text:
BVerwG (8 B 100.04) | Datum: 24.06.2005
 BVerwG, Beschluss vom 25.04.2005 - Aktenzeichen 7 B 159.04
 DRsp Nr. 2005/7901
 Nachdem die Klägerin zu 1 die "Rückführung" eines Grundstücks beim Landratsamt - Vermögensamt - S. beantragt hatte, richtete dieses am 6. Juli 1992 ein Schreiben an das Amtsgericht - Grundbuchamt - S. Der Betreff des Schreibens lautet "Eigentumsregulierung". In dem Schreiben heißt es, im Grundbuch sei für das näher bezeichnete Flurstück Herr R. S. einzutragen. Anschließend wird ausgeführt, warum nach Auffassung des Landratsamtes Herr S. einzutragen sei. Eine Bezugnahme auf das Vermögensgesetz und die dort genannten Schädigungstatbestände (§ 1 VermG) enthält das Schreiben weder ausdrücklich noch sinngemäß. Ebenso wenig wird ausdrücklich oder sinngemäß ausgeführt, aus welchem Grund sich das Landratsamt in dieser Sache an das Grundbuchamt wendet. Das Schreiben endet wie folgt:
 "Wir bitten um Befürwortung und Änderung des Grundbuches für Herrn R. S."
 In einem Vermerk erklärte die Rechtsvorgängerin der Beigeladenen, dem Antrag des Landratsamtes werde zugestimmt. In einem weiteren Schreiben des Landratsamtes an das Grundbuchamt vom 29. Januar 1993 wird ausgeführt, mit dem oben genannten Schreiben habe das Amt die Eigentumsregulierung beantragt. Es werde gebeten, die Eintragung vorzunehmen. Daraufhin wurden die Kläger "aufgrund Ersuchens _ vom 29. Januar 1993 gemäß § 34 VermG" im Grundbuch als Eigentümer eingetragen. Anschließend verkauften die Kläger das Grundstück an einen Dritten, der 1998 im Grundbuch als Eigentümer eingetragen wurde.
 Mit dem streitgegenständlichen Bescheid vom 23. Februar 2000 nahm der Beklagte u.a. die "Eigentumsregulierung" mit Wirkung für die Zukunft zurück. Diesen Bescheid haben die Kläger mit Klage zum Verwaltungsgericht angefochten. Während des verwaltungsgerichtlichen Verfahrens ergänzte der Beklagte den Bescheid dahin, dass die Rücknahme der "Eigentumsregulierung" mit Wirkung für die Vergangenheit ausgesprochen werde.
 Das Verwaltungsgericht hat der Klage stattgegeben und zur Begründung ausgeführt, es könne dahinstehen, ob die "Eigentumsregulierung" einen rücknahmefähigen Verwaltungsakt darstelle. Denn, selbst wenn man dies unterstelle, sei die Rücknahme rechtswidrig. Soweit die Rücknahme ursprünglich mit Wirkung für die Zukunft ausgesprochen worden sei, komme ihr keinerlei Regelungswirkung zu. Dies habe zur Folge, dass der Bescheid ermessensfehlerhaft sei. Soweit die Rücknahme dann für die Vergangenheit ausgesprochen worden sei, sei sie rechtswidrig, da die Jahresfrist des § 48 Abs. 4 i.V.m. Abs. 1 Satz 2 VwVfG nicht beachtet worden sei.
 Die Beschwerde ist unbegründet. Die mit ihr geltend gemachten Gründe rechtfertigen die Zulassung der Revision nicht, weil es auf sie in dem angestrebten Revisionsverfahren nicht ankäme. Dies ergibt sich aus einer entsprechenden Anwendung von § 144 Abs. 4 VwGO , wonach eine Revision zurückzuweisen ist, wenn sich das Urteil - soweit es angefochten wird - aus anderen Gründen als richtig darstellt (vgl. Beschluss vom 17. März 1998 - BVerwG 4 B 25.98 - Buchholz 406.17 Bauordnungsrecht Nr. 66 S. 27 >28<). Die mit der Beschwerde angesprochenen Fragen sind deshalb nicht entscheidungserheblich.
 Die Klage gegen den Rücknahmebescheid ist schon deshalb begründet, weil die Schreiben vom 6. Juli 1992 und vom 29. Januar 1993 keinen rücknahmefähigen Verwaltungsakt darstellen. Die Schreiben enthalten keine hoheitliche Maßnahme, die zur Regelung eines Einzelfalles getroffen und auf unmittelbare Rechtswirkung nach außen gerichtet ist (vgl. § 35 Satz 1 VwVfG ). Dies ergibt eine Auslegung der beiden Schreiben. Das Revisionsgericht kann hier die Auslegung selbst vornehmen; denn das Tatsachengericht hat die Auslegung unterlassen und weitere tatsächliche Feststellungen für die Auslegung sind nicht erforderlich (stRspr, vgl. Urteil vom 15. November 2000 - BVerwG 8 C 28.99 - Buchholz 428 § 3 VermG Nr. 40).
 Der in dem ersten Schreiben enthaltene Satz, Herr R. S. sei im Grundbuch einzutragen, kann verschieden ausgelegt werden. Der Satz kann einen bloßen Hinweis auf die vermeintlich bestehende Rechtslage - gegebenenfalls verbunden mit einem Antrag -, ein Eintragungsersuchen im Sinne des Vermögensgesetzes oder die Weisung, eine Eintragung vorzunehmen, enthalten. Die aus der maßgeblichen Sicht des Empfängers zu beurteilende Rechtsnatur ergibt sich hinreichend deutlich aus dem weiteren Inhalt der Schreiben.
 Einzige Aufgabe des Vermögensamts gegenüber dem Grundbuchamt ist es, nach Rechtskraft eines - den Eigentumsübergang außerhalb des Grundbuchs herbeiführenden (vgl. § 34 Abs. 1 VermG) - Rückübertragungsbescheids, das Grundbuchamt um die erforderliche Berichtigung des Grundbuchs zu ersuchen (§ 34 Abs. 2 Satz 1 VermG). Ein solches Ersuchen enthalten die Schreiben aber nicht. Dies wird auch vom Beklagten nicht behauptet. Ein Rückübertragungsbescheid ist hier nicht erlassen worden. Die Schreiben enthalten auch keinerlei ausdrücklichen oder wenigstens sinngemäßen Hinweis auf das Vermögensrecht. Deshalb können sie nicht dahingehend ausgelegt werden, das Landratsamt - Vermögensamt - ersuche (rechtsirrigerweise) das Grundbuchamt, das Grundbuch wegen eines nach dem Vermögensgesetz eingetretenen Eigentumsübergangs zu berichtigen.
 Die Schreiben können auch nicht als eine - ohne jede Berechtigung erfolgte - Weisung an das Grundbuchamt ausgelegt werden, wie der Beklagte ohne nähere Begründung behauptet. Sie enthalten keinerlei Ausführung, aus denen sich ergibt, das Vermögensamt meine, hier dem Grundbuchamt Weisungen erteilen zu können. Vielmehr wird zunächst auf die nach Meinung des Vermögensamts bestehende Rechtslage hingewiesen. Dann endet das erste Schreiben damit, dass ausdrücklich ein Antrag gestellt wird. In dem zweiten Schreiben wird ebenfalls ausdrücklich von einem Antrag gesprochen. Auch die Rechtsvorgängerin der Beigeladenen sowie der seinerzeit zuständige Landrat haben diese Schreiben als Antrag verstanden.
 Somit können die Schreiben nur als Hinweis auf die Rechtslage verbunden mit dem Antrag, Herrn R. S. im Grundbuch einzutragen, ausgelegt werden. Dass es nicht Aufgabe des Vermögensamts war, das Grundbuchamt über die Rechtslage zu belehren und einen Antrag zu stellen, vermag daran nichts zu ändern. Dass der Beklagte Kopien der streitigen Schreiben an die Beteiligten gesandt hat, verleiht diesen ebenfalls weder den Charakter noch den bloßen Rechtsschein von Verwaltungsakten; vielmehr sind sie ersichtlich nur zur Information übermittelt worden. Die Rücknahme der - vom Beklagten irrigerweise als Verwaltungsakt gewerteten - Schreiben verletzt die Kläger jedenfalls deshalb in ihren Rechten, weil der Beklagte hieran eine Rechtsfolge knüpft, nämlich die Feststellung, dass dem Verfügungsberechtigten ein Erstattungsanspruch nach den Vorschriften des BGB über die Herausgabe einer ungerechtfertigten Bereicherung gegen die Kläger zusteht.
 Die Kostenentscheidung folgt aus § 154 Abs. 2 VwGO . Die Streitwertfestsetzung beruht auf § 47 Abs. 1 Satz 1 und Abs. 3 i.V.m. § 52 Abs. 1 GKG .
 Vorinstanz: VG Greifswald, vom 12.08.2004 - Vorinstanzaktenzeichen 1 A 604/00
 Zitieren: BVerwG - Beschluss vom 25.04.2005 (7 B 159.04) - DRsp Nr. 2005/7901


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 10.2.2018
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 38/11
 РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) 2018/200 НА КОМИСИЯТА
 от 9 февруари 2018 година
 за изменение на Регламент (ЕС) 2016/44 на Съвета за ограничителни мерки с оглед на положението в Либия
 ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
 като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
 като взе предвид Решение (ОВППС) 2015/1333 на Съвета от 31 юли 2015 г. относно ограничителни мерки с оглед на положението в Либия и за отмяна на Решение 2011/137/ОВППС (1),
 като взе предвид Регламент (EС) 2016/44 на Съвета от 18 януари 2016 г. за ограничителни мерки с оглед на положението в Либия и за отмяна на Регламент (ЕС) No 204/2011 (2), и по-специално член 20, буква б) от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Приложение V към Регламент (ЕС) 2016/44 съдържа списък на плавателните съдове, посочени от Комитета по санкциите на ООН в съответствие с параграф 11 от Резолюция 2146 (2014) на Съвета за сигурност на Организацията на обединените нации. Тези плавателни съдове са обект на няколко забрани по силата на Регламент (ЕС) 2016/44, включително забрана за товарене, превоз или разтоварване на суров нефт от Либия и за достъп до пристанищата на територията на Съюза.
 (2)
 На 2 февруари 2018 г. Комитетът към Съвета за сигурност на ООН измени вписването относно плавателния съд CAPRICORN в списъка на съдовете, подлежащи на ограничителни мерки. Ето защо приложение V към Регламент (ЕС) 2016/44 следва да бъде съответно изменено.
 (3)
 За да се гарантира ефективността на мерките, предвидени в настоящия регламент, той следва да влезе в сила незабавно,
 ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
 Член 1
 Приложение V към Регламент (ЕС) 2016/44 се изменя в съответствие с посоченото в приложението към настоящия регламент.
 Член 2
 Настоящият регламент влиза в сила в деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
 Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
 Съставено в Брюксел на 9 февруари 2018 година.
 За Комисията,
 от името на председателя,
 Началник на Службата за инструментите в областта на външната политика
 (1) ОВ L 206, 1.8.2015 г., стр. 34.
 (2) ОВ L 12, 19.1.2016 г., стр. 1.
 ПРИЛОЖЕНИЕ
 Приложение V към Регламент (ЕС) 2016/44 се изменя както следва:
 Вписването:
 „1.
 Наименование: CAPRICORN
 Включен в списъка съгласно точка 10, букви а) и б) от Резолюция 2146 (2014), продължена и изменена с Резолюция 2362 (2017), точка 2 (забрана за товарене, транспортиране или разтоварване; забрана за влизане в пристанища). Съгласно точка 11 от Резолюция 2146 това вписване беше подновено от Комитета на 18 януари 2018 г. и е валидно до 17 април 2018 г., освен ако действието му не бъде прекратено по-рано от Комитета съгласно точка 12 от Резолюция 2146. Държава на знамето: неизвестна:
 Допълнителна информация
 Вписан на 21 юли 2017 г. ММО: 8900878. Към 21 септември 2017 г. съдът е бил локализиран в международни води край Обединените арабски емирства.“
 се заменя със следното:
 „1.
 Наименование: NADINE
 Включен в списъка съгласно точка 10, букви а) и б) от Резолюция 2146 (2014), продължена и изменена с Резолюция 2362 (2017), точка 2 (забрана за товарене, транспортиране или разтоварване; забрана за влизане в пристанища). Съгласно точка 11 от Резолюция 2146 това вписване беше подновено от Комитета на 18 януари 2018 г. и е валидно до 17 април 2018 г., освен ако действието му не бъде прекратено по-рано от Комитета съгласно точка 12 от Резолюция 2146. Държава на знамето: Палау.
 Допълнителна информация
 Вписан на 21 юли 2017 г. ММО: 8900878. Към 19 януари 2018 г., съдът е бил локализиран близо до крайбрежието на Muscat, Оман, извън неговите териториални води.“


text:
 Viktigt rättsligt meddelande
 |
 52006PC0394
 Förslag till Rådets förordning om vissa förfaranden för tillämpning av stabiliserings- och associeringsavtalet mellan Europeiska gemenskaperna och deras medlemsstater, å ena sidan, och republiken Albanien å andra sidan, och av interimsavtalet mellan Europeiska gemenskapen, å ena sidan, och republiken Albanien å andra sidan /* KOM/2006/0394 slutlig - ACC 2006/0128 */
 [pic] | EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION |Bryssel den 11.7.2006KOM(2006) 394 slutlig2006/0128 (ACC)Förslag tillRÅDETS FÖRORDNINGom vissa förfaranden för tillämpning av stabiliserings- och associeringsavtalet mellan Europeiska gemenskaperna och deras medlemsstater, å ena sidan, och republiken Albanien å andra sidan, och av interimsavtalet mellan Europeiska gemenskapen, å ena sidan, och republiken Albanien å andra sidan(framlagt av kommissionen)MOTIVERINGEtt stabiliserings- och associeringsavtal mellan Europeiska gemenskaperna och deras medlemsstater, å ena sidan, och Albanien, å andra sidan, undertecknades i Luxemburg den 12 juni 2006. Det kommer att ingås när Albanien, gemenskaperna och medlemsstaterna har slutfört ratificeringsprocessen.Den 12 juni 2006 ingick rådet ett interimsavtal om handel och handelsrelaterade frågor mellan Europeiska gemenskapen, å ena sidan, och Albanien, å andra sidan, som möjliggör ett förtida ikraftträdande av stabiliserings- och associeringsavtalet som möjliggör handel och handelsrelaterade frågor. Detta avtal träder i kraft den första dagen i den andra månaden efter den dag då det sista ratificerings- eller godkännandeinstrumentet har deponerats.En genomförandeförordning skall fastställa förfarandena för tillämpning av vissa bestämmelser i ovannämnda avtal i syfte att säkerställa ett korrekt genomförande av dem.Det föreslås därför att rådet antar bifogade förordning.2006/0128 (ACC)Förslag tillRÅDETS FÖRORDNINGom vissa förfaranden för tillämpning av stabiliserings- och associeringsavtalet mellan Europeiska gemenskaperna och deras medlemsstater, å ena sidan, och republiken Albanien å andra sidan, och av interimsavtalet mellan Europeiska gemenskapen, å ena sidan, och republiken Albanien å andra sidanEUROPEISKA UNIONENS RÅD HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNINGmed beaktande av fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, särskilt artikel 133,med beaktande av kommissionens förslag,av följande skäl:1. Stabiliserings- och associeringsavtalet mellan Europeiska gemenskaperna och deras medlemsstater, å ena sidan, och Albanien, å andra sidan,[1] (nedan kallat ”SAA”) undertecknades i Luxemburg den 12 juni 2006. SAA är f.n. på väg att ratificeras.2. Den 12 juni 2006 ingick rådet ett interimsavtal om handel och handelsrelaterade frågor mellan Europeiska gemenskapen, å ena sidan, och Albanien, å andra sidan,[2] (nedan kallat ”interimsavtalet”) med bestämmelser om ett förtida ikraftträdande av SAA:s bestämmelser om handel och handelsrelaterade frågor. Interimsavtalet träder i kraft den första dagen i den andra månaden efter den dag då det sista ratificerings- eller godkännandeinstrumentet har deponerats.3. Det är nödvändigt att fastslå förfarandena för tillämpning av vissa bestämmelser i både SAA och interimsavtalet. Eftersom bestämmelserna rörande handel och handelsrelaterade frågor i dessa instrument i mycket stor utsträckning är identiska, bör denna förordning också tillämpas på genomförandet av SAA när det trätt i kraft.4. Enligt SAA och interimsavtalet får fiskeriprodukter från Albanien importeras till gemenskapen till sänkt tullsats, inom tullkvotgränserna. Därför är det nödvändigt att fastställa regler för förvaltningen av dessa tullkvoter.5. När handelspolitiska skyddsåtgärder blir nödvändiga, bör de genomföras i enlighet med de allmänna bestämmelserna i rådets förordning (EG) nr 3285/94 av den 22 december 1994 om gemensamma importregler[3], rådets förordning (EEG) nr 2603/69 av den 20 december 1969 om upprättandet av gemensamma exportregler[4], rådets förordning (EG) nr 384/96 av den 22 december 1995 om skydd mot dumpad import från länder som inte är medlemmar i Europeiska gemenskapen[5], eller om så krävs rådets förordning (EG) nr 2026/97 av den 6 oktober 1997 om skydd mot subventionerad import från länder som inte är medlemmar i Europeiska gemenskapen[6].6. För att kunna genomföra bestämmelserna i denna förordning bör kommissionen biträdas av den tullkodexkommitté som inrättats genom rådets förordning (EEG) nr 2913/92 av den 12 oktober 1992 om inrättandet av en tullkodex för gemenskapen[7].7. De åtgärder som är nödvändiga för att genomföra denna förordning bör antas i enlighet med rådets beslut 1999/468/EG av den 28 juni 1999 om de förfaranden som skall tillämpas vid utövandet av kommissionens genomförandebefogenheter[8].HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.Artikel 1InnehållI förordningen fastslås vissa förfaranden för antagande av närmare regler om genomförande av vissa bestämmelser i stabiliserings- och associeringsavtalet mellan Europeiska gemenskaperna och deras medlemsstater, å ena sidan, och Albanien, å den andra, (nedan kallat ”SAA”) och interimsavtalet om handel och handelsrelaterade frågor mellan Europeiska gemenskapen, å ena sidan, och Albanien, å andra sidan (nedan kallat ”interimsavtalet”).Artikel 2Medgivande beträffande fisk och fiskeriprodukterIngående regler om genomförandet av artikel 15.1 i interimsavtalet, senare artikel 28.1 i SAA, om tullkvoterna för fisk och fiskeriprodukter kommer att antas av kommissionen i enlighet med det förvaltningsförfarande som anges i artikel 12.2.Artikel 3Sänkning av tullsatser1. Om inte annat följer av punkt 2 skall förmånstullsatserna avrundas nedåt till en decimal.2. Om de förmånstullsatser som fastställts enligt punkt 1 uppgår till någon av följande satser, skall förmånstullen i fråga likställas med fullständig befrielse:a) 1 % eller lägre, när det rör sig om en värdetull, ellerb) högst 1 euro per enskilt belopp i fråga om specifika tullar.Artikel 4Tekniska anpassningarDe ändringar och tekniska anpassningar av de bestämmelser som antagits enligt denna förordning som blir nödvändiga till följd av ändringar av KN- eller TARIC-nummer, eller till följd av att nya eller ändrade avtal, protokoll, skriftväxlingar eller andra akter ingås mellan gemenskapen och Albanien, skall antas enligt förfarandet i artikel 12.2.Artikel 5Allmän skyddsklausulNär gemenskapen tvingas vidta en åtgärd enligt artikel 25 i interimsavtalet, senare artikel 38 i SAA, skall den, utan att det påverkar tillämpningen av artikel 7, vidtas i enlighet med villkoren och förfarandena i förordning (EG) nr 3285/94, såvida inte något annat framgår av artikel 25 i interimsavtalet, senare artikel 38 i SAA.Artikel 6BristklausulNär gemenskapen tvingas vidta en åtgärd enligt artikel 26 i interimsavtalet, senare artikel 39 i SAA, skall den, utan att det påverkar tillämpningen av artikel 7, vidtas i enlighet med förfarandena i förordning (EEG) nr 2603/69.Artikel 7Särskilda och kritiska omständigheterOm det föreligger särskilda och kritiska omständigheter i den mening som avses i artikel 26.4 i interimsavtalet, senare artikel 39.4 i SAA, får kommissionen vidta omedelbara skyddsåtgärder i de fall i enlighet med artikel 26 i interimsavtalet och snare artikel 39 i SAA.Om kommissionen mottar en begäran från en medlemsstat skall den fatta beslut i ärendet senast fem arbetsdagar efter det att begäran har mottagits.Kommissionen skall anmäla sitt beslut till rådet.Varje medlemsstat får hänskjuta kommissionens beslut till rådet senast tio arbetsdagar efter det att anmälan av beslutet mottagits.Rådet får med kvalificerad majoritet fatta ett annat beslut inom två månader.Artikel 8Skyddsklausul för jordbruks- och fiskeriprodukterNär gemenskapen tvingas vidta en säkerhetsåtgärd enligt interimsavtalet, senare SAA, om jordbruks- och fiskeriprodukter skall den, oberoende av förfarandena i artiklarna 5 och 6, vidtas i enlighet med bestämmelserna om upprättandet av den gemensamma organisationen av jordbruksmarknaderna eller den gemensamma organisationen av marknaderna för fiskeri- och vattenbruksprodukter, eller i särskilda bestämmelser som antagits i enlighet med artikel 308 i fördraget och som gäller för produkter som framställts genom bearbetning av jordbruks- eller fiskeriprodukter, under förutsättning att villkoren i den relevanta bestämmelsen i interimsavtalet, senare SAA, iakttas.Artikel 9Dumpning och subventionerOm ett förfarande kan berättiga att gemenskapen tillämpar åtgärder enligt artikel 24.2 i interimsavtalet, senare artikel 37.2 i SAA, skall beslut om att införa antidumpningsåtgärder eller utjämningsåtgärder fattas i enlighet med rådets förordning (EG) nr 384/96 eller förordning (EG) nr 2026/97.Artikel 10Konkurrens1. Om ett förfarande kan berättiga att gemenskapen vidtar åtgärder enligt artikel 37 interimsavtalet, senare artikel 71 i SAA, skall kommissionen, efter att ha undersökt saken, på eget initiativ eller på begäran av en medlemsstat, avgöra om förfarandet är förenligt med avtalet.Åtgärderna i artikel 37.9 i interimsavtalet, senare artikel 71.9 i SAA, skall i fråga om stöd antas i enlighet med förordning (EG) nr 2026/97 och i andra fall enligt förfarandet i artikel 133 i fördraget.2. Om ett förfarande kan medföra att Albanien vidtar åtgärder mot gemenskapen på grundval av artikel 37 i interimsavtalet, senare artikel 71 i SAA, skall kommissionen, efter att ha undersökt saken, avgöra om förfarandet är förenligt med principerna i interimsavtalet, senare stabiliserings- och associeringsavtalet. Vid behov skall den fatta lämpliga beslut på grundval av de kriterier som följer av tillämpningen av artiklarna 81, 82 och 87 i fördraget.Artikel 11Bedrägeri eller underlåtenhet att tillhandahålla administrativt samarbeteOm kommissionen konstaterar att de villkor som fastställs i artikel 30 i interimsavtalet, senare artikel 43 i SAA, är uppfyllda, skall den– underrätta rådet.– meddela gemensamma kommittén, senare stabiliserings- och associeringskommittén, om sina resultat tillsammans med de objektiva uppgifterna och inleda samråd inom stabiliserings- och associeringskommittén.– Varje offentliggörande enligt artikel 30.5 i interimsavtalet, senare artikel 43.5 i SAA, skall göras av kommissionen i Europeiska unionens officiella tidning .Kommissionen kan i enlighet med samrådsförfarandet i artikel 12.3 tillfälligt upphäva förmånsbehandling av produkterna enligt artikel 30.4 i interimsavtalet, senare artikel 43.4 i SAA.Artikel 12Kommitté1. Kommissionen skall biträdas av den tullkodexkommitté som inrättats genom artikel 248a i rådets förordning (EEG) nr 2913/92.2. När det hänvisas till denna punkt skall artiklarna 4 och 7 i beslut 1999/468/EG tillämpas. Den period som avses i artikel 4.3 i beslut 1999/468/EG skall vara tre månader.3. När det hänvisas till denna punkt skall artiklarna 3 och 7 i beslut 1999/468/EG tillämpas.4. Kommittén skall själv anta sin arbetsordning.Artikel 13AnmälanAnsvaret för anmälan till gemensamma kommittén, senare stabiliserings- och associeringsrådet respektive stabiliserings- och associeringskommittén, i enlighet med interimsavtalet eller SAA skall åligga kommissionen som agerar på gemenskapens vägnar.Artikel 14IkraftträdandeDenna förordning träder i kraft samma dag som den offentliggörs i Europeiska unionens officiella tidning .Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater.Utfärdad i Bryssel den [...]På rådets vägnarOrdförande [1] EUT C [...], 2006 [...] 2006, s. [...][2] EUT L [...], 2006 [...] 2006, s. [...].[3] EGT L 349, 31.12.1994, s. 53. Förordningen senast ändrad genom rådets förordning (EG) nr 2200/2004 (EUT L 374, 22.12.2004, s. 1).[4] EGT L 324, 27.12.1969, s. 25. Förordningen senast ändrad genom rådets förordning (EEG) nr 3918/91 (EUT L 372, 31.12.1991, s. 31).[5] EGT L 56, 6.3.1996, s. 1. Förordningen senast ändrad genom rådets förordning (EG) nr 2117/2005 (EUT L 340, 23.12.2005, s. 17).[6] EGT L 288, 21.10.1997, s. 1. Förordningen senast ändrad genom förordning (EG) nr 1973/2002 (EGT L 305, 7.11.2002, s. 4)[7] EGT L 302, 19.10.1992, s. 1. Förordningen senast ändrad genom förordning (EG) nr 648/2005 (EUT L 117, 4.5.2005, s. 13).[8] EUT L 184, 17.7.99, s. 23.


type: caselaw

text:
 15.8.2008
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea
 C 209/69
 Sentenza tat-Tribunal għas-Servizz Pubbliku (It-Tieni Awla) tal-21 ta' Frar 2008 — Semeraro vs Il-Kummissjoni
 (Kawża F-19/06) (1)
 (Servizz Pubbliku - Uffiċjali - Evalwazzjoni - Rapport ta' l-iżvilupp tal-karriera - Proċedura ta' evalwazzjoni 2004 - Artikolu 43 tar-Regolamenti tal-Persunal - Obbligu ta' motivazzjoni - Promozzjoni - Proċedura ta' ċertifikazzjoni)
 (2008/C 209/124)
 Lingwa tal-kawża:Il-Franċiż
 Partijiet
 Rikorrenti: Maria Magdalena Semeraro (Brussell, il-Belġju) (rappreżentant: L. Vogel, avocat)
 Konvenuta: Il-Kummissjoni tal-Komunitajiet Ewropej (rappreżentanti: G. Berscheid u M. Velrado, aġenti)
 Suġġett
 Annullament tad-deċiżjoni ta' l-Awtorità tal-Ħatra tat-8 ta' Novembru 2005 li tiċħad il-kontestazzjoni tar-rikorrenti kontra r-rapport ta' l-iżvilupp tal-karriera għas-sena 2004.
 Dispożittiv
 1)
 Ir-rapport ta' l-iżvilupp tal-karriera ta' M. M. Semeraro għall-perijodu mill-1 ta' Jannar sal-31 ta' Diċembru 2004 huwa annullat.
 2)
 Il-Kummissjoni tal-Komunitajiet Ewropej għandha tbati l-ispejjeż kollha.
 (1) ĠU C 108 6.5.2006, p. 30.


type: wikipedia

text:
A Campanha dos Pobres ou Marcha dos Pobres em Washington, foi um esforço de 1968 para obter justiça econômica para os pobres nos Estados Unidos. Foi organizado por Martin Luther King Jr. e a Southern Christian Leadership Conference (SCLC), e realizado sob a liderança de Ralph Abernathy na sequência do assassinato de King em abril de 1968.
 A campanha exigia direitos econômicos e humanos para americanos pobres de diversas origens. Depois de apresentar um conjunto organizado de demandas ao Congresso e às agências executivas, os participantes montaram um acampamento de protesto para três mil pessoas no Washington Mall, onde permaneceram por seis semanas na primavera de 1968.
 A Campanha dos Pobres foi motivada pelo desejo de justiça econômica: a ideia de que todas as pessoas deveriam ter o que precisam para viver. King e o SCLC mudaram seu foco para essas questões depois de observar que os ganhos nos direitos civis não haviam melhorado as condições materiais de vida de muitos afro-americanos . A Campanha dos Pobres foi um esforço multirracial - incluindo afro-americanos, brancos americanos, asiático-americanos, hispano-americanos e ameríndios - com o objetivo de aliviar a pobreza independentemente da raça.
 De acordo com historiadores políticos como Barbara Cruikshank, "os pobres" não se concebiam particularmente como um grupo unificado até que a "guerra contra a pobreza" do presidente Lyndon Johnson (declarada em 1964) os identificou como tal. Números do censo de 1960, do Bureau of Labor Statistics, do Departamento de Comércio dos Estados Unidos e do Federal Reserve estimam que entre 40 e 60 milhões de americanos - ou 22 a 33 por cento - viviam abaixo da linha da pobreza. Ao mesmo tempo, a própria natureza da pobreza estava mudando à medida que a população dos Estados Unidos vivia cada vez mais em cidades, não em fazendas (e não podia cultivar seus próprios alimentos) Os pobres afro-americanos, especialmente as mulheres, sofriam de racismo e sexismo que ampliavam o impacto da pobreza, especialmente depois que "mães assistenciais" se tornaram um conceito nacionalmente reconhecido.
 Em 1968, a Guerra contra a Pobreza parecia um fracasso, negligenciada pela administração Johnson (e pelo Congresso) que queria se concentrar na Guerra do Vietnã e cada vez mais via os programas anti-pobreza como uma ajuda primária aos afro-americanos. A Campanha das Pessoas Pobres buscou combater a pobreza por meio de renda e moradia. A campanha ajudaria os pobres dramatizando suas necessidades, unindo todas as raças sob a comunhão de dificuldades e apresentando um plano para começar a encontrar uma solução. Sob a "declaração de direitos econômicos", a Campanha do Povo Pobre pediu ao governo federal que priorizasse ajudar os pobres com 30 bilhões de dólares em um pacote de combate à pobreza que incluía, entre outras demandas, um compromisso com o pleno emprego, uma medida de renda anual garantida e mais moradias de baixa renda. A Campanha dos Pobres foi parte da segunda fase do movimento pelos direitos civis. King disse: "Acreditamos que o maior patriotismo exige o fim da guerra e o início de uma guerra sem derramamento de sangue para a vitória final sobre o racismo e a pobreza".
 King queria trazer os pobres para Washington, DC, forçando os políticos a vê-los e pensar sobre suas necessidades: "Devemos vir em carrinhos de mulas, em caminhões velhos, qualquer tipo de transporte em que as pessoas possam colocar as mãos. As pessoas deveriam vir a Washington, sentar-se, se necessário, no meio da rua e dizer: 'Estamos aqui; nós somos pobres; não temos nenhum dinheiro; vocês nos fizeram assim ... e nós viemos para ficar até que vocês façam algo sobre isso.'"
 Bibliografia
 Manifestações e protestos em 1968
 Manifestações e protestos nos Estados Unidos
 Martin Luther King Jr.


type: other

text:
Prawa i obowiązki związane ze świadczeniami alimentacyjnymi wynikają bezpośrednio z przepisów ustawy nr 36/2005 regulującej kwestie rodzinne i zmieniającej niektóre inne ustawy („ustawa o rodzinie”). Zgodnie z ustawą o rodzinie obowiązek alimentacyjny może przybierać następujące formy:
 a) obowiązek alimentacyjny rodziców wobec swoich dzieci;
 b) obowiązek alimentacyjny dzieci wobec swoich rodziców;
 c) obowiązek alimentacyjny między innymi krewnymi;
 d) obowiązek alimentacyjny między małżonkami;
 e) świadczenie wyrównawcze na rzecz byłego małżonka;
 f) świadczenie wypłacane niezamężnej matce na pokrycie kosztów utrzymania i niektórych wydatków.
 Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci jest obowiązkiem prawnym, który ma zastosowanie tak długo, jak długo dzieci nie są w stanie samodzielnie się utrzymać. Fakt, że dziecko ukończyło obowiązkowy etap kształcenia, niekoniecznie oznacza, że uzyskało zdolność do samodzielnego zaspokajania swoich potrzeb. To, czy na rodzicach w dalszym ciągu spoczywa obowiązek alimentacyjny wobec swoich dzieci będzie zależało od zdolności konkretnego dziecka, jego możliwości i sytuacji finansowej przez cały okres przygotowywania się do przyszłego zawodu, np. w czasie nauki na dziennych studiach uniwersyteckich. Pełnoletność nie wywołuje żadnych skutków prawnych, jeżeli chodzi o czas trwania obowiązku alimentacyjnego. Moment, w którym dziecko osiąga w świetle prawa „zdolność do samodzielnego utrzymania się”, jest zróżnicowany w zależności od konkretnych okoliczności, dlatego sąd rozpatruje każdy przypadek indywidualnie. Zdolność do samodzielnego utrzymania się oznacza zasadniczo zdolność do zaspokojenia wszystkich swoich potrzeb lub do pokrycia kosztów samodzielnego życia (tj. z własnych środków). Zdolność ta musi mieć charakter trwały. Sporadyczne uzyskiwanie dochodów nie może zostać uznane za przesłankę pozwalającą stwierdzić, że dziecko jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby.
 Jeżeli dziecko zacznie uzyskiwać regularne dochody ze stosunku pracy, prowadzenia działalności gospodarczej itp., łatwiejsze staje się ustalenie, czy obowiązek alimentacyjny ustał. Biorąc pod uwagę sytuację na rynku pracy, istnienie wielu nowych form kształcenia i wielu nowych instytucji oświatowych, a także konieczność nauki języków obcych przez dziecko, tak aby mogło ono wykorzystać wiedzę nabytą w trakcie szkolenia w praktyce, jak również kursy przekwalifikowujące, programy kształcenia ustawicznego, pobyty w trakcie studiów za granicą oraz konieczność ciągłego podnoszenia kwalifikacji, ustalenie przez sądy chwili, w której dziecko uzyskuje zdolność do samodzielnego utrzymania się, staje się coraz trudniejsze. Korzystanie z niektórych spośród wymienionych form doskonalenia zawodowego może być uzasadnione, w szczególności jeżeli rodzic, na którym spoczywa obowiązek alimentacyjny, dysponuje znacznymi środkami. Jednocześnie sąd musi wziąć pod uwagę zainteresowania dziecka, znajdujące odzwierciedlenie w jego umiejętnościach i talentach, aby mogło się ono szkolić w zakresie umiejętności, które okażą się przydatne w jego przyszłej pracy. Zasadne jest jednak wymaganie, by dziecko nabyło takie umiejętności na wczesnym etapie swojego życia, tak aby nie dopuścić do przypadków nadużywania środków utrzymania zapewnianych przez rodziców w wyniku zwykłej niechęci do podjęcia zatrudnienia (przejawiającej się na przykład tym, że dzieci umyślnie tracą pracę).
 Fakt ukończenia przez dziecko 18 roku życia ma jednak znaczenie ze względów procesowych. Do chwili osiągnięcia pełnoletności przez dziecko sąd może wszcząć postępowanie alimentacyjne z urzędu; po osiągnięciu tego wieku postępowanie może zostać wszczęte wyłącznie po wniesieniu pozwu. Pozew wniesiony przez dorosłe dziecko może być skierowany przeciwko jednemu z rodziców lub obojgu rodziców i musi zawierać wskazanie żądanej kwoty świadczenia alimentacyjnego oraz momentu, od którego takie świadczenie ma być wypłacane. Wydając orzeczenie zasądzające alimenty na rzecz dorosłego dziecka, sąd musi ściśle trzymać się żądań pozwu, ponieważ w takim przypadku nie rozpoznaje sprawy o ochronę małoletniego dziecka regulowanej przepisami § 176 i nast. kodeksu postępowania cywilnego, ale prowadzi zwykłe postępowanie procesowe.
 Jeżeli dłużnik alimentacyjny i uprawniony nie dojdą do porozumienia, właściwy sąd rejonowy (okresný súd) wyda orzeczenie w sprawie obowiązku alimentacyjnego. Z wyjątkiem spraw dotyczących obowiązku alimentacyjnego rodziców wobec swoich małoletnich dzieci, sąd wszczyna postępowanie po wniesieniu przez uprawnionego (powoda) pozwu przeciwko dłużnikowi (pozwanemu). Sąd może wszcząć postępowanie w sprawie świadczeń alimentacyjnych na rzecz małoletniego dziecka z urzędu (§ 81 ust. 1 kodeksu postępowania cywilnego), ponieważ w takim przypadku sąd jest zobowiązany do objęcia małoletnich opieką.
 Każdy może występować przed sądem samodzielnie jako strona postępowania (tj. takie osoby posiadają zdolność procesową), o ile posiada zdolność do nabywania praw i zaciągania zobowiązań w rezultacie podejmowanych przez siebie czynności. Osoby fizyczne, które nie mogą samodzielnie występować przed sądem (np. małoletnie dzieci), muszą być reprezentowane przez swojego opiekuna prawnego (§ 22 kodeksu postępowania cywilnego).
 Poza przedstawicielstwem ustawowym w kodeksie postępowania cywilnego rozróżnia się również możliwość reprezentowania stron postępowania na podstawie pełnomocnictwa i na mocy postanowienia sądu.
 Pojęcie właściwości miejscowej jest zdefiniowane w § 84–89b kodeksu postępowania cywilnego. Właściwość rzeczową ustala się zgodnie z przepisami § 9–12 kodeksu postępowania cywilnego. Sądy rejonowe zawsze posiadają właściwość miejscową w pierwszej instancji (wyjątki od tej reguły są wyszczególnione w kodeksie postępowania cywilnego). Zasadniczo właściwy jest sąd, w którego okręgu zamieszkuje pozwany (tj. osoba, przeciwko której skierowany jest pozew), tj. ma zastosowanie reguła właściwości miejscowej sądu powszechnego właściwego dla pozwanego. Sądem powszechnym właściwym dla pozwanego jest sąd, w którego okręgu zamieszkuje, jeżeli jest on obywatelem Słowacji, lub w przypadku obcokrajowca – sąd, w którego okręgu taka osoba przebywa. W kodeksie postępowania cywilnego wyraźnie określono szczególne przypadki, w których reguła ta nie ma zastosowania. Sąd, w którego okręgu zamieszkuje małoletnie dziecko zgodnie z ustaleniami rodziców lub na mocy orzeczenia sądu lub w którego okręgu dziecko zamieszkuje z innych powodów, jest właściwy do rozpoznania pozwu o alimenty (jest to tzw. wyłączna właściwość miejscowa zgodnie z przepisami § 88 ust. 1 lit. c) kodeksu postępowania cywilnego).
 W § 42 ust. 3 kodeksu postępowania cywilnego wymieniono ogólne informacje, jakie należy zawrzeć w pozwie, a mianowicie: oznaczenie sądu, do którego skierowany jest pozew, dane powoda, informacje o sprawie, której dotyczy pozew, żądania pozwu, opis okoliczności faktycznych i datę.
 Poza informacjami ogólnymi pozew musi zawierać określone informacje szczegółowe wskazane w § 79 kodeksu postępowania cywilnego. W pozwie wszczynającym postępowanie o zasądzenie alimentów należy również wskazać kwotę żądanych świadczeń alimentacyjnych oraz moment, od którego takie świadczenia mają być wypłacane. Pozew o zasądzenie alimentów na rzecz osoby dorosłej jest wiążący dla sądu, ponieważ w takim przypadku sąd nie przeprowadza postępowania o objęcie małoletniego dziecka ochroną w rozumieniu § 176 i nast. kodeksu postępowania cywilnego, ale zwykłe postępowanie procesowe.
 Powództwo można zgłosić na piśmie, ustnie do protokołu w sekretariacie sądu lub drogą elektroniczną, w tym również za pomocą faksu. Pozew dotyczący istoty sprawy przekazany drogą elektroniczną musi zostać następnie złożony na piśmie lub ustnie do protokołu w sekretariacie sądu w ciągu trzech dni; nie dotyczy to pozwów opatrzonych zaawansowanym podpisem elektronicznym. Oryginał pozwu wniesionego za pomocą faksu musi zostać złożony w ciągu trzech dni. Pozwy, które nie zostaną złożone we wskazanym powyżej terminie, zostaną odrzucone.
 powodowie w postępowaniu o wydanie orzeczenia zasądzającego alimenty, w postępowaniu o podwyższenie świadczenia alimentacyjnego, a także w postępowaniu o wypłatę zaległych świadczeń alimentacyjnych i w postępowaniu o uznanie lub stwierdzenie wykonalności zagranicznego orzeczenia zasądzającego alimenty;
 niezamężne matki w postępowaniu o zasądzenie świadczeń alimentacyjnych i pokrycie niektórych wydatków związanych z ciążą i porodem.
 2% wartości przedmiotu sporu, ale nie mniej niż 16,50 EUR
 6%, ale nie mniej niż 16,50 EUR i nie więcej niż 16 596,50 EUR; w sprawach gospodarczych nie więcej niż 33 193,50 EUR
 Sąd kieruje każdą stronę, która zwróci się o pomoc prawną i która spełnia kryteria zwolnienia z opłat sądowych, do Ośrodka Pomocy Prawnej (Centrum právnej pomoci). Sąd poucza również stronę o takiej możliwości (art. 30 kodeksu postępowania cywilnego). Zgodnie z
 § 138 ust. 1 kodeksu postępowania cywilnego sąd może zwolnić stronę z całości lub części opłat sądowych, jeżeli uzna to za uzasadnione sytuacją strony, pod warunkiem że wytoczone powództwo nie jest arbitralne, a strona nie wykonuje lub nie broni prawa, w odniesieniu do którego sprawa jest w oczywisty sposób pozbawiona jakichkolwiek szans na pozytywne rozpatrzenie. Jeżeli sąd nie postanowi inaczej, zwolnienie dotyczy całości postępowania i obowiązuje z mocą wsteczną; opłaty uiszczone przed wydaniem postanowienia o zwolnieniu z opłat nie podlegają jednak zwrotowi.
 Zgodnie z § 138 ust. 2–6 kodeksu postępowania cywilnego:
 (2) Strona musi załączyć do wniosku następujące dokumenty, aby udowodnić swoją sytuację:
 a) wypełniony formularz, którego wzór jest opublikowany na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości; lub
 b) decyzję potwierdzającą, że strona znajduje się w niedostatku, wydaną zgodnie z przepisami szczególnymi.
 (3) Przewodniczący składu sędziowskiego lub sędzia orzekający w składzie jednoosobowym informuje pozostałe strony postępowania o zastosowaniu zwolnienia z opłat sądowych na kolejnej rozprawie.
 (4) Jeżeli strona uzyska pomoc prawną zgodnie z przepisami szczególnymi, na mocy decyzji o przyznaniu takiej pomocy strona zostaje zwolniona z opłat sądowych w zakresie, w jakim przyznano jej pomoc prawną.
 (5) Sąd może cofnąć zwolnienie z opłat sądowych na dowolnym etapie postępowania, nawet z mocą wsteczną, jeżeli przed ostatecznym zakończeniem postępowania okaże się, że sytuacja strony nie dawała podstaw do zastosowania zwolnienia.
 (6) Jeżeli stronie zwolnionej z opłat sądowych sąd wyznaczył pełnomocnika, zwolnienie – w zakresie, w jakim zostało udzielone – obejmuje również honorarium pełnomocnika.
 Zgodnie z § 75 ust. 1 ustawy o rodzinie przy ustalaniu wysokości świadczeń alimentacyjnych sąd bierze pod uwagę uzasadnione potrzeby uprawnionego, a także zdolności, możliwości i sytuację finansową dłużnika. Zdolności, możliwości i sytuację finansową dłużnika Sąd bierze również pod uwagę w przypadku gdy – bez istotnej przyczyny – dłużnik zrezygnuje z atrakcyjnej lub stabilnej pracy lub stałego źródła dochodu; sąd uwzględnia również wszelkie nieracjonalne ryzyko finansowe ponoszone przez dłużnika.
 W § 62 ust. 3 ustawy o rodzinie ustanowiono minimalną kwotę świadczenia alimentacyjnego (która wynosi obecnie 27 EUR): Każde z rodziców, niezależnie od swoich zdolności, możliwości i sytuacji finansowej, jest zobowiązane do wywiązania się ze spoczywającego na nim obowiązku alimentacyjnego w kwocie stanowiącej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, równowartość 30% płacy zapewniającej utrzymanie na minimalnym poziomie w przypadku pozostającego na utrzymaniu dziecka, w tym małoletniego.
 Zgodnie z § 78 ustawy o rodzinie w razie zmiany okoliczności poczynione ustalenia i orzeczenia sądu w sprawie roszczeń alimentacyjnych mogą zostać zmienione. Poza świadczeniami alimentacyjnymi na rzecz małoletniego dziecka (por. § 163 ust. 2 kodeksu postępowania cywilnego) orzeczenia zasądzające alimenty mogą zostać zmienione lub uchylone wyłącznie na stosowny wniosek. Jeżeli świadczenie alimentacyjne na rzecz małoletniego dziecka zostanie uchylone lub obniżone z mocą wsteczną w odniesieniu do określonego przeszłego okresu, wszelkie świadczenia alimentacyjne, które zostały już wykorzystane, nie podlegają zwrotowi. W przypadku zmiany okoliczności sąd zawsze bierze pod uwagę koszty utrzymania.
 Zgodnie z § 76 ustawy o rodzinie świadczenia alimentacyjne należy wypacać regularnie w równych kwotach za kolejny miesiąc z góry. Roszczenie alimentacyjne można potrącić z roszczeń wzajemnych wyłącznie za porozumieniem stron. Roszczenia o świadczenia alimentacyjne na rzecz małoletnich dzieci nie mogą zostać potrącone. Jeżeli dłużnik zalega z wypłatą świadczenia alimentacyjnego zasądzonego przez sąd, uprawniony może dochodzić odsetek za zwłokę od zaległych kwot zgodnie z przepisami prawa cywilnego. Wszelkie płatności dokonane tytułem świadczeń alimentacyjnych są w pierwszej kolejności zaliczane na poczet kwoty głównej, a następnie – po pokryciu całości kwoty głównej – na pokrycie odsetek za zwłokę.
 Egzekucję świadczeń alimentacyjnych przeprowadzają komornicy. Postępowanie egzekucyjne wszczyna się na podstawie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Procedurę regulują przepisy ustawy Rady Narodowej Republiki Słowackiej nr 233/1995 o urzędnikach sądowych i czynnościach związanych z zajęciem (ustawa o postępowaniu egzekucyjnym), zmieniającej niektóre inne ustawy, z późniejszymi zmianami. Najczęściej zobowiązania alimentacyjne odzyskuje się poprzez zajęcie wynagrodzenia lub innych dochodów dłużnika. Jeżeli wydano tytuł wykonawczy nakładający obowiązek zapłaty określonej kwoty, dopuszcza się możliwość zastosowania innych środków poza zajęciem wynagrodzenia lub innych dochodów w celu odzyskania zaległych świadczeń alimentacyjnych, takich jak nakaz zajęcia wierzytelności dłużnika u osoby trzeciej, nakaz sprzedaży ruchomości, nakaz sprzedaży papierów wartościowych, nakaz sprzedaży nieruchomości, nakaz sprzedaży przedsiębiorstwa lub nakaz zatrzymania prawa jazdy. Ostatni z wymienionych środków ma szczególnie istotne znaczenie w kontekście odzyskiwania świadczeń alimentacyjnych. Komornik może wydać nakaz zatrzymania prawa jazdy każdej osoby, która nie stosuje się do wydanego przez sąd orzeczenia zasądzającego alimenty. Komornik przekazuje również tytuły wykonawcze stanowiące podstawę zatrzymania prawa jazdy właściwej jednostce policji. Po ustaniu przesłanek dających podstawy do przeprowadzenia egzekucji komornik niezwłocznie wydaje nakaz przywrócenia prawa jazdy.
 (1) Prawo przyznane na mocy prawomocnego orzeczenia sądu lub ostatecznej decyzji innego organu przedawnia się po upływie dziesięciu lat od dnia, w którym zobowiązany miał wykonać takie orzeczenie lub taką decyzję. Uprawnienie, którego zasadność i kwota zostały uznane przez dłużnika na piśmie, przedawnia się po upływie dziesięciu lat od dnia takiego uznania; jeżeli jednak w ramach uznania uprawnienia wyznaczono termin na jego wykonanie, termin przedawnienia rozpocznie bieg po upływie takiego wyznaczonego terminu.
 (2) Taki sam termin przedawnienia obowiązuje również w przypadku poszczególnych rat, jeżeli w orzeczeniu/decyzji lub oświadczeniu o uznaniu rozłożono płatność na raty; termin przedawnienia poszczególnych rat rozpoczyna bieg w dniu ich wymagalności. Jeżeli zadłużenie staje się wymagalne w całości z uwagi na nieuiszczenie pojedynczej raty, dziesięcioletni termin przedawnienia rozpoczyna bieg w dniu wymagalności nieuiszczonej raty.
 (3) Odsetki i prawo do regularnych świadczeń ulegają przedawnieniu po upływie trzech lat; jeżeli jednak takie odsetki lub takie prawo wynikają z prawomocnego orzeczenia / ostatecznej decyzji lub zostały uznane na piśmie, termin przedawnienia rozpoczyna bieg wyłącznie w odniesieniu do odsetek i regularnych świadczeń, które stały się wymagalne po uprawomocnieniu się orzeczenia / wydaniu ostatecznej decyzji lub po ich uznaniu.
 W Słowacji nie istnieje żaden specjalny organ zajmujący się udzielaniem „wsparcia” lub pomocy przy odzyskiwaniu świadczeń alimentacyjnych w sprawach krajowych.
 W sprawach z udziałem podmiotów z państwa trzeciego pomocy udziela Centrum Międzynarodowej Ochrony Prawnej Dzieci i Młodzieży (Centrum pre medzinárodnoprávnu ochranu detí a mládeže). Centrum pomaga w odzyskiwaniu świadczeń alimentacyjnych w sprawach, w których osoba zobowiązana do wypłacania świadczeń alimentacyjnych na rzecz dziecka zamieszkuje za granicą, a uprawniony zamieszkuje w Słowacji lub odwrotnie, tj. jeżeli uprawniony zamieszkuje za granicą i odzyskuje świadczenia alimentacyjne od dłużnika mającego swoje miejsce zwykłego pobytu w Słowacji.
 W ustawie nr 201/2008 o zastępczych świadczeniach alimentacyjnych, zmieniającej ustawę nr 36/2005 o rodzinie oraz niektóre inne ustawy, zgodnie z orzeczeniem nr 615/2006 Trybunału Konstytucyjnego Republiki Słowackiej (Ústavný súd), przewidziano mechanizm, w ramach którego państwo (Urząd ds. Pracy, Spraw Społecznych i Rodziny – úrad práce, sociálnych vecí a rodiny) może wypłacać zastępcze świadczenie alimentacyjne na rzecz uprawnionych. Zastępcze świadczenia alimentacyjne przyczyniają się do zapewnienia dziecku pozostającemu na utrzymaniu środków utrzymania w przypadkach, w których dłużnik nie wywiązuje się z obowiązku wypłaty świadczeń alimentacyjnych nałożonego na niego na mocy prawomocnego orzeczenia sądu lub umowy zatwierdzonej przez sąd.
 Nie można złożyć wniosku bezpośrednio do Centrum z zagranicy. Osoba dochodząca świadczeń alimentacyjnych, która zamieszkuje w państwie trzecim, musi skontaktować się z właściwymi organami w tym państwie, które następnie przekażą wniosek słowackiemu Centrum.
 W przypadku spraw transgranicznych dotyczących świadczeń alimentacyjnych przyznanie pomocy prawnej jest uzależnione od stosowania art. 44 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zobowiązań alimentacyjnych. Organ centralny Słowacji – Centrum Międzynarodowej Ochrony Prawnej Dzieci i Młodzieży – świadczy swoje usługi nieodpłatnie i nie ma potrzeby ubiegać się w Słowacji o pomoc prawną w zwykłym postępowaniu o wydanie orzeczenia zasądzającego alimenty lub o zmianę treści orzeczenia zasądzającego alimenty.
 W przypadku gdy rodzaj postępowania wymaga skorzystania z pomocy prawnej, osoby fizyczne, które nie ukończyły 21 roku życia, mogą otrzymać bezpłatną pomoc prawną zgodnie z art. 46 rozporządzenia w sprawie zobowiązań alimentacyjnych. Tego rodzaju pomocy prawnej udziela Ośrodek Pomocy Prawnej zgodnie z ustawą nr 327/2005 o udzielaniu pomocy prawnej osobom znajdującym się w niedostatku, z późniejszymi zmianami.
 W przypadkach nieobjętych art. 46 pomoc prawna jest przyznawana zgodnie z przepisami wspomnianej powyżej ustawy, o ile wnioskodawca spełnia kryteria uprawniające go do skorzystania z bezpłatnej pomocy prawnej ustanowione w tej samej ustawie.
 Wnioskodawcy, którzy nie spełniają tych kryteriów, są zobowiązani do uiszczenia opłat sądowych zgodnie z przepisami ustawy nr 71/1992 o opłatach sądowych oraz o opłatach za wyciąg z rejestru karnego. W sprawach dotyczących wzajemnych świadczeń alimentacyjnych między dziećmi a rodzicami strony są zwolnione z opłat na mocy tej ustawy. Powodowie osobiście wnoszący pozew o wydanie orzeczenia zasądzającego alimenty lub o podwyższenie kwoty świadczeń alimentacyjnych również są zwolnieni z opłat sądowych. Ponadto wszyscy powodowie ponoszą koszty procesowe wygenerowane przez siebie i przez swoich pełnomocników. Strony ponoszą wspólne koszty procesowe proporcjonalnie do swojego udziału w sprawie i w postępowaniu. W sprawach dotyczących świadczeń alimentacyjnych na rzecz osób dorosłych sąd zasądza od strony przegrywającej na rzecz strony wygrywającej koszty, których poniesienie było konieczne w celu wykonania lub podjęcia obrony prawa.
 Funkcję organu centralnego, zdefiniowanego w art. 49 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zobowiązań alimentacyjnych, pełni Centrum Międzynarodowej Ochrony Prawnej Dzieci i Młodzieży utworzone w dniu 1 lutego 1993 r. Przyjęcie szczególnych środków związanych z zadaniami, o których mowa w art. 51 rozporządzenia w sprawie zobowiązań alimentacyjnych, nie było konieczne, ponieważ Centrum funkcjonowało jako jednostka przekazująca i przyjmująca zgodnie z postanowieniami umów międzynarodowych (w szczególności Konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą z dnia 20 czerwca 1956 r.), zanim rozporządzenie w sprawie zobowiązań alimentacyjnych zaczęło obowiązywać; po wejściu w życie rozporządzenia w Centrum dokonano wyłącznie drobnych zmian organizacyjnych (o charakterze kadrowym).