text:
Faillissement Vulcanus
 Aanspraak op geboorteverlof verruimd
 Concerngaranties ingeval van faillissement huurder
 Opvallend vonnis inzake slapend dienstverband
 Ziek, verzekerd en toch geen uitkering? Dat kan!
 baxat8
 AOW/pensioen
 opzeggingarbeidsovereenkomst
 20.05.2019 | Maarten Korthuis - 0 reactie(s)
 Per 1 januari 2019 is de aanspraak op onder meer geboorteverlof verruimd. Dit is een gevolg van de inwerkingtreding van de Wet Invoering Extra Geboorteverlof, kortweg “de WIEG”. In deze blog wordt toegelicht wat op hoofdlijnen de verruiming inhoudt. In een volgende blog zal worden ingegaan op het aanvullend geboorteverlof waarop vanaf 1 juli 2020 aanspraak gemaakt kan worden, na opname van het geboorteverlof. Voor wie geldt het geboorteverlof? Het geboorteverlof geldt voor een werknemer (niet een zelfstandige), wiens relatie tot de moeder is: de echtgenoot of de geregistreerde partner of degene met wie de moeder ongehuwd samenwoont of degene die het kind erkent. Wat is geboorteverlof? Geboorteverlof is de aanspraak van de partner van de moeder op verlof voor één maal de arbeidsduur per week. De aanspraak op geboorteverlof start de eerste dag na de bevalling. Tijdens de opname van geboorteverlof is de werkgever verplicht het loon van de werknemer door te betalen. Als een meerling geboren wordt, blijft de aanspraak op geboorteverlof één maal de arbeidsduur per week en wordt dit niet één maal de arbeidsduur per week per geboren kind. In de toelichting op de WIEG is vermeld, dat op de dag(en) van de bevalling aanspraak bestaat op calamiteitenverlof met behoud van loondoorbetaling. Het recht op geboorteverlof geldt dus naast het recht op calamiteitenverlof op de dag(en) van de bevalling. Gebruik maken van geboorteverlof Een werknemer is vrij in de manier waarop hij zijn aanspraak op geboorteverlof in de vier weken na de dag van de geboorte opneemt. Het gaat om een onvoorwaardelijk recht. Een werkgever kan de invulling van de opname van het geboorteverlof niet eenzijdig wijzigen. In de oude situatie gold dat ook voor het kraamverlof van twee dagen. De regering meent ter rechtvaardiging dat de periode van afwezigheid van de werknemer vooraf redelijk goed is in te schatten voor de werkgever. Bijzonderheden geboorteverlof Als de partner van de moeder als werknemer in dienst treedt na de bevalling kan hij het recht op geboorteverlof alleen genieten als hij: binnen vier weken na de dag van de bevalling in dienst treedt en nog de ruimte heeft om het geboorteverlof van één maal de wekelijkse arbeidsduur op te nemen. Denkbaar is dat de partner van de moeder in de eerste vier weken na de bevalling uit dienst treedt bij de ene werkgever en in dienst treedt bij een andere werkgever. In dat geval heeft de werknemer aanspraak ten opzichte van de nieuwe werkgever op opname van het resterende geboorteverlof, binnen de periode waarin het verlof volgens de wet kan worden opgenomen. Een werkgever is gehouden op verzoek van een werknemer die uit dienst treedt een verklaring te verstrekken, waarin is vermeld wat de resterende aanspraak op geboorteverlof is. Wanneer op grond van een CAO die voor 1 januari 2019 is ingegaan een beperktere aanspraak op geboorteverlof bestaat, dan volgens de WIEG, dan geldt die beperktere aanspraak. Echter die beperktere aanspraak geldt tot het einde van de looptijd van de cao, maar nooit langer dan tot 1 juli 2019. Dit vloeit voort uit het overgangsrecht. Meer weten? Kortom: de aanspraak van werknemers, die partner zijn van de moeder, op door de werkgever betaald verlof na de geboorte van een kind is sinds 1 januari 2019 toegenomen. Wilt u meer weten over de WIEG, neem dan gerust contact met ons op. Lees ook eens: Opvallend vonnis inzake slapen dienstverband, Compensatieregeling transitievergoeding
 Tags: Blog, Arbeidsrecht, WIEG, geboorteverlof
 18.04.2019 | Manon Engbers - 0 reactie(s)
 Hoe beperk je als verhuurder de leegstandsschade bij een voortijdige beëindiging van de huurovereenkomst ingeval van faillissement? Verhuurders menen de schade beperkt te houden door een concerngarantie overeen te komen met bijvoorbeeld de moedermaatschappij van de huurder. Helaas voor verhuurders gaat dit niet altijd goed. Artikel 39 Faillissementswet Ingeval van faillissement kan zowel de verhuurder als de curator de huurovereenkomst opzeggen conform artikel 39 Faillissementswet. Op grond van dit artikel is de huurschuld vanaf datum faillissement tot maximaal drie maanden na opzegging een boedelschuld. Deze schuld moet met voorrang door de curator worden voldaan, maar helaas voor verhuurders ontbreekt het de faillissementsboedel nogal eens aan voldoende financiële middelen om deze boedelschuld te voldoen. Aukema q.q./Uni-Invest en Romania In het arrest Aukema q.q./Uni-Invest oordeelde de Hoge Raad in 2011 dat een dergelijke tussentijdse beëindiging van de huurovereenkomst door opzegging een rechtmatige beëindiging is. Dit zorgt ervoor dat een huurder niet verplicht is de leegstandsschade van de verhuurder te vergoeden. Dit arrest zegt echter nog niets over de schadevergoedingsverplichting van een moedermaatschappij op basis van een concerngarantie. Hierover gaat het in het Romania-arrest uit 2013. De Hoge Raad oordeelde dat - indien de moedermaatschappij de verplichting tot vergoeding van de leegstandsschade jegens de verhuurder heeft gegarandeerd - een verhuurder hierop in beginsel aanspraak kan maken. De aangesproken moedermaatschappij Indien de formulering van de concerngarantie ertoe leidt dat de moedermaatschappij jegens de verhuurder gehouden is de leegstandsschade te vergoeden, verkrijgt zij vervolgens geen vordering op de faillissementsboedel. Immers uit voornoemde arresten blijkt immers dat een opzegging op grond van artikel 39 Faillissementswet een rechtmatige beëindiging is en geen schadeplichtigheid met zich brengt. Indien de moedermaatschappij een regresvordering op de faillissementsboedel zou verkrijgen, zou dit een doorbreking zijn van het wettelijke systeem. Het is dan ook denkbaar dat een moedermaatschappij niet bereid is een onvoorwaardelijke concerngarantie af te geven, maar dat zij enkel bereid is een garantie af te geven mits zij een regresvordering verkrijgt op de huurder dan wel ingeval van faillissement van huurder op de faillissementsboedel. Meer weten? De aanspraak van een verhuurder op een concerngarantie valt of staat met een goede formulering van de garantie. Indien u een huurovereenkomst wilt aangaan en tot meerdere zekerheid een concerngarantie wenst overeen te komen met de moedermaatschappij van huurder, neemt u dan contact op met één van onze huurrechtspecialisten. Zo voorkomt u als verhuurder dat u achteraf met “lege handen” achterblijft. Lees ook eens: Geen sluiting bedrijfspand na hennepplantage, aansprakelijkheid makelaar bij onjuiste meting, WOZ-waarde van invloed op de huurprijs
 Tags: huurrecht, huurovereenkomst, verhuurder, concerngarantie
 02.04.2019 | Melissa Meffert - 0 reactie(s)
 De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag heeft op 28 maart 2019 een opvallende uitspraak gedaan over het in stand laten van een slapend dienstverband. De uitspraak wijkt af van de lijn die tot op heden in de rechtspraak werd gevolgd en is mede gebaseerd op de compensatieregeling transitievergoeding na 2 jaar arbeidsongeschiktheid. Hebt u ook een werknemer in dienst die bijna 2 jaar arbeidsongeschikt is? Dan is deze uitspraak ook voor u van belang. Wat speelde er? Het ging in deze uitspraak om een statutair directeur van een zorginstelling die ongeneeslijk ziek werd. Na circa 1 jaar arbeidsongeschiktheid volgde een vennootschapsrechtelijk ontslag als statutair directeur. Tenzij uitdrukkelijk anders wordt bepaald, leidt een vennootschapsrechtelijk ontslag in beginsel eveneens tot het einde van de arbeidsovereenkomst. In dit geval werd echter uitdrukkelijk bepaald dat de arbeidsovereenkomst in stand zou blijven. Na 104 weken arbeidsongeschiktheid oordeelde het UWV dat de betreffende werkneemster volledig en duurzaam arbeidsongeschikt was. Er werd een IVA-uitkering toegekend en de loondoorbetalingsplicht van de werkgever eindigde. De werkgever weigerde de arbeidsovereenkomst te beëindigen, waardoor er een slapend dienstverband was ontstaan. Dit was voor de werkneemster aanleiding om in kort geding opzegging van de arbeidsovereenkomst op straffe van een dwangsom en onder toekenning van de wettelijke transitievergoeding te vorderen. Slapende dienstverbanden zijn de afgelopen tijd regelmatig onderwerp van gesprek geweest en hierover zijn ook al de nodige procedures gevoerd. De lijn in de rechtspraak is dat het in stand houden van een slapend dienstverband geen ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever oplevert en dat het goed werkgeverschap de werkgever niet tot opzegging verplicht. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag heeft in de onderhavige zaak echter geoordeeld dat de werkgever verplicht was de arbeidsovereenkomst te beëindigen en de transitievergoeding te betalen en motiveerde dat als volgt. Oordeel rechter Het belangrijkste punt in de motivering van de voorzieningenrechter ligt in de regeling die werkgevers een financiële compensatie biedt voor de verschuldigde transitievergoeding na 2 jaar arbeidsongeschiktheid. Volgens de voorzieningenrechter is de bedoeling van die regeling om het voortbestaan van slapende dienstverbanden tegen te gaan. Op grond daarvan wordt geoordeeld dat het in stand laten van een slapend dienstverband strijd met goed werkgeverschap kan opleveren. Of er sprake is van strijd met goed werkgeverschap is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarvan is dus niet per definitie sprake. In de onderhavige situatie is er naar het oordeel van de voorzieningenrechter sprake van strijd met goed werkgeverschap door niet op te zeggen. Ter onderbouwing van dat oordeel is onder andere opgemerkt dat er geen enkele kans bestond dat de werkneemster uit hoofde van de arbeidsovereenkomst nog werkzaamheden voor werkgever zou kunnen verrichten en dat de arbeidsovereenkomst feitelijk een lege huls was geworden, omdat de arbeidsovereenkomst was verknocht aan de benoeming van statutair directeur en werkneemster geen statutair directeur meer was. De argumenten van werkgever voor het in stand houden van de arbeidsovereenkomst zijn door de voorzieningenrechter terzijde geschoven. De werkgever had onder andere tevergeefs aangevoerd dat zij een financieel belang had bij het voortduren van de arbeidsovereenkomst, omdat de compensatie voor de transitievergoeding uiteindelijk door haar en andere werkgevers wordt betaald, aangezien die wordt gefinancierd uit het Algemeen werkloosheidsfonds. De voorzieningenrechter was van oordeel dat de werkgever geen gerechtvaardigde belangen had om de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. De werkgever wordt veroordeeld om de arbeidsovereenkomst binnen 3 dagen op te zeggen op straffe van een dwangsom van maar liefst € 50.000,-- ineens en € 4.000,-- voor iedere dag dat de werkgever nalaat de arbeidsovereenkomst op te zeggen. Daarnaast dient de transitievergoeding van € 150.000,-- bruto aan de werknemer te worden betaald. Nieuwe lijn rechtspraak? Een opvallende uitspraak. De verwachting is echter niet dat deze uitspraak ertoe zal leiden dat het in stand houden van een slapend dienstverband altijd in strijd met goed werkgeverschap is. De voorzieningenrechter verwijst immers uitdrukkelijk naar de concrete omstandigheden van dit geval. Als gevolg van deze uitspraak dienen werkgevers echter wel rekening te houden met het risico dat een rechter oordeelt dat er sprake is van strijd met goed werkgeverschap. Verder is ook van belang dat de compensatie voor de transitievergoeding na 2 jaar arbeidsongeschiktheid gemaximeerd is tot de transitievergoeding die verschuldigd is per 104 weken arbeidsongeschiktheid. Indien een slapend dienstverband in stand wordt gehouden, wordt de transitievergoeding steeds hoger zonder dat de werkgever voor dat meerdere wordt gecompenseerd. Meer weten? Wilt u meer weten over de risico’s van een slapend dienstverband, de beëindiging daarvan of de compensatieregeling? Neem dan gerust eens contact op met één van onze arbeidsrechtadvocaten. Wij staan u graag met raad en daad terzijde. BAXAT8 op vrijdag 28 juni Of meld u alvast aan voor de kosteloze ontbijtsessie BAXAT8 op vrijdag 28 juni aanstaande waarin het onderwerp "Na 2 jaar ziekte, hoe nu verder werkgever?" wordt behandeld voor Mike Timmer en Melissa Meffert. Lees ook eens: Compensatieregeling transitievergoeding, Aanzegplicht: schriftelijke aanzegging vereist?!
 Tags: Blog, Arbeidsrecht, transitievergoeding, arbeidsongeschikt, slapenddienstverband, compensatieregeling
 01.04.2019 | Annemieke Wiltink - 0 reactie(s)
 Op 19 februari 2019 heeft het Gerechtshof te Amsterdam (ECLI:NL:GHAMS:2019:482) zich uitgelaten over een gebruikelijke polisvoorwaarde in arbeidsongeschiktheidsverzekeringen: het begrip “medisch objectiveerbare ziekte”. Geen objectiveerbare beperkingen In deze zaak had de verzekeraar -Achmea- een tijd lang uitgekeerd aan de verzekerde, een dierenarts die klachten had aan schouders, rug en heupen, waardoor hij op enig moment nauwelijks meer kon lopen. In opdracht van de verzekeraar is verzekerde na verloop van tijd herbeoordeeld. In de medisch rapportage in opdracht van de verzekeraar kwam vast te staan dat er geen objectiveerbare beperkingen waren vast te stellen. Gedurende de procedures bij rechtbank en Gerechtshof hebben diverse artsen zich op verzoek van beide partijen uitgelaten over de klachten van de verzekerde. Het gerechtshof heeft al die rapporten bezien en geconcludeerd dat er geen sprake is van medisch objectiveerbare stoornissen in relatie tot ziekte, ondanks de fysieke klachten die het verzekerde onmogelijk maakten te werken. Achmea heeft zich in de procedure bij het Hof beroepen op een eerder arrest van de Hoge Raad (van 16 april 1999, ECLI:NL:HR:1999:ZC2887) waarin is geoordeeld dat het betoog van de betreffende verzekerde dat hij bedoeld heeft zich te willen verzekeren “tegen de toestand van het niet kunnen meedraaien in het arbeidsproces en dat hij het begrip ‘ziekte’ in die zin heeft verstaan en heeft mogen verstaan”, doet naar het Hof niet af aan de duidelijkheid van het begrip en de voorwaarde ‘medisch objectiveerbare beperking of stoornis’. Die voorwaarde behoeft dan ook geen uitleg en leent zich niet voor een nadere uitleg, aldus het Hof. Herkenbaar en benoembaar ziektebeeld In de meeste arbeidsongeschiktheidsverzekeringen is voor het aannemen van arbeidsongeschiktheid in de zin van de polis noodzakelijk dat sprake is van medisch objectiveerbare stoornissen die in relatie staan tot ziekte. Voor de relatie met ziekte is voldoende maar ook noodzakelijk dat sprake is van een herkenbaar en benoembaar ziektebeeld. Niet voldoende is dus dat de verzekerde klachten ervaart en dat dit door de beoordeeld artsen als reëel wordt ervaren, zonder dat zij de klachten op een vakgebied kunnen verklaren. Een hard gelag dus voor arbeidsongeschikten, die geen arts weten te treffen die een etiket op hun ziektebeeld weet te plakken... BAXAT8 ontbijtsessie 25 april aanstaande Wilt u meer informatie over dit onderwerp, kom dan tijdens de BAXAT8 ontbijtsessie op 25 april aanstaande waarin verzekeringsrechtspecialist Annemieke Wiltink en jurist Jodie ten Bokkel verder ingaan op het onderwerp 'de arbeidsongeschiktheidsverzekering'. Klik hier voor het programma en om u aan te melden. Lees ook eens: Tussen wal en schip in het verzekeringsrecht, De zorgplicht blijft een zorg
 Tags: baxat8, arbeidsongeschiktheid, verzekeringsrecht, aov, verzekeringen, arbeidsongeschiktheidsverzekering
 Ingangstijdstip van aansprakelijkheid
 26.03.2019 | Michelle van Bindsbergen - 0 reactie(s)
 In aansprakelijkheidskwesties is het aanvangsmoment van aansprakelijkheid een cruciaal punt bij de vaststelling van het causaal verband en de schade. Hoe zit dit in het geval een overheid een onrechtmatig besluit neemt? Welk tijdstip is dan van belang voor vaststelling van de schade en het causaal verband? Op 15 maart 2019 heeft de Hoge Raad een arrest gewezen waarin onder andere wordt ingegaan op de vraag wat het ingangstijdstip van aansprakelijkheid is. In deze kwestie had de gemeente onterecht een aanvraag van een bouwvergunning geweigerd. Dit weigeringsbesluit was om twee redenen onrechtmatig. Ten eerste was de aanvraag niet in strijd met het bestemmingsplan. Ten tweede had de gemeente buiten de beslistermijn beslist, waardoor de vergunning vanaf dat moment van rechtswege was verleend. Het besluit werd door de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vernietigd. Moment van aansprakelijkheid In het geval een besluit door de bestuursrechter is vernietigd geldt dat het besluit onrechtmatig is vanaf het tijdstip dat het genomen is. Dit geldt ook in de situatie, zoals in deze kwestie aan de orde was, er op een eerder moment een vergunning van rechtswege is verleend. Het aanvangsmoment van aansprakelijkheid kan voor het onrechtmatige besluit liggen als er sprake is van onrechtmatigheid wegens het niet tijdig beslissen, of vanwege het niet in kennis stellen van de verlening van rechtswege. Deze gronden waren in cassatie echter niet (meer) aan de orde. Belang Uit bovengenoemd arrest van de Hoge Raad blijkt hoe belangrijk het is om vast te stellen vanaf welk moment een bestuursorgaan aansprakelijk is. Dit kan van doorslaggevende betekenis zijn bij de vraag of en zo ja hoeveel schade er moet worden vergoed. In lijn met eerdere rechtspraak wordt met betrekking tot onrechtmatige besluitvorming beslist, dat de ingangstijd in het geval van een onrechtmatig besluit het tijdstip is waarop het besluit genomen is. Het is van belang om hierover in een vroegtijdig stadium duidelijkheid te verkrijgen, zodat er een goede inschatting van het aansprakelijkheidsrisico kan worden gemaakt. Meer weten? Heeft u een vraag inzake overheidsaansprakelijkheid of wilt u meer informatie? Neem dan gerust contact met ons op. Zie voor de volledige uitspraak: https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:HR:2019:353
 Tags: aansprakelijkheid, overheidsaansprakelijkheid, michellevanbindsbergen, bouwvergunning
 Geen sluiting bedrijfspand na hennepplantage
 20.03.2019 | Michiel Deppenbroek - 0 reactie(s)
 Het is inmiddels algemeen bekend dat van verhuurders van bedrijfsonroerend goed verwacht wordt dat zij voldoende maatregelen nemen ter voorkoming van misbruik van het gehuurde voor bijvoorbeeld hennepteelt. Uit een recente uitspraak van de Raad van State van 13 maart 2019 blijkt dat de burgemeester op grond van art. 13b Opiumwet na het aantreffen van een hennepplantage in een verhuurd gebouw het verhuurde gebouw heeft gesloten voor de duur van zes maanden. Opvallend in deze zaak was de verhuurder zowel in de huurovereenkomst expliciete verbodsbepalingen had opgenomen die mede strekken tot het voorkomen van misbruik (verbod op onderhuur, verbod hennepplantage), de identiteit van de huurder had gecontroleerd (onder meer door een NVM-bedrijfstoets) en elke drie maanden het verhuurde had gecontroleerd. Ondanks dat werd er een hennepplantage bij een inval geconstateerd en daarom ging de burgemeester conform de beleidsregels tot sluiting over. Raad van State besluit tot onjuiste sluiting Hoewel de beslissing van de burgemeester bij de rechtbank stand hield, heeft de Raad van State de sluiting onjuist bevonden. Ook ingeval van beleid moet de burgemeester een individueel geval toetsen op bijzondere omstandigheden. Nu de verhuurder volledig had voldaan aan de aanwijzingen uit een gemeentelijke folder ter voorkoming van een hennepkwekerij, was er volgens de Afdeling sprake van bijzondere omstandigheden die met zich brachten dat de burgemeester niet tot sluiting heeft kunnen besluiten. Let dus goed op bij het sluiten van een huurovereenkomst dat aantoonbaar a) een gedegen onderzoek is gedaan naar de potentiële huurder, b) de huurovereenkomst voorziet in de relevante, verbods- en controlebepalingen, en c) tenminste elke drie maanden door de verhuurder het verhuurde volledig wordt gecontroleerd. Dan zal in beginsel een sluiting van het pand niet mogelijk zijn. Meer weten? Heeft u vragen inzake een huurrechtkwestie? Neem dan gerust contact met ons op. Lees ook eens: WOZ-waarde van invloed op de huurprijs
 Tags: huurrecht, hennepteelt, huurovereenkomst, verhuuder
 20.03.2019 | Mike Timmer - 0 reactie(s)
 De Regeling compensatie transitievergoeding heeft inmiddels het licht gezien. Werkgevers kunnen nu beoordelen of zij er verstandig aan doen het slapende dienstverband al dan niet te beëindigen. Daarvoor geldt overigens geen algemeen advies. Het is sterk afhankelijk van de situatie van het geval. Als de werkgever eigen risico drager is en de werknemer een WGA-uitkering heeft, is het in verband met de re-integratie verplichtingen van werkgever verstandig om de arbeidsovereenkomst in stand te laten. Dat geldt ook als de werknemer bijna de AOW-gerechtigde leeftijd heeft bereikt. Immers, hoeft bij een beëindiging vanwege het bereiken van de AOW-gerechtigde leeftijd geen transitievergoeding te worden betaald. In het geval de werknemer echter een IVA-uitkering heeft en de werkgever geen rechtens te respecteren belang heeft om de arbeidsovereenkomst niet te beëindigen, is het maar sterk de vraag of de werkgever de arbeidsovereenkomst in de toekomst slapend kan houden. Recent (27 december 2018) is er een uitspraak geweest van het Scheidsgerecht Gezondheidszorg, waarin een transitievergoeding is toegekend aan een werknemer (met een IVA-uitkering) met een beperkte levensverwachting. Die uitspraak staat op dit moment nog in schril contrast met eerdere uitspraken over het antwoord op de vraag of een werkgever kan worden gedwongen om de arbeidsovereenkomst te doen eindigen onder betaling van een transitievergoeding aan een werknemer. De huidige rode lijn in de rechtspraak is immers dat een werkgever de beleidsvrijheid heeft om zelf te bepalen om de arbeidsovereenkomst met een werknemer die 104 weken arbeidsongeschikt is, wel of niet te beëindigen. Voor nu is het voor werkgever belangrijk om te weten dat de Regeling niet de volledige transitievergoeding compenseert. De Regeling kent een aantal beperkingen in de compensatie. Zo wordt er door het UWV: niet meer gecompenseerd dan het bedrag van de transitievergoeding zoals die geldt (en door werkgever verschuldigd is) op het moment dat de loondoorbetalingsverplichting na 104 weken arbeidsongeschiktheid ziekte afloopt. Er wordt dus niet meer gecompenseerd dan het bedrag waarop de zieke werknemer recht heeft op het moment dat hij 2 jaar ziek is. De periode dat het dienstverband slapend is gehouden, valt daar dus (logischerwijze) niet onder; de compensatie is nooit hoger dan het bedrag aan loon dat werkgever tijdens de twee jaar ziekte aan de werknemer heeft moeten (let op de arbeidsovereenkomst en/of de cao betreffende de loondoorbetalingsverplichting) doorbetalen; als derde beperking geldt dat wanneer aan de werkgever een loonsanctie is opgelegd door het UWV in verband met het onvoldoende nakomen van de re-integratieverplichtingen, de periode van de loonsanctie (ook logisch) niet meetelt bij de berekening van de hoogte van de compensatie. Als u als werkgever thans besluit om de werknemer een aanbod te doen, houdt dan rekening met hiervoor vermelde beperkingen in het kader van de compensatie. In het geval de arbeidsovereenkomst (na 2 jaar arbeidsongeschiktheid) eindigt met een vaststellingsovereenkomst, bent u als werkgever niet gehouden aan het betalen van de volledige transitievergoeding. U kunt er ook voor kiezen om alleen dat deel dat wordt gecompenseerd vanuit de compensatieregeling aan te bieden. Meer weten? Uiteraard kunt u voor meer informatie contact met ons opnemen. Lees ook eens: compensatie transitievergoeding defininief
 Tags: Arbeidsrecht, MikeTimmer, transitievergoeding, arbeidsongeschiktheid, loondoorbetalingsverplichting, slapenddienstverband
 Aansprakelijkheid makelaar bij onjuiste meting
 04.03.2019 | Michiel Deppenbroek - 0 reactie(s)
 Op 22 februari 2019 heeft de Hoge Raad een – voor de beroepsaansprakelijkheid van een makelaar – interessant arrest gewezen. De casus betrof een geval waarbij de NVM-makelaar een oppervlakte van een te verkopen woning onjuist had vermeld. Het is inmiddels bekend dat van een NVM-makelaar verwacht wordt dat hij de voor hen geldende meetinstructie (NEN 2580) behoort toe te passen bij het inmeten. Dat ging in dit geval mis. Aansprakelijkheid van de makelaar jegens de kopers, die een woning kochten die 124 m2 woonoppervlakte had, waar de brochure 150 m2 vermeldde, werd aangenomen. Interessant is echter hetgeen de Hoge Raad nadien vaststelde met betrekking tot de omvang van de schade. Berekening van de schade Bij de berekening van de schade moet een vergelijking worden gemaakt tussen de werkelijke situatie (inclusief de fout van de makelaar) en de situatie die zou zijn ontstaan indien de fout niet was gemaakt. Het gerechtshof oordeelde dat de kopers voor de koopsom een woning met een 150 m2 woonoppervlakte mochten verwachten en dat de schade moest worden begroot door het verschil in waarde van een woning van 150 m2 en 124 m2 woonoppervlakte vast te stellen. Dat is volgens de Hoge Raad onjuist. Immers, de fout weggedacht (en dus ingemeten conform NEN 2580), zou de gekochte woning nog steeds een woonoppervlakte van 124 m2 hebben. De gekochte woning is door de fout niet in waarde verminderd. Na verwijzing zal een ander gerechtshof de omvang van de schade moeten begroten. Naar mijn verwachting zal dat hof toch een deskundige benoemen die een waardetaxatie van de woning op basis van de werkelijke gegevens zal uitvoeren, waarbij een verschil tussen die waarde (als die lager is dan de koopprijs) en de koopprijs als schade kan worden begroot. Daaraan ligt dan ten grondslag de gedachte dat, de fout weggedacht, de koper bereid zou zijn geweest wel die (lagere) koopsom te betalen terwijl de verkoper geacht kan worden bereid te zijn geweest tegen die lagere, maar wel reële, prijs te verkopen. Meer weten? Wilt u meer informatie of heeft u vragen? Neem dan gerust contact met ons op. Lees ook eens: WOZ-waarde van invloed op de huurprijs
 Tags: Blog, huurrecht, michieldeppenbroek, makelaar, aansprakelijkheid, bouwrecht
 Kan een huisdier erven?
 25.02.2019 | Edo Moll - 0 reactie(s)
 Karl Lagerfeld, mode ontwerper, is op 19 februari jl. in Frankrijk overleden. Hij zou zijn vermogen hebben willen nalaten aan zijn kat, Choupette. Is dat mogelijk? Welk recht is van toepassing? Eerst moet worden vastgesteld welk recht van toepassing is. Karl was Duitser, maar is overleden in Frankrijk. Volgens de Europese erfrechtverordening is Frans recht van toepassing, omdat Lagerfeld daar woonde op het moment van zijn overlijden. De Europese erfrechtverordening geeft Karl ook de mogelijkheid om te kiezen voor Duits recht omdat hij de Duitse nationaliteit had. Deze rechtskeuze is alleen effectief wanneer men zijn keuze bij de notaris in een testament laat vastleggen. Nederlands recht Naar Nederlands recht is het onmogelijk om vermogen na te laten aan een dier. Een dier heeft geen rechtssubjectiviteit en kan daardoor niet erven. Maar het is wel mogelijk om in een testament ervoor te zorgen dat een dier na overlijden goed wordt verzorgd. Men kan aan één of meer erfgenamen een last opleggen (art. 4:130 BW). Een last kan een verplichting inhouden voor een dier te zorgen. Karl zou aan één bepaalde persoon zijn gehele vermogen kunnen nalaten onder de verplichting om voor de kat te zorgen. Hoe weet je dan zeker dat na overlijden die aangewezen persoon werkelijk goed voor het dier zorgt? Dat werkt als volgt. Wanneer alles wordt nagelaten aan één persoon, dan zijn er doorgaans andere personen die zijn onterfd. Die onterfde personen zullen ‘de gelukkige’ die alles krijgt kritisch volgen. Als zij merken dat hij de kat verwaarloost, dan kunnen zij bij de rechter eisen dat de bevoordeling van ‘de kattenverzorger’ door de rechter ontbonden wordt verklaard (art. 4:131 BW). In de hoop dat zij daarna alsnog (een deel van) de erfenis zullen krijgen. Meer weten? Heeft u een vraagstuk of een conflict over een erfenis of andere vragen op het gebied van erfrecht? Neem dan gerust contact met ons op. Lees ook eens: Wie is de erfgenaam, Wet bescherming erfgenamen tegen schulden
 Tags: Blog, erfrecht, karllagerfeld, familierecht, erfenis, testament
 Dag van de Sociale Rechtvaardigheid
 20.02.2019 | Michiel Deppenbroek - 0 reactie(s)
 Vandaag is de Dag van de Sociale Rechtvaardigheid. Een dag waarop wij meer bewustzijn willen bereiken voor degenen onder ons die het in sociaal economisch opzicht minder goed hebben. Een sociale samenleving houdt ook in een samenleving waarin eenieder voor zijn rechten mag, maar ook kán opkomen bij de overheidsrechter. Helaas heeft onze overheid daar een ander beeld bij. De overheid wil bezuinigen op de gefinancierde rechtsbijstand. Bijstand door advocaten voor diegenen die niet zelf een advocaat kunnen betalen. Natuurlijk moet het belastinggeld dat eenieder aan de overheid afdraagt verantwoord worden besteed. Maar investeren in een samenleving waarbij datgene dat door ons recht wordt beschermd, ook diegenen beschermt die niet in staat zijn om een advocaat te betalen, lijkt me essentieel voor een sociale samenleving. Ik heb rechten, u heeft rechten, maar ook diegene met een smalle beurs hebben dezelfde rechten. En wij moeten allen in gelijke mate in staat zijn schendingen van die rechten aan de rechter voor te leggen. Daarom heb ik meegedaan aan de protestactie op 16 januari 2019 tegen de aangekondigde politieke maatregelen. Ik hoop dat u het protest uit de advocatuur steunt. En zich, zeker op een dag als vandaag, realiseert dat het afbreuk doen aan zoiets essentieels als de effectieve toegang tot de rechter, uiteindelijk enkel leidt tot een situatie waarin het recht effectief alleen voor de rijken geldt.
 Tags: Blog, protestactie, michieldeppenbroek, dagvandesocialerechtvaardigheid, rechtvaardigheid
 De Wet arbeidsmarkt in balans (WAB) aangenomen
 12.02.2019 | Melissa Meffert - 0 reactie(s)
 De Tweede Kamer heeft afgelopen week ingestemd met het wetsvoorstel Wet arbeidsmarkt in balans (WAB). De WAB zal leiden tot de nodige wijzigingen van het arbeidsrecht, waaronder: een verlenging van de ketenbepaling van 2 jaar naar 3 jaar; een nieuwe wijze van berekening van de transitievergoeding; een nieuwe ontslaggrond: de i-grond, die een combinatie van verschillende ontslaggronden mogelijk maakt; nieuwe verplichtingen voor werkgevers van oproepkrachten met een nulurencontract of min-maxcontract. Wetsvoorstel is aangepast Het wetsvoorstel is echter niet ongewijzigd door de Tweede Kamer aangenomen en is op enkele punten aangepast. Zo zijn de beoogde wijzigingen van de regeling omtrent de proeftijd afgewezen. De WAB bood de mogelijkheid om in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd een proeftijd van maximaal 5 maanden (in plaats van 2 maanden) op te nemen en in een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd van 2 jaar of langer een proeftijd van maximaal 3 maanden (in plaats van 2 maanden). Deze beoogde wijziging is fors bekritiseerd en nu ook uit de WAB geschrapt. Ook de strengere regels van de WAB met betrekking tot oproepovereenkomsten hebben de eindstreep niet ongewijzigd gehaald. Er is een versoepeling van die regels aangenomen voor seizoensarbeid. Wat is het vervolg? Het gewijzigde wetsvoorstel zal nu ter goedkeuring aan de Eerste Kamer worden voorgelegd. Als de Eerste Kamer ook met het wetsvoorstel instemt, zal de WAB per 1 januari 2020 in werking treden. Meer weten? Wilt u meer weten over de Wet arbeidsmarkt in balans en de meest recente ontwikkelingen op dit vlak, kom dan naar de kennissessie die arbeidsrechtadvocaten Mike Timmer en Maarten Korthuis van BAX advocaten op 28 februari 2019 in De Steck geven. Neem voor meer informatie over en/of aanmelding voor deze gratis kennissessie contact op met Claudi de Vries via c.devries@baxadvocaten.nl of 0314-375 500. Lees ook eens: aanzegplicht; schriftelijke aanzegging vereist?!, WWZ Versoepeld?
 Tags: Nieuws, Blog, Arbeidsrecht, WetarbeidsmarktinBalans, WAB, melissameffert, wetsvoorstel
 Aanzegplicht: schriftelijke aanzegging vereist?!
 30.01.2019 | Maarten Korthuis - 0 reactie(s)
 Hoe zit het precies met de aanzegplicht bij het einde van een tijdelijk arbeidscontract? Worden de wettelijke regels door rechters altijd strikt toegepast? Zo niet, wat zijn dan de gevolgen? In deze blog licht onze collega Maarten Korthuis de wettelijke regeling toe. Daarna volgen enkele gevallen, waarin de soep minder heet werd gegeten. Wettelijke regeling Sinds de invoering van de WWZ geldt voor arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd de aanzegplicht. Kort gezegd dient een werkgever minimaal een maand voordat de arbeidsovereenkomst van rechtswege eindigt schriftelijk de werknemer er over te informeren: of de arbeidsovereenkomst al dan niet wordt voortgezet en bij voortzetting, de voorwaarden waaronder de werkgever de arbeidsovereenkomst bereid is voort te zetten. De aanzegplicht geldt niet: voor de arbeidsovereenkomst voor een periode korter dan zes maanden; als bij de start van de arbeidsovereenkomst schriftelijk is overeengekomen dat deze eindigt op een tijdstip dat niet op een kalendermaand is gesteld. Als niet tijdig is aangezegd is de werkgever aan de werknemer een (gemiddeld) maandsalaris (naar rato) verschuldigd exclusief vakantietoeslag en emolumenten. De aanspraak op deze vergoeding vervalt als niet binnen twee maanden na het einde van de arbeidsovereenkomst de vordering bij verzoekschrift is ingesteld. Bij de behandeling van de WWZ heeft de minister aangegeven dat de aanzegging al kan plaatsvinden in de arbeidsovereenkomst. Wordt de soep altijd heet gegeten? In de regel volgen rechters strikt de wettelijke regels. In enkele gevallen hebben kantonrechters de wettelijke regeling minder letterlijk of strikt toegepast: De kantonrechter Amsterdam vond dat een werkgever aan zijn aanzegverplichting had voldaan, nadat de werkgever in een WhatsApp-bericht had aangegeven dat hij het dienstverband wilde beëindigen. De werknemer had op het WhatsApp-bericht gereageerd, zodat de kantonrechter er vanuit ging dat de werknemer het bericht had ontvangen. De kantonrechter Rotterdam vond een LinkedIn-bericht van de werkgever waarin sprake was van een laatste afrekening en een verzoek de leaseauto in te leveren een rechtsgeldige aanzegging. De werknemer had niet betwist tijdig het bericht te hebben ontvangen en was al langere tijd vrijgesteld van werk. De kantonrechter Den Haag vond het toekennen van de aanzegvergoeding in een specifiek geval naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar. De werknemer was voor de start van de aanzegtermijn gaan solliciteren en had de werkgever kort na de start van de aanzegtermijn laten weten dat hij een andere baan kon aanvaarden. Later in de maand gaf hij aan een andere baan aanvaard te hebben. De kantonrechter vond dat de wetgever niet beoogd heeft een werknemer een aanzegvergoeding toe te kennen die al uitzicht heeft op een andere baan voor de start van de aanzegtermijn en ook bij die andere werkgever in dienst treedt. De kantonrechter Rotterdam vond het in een specifiek geval naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar een aanzegvergoeding toe te kennen. Op zich had de werkgever niet binnen een maand voor het einde van de arbeidsovereenkomst schriftelijk aangezegd dat de arbeidsovereenkomst niet zou worden voortgezet. Echter de werknemer was middels e-mails medegedeeld dat de werkgever niet tevreden was over zijn functioneren. Ook hadden partijen onderhandeld als gevolg waarvan de werknemer tot de einddatum van de arbeidsovereenkomst vrijgesteld was van werk. Daarnaast had de werknemer ruim voor de einddatum van zijn collega's afscheid genomen, waarna er tussen de werkgever en werknemer geen contact meer was geweest. De werknemer had langere tijd niet meer voor de werkgever gewerkt en niets wees erop dat hij toelating tot zijn werk verlangd had. Kortom zo nu en dan wordt de soep wat minder heet gegeten, gelet op specifieke omstandigheden van het geval. Raadzaam is echter de aanzegregels tijdig en strikt in acht te nemen. Meer weten? Wilt u meer weten over de aanzegplicht of heeft u andere arbeidsrechtelijke vraagstukken? Neemt u dan gerust contact op met Maarten Korthuis of één van onze andere arbeidsrecht specialisten. Wij staan graag voor u klaar! Lees ook eens 'het arbeidsrecht in beweging: de aanzegtermijn'
 Tags: Blog, Arbeidsrecht, MaartenKorthuis, aanzegtermijn, aanzegplicht
 WOZ-waarde van invloed op de huurprijs
 30.01.2019 | Manon Engbers - 0 reactie(s)
 Sinds 1 oktober 2015 is de WOZ-waarde van invloed op de hoogte van de huurprijs van een zelfstandige woonruimte. Hoe hoger de WOZ-waarde, hoe hoger de maximale huurprijs voor de desbetreffende woonruimte. Deze wijziging is ingegeven door de schaarste op de woningmarkt en ter voorkoming van te torenhoge huurprijzen. Toetsing huurprijs door Huurcommissie In beginsel zijn partijen vrij om een huurprijs af te spreken (ook als deze afwijkt van de maximale huurprijs). Echter, een huurder heeft binnen een periode van zes maanden na aanvang van de huurovereenkomst de mogelijkheid om de huurprijs ter toetsing voor te leggen aan de Huurcommissie. De Huurcommissie is enkel bevoegd om huurprijzen van woningen met een huurprijs onder de liberalisatiegrens (in 2019: € 720,42) te toetsen. Indien de huurprijs van een niet-geliberaliseerde woonruimte boven de maximale huurprijs ligt, stelt de Huurcommissie de huurprijs met terugwerkende kracht vast op de maximale huurprijs. Invloed WOZ-waarde Zoals gezegd wordt de maximale huurprijs mede bepaald door de hoogte van de WOZ-waarde van de desbetreffende woonruimte. Hoe hoger de WOZ-waarde, hoe hoger de maximale huurprijs. De minimale WOZ-waarde bedraagt vanaf 1 juli 2018 € 44.284,00. Dit minimum geldt voor woonruimte waarvan de WOZ-waarde in werkelijkheid lager is of voor woonruimte waarvoor geen WOZ-beschikking is afgegeven. De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland heeft zich op 21 november 2018 -na uitspraak van de Huurcommissie- uitgelaten over de redelijkheid van de overeengekomen huurprijs. In de onderhavige kwestie is de Huurcommissie uitgegaan van de minimum WOZ-waarde van € 44.284,00 wegens het ontbreken van een WOZ-beschikking. In werkelijkheid zou de WOZ-waarde volgens de verhuurder hoger liggen dan dit minimum, waardoor de maximale huurprijs eveneens hoger zou zijn. Voor de desbetreffende woonruimte was echter geen (afzonderlijke) WOZ-beschikking afgegeven en de verhuurder heeft geen gegronde redenen aangevoerd voor de afwezigheid hiervan. Gelet hierop oordeelde de kantonrechter dat de Huurcommissie terecht bij haar beoordeling is uitgegaan van de minimum WOZ-waarde. Het niet voorhanden zijn van een (afzonderlijke ) WOZ-beschikking komt derhalve voor rekening en risico van de verhuurder, waardoor de verhuurder (onnodig) huurinkomsten misliep. Les voor verhuurder Uit de uitspraak van de kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland kan worden afgeleid dat het voor verhuurders belangrijk is om te beschikken over een (correcte) WOZ-beschikking. Het is dus aan te raden dat verhuurders bij de ontvangst van de WOZ-beschikking deze controleren op juistheid en waar nodig tijdig aan de spreekwoordelijke bel trekken bij de gemeente. Meer weten? Wilt u meer weten? Of heeft u een vraag over huurrecht of vastgoedrecht in zijn algemeenheid? Neemt u dan gerust contact op met Manon Engbers of één van onze andere huurrecht specialisten. Wij staan graag voor u klaar! Lees ook eens 'wet doorstroming huurmarkt, 'Zorgvastgoed', 'Renovatieplan: verhuurder versus huurder(s)', 'Nieuwe huurovereenkomst of voorzetting bestaande?'
 Tags: Nieuws, Blog, huurrecht, vastgoedrecht, wozwaarde
 18.12.2018 | Edo Moll - 0 reactie(s)
 Op 11 december 2018 heeft de Tweede Kamer ingestemd met de ‘Wet herziening partneralimentatie’. Als binnen een jaar ook de Eerste Kamer hiermee instemt, dan zal de wet op 1 januari 2020 in werking kunnen treden. De wet geldt alleen voor mensen die ná de inwerkingtreding van de nieuwe wet gaan scheiden. Uitgangspunt vijf jaar alimentatie De nieuwe alimentatieduur zal in veel gevallen vijf jaar zijn. Dat is aanmerkelijk korter dan het huidige systeem. Nu is het meestal twaalf jaar. Er zijn ook een aantal uitzonderingen op de nieuwe termijn van vijf jaar. ‘Senioren’ Als bij de scheiding de partners al ‘op leeftijd’ zijn en de alimentatiegerechtigde, dat is meestal de vrouw, minder dan tien jaar voor de aanvang van haar AOW is, dan wordt de alimentatie verlengd tot aan de ingangsdatum van de AOW. Voorbeeld: als de vrouw op het moment van scheiding 59 is dan duurt het nog acht jaar voor zij AOW krijgt. De alimentatieduur wordt dan acht jaar. Als op het moment van scheiding de minstverdienende partner 50 jaar of ouder is, dan wordt de alimentatieduur in principe tien jaar (nu twaalf jaar). Echtscheidingen met jonge kinderen In afwijking van de hoofdregel is in de nieuwe wet voor ouders met jonge kinderen het volgende bepaald. De alimentatie duurt totdat het jongste kind 12 jaar is geworden. De achterliggende gedachte is dat de zorg voor jonge kinderen het moeilijk maakt om (in voldoende mate) betaald werk te gaan doen. Wanneer de kinderen 12 zijn geworden zou het wél mogelijk moeten zijn om voldoende te werken en te verdienen. Hardheidsclausule In de nieuwe wet bestaat de mogelijkheid om een beroep op de rechter te doen, als de standaardregeling voor de alimentatiegerechtigde ‘te hard’ uitpakt. Er staat straks in de wet dat de rechter de termijn toch kan verlengen (langer dan vijf jaar) als de beëindiging na vijf jaar tot een schrijnende uitkomst leidt. De rechter zal van geval tot geval moeten beoordelen of het echt zo schrijnend is dat afgeweken moet worden van de standaardduur van vijf jaren. Korter dan vijf jaar Nu is het zo dat, bij een huwelijk dat niet langer dan 5 jaren heeft geduurd en kinderloos is gebleven, de alimentatie niet langer duurt dan de duur van het huwelijk. Dit artikel verdwijnt. Het uitgangspunt is straks dat de alimentatie stopt na een periode gelijk aan de helft van de duur van het huwelijk (met een maximum van vijf jaren). Gaat een echtpaar bijvoorbeeld na acht jaar scheiden, dan duurt de alimentatie vier jaar, tenzij je jonge kinderen hebt of boven de 50 bent. Heeft u vragen over alimentatie? Aarzel niet om contact op te nemen met mr. Edo Moll of mr. Minke Hissink van BAX Advocaten Belastingkundigen.
 Bedrijfsgeheimen beter beschermd?
 05.12.2018 | Maarten Korthuis - 0 reactie(s)
 Bedrijfsgeheimen genieten meer bescherming dan voorheen, als aan bepaalde voorwaarden is voldaan. Dat is een gevolg van de Wet Bescherming Bedrijfsgeheimen (WBB). De wet vloeit voort uit een Europese Richtlijn en is inmiddels in werking getreden. In deze blog wordt op hoofdlijnen op de wet ingegaan. Wat zijn bedrijfsgeheimen volgens de WBB Een bedrijfsgeheim wordt volgens de WBB beschermd als het om informatie gaat waarover een (rechts-)persoon rechtmatig beschikt. Verder dient het te gaan om informatie: die geheim is (niet algemeen bekend is of niet gemakkelijk toegankelijk is voor belanghebbenden in de relevante doelgroep); die handelswaarde heeft door geheim te zijn; die door degene die over de informatie rechtmatig beschikt, geheim wordt gehouden door redelijke maatregelen te nemen. Een voorbeeld is het sluiten van geheimhoudingsovereenkomsten met werknemers of marktpartijen met wie wordt samengewerkt. Kortom: niet alle vertrouwelijke informatie van een onderneming is een bedrijfsgeheim in de zin van de WBB. Waartegen beschermt de WBB? Volgens de WBB wordt onder meer bescherming geboden tegen: het zonder toestemming van de houder onrechtmatig verkrijgen van bedrijfsgeheimen; het zonder toestemming van de houder gebruiken of openbaar maken van bedrijfsgeheimen; het onder meer produceren, aanbieden, in de handel brengen in- en uitvoeren of opslaan van goederen, wanneer de inbreukmaker wist of had behoren te weten dat een bedrijfsgeheim ten behoeve daarvan onrechtmatig werd gebruikt. De WBB zondert bepaalde soorten verkrijging uit van onrechtmatige verkrijging. Daarbij kan gedacht worden aan: verkrijging door een onafhankelijke ontdekking of ontwerp; demontage, onderzoek of observatie van een product dat rechtmatig verkregen is of ter beschikking is gesteld aan het publiek, door iemand die niet aan geheimhouding gebonden is. Ook worden sommige soorten gebruik of openbaarmaking uitgezonderd. Daarbij kan gedacht worden aan: het uitoefenen van het recht op vrije meningsuiting; openbaarmaking in verband met het onthullen van illegale activiteiten gelet op het algemeen belang. Kortom: niet tegen elke vorm van verkrijging, het gebruik maken van en openbaarmaking van bedrijfsgeheimen kan worden opgetreden. Handhaving bedrijfsgeheimen door WBB De rechthebbende op een bedrijfsgeheim kan, als aan alle voorwaarden is voldaan, bij de rechter onder meer vorderen: een verbod op het onrechtmatig gebruik of openbaarmaking van een bedrijfsgeheim; een verbod op inbreuk makende goederen te produceren, aan te bieden of in de handel te brengen; het terugroepen uit de handel van inbreuk makende goederen; vernietiging van gegevensdragers waarop de onrechtmatig verkregen bedrijfsgeheimen zijn opgeslagen. Van een inbreukmaker die wist of had moeten weten dat hij onrechtmatig een bedrijfsgeheim verkreeg, gebruikte of openbaar maakte, kan ook schadevergoeding worden gevorderd. Procedurele aspecten Parallel aan de WBB zijn in het Wetboek van Burgerlijke Rechtvordering bepalingen opgenomen over onder meer geheimhouding van bedrijfsgeheimen door partijen die betrokken zij bij een juridische procedure. De toekomst zal leren of deze bepalingen ervoor zorgen dat houders van bedrijfsgeheimen bereid zijn in een procedure hun bedrijfsgeheimen kenbaar te maken. Het moeten kunnen bewijzen dat er sprake is van een bedrijfsgeheim in de zin van de WBB is een precaire kwestie. Mogelijk dat daardoor niet snel een procedure op grond van de WBB gestart zal worden. Tot slot De WBB bevat op het eerste gezicht interessante instrumenten om onrechtmatige inbreuk op bedrijfsgeheimen aan te pakken. De vraag is of door het moeten aantonen van een beschermd bedrijfsgeheim bij de rechter, en de risico's van het uitlekken daardoor van bedrijfsgeheimen, veel gebruik zal worden gemaakt van de instrumenten. Voor werkgevers is het tóch interessant bij het overeenkomen van een geheimhoudingsbeding (mede) aansluiting te zoeken bij de definitie van bedrijfsgeheim in de WBB. Wilt u meer weten over de WBB, dan kunt u contact opnemen met Maarten Korthuis.
 WWZ versoepeld?
 20.08.2018 | Maarten Korthuis - 0 reactie(s)
 Het kabinet heeft het concept Wetsvoorstel Arbeidsmarkt in Balans, kortweg “WAB” gepresenteerd. Het streven is het wetsvoorstel (mogelijk met aanpassingen) per 1 januari 2020 in werking te laten treden. De WWZ zal deels worden versoepeld. In deze blog zal op vier voor de praktijk belangrijke voorgenomen versoepelingen worden ingegaan. Uitbreiding proeftijd Er zullen drie soorten proeftijd gaan bestaan bij een eerste arbeidsovereenkomst. Bij een arbeidscontract voor bepaalde tijd voor langer dan 6 maanden en korter dan twee jaar, zal net als nu een proeftijd van maximaal één maand kunnen worden overeengekomen. Bij een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd van twee jaar of langer zal een proeftijd van ten hoogste drie maanden overeengekomen kunnen worden. Bij een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd zal een proeftijd van maximaal vijf maanden overeengekomen kunnen worden. Wanneer een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd in de proeftijd wordt opgezegd kan een werkgever geen rechten ontlenen aan een concurrentiebeding, tenzij er sprake is van zwaarwegende bedrijfs- of dienstbelangen en de werkgever dit schriftelijk of elektronisch en gemotiveerd aan de werknemer mededeelt. Bij een opvolgende arbeidsovereenkomst tussen werkgever en een werknemer waarbij de arbeidsovereenkomst duidelijk andere vaardigheden of verantwoordelijkheden van de werknemer eist, kan de proeftijd maximaal twee maanden bedragen. Wat duidelijk andere vaardigheden of verantwoordelijkheden zijn, zal de toekomst uitwijzen. Als de ene werkgever ten aanzien van de te verrichten arbeid redelijkerwijs gezien moet worden een opvolger te zijn van de vorige, dan kan geen rechtsgeldige proeftijd worden overeengekomen. Dat speelt bijvoorbeeld wanneer na een uitzendovereenkomst de uitzendkracht in dienst treedt van een werkgever. Voor arbeidsovereenkomsten gesloten vóór de datum van inwerkingtreding van de WAB blijft de huidige regeling over proeftijden gelden. Aanpassing ketenregeling Net als voor de WWZ wordt het weer mogelijk binnen drie jaar (i.p.v. twee jaar zoals nu) drie opvolgende arbeidscontracten voor bepaalde tijd aan te gaan die van rechtswege eindigen. Wanneer een ‘arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd’ is opgezegd in de proeftijd en wordt opgevolgd door een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, eindigt die arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd van rechtswege. Daarbij geldt de voorwaarde dat de totale duur van drie jaar niet wordt overschreden en er niet sprake is van meer dan drie schakels. De ketenregeling zal niet gelden in geval van arbeidsovereenkomsten voor invalkrachten in het primaire onderwijs, die gesloten zijn in verband met ziekte of vervanging van een werknemer die een onderwijsgevende functie, dan wel sommige onderwijsondersteunende functies vervult. Beoogd is dat de nieuwe ketenregeling geldt voor alle arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die op of na de datum van inwerkingtreding eindigen. Combinatie ontslaggrond Een combinatie ontslaggrond wordt ingevoerd om een arbeidsovereenkomst toch te kunnen laten ontbinden als er geen sprake is van een volledige ontslaggrond. De combinatiegrond geldt niet voor combinaties met ontslag wegens bedrijfseconomische omstandigheden en evenmin bij ontslag na twee jaar ziekte. Er dient sprake te zijn van een combinatie van omstandigheden uit ten minste twee ontslaggronden. Daarnaast dient van de werkgever in redelijkheid niet gevergd te kunnen worden dat hij de arbeidsovereenkomst laat voortduren. De herplaatsingsverplichting blijft in principe gelden, tenzij herplaatsing niet in de rede ligt. Wanneer sprake is van ontbinding op basis van de combinatiegrond, kan de kantonrechter naast de transitievergoeding een vergoeding toekennen van maximaal de helft van de transitievergoeding. Transitievergoeding Anders dan nu zal, ongeacht de duur van de arbeidsovereenkomst, in principe bij beëindiging van alle arbeidsovereenkomsten de wettelijke transitievergoeding verschuldigd zijn. Deze bedraagt een derde maandsalaris per dienstjaar en wordt naar evenredigheid over de duur van het dienstverband opgebouwd. Ook voor dienstjaren nadat de arbeidsovereenkomst 10 jaar geduurd heeft geldt genoemde opbouw. Nu is dat nog een half maandsalaris per dienstjaar. De tegemoetkoming voor werknemers die 50 jaar of ouder zijn en tien jaar in dienst zijn geweest, komt te vervallen. Er wordt een compensatieregeling ingevoerd voor werkgevers (eenmanszaken) die tot bedrijfssluiting overgaan wegens pensionering of arbeidsongeschiktheid. De transitievergoeding kan onder nog uit te werken voorwaarden teruggevorderd worden bij het UWV. Ook wordt een compensatieregeling ingevoerd voor de verschuldigde transitievergoeding bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst na twee jaar ziekte. Tot slot Het wordt interessant of het concept wetsvoorstel ongewijzigd ingevoerd zal worden. Duidelijk is in ieder geval dat geluisterd is naar de noodkreet van werkend Nederland de WWZ aan te passen. Voor meer informatie kunt u contact opnemen met één van de arbeidsrecht advocaten van BAX.
 04.07.2018 | Michiel Deppenbroek - 0 reactie(s)
 Wij in de praktijk regelmatig zien dat er wijzigingen plaatsvinden in de partijen die betrokken zijn bij een overeenkomst? Het kan zijn dat een contractspartij fuseert, splitst of zijn onderneming inbrengt in een andere onderneming. Ook kan gedacht worden aan andere vormen van contracts- of schuldoverneming. Een dergelijke wijziging kan meer gevolgen hebben dan waar in eerste instantie aan wordt gedacht, vooral als er samenhangende rechtsverhoudingen met derden bestaan. Zo heeft een schuld- of contractsoverneming bijvoorbeeld tot gevolg dat een door de debiteur gestelde borgtocht, behoudens diens voorafgaande instemming met de handhaving van de borgtocht, niet meer ingeroepen kan worden als de nieuwe schuldenaar tekortschiet. Contractsoverneming Voor een contractsoverneming is vereist dat de vertrekkende partij en de daarvoor in de plaats te treden partij de contractsoverneming vastleggen in een akte. Een akte is een ondertekend geschrift, bestemd om tot bewijs te dienen. De partij die reeds contractspartij was en blijft, hoeft slechts “medewerking” te verlenen, hetgeen vormvrij is en zelfs kan blijken uit latere feiten en omstandigheden. Er zijn aanwijzingen dat het ook mogelijk is een contractsoverneming tot stand te brengen via e-mailwisseling, maar het laatste woord daarover is door de Hoge Raad nog niet gezegd. Wilt u weten of een schuld- of contractsoverneming correct is vastgelegd of hebt u vragen over de gevolgen die een partijwisseling voor u heeft, neem dan contact op met één van de contractenrecht specialisten van BAX advocaten belastingkundigen.
 04.07.2018 | Bjorn Harbers - 0 reactie(s)
 Trots! Met dat gevoel voltooiden de deelnemers op zondag 26 november 2017 de (alweer) vijfde editie van de BAX2Give estafetteloop “Run2Care” voor het goede doel. Run2Care Met 40 hardlopers, 4 fietsers en een handjevol ondersteuners trok in het weekend van 25 en 26 november 2017 de BAX2Give-karavaan gedurende 30 uur door de Achterhoek, het Rijk van Nijmegen en over de Veluwe, om – de kou, regen en wind trotserend – op zondagmiddag om 15.00 uur in Doetinchem enthousiast onthaald te worden door velen die ons gevolgd hadden tijdens deze mooie tocht. Nog meer dan in andere jaren was de saamhorigheid tussen de deelnemers en de band met de gekozen goede doelen voelbaar, zowel voorafgaand als tijdens en na de estafetteloop. Met als herhaaldelijk hoogtepunt het warme onthaal door de goede doelen op verschillende locaties langs de route. € 146.340,66 Nadat de eerste 3 edities in het teken stonden van 3FM Serious Request, had de organisatie voor het tweede achtereenvolgende jaar gekozen voor het ondersteunen van lokale goede doelen, te weten Stichting Sravana, Inloophuis Oude IJssel, Hospicegroep De Lelie en Hospice Zutphen. Met een totale opbrengst van € 146.340,66 mogen de BAX2Give activiteiten in de afgelopen 5 jaar een doorslaand succes worden genoemd. Laatste editie... Of toch niet? Voorafgaand aan de vijfde editie had de organisatie aangekondigd dat “Run2Care” de laatste editie zou zijn. De hartverwarmende reacties, de wens onder de vele deelnemers om door te gaan en met name de wetenschap dat de betrokken goede doelen de steun goed kunnen gebruiken, heeft de organisatie doen besluiten om in 2019 opnieuw een mooi evenement te organiseren. Op 22 en 23 juni 2019 zal om die reden opnieuw worden hardgelopen én gefietst voor het goede doel. Wilt u meer weten? Volg ons dan via www.facebook.nl/bax2give of stuur ons een e-mail via info@bax2give.nl. Magazine “2Give” Ter herinnering aan de afgelopen vijf edities van de BAX2Give estafetteloop is een speciale editie uitgebracht van het magazine “2Give”. Indien u een gratis exemplaar wilt ontvangen, laat het ons dan weten.... Zolang de voorraad strekt! Goede doelen Ook in de komende jaren blijft BAX2Give zich inzetten voor goede doelen. Bij voorkeur niet enkel door het geven van geld, maar door het organiseren van (sportieve) activiteiten waarbij wij ons samen met onze relaties inspannen voor de goede zaak. Organisatie BAX2Give
 Pandrecht op assurantieportefeuille mogelijk?
 07.05.2018 | Annemieke Wiltink - 0 reactie(s)
 In een vonnis van de rechtbank Gelderland van 4 april 2018 speelde de vraag of een assurantieportefeuille voor verpanding vatbaar is in een procedure tussen ING Bank en een in het faillissement van een assurantietussenpersoon aangestelde curator. ING Bank had betoogd dat een assurantieportefeuille economische waarde heeft, omdat de tot de portefeuille behorende overeenkomsten met verzekeraars en opdrachtgevers leiden tot (toekomstige) vergoedingen. De curator was het daarmee eens, met dien verstande dat de mogelijkheid die de assurantieportefeuille biedt om winst te maken dient te worden opgevat als ‘goodwill’, en goodwill is niet te verpanden. De rechtbank concludeert dat op de assurantieportefeuille als geheel geen pandrecht kan worden gevestigd. Wat is een assurantieportefeuille De werkzaamheden van de tussenpersoon worden vergoed door de verzekeraars op grond van in samenwerkingsovereenkomsten overeengekomen provisievergoedingen, dan wel door de verzekeringnemers op grond van overeenkomsten van opdracht. Dat geheel aan samenwerkingsovereenkomsten en opdrachtovereenkomsten wordt ook wel ‘de assurantieportefeuille’ genoemd. Doorgaans is de assurantieportefeuille van een tussenpersoon het meest waardevolle actief. Is de assurantieportefeuille een goed en kan een assurantieportefeuille goederenrechtelijk worden overgedragen? Een pandrecht kan worden gevestigd op goederen die voor overdracht vatbaar zijn. Goederen zijn zaken of vermogensrechten. Het gaat in dit geval niet om zaken, want dat zijn voor menselijke beheersing vatbare stoffelijke objecten. De rechtbank definieert de assurantieportefeuille in haar vonnis van 4 april 2018 als een samenstel van overeenkomsten waaruit vorderingsrechten voortvloeien en waaraan goodwill is verbonden. Daarna hakt de rechtbank de portefeuille in stukjes om te bezien of die stukjes te verpanden zijn. Een overeenkomst is goederenrechtelijk niet over te dragen. Daarmee is een overeenkomst geen vermogensrecht en niet te verpanden. Ook goodwill is niet aan te merken als een vermogensrecht. De uit de overeenkomsten voortvloeiende vorderingen zijn desalniettemin wel vermogensrechten en wel te verpanden, maar dat speelde in deze procedure niet. Omdat enkel de vraag voorlag of er een pandrecht was gevestigd op de (gehele) assurantieportefeuille. De rechtbank oordeelde dus van niet. Vervolg? Het ligt in de lijn der verwachting dat de ING Bank in hoger beroep zal gaan van het vonnis. In deze procedure heeft ING Bank namelijk al aangevoerd dat het van belang is dat aangenomen wordt dat een assurantieportefeuille te verpanden moet zijn, omdat deze uitspraak voor de praktijk inhoudt dat de mogelijkheden voor tussenpersonen om in de toekomst krediet te verkrijgen en daarmee om te ondernemen, zeer worden beperkt. Bovendien is tussen partijen niet in geschil geweest dat de mogelijkheid bestaat op (sommige) delen van een assurantieportefeuille een pandrecht te vestigen. De curator heeft zelfs uitdrukkelijk erkend dat op vorderingen die voortvloeien uit overeenkomsten van opdracht en samenwerkingsovereenkomsten pandrechten kunnen worden gevestigd. Conclusie De assurantietussenpersoon kan zijn assurantieportefeuille -als geheel- niet verpanden. De vraag is wat dit betekent voor de toekomstige kredietverlening aan assurantietussenpersonen. Mogelijk komt dit ondernemersbelang in hoger beroep aan de orde. Banken zullen er bij de huidige stand van zaken in elk geval zeker van willen zijn dat zij pandrechten hebben verkregen/verkrijgen op de vorderingen die voortvloeien uit de overeenkomsten die tot de assurantieportefeuille behoren.
 Renovatieplan: verhuurder versus huurder(s)
 12.03.2018 | Manon Engbers - 0 reactie(s)
 Verduurzaming en renovatie is nog steeds een hot item. Zowel in het (sociale) woningbouwsegment als bij bedrijfsmatig onroerend goed. Maar hoe gaat dat nu precies in zijn werk indien er sprake is van een huurrelatie? Is een huurder verplicht om de door de verhuurder gewenste renovatiewerkzaamheden te gedogen? één verhuurder, één renovatieplan Op 25 oktober 2017 heeft de Voorzieningenrechter van de Rechtbank Amsterdam, afdeling kantonzaken, een tweetal vonnissen gewezen over hetzelfde renovatievoorstel van dezelfde verhuurder. In beide procedures stond de vraag centraal of de huurder moet gedogen dat de verhuurder in het gehuurde de open verbrandingstoestellen vervangt door HR-ketels. Het belang van de verhuurder is in beide zaken gelijk. De verhuurder wenst de open verbrandingstoestellen te vervangen vanuit gezondheid- en veiligheidsoverwegingen. Bijkomend aspect is dat de verhuurder ervoor wil zorgen dat in de toekomst minder energie wordt verbruikt door haar huurders. Twee verwerende huurders Huurder 1 betwist dat de open verbrandingstoestellen onveilig zijn en stelt zich op het standpunt dat de vervanging van de open verbrandingstoestellen door HR-ketels niet zal leiden tot een energiebesparing. Huurder 2 gooit het over een geheel andere boeg. Hij stelt dat zijn woning binnen afzienbare tijd wordt gesloopt en dat de verhuurder op grond van deze omstandigheid geen belang heeft bij het vervangen van de open verbrandingstoestellen door HR-ketels. Oordeel Voorzieningenrechter De Voorzieningenrechter stelt in beide uitspraken voorop dat een huurder uit hoofde van artikel 7:220 lid 1 en 2 BW dient mee te werken aan een renovatie indien de verhuurder daartoe, gelet op de belangen van de verhuurder en de huurder, een redelijk voorstel heeft gedaan. In de procedure tegen huurder 1 trekt de huurder aan het kortste eind. De huurder dient de renovatiewerkzaamheden te gedogen. De verhuurder heeft naar het oordeel van de Voorzieningenrechter voldoende aangetoond dat HR-ketels veiliger zijn en leiden tot een lager energieverbruik. Het belang van huurder 1 dient hiervoor te wijken. In de procedure tegen huurder 2 heeft de verhuurder het nakijken. Gelet op de voorgenomen sloopwerkzaamheden is de Voorzieningenrechter met de huurder van oordeel dat de verhuurder geen (voldoende) belang heeft bij de voorgenomen renovatiewerkzaamheden. In deze procedure prevaleren de belangen van huurder 2. Kanttekening Wat opvalt is dat de verhuurder in beide procedures heeft gesteld dat de vervanging van de open verbrandingstoestellen dient te worden gekwalificeerd als renovatiewerkzaamheden, terwijl zij ook het veiligheidsaspect noemt. Gelet op dit veiligheidsaspect kan de vervanging wellicht ook worden gekwalificeerd als dringende werkzaamheden. In dat geval is een huurder verplicht de vervanging te gedogen en vindt er geen belangenafweging plaats. Wij helpen u graag! Uit deze uitspraken blijkt dat grote waarde wordt gehecht aan de gestelde feiten en de omstandigheden van het geval. Het is dan ook zaak dat deze in een procedure op een juiste wijze worden weergegeven, zodat uw belangen, of u nu huurder of verhuurder bent, optimaal tot uitdrukking komen in de procedure. Wilt u graag meer informatie dan kunt u contact opnemen met één van de huurrechtspecialisten van BAX advocaten belastingkundigen.
 Lyme versus ziektekostenverzekeraar
 23.10.2017 | Annemieke Wiltink - 0 reactie(s)
 Lymepatiënten voeren al jaren een gevecht met hun ziektekostenverzekeraar over de vergoeding van behandelingen in het buitenland. De meeste polisvoorwaarden bepalen dat recht op vergoeding van ziektekosten bestaat, als de zorgvorm doeltreffend en doelmatig is. Dit laatste wordt mede bepaald aan de hand van de stand van de wetenschap en de praktijk. Nationaal of internationaal In de Nota van Toelichting op het Besluit Zorgverzekeringen is bepaald dat de stand van de wetenschap en praktijk internationaal moet worden uitgelegd. In de praktijk bleek dat veel zorgverzekeraars zich bij het antwoord op de vraag of ziektekosten voor vergoeding in aanmerking kwamen, vooral lieten leiden door nationale adviezen en onderzoeken. Dit heeft geleid tot geschillen tussen patiënten en zorgverzekeraars over de vraag of buitenlandse behandelingen voor vergoeding in aanmerking komen. Casus In het arrest van het Hof Arnhem-Leeuwarden van 25 juli 2017, gepubliceerd op 14 september 2017, is bepaald dat een langdurige antibioticabehandeling conform de ILADS (“The International Lyme and Associated Diseases Society”) Richtlijn 2014, in overeenstemming is met de stand van de wetenschap en praktijk en daarmee voor vergoeding in aanmerking komt. Ook in een meer recente uitspraak van de rechtbank Gelderland van 6 september 2017 is een patiënte die een langdurige antibioticabehandeling onderging in Duitsland, in het gelijk gesteld en is haar ziektekostenverzekeraar VGZ veroordeeld tot betaling van de kosten van de behandeling in het buitenland. Het oordeel Een langdurige antibioticabehandeling conform de ILADS richtlijn 2014, voldoet daarmee doorgaans – naar de huidige stand van de rechtspraak – aan de stand van de wetenschap en praktijk en komt daarmee voor vergoeding aan aanmerking.
 17.10.2017 | Maarten Korthuis - 0 reactie(s)
 Door een geldig ontslag op staande voet (OOSV) door een werkgever eindigt een arbeidsovereenkomst direct. Ook na de invoering van de WWZ. Gevolg van dit ontslag is dat een werknemer geen aanspraak meer heeft op loon. Een rechter accepteert een OOSV daarom alléén als aan strikte voorwaarden is voldaan. In dit blog gaan we in op deze voorwaarden en enkele aandachtspunten sinds de invoering van de WWZ. Voorwaarden acceptatie OOSV Allereerst is vereist dat er sprake is van een dringende reden. Bekende voorbeelden daarvan zijn het plegen van diefstal, verduistering van zaken van de werkgever en mishandeling of ernstige bedreiging van collega's. Ook kunnen minder ernstige voorvallen een dringende reden vormen, als er sprake is van een combinatie met andere voorvallen. Of wanneer, ondanks waarschuwingen, een volgend voorval de druppel is die de emmer doet overlopen. Belangrijk is dat de dringende reden bewezen kan worden in een procedure bij de rechter. Anders kan het ontslag ongedaan gemaakt worden, blijft de werknemer in dienst en is ook loon verschuldigd. De werknemer moet in de regel gehoord worden over het voorval of de voorvallen, waarvan de werkgever hem verdenkt, vóórdat het ontslag wordt gegeven (hoor en wederhoor). Het horen biedt de werknemer gelegenheid zijn verhaal te doen. Door het horen van de werknemer kan de werkgever zich een beter beeld vormen van wat zich heeft voorgedaan. Het OOSV dient direct te worden gegeven en de reden daarvoor dient direct aan de werknemer te worden verteld. Aan de ene kant is het van belang om door te pakken. Aan de andere kant is het van belang dat de snelheid niet ten koste gaat van de zorgvuldigheid. Een voortvarend uitgevoerd onderzoek naar de feiten waarvoor het OOSV wordt gegeven, zal doorgaans een OOSV niet aantasten. De rechter toetst verder of de aan de werknemer medegedeelde reden het OOSV kan dragen. Achteraf aangevoerde (aanvullende) redenen wegen niet mee bij het oordeel over de geldigheid van het OOSV. Van belang is dus volledig te zijn als de dringende reden wordt medegedeeld. Zorgvuldig onderzoek is dus geboden. Wat kan de werknemer doen? Een werknemer die het niet eens is met een OOSV, dient sinds de WWZ binnen twee maanden na het ontslag bij de kantonrechter een verzoekschrift in tot vernietiging. Als het verzoekschrift niet binnen deze vervaltermijn is ingediend, staat het OOSV vast. De vervaltermijn kan niet worden gestuit. Het verzoekschrift tot vernietiging wordt doorgaans gecombineerd met een loonvordering. Een werknemer kan er ook voor kiezen om het einde van de arbeidsovereenkomst te accepteren en van de werkgever een billijke vergoeding te verlangen. Al dan niet gecombineerd met een vergoeding vanwege het niet in acht nemen van de opzegtermijn en een transitievergoeding. Voor de eerste twee vergoedingen geldt een vervaltermijn van twee maanden na het einde van de arbeidsovereenkomst en voor de transitievergoeding een vervaltermijn van drie maanden na einde arbeidsovereenkomst. Voorwaardelijke ontbinding Een werkgever kan er belang bij hebben het risico te beperken dat een rechter het OOSV niet accepteert. Daartoe kan bij de kantonrechter een voorwaardelijk verzoekschrift tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst worden ingediend. Van belang is dat het verzoekschrift past binnen het strakke keurslijf van de gronden voor ontbinding van een arbeidsovereenkomst. De Hoge Raad heeft bepaald dat de kantonrechter een voorwaardelijk ontbindingsverzoek na een OOSV slechts kan toewijzen als hij het OOSV vernietigt. Accepteert de kantonrechter het ontslag op staande voet, dan dient hij het voorwaardelijk verzoek tot ontbinding af te wijzen. De kantonrechter zal de behandeling van een voorwaardelijk ontbindingsverzoek aanhouden totdat een verzoek tot vernietiging van het OOSV is ingediend of de vervaltermijn van twee maanden is verstreken. Haastige spoed... Sinds de WWZ zijn de financiële risico’s aan de zijde van een werkgever toegenomen bij een OOSV. De mogelijkheid om via een voorwaardelijke ontbinding het risico te verkleinen, is ingeperkt. De termijn waarbinnen een voorwaardelijk ontbindingsverzoek in behandeling genomen wordt, is verlengd. Het is belangrijk om zorgvuldig af te wegen of het OOSV gerechtvaardigd is en om vervolgens aan de formele vereisten te voldoen. Heeft u vragen over een (voorgenomen) ontslag op staande voet of andere arbeidsrechtelijke kwesties? De arbeidsrecht specialisten van BAX helpen u graag verder.
 Casus: wie is de erfgenaam?
 17.10.2017 | Edo Moll - 0 reactie(s)
 Wanneer iemand overlijdt, ontstaat geregeld discussie over de vraag wie erfgenaam is. Soms is zelfs een testament onduidelijk en moet de rechter het testament ‘uitleggen’. Een dergelijke discussie speelde ook in de kwestie die leidde tot het arrest van het gerechtshof Den Haag van 7 februari 2017. Casus De casus is als volgt. Het gezin bestaat uit vader, moeder en twee kinderen. Vader overlijdt in 2005. Na het overlijden van vader verkrijgt moeder de gehele nalatenschap en verkrijgen de kinderen een vordering op moeder, die pas opeisbaar wordt direct na haar overlijden. Moeder hertrouwt in 2012, op huwelijksvoorwaarden (buiten gemeenschap van goederen). Moeder overlijdt vervolgens in 2014. Daarna ontstaat de vraag: wie zijn haar erfgenamen? De kinderen, de nieuwe echtgenoot, of allen? Daarbij speelt het door moeder opgemaakte testament in 1980 een rol. Nieuw erfrecht In 2003 is de wetgeving omtrent het erfrecht volledig vernieuwd. Het testament van moeder is nog opgesteld onder het oude erfrecht. In de overgangswet is bepaald dat er ‘eerbiedigende werking’ zal zijn onder het nieuwe recht. Dat betekent dat de “bedoeling” van de onder het oude recht gemaakte testamenten, zoveel mogelijk gerespecteerd dient te worden. In het testament van moeder stond onder meer beschreven: “Voor het geval ik na of tegelijk [..] met mijn genoemde echtgenoot kom te overlijden, beschik ik als volgt: Ik bekrachtig bij deze de vererving van mijn nalatenschap volgens de bepalingen der wet voor vererving bij versterf.” Geschil Tussen de tweede echtgenoot en de kinderen uit het eerste huwelijk ontstaat in 2014 - na het overlijden van moeder - een geschil. De tweede echtgenoot stelt dat hem volgens de letterlijke tekst van het testament 1/3e deel van de nalatenschap toekomt. De kinderen zijn van mening dat, wanneer het testament wordt geïnterpreteerd tegen de achtergrond van het wettelijk erfrecht uit 1980 (moeder stelde haar testament op in 1980), zij de twee enige erfgenamen zijn en niet hun stiefvader. Huidig recht De huidige wetgeving bepaalt wanneer de rechter een testament mag of moet ‘uitleggen’ (interpreteren) en hoe hij dat moet doen. Deze uitlegregels gelden ook voor oude erfenissen en oude testamenten (van voor 2003). In artikel 4:46 BW lid 1 staat het volgende: Bij de uitlegging van een uiterste wilsbeschikking dient te worden gelet op de verhoudingen die de uiterste wil (het testament) kennelijk wenst te regelen, en op de omstandigheden waaronder de uiterste wil is gemaakt. Op grond van de wet mag de rechter een testament alleen uitleggen als het onduidelijk is. Uitspraak Het gerechtshof Den Haag heeft in zijn uitspraak van 7 februari jl. geoordeeld dat het testament van moeder onduidelijk was. Nu moeder in 2012 opnieuw is getrouwd, is onduidelijk wie moeder bedoeld heeft met de in het testament genoemde ‘echtgenoot’. Omdat het testament onduidelijk is, moet de rechter het testament uitleggen, aldus het gerechtshof. De uitleg van de raadsheren in deze zaak was dat met het woord ‘echtgenoot’ in het testament van moeder alleen de eerste echtgenoot was bedoeld en niet de man met wie zij op latere leeftijd hertrouwde. Kortom, in deze casus zijn alleen de kinderen erfgenaam en niet hun stiefvader. Heeft u een conflict over een erfenis of andere vragen op het gebied van erfrecht? Neem dan contact met ons op.
 UPDATE: Wetsvoorstel transitievergoeding
 07.07.2017 | Mike Timmer - 0 reactie(s)
 In de vorige Round# schreven wij over het Wetsvoorstel transitievergoeding bij ontslag wegens onder andere langdurige arbeidsongeschiktheid. Het wetsvoorstel was er op gericht de kosten die een werkgever heeft “moeten” maken in verband met het betalen van de transitievergoeding aan een langdurig (na twee jaar arbeidsongeschiktheid en binnen 26 weken geen herstel te verwachten) arbeidsongeschikte werknemer te compenseren door een vergoeding te betalen uit het Algemeen werkloosheidsfonds. Een en ander met het doel om de samenloop van de financiële verplichtingen van werkgevers te reduceren. Het was de bedoeling dat de wet op 1 januari 2019 zou worden ingevoerd en betrekking zou hebben op de transitievergoedingen die op of na 1 juli 2015 zijn betaald. Wat wordt gewijzigd? De Raad van State heeft inmiddels geadviseerd om het wetsvoorstel aan te passen. Met name omdat het wetsvoorstel de oorzaak van het probleem (de genoemde samenloop) niet oplost. Daarnaast is onder andere opgemerkt dat de voorgestelde regeling naar verwachting duur (structureel € 180 mln, incidenteel € 970 mln) zal zijn. Ook om deze te laten uitvoeren (kosten nog niet bekend). Kort en goed komt het er op neer dat de Raad van State vindt dat er niet moet worden gekozen voor een lapmiddel, maar voor een echte oplossing die de cumulatie wegneemt. De Minister van SZW rapporteerde op 16 maart 2017 aan het Kabinet. De argumenten die in het rapport zijn gekozen, zijn gelijk aan de argumenten die gebruikt zijn tijdens de behandeling van de Wet werk en zekerheid. Argumenten waarvan de Raad in haar advies heeft aangegeven dat die niet zonder meer overtuigen. De conclusie is dat SZW geen aanleiding ziet om de voorgestelde vergoedingsregeling te heroverwegen. Recent is het wetsvoorstel, vanwege het demissionair worden van Rutte II, controversieel verklaard. Dat betekent dat de behandeling daarvan wordt opgeschort tot er een nieuw kabinet is. Wanneer wordt de wet wél ingevoerd? Of, en zo ja, wanneer de wet wordt ingevoerd, is ten tijde van het schrijven van dit blog onzeker. Duidelijk is wel dat de invoering in ieder geval niet op 1 januari 2019 zal plaatsvinden. Het UWV heeft ongeveer 1,5 jaar nodig om de uitvoering van de wet mogelijk te maken. Het advies uit de vorige Round# blijft staan. Administreer goed aan welke langdurig zieke werknemer een transitievergoeding is betaald en hoeveel (met bewijsstukken) er is betaald. Zolang geen zekerheid bestaat over de vergoedingsregeling kan de werkgever er natuurlijk ook voor kiezen om de arbeidsovereenkomst in stand te laten. Het is wel zaak om daarover op de juiste manier met de werknemer te communiceren. Mocht u als werkgever vragen hebben, neem dan contact op met één van onze arbeidsrechtspecialisten.
 Wet uiterste betaaltermijn van zestig dagen
 07.07.2017 | Bjorn Harbers - 0 reactie(s)
 Op 1 juli 2017 is de ‘Wet uiterste betaaltermijn van zestig dagen voor grote ondernemingen’ in werking getreden. Het is voor grote ondernemingen niet meer toegestaan om een betalingstermijn langer dan 60 dagen te hanteren als het een factuur van een MKB-leverancier betreft. Het doel van de wetgever is om onredelijk lange betalingstermijnen tegen te gaan. Uitgangspunt: 30 dagen leidend Veel MKB-leveranciers zijn in de afgelopen jaren in financiële problemen gekomen, doordat grote afnemers een (veelal onredelijk) lange betalingstermijn hanteerden. Feitelijk werden MKB-leveranciers gedwongen hiermee akkoord te gaan. Het uitgangspunt bij de nieuwe wetgeving is dat betalen binnen 30 dagen leidend is. In onderling overleg mag een betalingstermijn van langer dan 30 dagen worden afgesproken, mits de ontvangende partij in dat geval geen schade ondervindt. Het hanteren van een betalingstermijn langer dan 60 dagen tussen een grote onderneming (als afnemer) en een MKB-leverancier is vanaf 1 juli 2017 in strijd met de wet en om die reden nietig. Wordt een dergelijke afspraak toch gemaakt, dan wordt de betalingstermijn van rechtswege omgezet naar een betalingstermijn van 30 dagen. Overgangsregeling tot 1 juli 2018 Voor op 1 juli 2017 al bestaande overeenkomsten gaan de nieuwe regels gelden vanaf 1 juli 2018. Dit geeft de ondernemers voor wie deze gewijzigde regelgeving geldt de gelegenheid om voor die tijd lopende contracten aan te passen. Ook kunnen zij gehanteerde (inkoop)voorwaarden die in strijd zijn met de huidige wetgeving aanpassen. Wettelijke handelsrente per half jaar vastgelegd De geldende betalingstermijn is onder meer van belang voor de vraag vanaf welk moment de schuldenaar in verzuim is. Dat bepaalt het moment waarop contractuele of wettelijke (handels)rente kan worden gevorderd. De wettelijke handelsrente die verschuldigd is in geval van transacties tussen ondernemingen of tussen ondernemingen en overheidsinstanties, wordt telkens voor een half jaar vastgesteld. Ten tijde van het schrijven van deze blog is dit 8%. Advies in correcte vastlegging? Bent u benieuwd of de door u gehanteerde betalingstermijn(en) nog geldig zijn? Of wilt u advies over de correcte vastlegging van afspraken in een overeenkomst of het aanpassen van uw algemene voorwaarden? Neem gerust contact op met één van onze specialisten op het gebied van contractenrecht.
 07.07.2017 | Fokke Voerman - 0 reactie(s)
 Belang cliënt, zorginstelling en vastgoedinvesteerder Van marktwerking in de zorg kijken we niet meer op. De overheid stimuleert en eist zelfs dat wonen en zorg gescheiden worden zodat mensen met een zorgbehoefte langer thuis kunnen wonen. Dit drukt niet alleen de zorgkosten, maar leidt er ook toe dat mensen naast een zorgovereenkomst ook een huurovereenkomst dienen te sluiten. De gevolgen hiervan voor een huurder/cliënt, de zorginstelling en de investeerder in zorgvastgoed, worden hierna op hoofdlijnen geschetst. Samenhang tussen zorgverlening en wonen Ondanks de bedoeling van de wetgever wordt de wettelijke scheiding van wonen en zorg vaak teniet gedaan door contractuele bepalingen. Een zorginstelling die zelf een pand huurt (hoofdhuurovereenkomst) en vervolgens onderverhuurt (onderhuurovereenkomst) aan haar cliënten wil voorkomen dat haar voormalige cliënt blijft wonen zonder gebruik te maken van zorgverlening na beëindiging van de zorgovereenkomst. Dit gezien vanuit het oogpunt van een goede en sluitende exploitatie. Huurwoning onderdeel van de totale zorgbehandeling In de rechtspraak is aanvaardbaar geacht dat een dergelijke onderhuurovereenkomst eindigt wanneer ook de zorgovereenkomst eindigt. Cruciaal daarbij is dat er een onlosmakelijk verband (koppelbeding) bestaat tussen de zorgovereenkomst en de huurovereenkomst en/of dat de woning slechts beschikbaar is als onderdeel van de totale zorgbehandeling (het zorgelement overheerst). De cliënt/huurder heeft in dat geval geen recht op huurbescherming. Wanneer niet aan de eisen uit de jurisprudentie wordt voldaan, kan de zorginstelling geconfronteerd worden met een cliënt/huurder die een beroep kan doen op huurbescherming nadat de zorgovereenkomst geëindigd is. Verschillende regimes hoofdhuurovereenkomst en onderhuurovereenkomst De investeerder in zorgvastgoed die een pand verhuurt aan een zorginstelling heeft er evenzeer belang bij dat in de onderhuurovereenkomst het zorgelement overheerst. Als het zorgvastgoed in overwegende mate door de zorginstelling wordt onderverhuurd als reguliere woonruimte, bestaat het risico dat de hoofdhuurovereenkomst qua juridisch karakter wijzigt. Deze kan wijzigen van een huurovereenkomst “overige bedrijfsruimte” naar een huurovereenkomst aangaande woonruimte. Het regime van de onderhuurovereenkomst beïnvloedt dus het juridische karakter van de hoofdhuurovereenkomst. De gevolgen hiervan zijn dat er voor de investeerder ten opzichte van de zorginstelling specifieke opzeggings-gronden, de wettelijke systematiek voor huuraanpassing en aansprakelijkheid voor bepaalde vormen van onderhoud gaan gelden. Dwarsboming exploitatie van zorgvastgoed Veel investeerders in zorgvastgoed hebben een grote behoefte te beschikken over een hoge mate van contractsvrijheid, zonder gebonden te zijn aan het huurregime voor woonruimte. Naast de zorginstelling heeft óók de investeerder in zorgvastgoed er groot belang bij dat tussen zorginstelling en voormalig cliënt geen huurovereenkomst woonruimte resteert na beëindiging van de zorg- of behandelingsovereenkomst. Hierdoor zou immers de hoofdhuurovereenkomst juridisch van karakter kunnen veranderen, wat de beoogde exploitatie van het zorgvastgoed ernstig kan dwarsbomen. Wees alert en waakzaam BAX advocaten belastingkundigen staat investeerders in zorgvastgoed, zorginstellingen én huurders bij in vele huurrechtelijke kwesties. Ook hier geldt dat voorkomen beter is dan genezen. Een goed juridisch advies kan contractuele weeffouten in het prilste stadium voorkomen en uitsluiten. Onze specialisten zijn u daarbij graag van dienst!
 Transitievergoeding, hoe zit het ook alweer?
 04.04.2017 | Vincent Jongerius - 0 reactie(s)
 In eerdere nieuwsbrieven hebben we aandacht besteed aan de transitievergoeding. In de praktijk merken wij dat er nog steeds veel vragen zijn over deze vergoeding. Vandaar dat ik in deze blog in vogelvlucht nog eens aandacht besteed aan dit relevante onderwerp. Wanneer is een transitievergoeding verschuldigd? Kort gezegd is een transitievergoeding verschuldigd als het dienstverband eindigt en deze twee jaar heeft geduurd. Voorwaarde is dat de werkgever het initiatief heeft genomen voor de beëindiging van de arbeidsovereenkomst. De hoogte van de transitievergoeding De leeftijd van de werknemer en de lengte van het dienstverband zijn bepalend voor de hoogte van de transitievergoeding. Voor de eerste 10 jaar van het dienstverband is de werkgever 1/3 maandsalaris per dienstjaar verschuldigd en voor de daaropvolgende jaren een 1/2 maandsalaris. De transitievergoeding is aan een maximum gebonden en in 2017 is dat maximum gesteld op € 77.000 of, als de uitkomst van de berekening meer bedraagt dan € 77.000, op één jaarsalaris. Werknemers die 50+ zijn Indien de werkgever het initiatief neemt voor de beëindiging van het dienstverband met een werknemer die ouder is dan 50 jaar en die minimaal 10 jaar in dienst is, dan geldt voor elk dienstjaar dat de werknemer ouder is dan 50 jaar een vergoeding van een volledig maandsalaris per dienstjaar. Over de dienstjaren dat de werknemer nog jonger dan 50 jaar was, geldt de normale berekening, zoals hiervoor genoemd. Uitzonderingen De transitievergoeding is niet verschuldigd als: de werknemer ernstig verwijtbaar heeft gehandeld; de werkgever failliet gaat; de werknemer bij beëindiging van het dienstverband jonger is dan 18 jaar en maximaal 12 uur per week werkt; het dienstverband eindigt wegens het bereiken van de AOW-gerechtigde leeftijd. Ik merk hierbij op dat in een hoger beroepsprocedure bij het Hof Den Bosch een zaak speelt, waarbij een werknemer stelt dat hij, ondanks de beëindiging van het dienstverband op zijn AOW-leeftijd, toch aanspraak heeft op de transitievergoeding, omdat er sprake zou zijn van (verboden) leeftijdsdiscriminatie. Het Hof heeft vragen gesteld aan de Hoge Raad over deze zaak en het is dus afwachten of de Hoge Raad de mening van deze werknemer al dan niet deelt. Beëindiging van de arbeidsovereenkomst na twee jaar ziekte Indien de werkgever het initiatief neemt voor de beëindiging van het dienstverband na twee jaar ziekte van de werknemer is de transitievergoeding ook verschuldigd. Veel werkgevers laten om die reden het dienstverband “slapend” voortduren, omdat er in veel gevallen na twee jaar ziekte geen loondoorbetalingsplicht meer bestaat. De wetgever is voornemens om deze transitievergoeding, die door werkgevers aan werknemers wordt voldaan na twee jaar ziekte, met terugwerkende kracht aan de werkgever te restitueren. Deze wet zal, naar het nu laat aanzien, op zijn vroegst worden ingevoerd op 1 januari 2019. In de praktijk Wij merken in de arbeidsrechtpraktijk dat als een werkgever, om welke reden dan ook, voornemens is het dienstverband met een werknemer te beëindigen, er in veel gevallen een vaststellingsovereenkomst wordt gesloten. In deze overeenkomst wordt dan onder meer de datum van de beëindiging van het dienstverband, alsmede de hoogte van een beëindigingsvergoeding vastgesteld. Deze vergoeding komt dan in de plaats van de transitievergoeding. De transitievergoeding geeft - behoudens ernstig verwijtbaar handelen van de werknemer - in veel gevallen de ondergrens aan. Voor partijen geeft dit voordelen. Zo hoeft niet het UWV of de rechtbank sector kanton te worden ingeschakeld, doet dit geen afbreuk aan de sociaal verzekeringsrechtelijke aanspraken van een werknemer en is er voor beide partijen duidelijkheid. Wij helpen u graag! De transitievergoeding is in ons Burgerlijk Wetboek opgenomen bij de inwerkingtreding van de WWZ. Eén van de gedachten achter deze wetgeving was om het ontslagrecht te vereenvoudigen. Wij merken dat het maar gedeeltelijk is gelukt. Indien de reden voor beëindiging van de arbeidsovereenkomst verband houdt met het niet goed functioneren van de werknemer of met een verstoorde arbeidsverhouding, dan is de beëindiging van het dienstverband echter aanzienlijk lastiger dan voor inwerkingtreding van de WWZ. Uiteraard helpen wij u graag bij het geschikt maken van de situatie voor beëindiging van de arbeidsovereenkomst!
 Tussen wal en schip in het verzekeringsrecht
 04.04.2017 | Annemieke Wiltink - 0 reactie(s)
 De zorgplicht van adviseurs blijft in ontwikkeling. Zo ook die van de assurantietussenpersoon. Hoewel de rechtspraak rondom het oversluiten van aansprakelijkheidsverzekeringen beperkt is, speelt dit onderwerp in de praktijk regelmatig. Oorzaak daarvoor is dat in Nederland veel aansprakelijkheidsverzekeringen een zogeheten “claims made systeem” kennen. Dit houdt in dat een aansprakelijkheidsverzekering alleen dekking biedt voor aanspraken die tijdens de looptijd van de verzekering bij de verzekerde zijn ingesteld of voor omstandigheden die tijdens de looptijd worden ontdekt én binnen de looptijd bij die verzekeraar zijn gemeld. Dit kan problemen geven bij de overstap naar een andere verzekering, omdat een nieuwe verzekering in de regel geen dekking biedt voor reeds bekende aanspraken en omstandigheden. Indien een verzekerde een bekende aanspraak of omstandigheid niet tijdig meldt bij zijn oude verzekeraar, kan een verzekerde dus tussen wal en schip belanden. Een klant (verzekerde) spreekt daarvoor in de praktijk niet zelden zijn assurantietussenpersoon aan. Maar is dat terecht? In de praktijk Een dergelijke situatie speelde bij het Gerechtshof te Amsterdam op 28 juni 2016 (ECLI: NL: GHAMS: 2016:2492). In deze zaak was de klant een bedrijf dat handelde in deursystemen. Zij was in 2006 aansprakelijk gesteld voor een ongeval met een van haar deursystemen. De aansprakelijkheidsverzekering liep af in juni 2007. De assurantietussenpersoon meldde het ongeval pas in juli 2007 bij zowel de oude verzekeraar, als de nieuwe verzekeraar. De oude verzekeraar kon de aanspraak weigeren, omdat deze pas na het eindigen van de verzekering werd gemeld, terwijl de nieuwe verzekeraar dekking kon weigeren, omdat het voorval niet onder de inloopdekking viel. De klant sprak daarom zijn (nieuwe) assurantietussenpersoon aan, met het verwijt dat deze reeds vóór het aflopen van de oude verzekering had moeten wijzen op het belang van het tijdig melden van reeds bekende schadegevallen. Relevant daarbij was dat op het polisblad van de oude verzekering duidelijk vermeld stond wanneer de verzekering zou aflopen én dat er geen dekking zou bestaan voor aanspraken of omstandigheden die na het aflopen van de verzekering nog gemeld zouden worden. (Mede) vanwege dit feit, kreeg de klant in eerste instantie nul op het rekest. De klant werd dus verondersteld op de hoogte te zijn van deze bepalingen. In hoger beroep had de klant wel succes. Het Hof overwoog onder andere: “Een claims made – verzekering brengt voor de verzekeringnemer het risico mee dat tijdens de looptijd van de verzekering opgekomen schades niet onder de dekking van de verzekering vallen, omdat zij niet voor het einde van de looptijd van de verzekering zijn gemeld. Aldus dreigt voor de verzekeringnemer zoals [de klant], van wie het einde van de looptijd van een claims made verzekering nadert en die een opvolgende AVB-verzekering wenst, een dekkingshiaat. De [assurantietussenpersoon] wordt als professionele assurantietussenpersoon geacht met dit risico bekend te zijn.” Omdat de assurantietussenpersoon tot taak had de verzekeringsportefeuille te beheren en voor de aflopende verzekering een nieuwe verzekering tot stand te brengen, oordeelde het Hof dat de assurantietussenpersoon erop had moeten toezien dat bij de oude verzekeraar alle meldingen tijdig zouden worden gedaan om zodoende het later ontbreken van dekking te voorkomen. Nu de assurantietussenpersoon dit had verzuimd, ging het betoog van de assurantietussenpersoon dat het primair aan de klant was om het ongeval tijdig te melden, niet op. De assurantietussenpersoon, was aansprakelijk voor de geleden schade. Alert en onderzoekend handelen Een assurantietussenpersoon dient bij een overstap van een aansprakelijkheidsverzekering dus alert en onderzoekend te handelen. Hierbij speelt uiteraard een rol dat het gaat om een potentieel groot gevaar (namelijk het in het geheel ontbreken van dekking) dat ook beroepshalve bekend is (althans moet zijn) bij assurantietussenpersonen. Het oordeel van het Hof Amsterdam lijkt echter vooral te zijn ingegeven door het risico dat een klant zich onvoldoende bewust is van de vergaande consequenties bij het niet tijdig melden van een aanspraak of een omstandigheid aan de verzekeraar. Dat risico lijkt volgens het Hof zelfs te kunnen bestaan, indien de bewoordingen van een polisblad of de polisvoorwaarden op het eerste oog vrij duidelijk zijn. Wij helpen u graag! Bent u tussenpersoon, hebt u als verzekerde te maken met een afwijzing van een claim door uw verzekeraar of wilt u meer informatie? Onderzoek welke mogelijkheden u hebt en neem contact met ons op!
 04.04.2017 | Jeroen Aalberts - 0 reactie(s)
 De DGA die behoefte heeft aan financiële armslag kan zijn salaris verhogen. Daar betaalt hij dan wel direct (maximaal) 52% belasting over. Hij kan zichzelf ook een dividend toekennen. Ook daar moet hij belasting over betalen. In die zin mag het dan ook geen verbazing wekken dat er door de DGA vaak voor wordt gekozen om te lenen van de BV. Daarover is immers geen belasting verschuldigd. Of toch wel? In de praktijk In beginsel is er niets mis met lenen van de BV mits het geleende op enig moment aan de BV wordt terugbetaald. Vaak gebeurt dat echter niet en loopt de schuld aan de BV alleen maar verder op. Bijvoorbeeld doordat de daarover verschuldigde rente niet daadwerkelijk wordt betaald, maar wordt bijgeschreven op de hoofdsom. De Belastingdienst kan dat aangrijpen om te stellen dat de DGA zijn salaris moet verhogen. Of erger, ingeval de DGA een pensioen heeft verzekerd bij zijn eigen BV, dat hij al een greep heeft gedaan uit de pensioenpot. Dat kan namelijk worden gezien als afkoop van het pensioen en betekent dat direct 72% (!) belasting verschuldigd is over de volledige waarde ervan. Fiscale risico’s Onbeperkt lenen van de BV is dus zeker niet zonder fiscale risico’s. Zeker niet wanneer op voorhand al duidelijk is dat aflossing waarschijnlijk niet kan/zal plaatsvinden. Er kan dan sprake zijn van een zogenoemde schijnlening. Gevolg; het geleende wordt alsnog als dividend gezien en als zodanig belast. Om dit (mogelijk jaren geleden reeds ontvangen/genoten) dividend in de heffing te betrekken, zal de Belastingdienst veelal navorderingsaanslagen moeten opleggen. Dat kan echter niet zomaar. Voor navorderen heeft de Belastingdienst namelijk in beginsel slechts 5 jaar de tijd en moet de Belastingdienst bovendien (uitzonderingen daargelaten) beschikken over een zogenoemd “nieuw feit”. Dat is een feit dat de Belastingdienst niet eerder bekend was of bekend had kunnen zijn. Als de belastinginspecteur redelijkerwijs had kunnen weten dat sprake was van een schijnlening, maar daar niet naar heeft gehandeld door in de fiscale aangiften de schuld van de DGA aan de BV niet ter discussie te stellen, kan het voor hem lastig zijn daar later op terug te komen met het opleggen van navorderingsaanslagen. Dat zou kunnen betekenen dat de DGA het geleende definitief onbelast heeft ontvangen en bovendien ten onrechte aftrek van zijn schuld aan de BV in Box 3 heeft genoten. Juistheid van de aangiften Het vorenstaande kan tot lastige discussies met de Belastingdienst leiden. Zeker wanneer een lening aanvankelijk als een echte lening kwalificeerde en in de loop der tijd meer en meer het karakter heeft gekregen van een schijnlening. Achteraf is een en ander vaak wel duidelijk. Op het moment waarop de belastingaangiften worden verzorgd en op basis daarvan door de Belastingdienst vervolgens aanslagen worden opgelegd, echter vaak nog niet. Daarbij komt dat de Belastingdienst in principe uit moet kunnen gaan van de juistheid van de aangiften. Ook de fiscaal adviseur die in de belastingaangiften uitgaat van een lening aan de DGA van zijn BV en zich later op het standpunt stelt dat sprake was van een schijnlening (dividend) heeft dus heel wat uit te leggen. Dat betekent immers ook dat hij (al dan niet opzettelijk) jarenlang onjuiste belastingaangiften heeft gedaan. Wij helpen u graag! De problematiek die ik hiervoor heb geschetst, heeft de laatste tijd de aandacht van de Belastingdienst. Hierover zullen ook nog wel de nodige discussies worden gevoerd. Hoe deze voorkomen kunnen worden? Op tijd terugbetalen aan de BV! Neem voor meer informatie hierover contact op met één van onze fiscalisten.
 04.04.2017 | Michiel Deppenbroek - 0 reactie(s)
 Over de voordelen van het gebruik van algemene voorwaarden is al veel geschreven. Bij het antwoord op de vraag of de algemene voorwaarden van toepassing zijn op een contractuele relatie, is van belang hoe en welke voorwaarden zijn opgenomen, of deze al dan niet aan de wederpartij ‘ter hand zijn gesteld’ en ook met welk type partij u contracteert (consument of niet). Het komt ook nogal eens voor dat een juridische strijd wordt gevoerd waarin eerst en vooral de vraag aan de orde komt welke van de twee sets algemene voorwaarden van toepassing is (de zogeheten “battle of the forms”). Let daarbij op dat u uw wederpartij niet onbedoeld de mogelijkheid biedt, de voor haar relevante bepalingen uit uw algemene voorwaarden te mogen gebruiken (“Cherry-picking”), zonder dat u integraal een beroep op deze voorwaarden kunt doen. Arresten van de Hoge Raad Uit arresten van de Hoge Raad blijkt dat het hanteren van algemene voorwaarden ook een ander nadeel kan hebben, zelfs in die gevallen waarin uw wederpartij – indien dat een consument is – geen verweer voert. In deze arresten heeft de Hoge Raad beslist dat naar Nederlands recht algemene voorwaarden, die tevens als oneerlijk beding in de zin van de Richtlijn betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten kunnen worden aangemerkt, ambtshalve buiten toepassing moeten worden gelaten. Overeenkomsten met consumenten De rechter zal bij overeenkomsten met consumenten, zo nodig ook zonder verweer, moeten onderzoeken of een beding waarop de professionele wederpartij een beroep doet, oneerlijk is in de zin van de Richtlijn. Dat leidt, ook in eenvoudige incassoprocedures, soms tot een vertraging in de afdoening van die procedures. Het beeld anno 2017 is dat boetebedingen en uitsluitingen van aansprakelijkheid met regelmaat door rechters buiten toepassing worden gelaten, indien zij dat beding als een oneerlijk beding kwalificeren. Rekent u zich dus niet op voorhand rijk als u uw “consument-wederpartij” aanspreekt tot betaling van een in de algemene voorwaarden opgenomen boeteclausule. Ook andere bedingen in contractuele verhoudingen met consumenten worden steeds vaker nietig geacht. Voor arbitragebedingen waarbij de consument niet de keuze heeft om voor de wettelijk bevoegde rechter te procederen, of vergelijkbare forumkeuzebedingen, lijkt geen ruimte meer te bestaan. Uitsluiting of vergaande beperking van aansprakelijkheid, in een situatie waarin het schadeveroorzakende feit tegen aanvaardbare premie verzekerbaar was, sneuvelt ook met regelmaat tijdens een procedure. En dat is vervelend als u zich nu juist niet verzekerd had omdat u meende een beroep te kunnen doen op de uitsluiting/beperking van de aansprakelijkheid. Hetzelfde geldt voor het opnemen van een verbod om op te schorten, te verrekenen of een bepaling waarin (te) korte termijnen worden gegeven waarbinnen gereclameerd moet worden. Wij helpen u graag! Met de net gehouden verkiezingen nog in het achterhoofd, doemt er een nieuw dilemma op. Wel of geen algemene voorwaarden hanteren, of twee setjes (één voor consumenten, één voor zakelijke wederpartijen), en welke keuzes dan daarin te maken? Wij helpen u graag bij het opstellen en juist toepassen van algemene voorwaarden.
 Fit & Fun bij BAX advocaten belastingkundigen
 21.02.2017 | Mike Timmer - 1 reactie(s)
 Medewerkers moeten steeds langer doorwerken. Dat betekent dat het streven is medewerkers gemotiveerd, gezond en gelukkig te houden, zodat daarmee hun ervaring en expertise op niveau blijft. Ap Dijksterhuis (hoogleraar Sociale psychologie) definieert (niet wetenschappelijk onderbouwd, voegt hij daaraan toe) in een recent interview geluk als: ‘heel graag willen wat je al hebt’. Werkgeluk rust op de pijlers nut & zingeving en plezier. Als die pijlers in balans zijn dan is de medewerker in zijn werk gelukkig. Dat medewerkers (werk)geluk ervaren, wordt door BAX advocaten belastingkundigen en Heilbron belangrijk gevonden. Fit & Fun Het streven naar (werk)geluk en het motiveren en gezond houden van werknemers, gaat niet alleen over goede arbeidsvoorwaarden, maar ook over ontspanning. BAX advocaten belastingkundigen en Heilbron vinden dat inspanning ook tot ontspanning moet leiden. Daarom hebben zij in 2017 de handen ineen geslagen (het zijn buren) en een Fit & Fun jaarprogramma opgesteld. Zo wordt er op dinsdag en donderdag gesport onder begeleiding van personal trainers (Jasmin Omeragic van Crossfit Go Personal uit Doetinchem en Herbert Rougoor van Sportbalance.nl uit Breedenbroek) en wordt er onder andere gezamenlijk deelgenomen aan de BAX5x5 (georganiseerd door Argo), de Kanjer Dirt Challenge van Kanjers voor Kanjers (met partners en kinderen) en de Mud Masters in Weeze (Duitsland). Daarnaast wordt er gewandeld en zullen er yogalessen worden gegeven. De medewerkers bepalen zelf aan welke activiteiten ze mee doen, maar Heilbron en BAX hopen wel dat alle medewerkers worden geprikkeld om actief te worden én te blijven. Enthousiasme en doorzettingsvermogen Natuurlijk is iedere medewerker verantwoordelijk voor zijn of haar eigen (werk)geluk. Toch wil BAX advocaten belastingkundigen graag een bijdrage leveren aan de sportieve activiteiten van de medewerkers. En als medewerkers vol enthousiasme en doorzettingsvermogen 18 kilometer door de modder kruipen en over obstakels “vliegen” en vervolgens met datzelfde enthousiasme en doorzettingsvermogen aan het werk gaan, dan komt dat het (werk)geluk van de medewerkers én de kwaliteit van hun werkzaamheden natuurlijk ten goede. Wilt u meer informatie over het Fit & Fun programma van BAX advocaten belastingkundigen en Heilbron? Neem dan contact met ons op. Wij staan u graag met raad en daad terzijde!
 UPDATE: Uitfasering pensioen in eigen beheer
 21.12.2016 | Arjen Drent - 0 reactie(s)
 Op 20 december 2016, na het schrijven van onderstaande blog, heeft de Eerste Kamer, op verzoek van de Staatssecretaris besloten om de stemming over het wetsvoorstel “Wet uitfasering pensioen in eigen beheer” uit te stellen. Aanleiding voor dit verzoek van de Staatssecretaris, zo staat te lezen in een aan de Eerste Kamer toegezonden brief, vormen signalen vanuit de praktijk dat met het oog op een ordentelijke besluitvorming nader onderzoek vereist is naar het gebruik van de mogelijkheden om de (toekomstige) indexatie van de opgebouwde pensioenaanspraken op het moment van afkoop of omzetting ten laste van de fiscale winst te brengen. De Staatssecretaris bereidt een novelle voor met daarin mogelijk een maatregel om de nadelige effecten te repareren. Ook zal daarin een wijziging van de datum van inwerkingtreding worden opgenomen. Wij kijken uit naar de eventuele reparatie van de Staatssecretaris en de nieuwe datum inwerkingtreding. Wij houden u op de hoogte. Uitfasering pensioen in eigen beheer Op Prinsjesdag 2016 is het wetsvoorstel uitfasering pensioen in eigen beheer ingediend met als beoogde ingangsdatum 1 januari 2017. Graag willen wij van deze gelegenheid gebruikmaken om de inhoud van dit wetsvoorstel met u te delen, alsmede de mogelijke gevolgen hiervan. Het wetsvoorstel geeft directeuren-grootaandeelhouders (hierna: DGA’s) de mogelijkheid om hun pensioen in eigen beheer (hierna: PEB) in 2017, 2018 of 2019 tegen fiscale waarde af te kopen, waarbij een aanzienlijke belastingkorting wordt verleend, of hun PEB tegen fiscale waarde om te zetten in de spaarvariant Oudedagsverplichting (hierna: ODV). Ook bestaat de mogelijkheid om het bestaande PEB te handhaven. Bij al deze opties is een verdere opbouw niet mogelijk. De fiscale facilitering geldt ook voor reeds ingegane PEB, de reeds ingegane partner- en wezenpensioen, alsmede voor de reeds stopgezette pensioenopbouw van het PEB. Handhaving bestaande pensioen in eigen beheer Bij de keuze om het bestaande PEB te handhaven blijft het huidige regime gehandhaafd, maar is een verdere dotatie aan het PEB niet meer mogelijk. Dit heeft tot gevolg dat het PEB als beklemd vermogen in de vennootschap blijft, hetgeen van invloed is op het dividendbeleid in de vorm van een mogelijke dividendklem. Ook zal de jaarlijkse actuariële berekening moeten worden gemaakt en blijft verder de verplichting bestaan om het pensioen levenslang uit te keren. Bij het premievrij maken van het PEB zal de toekomstige indexatie ineens moeten worden toegekend welke bij de vennootschap moet worden geactiveerd. Uitfasering PEB Indien men ervoor kiest om het bestaande PEB om te zetten in een ODV, dan wel het bestaande PEB af te kopen, zal de bestaande PEB moeten worden afgestempeld van commerciële waarde naar fiscale waarde. Op basis van het wetsvoorstel kan dit zonder belastingheffing. Na voornoemde afstempeling zal er gekozen moeten worden voor de omzetting in een ODV dan wel voor afkoop. Deze keuze hangt voornamelijk af van de persoonlijke en financiële situatie van de DGA. Omzetting tegen fiscale waarde in een ODV Zoals aangegeven, is bij deze keuze geen verdere pensioenopbouw mogelijk. De fiscale waarde van het bestaande PEB wordt op de balans opgenomen als een ODV, welke een fiscale voorziening betreft, en zal jaarlijks opgerent moeten worden met de marktrente (U-rendement). De voorziening dient bij het bereiken van de AOW-gerechtigde leeftijd in ten minste 20 jaren gelijkmatig te worden afgebouwd, welke periode onder voorwaarden wordt verminderd met de reeds verstreken periode vanaf de AOW-gerechtigde leeftijd. Bij de keuze voor omzetting in een ODV kan de DGA uiterlijk in 2019 alsnog overgaan tot afkoop. De keuze voor de omzetting in een ODV heeft als gevolg dat dit ruimte creëert voor het doen van dividenduitkeringen, omdat de dividendklem op het verschil tussen de commerciële waarde (oud) en het nieuwe spaarsaldo komt te vervallen. Voorts hoeft er “slechts” opgerent te worden tegen het U-rendement, welke thans bedraagt -0,25 procent (oktober 2016). Indien ervoor gekozen wordt om het PEB (nog) niet af te kopen, maar om te zetten in de ODV blijft het vrijgekomen vermogen beschikbaar voor de onderneming. Afkoop PEB De keuze voor de afkoop van de bestaande PEB (zowel ouderdomspensioen als nabestaandenpensioen) heeft tot gevolg dat de vennootschap weliswaar van de pensioenverplichting wordt bevrijd, maar hiervoor treedt in de plaats de opeisbare schuld aan de DGA alsmede de verschuldigde loonbelasting. Een gedeeltelijke afkoop is niet mogelijk en voorts dient de verschuldigde belasting in één keer te worden betaald. Kortom: dit vereist de nodige liquide middelen. Om hierin tegemoet te komen, kan er tegen een fiscale korting worden afgekocht. De voorgestelde korting bedraagt in 2017: 34,5 procent, in 2018: 25 procent en in 2019: 19,5 procent. Naast voornoemde korting is over de afkoop in deze jaren geen 20 procent revisierente verschuldigd. Bij de afkoop wordt uitgegaan van de fiscale waarde van het bestaande PEB per 31 december 2015. De afkoop van het bestaande PEB biedt mogelijkheden voor financiële planning. U kunt bijvoorbeeld het vrijgekomen vermogen in privé houden of deze terugstorten in de vennootschap om bijvoorbeeld de rekening-courant af te lossen. Hierbij is van belang de wijziging in de tariefstructuur van de belastingheffing in box 3. Met het oog hierop is een van de vennootschap afgesplitste vrijgestelde beleggingsinstelling (VBI), die het vrijgekomen vermogen belegt, zonder heffing van vennootschapsbelasting, het overwegen waard. Wat nu? In de jaren 2017 t/m 2019 moet tot een keuze worden gekomen. Hierbij is van belang dat de DGA de opbouw van het PEB voor 1 januari 2017 stop moet zetten. Daarnaast kan uitstel van de keuze om het PEB om te zetten in de ODV aantrekkelijk zijn, omdat de PEB tot dat moment oprent tegen de 4 procent, welke hoger is dan het U-rendement welke voor de ODV heeft te gelden. Aandachtspunten Bij het maken van een keuze spelen onderstaande aandachtspunten een rol: wat is de huidige financiële positie van de DGA?; de toestemming (ex)partner is vereist, waarvoor de Belastingdienst formulieren zal publiceren; indien geen toestemming wordt gegeven, dan werkt de Belastingdienst niet mee aan de afkoop; de (wijze van) verdeling van pensioenaanspraken, met inbegrip van eventuele over- en onderbedeling en mogelijke verschuldigdheid van schenkbelasting; het correct verrichten van alle formele (administratieve) handelingen, zoals notulen algemene vergadering van aandeelhouders en de verwerking van de jaarrekening; de beoordeling of afkoop geen knelpunten oplevert in de liquiditeits- en solvabiliteitspositie van de vennootschap; het opstellen van een spaarreglement door de vennootschap; de mogelijke intentie van de DGA om te emigreren; bij een minderheidsaandelenpakket een mogelijke verschuldigdheid van schenkbelasting; het in aanmerking te nemen gebruikelijke loon. Wij helpen u graag! Het wetsvoorstel noopt u, als DGA, tot het maken van een ingewikkelde keuze. Om tot een weloverwogen keuze te komen, zullen vele zaken in kaart moeten worden gebracht en vervolgens worden afgewogen. Wij zijn uiteraard bereid om u te adviseren en bij te staan bij het maken van uw keuze. In dat geval kunt u contact opnemen met één van onze specialisten.
 Arbeidsongeschiktheid: compensatie in zicht
 21.12.2016 | Melissa Meffert - 0 reactie(s)
 Een werkgever kan het UWV, na twee jaar arbeidsongeschiktheid van de werknemer, verzoeken om toestemming voor opzegging van de arbeidsovereenkomst wegens langdurige arbeidsongeschiktheid, indien de werknemer de bedongen arbeid niet meer kan verrichten wegens ziekte of gebreken en het aannemelijk is dat er binnen 26 weken geen herstel zal optreden en er binnen die periode geen passende arbeid is. De werkgever dient bij beëindiging dan wel de transitievergoeding aan de werknemer te betalen. Dat verbaast, gezien het doel van de transitievergoeding. De transitievergoeding is immers bedoeld om de transitie naar ander werk te vergemakkelijken. Daarvan is echter geen sprake, indien de werknemer volledig arbeidsongeschikt is. Deze verplichting wordt – na een loondoorbetalingsplicht van 2 jaar – door veel werkgevers als onredelijk gezien. “Slapend dienstverband” Om betaling van de transitievergoeding te voorkomen, komt het in de praktijk voor dat werkgevers besluiten de arbeidsovereenkomst na twee jaar ziekte niet te beëindigen. Er is dan sprake van een zogenaamd “slapend dienstverband”. De arbeidsovereenkomst loopt door, terwijl er geen arbeid meer wordt verricht en er ook geen loon meer wordt betaald. De arbeidsovereenkomst is in die situatie een lege huls geworden. Er bestond aanvankelijk enige onduidelijkheid met betrekking tot de toelaatbaarheid van zo’n “slapend dienstverband”. Uit de rechtspraak blijkt inmiddels dat een werkgever niet ernstig verwijtbaar handelt, indien een “slapend dienstverband” in stand wordt gehouden. Een werknemer die in die situatie zelf om ontbinding verzoekt, heeft in beginsel dan ook geen recht op een transitievergoeding en/of een billijke vergoeding. De risico’s De werkgever dient zich wel te realiseren dat een “slapend dienstverband” niet risicoloos is. De mogelijkheid bestaat immers dat de werknemer op een gegeven moment weer (gedeeltelijk) arbeidsgeschikt wordt, in welk geval de werknemer aanspraak kan maken op (gedeeltelijke) werkhervatting en loondoorbetaling. De arbeidsovereenkomst bestaat immers nog. Als de werkgever de arbeidsovereenkomst dan alsnog wil beëindigen, kan dit niet meer op grond van langdurige arbeidsongeschiktheid, maar dient er sprake te zijn van een andere voldragen ontslaggrond. Daarnaast is de werkgever – door de inmiddels verstreken tijd – bij beëindiging een hogere transitievergoeding aan de werknemer verschuldigd, omdat de jaren van arbeidsongeschiktheid meetellen bij de berekening van de transitievergoeding. Algemeen Werkloosheidsfonds Om werkgevers – die na twee jaar arbeidsongeschiktheid de transitievergoeding moeten betalen – te compenseren, is recent een wetsvoorstel ingediend dat er in hoofdlijnen op neer komt dat werkgevers in voornoemde situatie nog wel een transitievergoeding moeten betalen, maar daarvoor financieel worden gecompenseerd. Deze compensatie wordt gefinancierd vanuit het Algemeen werkloosheidsfonds (AWf), zodat de (uniforme) AWf-premie zal worden verhoogd, hetgeen betekent dat de werkgevers een deel van de compensatie zelf betalen. Er bestaat echter nog de nodige onduidelijkheid met betrekking tot het recht op compensatie en de voorwaarden die daarvoor gelden. Een belangrijke vraag is of de werkgever ook aanspraak op de compensatie kan maken, indien betaling van een beëindigingsvergoeding wordt overeengekomen in een beëindigingsovereenkomst. Er is dan immers formeel geen sprake van een verplichting om een transitievergoeding te betalen. Het was de bedoeling om de compensatieregeling per 1 januari 2018 in werking te laten treden. Inmiddels is duidelijk geworden dat dit niet haalbaar is, zodat de beoogde ingangsdatum nu 1 januari 2019 is. Van belang is evenwel dat het de bedoeling is dat de compensatieregeling terugwerkende kracht heeft tot 1 juli 2015, zodat de compensatieregeling ook geldt voor de transitievergoedingen die in de periode van 1 juli 2015 tot het moment van inwerkingtreding van de compensatieregeling zijn betaald. Vanwege deze terugwerkende kracht is het voor werkgevers dan ook van belang om hun administratie met betrekking tot de beëindiging van arbeidsovereenkomsten wegens langdurige arbeidsongeschiktheid goed te bewaren. Wij helpen u graag! Wilt u meer weten over de compensatieregeling of de beëindiging van een arbeidsovereenkomst in geval van langdurige arbeidsongeschiktheid, dan kunt u contact opnemen met één van de specialisten arbeidsrecht van BAX advocaten belastingkundigen.
 Wet Doorstroming Huurmarkt
 21.12.2016 | Manon Engbers - 0 reactie(s)
 Sinds 1 juli 2016 is de Wet Doorstroming Huurmarkt in werking getreden. De wet maakt het mogelijk om zelfstandige woonruimte voor een bepaalde tijd van maximaal twee jaar te verhuren (onzelfstandige woonruimte voor de duur van maximaal vijf jaar). Let wel, een verhuurder (niet zijnde een woningcorporatie) kan slechts één keer een zelfstandige woning aan dezelfde huurder verhuren voor een periode van twee jaar of korter. Een tweede huurovereenkomst met dezelfde huurder wordt aangemerkt als een reguliere huurovereenkomst voor onbepaalde tijd. Schriftelijke mededeling Deze huurovereenkomst voor bepaalde tijd eindigt zonder dat daartoe een opzegging is vereist. De verhuurder dient de huurder tijdig (maximaal drie maanden en minimaal één maand voor het einde van de huurovereenkomst) te informeren over het eindigen van de huurovereenkomst. Deze mededeling dient schriftelijk te geschieden. In dat geval heeft een huurder geen recht op huurbescherming. Indien de verhuurder verzuimt een huurder tijdig in kennis te stellen van het einde van de huurovereenkomst, heeft de huurovereenkomst te gelden als een reguliere huurovereenkomst voor onbepaalde tijd. Dit kan nadelig zijn voor een verhuurder, zodat het raadzaam is deze termijn goed te bewaken. Voor een huurder geldt dat hij de huurovereenkomst dient op te zeggen als hij wenst te voorkomen dat de huurovereenkomst voor bepaalde tijd overgaat in een huurovereenkomst voor onbepaalde tijd. Mogelijke situaties De nieuwe wet lijkt eenvoudig. Toch geeft de wet geen volstrekte duidelijkheid in alle situaties. Wat bijvoorbeeld te denken van de navolgende situaties? Ontstaat er een huurovereenkomst voor onbepaalde tijd in het geval een zelfstandige woonruimte voor de tweede keer aan dezelfde huurder wordt verhuurd, maar met een tussenpoos van bijvoorbeeld zes maanden? Ontstaat er een huurovereenkomst voor onbepaalde tijd in het geval aan dezelfde huurder eerst voor twee jaar zelfstandige woonruimte A wordt verhuurd en aansluitend voor twee jaar zelfstandige woonruimte B? Ontstaat er een huurovereenkomst voor onbepaalde tijd indien een zelfstandige woonruimte voor de duur van twee jaar wordt verhuurd aan A, waarin A en B samenwonen, en vervolgens de zelfstandige woonruimte voor een aansluitende periode van twee jaar wordt verhuurd aan B? Ontstaat er een huurovereenkomst voor onbepaalde tijd indien de zelfstandige woonruimte voor de duur van twee jaar wordt verhuurd na afloop van bijvoorbeeld een huurovereenkomst onder de leegstandwet, een bruikleenovereenkomst dan wel een huurovereenkomst welke naar zijn aard slechts van korte duur is? Wij helpen u graag! De komende tijd zal duidelijk moeten worden hoe rechters in de praktijk met deze vraagstukken zullen omgaan. Wij zullen de jurisprudentie op dit vlak voor u nauwgezet volgen. Wilt u graag meer informatie dan kunt u contact opnemen met één van de huurrechtspecialisten van BAX advocaten belastingkundigen.
 Maatschappelijk betrokken op vele fronten
 21.12.2016 | Fokke Voerman - 0 reactie(s)
 BAX-ijsbaan BAX advocaten belastingkundigen is ook in 2016 hoofdsponsor van de kunstijsbaan op het Simonsplein. In 2011 voor het eerst. “Een mogelijke hoofdsponsor viel weg en wij kregen de vraag of we belangstelling hadden”, zegt Fokke Voerman. “Wij wilden het initiatief van het Centrummanagement niet verloren laten gaan. We waren meteen enthousiast, want het gaat erom dat we met elkaar het warme wintergevoel in de binnenstad brengen.” Zes jaar geleden was er alleen een schaatsbaan van kunstijs in het centrum van de stad, zonder overkapping en met weinig aankleding er omheen. Dat is inmiddels sterk veranderd en dat komt de sfeer ten goede. Mike Timmer: “We vinden het geweldig van de ondernemers in de binnenstad van Doetinchem dat zij niet op hun handen gaan zitten en veel willen ondernemen. Wij ondersteunen die activiteiten met veel plezier.” Inmiddels is aan het schaatsen curling toegevoegd en mede daardoor liggen de activiteiten op de ijsbaan nauwelijks stil. Zelf organiseren en zelf doen “Het gaat ons niet zozeer om de naamsbekendheid, want die hebben we in de Achterhoek en wijde omgeving volop”, zegt Fokke. “Wij willen wat betekenen voor de samenleving. En natuurlijk ook tegelijkertijd ontspannen met onze relaties omgaan”. Belangrijker nog dan juridische (BAX advocaten belastingkundigen is onder andere juridisch partner van Special Olympics Nationale Spelen Achterhoek 2018) en/of financiële ondersteuning aan goede doelen is de inzet van de medewerkers van BAX om activiteiten zelf te organiseren en daardoor (sponsor)gelden voor goede doelen bijeen te brengen. Zo is er in het verleden een rolstoelbasketbaltoernooi georganiseerd en een heuse zeskamp bij Markant om ondernemers te laten ervaren hoe het is om te sporten met een handicap. BAX kreeg er de ‘DoeMEE-award’ voor. In 2013 werd door BAX2Give de Elfstedentocht hardgelopen voor Serious Request. In 2014 is een 24-uurs loop van Hoek van Holland naar Haarlem georganiseerd, wederom voor Serious Request en in 2015 trailden 60 hardlopers voor datzelfde goede doel via het Pieterpad naar Maastricht. Mike: “Niet alleen mooie woorden, maar ook de handen uit de mouwen”. BAX Beachvolley Fokke wijst erop dat het BAX Beachvolleybaltoernooi in de zomer en de BAX-ijsbaan in de winter op nagenoeg dezelfde plek plaatsvinden. “Voor onze relaties is het BAX Beachvolleybaltoernooi een evenement om ook sportief bezig te zijn. Het past allemaal bij onze instelling: op het niveau van topsport bezig zijn, sparren met klanten, competitief zijn en willen winnen!” BAX2Give Voor de ondersteuning van goede doelen door evenementen te organiseren, is er door medewerkers van BAX zelfs een stichting (BAX2Give) in het leven geroepen. Waar als goed doel is begonnen is met Gehandicaptensport Nederland en Special Olympics, werd vervolgens drie achtereenvolgende jaren gekozen voor Serious Request. Back2Home Na alle windstreken voor Serious Request te hebben aangedaan, was het in 2016 tijd om terug te keren naar de Achterhoek. Back2Home dus. Ook was de tijd aangebroken om op zoek te gaan naar andere goede doelen. Het bestuur van BAX2Give, dat volledig bestaat uit medewerkers van BAX, nam het besluit voortvarend. Het Hospice Zutphen, Hospicegroep De Lelie en het Inloophuis Oude IJssel werden benaderd. Er werd met veel enthousiasme gereageerd door deze goede doelen, zodat voor de genoemde goede doelen in het weekend van 26 en 27 november 2016 Back2Home heeft plaatsgevonden. De opzet van Back2Home was gelijk aan de evenementen voor Serious Request vertelt Mike. “Er is 230 kilometer in estafettevorm afgelegd. Wij liepen langs de mooiste plekken in de Achterhoek. Daarbij zijn niet alleen de mooiste plekken aangedaan, maar ook de mooiste bedrijven. Wij zijn bij de goede doelen geweest en hebben ervaren dat dit een grote indruk heeft gemaakt op alle deelnemers. Een sfeerimpressie van Back2Home willen we graag met iedereen delen”, zeggen Mike en Fokke. Deze is te vinden op de website www.bax2give.nl. Eindresultaat Back2Home: €33.000,00 Zondagmiddag 27 november 2016 rond 15.30 uur arriveerden alle lopers van Back2Home, ieder met 25 tot circa 55 kilometers in de benen bij BAX advocaten belastingkundigen aan de Edisonstraat te Doetinchem. Ze werden luid verwelkomd door familieleden en vrienden. Er steeg helemaal een luid applaus op toen Bjorn Harbers aansluitend meldde dat het geweldige resultaat van €29.850,00 was behaald. Inmiddels is dit bedrag opgelopen tot bijna €33.000,00. Zodoende kan aan het Inloophuis Oude IJssel, het Hospice Zutphen en Hospicegroep De Lelie ieder een cheque van circa €11.000,00 worden overhandigd! Een resultaat om trots op te zijn!
 Aansprakelijkheid bij dividenduitkeringen
 29.06.2016 | Bjorn Harbers - 0 reactie(s)
 De verplichting tot het uitvoeren van de ‘uitkeringstoets’ bij dividenduitkeringen door het bestuur is vrij nieuw. Tot voor kort ontbrak het daarom aan rechtelijke uitspraken rondom deze uitkeringstoets. De rechtbank Gelderland bracht daar recent verandering in. Goedkeuring verlenen Een belangrijke wijziging bij de invoering van de Flex-B.V. is de in artikel 2:216 lid 2 BW neergelegde verplichting van het bestuur om goedkeuring te verlenen aan een voorgenomen dividendbesluit. Het instrument dat het bestuur daarvoor heeft, is de zogeheten ‘uitkeringstoets’. Handelt het bestuur niet correct bij het uitvoeren van die uitkeringstoets, dan kan dat leiden tot aansprakelijkheid van de individuele bestuurders. Wettelijke vereisten Bij een dividenduitkering dient aan de volgende twee voorwaarden te worden voldaan. De eerste voorwaarde is het uitvoeren van een balanstoets door de algemene vergadering van aandeelhouders (AVA). Dit houdt in dat de AVA toetst of het eigen vermogen groter is dan de wettelijke of statutaire reserves. Vervolgens dient het bestuur het besluit van de AVA goed te keuren aan de hand van de uitkeringstoets. Vuistregels voor toetsing De wetgever heeft enkele vuistregels gegeven voor de wijze waarop het bestuur moet toetsen. Bij de beoordeling dient rekening te worden gehouden met de gevolgen van de uitkering voor de liquiditeit, solvabiliteit en rentabiliteit van de vennootschap. Daarnaast moet de vennootschap na de uitkering nog kunnen voldoen aan haar opeisbare verplichtingen. Daarbij hoeft het bestuur in beginsel niet verder te kijken dan één jaar vooruit. Aansprakelijkheid Wanneer blijkt dat het bestuur ten onrechte goedkeuring heeft verleend aan de dividenduitkering dan kunnen de individuele bestuurders hoofdelijk aansprakelijk zijn voor terugbetaling van maximaal het uitgekeerde bedrag, te vermeerderen met rente. Als een faillissement van de vennootschap volgt en de uitkering een belangrijke oorzaak hiervan blijkt te zijn, dan kunnen de bestuurders zelfs worden aangesproken voor het volledige tekort in het faillissement. Ook aandeelhouders kunnen aansprakelijk worden gesteld voor het aan hen uitgekeerde bedrag. In de praktijk Hieronder volgt een recente uitspraak van de rechtbank Gelderland rondom het hierboven besproken onderwerp. Bij de herontwikkeling van een onroerend goed, besluiten diverse partijen om de samenwerking op te zeggen. De betrokken vennootschappen raken verstrikt in een juridische procedure. Ter beslechting daarvan wordt een vaststellingsovereenkomst gesloten. Kort daarna blijkt dat binnen die vennootschap een dividenduitkering heeft plaatsgevonden, waarvoor een rechtsgeldig besluit van de AVA én goedkeuring van het bestuur bestond. Achteraf bleek dat de dividenduitkering op basis van de toetsingen ten onrechte heeft plaatsgevonden. In de procedure bij de rechtbank Gelderland is de aansprakelijkheid van de aandeelhouder en bestuurder voor het bedrag van de dividenduitkering aan de orde. De rechtbank Gelderland overweegt onder meer dat de wetgever het zwaartepunt van de verplichtingen op grond van artikel 2:216 BW bij de bestuurder heeft gelegd. Daarom is er - in deze casus - geen reden aanwezig om de aandeelhouder hiervoor aansprakelijk te stellen. De vennootschap in deze casus bestond tijdens het besluit tot dividenduitkering korter dan een jaar. Er waren nog geen jaarstukken beschikbaar, maar slechts een voorlopige (onvolledige ) kolommenbalans. Op basis van de balans- en uitkeringstoets dient een bestuurder in zo’n geval extra voorzichtig te zijn bij het verlenen van goedkeuring, omdat een groot geldbedrag aan de vennootschap wordt onttrokken. De rechtbank acht de bestuurder aansprakelijk voor het tekort en veroordeelt de bestuurder tot terugbetaling aangezien de bestuurder onvoldoende rekening heeft gehouden met uitgaven die na het dividendbesluit zijn gedaan en die waren te beschouwen als normale en daarmee voorzienbare exploitatiekosten. Wees bedachtzaam! BAX advocaten belastingkundigen adviseert bestuurders en aandeelhouders bij tal van vennootschappelijke vraagstukken. Wees bedacht bij het verlenen van goedkeuring aan een dividendbesluit op toekomstige kosten en verplichtingen. Een bestuurder kan niet eenvoudig ontkomen aan de verantwoordelijkheden die gelden bij het goedkeuren van een dividenduitkering.
 GOM-arrest
 29.06.2016 | Mike Timmer - 0 reactie(s)
 Valt een schuld aan een (verplichtgesteld) bedrijfstakpensioenfonds onder de reikwijdte van de bepalingen over overgang van onderneming? En zo ja, heeft het bedrijfstakpensioenfonds dan een zelfstandig vorderingsrecht op de verkrijger voor de, niet door de vervreemder afgedragen, premies over de periode vóór de overgang? In het GOM-arrest van het hof Arnhem-Leeuwarden werden beide vragen bevestigend beantwoord. Een praktische casus De feiten zijn als volgt. De verkrijger heeft medio 2008 de activa van twee gelieerde vervreemders overgenomen. Zowel de verkrijger als de vervreemders vielen onder het verplichtgestelde bedrijfstakpensioenfonds voor de glazenwassers- en schoonmaakbranche (hierna: “Bpf”). In verband met een bestaande premieachterstand hebben partijen in een intentieverklaring opgenomen dat eventuele claims van o.a. de pensioenuitvoerder – betrekking hebbend op de periode vóór datum overgang – voor rekening en risico van de vervreemders zouden blijven en derhalve niet zouden worden overgenomen. De afspraak was dat GOM als verkrijger de precieze hoogte van de premieachterstand bij het Bpf zou opvragen, waarna die premieachterstand in mindering zou worden gebracht op de koopprijs. Het heeft vervolgens bijna 2 jaar geduurd voordat GOM een opgave van de premieachterstand en korte tijd later een sommatie tot betaling van die achterstand van het Bpf ontving. Tot grote schrik van GOM bedroeg de premieachterstand bijna 2 miljoen! GOM weigerde betaling en het Bpf ging naar de kantonrechter. Na toewijzing van de vordering van het Bpf is GOM in hoger beroep gegaan. Het hof diende in zijn arrest vier vragen te beantwoorden, waarvan wij er drie bespreken. Vraag 1 Allereerst moest het hof oordelen of een vordering van een verplichtgesteld Bpf op de vervreemder onder de “rechten en verplichtingen” valt die bij overgang van onderneming van rechtswege overgaan op de verkrijger. Het hof beantwoordde deze vraag bevestigend. Van belang is immers dat de verplichting tot deelname aan het Bpf na de overgang van onderneming bleef bestaan. Vraag 2 In de tweede plaats moest het hof beoordelen of de betalingsverplichting ten aanzien van de onbetaalde pensioenpremies van de vervreemders is overgegaan op de verkrijger. Ook deze vraag beantwoordt het hof bevestigend. Het hof verwijst daarbij onder andere naar de wetsgeschiedenis van de bepalingen over overgang van onderneming. Vraag 3 De derde vraag, had betrekking op mogelijke derdenwerking van de bepalingen over overgang van onderneming. Het Bpf heeft volgens het hof ook een zelfstandig vorderingsrecht op de verkrijger, op grond waarvan de verkrijger kan worden aangesproken tot betaling van de premieachterstand. Deze mogelijkheid bestaat volgens het hof, omdat de overgang van de premieschuld tevens leidt tot overgang van het daaraan gekoppelde vordering van het Bpf. Verder achtte het hof van belang dat zowel de vervreemders als de verkrijger onder het verplicht gestelde Bpf vielen. Heeft het hof het goed gedaan? Het oordeel van het hof heeft de nodige kritiek te verduren. Er wordt gesteld dat het oordeel in strijd is met Europese regelgeving en jurisprudentie op dit punt. De bepalingen omtrent overgang van onderneming beogen de rechten van werknemers bij een overgang te beschermen. Uit de Europese regelgeving en de daarop gebaseerde Nederlandse wetgeving blijkt niet dat derdenwerking is beoogd. Daarnaast heeft het hof Amsterdam in 2014 al eens geoordeeld dat vorderingen op de vervreemder niet (van rechtswege) overgaan op de verkrijger bij een overgang van onderneming, omdat de bepalingen omtrent overgang van onderneming alleen betrekking hebben op verplichtingen ten opzichte van de werknemers. Dit oordeel van het hof Amsterdam is geheel in lijn met de Europese rechtspraak over dit onderwerp. Bezint eer ge begint Hoewel de nodige vraagtekens kunnen worden geplaatst bij de uitspraak van het hof, maakt de uitspraak duidelijk dat het verstandig is om een goed due diligence-onderzoek te laten uitvoeren voordat een overname wordt gerealiseerd. Zelfs wanneer uitdrukkelijk afspraken worden gemaakt over betalingsverplichtingen met betrekking tot de periode vóór de overname kunnen dergelijke verplichtingen toch voor rekening van de verkrijger komen. Indien u voor een overname staat, staan wij u graag terzijde bij het gehele overnameproces.
 Gemeenschap van goederen op de schop?
 29.06.2016 | Minke Hissink - 0 reactie(s)
 Het aangaan van een huwelijk of een geregistreerd partnerschap is bij uitstek een moment om na te denken over de gevolgen van de positie van uw vermogen. Wat zijn de gevolgen voor het vermogen van u en uw partner en wat gaat er, als het aan de wetgever ligt, veranderen? Hoe is het nu geregeld? Het standaard stelsel in het huidige huwelijksvermogensrecht is de algehele gemeenschap van goederen. Het gehele vermogen van beide partners van voor het huwelijk (ook geregistreerd partnerschap) valt, door het sluiten van het huwelijk, in de gemeenschap. Als partners dit gevolg niet willen, moeten zij daarover afspraken maken. Dat kan door het opstellen van huwelijkse voorwaarden. Hierdoor kan geheel of gedeeltelijk worden afgeweken van het wettelijke stelsel van de algehele gemeenschap van goederen, waardoor een beperkte gemeenschap ontstaat of zelfs elke gemeenschap van goederen wordt uitgesloten. Het wetsvoorstel De Tweede Kamer heeft op 19 april 2016 ingestemd met het wetsvoorstel beperking gemeenschap van goederen. Het voorstel ligt nu bij de Eerste Kamer. Indien het wetsvoorstel wet wordt, is het ontstaan van een gemeenschap van goederen niet langer het uitgangspunt. Als u dan trouwt en geen afspraken maakt, ontstaat niet langer een gemeenschap van goederen, maar slechts een beperkte gemeenschap van goederen. Het vermogen, erfenissen en giften van voor het huwelijk vallen dan niet in het gemeenschappelijke vermogen. Die bestanddelen blijven behoren tot het privévermogen. Hierdoor ontstaan dus 3 gescheiden vermogens: het vermogen van voor het huwelijk van beide partners afzonderlijk én het gemeenschappelijke vermogen. Het wetsvoorstel heeft geen gevolgen voor huwelijken die reeds voltrokken zijn ten tijde van de inwerkingtreding van de wet. De ondernemer Bent u ondernemer en wilt u niet dat uw onderneming deel gaat uitmaken van het gemeenschappelijk vermogen, dan is het in het huidige stelsel nog van belang om huwelijkse voorwaarden op te (laten) maken. De voorliggende wetswijziging maakt dit straks deels overbodig. Het ondernemingsvermogen dat bestaat ten tijde van het sluiten van het huwelijk, blijft dan privévermogen. Het vermogen dat gedurende het huwelijk wordt opgebouwd, gaat wel deel uitmaken van het gemeenschappelijk vermogen. Om ook dat deel van het ondernemingsvermogen buiten de gemeenschap te houden, is het van belang tijdig goede afspraken te maken en vast te leggen. Het hebben van gescheiden vermogens vergt ook een duidelijk gescheiden administratie. Doet u dit niet, dan loopt u het risico dat de privévermogens alsnog als gemeenschappelijk vermogen worden aangemerkt, hetgeen in geval van een echtscheiding tot onaangename verrassingen kan leiden. Het voeren van een gescheiden administratie is ook gewenst voor het geval zakelijke schuldeisers zich trachten te verhalen op het privévermogen van uw partner. Heeft u trouwplannen? Wordt het wetsvoorstel aangenomen, dan wijzigt het wettelijk uitgangspunt van het huwelijksgoederenregime dus naar een beperkte gemeenschap van goederen. Heeft u trouwplannen en wilt u weten wat de gevolgen van deze wetswijziging voor u zijn of bent u ondernemer en wilt u de zaken tijdig goed geregeld hebben, neem dan contact met ons op!
 Van zwart naar wit!
 29.06.2016 | Jeroen Aalberts - 0 reactie(s)
 De Belastingdienst kan weinig begrip opbrengen voor belastingplichtigen die zwart geld aanhouden in het buitenland. Zeker wanneer het gaat om buitenlandse bankrekeningen die worden aangehouden met het doel om de Belastingdienst het zicht te ontnemen op (het ontstaan van) deze rekeningen en de inkomsten hierop. Belastingplichtigen riskeren hiermee dan ook forse boetes. Informatie inwinnen Wat als de Belastingdienst slechts een vermoeden heeft dat de belastingplichtige beschikt over buitenlandse bankrekeningen? Dan mag daarnaar worden gevraagd, mits de Belastingdienst voldoende aanknopingspunten heeft om te veronderstellen dat deze rekeningen daadwerkelijk bestaan. De Belastingdienst heeft weliswaar een ruime bevoegdheid om informatie in te winnen, maar deze is niet onbegrensd. Een “fishing expedition” waarbij de Belastingdienst vragen stelt onder het mom van ‘niet geschoten is altijd mis’, is niet toegestaan. Omkering bewijslast Als de Belastingdienst van mening is dat een belastingplichtige onvoldoende meewerkt aan de beantwoording van vragen die betrekking hebben op (vermeende) buitenlandse banktegoeden, zal de Belastingdienst een zogenoemde informatiebeschikking afgeven. Hierdoor wordt de belastingplichtige in een lastige bewijspositie gebracht (omkering bewijslast). Deze heeft dan in beginsel geen andere keus dan de informatiebeschikking aan te vechten. In de procedure die dan volgt, zal de Belastingdienst duidelijk moeten maken dat géén sprake is van fishing expedition. De belastingplichtige zal de rechter ervan moeten zien te overtuigen dat hij geen informatie heeft achtergehouden. De inkeerregeling We zien dat het bankgeheim steeds verder afbrokkelt. In toenemende mate vindt gegevensuitwisseling met het buitenland plaats. Veel belastingplichtigen met verzwegen buitenlandse bankrekeningen kiezen dan ook eieren voor hun geld door gebruik te maken van de inkeerregeling. Deze biedt de mogelijkheid om alsnog aangifte te doen of eerder gedane aangiften vrijwillig te verbeteren. Inkeren kan zolang de Belastingdienst de buitenlandse bankrekeningen niet zelf al op het spoor is en geldt als een strafverminderende omstandigheid bij het opleggen van een vergrijpboete. Wijziging per 1 juli 2016 Bij inkeer binnen twee jaar nadat ten onrechte geen of een onjuiste aangifte is gedaan ten aanzien van buitenlandse bankrekeningen, wordt de vergrijpboete gematigd tot nihil. Bij inkeer na deze twee jaar, bedraagt de vergrijpboete 60% van het alsnog verschuldigde, per 1 juli 2016 is dit verhoogd naar 120%. Bij inkeer gaat het overigens niet zelden alleen om de vermogensrendementsheffing van Box 3. Afhankelijk van de herkomst van het zwarte geld kan onder bepaalde omstandigheden ook een navordering van inkomstenbelasting in Box 1 of erfbelasting op de loer liggen. Een goede begeleiding bij de inkeer is dan ook onontbeerlijk. Neem contact op met onze specialisten voor meer advies rondom buitenlandse bankrekeningen.
 Prachtige hardloopbestemmingen
 29.06.2016 | Mike Timmer - 1 reactie(s)
 De zomervakantie staat voor de deur en dat betekent naast de nodige ontspanning ook meer dan genoeg tijd voor sportieve activiteiten. Wij zijn het hele jaar door aan het trainen voor verschillende hardloopwedstrijden in Nederland, zo ook voor het jaarlijks terugkerende BAX2Give evenement. Op zoek naar afwisseling? Met een top 3 van leukste hardloopsteden in Europa hopen wij een bijdrage te kunnen leveren aan uw sportieve activiteiten deze zomer. Barcelona De boulevard van Barcelona is dankzij de vlakte meer dan geschikt voor een hardloopsessie. In de vroege ochtend, zodat de hitte nog niet overweldigend is, genietend van een prachtig uitzicht over de zee, wordt hardlopen niet alleen presteren maar ook genieten. Een echte aanrader! Londen Londen lijkt misschien niet de meest geschikte locatie vanwege de drukte, maar een hardloopronde langs de Theems is zeker een aanrader. Ook Hyde Park staat hoog op het lijstje. Op zoek naar uitdaging? Kies dan voor de heuvels in Greenwich Park! Amsterdam Deze zomer een vakantie in Nederland gepland? Amsterdam is druk bezig met het verbeteren van de hardlooproutes. Door middel van gekleurde ‘punaises’ op de grond kunnen sportievelingen zelf de gewenste afstand kiezen. De perfecte gelegenheid om eens meer te zien van de stad dan alleen de toeristische plekken. Het team van BAX advocaten belastingkundigen wenst u een prachtige en sportieve zomervakantie!
 Nieuwe regeling verzekeringsplicht DGA
 10.05.2016 | Arjen Drent - 0 reactie(s)
 Per 1 januari 2016 heeft de nieuwe Regeling Aanwijzing Directeur-grootaandeelhouder, de sinds 1997 geldende ministeriële regeling, vervangen. Deze regeling bepaalt wanneer statutaire bestuurders van een N.V., B.V. of een naar buitenlands recht opgerichte vennootschap met een in aandelen verdeeld kapitaal, als directeur-grootaandeelhouder (DGA) worden beschouwd. Een DGA is niet premieplichtig voor de werknemersverzekeringen, maar heeft ook geen recht op eventuele uitkering van de werknemersverzekeringen (ZW, WIA, WW, WAO). WAT BETEKENT DE NIEUWE REGELING? De noodzaak van de nieuwe regeling was de introductie van de Flex-B.V. op 1 oktober 2012. De regeling gaat er vanuit dat er geen reële gezagsverhouding is tussen de vennootschap en haar bestuurder, als de bestuurder zelf doorslaggevend over zijn ontslag kan besluiten. Wanneer een bestuurder niet in een ondergeschikte positie verkeert, is er geen sprake van werknemerschap voor de werknemersverzekeringen en is de bestuurder niet premieplichtig. De aanwezigheid van een gezagsverhouding is, net zoals bij de oude regelgeving, doorslaggevend. BAX heeft de belangrijkste criteria voor het bepalen van de DGA voor u op een rij gezet. Onder een DGA wordt verstaan: a) een bestuurder die, al dan niet tezamen met zijn echtgenoot, houder is van een zodanig aantal aandelen, dat hij op grond van de statuten over zijn eigen ontslag kan besluiten; b) een bestuurder die, tezamen met bloed- en aanverwanten tot en met de derde graad, al dan niet tezamen met zijn echtgenoot, houder is van aandelen die ten minste twee derde van de stemmen vertegenwoordigen, zodat hij over zijn ontslag kan besluiten; c) een bestuurder die een zodanige zeggenschap heeft, door tussenkomst van een rechtspersoon waarvan hij bestuurder is of door een vennootschap waarvan hij aandelen houdt, dat hij hierdoor doorslaggevend over zijn ontslag kan besluiten. De relatie tot de bloed- en aanverwanten is hierop eveneens van toepassing; d) bestuurders die samen alle aandelen van de vennootschap bezitten en als aandeelhouders een gelijk of nagenoeg gelijk deel van het kapitaal van de vennootschap vertegenwoordigen. Deze regeling geldt ook voor de middellijk gehouden aandelen door tussenkomst van een rechtspersoon waarvan hij bestuurder is of door tussenkomst van een vennootschap waarvan hij aandelen houdt (nevengeschiktheid). WAT IS HET VERSCHIL MET DE OUDE SITUATIE? BAX heeft het verschil tussen de oude en de nieuwe regeling voor u samengevat. In de nieuwe regeling heeft een bestuurder niet langer de mogelijkheid om bij het UWV aan te tonen dat er sprake is van ondergeschiktheid. De toepasselijkheid van de regeling op de indirect bestuurde is uitgebreid ten opzichte van de oude regeling, waardoor er minder snel sprake is van premieplicht. Voor de onder a), b) en c) genoemde criteria is het begrip ‘echtgenoot’ gewijzigd nu de geregistreerde partner ook onder dit begrip valt. Voor de nieuwe regeling telt het aandelenbezit van de bestuurder mee voor beantwoording van de vraag of ten minste twee derde van de stemrechten binnen de familiekring worden gehouden (zie criterium b). Dit was in de oude regeling volgens de Hoge Raad niet het geval. Voor het criterium onder d) (nevengeschiktheid) is onder de nieuwe regeling vereist dat de bestuurders gezamenlijk alle aandelen in de vennootschap bezitten. NIEUWE BEOORDELING ARBEIDSVERHOUDING De nieuwe regels gelden per 1 januari 2016 omdat de regeling op diverse punten afwijkt van de oude regeling en is ingevoerd zonder te voorzien in overgangsrecht. Vanwege de genoemde afwijkingen in de regeling zal de arbeidsverhouding van de DGA opnieuw beoordeeld moeten worden. In het bijzonder geldt dat voor de gevallen waarin: bestuurders louter op grond van de uitspraak van de Hoge Raad premieplichtig zijn; een bestuurder op zijn verzoek door het UWV niet als DGA is aangemerkt; via een houdster- of management B.V. werkzaamheden worden verricht voor werkmaatschappijen; sprake is van een gespreid aandelenbezit; er een meewerkende partner is; de aandelen zijn gecertificeerd; er meewerkende familieleden zijn van bestuurder. TERUGGAVE VAN PREMIE Wanneer de nieuwe regeling de situatie heeft gewijzigd, waardoor de premieplicht per 1 januari 2016 is komen te vervallen, zijn de premies niet langer verschuldigd. Eventueel ten onrechte ingehouden en afgedragen premies kunnen bij de Belastingdienst worden teruggevraagd. VOOR AL UW VRAGEN EEN CONCREET ADVIES Mocht u als statutair bestuurder nog niet aan een herbeoordeling zijn toegekomen, zijn er ten onrechte premies ingehouden en afgedragen of bent u benieuwd naar uw mogelijkheden met betrekking tot de premieplicht? Neem dan gerust contact op met onze specialisten Arjen Drent of mr. Jeroen Aalberts. Wij voorzien u graag van een concreet advies.
 Het einde van de VAR: opdrachtgevers opgepast!
 10.05.2016 | Melissa Meffert - 0 reactie(s)
 Het is er – na lange tijd en de nodige kritiek – per 1 mei 2016 dan toch van gekomen, de Verklaring Arbeidsrelatie (“VAR”) is niet langer geldig. Op 2 februari 2016 heeft ook de Eerste Kamer groen licht gegeven voor de Wet deregulering beoordeling arbeidsrelaties (“Wet DBA”). Daardoor gaat het huidige systeem voor de (fiscale) kwalificatie van de arbeidsrelatie tussen opdrachtgever en opdrachtnemer door middel van de VAR op de schop. INHOUDINGS- EN PREMIEPLICHT In het fiscaal recht en het sociale zekerheidsrecht wordt onderscheid gemaakt tussen zelfstandigen en werknemers. Dit onderscheid is van belang voor het antwoord op de vraag of er sprake is van een inhoudings- en premieplicht voor de loonheffingen en een verzekeringsplicht voor de werknemersverzekeringen. DE ZEKERHEID VAN DE VAR Op basis van de oude wetgeving kon de opdrachtnemer een VAR aanvragen bij de Belastingdienst, waarmee gedurende 1 jaar zekerheid werd verkregen over de fiscale status van de inkomsten, die voortvloeiden uit de arbeidsrelatie tussen een opdrachtgever en opdrachtnemer. Wanneer de opdrachtnemer in het bezit was van een VAR – winst uit onderneming (“VAR WUO”) had de opdrachtgever de zekerheid dat hij geen loonheffing en sociale premies in hoefde te houden. Ook als achteraf bleek dat de VAR WUO ten onrechte was afgegeven (met uitzondering van fraude). De opdrachtgever was, met een VAR WUO van de opdrachtnemer, gevrijwaard van mogelijke naheffingsaanslagen. De Belastingdienst kon zich alleen op de opdrachtnemer verhalen. De opdrachtgever bleef buiten schot. De Wet DBA brengt hier verandering in. VERANTWOORDELIJKHEID IN BALANS Met de Wet DBA is de verantwoordelijkheid van de opdrachtnemer en opdrachtgever bij het beoordelen van hun arbeidsrelatie in balans gebracht. De opdrachtgever is nu ook verantwoordelijk, waarmee de handhavingsmogelijkheden worden verbeterd en schijnzelfstandigheid kan worden teruggedrongen. Op basis van de Wet DBA wordt gewerkt met vooraf beoordeelde (model-)overeenkomsten. Opdrachtgever en opdrachtnemer kunnen gebruik maken van een modelovereenkomst van de Belastingdienst, waarvan reeds is geoordeeld dat er géén sprake is van een dienstbetrekking. Ook kan er een eigen overeenkomst ter beoordeling aan de Belastingdienst worden voorgelegd. Deze regeling beoogt partijen op voorhand zekerheid te verschaffen over de (fiscale) kwalificatie van de samenwerking. VERRICHTE ARBEID Als partijen gebruik maken van een goedgekeurde (model-)overeenkomst staat vast dat de arbeidsverhouding tussen partijen géén dienstbetrekking voor de loonheffingen inhoudt, zodat de opdrachtgever gedurende een periode van 5 jaar geen loonheffingen en sociale premies hoeft af te dragen. Het is daarbij wel van groot belang, dat de arbeid conform de goedgekeurde overeenkomst wordt verricht. Indien de Belastingdienst constateert dat dit niet het geval is, kunnen zowel de opdrachtnemer als de opdrachtgever alsnog worden aangesproken tot afdracht van loonheffing en sociale premies. OPDRACHTGEVERS NIET LANGER GEVRIJWAARD De goedgekeurde (model-)overeenkomst heeft – in tegenstelling tot een VAR WUO – géén vrijwarende werking voor de opdrachtgever. Het risico op naheffing ligt niet meer uitsluitend bij de opdrachtnemer, maar ook bij de opdrachtgever. Om naheffingsaanslagen te voorkomen, zal de opdrachtgever er dan ook op moeten toezien dat er conform de goedgekeurde overeenkomst wordt gehandeld. OVERGANGSPERIODE Om partijen de tijd te geven zich aan te passen aan de nieuwe wetgeving, geldt er van 1 mei 2016 tot 1 mei 2017 een overgangsperiode. De Belastingdienst zal in die periode wel toezicht houden, maar terughoudend handhaven en zo nodig waarschuwingen geven. Daarnaast heeft de Belastingdienst een handreiking gepubliceerd, waarin het beoordelingskader van de Wet DBA uiteengezet wordt. WIJ HELPEN U GRAAG! Wilt u meer weten over de (gevolgen van de) Wet deregulering beoordeling arbeidsrelaties en ervoor zorgen dat u tijdig en goed op de nieuwe wetgeving bent voorbereid, dan kunt u contact opnemen met één van de specialisten arbeidsrecht van BAX advocaten belastingkundigen: mr. Melissa Meffert, mr. Mike Timmer of mr. Vincent Jongerius.
 Vraag juridisch advies en communiceer!
 10.05.2016 | Mike Timmer - 0 reactie(s)
 De rechtbank Zeeland-West-Brabant was in haar vonnis van 8 maart 2016 zeer duidelijk. Een directeur groot aandeelhouder (DGA) is aansprakelijk voor openstaande belastingschulden (alsmede de boetes, rente en kosten) als de DGA wel zijn eigen salaris betaalt, maar de belastingschuld van de onderneming niet voldoet en verder laat oplopen. Daarbij vond de rechtbank dat het niet van belang was of er al dan niet een melding van betalingsonmacht was gedaan. Aan de hand van de volgende zaak geven wij u graag uitleg over dit vonnis. DE AANSPRAKELIJKHEID VAN DE DGA De DGA was bestuurder van twee ondernemingen die sinds 2007 een fiscale eenheid vormden voor de omzetbelasting (BTW). Toen één van de ondernemingen failliet werd verklaard, werd de fiscale eenheid in 2013 doorbroken. Vervolgens werden vijf naheffingsaanslagen BTW aan de fiscale eenheid opgelegd over de periode van 2011 tot en met 2013. De naheffingsaanslagen bleven onbetaald. De inspecteur stelde de DGA van de niet gefailleerde onderneming daarom aansprakelijk voor de naheffingsaanslagen, inclusief de boete c.a. OP NAAR DE RECHTER Omdat de DGA het niet eens was met deze aansprakelijkheid, stapte hij naar de rechter. Daar stelde hij dat de failliete onderneming schuldig was aan het ontstaan van de belastingschuld. Bovendien vond hij het bedrag waarvoor hij aansprakelijk gesteld was te hoog en zou de inspecteur ten onrechte geen rekening hebben gehouden met de melding betalingsonmacht. Volgens de rechter was dat alles in het geheel niet relevant. De DGA was tijdens het ontstaan van de belastingschulden bestuurder van de gefailleerde onderneming en bovendien was gebleken dat de DGA steeds het hem toekomende salaris had ontvangen, terwijl de BTW schuld opliep. De rechter vond dat de DGA er als bestuurder van de onderneming voor had moeten zorgen dat de belastingen tijdig betaald werden. VOORKOM VERVELENDE SITUATIES Als uw onderneming in zwaar weer verkeert, is het van belang om tijdig juridisch advies in te winnen. Feitelijke gedragingen van de bestuurder (kort) voorafgaand aan het faillissement worden immers logischerwijze door de curator in volle omvang getoetst. Dit betekent onder andere dat de bestuurder zijn eigen belangen niet boven de belangen van schuldeisers mag stellen en dat hij in het belang van de onderneming heeft te ondernemen. VRAAG ADVIES! Veel gedragingen zullen de toets der kritiek uiteindelijk niet doorstaan. Toch zijn er mogelijkheden om een onderneming uit het zware weer te krijgen. Wilt u graag advies of meer informatie over de mogelijkheden voor uw onderneming? Neem dan contact op met één van onze specialisten ondernemingsrecht: mr. Bjorn Harbers, mr. Vincent Jongerius of mr. Mike Timmer.
 De zorgplicht blijft een zorg
 10.05.2016 | Annemieke Wiltink - 0 reactie(s)
 De zorgplicht van de assurantietussenpersoon blijft voer voor rechters. Ook de Autoriteit Financiële Markten (AFM) bemoeit zich regelmatig met de rechten en plichten van de tussenpersoon. Zo heeft de AFM vorig jaar onderzoek gedaan naar arbeidsongeschiktheidsverzekeringen, waarbij is gebleken dat adviseurs nog te vaak onzorgvuldig te werk gaan. Vaak bestonden onderzochte adviesdossiers uit niet meer dan een aanvraagformulier van de productaanbieder en voldeden derhalve niet aan de vereisten uit de Wet op het financieel toezicht (Wft). DE PLICHT VAN DE ASSURANTIETUSSENPERSOON De kamerstukken verwoorden de plicht van de assurantietussenpersoon als volgt: “Elke tussenpersoon die zijn beroep goed uitoefent, ongeacht of hij al dan niet de premies int of daarvoor verantwoordelijk is, zal al de door hem gesloten verzekeringen regelmatig toetsen aan de werkelijkheid en daartoe de verzekeringnemers bezoeken; zijn taak is voor de belangen van deze verzekeringnemers te waken en zodoende de vertrouwenspositie die hij behoort in te nemen te bevestigen en te versterken”. OM WELKE PLICHTEN GAAT HET? In een voor de praktijk nog steeds belangrijk arrest (HR 10 januari 2003, NJ 2003, 375) zijn de volgende “plichten” geformuleerd: a) de tussenpersoon dient verzekeringnemers tijdig opmerkzaam te maken op gevolgen die aan hem bekend geworden feiten voor dekking onder verzekeringsovereenkomsten kunnen hebben; b) de tussenpersoon dient erop toe te zien dat door of namens verzekeringnemer aan verzekeraars tijdig alle mededelingen worden gedaan, waarvan de tussenpersoon behoort te begrijpen dat die vallen onder de mededelingsplicht in verband met risicoverzwarende omstandigheden; c) de tussenpersoon moet die feiten en omstandigheden meedelen aan de verzekeraar die hem bekend zijn of redelijkerwijze bekend behoren te zijn. Indien de tussenpersoon over een omstandigheid die mogelijk aanleiding kan geven tot een beroep op risicoverzwaring onvoldoende gegevens heeft of er niet van uit mag gaan dat gegevens nog volledig en juist zijn, dient de tussenpersoon daarnaar bij de verzekeringnemer te informeren. ENKELE SITUATIES UITGELICHT De situatie komt regelmatig aan het licht, zo ook in een arrest van het Gerechtshof Den Haag (7 oktober 2014, gepubliceerd 20 oktober 2015 onder nummer ECLI:NL:GHDHA:2014:3108). Hierbij overwoog het hof dat de tussenpersoon zijn opdrachtgever expliciet dient te wijzen op een belangrijke polisvoorwaarde en de gevolgen van het niet naleven van de voorwaarde. Dit geldt ook wanneer het polisblad de voorwaarden en de gevolgen expliciet beschrijft. Zoals door het hof geformuleerd, is een tussenpersoon door de zorgplicht meer dan louter een “doorgeefluik”. Dat de zorgplicht van de assurantietussenpersoon nog steeds actueel is en verduidelijking behoeft, blijkt uit een recent arrest (HR 26 februari 2016, ECLI:NL:HR:2016:336 (X / Aegon c.s.), waarin aan de orde kwam dat de assurantietussenpersoon nader bij zijn cliënt dient te informeren naar de betreffende achtergronden als de tussenpersoon op de hoogte is van een eerdere opzegging van een verzekeraar jegens die cliënt. Dit om hem te waarschuwen voor de gevolgen van het niet, onjuist of onvolledig invullen van een vragenformulier van de verzekeraar. TIPS VOOR DE ASSURANTIETUSSENPERSOON? Onze belangrijkste tips zijn: ‘vraag door’ en ‘leg vast’. Mocht u als assurantietussenpersoon of als verzekeringnemer te maken hebben met een kwestie waarbij juridische hulp gewenst is, neem dan geheel vrijblijvend contact op met onze specialist verzekeringsrecht mr. Annemieke Wiltink.
 Misstap docent, toch een transitievergoeding?
 03.12.2015 | Mike Timmer - 0 reactie(s)
 Uitspraak rechtbank Een docent geeft een leerling vooraf de antwoorden van een toets. De werkgever wenst ontbinding van de arbeidsovereenkomst. De kantonrechter ontbindt deze, maar kent aan de docent wel een transitievergoeding toe. De kantonrechter houdt namelijk rekening met het lange dienstverband van de docent en rekent de docent dus, bij het al dan niet toekennen van de vergoeding althans, niet af op de gedraging. Dat verbaast enigszins omdat de docent geen spijt had van zijn actie, terwijl die naar mijn oordeel wel de kern raakt van de arbeidsrelatie. De werkgever doet er verstandig aan om in hoger beroep te gaan, zodat de toegekende transitievergoeding kan worden aangetast. De transitievergoeding wordt overigens voorwaardelijk toegekend. De docent kan daarop eerst aanspraak maken in het geval hij niet in aanmerking komt voor de bovenwettelijke WW-uitkering op grond van de toepasselijke CAO. Hebt u vragen over individuele ontbindingstrajecten met werknemers? Neem dan contact op met Mike Timmer.
 Tags: transitievergoeding
 Opzegging arbeidsovk onbepaalde tijd AOW-pensioen
 09.06.2015 | Mike Timmer - 0 reactie(s)
 Opzegging arbeidsovereenkomst onbepaalde tijd AOW/pensioengerechtigde werknemer: Vanaf 1 juli 2015 geldt dat indien met een oudere werknemer vóór het bereiken van de AOW- of pensioengerechtigde leeftijd een arbeidsovereenkomst is aangegaan, de werkgever de arbeidsovereenkomst kan opzeggen tegen de dag waarop de werknemer de in de AOW bedoelde leeftijd heeft bereikt. Indien voor de werknemer een afwijkende pensioenleeftijd geldt, kan deze opzegging plaatsvinden tegen waarop de werknemer de leeftijd heeft bereikt waarop voor hem recht op pensioen ontstaat. Voor de beëindiging van de arbeidsovereenkomst is vanaf 1 juli as in deze gevallen geen instemming van de werknemer, toestemming van het UWV of ontbinding door de kantonrechter meer nodig. Deze wettelijke opzegmogelijkheid geldt, tenzij schriftelijk anders is overeengekomen. Ragetlie-regel: Op de hiervoor geschetste situatie, is in beginsel de Ragetlie-regel (artikel 7:667 lid 4 BW) van toepassing. Deze regel is niet van toepassing als de arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd is ontbonden door de rechter of rechtsgeldig is opgezegd. Gelet daarop is de huidige werkwijze (tot 1 juli as) dat indien de behoefte bestaat om de arbeidsovereenkomst voor te zetten na het bereiken van de pensioenleeftijd/AOW-leeftijd, de arbeidsovereenkomst wordt ontbonden. Vanaf 1 juli 2015 is die noodzaak er echter niet meer omdat alsdan geldt dat de Ragetlie-regel evenmin van toepassing is als de opzegging geschiedt op of na de AOW- of pensioengerechtigde leeftijd. In de laatste zin van de Ragetlie-bepaling wordt opgenomen dat deze regel niet geldt indien de tijdelijke arbeidsovereenkomst een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd opvolgt, welke laatste arbeidsovereenkomst wegens het bereiken van de AOW- of pensioengerechtigde leeftijd door een daartoe strekkend beding is geëindigd. Als de arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd door een vooraf overeengekomen pensioenontslagbeding eindigt en wordt opgevolgd door een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, dan eindigt deze dus van rechtswege zonder dat opzegging is vereist. Let op, de aanzegging is wel vereist. Tijdelijke contracten (wetsvoorstel): In het wetsvoorstel “Werken na de AOW-gerechtigde leeftijd (34.073)” wordt naar verwachting geregeld dat het mogelijk is om AOW-gerechtigde werknemers maximaal 6 tijdelijke contracten te geven binnen een periode van maximaal 48 maanden. Daarmee wordt dus afgeweken van artikel 7:668a BW. Voor de goede orde merk ik op dat de Eerste kamer zich nog moet buigen over dit wetsvoorstel, (thans is men doende met de schriftelijke voorbereiding voor de plenaire behandeling). Als het wetsvoorstel wordt aangenomen, dan zullen de effecten van de wet worden geëvalueerd. Deze evaluatie richt zich op de effecten in de eerste twee jaren na inwerkingtreding van het wetsvoorstel. In ieder geval zal onderzoek worden gedaan naar het antwoord op de vraag of de verkorting van de loondoorbetalingsverplichting bij ziekte leidt tot verdringing op de arbeidsmarkt. Transitievergoeding: Na 1 juli 2015 dient in beginsel door werkgevers een transitievergoeding te worden betaald aan werknemers van wie de arbeidsovereenkomst ten minste 24 maanden heeft geduurd. Op deze hoofdregel geldt echter voor oudere werknemers een uitzondering indien het eindigen of niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst geschiedt op of na het bereiken van de AOW- of pensioengerechtigde leeftijd. De transitievergoeding is in die situatie niet verschuldigd. 13 weken loondoorbetalingsverplichting bij ziekte (wetsvoorstel): In het wetsvoorstel “Werken naar AOW” is opgenomen dat aan een zieke werknemer, die de AOW-gerechtigde leeftijd heeft bereikt, maximaal 13 weken het loon moet worden doorbetaald. Eventuele re-integratieverplichtingen voor een zieke werknemer vervallen na 13 weken en het opzegverbod tijdens ziekte is voor de AOW-gerechtigde werknemers teruggebracht naar 13 weken.
 Tags: opzeggingarbeidsovereenkomst, AOW/pensioen, werknemer
 WWZ: aanzegverplichting eerste uitspraken
 03.06.2015 | Mike Timmer - 0 reactie(s)
 Sedert 1 januari 2015 geldt een aanzegverplichting (artikel 7:668 BW). Op grond van deze verplichting is de werkgever gehouden om de werknemer, uiterlijk een maand voordat een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd van rechtswege eindigt, schriftelijk te informeren over het gegeven of de overeenkomst al dan niet zal worden voortgezet. Bij voortzetting dient de werkgever de werknemer overigens over de arbeidsvoorwaarden waaronder de arbeidsovereenkomst wordt voortgezet te informeren. In het geval de werkgever zich niet aan deze aanzegverplichting houdt, is hij een aanzegvergoeding verschuldigd die (maximaal) gelijk is aan het loon voor één maand (maandloon dus niet vermeerderd met bijvoorbeeld vakantiebijslag en andere emolumenten). Zie daaromtrent het Besluit (van 11 december 2014) loonbegrip vergoeding aanzegtermijn en transitievergoeding. Op 13 mei 2015 is over de aanzegverplichting een tweetal uitspraken verschenen. In de uitspraak van de rechtbank Den Haag (ECLI:NL:RBDHA:2015:5372) is bepaald dat werkgever de aanzegvergoeding niet verschuldigd is omdat er (nog) geen aanzegverplichting gold. In die kwestie eindigde de arbeidsovereenkomst van werknemer namelijk op 31 januari 2015. Op grond van artikel XXIId van het Overgangsrecht is de aanzegvergoeding eerst verschuldigd in het geval de arbeidsovereenkomst op of na 1 februari 2015 eindigt. In de andere zaak bepaalde de Rechtbank Noord-Nederland (ECLI:NL:RBNNE:2015:2325) dat werkgever de aanzegvergoeding wel is verschuldigd omdat de arbeidsovereenkomst eindigde per 28 februari 2015 en de werknemer niet op voorhand was geïnformeerd over het feit of de arbeidsovereenkomst al dan niet zou worden voortgezet. Indien u meer informatie wenst over de WWZ dan kunt u contact opnemen met Mike Timmer (0314 – 37 55 00 of 06 – 39 57 44 14).
 Tags: WWZ, aanzegverplichting
 Het arbeidsrecht in beweging: de aanzegtermijn
 23.05.2014 | Mike Timmer - 2 reactie(s)
 De komende weken zullen wij u in een reeks van blogs informeren over de voorgenomen wijzigingen in het arbeidsrecht zoals die volgen uit het wetsvoorstel Wet Werk en Zekerheid. Het wetsvoorstel ligt momenteel bij de Eerste Kamer. De verwachting is dat het eerste deel van de wet al per 1 juli a.s. in werking treedt. In dit blog informeren wij u over de aanzegtermijn. Om de werknemer tijdig duidelijkheid te geven over de vraag of de tijdelijke arbeidsovereenkomst zal worden voortgezet, is voorgesteld om bij afloop van tijdelijke contracten van zes maanden of langer een aanzegtermijn van één maand in acht te nemen. Uiterlijk 1 maand voordat de arbeidsovereenkomst afloopt, dient de werkgever de werknemer schriftelijk te informeren over het al dan niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst, alsmede over de voorwaarden waaronder de arbeidsovereenkomst eventueel wordt voortgezet. Bij niet naleving van deze verplichting is de werkgever aan de werknemer een vergoeding verschuldigd gelijk aan het loon voor (het niet in acht genomen gedeelte van) een maand. De aanzegplicht geldt niet indien de looptijd van de overeenkomst niet kalendermatig bepaalbaar is, zoals bijvoorbeeld bij de duur van een project (mits de looptijd schriftelijk was overeengekomen). Een aanzegplicht geldt evenmin voor een arbeidsovereenkomst die voor korter dan zes maanden is aangegaan. De aanzegplicht is niet van toepassing op arbeidsovereenkomsten die eindigen binnen één maand na 1 juli 2014. Voor arbeidsovereenkomsten die reeds voor de inwerkingtreding van de wet tot stand zijn gekomen en eindigen na 1 augustus 2014, geldt de aanzegtermijn al wel. Wij adviseren werkgevers nadrukkelijk om, vooruitlopend op de wet, te inventariseren welke arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd eindigen na 31 juli 2014. Administreer dit op correcte wijze zodat werknemers tijdig schriftelijk worden geïnformeerd over een mogelijke voortzetting van het dienstverband. Wilt u meer informatie over het wetsvoorstel en de gevolgen hiervan voor u, dan kunt u contact opnemen met BAX advocaten belastingkundigen.
 Tags: Bax, Arbeidsrecht, MikeTimmer, aanzegtermijn
 Reorganisatie rechtbanken en gerechtshoven
 04.02.2013 | Manon Engbers - 1 reactie(s)
 Reorganisatie rechtbanken en gerechtshoven Op 1 januari 2013 is de wet Herziening Gerechtelijke Kaart ingevoerd. Met de nieuwe indeling van gerechterlijk Nederland is er het een en ander veranderd. Bijvoorbeeld bij welke locatie van een gerecht u terecht kunt met een bepaald soort rechtszaak. Of bij welke afdeling van een gerecht u documenten kunt indienen voor de behandeling van uw rechtszaak. http://www.rechtspraak.nl/Recht-In-Nederland/Rechterlijke-indeling-Nederland/Pages/default.aspx Bron: www.rechtspraak.nl
 Tags: wet, herzieninggerechtelijkekaart
 Nederlands rechtssysteem in de wereldtop
 13.12.2012 | Linda Hauwert - 0 reactie(s)
 Onderzoek door The World Justice Project gepubliceerd: "Nederlands rechtssysteem in de wereldtop". Zie: www.rechtspraak.nl Nederlands rechtssysteem in de wereldtop Den Haag , 29-11-2012 Het Nederlandse rechtssysteem behoort tot de best functionerende en meest democratische ter wereld. Dit blijkt uit de op 28 oktober verschenen Rule of Law Index, een wereldwijde vergelijking van 97 nationale rechtsstelsels door non-profit organisatie The World Justice Project (WJP). Nederland scoort in de index extra hoog op het functioneren van het civiele recht en de transparantie van de regering. Op beide onderdelen eindigt Nederland als tweede van de 97 rechtsstelsels. Pluspunten The World Justice Project neemt jaarlijks een groot aantal landen de maat op een achttal aspecten van de rechtstaat, zoals de afwezigheid van corruptie en het functioneren van het strafrecht. Op alle acht onderdelen van de index scoort Nederland bij de beste vijftien landen. Daarmee doet Nederland het beter dan veel West-Europese en Noord-Amerikaanse landen. Alleen de rechtstaat van de Scandinavische landen werkt iets beter. Pluspunten van Nederland zijn onder meer de duidelijke en effectieve wetten, de goede toegankelijkheid van het recht en de onafhankelijkheid van de rechters.
 Tags: Nederlandsrechtssysteemwereldtop
 12.11.2012 | Linda Hauwert - 0 reactie(s)
 De nieuwe wet incassokosten. Wat betekent het voor u? Op 1 juli 2012 is de wet Normering buitengerechtelijke incassokosten in werking getreden. Vóór 1 juli 2012 brachten veel incassobureaus naast incassokosten eveneens andere bijkomende kosten zoals administratiekosten en storneringskosten in rekening bij de schuldenaar. Dit is, met de komst van de nieuwe wet, niet meer toegestaan. Wat betekent deze nieuwe wet voor u? Met de nieuwe wet is de hoogte van de incassokosten vastgelegd. De hoogte van de incassokosten is afhankelijk van het te vorderen factuurbedrag. Er is een vaste staffel opgesteld. Aan de hand van percentages over de hoofdsom worden de incassokosten berekend. Overigens zijn er in de staffel minimum- en maximumbedragen vastgelegd. Minimaal mag er € 40,00 aan incassokosten in rekening worden gebracht bij de schuldenaar en maximaal een bedrag van € 6.775,00. De rechter heeft, in tegenstelling tot voor 1 juli 2012, geen matigingsbevoegdheid ten aanzien van de buitengerechtelijke incassokosten. Dit betekent dat de rechter de hoogte van de incassokosten voortaan niet meer mag verminderen. Als de oorspronkelijke betalingstermijn is verstreken, moet door de crediteur eerst een kosteloze herinnering aan de debiteur worden verzonden; de zogenaamde ’14-dagen brief’. Incassokosten zijn pas verschuldigd nadat de debiteur in verzuim is en de schuldenaar daaropvolgend een 14-dagenbrief heeft ontvangen, In deze 14-dagenbrief moeten in ieder geval de hoofdsom, de hoogte van de incassokosten en een betalingstermijn van 14 dagen genoemd worden. Worden de incassokosten niet in deze brief genoemd, dan kan er later, in beginsel, geen aanspraak meer op worden gemaakt. De nieuwe wet maakt een onderscheid tussen consumenten en bedrijven. Van de wet kan niet in het nadeel van de particuliere schuldenaar worden afgeweken. Bedrijven mogen onderling wel afwijkende afspraken maken in bijvoorbeeld de algemene voorwaarden. Zijn er geen afspraken gemaakt dan geldt ook tussen bedrijven de nieuwe wet. Door de nieuwe wet zijn artikelen opgenomen in de algemene voorwaarden over incassokosten vaak niet meer correct. Het is raadzaam om uw algemene voorwaarden op dit onderdeel te (laten) controleren en waar nodig aan te (laten) passen. Wilt u meer informatie over de wet en de gevolgen van de wet voor uw onderneming of wilt u de algemene voorwaarden van uw onderneming laten controleren, dan kunt u contact opnemen met BAX advocaten belastingkundigen.
 Tags: incassokosten, nieuwewetincassokosten
 BAX verhuist naar nieuw pand
 18.10.2012 | Mike Timmer - 0 reactie(s)
 De beslissing was snel genomen. Toen we in 2011 hoorden dat het naastgelegen grotere pand aan de Edisonstraat 86-88 beschikbaar kwam, hoefden we met de vier maatschapsleden niet lang na te denken. We hebben die kans met twee handen aangepakt. De verhuizing levert een vloeroppervlakwinst op van maar liefst 400 m2. Daarmee kunnen we de groeiaspiraties in de regio Gelderland waarmaken en onze dienstverlening verder uitbouwen. Een goede buur Vanuit mijn werkkamer in het oude pand kon ik de werkzaamheden aan het nieuwe pand goed volgen. Dat was prettig. Het is immers altijd spannend, zo’n verbouwing. Na werktijd ging ik altijd even kijken om de vorderingen te beoordelen. Het nieuwe onderkomen is grondig aangepakt naar ontwerp van Maas Architecten uit Lochem. Het eindresultaat voldoet in alle opzichten aan de eisen en wensen van deze tijd. Het is modern en functioneel. Met recht een goede plek om te werken. Nieuwe huisstijl We hebben er bewust voor gekozen, om gelijktijdig met de verhuizing, onze nieuwe huisstijl te introduceren. Ons imago verdiende een oppepper. Het oude logo had te lang dienst gedaan. De tijden zijn veranderd en daar gaan we natuurlijk in mee. LOGISZ fullservice markteting-reclamebureau uit Doetinchem is verantwoordelijk voor het ontwerp en de uitvoering. Logo met betekenis Kijk goed en je ziet het: de letter A in het beeldmerk staat symbool voor de toga met bef. Het benadrukt de waardigheid van ons ambt. Om het logo een ambitieuze lading te geven, is gekozen voor de steunkleur magenta; deze kleur vertegenwoordigt de basis om ambities waar te maken. Pay-off: uw rechterhanden Bij BAX advocaten belastingkundigen laten we ‘de zaak’ niet mislukken. Wij hebben rechterhanden en daarmee kun je elke klus klaren. Zeg nou zelf? Hebt u liever iemand met linkerhanden of met rechterhanden? Bovendien verwijst de pay-off naar ‘werken met recht’. Bij BAX advocaten belastingkundigen werken we op twee rechtsgebieden: fiscaal en juridisch recht. Dat is de meerwaarde van BAX advocaten belastingkundigen. De toekomst Ons team is klaar voor de toekomst. We genieten van onze nieuwe ruimtes. Alles staat fris in de verf. Het ruikt naar ‘nieuw’. Kom gauw een keer langs om ons nieuwe kantoor te bekijken. We leiden u graag rond.