. De Vorarlbergse bouwersprijs werd in 2015 uitgereikt en de Oostenrijkse staatsprijs voor architectuur en duurzaamheid in 2017.
 De BUS:STOP Krumbach is een project dat in 2014 werd afgesloten. Zeven bushaltes in Krumbach werden door internationale architecten gedesignd en door lokale ambachtslieden vervaardigd en geïnstalleerd. Het project won meerdere prijzen waaronder de Oostenrijkse staatsprijs voor architectuur.
 De Skyspace Lech, een walk-in kunstinstallatie, van James Turrell werd 2018 in Oberlech geopend. Een skyspace is een afgesloten ruimte die door een groot gat in het plafond naar de hemel open is. Het architectonisch ontwerp zet het van kleur veranderende licht op de muren en in de lucht tijdens zonsopgang en zonsondergang in beeld.
 Initiativen voor de steuning van ambacht en architectuur
 De Werkraum Bregenzerwald is een vereniging van ambachtslieden in het Bregenzerwald, opgericht in 1999. Het beoogt netwerken en ondersteuning van ambachtelijke, ontwerp- en technologiebedrijven in het gebied. De publiek toegankelijke plek wordt gebruikt om het vakmanschap te presenteren, de bouwcultuur te bevorderen in samenwerking met architecten en om ontwerpcompetentie en kwaliteit van vakmanschap te vergroten met de voorkeur van jongeren.
 Het Werkraumhaus werd door Peter Zumthor ontworpen en in 2013 geopend. Het gebouw ontving meerdere prijzen, daaronder "BTV Bauherrenpreis 2013", ZV Bauherrenpreis 2014 en de 7e Vorarlberger Hypo-Bauherrenpreis 2015.
 Sportieve evenementen
 Winter
 Tussen 1988 en 1994 vonden in het skigebied Lech-Zürs een aantal FIS WK-skiraces plaats. De wedstrijden voor dames vonden in Schruns, Mellau, Lech en Schwarzenberg plaats, degene voor heren alleen maar in Lech. De meest succesvolle alpineskiër uit Vorarlberg, Marc Girardelli, skiede trouwens voor Luxemburg. Hij won 46 keer de alpineskiën wereldkampioenschappen.
 De Witte Ring is een skitocht in Lech am Arlberg. Met 22 km is de Witte Ring de langste skirit ter wereld. Het bestaat uit 5 afdalingen, 6 liften en een langlauf-loipe. Tussen het start- en eindpunt is er een hoogteverschil van ongeveer 5.500 meters.
 In november 2020, na 26 jaar, worden in Lech-Zürs weer alpine skiraces in het kader van de Wereldkampioenschappen alpineskiën 2021 gehouden. Er worden 20.000 toeschouwers verwacht. De races vinden plaats op 14 en 15 november in de Flexenarena Zürs onder de naam "Flexenrace". Ze zullen bestaan uit parallelle skiraces (mannen/vrouwen) en een gemengd teamevenement.
 Zomer
 In het Möslestadion in Götzis wordt jaarlijks de Hypomeeting, een internationale meerkampwedstrijd, gehouden. De wedstrijd geldt volgens de IAAF als best bezette meerkampmeeting ter wereld.
 De Montafon-Arlberg Marathon is een bergmarathon met 1.500 meter hoogte midden in het Europees beschermd gebied Verwall.
 De Wereldbeker Montafon is sinds 2012/13 deel van de FIS Wereldbeker snowboarden. Dit evenement in het Montafon vindt jaarlijks in december plaats. De wedstrijden worden gehouden in het skigebied Silvretta Montafon. Tijdens het WK kunnen bezoekers overdag de snowboarders en skiërs bekijken en 's nachts genieten van concerten in Schruns.
 In 2007 was Dornbirn voor de eerste keer locatie van de Wereld Gymnaestrada (13e Wereld Gymnaestrada). Aan het evenement namen ongeveer 21.000 gymnasten uit 56 federaties deel. Dornbirn was opnieuw gastheer voor de 16e Wereld Gymnaestrada in 2019. Er namen ongeveer 18.000 athleten uit 66 landen deel.
 Geboren
 De volgende bekende personen werden in Vorarlberg geboren:
 Hugo I. von Montfort († 1228),
 Franz Anton Beer (1688–1749), barokke bouwmeester
 Franz Michael Felder (1839–1869), auteur, boer, sociale hervormer
 Lorenz Böhler (1885–1973), chirurg
 Gertrude Anna Luise Therese Thusnelde ‘Traut’ von Sarnthein (1918–1959), in 1939 getrouwd met Olympisch zeiler Ernst Moltzer
 Artur Doppelmayr (1922–2017), ondernemer en kabelbaanpionier, zie Doppelmayr
 Michael Köhlmeier (1949), auteur
 Hans-Jörg Schelling (1953), ÖVP-politicus en Oostenrijkse Bondsminister van Financiën 2014–2017
 Ingrid Thurnher (1962), ORF-presentatrice
 Stefan Sagmeister (1962), grafisch ontwerper en typograaf
 Marc Girardelli (1963), alpineskiër
 Anita Wachter (1967), alpineskiester
 Matthias Strolz (1973), NEOS-politicus (2013–2018)
 Christine Scheyer (*1994), alpineskiester
 Katharina Liensberger (1997), alpineskiester
 Zie ook
 Lijst van musea in Vorarlberg
 Kaascultuur in Vorarlberg
 Voor-Oostenrijk


text:
20150731055616832015/C 270/57342014TFPC27020150817RO01ROINFO_JUDICIAL20150708434311Cauza F-34/14: Hotărârea Tribunalului Funcției Publice (Camera a treia) din 8 iulie 2015 – DP/ACER [Funcție publică – Personalul ACER – Agent contractual – Neprelungirea unui contract – Acțiune în anulare – Admisibilitatea acţiunii – Excepție de nelegalitate a articolului 6 alineatul (2) din DGA ale ACER în raport cu articolul 85 alineatul (1) din RAA – Acțiune în despăgubire – Preaviz – Prejudiciu moral – Despăgubire]
 ---documentbreak--- C2702015RO4310120150708RO0057431431Hotărârea Tribunalului Funcției Publice (Camera a treia) din 8 iulie 2015 – DP/ACER
 (Cauza F-34/14) (
 1
 )
 „[Funcție publică — Personalul ACER — Agent contractual — Neprelungirea unui contract — Acțiune în anulare — Admisibilitatea acţiunii — Excepție de nelegalitate a articolului 6 alineatul (2) din DGA ale ACER în raport cu articolul 85 alineatul (1) din RAA — Acțiune în despăgubire — Preaviz — Prejudiciu moral — Despăgubire]”2015/C 270/57Limba de procedură: engleza
 Părțile
 Reclamantă: DP (reprezentant: S. Pappas, avocat)
 Pârâtă: Agenţia pentru Cooperarea Autorităţilor de Reglementare din Domeniul Energiei (reprezentanți: P. Martinet și S. Vaona, agenți, D. Waelbroeck și A. Duron, avocați)
 Obiectul
 Cerere de anulare a deciziei de a nu prelungi contractul de agent contractual al reclamantei și de reparare a prejudiciului suferit
 Dispozitivul
 1)
 Anulează decizia din 20 decembrie 2013 prin care directorul Agenției pentru Cooperarea Autorităților de Reglementare din Domeniul Energiei a refuzat să prelungească contractul DP.
 2)
 Obligă Agenția pentru Cooperarea Autorităților de Reglementare din Domeniul Energiei la plata către DP a sumei de 7000 de euro.
 3)
 Agenția pentru Cooperarea Autorităților de Reglementare din Domeniul Energiei suportă propriile cheltuieli de judecată și este obligată să suporte cheltuielile de judecată efectuate de DP.
 (
 1
 ) JO C 184, 16.6.2014, p. 46.


type: other

text:
Iers Hooggerechtshof: Het verzoek van Facebook wordt afgewezen
 Als lid inloggen
 Wettelijke vermeldingen, Auteursrecht & Privacy
 Deze pagina is automatisch vertaald. Laat een bericht achter als er iets is.
 In de lopende procedure over de betrokkenheid van Facebook bij de NSA in het kader van het zogenaamde "PRISM"-bewakingsprogramma voor de Ierse gegevensbeschermingscommissie (DPC) en het Ierse hooggerechtshof heeft het Ierse hooggerechtshof vandaag een beslissing genomen over een nooit eerder geziene aanvraag van Facebook.
 De aanvraag van Facebook werd inhoudelijk afgewezen. Hoewel de Hoge Raad oordeelde dat hij bevoegd is om in te grijpen met een verwijzing van een lagere rechtbank, kon Facebook het verzoek niet onderbouwen en besloot de Hoge Raad de door Facebook gevraagde acties niet te ondernemen.
 Belangrijke informatie en downloads
 Engels persbericht (PDF)
 Kopie van de beoordeling (PDF)
 Zaak afgewezen door het Hooggerechtshof
 Hoorzitting bij het Hof van Justitie van de Europese Unie in Luxemburg op 9 juli
 Eerste verklaring van noyb.eu
 Max Schrems (klager en voorzitter van noyb): "Facebook heeft waarschijnlijk weer miljoenen geïnvesteerd om deze zaak te stoppen. Het is goed om te zien dat de Hoge Raad de argumenten van Facebook, die tot nu toe alle bestaande bevindingen ontkenden, niet heeft gevolgd. We kijken nu uit naar de zitting van het Hof van Justitie in Luxemburg volgende maand"
 Achtergrond van de zaak:
 De zaak draait om een klacht van privacyadvocaat Max Schrems tegen Facebook in 2013 (link naar klacht). Meer dan zes jaar geleden onthulde Edward Snowden dat Facebook de Amerikaanse geheime diensten toegang geeft tot persoonlijke gegevens van Europeanen onder surveillanceprogramma's zoals "PRISM" (zie Wikipedia). Tot nu toe heeft de Ierse DPC geen concrete maatregelen genomen, ondanks de duidelijke eisen in de klacht om de gegevensoverdracht van Facebook tussen de EU en de VS tegen te houden.
 De zaak werd eerst in 2013 verworpen door de Ierse commissaris voor gegevensbescherming (DPC) en vervolgens onderworpen aan rechterlijke toetsing en een verwijzing naar het Hof van Justitie van de Europese Unie (HJEU), dat in 2015 oordeelde dat de zogenaamde "Safe Harbor"-overeenkomst, die de doorgifte van gegevens tussen de EU en de VS toestond, ongeldig is (verband met het arrest in zaak C-362/14) en dat de Ierse gegevensbeschermingsautoriteit de zaak moet onderzoeken.
 Het onderzoek duurde slechts enkele maanden tussen december 2015 en het voorjaar van 2016. In plaats van een beslissing te nemen over de klacht, heeft de gegevensbeschermingsautoriteit in 2016 een rechtszaak tegen Facebook en de heer Schrems aangespannen bij het Ierse Hooggerechtshof, met als doel verdere vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. Na meer dan zes weken van hoorzittingen, die voornamelijk in 2017 plaatsvonden, heeft het Ierse Hooggerechtshof vastgesteld dat de Amerikaanse regering zich bezighoudt met de "massale verwerking" van de persoonsgegevens van Europeanen en heeft het elf vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie voor de tweede maal voorgelegd (verband met het oordeel) in 2018.
 In een ongekende aanvraag die daarna is ingediend, heeft Facebook geprobeerd de verwijzing te stoppen door het Ierse Hooggerechtshof te vragen het Hooggerechtshof te "adviseren" over de verwijzing. De partijen betwisten niet dat het Supreme Court niet bevoegd is om de verwijzing door het High Court ongedaan te maken.
 Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft vorige week aangekondigd dat het van plan is de zaak te horen (nu C-311/18) in een maand op 9 juli 2019 - ongeveer zes jaar na het indienen van de oorspronkelijke klachten.
 Na een uitspraak van het HvJEU zou de DPC voor het eerst definitief moeten beslissen over de klacht, waartegen Facebook of de heer Schrems binnen het Ierse Hof opnieuw in beroep zouden kunnen gaan.
 sc_j.pdf
 sc_pa.pdf
 MakePrivacyReal
 #Kom een lid
 Ons werk wordt mogelijk gemaakt door meer dan 3.100 ondersteunende leden - en jij misschien?


type: legislation

text:
 6.11.2015
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 290/8
 BESCHLUSS (EURATOM) 2015/1990 DES RATES
 vom 26. Oktober 2015
 zur Genehmigung des Abschlusses — durch die Europäische Kommission im Namen der Europäischen Atomgemeinschaft — des Übereinkommens zur Weiterführung des Internationalen Wissenschafts- und Technologiezentrums
 DER RAT DER EUROPÄISCHEN UNION —
 gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Atomgemeinschaft, insbesondere auf Artikel 4 und Artikel 101 Absatz 2,
 auf Vorschlag der Europäischen Kommission,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Am 21. Oktober 2013 ermächtigte der Rat die Kommission zur Aufnahme von Verhandlungen über ein Übereinkommen zur Weiterführung des Internationalen Wissenschafts- und Technologiezentrums zwischen der Europäischen Union und der Europäischen Atomgemeinschaft (im Folgenden „Euratom“), die als eine Vertragspartei auftreten, Georgien, Japan, der Kirgisischen Republik, dem Königreich Norwegen, der Republik Armenien, der Republik Kasachstan, der Republik Korea, der Republik Tadschikistan und den Vereinigten Staaten von Amerika (im Folgenden „Übereinkommen“).
 (2)
 Diese Verhandlungen wurden erfolgreich abgeschlossen und das Übereinkommen wurde am 22. Juni 2015 paraphiert.
 (3)
 Das Übereinkommen deckt auch Angelegenheiten ab, die in die Zuständigkeit von Euratom fallen.
 (4)
 In Bezug auf die Fragen, die in den Geltungsbereich des Vertrags über die Europäische Union und des Vertrags über die Arbeitsweise der Europäischen Union fallen, ist die Unterzeichnung des Übereinkommens Gegenstand eines gesonderten Verfahrens.
 (5)
 Der Abschluss des Übereinkommens durch die Kommission im Namen von Euratom sollte für Angelegenheiten, die in die Zuständigkeit von Euratom fallen, genehmigt werden —
 HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
 Artikel 1
 Der Abschluss — durch die Europäische Kommission im Namen der Europäischen Atomgemeinschaft — des Übereinkommens zur Weiterführung des Internationalen Wissenschafts- und Technologiezentrums wird genehmigt (1).
 Artikel 2
 Dieser Beschluss tritt am Tag seiner Annahme in Kraft.
 Geschehen zu Brüssel am 26. Oktober 2015.
 Im Namen des Rates
 Die Präsidentin
 F. MOGHERINI
 (1) Der Wortlaut des Abkommens wird dem Beschluss des Rates über den Abschluss im Namen der Union des Übereinkommens zur Weiterführung des Internationalen Wissenschafts- und Technologiezentrums beigefügt.


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 21990A0320(03)
 Cooperation Agreement between the European Economic Community and the Kingdom of Norway in the field of medical and health research
 Official Journal L 074 , 20/03/1990 P. 0021
 COOPERATION AGREEMENT between the European Economic Community and the Kingdom of Norway in the field of medical and health research THE EUROPEAN ECONOMIC COMMUNITY, hereinafter referred to as 'the Community', and THE KINGDOM OF NORWAY, hereinafter referred to as 'Norway', both hereinafter referred to as 'the Contracting Parties', WHEREAS the Contracting Parties concluded a Framework Agreement for Scientific and Technical Cooperation which entered into force on 17 July 1987; WHEREAS by its Decision of 17 November 1987, the Council of the European Communities, hereinafter referred to as 'the Council', adopted a research and development coordination programme of the Community in the field of medical and health research (1987 to 1991) which includes, among others, research targets on AIDS, age-related health problems and environment and life-style related health problems and health service research; WHEREAS comprehensive research and development activities in the field of medical and health research are carried out in Norway; WHEREAS cooperation in the field of medical and health research is likely to contribute effectively to the attainment of an optimum level of individual and public health; WHEREAS the Member States of the Community and Norway intend, in accordance with the rules and procedures applicable to their national programmes, to carry out the research described in Annex A and are prepared to integrate such research into a process of coordination which they consider will be of mutual benefit, HAVE AGREED AS FOLLOWS: Article 1 The Contracting Parties shall cooperate for a period from 1 January 1989 to 31 December 1991 in the following research targets of the Community programme: - AIDS (Target I.2), - age-related health problems (Target I.3), - environment and life-style related health problems (Target I.4), - health service research (Target II.2). The research topics covered by this Agreement are outlined in Annex A. The cooperation shall consist of the coordination of those activities which form part of the research programmes of Norway and of the Communtiy. Norway and the Member States of the Community shall remain entirely responsible for the research carried out by their national institutions or bodies. Article 2 The Commission of the European Communities, hereinafter referred to as 'the Commission', shall be responsible for the implementation of the coordination activities. It shall be assisted in its task by the Management and Coordination Advisory Committee on Medical and Health Research, hereinafter referred to as the 'CGC', set up by Council Decision 84/338/Euratom, ECSC, EEC. This CGC may be assisted by concerted action committees (COMACs) composed of experts designated by the competent authorities of Member States of the Community. The CGC, together with those COMACs relevant to the research targets referred to in Article 1, shall be enlarged to include two representatives designated by Norway who may be assisted or replaced by one Norwegian expert. These representatives and/or experts shall attend meetings of the CGC and those COMACs for all items relevant to those research targets. Article 3 The estimated financial contribution from the Community for the implementation of the coordination activities covered by this Agreement shall be set according to the amount available each year in the general budget of the European Communities for appropriations covering commitments to meet the financial obligations of the Commission relating to coordination costs, management and operating expenditure and fellowships. The estimated financial contribution from Norway for the same costs and expenditure shall be proportional to the Community's contribution. The proportionality factor shall be given by the ratio between Norway's gross domestic product (GDP) at market prices and the sum of gross domestic products at market prices of the Member States of the Community and Norway. This ratio shall be calculated on the basis of the latest available OECD statistical data. The total financial contributions from the Contracting Parties for the periods referred to in Article 1 are estimated to amount to: - ECU 24 190 000 from the Community, - ECU 470 979 from Norway. The ecu is that defined by Council Regulation (EEC) No 3180/78 of 18 December 1978 changing the value of the unit of account used by the European Monetary Cooperation Fund, as amended by Regulation (EEC) No 2626/84. The rules governing the financial contribution from Norway are set out in Annex B. Article 4 During the course of its third year, the Commission shall evaluate the programme, having regard to the objectives of the research targets referred to in Article 1. As a result of this evaluation, the Commission may, after the CGC has been consulted, submit to the Council a proposal for a revision affecting some or all of these research targets. Norway shall be informed of the results of this evaluation and of any be informed of the results of this evaluation and of any possible revision. Article 5 The Member States of the Community, Norway and the Commission shall regularly exchange all useful information concerning the execution of the research subjects covered by this Agreement. The Member States of the Community and Norway shall provide the Commission with all information necessary for coordination purposes. They shall also endeavour to provide the Commission with information on similar research planned or carried out by bodies which are not under their authority. Any information shall be treated as confidential if so requested by the party which provides it. On completion of the coordination activities covered by this Agreement, the Commission, in agreement with the CGC, shall send to the Member States of the Community, the European Parliament and Norway a summary report on the implementation and results of the research. Article 6 This Agreement shall apply, on the one hand, to the territories in which the Treaty establishing the European Economic Community is applied and under the conditions laid down in that Treaty and, on the other hand, to the territory of the Kingdom of Norway. Article 7 This Agreement shall be approved by the Contracting Parties in accordance with their existing procedures. It shall enter into force on the date on which the Contracting Parties have notified each other of the completion of the procedures necessary for this purpose. Article 8 1. This Agreement is hereby concluded for the period referred to in Article 1. Should the Community revise the Community programme, the Agreement may be renegotiated or terminated under mutually agreed conditions. Norway shall be notified of the exact content of the revised programme within one week after its adoption by the Community. The Contracting Parties shall notify each other within three months after the Community decision has been adopted if a termination of the Agreement is envisaged. 2. Whenever a decision on the Community programme is taken by the Community, Annexes A and B shall be amended in accordance with the Community's decision, unless otherwise agreed upon by the Contracting Parties. 3. Save as provided in paragraph 1, either Contracting Party may at any time terminate this Agreement with six months' notice. Article 9 Annexes A and B to this Agreement shall form an integral part thereof. Article 10 This Agreement shall be drawn up in duplicate in the Danish, Dutch, English, French, German, Greek, Italian, Portuguese, Spanish and Norwegian languages, each of these texts being equally authentic. ANNEX A RESEARCH TOPICS COVERED BY THE AGREEMENT Target I.2 - AIDS Area I.2.1: Disease control and prevention Area I.2.2: Viro-immunological research Area I.2.3: Clinical research Target I.3 - Age-related health problems Area I.3.1: Reproduction Area I.3.2: Ageing and disease Area I.3.3: Disabilities Target I.4 - Environment and life-style related health problems Area I.4.1: Breakdown in human adaptation Area I.4.2: Nutrition Area I.4.3: Consumption of illicit drugs Area I.4.4: Infections Target II.2 - Health service research (1) Area II.2.1: Research on prevention Area II.2.2: Research on care delivery systems Area II.2.3: Research on health care organization Area II.2.4: Health technology assessment - evalution of integrated non-communicable diseases prevention and control programmes (foreseen in Area II.2.1), - comprehensive community care of the mentally ill (foreseen inArea II.2.2), - health care planning and organization (foreseen in Area II.2.3), - evaluation of clinical practice in hospitals (foreseen in Area II.2.3). (1) The following actions will be carried out through seminars, studies and exchange of personnel for training purposes: ANNEX B FINANCING RULES Article 1 These provisions lay down the financing rules for Norway referred to in Article 3 of the Agreement. Article 2 At the beginning of each year, or - in accordance with Article 8 of the Agreement - whenever the Community programme is revised so as to involve an increase in the amount estimated to be necessary for its implementation, the Commission shall send to Norway a call for funds corresponding to its share of the annual costs under the Agreement. This contribution shall be expressed both in ecus and in Norwegian currency. The value in Norwegian currency of the contribution in ecus shall be determined on the date of the call for funds. The travel costs of Norwegian representatives and experts arising from their participation in the work of the CGC and COMACs referred to in Article 2 of the Agreement, shall be reimbursed by the Commission in accordance with the procedures currently in force for the representatives and experts of the Member States of the Community and, in particular, in accordance with Council Decision 84/338/Euratom, ECSC, EEC. Norway shall pay its contribution to the annual costs under the Agreement at the beginning of each year and at the latest three months after the call for funds is sent. Any delay in the payment of the contribution shall give rise to the payment of interest by Norway at a rate equal to the highest discount rate in force in the Member States of the Community on the due date. The rate shall be increased by 0,25 of a percentage point for each month of delay. The increased rate shall be applied to the entire period of delay. However, this interest shall be payable only if the contribution is paid more than three months after a call for funds has been made by the Commission. Article 3 The funds paid by Norway shall be credited to the four research targets as budget receipts allocated to an appropriate heading in the statement of revenue of the general budget of the European Communities. Article 4 The provisional timetable for the costs referred to in Article 3 of the Agreement is appended hereto. Article 5 The Financial Regulations in force applicable to the general budget of the European Communities shall apply to the management of the appropriations. Article 6 At the end of each year, a statement of appropriations for the four research targets shall be prepared and transmitted to Norway for information.


text:
Microsoft Windows ir uzņēmuma Microsoft radīta operētājsistēma personālajiem datoriem un serveriem. 1985. gadā Microsoft izstrādāja operētājsistēmu Windows kā papildinājumu MS-DOS. Tā bija kā atbilde uz tolaik parādījušos, jauno, kompānijas Apple datorsistēmu - Apple Macintosh, kurā jau tika izmantota grafiskā lietotāja saskarne (GUI). Microsoft Windows galu galā ir kļuvusi par dominējošo operētājsistēmu personālajiem datoriem.
 Vēsture
 Microsoft savas operētājsistēmas izstrādā divos paralēlos virzienos — pirmais virziens ir mājas lietotāji, bet otrs virziens ir profesionāli IT lietotāji. Šie divējādie virzieni drastiski ietekmē operētājsistēmu izstrādi — piemēram, mājas lietotāju versijās ir lielāks multimēdiju atbalsts, taču mazāks drošības un tīkla atbalsts. Turpretim profesionālajās versijās ir mazāks multimēdiju atbalsts, taču lielāka funkcionalitāte tīkla konfigurācijā un drošībā.
 Pirmajai patstāvīgajai Microsoft Windows versijai — 1.0, kuru izlaida 1985. gada novembrī, bija maz funkciju un tādējādi tā neguva lielu popularitāti, turklāt tai vēl bija jāsacenšas ar Apple operētājsistēmu. Windows 1.0 patiesībā pat nevarētu nosaukt par operētājsistēmu, drīzāk par MS-DOS papildinājumu. Microsoft Windows 2.0 tika izlaista 1987. gada novembrī un tā guva lielāku popularitāti, nekā tās priekštece. Windows 2.03, kuru izlaida 1988. gada janvārī bija izmainīta operētājsistēma no vienkāršiem kantainiem logiem uz jau cits citu pārklājošiem logiem. Šī izmaiņa noveda pie tiesu darbiem starp Apple Computer un Microsoft, jo Apple uzskatīja to par autortiesību pārkāpumu.
 Microsoft Windows 3.0 bija pirmā veiksmīgā Windows versija, kura guva pirmo lielo peļņu. Pusgada laikā tika pārdotas 2 miljoni kopiju. Tai bija uzlabota saskarne un vairākuzdevumu veikšanas funkcija. Šīs versijas uzlabojums bija Windows 3.1, kuru izlaida 1992. gada 1. martā, un Microsoft atbalsts šai versijai beidzās 2001. gada 31. decembrī.
 1993. gada jūlijā, Microsoft izlaida Windows NT, kura bija veidota uz jauna kodola bāzes. NT tika veidota kā profesionālā operētājsistēma. NT un Windows neprofesionālais virziens vēlāk saplūda vienā veidojot Windows XP.
 1995. gada augustā, Microsoft izlaida Windows 95, kurā tika pamatīgi uzlabots grafiskais dizains un lietotāja saskarne, kā arī tā bija pirmā operētājsistēma Windows, kurā darbojās priekšaicīgais vairākuzdevumu režīms (preemptive multitasking). Galvenais Windows 95 atbalsts no Microsoft beidzās 2000. gada 31. decembrī, un pagarinātais atbalsts beidzās 2001. gada 31. decembrī.
 Nākamā Windows versija tika laista klajā ar nosaukumu Windows 98, kuru izlaida 1998. gada jūnijā. Šī versija tika ļoti kritizēta tās lēnā ātruma un kļūdu dēļ salīdzinājumā ar Windows 95. Galvenās kļūdas tika izlabotas Windows 98 Second Edition 1999. gadā. Galvenais atbalsts no Microsoft šajai versijai darbojās līdz 2002. gada 30. jūnijam, un pagarinātais atbalsts līdz 2006. gada 11. jūlijam.
 Kā daļu no profesionālā virziena, Microsoft, 2000. gada februārī izlaida Windows 2000. Nākamā mājas lietotāju versija pēc Windows 98 bija Windows Me (Millennium Edition), kuru izlaida 2000. gada septembrī. Šajā versijā parādījās jau tāda jauna tehnoloģija, kā "Universal Plug and Play". Taču arī šī windows versija tika smagi kritizēta tās savietojamības un stabilitātes problēmu dēļ.
 2001. gada oktobrī Microsoft laida klajā Windows XP, kas bija bāzēta uz NT kodola. Atšķirībā no kritizētajām iepriekšejām versijām, šī Windows versija tika slavēta tās funkciju un pielietojamības dēļ. Windows XP tika piedāvāta divās versijās: Home (mājas lietotājiem) un Professional (profesionāliem lietotājiem). Profesional bija vairāk drošības un tīkla funkciju nekā Home versijā. 2002. gadā tika izlaista Media Center versija, kam bija TV un DVD atbalsts, ieskaitot raidījumu ierakstīšanu no TV, kā arī tālvadības pulti. Microsoft nodrošināja Windows XP pamata atbalstu līdz 2009. gada 14. aprīim,ī un pagarināto atbalstu līdz pat 2014. gada 8. aprīlim.
 2003. gada aprīlī tika izlaista operētājsistēma Windows Server 2003, kam bija jāaizvieto Windows 2000 profesionālo operētājsistēmu sērijā. tai bija jaunas funkcijas un stingrs virziens drošības jomā. 2005. gada decembrī tika izdota jauna Windows Server 2003 versija Windows Server 2003 R2.
 2007. gada 30. janvārī kompānija izlaida operētājsistēmu Windows Vista. Tas saturēja vairākas jaunas funkcijas, sākot no pilnībā pārstrādātu kodolu un lietotāja interfeisu un beidzot ar būtiskām programmas tehniskām izmaiņām, īpašu uzmanību pievēršot drošības elementiem. Tā ir pieejama vairākos dažādos izdevumos, tomēr ir pakļauta zināmai lietotāju kritikai, saistībā ar samērā nestabilo darbību un zināmu produkta nepabeigtību.
 2009. gada 22. oktobrī Microsoft izlaida Windows 7. Atšķirībā no šīs versijas priekšgājēja, Windows Vista, kurā tika ieviestas daudzas jaunas funkcijas, Windows 7 tika fokusēts kā nākamais lielais solis Windows līnijas attīstībā, nopietni tika uzlabota saderība ar citu ražotāju lietojumprogrammām un aparatūru, kas operētājsistēmai Windows Vista tajā laikā bija problemātiska vai netika atbalstīta vispār. Windows 7 ir multi-touch, jeb vairākpunktu pieskārienu vadības atbalsts, pārveidots Windows dizains ar jaunu uzdevumjoslu, sauktu par Superbar, mājas tīkla sistēmu, sauktu par HomeGroup, kā arī ievērojami veiktspējas uzlabojumi.
 Versijas
 Operētājsistēmas Windows iedala šādi:
 16 bitu operacionālās vides
 Windows 1.0 (1985)
 Windows 2.0 (1987)
 Agrākās Windows versijas tika veidotas kā grafiskās lietotāja saskarnes "čaula" uz MS-DOS bāzes. Sajās 16 bitu versijās bija daudzas tipiskas operētājsistēmas funkcijas, piemēram, tām bija savs izpildāmfailu formāts, savi ierīču dziņi (taimera, grafiskie, printeru, peles, tastatūras un skaņas dziņi). Atšķirībā no MS-DOS, Windows tā lietotājiem deva iespēju izpildīt vairākas grafiskās lietotnes vienlaicīgi vairākuzdevumu režīmā. Visbeidzot, Windows operētājsistēmā tika izveidota sarežģīta, segmentāra programmatūras virtuālās atmiņas shēma, kas ļāva izpildīt programmas, kuras ir lielākas nekā pieejamā atmiņa: kodu segmenti un programmas resursi tika samainīti vai arī izmesti no atmiņas, ja atmiņā sāka kļūt par maz vietas, un datu segmenti savukārt ievietoti atmiņā tad, kad konkrētā lietojumprogramma pārtrauc kontrolēt procesoru, bieži vien gaidot lietotāja rīkojumu.
 Hibrīda 16/32 bitu operacionālās vides
 Windows 3.0 (1990)
 Windows 3.1 (1992)
 Windows for Workgroups 3.1 (1992)
 Windows for Workgroups 3.11 (1993)
 Windows/386 versija iepazīstināja ar jaunu 32 bitu aizsargātu kodolu un virtuālās mašīnas kontroli. Windows sesijas ilgumam, tika veidotas viena vai vairākas virtuālās 8086 vides un tika piedāvāta iespēja virtualizēt ierīces, piemēram, video karti, tastatūru, peli, taimeri, un traucējumu kontroli katrā no tām. Lietotājam redzamais rezultāts bija iespēja darbināt vairākuzdevumu režīmā dažādas MS-DOS vides atšķirīgos logos (grafiskās lietojumprogrammas bija nepieciešams aktivizēt pilnekrāna režīmā).
 Windows 3.0 un Windows 3.1 tika uzlabots dizains, galvenokārt pateicoties virtuālajai atmiņai un ielādējamajiem virtuālajiem ierīču dziņiem (VxDs), kas ļāva dalīties ar pieejamajām ierīcēm starp vairākuzdevumu DOS logiem. Šī apstākļa dēļ, Windows lietotojumprogrammas tagad varēja lietot 16 bitu aizsargātajā režīmā (kad Windows tika lietots standarta vai 386 Enhanced režīmā), kas deva tiem pieeju daudziem megabaitiem no atmiņas, kā arī noņēma obligāto nepieciešamību darboties programmatūras virtuālās atmiņas shēmā. Microsoft operētājsistēmai Windows 3.0 pārrakstīja asemblerā kritiskās operācijas, kas iepriekšējās versijās bija rakstītas C programmēšanas valodā, padarot šo izlaidumu daudz ātrāku un mazāk atmiņas patērējošu.
 Hibrīda 16/32 bitu operētājsistēmas
 Windows 95 (1995)
 Windows 95 OSR (1996)
 Windows 95 OSR2 (1997)
 Windows 98 (1998)
 Windows 98 Second Edition (1999)
 Windows Me (2000)
 Līdz ar 32 bitu Windows for Workgroups 3.11 parādīšanos, Windows beidzot varēja pārtraukt balstīties uz DOS failu pārvaldīšanas sistēmu. Šī līdzekļa dēļ, Windows 95 tika izveidota Long File Names iespēja, kura mazināja 8.3 filename lomu sāknēšanā. Tagad MS-DOS tika iekļauta Windows sistēmā. Pats nozīmīgākais jauninājums ir iespēja lietot 32 bitu vairākpavedienojošas, vairākuzdevumu grafiskās programmas. Taču bija nepieciešamība pēc savietojamības ar 16 bitu programmām, un tas nozīmēja, ka GUI sastāvdaļas vēl joprojām bija tikai 16 bitu un ne pilnīgi reentrantas, kas noveda pie samazinātas veiktspējas un stabilitātes.
 Windows 95 tika izlaisti trīs izlaidumi (pirmais 1995. gadā, pēc tam labojumu versijas 1996. un 1997. gadā, kuras tika pārdotas tikai kā OEM versijas, kam tika pievienotas tādas iespējas, kā FAT32 atbalsts). Microsoft Windows nākamais izlaidums bija Windows 98; šajai versijai bija 2 izlaidumi - Windows 98 1998. gadā un Windows 98 Second Edition 1999. gadā. 2000. gadā, Microsoft nāca klajā ar Windows Me (Millennium Edition) izlaidumu, kurā tika lietots tas pats kodols, kas Windows 98 izlaidumā un kā paraugu grafiskajai saskarnei ņemot Windows 2000, kā arī parādījās jauna iespēja - System Restore, ļaujot lietotājam atiestatīt datora uzstādījumus uz agrāku laiku. Līdz ar visiem šiem jauninājumiem, lietotājiem radās ļoti daudzas problēmas. Windows Me bija maz laika kļūt populāram, jo pēc neilga pārtraukuma tika izlaista jauna versija - Windows XP.
 32 bitu operētājsistēmas
 Windows NT 3.1 (1993)
 Windows NT 3.5 (1994)
 Windows NT 3.51 (1995)
 Windows NT 4.0 (1996)
 Windows 2000 (2000)
 Windows XP (2001)
 Windows Server 2003 (2003)
 Windows CE
 Windows Vista (2006/2007)
 Windows 7 (2009)
 Windows 8 (2012)
 Windows 8.1 (2013)
 Windows 10 (2015)
 Šī Windows sistēmu paudze tika izdaiļota un pārdota augstāka līmeņa biznesa lietošanai. Pirmais izlaidums bija Windows NT 3.1 1993. gadā, kurai sekoja Windows NT 3.5 izlaidums 1994. gadā., Windows NT 3.51 izlaidums 1995. gadā un Windows NT 4.0 - 1996. gadā. NT 4.0 bija pirmā NT saimes operētājsistēma, kuras lietotāja saskarne līdzinājās Windows 95 saskarnei. Vēlāk Microsoft uzsāka biznesa un mājas operētājsistēmu apvienošanu. Pirmais mēģinājums bija Windows 2000, kas diemžēl neattaisnoja Microsoft cerības, tāpēc tā tika izlaista kā biznesa sistēma. Windows 2000 mājas lietotāju versijas (saukta arī par "Windows Neptune") izstrāde tika pārtraukta un tās vietā tika izlaista Windows Me operētājsistēma. Līdz beidzot "Neptune" tika vēlāk iekļauta Windows XP. Pēc tam tika radīta jauna biznesa sistēma - Windows Server 2003, kā arī mājas un biznesa operētājsistēmu apvienojums - jaunā Windows Vista. Microsoft piedāvā arī operētājsistēmu mobilajām ierīcēm - smartfoniem u.c: Windows CE, kas arī ir 32 bitu operētājsistēma.
 64 bitu operētājsistēmas
 Windows XP Itanium Edition (2002)
 Windows XP Professional x64 Edition (2005)
 Windows Server 2003 64-bit (2005)
 Windows Vista 64-bit (2006/2007)
 Windows 7 64-bit (2009)
 Windows 8 64-bit (2012)
 Windows 8.1 64-bit (2013)
 Windows 10 64-bit (2015)
 Windows NT bija atbalsts dažādām platformām jau pirms x86 personālie datori ieguva dominējošu stāvokli profesionālajā pasaulē. NT versijas no 3.11 līdz 4.0 atbalstīja DEC Alpha un MIPS R4000, kuri bija 64 bitu procesori, taču operētājsistēmas operēja ar šiem procesoriem kā ar 32 bitu procesoriem.
 Microsoft izlaida jaunas Windows 2000 versijas, lai tās varētu atbalstīt Intel Itanium procesora arhitektūru. Windows XP un Windows Server 2003 versijas Itanium arhitektūrai parādījās tajā pašā laikā, kad tika izlaistas to 32 bitu versijas. 2005. gada 25. aprīlī Microsoft izlaida Windows XP Professional x64 Edition un x64 versijas arīdzan Windows Server 2003, lai atbalstītu AMD64 / Intel64 (x64 Microsoft terminoloģijā) arhitektūru. 2005. gadā Microsoft pārtrauca atbalstu Windows XP Itanium versijai. Windows Vista bija pirmā galalietotāja Windows versija, kam Microsoft vienlaicīgi izlaida gan 32, gan 64 bitu versijas. Windows Vista neatbalstīja Itanium arhitektūru.
 Drošība
 Drošība ir bijis Windows sāpīgākais punkts jau daudzus gadus. Lielās Windows popularitātes dēļ arī kaitīgo programmu īpatsvars ir lielāks tieši Windows vidē atšķirībā no GNU/Linux, Unix, Mac OS X un FreeBSD.
 Pašos pirmsākumos, Windows tika veidota kā viegli lietojama operētājsistēma datoriem, kuri nav pieslēgti tīklā, tāpēc tajā nav pamatā iebūvētas nekādas drošības sistēmas. Turpretim Windows NT un tās priekšteči ir jau pamatā veidoti ar drošības sistēmām arī tīklā, taču ne Internetā, jo 1990. gadu sākumā Interneta lietošana bija ļoti nepopulāra. Turklāt, līdz pat Windows Server 2003 iznākšanai, vairākums uz Windows NT bāzes veidotās sistēmas tika pārdotas ar pēc noklusējuma izslēgtām drošības iespējām, un ar ieslēgtām ievainojamām funkcijām, pēc noklusējuma.
 Microsoft sāka publiski atzīt savas programmatūras drošības problēmas, un līdz ar to izvirzīja drošību par savu galveno prioritāti. Microsoft laiž klajā drošības labojumus aptuveni vienreiz mēnesī (parasti katra mēneša otrajā otrdienā), caur Windows Update servisu. Arī kritiskie labojumi īsākos laika intervālos pēc vajadzības tiek piedāvāti caur šo servisu. Windows 2000 (SP3 vai jaunāka), Windows XP, Windows Server 2003 un Vista vidēs, atjauninājumi var tikt uzstādīti automātiski, ja vien lietotājs ir ieslēdzis šādu iespēju. Kā rezultātā, piemēram 2. Servisa pakotne Windows XP vai 1. servisa pakotne Windows Server 2003 tika uzstādīta uz lietotāju datoriem daudz ātrāk.
 Windows Defender
 2005. gada 6. janvārī Microsoft izlaida Microsoft AntiSpyware beta versiju, kas bija bāzēta uz agrākās Giant AntiSpyware programmatūras. 2006. gada 14. februārī Microsoft AntiSpyware līdz ar savas beta 2 versijas iznākšanu, kļuva par Windows Defender. Tā ir bezmaksas programmatūras, kas ir veidota, lai aizsargātu datoru pret spiegošanas un citām nevēlamām programmām. Windows XP un Windows Server 2003 lietotāji, kuriem ir legāla Microsoft programmatūra, var bez maksas ielādēt Windows Defender no Microsoft mājaslapas. Windows Defender ir jau iekļauts jaunajā Windows Vista.
 Izlaidumu laika ass
 Windows dzīvescikla politika
 Microsoft pārstāj izlaist atjauninājumus un uzlabojumus daudzām vecajām Windows operētājsistēmām, ieskaitot Windows 9x versijas un agrākās Windows NT versijas. Windows 98, Windows 98 Second Edition un Windows Me atbalsts tika pārtraukts 2006. gada 11. jūlijā, Windows NT 4.0 pagarinātais atbalsts beidzās 2004. gada 31. decembrī. Līdz ar Windows XP Professional x64 Edition parādīšanos tika pārtraukti drošības atjauninājumu izlaidumi Windows XP 64-bit Edition versijai. Daudzus atjauninājumus, ko Microsoft bija izlaidis agrākām Windows versijām, var atrast Windows Atjauninājumu Katalogā (Windows Update Catalog).
 Piezīmes un atsauces
 Piezīmes
 Atsauces
 Ārējās saites
 Microsoft Windows oficiālā mājaslapa angļu valodā
 Microsoft Windows oficiālā mājaslapa latviešu valodā
 Microsoft Windows
 Operētājsistēmas


text:
 19.12.2013
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 345/13
 DECIZIA NR. 144/2013 A COMITETULUI MIXT AL SEE
 din 15 iulie 2013
 de modificare a anexei XIII (Transporturi) la Acordul privind SEE
 COMITETUL MIXT AL SEE,
 având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European („Acordul privind SEE”), în special articolul 98,
 întrucât:
 (1)
 Regulamentul (UE) nr. 383/2012 al Comisiei din 4 mai 2012 de stabilire a cerințelor tehnice cu privire la permisele de conducere care conțin un mediu de stocare (microcip) (1) trebuie încorporat în Acordul privind SEE.
 (2)
 Prin urmare, anexa XIII la Acordul privind SEE trebuie modificată în consecință,
 ADOPTĂ PREZENTA DECIZIE:
 Articolul 1
 În anexa XIII la Acordul privind SEE, după punctul 24f (Directiva 2006/126/CE a Parlamentului European și a Consiliului) se inserează următorul punct:
 „24fa.
 32012 R 0383: Regulamentul (UE) nr. 383/2012 al Comisiei din 4 mai 2012 de stabilire a cerințelor tehnice cu privire la permisele de conducere care conțin un mediu de stocare (microcip) (JO L 120, 5.5.2012, p. 1).
 În sensul prezentului acord, dispozițiile regulamentului se citesc cu următoarea adaptare:
 La litera (a) de la punctul III.4.2 din anexa III se adaugă următoarele numerele distinctive:
 «—
 14 pentru Islanda;
 —
 15 pentru Liechtenstein;
 —
 16 pentru Norvegia.» ”
 Articolul 2
 Textele Regulamentului (UE) nr. 383/2012 în limbile islandeză și norvegiană, care urmează să fie publicate în suplimentul SEE la Jurnalul Oficial al Uniunii Europene, sunt autentice.
 Articolul 3
 Prezenta decizie intră în vigoare la 16 iulie 2013, cu condiția să se fi efectuat toate notificările prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din Acordul privind SEE (2).
 Articolul 4
 Prezenta decizie se publică în secțiunea SEE și în suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Uniunii Europene.
 Adoptată la Bruxelles, 15 iulie 2013.
 Pentru Comitetul mixt al SEE
 Președintele
 Thórir IBSEN
 (1) JO L 120, 5.5.2012, p. 1.
 (2) Nu au fost semnalate obligații constituționale.


text:
C 234/18 EL Epiärglg Eugleqiäda sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm 25.7.98
 Molijgäy Tpgqeriäay, le amsiäjkgso rso Kotnelbotäqco som 25 Laðot 1998, so Industrial Tribunal, Bristol, rso pkaiärio
 Carlos Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg, órjgre sgy diauoqóy lesantä 1) G. Everson jai 2) T. J. Barrass, aue-
 rsiy 20 Laðot 1998, emxäpiom sot Dijarsgqiäot sxm Etqx- moäy, jai 1) Secretary of State for Trade and Industry jai 2)
 paøjxäm Joimosgäsxm, pqorutcgä jasó sgy Ekkgmijgäy Dglo- Bell Lines Ltd (tpoä ejjahóqirg), aueseäqot, pot ejjqeleiä
 jqasiäay. emxäpioäm sot, fgseiä apoä so Dijarsgäqio sgm eäjdorg pqodija-
 G Episqopgä sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm fgseiä apoä so rsijgäy apouórexy epiä sot engäy eqxsgälasoy:
 Dijarsgäqio: ÛEuoärom
 Ç ma amacmxqiärei oäsi g Ekkgmijgä Dglojqasiäa, lg eävomsay
 i) eämay lirhxsoäy eqcófesai emsoäy jqósoty leäkoty re eqco-
 kóbei sa amacjaiäa leäsqa pot rtmepócesai g ejseäkerg
 doäsqia esaiqeiäa rtrsaheiära emsoäy ókkot jqósoty leä-
 sgy apouórexy sot Dijarsgqiäot sgy 23gy Laqsiäot 1995
 koty jai
 rsgm tpoäherg C-365/93 (1) jai, rtcjejqileäma, lg eävomsay
 ajoälg herpiärei jai, epijotqijxäy, joimopoigärei rsgm ii) g eqcodoäsqia esaiqeiäa eävei tpojasórsgla emsoäy sot
 Episqopgä siy molohesijeäy, jamomirsijeäy jai dioijgsijeäy jqósoty leäkoty rso opoiäo eqcófesai o lirhxsoäy jai so
 diasóneiy pot apaisotämsai cia ma rtlloquxheiä pkgäqxy tpojasórsgla atsoä eävei jasavxqirheiä rtäluxma le siy
 pqoy sgm odgciäa 89/48/EOJ sot Rtlbotkiäot, sgy ehmijeäy diasóneiy cia sg heärg re euaqlocgä sgy odgciäay
 21gy Dejelbqiäot 1998, rvesijó le eäma cemijoä rtärsgla 89/666/EOJ sot Rtlbotkiäot (1) emdeäjasg odgciäa peqiä
 amacmxäqirg sxm dipkxlósxm sqisobóhliay ejpaiädetrgy sot dijaiäot sxm esaiqeixäm), lokomoäsi dem aposekeiä esai-
 pot pirsopoiotäm epacceklasijgä ejpaiädetrg ekóvirsgy qeiäa otäse eävei atsosekgä pqoy sgm eqcodoäsqia esaiqeiäa
 dióqjeiay sqixäm esxäm (2), paqeäkeiwe ma ejpkgqxärei siy molijgä pqorxpijoäsgsa emsoäy sot jqósoty leäkoty atsotä
 tpovqexäreiy pot tpeävei dtmólei sot óqhqot 171 sgy jai
 Rtmhgäjgy EJç
 iii) soäro o eqcodoäsgy oäro jai o lihxsoäy tpovqeotämsai ma
 Ç ma jasadijórei sgm Ekkgmijgä Dglojqasiäa rsa dijarsijó
 jasabókkotm eiruoqeäy joimxmijgäy aruakiärexy emsoäy
 eänoda.
 sot jqósoty leäkoty rso opoiäo eqcófesai o lirhxsoäy,
 Irvtqirloiä jai jtäqia epiveiqgälasa
 bórei sot óqhqot 3 sgy odgciäay 80/987/EOJ sot Rtlbot-
 Rtäluxma le so 171 sgy Rtmhgäjgy EJ, eóm jqósoy leäkoy dem kiäot, sgy 20gäy Ojsxbqiäot 1980, peqiä pqorecciärexy sxm molo-
 kóbei emsoäy sgy oqirheiäray apoä sgm Episqopgä pqoherliäay sa herixäm sxm jqasxäm lekxäm rvesijó le sgm pqorsariäa sxm
 leäsqa pot rtmepócesai g ejseäkerg sgy apouórexy le sgm lirhxsxäm re peqiäpsxrg aueqecctoäsgsay sot eqcodoäsg (2),
 opoiäa so Dijarsgäqio diapiärsxre oäsi so em koäcx jqósoy poioy oqcamirloäy ecctgärexy ethtämesai pqoy jasabokgä sxm
 leäkoy paqeäbg tpovqeäxrgä sot ej sgy Rtmhgäjgy, g Episqopgä emsetähem oueikoleämxm porxäm:
 lpoqeiä ma pqorutäcei rso Dijarsgäqio, pqordioqiäfomsay
 rtcvqoämxy so täwoy sot jasÂ apojopgäm porotä gä sgy vqgla- a) o oqcamirloäy ecctgärexy emsoäy sot jqósoty leäkoty rso
 sijgäy poimgäy pot oueiäkei ma jasabókei so jqósoy leäkoy jai opoiäo jimgähgje g diadijariäa rtkkocijgäy ijamopoigärexy
 so opoiäo g Episqopgä jqiämei jasókkgko jasó peqiäpsxrg. G sxm pirsxsxäm koäcx aueqecctoäsgsay gä
 lg pkgäqgy lesauoqó sgy odgciäay 89/48/EOJ rsgm ekkgmijgä
 eämmolg sóng rtmirsó paqabiäarg sxm helekixdxäm aqvxäm sgy b) o oqcamirloäy ecctgärexy emsoäy sot jqósoty leäkoty rso
 eketäheqgy jtjkouoqiäay sxm pqorxäpxm jai sgy eketäheqgy opoiäo eqcófesai o lirhxsoäy jai rso opoiäo o eqcodoäsgy
 paqovgäy tpgqerixäm emxä eävotm gädg paqeäkhei sqiäa eäsg apoä amapstärrei loämilg elpoqijgä dqarsgqioäsgsa;ë
 sgm eäjdorg sgy apouórexy sot Dijarsgqiäot rsgm tpoäherg
 C-365/93. Kalbamoleämgy tpoäwg sgy robaqoäsgsay jai sgy (1) Emdeäjasg odgciäa 89/666/EOJ sot Rtlbotkiäot, sgy 21gy Dejel-
 dióqjeiay sgy paqabórexy, jahxäy jai sgy amacjaioäsgsay bqiäot 1989, rvesijó le sg dglorioäsgsa sxm tpojasarsglósxm
 pot eävotm rtrsaheiä re eäma jqósoy leäkoy apoä oqirleämey loqueäy
 diaruakiärexy sot aposqepsijotä aposekeärlasoy sgy jtqxä- esaiqeixäm pot dieäpomsai apoä so diäjaio ókkot jqósoty (EE L 395
 rexy, g Episqopgä fgseiä apoä so Dijarsgäqio sgm epibokgä vqg- sgy 30.12.1989, r. 36).
 lasijgäy poimgäy täwoty 41 000 ECU amó gleäqa tpeqgleqiäay, (2) EE L 283 sgy 20.10.1980, r. 23.
 tpokocifoleämgy apoä sgm gleäqa cmxrsopoigärexy rsgm Ekkg-
 mijgä Dglojqasiäa sgy apouórexy sot Dijarsgqiäot rsgm
 paqotära tpoäherg leävqi sgm gleäqa patärexy sgy paqabó-
 rexy.
 Aiäsgrg amaiqeärexy pot tpeäbake rsiy 25 Laðot 1998 o
 ( ) Rtkkocgä 1995, r. I-499.
 1 Anthony Goldstein jasó sgy diasónexy pot eneädxre so
 (2) EE L 19 sgy 24.1.1989, r. 16. Pqxsodijeiäo sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm rsiy 16 Laqsiäot
 1998 rsgm tpoäherg S-235/95 lesantä Anthony Goldstein jai
 Episqopgäy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm
 (Tpoäherg C-199/98 P)
 Aiäsgrg cia sgm eäjdorg pqodijarsijgäy apouórexy pot (98/C 234/36)
 tpeäbake so Industrial Tribunal, Bristol, le diósang sgy
 6gy Laðot 1998 rsgm tpoäherg 1) G. Everson jai 2) T. J. O Anthony Goldstein, iasqoäy, ejpqorxpotälemoy apoä som
 Barrass jasó 1) Secretary of State for Trade and Industry Raymond St John Murphy, solicitor, sot cqaueiäot Merriman
 jai 2) Bell Lines Ltd (tpoä ejjahóqirg) White, solicitors, 3 King's Bench Walk, Inner Temple, London
 (Tpoäherg C-198/98) EC4Y 7DJ, tpeäbake rsiy 25 Laðot 1998 aiäsgrg amaiqeärexy
 (98/C 234/35) sgy diasónexy pot eneädxre rsiy 16 Laqsiäot 1998 so sqiäso
 slgäla sot Pqxsodijeiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm rsgm
 Le diósang sgy 6gy Laðot 1998, g opoiäa peqigäkhe rsg Cqal- tpoäherg S-235/95 lesantä Anthony Goldstein jai Episqopgäy
 laseiäa sot Dijarsgqiäot sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm rsiy sxm Etqxpaøjxäm Joimosgäsxm.


text:
 26.10.2012
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 C 326/1
 PROTOKOL (Nr. 32)
 OM EJENDOMSERHVERVELSE I DANMARK
 DE HØJE KONTRAHERENDE PARTER,
 SOM ØNSKER at finde en løsning på visse særlige problemer, der er af interesse for Danmark,
 ER BLEVET ENIGE OM følgende bestemmelse, der knyttes som bilag til traktaten om Den Europæiske Union og traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde:
 Uanset bestemmelserne i traktaterne kan Danmark opretholde den gældende lovgivning om erhvervelse af ejendomme, der ikke er helårsboliger.


text:
 4.4.2009
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 82/27
 Žaloba podaná dne 6. ledna 2009 – Dredging International a Ondernemingen Jan de Nul v. EMSA
 (Věc T-8/09)
 (2009/C 82/48)
 Jednací jazyk: angličtina
 Účastníci řízení
 Žalobkyně: Dredging International NV (Zwijndrecht, Belgie) a Ondernemingen Jan de Nul NV (Hofstade-Aalst, Belgie, zástupce: R. Martens, advokát)
 Žalovaná: Evropská agentura pro námořní bezpečnost (EMSA)
 Návrhové žádání žalobkyň
 —
 zrušit rozhodnutí EMSA o odmítnutí nabídky Joint Venture Oil Combat (dále jen „JVOC“), tvořeným žalobkyněmi o přidělení zakázky úspěšnému uchazeči;
 —
 prohlásit, že smlouva podepsaná mezi EMSA a úspěšným uchazečem podle zadávacího postupu EMSA/NEG/3/2008 je neplatná;
 —
 přiznat náhradu škody jako kompenzaci za ztrátu, kterou JVOC utrpělo v důsledku napadeného rozhodnutí, předběžně odhadnutou na 725 500 eur, zvýšenou o úroky z prodlení ode dne podání této žaloby;
 —
 uložit Komisi náhradu nákladů řízení, včetně nákladů za právní poradenství vzniklé JVOC.
 Žalobní důvody a hlavní argumenty
 V projednávané věci žalobkyně usilují o zrušení rozhodnutí žalované, kterým byla odmítnuta jejich nabídka odpovídající na výzvu k podávání nabídek EMSA/NEG/3/2008 (položka 2: Severní moře) týkající se zakázky na služby pohotovostních čistících člunů (1), zakázka byla přidělena úspěšnému uchazeči. Žalobkyně dále požaduje náhradu škody, které údajně utrpěla v zadávacím řízení.
 Na podporu své žaloby žalobkyně uplatňují čtyři žalobní důvody:
 zaprvé, tvrdí, že žalovaná tím, že žalobkyním neposkytla informace, které požadovaly ohledně důvodů zamítnutí své nabídky a ohledně povahy a relativních výhod nabídky úspěšného uchazeče, porušila čl. 135 odst. 2 nařízení (2), článek 253 ES a podstatné procesní náležitosti povinnosti uvést odůvodnění a respektování práv na obranu. Žalobkyně dále tvrdí, že žalovaná nepozdržela podpis smlouvy s úspěšným uchazečem do poskytnutí relevantních informací žalobkyním, čímž porušila čl. 105 odst. 2 finančního nařízení (3) a čl. 158a odst. 1 nařízení Komise č. 2342/2002 (4).
 Zadruhé, žalobkyně tvrdí, že žalovaná se dopustila zjevně nesprávného právního posouzení při vyhodnocení nabídky předložené úspěšným uchazečem, čímž porušila zásadu rovného zacházení a zákazu diskriminace, uvedené v článku 89 finančního nařízení.
 Zatřetí, žalobkyně tvrdí, že se žalovaná dopustila řady zjevně nesprávných posouzení ve svém rozhodnutí – zamítnout nabídku žalobkyň z důvodu rozporu s bodem 12.2 zadávací dokumentace, aniž by se dála zabývala argumenty žalobkyň. Podle názoru žalobkyň tím žalovaná porušila zásady proporcionality, rovného zacházení a zákazu diskriminace, uvedené v čl. 89 odst. 1 finančního nařízení.
 Začtvrté, žalobkyně tvrdí, že ve výkladu článku 12.2 zadávací dokumentace žalobkyní je rozpočtový strop zjevně nepřiměřený a neumožňuje, aby byly předloženy jakékoliv vyhovující nabídky.
 (1) Úř. věst. 2008/S 48-065631.
 (2) Nařízení Evropské agentury pro námořní bezpečnost, přijaté dne 9. prosince 2003, kterým se stanoví podrobná pravidla provádění finančního nařízení ze dne 9. prosince 2003, které se použije na rozpočet Evropské agentury pro námořní bezpečnost, přijaté správní radou dne 3. července 2003.
 (3) Nařízení Rady (ES, Euratom) č. 1605/2002 ze dne 25. června 2002, kterým se stanoví finanční nařízení o souhrnném rozpočtu Evropských společenství (Úř. věst. L 248, s. 1; Zvl. vyd. 01/04, s. 74).
 (4) Nařízení Komise (ES, Euratom) č. 2342/2002 ze dne 23. prosince 2002 o prováděcích pravidlech k nařízení Rady (ES, Euratom) č. 1605/2002, kterým se stanoví finanční nařízení o souhrnném rozpočtu Evropských společenství (Úř. věst. L 357, s. 1; Zvl. vyd. 01/04, s. 145).