type: wikipedia

text:
 Biografia
 Ottiene la Licenza in Teologia nella Pontificia Università Lateranense di Roma nel 1966 e nell'Ateneo di Padova si forma alla scuola di Carlo Diano, Marino Gentile, Dino Formaggio e Paolo Bozzi con il quale si laurea in Filosofia nel 1970. Prosegue il suo perfezionamento in Psicologia sociale e Psicologia clinica all'Università di Oxford. Dal 1974 è docente di Psicologia sociale all'Università di Padova e dal 1990 al 2010 detiene la prima cattedra di Psicologia sociale nella medesima Università. Ha insegnato discipline psicologiche all'Università di Padova (Teorie della personalità; Psicologia dei problemi etici della scienza; Psicologia sociale delle organizzazioni complesse); all'Università di Trento (Psicologia dinamica); alla Libera Università di Bolzano (Psicologia sociale); a Roma alla Pontificia Università Antonianum (Psicologia sociale).
 È autore di 270 pubblicazioni.
 Per due mandati è stato Direttore del Dipartimento di Psicologia Generale "Vittorio Benussi" dell'Università di Padova. È stato Presidente della Conferenza dei Direttori dei Dipartimenti e degli Istituti di Psicologia italiani. Ha fatto parte del Collegio Docenti del corso di dottorato in Psicologia sociale dell'Università di Padova. È stato Visiting Professor presso le seguenti Università: Università di San Paolo, Brasile; Georgetown University di Washington DC, USA; Boston University, USA; Melbourne University, Australia; Libera Università di Bolzano, Italy; Universidad Católica Sedes Sapientiae di Lima, Perù.
 Ha condotto, tra i primi studiosi italiani, ricerche sperimentali sui temi dell'Omosessualità, dell'AIDS, dell'IVG, della Tossicodipendenza, dello SVP.
 È noto il suo pensiero a riguardo della Psicologia esistenziale e fenomenologica.
 Ha diretto il Progetto sperimentale ICARO per il recupero della devianza minorile in Sicilia.
 Dal 1981 al 1996 è stato Direttore della Collana di Psicologia Sociale e Clinica dell'Editore Giuffrè (con Alessandro Salvini) e attualmente è Direttore della Collana di Storia della Psicologia presso la Casa Editrice Franco Angeli (con Marcello Cesa-Bianchi e Nino Dazzi).
 Nel 2002 è stato nominato "Trentino dell'anno: Una vita per la cultura".
 Nel 2010, al raggiungimento della pensione da professore ordinario, è stato pubblicato il volume dal titolo "Per una psicologia dell'agire umano. Scritti in onore di Erminio Gius" a cura di Donatella Cavanna e Alessandro Salvini.
 È membro del Comitato Consultivo di Bioetica della Regione Veneto e Presidente del Comitato etico per le attività sanitarie dell'Azienda Provinciale per i Servizi Sanitari della Provincia Autonoma di Trento.
 Aree di Ricerca
 L'attività di ricerca del prof. Erminio Gius riguarda principalmente i seguenti temi: Social cognition; Persona e coscienza nelle neuroscienze cognitive; Psicologia della scienza e valori; Contesti normativi e comportamenti sociali trasgressivi nella società plurale.
 Opere Principali
 1972 Omosessualità, Marietti, 1506I.POD-BI1A7.PH150632005
 1982 La questione droga, Giuffrè, 000232803.
 1983 Modelli di relazione interpersonale, R. Cortina, ISBN 9788870430325
 1988 Maternità negata, Giuffré, ISBN 9788814015984 (con D. Cavanna)
 1990 Aids, Franco Angeli, ISBN 9788820464431
 1995 Etica e Psicologia, R. Cortina, ISBN 88-7078-333-2
 1998 Psicologia sociale e processi inconsci, LED, ISBN 9788879161046
 1999 I dilemmi dello psicoterapeuta, R. Cortina, ISBN 88-7078-593-9 (con R. Coin)
 2004 Per una politica d'intervento con i minori in difficoltà, Carocci, ISBN 88-430-2983-5 (con S. Cipolletta)
 2004 Teoria della conoscenza e valori, Giuffré, ISBN 88-14-11086-7
 2005 Trasformazioni sociali e nuovo umanesimo, Giuffré, ISBN 88-14-11879-5 (con M. Alfredetti)
 2009 Studiare le decisioni nelle organizzazioni pubbliche, Cleup, ISBN 978-88-6129-330-4 (con M. Alfredetti)
 2010 Disagio e marginalità. Basi scientifiche e paradigmi d'intervento, Cleup, ISBN 978-88-6129-637-4 (con S. Cipolletta)
 2012 Ethics in Action, LED, ISBN 978-88-7916-590-7 (con S. Cipolletta)
 2013 Assistere presenze assenti, F. Angeli, ISBN 978-88-204-5168-4
 Dizionari
 Enciclopedie
 Note
 Collegamenti esterni
 Facoltà di Psicologia - Università di Padova
 Università di Padova - prof. Erminio Gius
 PsyMed, laboratorio di psicologia (attività clinica, di consulenza e di ricerca)


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 6.10.2007
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 235/17
 30. juulil 2007 esitatud hagi — Alcan France versus komisjon
 (Kohtuasi T-288/07)
 (2007/C 235/31)
 Kohtumenetluse keel: prantsuse
 Pooled
 Hageja: Alcan France SAS (Pariis, Prantsusmaa) (esindaja: advokaat M. Thill-Tayara)
 Kostja: Euroopa Ühenduste Komisjon
 Hageja nõuded
 —
 tunnistada vaidlustatud komisjoni otsus kehtetuks ja sedastada, et kõnesolev meede ei kujuta endast riigiabi, või teise võimalusena sedastada, et abi tagasinõudmine tähendab õiguspärase ootuse põhimõtte ja mõistliku tähtaja rikkumist;
 —
 tühistada vaidlustatud otsuse artikkel 1, millega kvalifitseeritakse vaidlustatud meede abina;
 —
 tühistada vaidlustatud otsuse artiklid 2 ja 3, millega kvalifitseeritakse abimeede kokkusobimatuks;
 —
 tühistada vaidlustatud otsuse artiklid 4 ja 6, millega kohustatakse abi tagastama;
 —
 mõista komisjonilt hageja kasuks välja vaidlustatud otsuse tõttu tekkinud kulud.
 Väited ja peamised argumendid
 Komisjoni ettepanekul ja vastavalt direktiivis 92/81/EMÜ (1) ette nähtud menetlusele 30. juunil 1997 vastu võetud otsusega andis nõukogu liikmesriikidele loa kohaldada või jätkata eriotstarbeks kasutatavate teatud mineraalõlidele vähendatud aktsiisimäärade kohaldamist või vabastada need olemasolevatest aktsiisimaksudest. Nõukogu pikendas seda luba nelja järjestikuse otsusega, viimane loa kehtivusaeg lõppes 31. detsembril 2006. Prantsusmaa andis loa kohaldada selliseid vähendatud määrasid või maksuvabastusi raskele kütteõlile, mida Gardanne'i piirkonnas kasutatakse kütusena alumiiniumoksiidi tootmisel.
 Komisjoni teatas 30. detsembri 2001. aasta kirjas Prantsusmaale oma otsusest algatada EÜ artikli 88 lõikes 2 ette nähtud menetlus seoses Gardanne'i piirkonnas alumiiniumoksiidi tootmisel kütusena kasutatava mineraalõli aktsiisimaksust vabastamisega (2). Selle menetluse tõttu võttis komisjon 7. detsembril 2005 vastu otsuse 2006/323/EÜ, milles leidis, et Prantsusmaal Gardanne'i piirkonnas, Iirimaal Shannoni piirkonnas ja Itaalias Sardiinias alumiiniumoksiidi tootmisel kütusena kasutatava mineraalõli aktsiisimaksust vabastamine kujutab endast EÜ artikli 87 lõike 1 mõttes riigiabi, mis on ühisturuga osaliselt kokkusobimatu ning kohustas asjaomaseid liikmesriike nimetatud abi tagasi nõudma (3).
 Komisjon otsustas laiendada ametlikku uurimismenetlust seoses alumiiniumoksiidi tootmisel kasutatava raske mineraalõli aktsiisimaksust vabastamisega perioodi võrra, mis algas 1. jaanuaril 2004. 7. veebruaril 2007 võttis komisjon vastu otsuse K(2007) 286 (lõplik) Prantsusmaal Gardanne'i piirkonnas, Iirimaal Shannoni piirkonnas ja Itaalias Sardiinias alumiiniumoksiidi tootmisel kütusena kasutatava mineraalõli aktsiisimaksust vabastamise kohta (riigiabi nr K 78-79-80/2001). See on otsus, mis vaidlustati käesoleva hagi raames.
 Hageja esitab oma hagi toetuseks kõigepealt väite otsuse kehtetuse kohta, mis tema sõnul tuleneb asjaolust, et Prantsusmaa ei olnud kohustatud esitama oma selgitusi EÜ artikli 88 alusel, kuna tema sõnul oli vastavalt 7. detsembri 2005. aasta otsusele teine menetlus, mis puudutas pärast 2004. aastat alanud perioodi, alles pooleli.
 Põhiküsimuse kohta esitab hageja kaks tühistamisväidet
 Esimeses väites viitab ta sellele, et komisjon järeldas riigiabi olemasolu nii abi kvalifitseerimise staadiumis kui selle kokkusobivuse hindamisel EÜ artikleid 87 ja 88 rikkudes. Lisaks viitas hageja nimetatud väite raames sellele, et komisjon on rikkunud määruse nr 659/1999 (4) esimese artikli punkti c, ning vigadele abi valikulisuse kriteeriumi kohaldamisel. Ta väidab ka, et vaidlustatud otsuse põhjendus on vastuoluline ja puudulik, millega see otsus rikub EÜ artiklit 253. Hageja leiab lisaks, et komisjon põhineb oma järeldustes abi kokkusobimatuse kohta ebaõigel õiguslikul alusel, kuna tema arvates ei ole täidetud keskkonnakaitsele antavat riigiabi puudutavate ühenduse suuniste (5) kohaldatavuse tingimused.
 Teise võimalusena esitatud teise väitega kinnitab hageja, et abi tagastamine, milleks komisjon teda kohustas, rikub õiguspärase ootuse ja õiguskindluse põhimõtteid.
 (1) Nõukogu 19. oktoobri 1992. aasta direktiiv mineraalõlidele kehtestatud aktsiisimaksude struktuuri ühtlustamise kohta.
 (2) EÜT C 30, 2.2.2002.
 (3) Nõukogu 22. märtsi 1999. aasta määrus (EÜ) nr 659/1999, millega kehtestatakse üksikasjalikud eeskirjad EÜ asutamislepingu artikli 93 kohaldamiseks, EÜT L 83, lk 1.
 (4) Nõukogu 22. märtsi 1999. aasta määrus (EÜ) nr 659/1999, millega kehtestatakse üksikasjalikud eeskirjad EÜ asutamislepingu artikli 93 kohaldamiseks, EÜT L 83, lk 1.
 (5) Ühenduse suunised keskkonnakaitsele antava riigiabi kohta, EÜT 2001 C 37, lk 3.


text:
 15.8.2008
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 209/49
 Esimese Astme Kohtu 8. juuli 2008. aasta otsus — Komisjon versus Economidis
 (Kohtuasi T-56/07) (1)
 (Apellatsioonkaebus - Avalik Teenistus - Ametnikud - Komisjoni otsuse osakonnajuhataja ametisse nimetamise kohta tühistamine esimeses astmes - Hageja kanditatiuuri tagasilükkamine - Teise kandidaadi ametisse nimetamine - Vabaneva ametikoha palgaastme kindlaksmääramine vaba ametikoha teadaandes - Palgaastme ja ameti lahususe põhimõte - Põhjendatud apellatsioonkaebus - Niisuguses menetlusstaadiumis vaidlus, milles on võimalik teha otsus - Hagi rahuldamata jätmine)
 (2008/C 209/86)
 Kohtumenetluse keel: prantsuse
 Pooled
 Apellant: Euroopa Ühenduste Komisjon (esindajad: J. Currall ja G. Berscheid)
 Vastustaja: Ioannis Economidis (Woluwé-Saint-Étienne, Belgia) (esindajad: advokaadid S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis ja E. Marchal)
 Apellandi toetuseks menetlusse astujad: Euroopa Parlament (esindajad: C. Burgos ja A. Lukošiūtė); Euroopa Liidu Nõukogu (esindajad: M. Simm ja I. Sulce); Euroopa Ühenduste Kontrollikoda (esindajad: T. Kennedy, J.-M. Stenier ja B. Schäfer)
 Kohtuasja ese
 Apellatsioonkaebus Euroopa Liidu Avaliku Teenistuse Kohtu (teine koda) 14. detsembri 2006. aasta otsuse peale kohtuasjas F-122/05: Economidis vs. komisjon (kohtulahendite kogumikus veel avaldamata), milles palutakse nimetatud kohtuotsuse tühistamist.
 Otsuse resolutiivosa
 1.
 Tühistada Euroopa Liidu Avaliku Teenistuse Kohtu (teine koda) 14. detsembri 2006. aasta otsuse peale kohtuasjas F-122/05: Economidis vs. komisjon (kohtulahendite kogumikus veel avaldamata).
 2.
 Jätta I. Economidis'e hagi, mille ta esitas Avaliku Teenistusele Kohtule kohtuasjas F-122/05, rahuldamata.
 3.
 Jätta I. Economidis'e ja komisjoni kohtukulud Avaliku Teenistuse Kohtus ja käesolevas kohtuastmes nende endi kanda.
 4.
 Jätta Euroopa Parlamendi, Euroopa Liidu Nõukogu ja Euroopa Ühenduste Kontrollikoja kohtukulud nende endi kanda.
 (1) ELT C 95, 28.4.2007.


text:
Mury miejskie w Goleniowie, jeden z zabytków miasta Goleniowa, pochodzą z XIV-XV wieku, zachowały się jedynie fragmenty. Są to budowle zbudowane z kamienia i cegieł, o charakterze obronnym, obecnie stanowią atrakcję turystyczną.
 Historia
 Budowę fortyfikacji obronnych miasta rozpoczęto tuż po lokacji miasta (1268 r.). Do połowy XIV wieku Goleniów był otoczony murem kamiennym i kamienno ceglanym z kilkoma czatowniami i basztami (np. Baszta Prochowa), a także czterema bramami:
 Bramą Wolińską – od strony północno-wschodniej, w kierunku Wolina,
 Bramą Szczecińską – od strony zachodniej, w kierunku Szczecina,
 Bramą Stargardzką – od strony południowej, w kierunku Stargardu,
 Bramą Młyńską – od strony północnej, do portu w Inoujściu.
 W 2 połowie XIV i w XV w. mury podwyższono, bramy zostały rozbudowane, w murze od strony portu umieszczono 3 furty wodne oraz wzniesiono dodatkowe baszty:
 Basztę Menniczą,
 Basztę Mnisią,
 Basztę Żeglarską.
 Mury miejskie obecnie
 Do czasów obecnych zachowały się następujące fragmenty murów:
 nad brzegiem Iny – z Basztą Prochową i Basztą Menniczą,
 przy Szkole podstawowej nr 1 im. Noblistów Polskich
 fragment przy ul. Grunwaldzkiej z Bramą Wolińską oraz wieżyczką z herbami miasta,
 odcinek muru przy ul. Barnima I
 odcinek muru nad Strugą Goleniowską i goleniowskim placu Planty.
 Pozostałe fragmenty murów oraz budowli rozebrano w XIX wieku:
 1761 – Brama Młyńska zostaje zniszczona podczas wojny siedmioletniej i oblężenia Goleniowa przez Rosjan,
 1836 – rozebrana zostaje Brama Szczecińska w związku z budową drogi do Szczecina,
 1864 – rozbiórka Bramy Stargardzkiej – rozbudowa miasta.
 Decyzję o zachowaniu murów obronnych wraz z Bramą Wolińską, Basztą Więzienną i Wieżą Menniczą władze miasta podjęły w roku 1889. Decyzja ta została upamiętniona w postaci daty umieszczonej pomiędzy herbami na jednej z wieżyczek kończącej mur przy Bramie Wolińskiej. Obecny stan fortyfikacji to wynik odbudowy murów po zniszczeniach II wojny światowej.
 Bibliografia
 Karty ewidencyjne zabytków architektury i budownictwa
 Lukas E., Województwo Szczecińskie, Mury obronne – dokumentacja historyczno architektoniczna, PKZ Szczecin 1967
 Lukas E., Średniowieczne mury miejskie na Pomorzu zachodnim
 Mury obronne w Goleniowie


type: legislation

text:
 31.3.2015
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 86/152
 BESCHLUSS (EU) 2015/535 DER KOMMISSION
 vom 27. März 2015
 zur Ermächtigung des Königreichs Dänemark, das Übereinkommen vom 23. November 2007 über die internationale Geltendmachung der Unterhaltsansprüche von Kindern und anderen Familienangehörigen zu ratifizieren
 (Bekanntgegeben unter Aktenzeichen C(2015) 1994)
 (Nur der dänische Text ist verbindlich)
 DIE EUROPÄISCHE KOMMISSION —
 gestützt auf den Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union,
 gestützt auf den Beschluss 2006/325/EG des Rates vom 27. April 2006 über den Abschluss des Abkommens zwischen der Europäischen Gemeinschaft und dem Königreich Dänemark über die gerichtliche Zuständigkeit und die Anerkennung und Vollstreckung von Entscheidungen in Zivil- und Handelssachen (1), insbesondere auf Artikel 1a,
 gestützt auf den Antrag des Königreichs Dänemark (nachstehend „Dänemark“) mit Schreiben vom 5. August 2013,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Gemäß Artikel 5 Absatz 2 des Abkommens zwischen der Europäischen Gemeinschaft und dem Königreich Dänemark über die gerichtliche Zuständigkeit und die Anerkennung und Vollstreckung von Entscheidungen in Zivil- und Handelssachen (2) (nachstehend „Abkommen zwischen der Europäischen Union und Dänemark“) enthält sich Dänemark des Abschlusses internationaler Übereinkommen, die möglicherweise den Anwendungsbereich der Verordnung (EG) Nr. 44/2001 des Rates vom 22. Dezember 2000 über die gerichtliche Zuständigkeit und die Anerkennung und Vollstreckung von Entscheidungen in Zivil- und Handelssachen (3) berühren oder ändern, es sei denn, die Europäische Union erteilt ihr Einverständnis dazu und es werden zufriedenstellende Lösungen mit Blick auf das Verhältnis zwischen dem Abkommen zwischen der Europäischen Union und Dänemark und dem in Rede stehenden internationalen Übereinkommen gefunden.
 (2)
 Dänemark hat der Kommission gemäß Artikel 3 Absatz 2 des Abkommens zwischen der Europäischen Union und Dänemark mit Schreiben vom 14. Januar 2009 mitgeteilt, dass es die mit der Verordnung (EG) Nr. 4/2009 vom 18. Dezember 2008 über die Zuständigkeit, das anwendbare Recht, die Anerkennung und Vollstreckung von Entscheidungen und die Zusammenarbeit in Unterhaltssachen (4) vorgenommenen Änderungen der Verordnung (EG) Nr. 44/2001 (5) umsetzen wird. Durch die Mitteilung Dänemarks sind gemäß Artikel 3 Absatz 6 des Abkommens zwischen der Europäischen Union und Dänemark gegenseitige völkerrechtliche Verpflichtungen zwischen Dänemark und der Europäischen Union geschaffen worden. Die Verordnung (EG) Nr. 4/2009 gilt somit, soweit sie die Verordnung (EG) Nr. 44/2001 ändert, als Änderung des Abkommens zwischen der Europäischen Union und Dänemark und als Anhang dazu.
 (3)
 Am 5. August 2013 hat Dänemark die Europäische Union um Einverständnis zu der geplanten Ratifizierung des Übereinkommens vom 23. November 2007 über die internationale Geltendmachung der Unterhaltsansprüche von Kindern und anderen Familienangehörigen (nachstehend „Unterhaltsübereinkommen“) ersucht.
 (4)
 Die im Unterhaltsübereinkommen geregelten Angelegenheiten sind auch Gegenstand der Verordnung (EG) Nr. 4/2009, so dass das Unterhaltsübereinkommen diese Verordnung berührt. Soweit das Unterhaltsübereinkommen die Verordnung (EG) Nr. 4/2009 berührt, durch die die Verordnung (EG) Nr. 44/2001 geändert wurde, bedarf Dänemark deshalb zu seiner Ratifizierung des Einverständnisses der Europäischen Union.
 (5)
 Für die Anwendung des Artikels 5 Absatz 2 des Abkommens zwischen der Europäischen Union und Dänemark muss die Kommission gemäß Artikel 1a des Beschlusses 2006/325/EG, geändert durch den Beschluss 2009/942/EG (6), bevor sie eine Entscheidung über die Erteilung der Zustimmung der Europäischen Union trifft, prüfen, ob das von Dänemark in Aussicht genommene völkerrechtliche Übereinkommen das Abkommen zwischen der Europäischen Union und Dänemark in seiner Wirkung nicht beeinträchtigen und das reibungslose Funktionieren des durch dessen Vorschriften errichteten Systems nicht beeinträchtigen würde.
 (6)
 Die Unterzeichnung des Unterhaltsübereinkommens durch die Europäische Union erfolgte auf der Grundlage des Beschlusses 2011/220/EU des Rates vom 31. März 2011 über die Unterzeichnung des Haager Übereinkommens vom 23. November 2007 über die internationale Geltendmachung der Unterhaltsansprüche von Kindern und anderen Familienangehörigen im Namen der Europäischen Union (7). Der Abschluss des Unterhaltsübereinkommens durch die Europäische Union erfolgte auf der Grundlage des Beschlusses 2011/432/EU des Rates über die Genehmigung des Haager Übereinkommens vom 23. November 2007 über die internationale Geltendmachung der Unterhaltsansprüche von Kindern und anderen Familienangehörigen im Namen der Europäischen Union (8). Die Genehmigungsurkunde wurde am 9. April 2014 nach Änderung der Anhänge des Beschlusses 2011/432/EU des Rates (9) hinterlegt.
 (7)
 Dänemark beteiligte sich gemäß den Artikeln 1 und 2 des dem Vertrag über die Europäische Union und dem Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union beigefügten Protokolls Nr. 22 über die Position Dänemarks nicht an der Annahme der vorgenannten Ratsbeschlüsse und ist weder durch diese Beschlüsse gebunden noch zu deren Anwendung verpflichtet. Dänemark wird durch das Unterhaltsübereinkommen lediglich als separate Vertragspartei gebunden sein.
 (8)
 Unter diesen Umständen und in Anbetracht dessen, dass das Übereinkommen am 1. August 2014 in allen Mitgliedstaaten der Union mit Ausnahme Dänemarks in Kraft getreten ist, ist die Kommission der Auffassung, dass die Ratifizierung des Unterhaltsübereinkommens durch Dänemark das Abkommen zwischen der Europäischen Union und Dänemark in seiner Wirkung nicht beeinträchtigen und das reibungslose Funktionieren des durch dessen Vorschriften errichteten Systems nicht beeinträchtigen wird. Zudem wirkt sich die Ratifizierung des Unterhaltsübereinkommens durch Dänemark nicht auf die Bedingungen aus, zu denen die Europäische Union diesem Übereinkommen beigetreten ist.
 (9)
 Die Europäische Union sollte Dänemark daher zur Ratifizierung des Unterhaltsübereinkommens ermächtigen —
 HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
 Artikel 1
 Die Kommission ermächtigt das Königreich Dänemark im Namen der Europäischen Union, das Übereinkommen vom 23. November 2007 über die internationale Geltendmachung der Unterhaltsansprüche von Kindern und anderen Familienangehörigen zu ratifizieren
 Artikel 2
 Dieser Beschluss ist an das Königreich Dänemark gerichtet.
 Brüssel, den 27. März 2015
 Für die Kommission
 Věra JOUROVÁ
 Mitglied der Kommission
 (1) ABl. L 120 vom 5.5.2006, S. 22.
 (2) ABl. L 299 vom 16.11.2005, S. 62.
 (3) ABl. L 12 vom 16.1.2001, S. 1.
 (4) ABl. L 7 vom 10.1.2009, S. 1.
 (5) ABl. L 149 vom 12.6.2009, S. 80.
 (6) ABl. L 331 vom 16.12.2009, S. 24.
 (7) ABl. L 93 vom 7.4.2011, S. 9.
 (8) ABl. L 192 vom 22.7.2011, S. 39.
 (9) Beschluss 2014/218/EU des Rates zur Änderung der Anhänge I, II und III des Beschlusses 2011/432/EU über die Genehmigung des Haager Übereinkommens vom 23. November 2007 über die internationale Geltendmachung der Unterhaltsansprüche von Kindern und anderen Familienangehörigen im Namen der Europäischen Union (ABl. L 113 vom 16.4.2014, S. 1).


type: other

text:
Gianna : il bene in noi: 20 NOVEMBRE: Giornata mondiale dell'infanzia
 Il 20 novembre 1989 è una data di grande importanza per i bambini di tutto il mondo:
 quel giorno l’Organizzazione delle Nazioni Unite (ONU) approvò, dopo vari anni di lavoro, la Convenzione Internazionale sui Diritti dell’Infanzia.
 Si tratta di un documento che stabilisce quali sono i diritti dei bambini e che cosa si deve fare per rispettarli e attuarli; ma, più in generale, riguarda il rispetto e la salvaguardia di tutti i minori, dal momento che, come precisa il suo art. 1, «S’intende per fanciullo ogni essere umano avente età inferiore a diciott’anni».
 Secondo la definizione della Convenzione sono "bambini" (il termine inglese "children", in realtà, andrebbe tradotto in "bambini e adolescenti")
 gli individui di età inferiore ai 18 anni (art. 1),
 il cui interesse deve essere tenuto in primaria considerazione in ogni circostanza (art. 3).
 Tutela il diritto alla vita (art. 6),
 nonché il diritto alla salute e alla possibilità di beneficiare del servizio sanitario (art. 24),
 il diritto di esprimere la propria opinione (art. 12)
 e ad essere informati (art. 13).
 I bambini hanno diritto al nome, tramite la registrazione all'anagrafe subito dopo la nascita,
 nonché alla nazionalità (art.7),
 hanno il diritto di avere un'istruzione (art. 28 e 29),
 quello di giocare (art. 31)
 e quello di essere tutelati da tutte le forme di sfruttamento e di abuso (art. 34).
 In un tempo relativamente breve e pur con parecchie incertezze ed assenze di Stati anche importanti, numerosi paesi, compresa l’Italia, hanno aderito alla Convenzione, garantendo, almeno formalmente, l’impegno del loro governo e dei loro cittadini a proteggere i fanciulli: così finalmente essa entrò in vigore il 1° settembre 1990.
 Prima di tutto è necessario «vivere» i diritti umani, creare intorno al bambino un clima su sereno da permettere l’instaurarsi di rapporti basati sul rispetto e sull’ascolto reciproci.
 Sono fondamentali, perciò, gli atteggiamenti che gli adulti assumono, dal tono della voce alla coerenza tra le loro affermazioni e le loro azioni.
 Vivere i diritti umani significa anche creare un ambiente che stimoli la creatività, il senso critico e la partecipazione dei ragazzi, affinché tutti possano esprimere le proprie potenzialità e siano accettati per quello che sono.
 E questi obiettivi, se perseguiti, evitano che un bambino diventi un delinquente.
 Tomaso 19 novembre 2010 21:25
 Già da 20'anni è entrata in vigore...
 Ma quanto sopprusi ancora questi bambini debbano sopportare! preghiamo per il Santo Natale che illumini coloro che possano fare rispettare questa sacrosanti leggi. Buona serata cara Stella!!! tante volte vorrei chiamrti Gianna! ma Stella è più bello, Tomaso
 Mirta - Luce nel cuore 19 novembre 2010 21:30
 Grazie Stella per ricordarci questo che è tanto importanti. Speriamo che i diritti dei bambini e i diritti umani si avverino, perché fino ad oggi si è riuscito a realizzare molto poco. Un caro saluto
 amicusplato 19 novembre 2010 22:06
 Condivido in pieno, cara Maestra Gianna, le tue riflessioni finali: clima sereno nell'ambiente in cui i ragazzi vivono, senso di responsabilità dell'adulto nei comportamenti e nelle parole, sviluppo armonico dell'autonomia e del senso critico dei ragazzi.
 Purtroppo molti di questi diritti sono violati o non sono tenuti nella dovuta considerazione.
 Bene venga dunque questa giornata di riflessione :-))
 Elisa 19 novembre 2010 22:58
 E' stato fatto molto per i bambini e adolescenti, ma la strada è ancora lunga...
 Tu come insegnante hai un compito importante per la crescita di questi fanciulli che saranno il nostro futuro!
 gaetano 19 novembre 2010 23:30
 Dolce Stella, nel nostro paese, in posti meno agiati, esistono ancora ragazzi che vengono impiegati in umili lavori ed a stento frequentano una scuola, ancor oggi vedo appresso a qualche mandria di pecore, dei ragazzini intorno ai dieci anni che devono badare agli animali e purtroppo crescono male con scarsa educazione e cultura, quindi i diritti per molti di loro restano solo sulla carta.
 Ti abbraccio e ti auguro che il tuo impegno per il sociale venga accolto di piu'.
 mara 19 novembre 2010 23:46
 Quoto gaetano e mi auspico che i soliti diritti non siano per i soliti bambini bianchi belli puliti, occidentali......
 Federica 20 novembre 2010 00:31
 i bambini e l'educazione -nel senso più ampio del termine- sono il futuro... su questo si dovrebbe investire!
 Sandra 20 novembre 2010 02:03
 Michele pianetatempolibero 20 novembre 2010 07:53
 grazie Stella che mi ricordi questa data fondamentale!
 W i bambini sono il nostro futuro
 Massimo rispetto ed aiutiamoli a crescere serenamente
 Shiri 20 novembre 2010 08:39
 Sono daccordissimo su quanto hai riportato cara Gianna,è vero,nessuno ha la bacchetta magica,ma con piccoli gesti da parte di tutti,possiamo sostenere la lotta per i diritti dei futuri uomini.Un bacione,buon Sabato Gianna!
 Sciarada 20 novembre 2010 08:40
 Buongiorno Stella, è curioso per non dire triste che gli esseri umani abbiano bisogno di regole scritte per trattare in modo adeguato i bambini,dovrebbe essere istintivo, ma tanti questo istinto sembra l'abbiano perso. Mi auguro che questa impalcatura di sostegno abbia dei risultati proficui!
 adamus 20 novembre 2010 09:40
 Ciao Stella..il Tuo impegno sociale in cose nobili, Ti contraddistingue da sempre. Un grande abbraccio a tutti i Bambini del mondo e un baciotto a Stellina.
 Paola 20 novembre 2010 09:49
 Grazie per la sensibilità che riponi nel ricordare a tutti noi una data così importante... un augurio per l'avvenire dei nostri bimbi!!!
 Ciao Stella carissima un abbraccione per augurarti un felice fine settimana!!!
 Annamaria 20 novembre 2010 11:24
 Grazie Stella di ricordarci queste cose, e ancora complimenti per il tuo blog, vivace e colorato, tenero e profondo...una gioia per gli occhi e per il cuore.
 zefirina 20 novembre 2010 11:33
 speriamo che queste giornate non rimangano solo carta straccia
 Luca and Sabrina 20 novembre 2010 12:50
 Cara Stella, oggi posterò la poesia di Natale e spero che ti piaccia e che vorrai pubblicarla.
 Ora devo scappare, ma ripasso dopo, che mi sono persa gli ultimi tuoi due post!
 Stella 20 novembre 2010 13:04
 Tomaso purtroppo è vero ciò che affermi...
 Stella 20 novembre 2010 13:05
 Mirta e come darti torto?
 Stella 20 novembre 2010 13:07
 Antonio, riflessione...per rimboccarsi veramente le maniche...
 Krilù 20 novembre 2010 13:47
 Ciononostante, quanti diritti vengono ancora disattesi ...! :(
 GM C 20 novembre 2010 13:53
 Purtroppo girandomi da ogni parte ho l'impressione di scorgere diverse "belle carte" ma di diritti realmente tutelati, almeno per i più deboli, ne vedo pochini :(
 Così come penso che una civiltà "veramente" evoluta non abbia bisogno di carte che rivendichino i diritti dei bambini... quelli dovrebbero essere impressi a fuoco nel dna di tutti... ma visto il nostro grado di civiltà è di certo una bellissima cosa averne una!
 Buon fine settimana Stella :)
 Luca and Sabrina 20 novembre 2010 14:31
 Stella, abbiamo postato la poesia per la tua vetrina! Bacioni e a più tardi, oggi sto correndo!
 Stella 20 novembre 2010 16:15
 Elisa, alla base dell'insegnamento è fondamentale l'obiettivo della crescita dei bambini...
 Stella 20 novembre 2010 16:17
 Gaetano, soprattutto per i bambini da te descritti, bisogna lottare...
 Stella 20 novembre 2010 16:28
 Mara i diritti dovrebbero essere per tutti i bimbi del mondo, certamente!
 Mirta - Luce nel cuore 20 novembre 2010 16:32
 Cara Stella il tuo post mi ha fatto riflettere su temi che avevo letto nei giornali, e perciò ho pubblicato un post anch'io sul tema. Se vuoi leggerlo in http://lucenelcuore.blogspot.com/ Un caro saluto
 lella 20 novembre 2010 16:42
 specificherei che hanno diritto ad avere una "buona istruzione",con una organizzazione tale da poter permettere a noi docenti di attivare ampliamenti e approfondimenti dell'offerta formativa.
 Ma forse chi ha scritto questi diritti non sa cosa ha fatto la Gelmini!!!!!!
 Andreina 20 novembre 2010 17:12
 Quante belle parole in questi giorni.......però mi piacerebbe che tutti i bambini fossero rispettati e amati ogni giorno dell'anno in ogni angolo della terra.......e non solo perchè è scritto in una convenzione........
 Stella 20 novembre 2010 17:22
 Federica, perchè non viene recepito questo messaggio importantissimo?
 Stella 20 novembre 2010 17:23
 Stella 20 novembre 2010 17:36
 Michele, mi associo al tuo appello.
 Stella 20 novembre 2010 17:38
 Alla mia sensibile Shiri sorrisi e coccole...
 Stella 20 novembre 2010 17:49
 Sciarada, ma neanche nero su bianco... aiuta a riflettere, magari.
 Stella 20 novembre 2010 17:50
 Grazie Adam, un bacio.
 Stella 20 novembre 2010 18:17
 Paola grazie, altrettanto a te con un abbraccio caldo.
 Stella 20 novembre 2010 18:22
 Annamaria, mi rispecchia.
 Stella 20 novembre 2010 18:23
 Zefi...speriamo!
 Stella 20 novembre 2010 18:24
 Sabrina, pubblicata, grazie!
 Stella 20 novembre 2010 19:36
 Krilù...tantissimi!
 Stella 20 novembre 2010 19:41
 GM, non ho niente da aggiungere al tuo commento...
 raggio 20 novembre 2010 20:03
 non sempre sono rispettati...troppi bambini soffrono ancora per le indifferenze e l'egoismo degli adulti, purtroppo!
 Stella 20 novembre 2010 20:07
 Mirta, il tuo post è molto completo.
 Stella 20 novembre 2010 20:08
 Lella, ti capisco...
 Stella 20 novembre 2010 20:09
 Andreina, esatto!
 Stella 20 novembre 2010 20:11
 Raggio...chi è a contatto direttamente con i bimbi si rende conto meglio...della situazione dei non diritti.
 Cavaliere oscuro del web 20 novembre 2010 22:13
 Ancora troppi bambini soffrono al mondo,speriamo che questi diritti vengono rispettati e non rimangono solo sulla carta.Serena notte a presto
 Stella 20 novembre 2010 22:16
 Cavaliere, appunto!
 Rita B. 20 novembre 2010 22:57
 Concordo con Tomaso,da 20 anni è in vigore cavoli vedo che è servita a molto! Se ne sentono ogni giorno di tutti i colori! Quanta ipocrisia in tutto!
 Auguri ai bambini ne hanno bisogno non solo a Natale! Baci Stella( sempre d'accordo con Tomaso,stella è un vezzeggiativo affettuoso!) Ciao!
 Sandra Maccaferri 20 novembre 2010 23:59
 Lavoriamo tutti per un mondo in cui questi diritti non abbiano più bisogno d'essere enunciati perchè realmente garantiti. E per fare questo cominciamo giorno per giorno nel nostro quotidiano con costanza e coerenza.
 Stella 21 novembre 2010 09:17
 Grazie Rita. Sei molto gentile.
 Bene, Sandrina!
 Adriano Maini 21 novembre 2010 17:51
 E da una Giornata che l'impegno sia di tutti i giorni!
 Stella 21 novembre 2010 18:09
 Certamente, Adriano.


text:
 30.5.2016
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 191/49
 Virkamiestuomioistuimen tuomio (toinen jaosto) 11.4.2016 – Wolff v. EUH
 (Asia F-94/15) (1)
 ((Henkilöstö - EUH:n henkilöstö - Henkilöstökomitea - Henkilöstökomitean vaalit - Pätevyys - Henkilöstösääntöjen liitteessä II olevan 1 artiklan viides alakohta - EUH:n vaalijärjestys - Ensimmäinen äänestyskierros - Vaadittavan enemmistön puuttuminen - Äänestysajan pidennys - Äänestysajan lisäpidennys - Toisen äänestyskierroksen järjestämättä jättäminen - Lainvastaisuus))
 (2016/C 191/71)
 Oikeudenkäyntikieli: ranska
 Asianosaiset
 Kantaja: Oren Wolff (Etterbeek, Belgia) (edustajat: asianajajat S. Orlandi ja T. Martin)
 Vastaaja: Euroopan ulkosuhdehallinto (EUH) (asiamiehet: aluksi M. Silva ja S. Marquardt, sitten G.-J. van Hegelsom, S. Marquardt ja E. Chaboureau, ja lopuksi G.-J. van Hegelsom, S. Marquardt ja E. Chaboureau, avustajinaan asianajajat M. Troncoso Ferrer, F.-M. Hislaire ja S. Moya Izquierdo)
 Oikeudenkäynnin kohde
 Vaatimus kumota päätös, jossa hylätään kantajan oikaisuvaatimus EUH:n henkilöstökomitean vaalien tuloksesta.
 Tuomiolauselma
 1)
 Euroopan ulkosuhdehallinnon 23.4.2015 tekemä päätös, jolla kantajan oikaisuvaatimus EUH:n henkilöstökomitean vaalien tuloksesta hylättiin, kumotaan.
 2)
 Euroopan ulkosuhdehallinto vastaa omista oikeudenkäyntikuluistaan, ja se velvoitetaan korvaamaan Oren Wolffin oikeudenkäyntikulut.
 (1) EUVL C 294, 7.9.2015, s. 83.


text:
В математиката рационално число се нарича отношението между две числа a и b. Рационалните числа най-често се записват като обикновени дроби във вида a/b, където a и b са цели числа и b е различно от нула, или като десетични дроби. Числото а в обикновената дроб се нарича числител, а числото b – знаменател. Когато числителят на дробта е по-малък от знаменателя, тя се нарича правилна дроб. Когато числителят е по-голям от знаменателя, дробта е неправилна. Операциите събиране и умножение се дефинират по следния начин:
 Две рационални числа a/b и c/d са равни точно когато ad = bc.
 Множеството на рационалните числа се означава с Q или и формално може да се дефинира като:
 = { a/b: a ∈ , b ∈ ∖ {0} },
 т.е. като множество от еквивалентни класове a/b. Тук две дроби p/q и r/s са еквивалентни при ps = qr и всички еквивалентни помежду си дроби образуват един клас на еквивалентност. При това се предполага, че знаменателите q и s са различни от нула. Аритметичните операции събиране, изваждане и умножение се дефинират както при целите числа, а делението – като операция, обратна на умножението, т.е. за всяко рационално число α и за всяко рационално число β ≠ 0 съществува точно едно число γ = α:β, за което α = β.γ.
 Множеството Q е изброимо множество - на всеки елемент на Q може да се съпостави естествено число. Равномощността на множеството на рационалните числа Q с множеството на естествените числа N е доказана от Георг Кантор (1845 – 1918) с помощта на неговия диагонален метод.
 Между всеки две произволно избрани рационални числа p и q (p<q) винаги има безбройно много други рационални числа – например числата s = p + (q – p)/n, където n = 2, 3,... Ако рационалните числа се разглеждат като принадлежащи на реалната числова права, те са разположени навсякъде гъсто между реалните числа, тъй като във всяка околност на реално число има рационални числа, и то безбройно много.
 Множеството на рационалните числа Q е поле, което се получава като влагане на област на цялост в поле от частни. В конкретния случай областта на цялост е пръстенът на целите числа Z, а операциите в него са събиране и умножение на дроби.
 Вижте също
 Естествено число
 Ирационално число
 Реално число
 Реални числа


text:
DossierD - Schadevergoeding
 In 2012 was er een uitspraak van mijn negende beroepszaak waarin er sprake was van een schade vergoeding omdat het allemaal zo lang duurde.
 Dat werd een aparte procedure, die hieronder staat.
 De Centrale Raad van Beroep heeft blijkbaar aan het UWV gevraagd om te reageren op de schadevergoeding omdat het zo lang duurde.
 Hieronder staat eerst de begeleidende brief aan mijn advocaat, en daaronder de brief van het UWV.
 ons kenmerk CRvB 12/388 BESLU R008 94
 onderwerp D. te ### /
 De heer mr, P12.
 Ik zend u bijgaand een kopie van de brief die door (namens) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen aan de Raad is gezonden.
 Ik verzoek u mij te laten weten wat uw reactie daarop is en wel binnen vier weken na de datum van deze brief.
 De President van de
 Van W12.
 Uw kenmerk CRvB 12/380 BESLU + 12/388 BESLU
 Uiteenzetting inzake verzoek om schadevergoeding van D. te ###
 Met uw uitspraak d.d, 1 februari 2011 op het hoger beroep van de heer D. heeft uw Raad bepaald, dat het onderzoek wordt heropend ter voorbereiding van een nadere uitspraak omtrent gevraagde schadevergoeding in verband met de mogelijke overschrijding van de redelijke termijn. De Staat der Nederlanden is ook als partij in die procedure aangemerkt.
 Naar aanleiding van de inhoud van uw uitspraak op genoemd punt (p. 5 en 6) hebben we het dossier nader bestudeerd. We zijn daarbij tot de volgende vaststellingen gekomen.
 Met betrekking tot de procedure over appellants rechten per 1 iuni 2004
 De gehele procedure (bezwaar, beroep en hoger beroep) heeft 7 jaar en bijna 6 maanden geduurd. De overschrijding van de redelijke termijn bedraagt 3 jaar en bijna 6 maanden. In principe is daaraan een vergoeding gerelateerd van (7 x € 500,- =) € 3500,-,
 Zowel in de bestuurlijke fase ais in de rechtelijke fase is sprake van overschrijding van de redelijke termijn.
 In de bestuurlijke fase duurde de behandeling van 12 augustus 2004 tot en met 2 april 2007. Daarin is opgenomen een aandeel van de rechtbank van 4,5 maand. Daarmee is de behandelingsduur voor de rechtbank niet overschreden. Overeenkomstig uw Raads jurisprudentie dient deze rechterlijke periode geheel aan het bestuur te worden toegerekend.
 De bestuurlijke fase heeft aldus een periode van 2 jaar en bijna 8 maanden beslagen, zodat sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn in deze fase van 2 jaar en bijna 2 maanden. Dit brengt met zich dat vanwege overschrijding in de bestuurlijke fase door ons een bedrag van € 2500,- aan vergoeding verschuldigd zou zijn.
 In de rechterlijke fase duurde de behandeling van 9 mei 2007 tot en met 1 februari 2012. Dat is een periode van 4 jaar en bijna 9 maanden, zodat sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn in deze fase van 1 jaar en bijna 3 maanden. De Staat zou ons inziens daarmee een bedrag van € 1500,- aan vergoeding verschuldigd zijn.
 De aldus berekende bedragen voor vergoedingen bij elkaar optellend zou het totaalbedrag aan vergoeding € 4000,- bedragen. Dat is meer dan evenredig aan de maximale duur van de totale overschrijding van 3 jaar en 6 maanden, waarvoor samengeteld een bedrag van € 3500,- zou dienen te worden vergoed. Dit is een gevolg van het feit dat zowel voor de bestuurlijke fase als de rechterlijke fase een vergoeding van € 500,- voor (een deel van) hetzelfde halve jaar, voor resp. 2 maanden en 3 maanden overschrijding, in het totaalbedrag is opgenomen. Ons komt redelijk voor dat de verschuldigdheid van € 500,- over dit halfjaar door de Staat en door ons wordt gedeeld.
 Dat betekent dat van de totaal te betalen vergoeding van € 3500,- een bedrag van € 1250,-door de Staat der Nederlanden en een bedrag van € 2250,- door ons verschuldigd zou zijn.
 Met betrekking tot de procedure over appellants rechten per 7 juni 2006
 Zowel de eerste procedure, met als in geding zijnde datum 1 juni 2004, als de tweede procedure, betreffende 7 juni 2006, had betrekking had op appellants recht op een WAO-uitkering. De tweede procedure lag in het verlengde van de eerste procedure, terwijl de procedures na het indienen van de betreffende beroepen verder gelijktijdig zijn verlopen. Van extra spanning en frustratie was door de tweede procedure kan daarom naar ons oordeel niet gesproken worden. Uw Raad zou, in ieder geval toch voor de rechterlijke fase, kunnen volstaan met de vaststelling dat de redelijke termijn in deze (tweede) procedure overschreden is.
 Mocht uw Raad van oordeel zijn, dat extra spanning en frustratie ais gevolg van specifiek de tweede procedure eveneens aannemelijk is, dan hebben we met betrekking tot de berekening van de vergoeding de navolgende overwegingen.
 De gehele procedure (bezwaar, beroep en hoger beroep) heeft 5 jaar en ruim 8 maanden geduurd. De overschrijding van de redelijke termijn bedraagt 1 jaar en ruim 8 maanden. In principe is daaraan een vergoeding gerelateerd van (4 x € 500,- =) € 2000,-.
 Zowel in de bestuurlijke fase als in de rechtelijke fase is sprake van overschrijding van de redelijke termijn.
 In de bestuurlijke fase duurde de behandeling van 16 mei 2006 tot en met 2 april 2007. Dat is een periode van ruim 10 maanden, zodat sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn in deze fase van ruim 4 maanden.
 Dit brengt ons tot het standpunt dat door ons dan een vergoeding tot een bedrag van € 500,- verschuldigd zou zijn.
 In de rechterlijke fase duurde de behandeling van 9 mei 2007 tot en met 1 februari 2012. Dat is een periode van 4 jaar en bijna 9 maanden, zodat sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn in deze fase van 1 jaar en bijna 3 maanden.
 De Staat der Nederlanden is ons inziens dan € 1500,- aan vergoeding verschuldigd.
 drs. W12.
 medewerker Hoger Beroep
 Mijn advocaat antwoord met onderstaande brief.
 T.a.v. mevrouw B24.
 Via de telefax: ###
 uw ref. CRvB 12 / 388 BESLU R008 94
 Geachte mevrouw B24.,
 In aansluiting op uw brief van 22 februari jl. kan ik u mededelen dat client zich voor wat betreft de opmerkingen van het UWV inzake de procedure over client's rechten per 1 juni 2004 kan verenigen met hetgeen dienaangaande door het UWV wordt opgemerkt.
 Voor wat betreft hetgeen het UWV opmerkt ten aanzien van de procedure over client's rechten per 7 juni 2006 hecht client eraan op te merken dat ook wat betreft die tweede procedure sprake is van extra spanning en frustratie. Het combineren van procedures inzake de rechten van client, die allen niet binnen een redelijke termijn worden afgewikkeld, heeft bij client geleid tot buitengewoon veel spanning, omdat geen enkele zekerheid omtrent diens rechten gedurende een lange reeks van jaren werd gegeven. Het is dan ook geïndiceerd dat client ook dienaangaande voor een vergoeding in aanmerking komt, een en ander zoals berekend door het UWV.
 De brief hierboven stuurde mijn advocaat naar mij, omdat hij dit als fax aan de Centrale Raad van Beroep stuurde. Als hij had gevraagd of ik er mee akkoord zou gaan, dan zou ik de twee woorden "buitengewoon veel" nog weg laten halen. Ik wil namelijk voorkomen dat ik ga overdrijven.
 Hieronder staat de reactie over de schadevergoeding die de staat zou betalen.
 t.a.v. mw. B24.
 van Juridische Zaken
 contactpersoon mw. mr. C11.
 ons kenmerk UIT5146/FBT/TC/ci
 uw kenmerk CRvB 12/380 BESLU R008 94
 onderwerp Uiteenzetting inzake beroep D.
 Onder verwijzing naar uw brief van 8 februari jl. geef ik hieronder, namens de minister van Veiligheid en Justitie, een schriftelijke uiteenzetting in bovengenoemde zaak.
 In de op 1 februari 2012 in het geschil tussen D. (hierna: betrokkene) en de Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv) gewezen uitspraak van de Centrale Raad van Beroep is onder meer bepaald dat het onderzoek wordt heropend ter voorbereiding van een nadere uitspraak over het verzoek van betrokkene om schadevergoeding met betrekking tot de mogelijke overschrijding van de redelijke termijn. Daarbij is de Staat der Nederlanden (Minister van Veiligheid en Justitie) als partij in die procedure aangemerkt.
 De relevante data in de onderhavige zaak zijn de volgende:
 Primair besluit 16 juli 2004
 Bezwaarschrift ontvangen op 12 augustus 2004
 Beslissing op bezwaar 18 februari 2005
 Beroepschrift 2 april 2005
 Uitspraak rechtbank gegrond 17 augustus 2005
 Tweede primair besluit 7 april 2006
 Tweede bezwaarschrift 16 mei 2006
 Tweede beslissing op bezwaar 2 april 2007
 Tweede beroepschrift 9 mei 2007
 Tweede uitspraak rechtbank ongegrond 1 november 2007
 Hoger beroep 3 december 2007
 Uitspraak CRvB ongegrond 1 februari 2012
 Volgens vaste jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep is de redelijke termijn voor een procedure in beginsel niet overschreden als deze in de bezwaarfase, de beroepsfase en de hoger beroepsfase in zijn geheel niet langer dan vier jaar in beslag heeft genomen. De behandeling van het bezwaar mag ten hoogste een half jaar, de behandeling van het beroep ten hoogste anderhalf jaar en de behandeling in hoger beroep ten hoogste twee jaar duren.
 In deze zaak heeft de eerste procedure geduurd van 12 augustus 2004 tot en met 17 augustus 2005. De totale termijn van twee jaar voor de behandeling van het bezwaar en beroep is niet overschreden, zodat er geen ruimte is voor een schadevergoeding.
 In de tweede procedure heeft de behandeling van het bezwaarschrift door het UWV ruim tien maanden geduurd. Gelet op de datum van het beroepschrift van 9 mei 2007 en de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep op 1 februari 2012 heeft de procedure in de rechterlijke fase vier jaar en bijna 9 maanden geduurd. Er is dus sprake van een overschrijding van de redelijke termijn door de rechter van bijna 15 maanden.
 De aard van de zaak is naar het oordeel van de Staat zodanig dat deze niet kan worden aangemerkt als bijzonder zwaarwegend. Om die reden is er geen reden tot verhoging of verlaging van het in de jurisprudentie gehanteerde basisbedrag van €500,- per half jaar van de overschrijding. Bij de bepaling van de hoogte van de schadevergoeding dient daarnaast te worden gekeken of betrokkene zelf ook aan de overschrijding van de redelijke termijn heeft bijgedragen. Er zijn geen aanwijzingen dat de vertraging mede aan betrokkene is te wijten. Dit betekent dat de vertraging aan de rechter is te wijten.
 Genoemde totale termijnoverschrijding van bijna 15 maanden resulteert in een vergoeding aan betrokkene van € 1.500,-. De Staat zal dit bedrag aan betrokkene vergoeden als compensatie voor de overschrijding van de redelijke termijn in deze zaak. De gemachtigde van betrokkene, mr. P12., is hiervan in kennis gesteld. Mogelijk ziet betrokkene in deze brief aanleiding het beroep in te trekken.
 Ik vertrouw er op u hierdoor naar behoren te hebben geïnformeerd.
 drs. K19.,
 directeur Financiën,
 Bedrijfsvoering en Toezicht
 De brief hierboven is geschreven namens de staat. Dus namens de overheid. Het briefpapier is van de Raad voor de rechtspraak in Den Haag.
 Dus ik begrijp daar uit, dat iemand van justitie namens de overheid heeft gekeken of er akkoord wordt gegaan met de schadevergoeding.
 De brief hierboven wordt ook gestuurd aan mijn advocaat, met onderstaande begeleidende brief.
 Mr. P12.
 ons kenmerk UIT5178/FBT/JZ/TC/ci
 onderwerp Beroep D.
 Geachte heer / mevrouw P12.,
 Hierbij zend ik u een kopie van mijn brief aan de Centrale Raad van Beroep. De Raad voor de rechtspraak neemt daarin het standpunt in dat in bovengenoemde zaak sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn door de rechter met bijna 15 maanden. De Raad ziet daarin aanleiding om een vergoeding van € 1.500,- aan uw cliënt toe te kennen.
 Graag verneem ik op welke rekening het bedrag van € 1.500,- kan worden overgemaakt. Ook verzoek ik u mij te doen weten of deze beslissing voor uw cliënt aanleiding is om het resterende beroep bij de Centrale Raad van Beroep in te trekken.
 Mocht u behoefte hebben aan overleg, dan ben ik daarvoor gaarne beschikbaar.
 directeur Financiën, Bedrijfsvoering en Toezicht
 De brief van 24 april 2012 werd ook aan de Centrale Raad van Beroep in Utrecht gestuurd. Zij sturen die weer door naar mijn advocaat en vragen zijn reactie.
 Hieronder staat de brief waarin mijn advocaat om een reactie wordt gevraagd (zonder de bijlage van 24 april 2012).
 De heer P12.
 datum 2 mei 2012
 ons kenmerk CRvB 12/380 BESLU R008 94
 Ik zend u bijgaand een kopie van de brief die door (namens) De Minister van Veiligheid en Justitie aan de Raad is gezonden.
 Mijn advocaat geeft nog geen reactie, maar stuurt eerst de brief hieronder naar justitie in Den Haag die de vergoeding door de staat beoordeelde.
 Centrale Raad voor de Rechtspraak
 T.a.v. drs. K19.
 uw ref. UIT5178/FBT/JZ/TC/Ci CRvB 12/380 BESLU R008 94
 Geachte heer K19.,
 Ik heb inmiddels kennisgenomen van uw schrijven van 24 april jl. aan de Centrale Raad van Beroep. Namens cliënt kan ik u mededelen dat hij het door u ingenomen standpunt niet volgt.
 Voor wat betreft de procedure over de rechten van cliënt per 1 juni 2004 geldt dat de bestuurlijke fase heeft geduurd van 12 augustus 2004 tot en met 2 april 2007. De bestuurlijke fase heeft derhalve twee jaar en acht maanden beslagen, zodat sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn van twee jaar en (bijna) twee maanden. De rechterlijke fase besloeg een periode van 9 mei 2007 tot en met 1 februari 2012, zijnde vier jaar en (bijna) negen maanden. Er is daarmee sprake van een overschrijding van de redelijke termijn van één jaar en (bijna) drie maanden. Dat alles leidt tot een conclusie dat het UWV € 2.250,- verschuldigd is en de Staat der Nederlanden € 1.250,--.
 Voor wat betreft de procedure over de rechten van cliënt per 7 juni 2006 bestaat geen verschil van mening.
 Het vorenstaande leidt ertoe dat cliënt bereid is om het resterende beroep bij de Centrale Raad van Beroep in te trekken onder voorwaarden dat de Staat der Nederlanden € 2.750,- aan cliënt betaalt en daarnaast het UWV de toezegging doet om een bedrag groot € 2.750,-- te betalen.
 Graag verneem ik van u of u bereid bent het standpunt, als geformuleerd in uw brief van 24 april jl. te herzien. Als dat het geval is, dan kan worden overgegaan tot intrekking van het (resterende) beroep. Als dat niet het geval is, dan zal cliënt de Centrale Raad van Beroep verzoeken uitspraak te doen.
 Het UWV reageert ook op de brief uit Den Haag. Hieronder staat eerste de begeleidende brief van de Centrale Raad van Beroep in Utrecht.
 De heer mr. P12.
 ons kenmerk CRvB 12 / 380 + 12 / 388 BESLU R008 94
 Van M. Wiertz
 Ons kenmerk B&B 194.069.08
 Nadere uitlating inzake verzoek om schadevergoeding van D. te ###
 We ontvingen van u een kopie van de schriftelijke uiteenzetting van de minister van Veiligheid en Justitie d.d. 24 april 2012 in bovengenoemde zaak. De inhoud ervan hebben we bestudeerd. Deze geeft ons aanleiding om het navolgende op te merken.
 Met betrekking tot de eerste procedure van 12 augustus 2004 tot en met 17 augustus 2005 bestaat geen gehoudenheid is tot schadevergoeding voor de Staat der Nederlanden. Die periode komt bij een beoordeling van een eventuele schadevergoeding vanwege overschrijding van de redelijke termijn voor rekening komt van het bestuursorgaan, zoals door ons uiteengezet in onze brief aan u d.d. 15 februari 2012, p 1, af 3, regel 6 t/m 8.
 Met betrekking tot de rechterlijke fase heeft van 9 mei 2007 tot 1 februari 2012 in beroep slechts één bestreden besluit (d.d. 2 april 2007) en in hoger beroep één aangevallen uitspraak (d.d. 1 november 2007) aan de rechter ter beoordeling voorgelegen.
 Dit brengt met zich dat onze eerdere uiteenzetting met betrekking tot appellants rechten per 7 juni 2006 bijstelling behoeft. Er is bij nader inzien geen grond om een aparte rechterlijke fase ter beoordeling van dit geschilpunt aan te nemen. De laatste vier regels van onze brief d.d. 15 februari 2012 dienen daarom te vervallen.
 Wij menen dat de beoordeling van het tweede geschilpunt alleen een bestuurlijke fase heeft gekend. Deze heeft gelopen van 16 mei 2006 tot en met 2 april 2007. Als eerder betoogd, menen we dat door samenloop met de bestuurlijke fase in de procedure van 12 augustus 2004 tot en met 2 april 2007 geen sprake is geweest van extra spanning en frustratie bij appellant als gevolg van de procedure van 16 mei tot en met 2 april 2007, Met verwijzing naar uw Raads uitspraak d.d. 10 september 2010, LJN BN6682 menen we dat door de Staat der Nederlanden een vergoeding van € 1250,- en door ons een vergoeding van € 2250,- verschuldigd is, als uiteengezet in onze brief van 15 februari 2012, p 2, al 1.
 Mijn advocaat geeft antwoord aan de Centrale Raad van Beroep in Utrecht met onderstaande brief.
 ###,24 mei 2012
 uw ref. CRvB 12 / 380 + 12 / 388 BESLU R008 94
 In aansluiting op uw brieven van 2 en 8 mei jl. zend ik in de bijlage een kopie van mijn brief van 4 mei jl. aan de Centrale Raad voor de Rechtspraak. Uit die brief vloeit voort dat cliënt het standpunt van de Centrale Raad voor de Rechtspraak niet volgt. Cliënt is van mening dat voor wat betreft de procedure over de rechten van cliënt per 1 juni 2004 het UWV € 2.250,-- verschuldigd is en de Staat der Nederlanden € 1.250,--.
 Voor wat betreft de procedure over de rechten van cliënt per 7 juni 2006 blijft cliënt van mening dat het UWV € 500,-- verschuldigd is en de Staat der Nederlanden € 1.500,--. Alhoewel feitelijk voor wat betreft de rechtelijke fase de procedures over de rechten van cliënt over 1 juni 2004 en 7 juni 2006 zijn gecombineerd, heeft die totale fase wel geduurd van 9 mei 2007 tot 1 februari 2012, zodat in de visie van cliënt een vergoeding dienaangaande van de Staat der Nederlanden van € 1.500,-- op zijn plaats is. Voor wat betreft de bestuurlijke fase van 16 mei 2006 tot en met 2 april 2007 is een vergoeding van € 500,-- op zijn plaats ten laste van het UWV. Dat laatste wordt ook niet door het UWV betwist. Daarbij tekent cliënt aan dat wel degelijk sprake is geweest van extra spanningen en frustratie ten gevolge van de extreem lange duur van de procedures. Deze hebben de zwakke gezondheidssituatie van cliënt nog verder onder druk gezet.
 De Centrale Raad van Beroep vraagt aan mijn advocaat of the rechter een beslissing zou kunnen nemen, zonder dat er een zitting voor gehouden wordt.
 Hieronder heb ik alleen de brief uitgewerkt en niet de bijlagen.
 Hierbij bericht ik u dat het vooronderzoek is afgerond. Volgens de Raad kan op grond van de stukken een beslissing op het hoger beroep worden genomen.
 Ik verzoek u daarom binnen vier weken na de datum van deze brief te berichten of u ermee instemt dat in deze zaak zonder zitting uitspraak wordt gedaan. U kunt daarvoor gebruik maken van bijgevoegd formulier.
 Voor de goede orde wijs ik erop dat alle partijen toestemming dienen te geven voor de afdoening zonder zitting. Gebeurt dit niet dan wordt de zaak ter zitting behandeld.
 Als u meent voor een vergoeding van proceskosten in aanmerking te komen, dient u dit binnen vier weken aan de Raad te berichten. U dient in dat geval bijgaand "formulier proceskosten " ingevuld mee te zenden en tevens een kopie (van uw verzoek en het ingevulde formulier) aan de andere partij toe te zenden.
 Blijkbaar was er een foutje gemaakt, want de bovenstaande brief werd twee keer aan mijn advocaat gestuurd. Aan de handtekening was te zien, dat die net iets anders was.
 Ik had mijn advocaat al een paar weken eerder laten weten dat mijn advocaat van mij niet naar een eventuele zitting hoefde te gaan. Dus mijn advocaat laat weten dat er geen zitting nodig is.
 ###,15 juni 2012
 uw ref. CRvB 12/380 BESLU R008 94 en 12/388 BESLU R008 94
 In aansluiting op uw brieven van 13 juni jl. deel ik u mede dat ook wat client betreft uitspraak zonder zitting kan worden gedaan.
 De Raad voor de rechtspraak laat weten aan de Centrale Raad van Beroep dat ze het goed vinden om het zonder zitting te doen. Hieronder staat eerst de begeleidende brief van de Centrale Raad van Beroep aan mijn advocaat.
 CentraIe Raad van Beroep
 ons kenmerk CRVB 12 / 380 BESLU R008 94
 onderwerp D. te ###/ /
 Hierbij zend ik u een kopie van één of meer aan het dossier toegevoegde stukken.
 Financiën, Bedrijfsvoering en Toezicht
 t.a.v. B24.
 contactpersoon C11.
 ons kenmerk UIT/5440/JZ/TC/jk
 uw kenmerk CRvB12/380 BESLU R00894
 onderwerp Het beroep van D.
 Bij brief van 13 juni 2012 vroeg u de Raad voor de rechtspraak of hij instemt met het achterwege laten van een behandeling ter zitting in bovengenoemde zaak. Ik kan u meedelen dat de Raad voor de rechtspraak hiermee instemt.
 Mw. mr. C11.
 Het UWV laat aan de Centrale Raad van Beroep weten, dat ze ermee instemmen om het zonder zitting te doen.
 Hieronder staat eerst de begeleiden brief van de Centrale Raad van Beroep aan mijn advocaat.
 Hierbij zend ik u een kopie van een of meer aan het dossier toegevoegde stukken.
 Uw kenmerk CRvB 12/388 BESLUI R008 94
 Onderwerp D. te ###
 Hierbij delen we u mede, dat we ermee kunnen instemmen dat uw Raad in deze zaak zonder zitting uitspraak doet.
 Bij herlezing van onze brief d.d. 4 mei 2012 stelden we een drietal storende redactionele fouten in de tekst vast. We bieden u daarvoor onze verontschuldigingen aan.
 De Centrale Raad van Beroep laat weten dat de ze uitspraak doen zonder zitting.
 Hieronder is de brief voor het ene deel (referentie ...380...).
 tav de heer mr. P12
 Partijen hebben toestemming gegeven voor het achterwege blijven van een (nadere) zittmg.
 De Raad heeft het onderzoek daarom gesloten en zal uiterlijk 29 augustus 2012 uitspraak doen
 Met dezelfde brief als hierboven, laat de Centrale Raad van Beroep weten dat ze uitspraak doen zonder zitting.
 Hieronder is de brief voor het andere deel (referentie ...388...).
 ons kenmerk CRvB 12 / 388 BESLU R008 94
 Partijen hebben toestemming gegeven voor het achterwege blijven van een (nadere) zitting.
 datum 29 augustus 2012
 Hierbij doe ik u toekomen een kopie van de uitspraak, waarnaar ik u kortheidshalve verwijs.
 Als de uitspraak verwijst naar een LJN-nummer, dan is de tekst van die uitspraak onder dat nummer gepubliceerd op www.rechtspraak.nl.
 12/380 BESLU, 12/388 BESLU
 D. te ### (verzoeker)
 Verzoeker heeft hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 1 november 2007, 07/1682, in het geding tussen verzoeker en het Uwv.
 Bij uitspraak van 1 februari 2012, LJN BV2540, heeft de Raad beslist op dit hoger beroep. Daarbij heeft de Raad, voor zover hier van belang, bepaald dat het onderzoek onder de in de aanhef van deze uitspraak genoemde nummers wordt heropend ter voorbereiding van een nadere uitspraak over het verzoek van verzoeker om schadevergoeding met betrekking tot de mogelijke overschrijding van de redelijke termijn, bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), en heeft de Raad de Staat aangemerkt als partij in die procedure.
 Het Uwv heeft bij brief van 15 februari 2012 een schriftelijke uiteenzetting gegeven. Namens verzoeker heeft mr. P12., advocaat, op 19 maart 2012 zijn standpunt uiteengezet. Namens de Staat heeft drs. K19. bij brief van 24 april 2012 een schriftelijke uiteenzetting gegeven. In reactie op de uiteenzetting van de Staat heeft het Uwv bij brief van 4 mei 2012 een nader standpunt ingenomen en mr. P12. bij brief van 24 mei 2012 een reactie gegeven.
 Met toestemming van partijen heeft de Raad bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft, waarna hij het onderzoek heeft gesloten. Ter afdoening heeft de Raad de zaak verwezen naar de enkelvoudige kamer.
 1. De uitspraak van de Raad van 1 februari 2012 betrof twee procedures tussen verzoeker en het Uwv. De eerste procedure had betrekking op verzoekers aanspraak op een uitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) per 1 juni 2004 naar de klasse 55 tot 65%. De tweede procedure had betrekking op zijn aanspraak op een WAO-uitkering per 7 juni 2006 naar de klasse 15 tot 25%.
 2.1. Namens de Staat is uiteengezet dat de eerste procedure heeft geduurd van de ontvangst van het bezwaarschrift op 12 augustus 2004 tot en met de uitspraak van de rechtbank op
 17 augustus 2005, zodat de totale termijn van twee jaar voor de behandeling van het bezwaar en het beroep bij de rechtbank niet is overschreden. Er is in de eerste procedure dan ook geen ruimte voor een schadevergoeding. De tweede procedure vangt aan op 16 mei 2006 met de ontvangst van het bezwaarschrift en eindigt op 1 februari 2012 met de uitspraak van de Raad. De rechterlijke fase heeft in deze procedure vier jaar en bijna negen maanden geduurd, zodat sprake is van overschrijding van de redelijke termijn door de rechter van bijna vijftien maanden. Dit resulteert volgens de Staat in een schadevergoeding van € 1.500,- ten laste van de Staat.
 2.2. Het Uwv heeft betoogd dat de bestuurlijke fase van de eerste procedure vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift op 12 augustus 2004 tot en met het besluit van 2 april 2007, dat genomen is ter uitvoering van de uitspraak van de rechtbank van 17 augustus 2005, in totaal twee jaar en bijna acht maanden heeft geduurd, welke periode geheel aan het bestuur moet worden toegerekend. Er is sprake van een overschrijding van de redelijke termijn in de bestuurlijke fase van twee jaar en bijna twee maanden. Met betrekking tot de rechterlijke fase neemt het Uwv het nadere standpunt in dat in beide procedures slechts één besluit op bezwaar (van 2 april 2007) en één aangevallen uitspraak (van 1 november 2007) aan de rechter ter beoordeling heeft voorgelegen. Er is geen grond om een aparte rechterlijke fase ter beoordeling van de aanspraken per 7 juni 2006 aan te nemen. De redelijke termijn is aangevangen op 9 mei 2007 met de ontvangst van het beroepschrift tegen het besluit van 2 april 2007 en is geëindigd op 1 februari 2012 met de uitspraak van de Raad, in totaal vier jaar en bijna negen maanden. Volgens het Uwv is er sprake van een overschrijding van de redelijke termijn in de rechterlijke fase van een jaar en bijna drie maanden. Met verwijzing naar de uitspraak van de Raad van 10 september 2010, LJN BN6682, concludeert het Uwv dat door de Staat een vergoeding van € 1.250,- en door het Uwv een vergoeding van € 2.250,-verschuldigd is.
 2.3. Door verzoeker is geconcludeerd dat zowel in de eerste procedure als in de tweede procedure sprake is van overschrijding van de redelijke termijn in de bestuurlijke en de rechterlijke fase. In de eerste procedure leidt dit tot een schadevergoeding van € 2.250,- ten laste van het Uwv en van € 1.250,- ten laste van de Staat en in de tweede procedure tot een schadevergoeding van € 500,- ten laste van het Uwv en € 1.500,- ten laste van de Staat.
 3.1. In zijn uitspraak van 1 februari 2012 heeft de Raad vastgesteld dat de eerste procedure, die betrekking had op verzoekers aanspraak op een WAO-uitkering per 1 juni 2004, zeven jaar en ruim vijf maanden heeft geduurd en de tweede procedure, die betrekking had op verzoekers aanspraak op een WAO-uitkering per 7 juni 2006, vijf jaar en ruim acht maanden heeft geduurd. De Raad kan de Staat niet volgen in het standpunt dat de eerste procedure reeds is geëindigd met de uitspraak van de rechtbank van 17 augustus 2005, nu immers eerst met de uitspraak van de Raad van 1 februari 2012 het geschil over verzoekers aanspraak op een WAO-uitkering per 1 juni 2004 definitief is beslecht. De Raad volgt evenmin het nadere standpunt van het Uwv dat er geen grond is om een aparte rechterlijke fase ter beoordeling van de aanspraken per 7 juni 2006 aan te nemen. De omstandigheid dat op 2 april 2007 in één besluit is beslist op het bezwaar tegen het besluit van 16 juli 2004 en het bezwaar tegen het besluit van 7 april 2006 en vervolgens zowel in beroep als in hoger beroep beide procedures gecombineerd zijn gevoerd, maakt niet dat er geen sprake is van twee afzonderlijke procedures.
 3.2. De vraag of de redelijke termijn, bedoeld in artikel 6, eerste lid,van het EVRM, is overschreden moet worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval. De Raad heeft noch in de zaken zelf, die niet als complex zijn aan te merken, noch in de opstelling van verzoeker aanknopingspunten gevonden voor het oordeel dat in dit geval de totale lengte van de procedures meer dan vier jaar zou mogen bedragen.
 3.3. Voor de procedure inzake de herziening van de WAO-uitkering per 1 juni 2004 betekent dit het volgende. Vanaf de ontvangst door het Uwv van het eerste bezwaarschrift van verzoeker op 12 augustus 2004 tot de uitspraak van de Raad van 1 februari 2012 zijn zeven jaar en ruim vijf maanden verstreken. De eerste behandeling door de rechtbank vanaf de ontvangst van het eerste beroepschrift op 29 maart 2005 tot de uitspraak op 17 augustus 2005 heeft ruim vier maanden geduurd, zodat in deze fase de behandelingsduur van anderhalf jaar niet is overschreden. Gelet hierop, en onder verwijzing naar de uitspraak van de Raad van 15 april 2009, LJN BI2044, dient de gehele periode vanaf de ontvangst van het eerste bezwaarschrift op 12 augustus 2004 tot en met het besluit op bezwaar van 2 april 2007 te worden toegerekend aan het Uwv. Er is sprake van overschrijding van de redelijke termijn in de bestuurlijke fase van twee jaar en bijna twee maanden. De redelijke termijn in de rechterlijke fase is aangevangen met de hernieuwde behandeling door de rechtbank met de ontvangst van het beroepschrift op 9 mei 2007 en is geëindigd met de uitspraak van de Raad op 1 februari 2012, in totaal vier jaar en bijna negen maanden, zodat sprake is van overschrijding van de redelijke termijn in de rechterlijke fase van eenjaar en bijna drie maanden. Het voorgaande leidt tot een schadevergoeding van zeven maal € 500,-, dit is € 3.500,-. Onder verwijzing naar de uitspraak van de Raad van 10 september 2010, LJN BN6682, komt van dit bedrag € 2.250,- ten laste van het Uwv en € 1.250,- ten laste van de Staat.
 3.4. Voor de procedure inzake de herziening van de WAO-uitkering per 7 juni 2006 betekent dit het volgende. Vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift door het Uwv op 16 mei 2006 tot de uitspraak van de Raad van 1 februari 2012 zijn vijf jaar en ruim acht maanden verstreken. Het besluit op bezwaar is op 2 april 2007 genomen. De rechtbank heeft het beroepschrift op 9 mei 2007 ontvangen en heeft op 1 november 2007 uitspraak gedaan. De Raad heeft op 3 december 2007 het hoger beroepschrift ontvangen en heeft op 1 februari 2012 uitspraak gedaan. Hieruit volgt dat de redelijke termijn zowel in de bestuurlijke als in de rechterlijke fase is geschonden. Onder verwijzing naar overweging 6.7 in de uitspraak van de Raad van 30 juni 2009, LJN BJ2125, kan in de tweede procedure worden volstaan met de vaststelling dat de redelijke termijn is geschonden. De Raad neemt daarbij in aanmerking dat ook in het voorliggende geval zowel de eerste als de tweede procedure betrekking had op verzoekers recht op een WAO-uitkering, zodat deze procedures in hoofdzaak betrekking hadden op hetzelfde onderwerp. Van extra spanning en frustratie was door de tweede procedure derhalve geen sprake.
 3.5. Uit hetgeen is overwogen onder 3.1 tot en met 3.4 volgt dat het Uwv dient te worden veroordeeld tot vergoeding van € 2.250,- en de Staat tot vergoeding van € 1.250,-.
 4. Er is aanleiding om het Uwv en de Staat te veroordelen in de proceskosten van verzoeker in deze schadeprocedure. Deze kosten worden begroot op € 437,- voor verleende rechtsbijstand, door het Uwv en de Staat elk voor de helft te betalen.
 - veroordeelt de Staat tot betaling aan verzoeker van een schadevergoeding van € 1.250,-;
 - veroordeelt het Uwv tot betaling aan verzoeker van een schadevergoeding van € 2.250,-;
 - veroordeelt de Staat in de proceskosten van verzoeker tot een bedrag van € 218,50;
 - veroordeelt het Uwv in de proceskosten van verzoeker tot een bedrag van € 218,50.
 Deze uitspraak is gedaan door G10., in tegenwoordigheid van K20. als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 augustus 2012.
 (getekend) G10.
 (getekend) K20.
 Voor eensluidend afschrift verzonden op: 29 AUG. 2012
 voor de Griffier van de Centrale Raad van Beroep
 Mijn advocaat laat aan de Raad voor de Rechtspraak weten hoe de schadevergoeding overgemaakt moet worden:
 ###, 31 augustus 2012
 U zult inmiddels wel kennis hebben genomen van de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 29 augustus jl. inzake het geschil tussen client, D. enerzijds en de Staat en het UWV anderzijds. Bij die uitspraak is de Staat veroordeeld tot betaling van een totaal bedrag van € 1.468,50 aan client.
 Gaarne moge ik u verzoeken het daarheen te leiden dat dit bedrag binnen tien dagen na heden is overgeboekt op mijn derdengeldrekeningnummer ### t.n.v. ### o.v.v. mijn referentie.
 Mijn advocaat laat ook aan het UWV weten hoe de schadevergoeding overgemaakt moet worden:
 T.a.v. de heer drs. W12.
 U zult inmiddels ook wel kennis hebben genomen van de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep Van 29 augustus jl. in de kwestie tussen D. enerzijds en de Staat der Nederlanden en het WWV anderzijds. Bij die uitspraak is het UWV veroordeeld tot betaling aan client van een totaal bedrag van € 2.468,50.
 Met onderstaande brief laat het UWV aan mijn advocaat weten dat de schadevergoeding overgemaakt wordt.
 t.a.v. de heer mr. P12.
 Datum 3 september 2012
 Onderwerp uitspraak CRvB op verzoek van D.
 De uitspraak van de Centrale Raad van Beroep d.d. 29 augustus 2012 hebben we in goede orde ontvangen. Van de inhoud ervan hebben we kennis genomen.
 Ter uitvoering van de uitspraak zullen we een bedrag van in totaal € 2468,50 (€ 2250,- aan schadevergoeding + € 218,50 aan proceskosten) betaalbaar stellen naar uw bankrekening ### ten name van ###.
 Gaarne nemen we aan u hiermee te informeren.
 Hieronder staat een brief met berekening van de Raad voor Rechtsbijstand.
 t.a.v. mr. P12.
 Ons kenmerk: 3FA6498
 Verzend datum: 5 oktober 2012
 Geachte heer mr. P12,
 De Raad voor Rechtsbijstand heeft een beslissing genomen op uw aanvraag vergoeding in de zaak met de hieronder vermelde gegevens.
 Rbvnummer A10830
 Rechtsbijstand aan D.
 Ter zake van D020 arbeidsongeschiktheid
 Eigen bijdrage € 92,00
 Datum afgifte toevoeging 17-01-2008
 Datum behandeling 29-08-2012
 Nummer van de zaak 07-6671 12/380
 De raad heeft een vergoeding toegekend van € 908,90. De wijze van berekening van de vergoeding staat hierna vermeld.
 Datum vaststelling: 03-10-2012
 Tegen deze beslissing kan belanghebbende binnen 6 weken na dagtekening bezwaar indienen bij de Commissie voor Bezwaar van de Raad voor Rechtsbijstand.
 Vaststelling punten
 Basis ex art. 5.1 punten rechtsterrein 8,00
 Toeslagen niet van toepassing
 8,00 x basisbedrag van 103,19 € 825,52
 Reistijdvergoeding 2,50 punten x 103,19 € 257,98
 Reiskostenvergoeding 339 km à € 0,09 € 30,51
 Vaste kostenvergoeding € 17,00
 BTW 19% € 214,89
 Totaal vergoeding €1345,90
 Af: eigen bijdrage € 92,00 -
 Af: vergoeding kosten rechtsbijstand € 345,00 -
 Uit te betalen € 908,90
 Mijn advocaat laat de Raad voor de Rechtspraak weten dat de vergoeding nog niet is ontvangen.
 Raad voor de Rechtspraak t.a.v. de heer drs. K19.
 ###, 9 oktober 2012
 In aansluiting op mijn brief aan u van 31 augustus jl. heb ik nog geen betaling tegemoet kunnen zien van een bedrag groot € 1.468,50.
 Bij gebreke van betaling van dit bedrag binnen tien dagen na heden op mijn derdengeldrekeningnummer 10.53.71.408 t.n.v. ### Advocaten te ### zal ik moeten overgaan tot betekening van de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep. De daaraan verbonden kosten, evenals de overige kosten verbonden aan incasso van de vordering, zullen dan integraal aan u in rekening moeten worden gebracht. Ik neem echter aan dat het niet zover zal hoeven te komen.
 De schadevergoeding die ik uiteindelijk kreeg was: € 2468,50 - € 345,00 + € 1468,50 = 3592,00
 Ik gaf het uit aan:
 € 200. Vervanging van huishoudelijke apparaten die ik al eens gerepareerd had, zoals een stofzuiger van 24 jaar oud verving ik door een nieuwe Miele stofzuiger, een nieuwe magnetron, en ik verving een oud klokje door een nieuwe zendergestuurde klokje/wekker.
 € 350. Supermarkt- en apotheekartikelen, zoals een voorraad shampoo en zeep.
 € 400. Kleding met lengtemaat. Pyama's, trui, sweater, warmtereflecterend jack.
 € 200. Computerspullen. Een mini-tablet, meer geheugen voor mijn computer, en een scanner voor oude foto's en negatieven, een speciale muis voor in bed.
 € 150. Fototoestel. Ik had mijn fototoestel aan iemand gegeven als verjaardagskado, en nu kocht ik een fototoestel dat twee keer zo duur was als wat ik van plan was om te kopen.
 € 400. 3D tekeningen voor mijn website laten maken.
 € 100. Voor iemand die bezig was met een juridische europese zaak.
 € 600. Microkredieten in Zambia. Via het zendingsproject van de lokale kerk.
 € 1600. Iemand zou over drie weken uit huis gezet worden. Ik heb de huurachterstand betaald.
 Dus de schadevergoeding was zo'n 3600, en ik gaf zo'n € 4000 uit.


text:
Betreft: Gerookte zalm met harde noten
 Nog steeds geen verklaring voor de merkwaardige benoeming van raadsheren
 Eerste brandbrief aan de presidenten van rechtbanken over de
 benoeming van rechters en integriteit van de Rechterlijke Macht
 Huizen, 10 februari 2001
 Per fax op 026-3593333
 Terugkomend op mijn brief van 26 september 2000, fax: 070-3617484, moet ik helaas vaststellen dat u nog niet hebt gereageerd op een zo fundamenteel onderwerp als de benoeming van een Raadsheer aan uw hof. Dat klemt des te meer omdat op de website van de St. Sociale Databank Nederland een update is gepubliceerd over de antecedenten van de aan uw hof benoemde Mr. M.C.M. de Kroon.
 Zoals ik in mijn brief stelde is het van ultiem belang dat de burger vertrouwen moet kunnen hebben in de Rechterlijke Macht en de integriteit daarvan, omdat het rechtmatig functioneren van de hele maatschappij daarvan afhangt. Het is dan ook niet alleen spijtig dat u niet gereageerd hebt na een zo lange tijd, maar u laadt daarbij de schijn op u dat u geen kritische vragen wenst rond een discutabele aanstelling bij uw hof en probeert onzuiverheden te verdoezelen door niet te reageren op mijn brief. Juist de benoeming van het trio Kroon / Kooijmans / Valk demonstreert eens te meer hoe cruciaal opening van zaken is voor de burger, met name t.a.v. de benoeming of promotie van rechters. De feiten in casu laten zien dat benoemingen niet kunnen worden overgelaten aan de rechterlijke macht zelf.
 Ik herhaal mijn verzoek om volledige opening van zaken over de benoeming of promotie van enige rechter in Nederland, dan wel dat ik vrije toegang krijg tot de gegevens en overwegingen die geleid hebben tot enige benoeming.
 In afwachting van uw snelle reactie,
 R.M. Brockhus, (webmaster SDN)
 Wetkade 227
 035-52-68153
 Update d.d. 7 februari 2001 van gegevens voor
 het antecedentenregister van de Jurikaste.
 Zie Internet http://www.sdnl.nl/burhoven.htm
 KROON, Mw. M.C.M. de, (Mathilde Cornelia Maria; roepnaam Tilleke)
 geboren 25 sep 1943 te Oisterwijk
 Werkzaam bij fiscaal bureau Zeven en Timmers te Heerlen 1978 - 1982
 De Boer & van Keulen Amsterdam ; Accountants/fiscaal adviesbureau 1982 - 1984
 Gerechtsauditeur fiscale zaken Hoge Raad der Nederlanden 11 jul 1984 - 1991
 Ontslag voorjaar 1991 na crimineel intern gekonkel met de Inspecteur der Belastingen in het najaar 1990. Vanuit haar functie van gerechtsauditeur fiscale zaken bij de Hoge Raad kreeg zij zonder slag of stoot, naar het latere verhaal gaat met één telefoontje, van de Inspecteur der Belastingen fiscale gegevens van haar ex-man: gegevens die zij aansluitend onmiddellijk en met veel bombarie, maar uiteindelijk zonder enig resultaat, overgelegd heeft in de boedelscheidingsprocedure waarin zij uiterst peremptoir stond.
 Tussen een rechterlijk ambtenaar van de Hoge Raad en een fiscaal ambtenaar van de Fiscus is het voor privé-doeleinden toespelen van gegevens over een derde kennelijk de eenvoudigste zaak van de wereld. Simpelweg zo gepiept; één telefoontje. Wordt toch wel gedekt door de Minister van Financiën, de Raadsheren van het Hof, de President van de Hoge Raad en niet te vergeten de Procureur-Generaal bij de Hoge Raad, per slot van rekening de hoogste van het parket in Nederland.
 In deze kwestie komt de Nationale Ombudsman Mr. Oosting in 1991 na uitgebreid en grondig onderzoek tot het oordeel van onbehoorlijk optreden aan de zijde van de Minister van Financiën, destijds Dhr. Wim Kok, als eindverantwoordelijke voor de Fiscus. Toch werd M.C.M. de Kroon in het voorjaar 1991 beleidsmedewerkster bij het Ministerie van Financiën; onder diezelfde Wim Kok, thans Minister-President.
 De criminele samenspanning met de inspecteur van de belasting werd in een procedure ex art. 12 Strafvordering gedekt door het Hof op verzoek van de Procureur-Generaal van het Hof Den Haag (Advocaat-Generaal) Mr. P.J. Wurzer. (zie WURZER, P.J.), omdat zij door deze affaire haar functie bij de Hoge Raad achter zich had moeten laten. Bij het Ministerie van Financiën werd zij langdurig geschorst, lopende een FIOD-onderzoek naar haar handel en wandel. De Minister van Financiën Dhr. Zalm weigert in 2000, en tot op de dag van vandaag, de inhoud van het betreffende FIOD-rapport te openbaren; wegens gestelde zogeheten eerbiediging van de private levenssfeer van De Kroon.
 Kennelijk moet voor de zoveelste keer de mantel der liefde alle zaken toedekken. Ontslag door de Minister van Financiën Dhr. G. Zalm, voor zover bekend, in oktober 1998. Echter: deze minister van Financiën weigert ook daarover iedere opening van zaken. Dat geeft te denken. Zie:
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-zalm1.htm
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-zalm2.htm
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-zalm3.htm, enz.
 Benoeming voor het leven per Koninklijk Besluit 7 juni 1999
 Griffier van de Raad van Beroep van de Federatie van Belastingadviseurs INFO Was getrouwd op huwelijkse voorwaarden met totale uitsluiting van iedere gemeenschap van goederen. Zij brak het huwelijk af in mei 1986. In het najaar 1985 was zij ook al weggerend vanwege het laatste tentamen van haar postdoctorale opleiding fiscaal recht. Eind mei 1986 richtte zij een handgeschreven ongedateerde brief aan de Swiss Bank Corporation en gaf, als ware zij en niet haar man de rekeninghouder, opdracht rekeningen te openen op haar meisjesnaam en geld en aandelen over te maken. Zie:
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-sws1.htm
 De bepaald niet onverdienstelijke namaakhandtekening werd door de bank niet herkend als vervalsing; de overval werd niet doorzien. De bank ging de opdrachten uitvoeren. Op vrijdag 13 juni 1986 vernam zij telefonisch van de SBC dat de transacties zouden zijn/worden afgerond. Aansluitend, op zaterdag 14 juni 1986, schreef zij haar man een brief waarin zij een echtscheiding aankondigde met als reden dat zij "vleugellam geworden was", zonder ook maar met één woord te reppen van haar criminele Zwitserse escapade.
 Zo heeft zij bewezen geen enkel probleem te hebben met in koelen bloede geplande en uitgevoerde verduistering en bankoverval. Zij deinst er echt niet voor terug ijskoud in bancair verkeer op te treden in valse hoedanigheid om de hand uit te steken (voor ca. fl 150.000 in 1986) naar andermans gelden op een bankrekening in Zwitserland, inbegrepen namaak van diens handtekening. Dit is valsheid in geschrift van het zuiverste water. De wetgever stelt op dergelijk handelen vrijheidsstraffen van jaren. Zie:
 http://www.sdnl.nl/burhoven.htm
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-sws2.htm
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-sws3.htm
 Het Openbaar Ministerie weigerde strafvervolging in te stellen naar deze bankoverval/ verduistering; de Officier van Justitie seponeerde. In een aansluitend gevoerde klachtprocedure ex art. 12 Strafvordering werd deze kwestie afgedekt onder / door Mw. Mr. W. Sorgdrager, eerst als Procureur-Generaal van het Hof Den Haag, aansluitend als Minister van Justitie en door de PG van het Hof (weer dezelfde Advocaat-Generaal WURZER, P.J.). Bij die procedure is gehandeld apert in strijd met de wettelijk verplicht voorgeschreven procedure (artikel 12 d Strafvordering) en cruciaal bewijsmateriaal werd door de PG Wurzer achtergehouden. Dit heeft geleid tot herhaalde vragen in de Tweede Kamer gericht aan de Minister van Justitie Mw. Sorgdrager, maar de zaak werd daarmee niet opengebroken.
 Aansluitend heeft ook de Nationale Ombudsman deze affaire afgedekt (Zie WOEI-A-TSOI, D.N.G.). N.B.: Mw. Mr. M.C.M. de Kroon wordt sinds 1986 door de rechterlijke macht tot aan de Raadsheren van de Hoge Raad, haar eerdere werkgever, stelselmatig bevoordeeld in een boedelscheiding, waarin zij nog nooit IETS bewezen heeft en die in 2000 in strijd met de Rechten van de Mens na 14 jaar nog niet is afgehandeld. Er is geen eenduidige einduitspraak en per saldo komt het neer op 14 jaar rechtsweigering tot op het allerhoogste rechtsniveau.
 Zo wordt Mw.Mr. M.C.M. de Kroon onvoorwaardelijk gedekt ook wat betreft haar criminele optreden, zelfs door de ene President van de Hoge Raad na de andere {waaronder Mr. S.K. Martens, voormalig Raadsheer namens Nederland in het EHRM Europees Hof van de Rechten van de Mens (Zie MARTENS, S.K.)}, de Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden Mr. Ten Kate en een serie Raadsheren. Raadsheren van de Hoge Raad die haar kennen weigeren keer op keer zich te verschonen zoals zij dat behoren te doen (Mrs. W. Snijders, W.H. Heemskerk, R. Herrmann, C.H.M. Jansen en O. de Savornin Lohman, Roelvink, Neleman).
 De PG bij de Hoge Raad heeft de facto sabotage van het klachtrecht tegen advocaten door de Voorzitter van de Raad van Discipline Mr. Robbers, Coördinerend Vice-President van Mr. Van Delden gedekt. Een aantal klachten ingediend in september 1989, zijn nu nog niet afgehandeld. Het wettelijk klachtrecht tegen advocaten is aldus buiten werking gesteld en Dekens zijn zo boven de wet verheven.
 Klachten over rechters ex art 14a Wet R.O. voorgelegd aan de PG bij de Hoge Raad zijn allemaal, sinds 1986, stelselmatig afgewimpeld met machtstrucjes, drogredenaties en onwaarheden. Zo is ook het wettelijke klachtrecht tegen rechters buiten werking gesteld. Wraking van 4 Raadsheren ( Roelvink , Heemskerk , Herrmann en Neleman) in oktober 1998 is door de Hoge Raad met een buitenwettelijk en onrechtmatig obstakel verijdeld, te weten de vondst dat men alleen zou kunnen wraken via een advocaat. Dit heeft navolging gevonden op het niveau van het Hof Arnhem (Mr. vd Weij) en de rechtbank Den Haag (Mr. Van Delden). Het fundamentele wettelijke recht van eenieder om zelfstandig de rechter te kunnen wraken wordt daarmee buiten werking gesteld. Zo wordt de burger geknecht door het rechtsbestel. Zie
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-hr05.htm
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-hr09.htm
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-hr18.htm
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-hr20.htm
 Zelfs het EHRM, het Europese Hof voor de Rechten van de Mens, te Straatsburg wendt stelselmatig het hoofd af en dekt zo deze zaak af. Zie http: //www.sdnl.nl/evrm-7.htm
 Protectie van acteurs op het hoogste niveau van het nationale rechtsbestel heeft in Straatsburg kennelijk het primaat, boven de meest fundamentele rechten van een enkel individu. Mw. Mr. M.C.M. de Kroon heeft belasting ontdoken (IB en VB) in verband met buitenlandse tegoeden op haar naam en werd daarop aangesproken door de Fiscus (navordering met boete), maar is nu belastingrechter in het Gerechtshof te Arnhem. De President van het Hof te Arnhem (Zie Mr. WEIJ, L.R. van der) is op de hoogte, maar grijpt voorzover bekend niet in. Het voorstel voor haar benoeming (tezamen met Mrs. Kooijmans en Valk; zie ook http://www.sdnl.nl/rechters.htm en http://www.sdnl.nl/van-goor.htm ) moet van hem, en van het parket c.q. de Procureur-Generaal van dat Hof zijn uitgegaan.
 De President van de rechtbank te Den Haag heeft bij herhaling, met dekking van de PG bij de Hoge Raad, eigen positie benut om afhandeling van wraking van een Vice-President (nog immer) te blokkeren, ten onrechte en onrechtmatig. Die gewraakte VP gaf Mw. Mr. M.C.M. de Kroon in kort geding (waarbij het normale bewijsrecht niet geldt) ondanks 12 jaar procederen zomaar het voorrecht een "voorschot" van fl 200.000 te mogen innen van haar ex. Bij arrest van het Hof d.d. 30 september 1999 werd die uitspraak van die VP vernietigd en werd vastgesteld dat de wraking conform de wet afgehandeld had moeten worden. En toch strijkt zij, tot op de dag van vandaag, zonder deugdelijke titel 2/3 van het inkomen van haar ex-man op.
 Mw. Mr. M.C.M. de Kroon is persoonlijk bekende van Mr. Van Delden, President van de rechtbank te Den Haag (Zie Mr. Van DELDEN, A.H. en http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-jus5.htm), ook via haar beste en oudste studievriendin (Zie: BRUIN, Mw. Mr. L. de), de Substituut-Nationale Ombudsman van 1993 tot mei 2000. Zie ook http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-omb3.htm De Minister van Justitie (KORTHALS, A.H.) weigert (februari 1999) deze zaak te onderzoeken c.q. te doen onderzoeken door het Openbaar Ministerie ondanks schriftelijk verzoek daartoe. En legt de Rechten van de Mens naast zich neer. Zie:
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-jus5.htm
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-sam1.htm
 http://www.mstsnl.net/burhoven/bur-coh1.htm
 De Heer Wim Kok, niet meer als Minister van Financiën, maar nu als Minister-President heeft een schriftelijk verzoek in 1998 om deze zaak te laten onderzoeken door competente neutrale derden naast zich neergelegd. Desondanks is Mw. Mr. M.C.M. de Kroon onder de verantwoordelijkheid van diezelfde Minister van Justitie en diezelfde Minister-President aan Hare Majesteit voorgedragen voor benoeming per Koninklijk Besluit tot Raadsheer in het Hof te Arnhem. Het is eenvoudig ondenkbaar dat Hare Majesteit daarbij adequaat zou zijn geïnformeerd over de ware achtergronden.
 Deze De Kroon doet nu uitspraken als belastingrechter van het Gerechtshof. Zie ook de Staatscourant voor annotaties bij arresten. De president van het Hof te Arnhem weigert openheid te geven over door haar gedane uitspraken. Zie ook
 http://www.sdnl.nl/v-goor1.htm en
 http://www.sdnl.nl/van-goor.htm
 Als je als juriste eenmaal gerechtsauditeur bij de Hoge Raad bent, kun je dan met echt alles wegkomen? Wat moet je dan toch tot je beschikking hebben om de topacteurs in het rechtsbestel zó ver te kunnen krijgen ? Klaarblijkelijk loont misdaad wel. Als je in die situatie een delict pleegt en er mee wegkomt, bewijs je daarmee dan niet juist je toegangsrecht tot de club? Wie wil Nederland nog een democratische rechtsstaat kunnen noemen ?
 C.c. bur-ex1.htm aan de 25 overige presidenten van gerechtshoven en rechtbanken
 Naam . . . . . . . . . . . . . . . Functie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Faxnummer .
 Mr. W.E. Haak President van de Hoge Raad der Nederlanden 070-3617484
 Mr. H.D. Tjeenk Willink Vice-voorzitter van de Raad van State 070-3651380
 Mr. N.A.M. Schipper President Gerechtshof Amsterdam 020-5413410
 Mr. L.R. van der Weij President Gerechtshof Arnhem 026-3593333
 Mr. G.Chr. Kok President Gerechtshof Den Haag 070-3813157
 Mr. A.J.W.M. Jurgens President Gerechtshof Den Bosch 073-6204183
 Mw. Mr. C.M.T. Eradus President Gerechtshof Leeuwarden 058-2341834
 Mr. J.C. van Dijk President Rechtbank Alkmaar 072-5274843
 Mr. H. Drewes President Rechtbank Almelo 0546-810188
 Mr. R.C. Gisolf President Rechtbank Amsterdam 020-5413090
 Mr. D.J. van Dijk President Rechtbank Arnhem 026-3593333
 Mr. J.S. van der Kolk President Rechtbank Assen 059-2339417
 Mr. P.R.C.M. Paalvast President Rechtbank Breda 076-5311199
 Mr. J. van Veen President Rechtbank Dordrecht 078-6391522
 Mr. A.H. van Delden President Rechtbank Den Haag 070-3813091
 Mw. Mr. C.L. Keijzer President Rechtbank Groningen 050-3166659
 Mr. F.C. Bakker President Rechtbank Haarlem 023-5126364
 Mr. H.F.M. Hofhuis President Rechtbank Den Bosch 073-6202383
 Mr. G. Vrieze President Rechtbank Leeuwarden 058-2341425
 Mr. P.P. Lampe President Rechtbank Maastricht 043-3435380
 Mr. G.A.M. Stevens President Rechtbank Roermond 0475-352242
 Mr. J. Mendlik President Rechtbank Rotterdam 010-2972546
 Mr. H.M. Brouwer President Rechtbank Utrecht 030-2233048
 Mr. P.A. Offers President Rechtbank Zutphen 0575-543300
 Mr. E.A. Maan President Rechtbank Zwolle 038-4289980
 Ing. A.M.L. van Rooij 't Achterom 9a, 5491 XD Sint-Oedenrode 0413-490385
 Drs. N.C. Burhoven Jaspers Van Polanenpark 58, 2241 RS Wassenaar 070-5118922
 Homepage van drs. Burhoven Jaspers
 Gerookte zalm met harde noten en magistrale parachutisten
 Site adres: http://www.sdnl.nl/vd-weij.htm