text:
Religionistika (z latinského slova religio) je věda, která se zabývá studiem náboženství. Jejím předmětem není rozhodování o pravdivosti jednotlivých náboženství, nýbrž popis a klasifikace jednotlivých náboženských skutečností i celých náboženských systémů. Zkoumá však i samu sebe, své meze a metodologické možnosti.
 Jedním z problémů religionistiky jako vědy zůstává definice náboženství a s ní spojený problém definice samotné religionistiky. Věda sama používá různých metod v závislosti na škole, která se jí věnuje; odtud pramení i jisté rozdíly mezi těmito přístupy v religionistice. K základním religionistickým postupům při zkoumání náboženství patří historická a srovnávací (komparativní) religionistika. Religionistika také hojně využívá hledisek jiných věd, ze kterých jsou dnes již relativně samostatné disciplíny jako filozofie či sociologie náboženství (pak se jedná o tzv. kontextuální religionistiku).
 Formování religionistiky jako vědy souviselo s dobou osvícenství, a to zvláště v Anglii, Nizozemsku, Německu a Skandinávii. Vznik religionistiky jako samostatného oboru studia spadá do druhé poloviny 19. století a za jejího zakladatele se považuje Friedrich Max Müller. Nejdříve se začala vyčleňovat na teologických fakultách, avšak brzy dokázala prosadit svou nezávislost na teologii a dnes se vyučuje zejména na filozofických fakultách.
 Dějiny religionistiky
 Objektivizující pohled na náboženství je možný až na určitém stupni sociálního a kulturního vývoje. Jestliže je společnost schopna reflektovat cizí a zejména své náboženství, je pak také schopna rozlišovat mezi náboženským a profánním světem. V evropských dějinách se to výrazněji poprvé podařilo v řecké a římské antice. Z historie jsou sice známé i dřívější možné mezináboženské kontakty, ale jsou spíše vedlejším produktem obchodu, politických cest či vojenských tažení. Starověké Řecko a Řím se považuje za kolébku náboženských výzkumů zejména proto, že zde vznikaly první teorie o vzniku a původu náboženství, objevily se první filozofické úvahy o podstatě náboženství apod.
 Starověké Řecko a Řím
 Zvláštním rysem reflexe náboženství v antickém Řecku byla kritika náboženství. První velké kritiky náboženství směřovaly ke kritice náboženského antropomorfismu, jejich představitelem je Xenofanés z Kolofóntu se svým známým přirovnáním o zvířatech, lidech a bozích.
 Filozof Prodikos z Keu vytvořil první známou racionalistickou teorii vzniku náboženství. Podle ní v dávné minulosti lidé uctívali věci, které nejvíce napomáhaly životu (slunce, oheň, řeka či les), z čehož se postupně vyvinulo náboženství. Řecká kritika pokračovala v díle např. Sisyfa a Kritia. Vrcholným představitelem antického zkoumání vlastního náboženství byl Hérodotos z Halikarnásu, známý také jako „otec dějin náboženství“. Hérodotos mnoho cestoval a jeho poznatky z cest jsou vůbec prvním pokusem o zaznamenání dějin náboženství.
 V helénistickém období byli Řekové přímo konfrontováni s odlišnými náboženskými systémy, a to především následkem vojenských tažení Alexandra Velikého. Z této doby se zachovaly spisy Cicerona i Caesara, které popisují různá náboženství odlišná od náboženství řeckého.
 Středověk
 Křesťanský středověk se mimokřesťanskými náboženskými systémy příliš nezabýval a soustředil se na vlastní křesťanskou tradici. Informace o jiných náboženstvích se dochovaly zejména v zápiscích z cest křesťanských misionářů. Jedním z prvních Evropanů, kteří se pokusili navázat významnější mezináboženský kontakt byl Ramón Llull, jenž se snažil mladé misionáře vyučovat orientálním jazykům a mezináboženské diplomacii. Církev však jeho snaze o navázání dialogu nepřála. Llull ovlivnil ať už přímo nebo nepřímo mnoho následovníků, např. Mikuláše Kusánského, Giordana Bruna a další.
 Osvícenství a romantismus
 V osvícenství se zájem o náboženství opět soustředil na kritiku náboženství, především křesťanství. V 17. století se objevil deismus, tehdy populární zejména v Anglii. Deismus se stal výchozím bodem pro kritiky náboženství, jako Voltaire či J. J. Rousseau. Tehdy také vznikaly první pokusy o sekularizaci a racionalistickou kritiku dějin náboženství. Když v polovině 18. století Charles de Brosses vytvořil koncept fetišismu, začalo se více diskutovat o možnostech evoluce či degenerace náboženství.
 Důležitou roli sehrála německá osvícenská kritika náboženství, zejména Christian Wolff, Johann Salomo Semler, Gotthold Ephraim Lessing a Hermann Samuel Reimarus. Významný přínos v dějinách náboženské kritiky měl David Hume se svými pracemi (Přirozené dějiny náboženství) z roku 1757 a (Rozmluvy o náboženství přirozeném), vydané v roce 1776. Byl to právě David Hume spolu s Immanuelem Kantem a G. W. Leibnizem, kdo položili základy teorie tzv. přirozeného náboženství, které mělo existovat na počátku dějin a které se až díky postupnému úpadku přetvořilo do nynějších náboženských systémů.
 S romantismem přišel do Evropy zájem o východní náboženské tradice, započal výzkum mytologií mimoevropských národů a mysterijních kultů. Klíčový význam měl Johann Gottfried Herder, díky němuž vznikl tzv. göttingenský kroužek, který se zasadil o to, že se křesťanská teologie začala zajímat i o nekřesťanské náboženské systémy.
 Na počátku 19. století vznikly dvě hlavní orientace náboženského bádání. Směr kolem F. D. E. Schleiermachera a G. W. F. Hegela se snažil o pochopení náboženství na metafyzicko-teologickém základu. Proti nim stáli Ludwig Feuerbach a Karl Marx, kteří se snažili o uchopení náboženství jako antropologické či ekonomické skutečnosti.
 Religionistika jako vědní obor
 Religionistika mohla vzniknout až když se dostatečně rozvinuly jiné obory, které jí poskytly potřebný materiál. Za zakladatele religionistiky jako akademické disciplíny jsou považováni Pierre Daniel Chantepie de la Saussaye, Cornelis Petrus Tiele a především Friedrich Max Müller.
 Roku 1867 publikoval Max Müller první díl své čtyřdílné práce (Střípky z německé dílny). Müller v něm volá po založení samostatného oboru, který by se zabýval studiem náboženství (v plurálu). Poprvé se zde také objevuje termín , tedy „věda o náboženství“ – religionistika.
 Müller vyjádřil své názory ve čtyřech přednáškách, které přednesl v Londýně roku 1870. O tři roky později byly vydány knižně pod názvem (Úvod do religionistiky). Tento rok anebo rok vydání Střípků z německé dílny se často uvádí jako datum vzniku religionistiky. Nejen díky velkému ohlasu, jaký jeho přednášky vzbudily, pak Müller dál usiloval o založení nového vědního oboru. Když roku 1878 vypsal přednášky o počátcích náboženství, musel je opakovat dvakrát, protože kapacita posluchárny nestačila. Završením cesty k nové akademické disciplíně byly tzv. Giffordovy přednášky ve Skotsku. Lord Gifford ve své závěti určil částku 80 000 liber na podporu přednášek o dějinách náboženství s podmínkou, že budou konány přísně vědeckým, nestranným způsobem. To umožnilo finančně zajistit i příjezd badatelů do Skotska a přednášky se opět setkaly s velkým ohlasem. Roku 1896 tak vystoupil i Cornelis Petrus Tiele, který přispěl k formování religionistiky svým dílem o komparativních dějinách starověkých náboženství i tím, že napomohl k rozvinutí koncepce dějin náboženství.
 Institucionalizace
 První katedry dějin náboženství vznikly roku 1873 v Ženevě a Bostonu. V roce 1877 se v Nizozemsku otevíraly katedry na všech teologických fakultách, celkem čtyři. Na univerzitě v Leidenu se do čela postavil C. P. Tiele a na univerzitě v Amsterdamu byl od roku 1878 vedoucím P. D. Chantepie de la Saussaye. V roce 1879 byla ve Francii zřízena první profesura, kterou obdržel A. Réville. Dále byly otevírány katedry religionistiky v Belgii (1884), Švédsku (1901), Velké Británii (1904), Německu (1910), Dánsku (1914), Norsku (1915) a Itálii (1924). V současné době je religionistika zastoupena ve většině zemí Evropy i mimo ni – silnou pozici si vybudovala např. na Hebrejské univerzitě v Jeruzalémě a na univerzitě v Tokiu.
 Již od počátku 20. století probíhala kongresová setkání religionistů, avšak oficiální výbor byl ustaven až roku 1950 v Amsterdamu. Dostal název (Mezinárodní asociace pro studium dějin náboženství) (IASHR), do jeho čela se postavil nizozemský religionista Gerardus van der Leeuw. Ještě téhož roku však zemřel a funkce se ujal Raffaele Pettazzoni. Roku 1970 se asociace přejmenovala na (Mezinárodní asociace pro dějiny náboženství) se zkratkou IAHR. Existuje i Evropská asociace pro studium náboženství, (EASR).
 Současnost
 V posledních desetiletích se religionistické bádání rozrůstá do téměř nepřehledné šíře. Většina religionistů se specializuje na určité velmi úzké téma, málo je prací syntetického charakteru. Významným moderním syntetikem byl Mircea Eliade, jehož rozsáhlá práce je dodnes hojně diskutována, dále vynikl například francouzský badatel Georges Dumézil.
 V současné době religionistiku reprezentují badatelé jako např. Jacques Waardenburg, William E. Paden a Jonathan Z. Smith.
 Religionistika dnes již do jisté míry rezignovala na vytvoření obecně platné definice náboženství. To problematizovalo definici, že religionistika je věda o náboženství. Přesnější je definovat ji jako vědu o člověku a produktech jeho myšlení, mezi něž patří i to, co nazýváme náboženstvím.
 Rovněž tak se religionisté shodují, že postmoderní doba přináší nové impulsy, které přesahují původní rámec zkoumání, ale pole zájmu religionistiky tak rozšiřují.
 Metodologie
 V religionistice se užívá množství různorodých metod zkoumání. Sem patří filozofické přístupy, sociologické a historické metody, indukce, pozorování a mnoho dalších. Dílčí podobory navíc využívají své speciální metody, např. psychologie náboženství fakta z osobních dotazníků, sociometrie, atd.
 Východiska pro systematizaci religionistiky je možné rozdělit do tří skupin:
 historická religionistika,
 srovnávací religionistika,
 kontextuální religionistika.
 Zvláštní místo patří fenomenologii a hermeneutice náboženství. Své místo si vydobyla i kognitivní religionistika.
 Historická religionistika
 Historická religionistika zachycuje projevy náboženství v čase a prostoru. Shromažďuje informace o jednotlivých formách náboženství minulosti, a snaží se z dějinného hlediska uchopit utvářející se formy náboženství. Vznik historické religionistiky se datuje do 19. století a byl poznamenán tehdejší atmosférou. Všeobecný zájem o dějiny se promítl i do zájmu o dějiny mimokřesťanských náboženství. Významným momentem byla změna anglického názvu na . Zájem badatelů se brzy obrátil ke studiu pramenných textů jednotlivých náboženství ve snaze podpořit tehdy populární hypotézy o vzniku náboženství. Snaha o historické uchopení náboženství se odráží v díle mnoha religionistů, např. Rudolfa Otta, Mircea Eliadeho a Jacques Waardenburga.
 Srovnávací religionistika
 Srovnávací neboli komparativní religionistika různé náboženské jevy porovnává. Proces srovnávání však nekončí nalezením rozdílů a podobností; jakmile jsou detailně prozkoumány jednotlivé náboženské skutečnosti, umožňují sestavení obecných vzorců, které lze zpětně aplikovat na jiné, podobné náboženské jevy, jež by bez těchto vzorců mohly být nesrozumitelné. Srovnávací studium náboženství tak můžeme vystopovat až k samotnému zakladateli religionistiky Maxu Müllerovi a v oboru snad neexistují badatelé, kteří by se srovnávací perspektivě vyhnuli. Proto je také obtížné určit hlavní představitele srovnávací religionistiky. Patřili by mezi ně jistě již zmiňovaný Friedrich Max Müller, dále Cornelis Petrus Tiele, Georges Dumézil, Raffaele Pettazzoni, Mircea Eliade či James Frazer.
 Kontextuální religionistika
 Kontextuální religionistika zkoumá náboženství v určitém kontextu. Obraz, který člověk získá při zkoumání náboženství, totiž vždy závisí na tom, z jaké perspektivy na něj pohlíží.
 Přehled základních kontextuálních disciplin
 Filozofie náboženství
 Filozofie náboženství se zabývá vztahem náboženství a filozofického myšlení. Určitý typ filozofie náboženství vznikl už v antice, avšak tehdejší filozofické snahy o uchopení náboženství se soustředily výhradně na západní náboženské tradice. Totéž platilo i pro středověk a až do doby osvícenství, tedy do doby vzniku „moderní“ filozofie náboženství. Toto omezení na výhradně západní zkoumání náboženství bylo způsobeno zejména tím, že západní filozofii chyběla základna pro srovnávací studium. Filozofie náboženství pomáhá k řešení religionistických otázek jak analýzou pojmů a zdrojů náboženského poznání, tak i sobě vlastní metodologií. Pro ranou religionistiku znamenala filozofie náboženství mocný impulz. Novodobí představitelé filozofie náboženství jsou například Rudolf Otto, Friedrich Heiler či Břetislav Horyna.
 Sociologie náboženství
 Sociologie náboženství zkoumá sociální determinovanost (předurčenost) náboženství, důvod jeho vzniku a působení, jeho prvky a strukturu. Dále se zabývá místem, funkcí a rolí náboženství v sociálních systémech včetně zpětného vlivu sociálních systémů na náboženství. Za vlastní zakladatele sociologie náboženství se považují Émile Durkheim a Max Weber. Její dějiny lze rozdělit do tří období:
 předklasické období (Auguste Comte, Karel Marx, Herbert Spencer),
 klasické období (Émile Durkheim, Max Weber, Bronisław Malinowski),
 současné období (Joachim Wach, Niklas Luhmann, J. Milton Yinger).
 Psychologie náboženství
 Psychologie náboženství vznikla na začátku 20. století, kdy američtí badatelé Edwin Diller Starbuck a James Henry Leuba prováděli dotazníkový průzkum o konverzích. V roce 1902 vydal William James knihu Druhy náboženské zkušenosti (). George Wobbermin ji přeložil do němčiny a stal se zakladatelem psychologie náboženství v německy mluvících zemích. Značný přínos měla psychoanalýza a hlubinná psychologie a jejich představitelé Sigmund Freud a Carl Gustav Jung. Freud vnímal náboženství jako iluzi, kterou si člověk vytváří sám, aby se cítil v bezpečí. Naproti tomu měl Jung k náboženství afirmativní (pozitivní) poměr, a spatřoval v něm studnici archetypů, ze které může lékař čerpat užitečné paralely. Z psychologie náboženství metodologicky vycházeli badatelé jako Rudolf Otto, Gerardus van der Leeuw či Friedrich Heiler.
 Antropologie náboženství
 Antropologie náboženství vznikla přibližně ve stejné době, kdy vznikly religionistika i antropologie jako samostatné obory. Její rozvoj podpořil zejména evolucionismus navazující na Charlese Darwina. Antropologie náboženství staví především na etnologických a antropologických výzkumech ve snaze objasnit takové jevy jako šamanismus, animismus, magie, kult předků apod. Zakladatelem antropologie náboženství byl Edward Burnett Tylor. V německé oblasti patřili k nejvýznamnějším představitelům Leo Frobenius a Wilhelm Schmidt. Antropologie náboženství se vyvinula do dvou hlavních směrů. Prvním je strukturálně funkcionalistický, reprezentovaný mimo jiné Bronislawem Malinowskim a Edwardem Evans-Pritchardem, představitelem sociální antropologie. Druhý směr staví na strukturální antropologii a je spojován s Claude Lévi-Straussem. Do antropologie náboženství výrazně zasáhl i James Frazer svým dílem Zlatá ratolest (). Novější generaci antropologů náboženství představují např. Mary Douglas či Clifford Geertz, představitel symbolického směru.
 Geografie náboženství
 Geografie náboženství zkoumá spojitosti mezi zeměpisným prostředím a náboženstvím, vliv zemského povrchu, podnebí, půdy apod. na jednotlivé náboženské procesy a jevy. Počátek geografie náboženství spadá do 16. století. Tehdy se začala rozvíjet zejména církevní geografie (mapování expanze křesťanství) a biblická geografie (pokusy o lokalizaci biblických míst). Vývoj geografie náboženství se dále rozvíjel v podobném duchu až do 60. let 20. století. Tehdy nastal průlom, kdy se americký badatel D. E. Sopher a německý etnograf M. Büttner začali dovolávat většího a širšího využití geografie náboženství. Büttner vypracoval tzv. bochumský model, který se zabývá právě vzájemným působením náboženství a geografického prostředí. V současné době se geografie náboženství pěstuje hlavně v Polsku, Německu a USA. K nejvýznamnějším představitelům v Německu patří Manfred Büttner, v Polsku Antoni Jackowski a ve Spojených státech D. E. Sopher.
 Fenomenologie náboženství
 Na rozdíl od historické religionistiky se fenomenologie náboženství zabývá vzájemným vztahem a uspořádáním náboženských jevů. Jako první užil výraz fenomenologie náboženství Pierre Daniel Chantepie de la Saussaye v roce 1887; v té době se však neujal ani název, ani metoda. Uznání se oboru dostalo až když takřka o čtyřicet let později vydal Gerardus van der Leeuw své dílo Úvod do fenomenologie náboženství. Van der Leeuw je tak považován za zakladatele oboru. Podnětem pro jeho vznik byl obrovský nárůst etnografických, archeologických a filologických výzkumů, a tedy i shromážděného materiálu, se kterým bylo třeba systematicky pracovat a uspořádat jej. Fenomenologie se k tomu jevila jako dobrý nástroj.
 K nejvýznamnějším představitelům patří mimo van der Leeuwa i Friedrich Heiler, Joachim Wach či Mircea Eliade.
 Hermeneutická religionistika
 Hermeneutická religionistika neboli hermeneutika náboženství si klade za cíl vyložit smysl a význam náboženství, a to jak v dílčích aspektech, tak v globálním měřítku. Při jejím vzniku hráli důležitou roli filozofové Wilhelm Dilthey a Martin Heidegger, kteří se zasloužili o vznik klasické hermeneutiky. Za klasické představitele hermeneutiky náboženství lze označit Joachima Wacha a Mircea Eliadeho. Hlavním představitelem současné hermeneutiky náboženství je Jacques Waardenburg, zastánce tzv. aplikované hermeneutiky.
 Religionistika v Česku a na Slovensku
 Československá religionistika
 Formování religionistiky v Československu spadá do doby po první světové válce. Ústřední postavou badatelského úsilí se stal Otakar Pertold, který roku 1920 napsal Základy všeobecné vědy náboženské. Z dalších prací té doby byla významná Filosofie náboženství (1921) Josefa Tvrdého či stejnojmenná publikace Emiliána Soukupa (1935). Tvrdý zastával názor, že by se náboženství mělo studovat „zvnějšku“, naopak Soukup tvrdil, že náboženství je záležitostí těch, kteří ho prožívají. V této době se rozvíjel specializovaný výzkum konkrétních náboženství, na kterých se podíleli i českoslovenští výzkumníci, např. zakladatel československé egyptologie František Lexa, asyrolog Václav Hazuka či Bedřich Hrozný, který je znám rozluštěním chetitštiny. Největší zastoupení měla československá religionistika na poli indologie, již reprezentovali Vincenc Lesný, Leopold Procházka či sám Otakar Pertold.
 S příchodem roku 1948 a nastávajícího komunistického režimu nastalo pronásledování a útlak. Záviš Kalandra, autor publikací o pohanských kultech a staroslovanském náboženství, byl popraven po zinscenovaném procesu. Religionistika byla nucena ustoupit do pozadí na bezmála 40 let. Oficiálně zanikla, avšak neoficiálně našla útočiště na teologických fakultách, které pokračovaly v religionistickém výzkumu, avšak v omezené míře. Specializované výzkumy náboženství však pokračovaly. Významná byla opět egyptologie, zastoupena v Zbyňku Žábovi a Miroslavu Vernerovi, či indologie, reprezentovaná osobností Dušana Zbavitele.
 Československá religionistika přežívala i v emigraci, ale vzhledem k dobovému pozadí není považována za československou. K emigrantům patřili např. indolog Karel Werner, orientalista Jaroslav Krejčí či egyptolog Jaroslav Černý.
 Česká religionistika
 Po roce 1989 u nás religionistika opět ožila. V roce 1990 byla založena Společnost pro studium náboženství, později přejmenovaná na Českou společnost pro studium náboženství (ČSSN) (dnes nese název Česká společnost pro religionistiku). Do jejího čela se postavil Jan Heller (dalšími předsedy společnosti byli Břetislav Horyna, David Václavík a Tomáš Bubík). Ještě v roce 1990 byla uspořádána v Liblicích 1. konference, která měla za úkol zhodnotit současný stav a možnosti religionistiky v Československu. Téhož roku byla Česká společnost pro studium náboženství přijata za člena The International Association for the History of Religions (IAHR). Od roku 1993 ČSSN vydává dvakrát ročně časopis Religio: Revue pro religionistiku. Dalším vědeckým časopisem, který je vydáván v rámci české religionistiky, je časopis Pantheon vydávaný od roku 2006. Když roku 1993 Jan Heller odstoupil z vedoucí funkce ČSSN, nahradil ho Břetislav Horyna. Mezi 7.–11. zářím roku 2008 se v Brně konala vůbec první konference Evropské asociace pro studium náboženství v České republice.
 Jako první byl obor religionistika otevřen roku 1992 na Ústavu religionistiky Filosofické fakulty Masarykovy univerzity v Brně, kde v současné době sídlí i Česká společnost pro religionistiku. Dále jsou pracoviště v Praze na Filozofické fakultě Univerzity Karlovy, Husitské teologické fakultě Univerzity Karlovy, v Pardubicích na Filozofické fakultě Pardubické Univerzity, v Olomouci na Filozofické fakultě Univerzity Palackého a nově v Českých Budějovicích na Teologické fakultě Jihočeské univerzity.
 Jako předmět se religionistika vyučuje například v Hradci Králové, Ostravě či Ústí nad Labem.
 Slovenská religionistika
 Religionistika na Slovensku byla jako první vyučována na Filozofické fakultě Bratislavské univerzity v akademickém roce 1990/1991 jako předmět společného základu. O dva roky později byla otevřena jako samostatný obor. V roce 1993 byla ustanovena „Slovenská společnost pro studium náboženství při SAV“ (). V letech 1995/1996 vznikla na FF UK v Bratislavě samostatná katedra srovnávací religionistiky (). V současnosti je slovenská religionistika zastoupena badateli jako Ján Komorovský, Milan Kováč či Attila Kovács.
 Vztah k teologii
 Teologie se obecně chápe jako nauka (řeč) o Bohu. Z toho plyne, že vlastním předmětem teologie je Bůh. Předmětem religionistiky je náboženství ve všech možných podobách a projevech. Pokud teologie vychází z existence Boha, pak religionistika usiluje o vědecké zkoumání náboženství a jejich vzájemné porovnávání bez ohledu na to, které náboženství je pravdivé a které ne. Rozhodovat o „pravdivosti“ či „nepravdivosti“ náboženství nepatří do kompetence religionistiky. Ta se snaží přistupovat k náboženství bez předsudků. Religionista je především odborník na náboženské věci a teolog především náboženský specialista.
 Vztah religionistiky a teologie se diskutuje od konce 19. století. Franz Overbeck a Paul de Lagarde, představitelé tzv. náboženskohistorické školy (), tehdy vystoupili s tvrzením, že křesťanská teologie nemůže být vědou, protože nikdy nedostojí požadavku na bezpředsudkovost. Požadovali zrušení teologických fakult, na jejichž místo měly nastoupit religionistické katedry či dokonce fakulty a argumentovali závislostí teologických fakult na církvi a z toho plynoucí předpojatostí. Jejich postoj byl ovlivněn dobovým filozofickým pozitivizmem, protestantskou teologií a procesem sekularizace.
 Jiný významný představitel náboženskohistorické školy Ernst Troeltsch přišel s myšlenkou, že křesťanství sice je nejlepší náboženství, ale nepřekračuje své hranice. Snažil se založit teologii na širší a obecnější základně, totiž na obecné teorii náboženství v jejich dějinném vývoji, a slučoval tak prvky teologie i religionistiky. Není proto divu, že dvojakost zaměření Troeltschovy školy vzbudila kritiku z teologické i religionistické strany. Názory historickonáboženské školy dopomohly k novým diskuzím mezi religionisty a teology, které byly prospěšné oběma stranám a trvaly až do konce 20. let 20. století.
 Zlom nastal v okamžiku, kdy se objevil Karl Barth. Podle jeho koncepce jsou všechna náboženství lidským výtvorem, jen křesťanství je Božím Zjevením, tudíž nemůže být jako náboženství zkoumáno. Religionistika se nemá vyjadřovat k předmětu teologie, kterým je Zjevení, a na druhé straně snahy o konstituování teologie na religionistických základech vzbuzují jen „odpor a hněv“. Po odeznění barthovského vlivu se začaly objevovat nové teologické postoje, vesměs nakloněné mezináboženskému dialogu. Rozhodující pro změnu teologických postojů byl Druhý vatikánský koncil.
 V soudobé religionistice platí, že religionistika a teologie nejsou partnery ani nepřáteli, ale dvěma samostatnými obory, které disponují navzájem nezaměnitelnými racionalitami.
 Název
 Religio
 Význam slova religio je široký a již v pozdní antice byl sporný. Podle Břetislava Horyny tento pojem „zahrnuje péči o kultické záležitosti, plnění náboženských příkazů, náboženskou svědomitost, starostlivost, strach, úzkost až pověrečnou úzkost, ale také víru a zbožnost jako postoj člověka k božskému.“
 Etymologie slova religio také není jasná. Cicero ve své knize religio odvozoval od slova (sebrat, znovu sebrat, brát na něco ohled). Lactantius vyšel ze slova (svazovat, znovu svazovat, spojit), čímž měl na mysli vztah člověka k bohu.
 Religionistika
 Ve světě panují odlišné názory na to, jak by se měl vůbec obor, který zkoumá náboženství, jmenovat. V německé terminologii je to a ve francouzské . V českém prostředí se nejdříve mluvilo o srovnávací vědě náboženské, než se ujal název religionistika.
 Problém je u anglického názvu oboru. Běžně se užívají názvy , , či . Někteří autoři přitom zdůrazňují, že „náboženství“ (angl. religions) je myšleno v množném čísle, což v českém překladu nelze uplatnit. Max Müller použil názvu . Je pravděpodobné, že tak chtěl zdůraznit vědeckost nového oboru; jeho název se však nikdy neujal. Existují rozdíly amerického a britského chápání jednotlivých pojmů v názvu a různých postojů, jaké jsou k religionistice zaujímány.
 Reference
 Literatura
 BUBÍK, TOMÁŠ; HOFFMANN, HENRYK (eds.), Studying Religions with the Iron Curtain Closed and Open. The Academic Study of Religion in Eastern Europe, Brill Publishing House, Leiden, 2015.
 BUBÍK, TOMÁŠ: České bádání o náboženství ve 20. století, Červený Kostelec, 2010, .
 Externí odkazy
 Religionistické organizace
 Česká společnost pro kognitivní studium kultury
 Česká společnost pro religionistiku
 Sekce sociologie náboženství Masarykovy české sociologické společnosti
 AAR American Academy of Religion
 CSSR The Council of Societies for the Study of Religion
 EASR European Association for the Study of Religions
 IAHR International Association for the History of Religions
 NAASR North American Association for the Study of Religion
 SSSR Society for the Scientific Study of Religion
 Akademická pracoviště
 Katedra religionistiky Evangelické teologické fakulty UK
 Katedra religionistiky Husitské teologické fakulty UK
 Katedra religionistiky Filozofické fakulty UP
 Ústav filosofie a religionistiky Filosofické fakulty UK
 Ústav religionistiky Filozofické fakulty MU
 Religionistická periodika
 Pantheon, religionistický odborný časopis vydávaný Univerzitou Pardubice
 Popularizační časopis Dingir
 Religio: Revue pro religionistiku, odborný časopis vydávaný Českou společností pro religionistiku
 Sacra, studentský religionistický odborný časopis vydávaný studenty ÚR FF MU
 On-line religionistické práce
 David Sbíral: religionistika
 Studying Religion: An Introduction
 Jiné
 Centrum pro religionistiku a multikulturní edukaci
 Společnost pro studium sekt a nových náboženských směrů
 Religionistické poradenské centrum
 Večerní akademie religionistiky – přednášky pro veřejnost
 Webový rozcestník Religionistika.cz
 Náboženství a věda
 Humanitní a společenské vědy


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 EUROPSKA KOMISIJA
 Bruxelles, 6.3.2019.
 COM(2019) 96 final
 2019/0047(NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o stajalištu koje u ime Europske unije treba zauzeti u Sastanku stranaka Sporazuma o ribarstvu južnog Indijskog oceana i o stavljanju izvan snage Odluke 9767/17
 OBRAZLOŽENJE
 1.Predmet prijedloga
 Ovaj se Prijedlog odnosi na odluku o utvrđivanju stajališta koje u ime Unije treba zauzeti na sastancima stranaka Sporazuma o ribarstvu južnog Indijskog oceana (SIOFA) u razdoblju 2019.–2023. u vezi s predviđenim donošenjem mjera očuvanja i upravljanja.
 2.Kontekst prijedloga
 2.1.Sporazum o ribarstvu južnog Indijskog oceana
 Sporazumom o SIOF-u osnovan je Sastanak stranaka, a cilj mu je osigurati dugoročno očuvanje ribolovnih resursa na području primjene Sporazuma i promicati održiv razvoj u ribarstvu. Sporazum je stupio na snagu 21. lipnja 2012.
 Unija je postala stranka Sporazuma o SIOF-u nakon što ga je ratificirala u skladu s Odlukom Vijeća 2008/780/EZ
 1
 .
 2.2.Sastanak stranaka SIOFA-e
 Sastanak stranaka SIOFA-e tijelo je osnovano Sporazumom o SIOF-u nadležno za upravljanje ribolovnim resursima i njihovo očuvanje na području primjene Sporazuma. Tijelo donosi mjere očuvanja i upravljanja kako bi se osiguralo optimalno iskorištavanje ribolovnih resursa u njegovoj nadležnosti.
 Kao članica Sastanka stranaka Unija ima pravo sudjelovanja i glasanja. Sastanak stranaka odluke donosi konsenzusom.
 2.3.Odluke koje donosi Sastanak stranaka SIOFA-e
 Sastanak stranaka ovlašten je za donošenje mjera očuvanja i upravljanja za ribarstvo u svojoj nadležnosti, a one su obvezujuće za ugovorne strane.
 U skladu s člankom 8. stavkom 3. Sporazuma o SIOF-u, zajedno sa stavkom 4. pravila 12. Poslovnika SIOFA-e, mjere stupaju na snagu 90 dana nakon datuma na koji je SIOFA o njima obavijestila ugovorne strane.
 3.Stajalište koje treba zauzeti u ime Unije
 Stajalište koje treba zauzeti u ime Unije na godišnjim sastancima regionalnih organizacija za upravljanje ribarstvom (RFMO-i) trenutačno se utvrđuje u skladu s dvostupanjskim pristupom. Odlukom Vijeća utvrđuju se vodeća načela i smjernice za stajalište Unije na višegodišnjoj osnovi, a ono te se zatim izmjenjuje za svaki godišnji sastanak na temelju neslužbenih dokumenata Komisije o kojima raspravlja radna skupina Vijeća.
 Za SIOFA-u taj je pristup uveden Odlukom Vijeća 9767/17 od 30. svibnja 2017., kojom je utvrđeno stajalište Unije u SIOFA-i za razdoblje 2017.–2021. Odluka sadržava opća načela i smjernice, ali u mjeri u kojoj je to moguće uzimaju se u obzir i posebnosti SIOFA-e. Nadalje, u njoj je utvrđen standardni postupak za godišnje utvrđivanje stajališta Unije, na zahtjev država članica.
 Odlukom 9767/17 nije predviđeno preispitivanje stajališta Unije u okviru SIOFA-e prije godišnjeg sastanka 2022. Međutim velika većina odluka Vijeća kojima se utvrđuje stajalište Unije u različitim RFMO-ima u kojima je ona ugovorna strana mora se preispitati prije godišnjih sastanaka tih RFMO-a 2019. Stoga je primjereno, kako bi se promicala usklađenost stajališta Unije u svim RFMO-ima i uskladili rokovi za postupke preispitivanja, preispitati stajalište Unije u SIOFA-i za razdoblje 2019.–2023. i zamijeniti Odluku 9767/17.
 U Odluci 9767/17 obuhvaćena su načela i smjernice nove zajedničke ribarstvene politike (ZRP) kako je utvrđeno u Uredbi (EU) br. 1380/2013 Europskog parlamenta i Vijeća
 2
 te su u obzir uzeti ciljevi utvrđeni u Komunikaciji Komisije o vanjskoj dimenziji ZRP-a
 3
 . Osim toga, stajalište Unije usklađeno je s Ugovorom iz Lisabona.
 U trenutačnom preispitivanju uzimaju se u obzir, kad je riječ o utjecaju ribarstva, Komunikacija Komisije Europskom parlamentu, Vijeću, Europskom gospodarskom i socijalnom odboru i Odboru regija pod naslovom „Europska strategija za plastiku u kružnom gospodarstvu
 4
 ”, Zajednička komunikacija Visokog predstavnika Unije za vanjske poslove i sigurnosnu politiku i Komisije pod naslovom „Međunarodno upravljanje oceanima: plan za budućnost naših oceana
 5
 ” i zaključci Vijeća o toj zajedničkoj komunikaciji
 6
 .
 4.Pravna osnova
 4.1.Postupovna pravna osnova
 4.1.1.Načela
 Člankom 218. stavkom 9. Ugovora o funkcioniranju Europske unije (UFEU) predviđeno je donošenje odluka kojima se utvrđuju „stajališta koja u ime Unije treba donijeti tijelo osnovano na temelju sporazuma kada je to tijelo pozvano donositi akte koji proizvode pravne učinke, uz iznimku akata kojima se dopunjuje ili mijenja institucionalni okvir sporazuma”.
 „Akti koji proizvode pravne učinke” obuhvaćaju akte koji proizvode pravne učinke na temelju pravila međunarodnog prava koja se primjenjuju na predmetno tijelo te instrumente koji nemaju obvezujući učinak na temelju međunarodnog prava, ali „mogu presudno utjecati na sadržaj propisa koje donese zakonodavac EU-a”
 7
 .
 4.1.2.Primjena u predmetnom slučaju
 Sastanak stranaka SIOFA-e tijelo je osnovano na temelju sporazuma, odnosno Sporazuma o SIOF-u.
 Akti koje je Sastanak stranaka pozvan donositi akti su koji proizvode pravne učinke. Previđeni akti bit će obvezujući na temelju međunarodnog prava u skladu s člankom 8. Sporazuma o SIOF-u te mogu presudno utjecati na sadržaj sljedećih akata EU-a:
 ·Uredba Vijeća (EZ) br. 1005/2008 o uspostavi sustava Zajednice za sprečavanje nezakonitog, neprijavljenog i nereguliranog ribolova, odvraćanje od njega i njegovo zaustavljanje
 8
 ;
 ·Uredba Vijeća (EZ) br. 1224/2009 o uspostavi sustava kontrole Unije za osiguranje sukladnosti s pravilima zajedničke ribarstvene politike
 9
 ; i
 ·Uredba Vijeća (EU) 2017/2403 Europskog parlamenta i Vijeća od 12. prosinca 2017. o održivom upravljanju vanjskim ribarskim flotama
 10
 .
 Predviđenim aktima ne dopunjuje se i ne mijenja institucijski okvir Sporazuma o SIOF-u.
 Stoga je postupovna pravna osnova za predloženu odluku članak 218. stavak 9. UFEU-a.
 4.2.Materijalna pravna osnova
 4.2.1.Načela
 Materijalna pravna osnova odluke na temelju članka 218. stavka 9. UFEU-a prije svega ovisi o cilju i sadržaju predviđenog akta o kojemu se zauzima stajalište u ime Unije. Ako taj akt ima dva cilja ili dva elementa te ako se može utvrditi da je jedan od tih dvaju ciljeva ili elemenata glavni, a drugi samo sporedan, odluka na temelju članka 218. stavka 9. UFEU-a mora se temeljiti na samo jednoj materijalnoj pravnoj osnovi, to jest onoj koju zahtijeva glavni ili prevladavajući cilj ili element.
 4.2.2.Primjena u predmetnom slučaju
 Glavni cilj i sadržaj predviđenog akta odnose se na ribarstvo. Uredba (EU) br. 1380/2013 pravna je osnova kojom su uređena načela koja se trebaju odražavati u tom stajalištu.
 Stoga je materijalna pravna osnova predložene odluke članak 43. stavak 2. UFEU-a. Odluka će zamijeniti Odluku 9767/17.
 4.3.Zaključak
 Pravna osnova predložene odluke trebao bi biti članak 43. stavak 2. UFEU-a u vezi s člankom 218. stavkom 9. UFEU-a.
 2019/0047 (NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o stajalištu koje u ime Europske unije treba zauzeti u Sastanku stranaka Sporazuma o ribarstvu južnog Indijskog oceana i o stavljanju izvan snage Odluke 9767/17
 VIJEĆE EUROPSKE UNIJE,
 uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije, a posebno njegov članak 43. stavak 2. u vezi s člankom 218. stavkom 9.,
 uzimajući u obzir prijedlog Europske komisije,
 budući da:
 (1)Odlukom Vijeća 2008/780/EZ od 29. rujna 2008.
 11
 Unija je sklopila Sporazum o ribarstvu južnog Indijskog oceana (Sporazum o SIOF-u), kojim je osnovan Sastanak stranaka SIOFA-e.
 (2)Sastanak stranaka SIOFA-e nadležan je za upravljanje ribolovnim resursima i njihovo očuvanje na području primjene Sporazuma o SIOF-u. Takve mjere mogu postati obvezujuće za Uniju.
 (3)Uredbom (EU) br. 1380/2013 Europskog parlamenta i Vijeća
 12
 predviđeno je da Unija osigura da su aktivnosti u ribarstvu i akvakulturi dugoročno ekološki održive i da se njima upravlja na način koji je u skladu s ciljevima postizanja gospodarskih i društvenih koristi i koristi za zapošljavanje te doprinos dostupnosti opskrbe hranom. Osim toga predviđeno je da Unija primjenjuje predostrožni pristup upravljanju ribarstvom i nastoji osigurati da iskorištavanje živih morskih bioloških resursa obnavlja i održava populacije izlovljavanih vrsta iznad razina koje mogu osigurati najviši održivi prinos. Nadalje, predviđeno je da Unija poduzima mjere upravljanja i očuvanja na temelju najboljih dostupnih znanstvenih savjeta, da podržava razvoj znanstvenog znanja i savjetovanja te da postupno napusti prakse odbacivanja ulova i promiče ribolovne metode koje pridonose selektivnijem ribolovu, najvećem mogućem izbjegavanju i smanjenju neželjenog ulova te ribolovu s manjim utjecajem na morski ekosustav i ribolovne resurse. Uz to, u Uredbi (EU) br. 1380/2013 izričito je predviđeno da Unija te ciljeve i načela treba primjenjivati u svojoj vanjskoj politici u području ribarstva.
 (4)Kako je navedeno u Zajedničkoj komunikaciji Visokog predstavnika Unije za vanjske poslove i sigurnosnu politiku i Europske komisije pod naslovom „Međunarodno upravljanje oceanima: plan za budućnost naših oceana
 13
 ” i u zaključcima Vijeća o toj zajedničkoj komunikaciji
 14
 , promicanje mjera za potporu i povećanje učinkovitosti regionalnih organizacija za upravljanje ribarstvom (RFMO-i) i, ako je relevantno, poboljšanje njihova upravljanja ključno je za djelovanje Unije u tim forumima.
 (5)U Komunikaciji Komisije Europskom parlamentu, Vijeću, Europskom gospodarskom i socijalnom odboru i Odboru regija pod naslovom „Europska strategija za plastiku u kružnom gospodarstvu
 15
 ” navedene su konkretne mjere za smanjenje količine plastike i onečišćenja mora, kao i gubitka ili ostavljanja ribolovnog alata u moru.
 (6)Primjereno je utvrditi stajalište koje u ime Unije treba zauzeti na Sastanku stranaka SIOFA-e za razdoblje 2019.–2023. jer će mjere očuvanja i provedbe koje se donesu na godišnjem Sastanku stranaka biti obvezujuće za Uniju te mogu presudno utjecati na sadržaj zakonodavstva Unije, odnosno Uredbe Vijeća (EZ) br. 1005/2008
 16
 ; Uredbe Vijeća (EZ) br. 1224/2009
 17
 ; i Uredbe (EU) 2017/2403 Europskog parlamenta i Vijeća
 18
 .
 (7)Odlukom Vijeća 9767/17
 19
 nije predviđeno preispitivanje stajališta Unije u okviru Sastanka stranaka prije godišnjeg sastanka 2022. Međutim velika većina odluka Vijeća kojima se utvrđuje stajalište Unije u različitim RFMO-ima u kojima je ona ugovorna strana mora se preispitati prije godišnjih sastanaka tih RFMO-a 2019. Stoga je primjereno, kako bi se promicala bolja usklađenost stajališta Unije u svim RFMO-ima i pojednostavnio postupak preispitivanja, preispitati Odluku Vijeća 9767/17, staviti je izvan snage i zamijeniti je novom odlukom za razdoblje 2019.–2023.;
 (8)Budući da se priroda ribolovnih resursa na području primjene Sporazuma o SIOF-u mijenja i da je stoga potrebno u stajalištu Unije uzeti u obzir nove događaje, uključujući nove znanstvene i druge relevantne podatke koji su predstavljeni prije ili tijekom sastanaka Sastanka stranaka SIOFA-e, trebalo bi u skladu s načelom lojalne suradnje među institucijama Unije, sadržanom u članku 13. stavku 2. Ugovora o Europskoj uniji (UEU), utvrditi postupke za godišnje usklađivanje stajališta Unije za razdoblje 2019.–2023.,
 DONIJELO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 Stajalište koje u ime Unije treba zauzeti na sastancima Sastanka stranaka Sporazuma o ribarstvu južnog Indijskog oceana (SIOFA) utvrđeno je u Prilogu I.
 Članak 2.
 Godišnje usklađivanje stajališta koje Unija treba zauzeti na sastancima Sastanka stranaka SIOFA-e provodi se u skladu s Prilogom II.
 Članak 3.
 Stajalište Unije utvrđeno u Prilogu I. Vijeće ocjenjuje i, ako je potrebno, revidira na prijedlog Komisije najkasnije do godišnjeg sastanka Sastanka stranaka SIOFA-e 2024.
 Članak 4.
 Odluka 9767/17 od 30. svibnja 2017. stavlja se izvan snage.
 Članak 5.
 Ova je Odluka upućena Komisiji.
 Sastavljeno u Bruxellesu,
 Za Vijeće
 Predsjednik
 (1)
 Odluka Vijeća 2008/780/EZ od 29. rujna 2008. o sklapanju, u ime Europske zajednice, Sporazuma o ribarstvu za južni Indijski ocean (SL L 268, 9.10.2008., str. 27.).
 (2)
 Uredba (EU) br. 1380/2013 Europskog parlamenta i Vijeća o zajedničkoj ribarstvenoj politici, izmjeni uredaba Vijeća (EZ) br. 1954/2003 i (EZ) br. 1224/2009 i stavljanju izvan snage uredaba (EZ) br. 2371/2002 i (EZ) br. 639/2004 i Odluke Vijeća 2004/585/EZ (SL L 354, 28.12.2013., str. 22.).
 (3)
 COM(2011) 424, 13.7.2011.
 (4)
 COM(2018) 28 final, 16.1.2018.
 (5)
 JOIN(2016) 49 final, 10.11.2016.
 (6)
 7348/1/17 REV 1, 24.3.2017.
 (7)
 Presuda Suda od 7. listopada 2014., Njemačka / Vijeće, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, točke od 61. do 64.
 (8)
 SL L 286, 29.10.2008., str. 1.
 (9)
 SL L 343, 22.12.2009., str. 1.
 (10)
 SL L 347, 28.12.2017., str. 81.
 (11)
 SL L 268, 9.10.2008., str. 27.
 (12)
 Uredba (EU) br. 1380/2013 Europskog parlamenta i Vijeća od 11. prosinca 2013. o zajedničkoj ribarstvenoj politici, izmjeni uredaba Vijeća (EZ) br. 1954/2003 i (EZ) br. 1224/2009 i stavljanju izvan snage uredaba (EZ) br. 2371/2002 i (EZ) br. 639/2004 i Odluke Vijeća 2004/585/EZ (SL L 354, 28.12.2013., str. 22.).
 (13)
 JOIN(2016) 49 final od 10.11.2016.
 (14)
 7348/1/17 REV 1 od 24.3.2017.
 (15)
 COM(2018) 28 final, 16.1.2018.
 (16)
 Uredba Vijeća (EZ) br. 1005/2008 o uspostavi sustava Zajednice za sprečavanje nezakonitog, neprijavljenog i nereguliranog ribolova, odvraćanje od njega i njegovo zaustavljanje, o izmjeni uredaba (EEZ) br. 2847/93, (EZ) br. 1936/2001 i (EZ) br. 601/2004 i o stavljanju izvan snage uredaba (EZ) br. 1093/94 i (EZ) br. 1447/1999 (SL L 286, 29.10.2008., str. 1.).
 (17)
 Uredba Vijeća (EZ) br. 1224/2009 od 20. studenoga 2009. o uspostavi sustava kontrole Unije za osiguranje sukladnosti s pravilima zajedničke ribarstvene politike, o izmjeni uredbi (EZ) br. 847/96, (EZ) br. 2371/2002, (EZ) br. 811/2004, (EZ) br. 768/2005, (EZ) br. 2115/2005, (EZ) br. 2166/2005, (EZ) br. 388/2006, (EZ) br. 509/2007, (EZ) br. 676/2007, (EZ) br. 1098/2007, (EZ) br. 1300/2008, (EZ) br. 1342/2008 i o stavljanju izvan snage uredbi (EEZ) br. 2847/93, (EZ) br. 1627/94 i (EZ) br. 1966/2006 (SL L 343, 22.12.2009., str. 1.).
 (18)
 Uredba (EU) 2017/2403 Europskog parlamenta i Vijeća od 12. prosinca 2017. o održivom upravljanju vanjskim ribarskim flotama i stavljanju izvan snage Uredbe Vijeća (EZ) br. 1006/2008 (SL L 347, 28.12.2017., str. 81.).
 (19)
 Odluka Vijeća od 30. svibnja 2017. o utvrđivanju stajališta koje u ime Europske unije treba zauzeti na Sastanku stranaka Sporazuma o ribarstvu južnog Indijskog oceana (SIOFA) i o stavljanju izvan snage Odluke Vijeća od 25. listopada 2012. o utvrđivanju stajališta Unije koje treba zauzeti u okviru Sporazuma o ribarstvu južnog Indijskog oceana (SIOFA).
 ---documentbreak---
 EUROPSKA KOMISIJA
 Bruxelles, 6.3.2019.
 COM(2019) 96 final
 PRILOZI
 Prijedlogu odluke Vijeća
 o stajalištu koje u ime Europske unije treba zauzeti u Sastanku stranaka Sporazuma o ribarstvu južnog Indijskog oceana i o stavljanju izvan snage Odluke 9767/17
 PRILOG I.
 Stajalište koje u ime Unije treba zauzeti u Sastanku stranaka Sporazuma o ribarstvu južnog Indijskog oceana (SIOFA)
 1.NAČELA
 Unija u okviru SIOFA-e:
 a) djeluje u skladu s ciljevima i načelima Unije utvrđenima u okviru zajedničke ribarstvene politike (ZRP), posebno primjenom predostrožnog pristupa i s pomoću ciljeva povezanih s najvećim održivim prinosom kako je utvrđeno člankom 2. stavkom 2. Uredbe (EU) br. 1380/2013, kako bi se promicala primjena pristupa upravljanju ribarstvom temeljenog na ekosustavu, kako bi se u najvećoj mogućoj mjeri izbjegao i smanjio neželjeni ulov i postupno napustila praksa odbacivanja ulova te kako bi se utjecaj ribolovnih aktivnosti na morske ekosustave i njihova staništa smanjio na najmanju moguću razinu, te promicanjem gospodarski održivog i konkurentnog ribolova Unije kako bi se osigurao primjeren životni standard za osobe koje ovise o ribolovnim aktivnostima te uzeli u obzir interesi potrošača;
 b) radi na primjerenom uključivanju dionika u pripremnu fazu izrade mjera SIOFA-e i osigurava da su mjere donesene u SIOFA-i u skladu sa Sporazumom o SIOF-u;
 c) osigurava da su mjere donesene u okviru SIOFA-e usklađene s međunarodnim pravom, a posebno s odredbama Konvencije UN-a o pravu mora iz 1982., Sporazuma UN-a iz 1995. u pogledu očuvanja i upravljanja pograničnim ribljim stokovima i vrlo migratornim ribljim stokovima te Sporazuma o promicanju usklađivanja ribarskih plovila na otvorenom moru s međunarodnim mjerama očuvanja i upravljanja iz 1993.; te s odredbama Sporazuma Organizacije za hranu i poljoprivredu o mjerama države luke iz 2009.;
 d) promiče stajališta koja su u skladu s najboljim praksama regionalnih organizacija za upravljanje ribarstvom (RFMO-i) na istom području;
 e) nastoji ostvariti usklađenost i sinergiju s politikom koju Unija provodi kao dio svojih bilateralnih odnosa u području ribarstva s trećim zemljama i osigurava usklađenost s njezinim drugim politikama, posebno u području vanjskih odnosa, zapošljavanja, okoliša, trgovine, razvoja, istraživanja i inovacija;
 f)osigurava poštovanje međunarodnih obveza Unije;
 g) postupa u skladu sa zaključcima Vijeća od 19. ožujka 2012. o Komunikaciji Komisije o vanjskoj dimenziji zajedničke ribarstvene politike
 1
 ;
 h) nastoji stvoriti jednake uvjete za flotu Unije na području primjene Sporazuma o SIOF-u na temelju istih načela i standarda koji se primjenjuju na temelju zakonodavstva Unije te promicati ujednačenu provedbu tih načela i standarda;
 i) postupa u skladu sa Zajedničkom komunikacijom Visokog predstavnika Unije za vanjske poslove i sigurnosnu politiku i Europske komisije pod naslovom „Međunarodno upravljanje oceanima: plan za budućnost naših oceana”
 2
 i zaključcima Vijeća o toj zajedničkoj komunikaciji
 3
 te promiče mjere za potporu i povećanje učinkovitosti SIOFA-e i, ako je relevantno, poboljšava njezino upravljanje i rad (osobito u pogledu znanosti, sukladnosti, transparentnosti i donošenja odluka) kao doprinos održivom upravljanju oceanima u svim njegovim dimenzijama;
 j) promiče koordinaciju između RFMO-a i regionalnih konvencija o moru te, prema potrebi, suradnju sa svjetskim organizacijama u okviru njihovih ovlaštenja;
 k)promiče mehanizme suradnje među RFMO-ima koji nisu zaduženi za tunu slične takozvanom postupku iz Kobea za RFMO-e za tunu.
 2.SMJERNICE
 Unija nastoji, prema potrebi, podupirati donošenje sljedećih mjera od strane SIOFA-e:
 a) mjere očuvanja i upravljanja ribolovnim resursima na području primjene Sporazuma na temelju najboljih dostupnih znanstvenih savjeta, uključujući ukupni dopušteni ulov (TAC) i kvote, te propise o ribolovnom naporu ili ribolovnom kapacitetu za žive morske biološke resurse koji su u nadležnosti SIOFA-e, kojima bi se najkasnije do 2020. ostvarila ili održala stopa iskorištenosti koja može osigurati najviši održivi prinos. Prema potrebi, razmotrit će se posebne mjere za stokove izložene prelovu kako bi ribolovni pritisak ostao u skladu s dostupnim ribolovnim mogućnostima;
 b) mjere za sprečavanje nezakonitih, neprijavljenih i nereguliranih ribolovnih aktivnosti, odvraćanje od njih i njihovo zaustavljanje na području primjene Sporazuma o SIOF-u, uključujući popis plovila koja obavljaju takav ribolov;
 c) mjere praćenja, kontrole i nadzora na području primjene Sporazuma o SIOF-u kako bi se osigurala učinkovitost kontrole i sukladnost s mjerama donesenima u okviru SIOFA-e;
 d) mjere za smanjenje negativnih posljedica ribolovnih aktivnosti na morsku bioraznolikost i morske ekosustave i njihova staništa, uključujući mjere za smanjenje onečišćenja mora i sprečavanje bacanja plastike u more te smanjenje utjecaja plastike koja se nalazi na moru na morsku bioraznolikost i ekosustave, zaštitne mjere za osjetljive morske ekosustave na području primjene Sporazuma o SIOF-u u skladu sa Sporazumom o SIOF-u i Međunarodnim smjernicama FAO-a za upravljanje dubokomorskim ribolovom na otvorenom moru te mjere za najveće moguće izbjegavanje i smanjivanje neželjenog ulova, osobito osjetljivih morskih vrsta, te za postupno napuštanje prakse odbacivanja ulova;
 e)mjere za smanjenje posljedica ostavljenog, izgubljenog ili na drugi način odbačenog ribolovnog alata u oceanu i olakšavanje pronalaženja i uklanjanja takvog alata;
 f) mjere kojima je cilj zabrana ribolova koji se obavlja samo radi izlova peraja morskog psa i kojima se zahtijeva da se svi morski psi iskrcaju sa svim perajama prirodno povezanima s trupom;
 g)prema potrebi, zajednički pristup s drugim RFMO-ima, osobito s onima koji su uključeni u upravljanje ribarstvom na istom području;
 h) preporuke, prema potrebi i u mjeri u kojoj je to dopušteno u skladu s relevantnim osnivačkim dokumentima, kojima se potiče provedba Konvencije o radu u ribolovu Međunarodne organizacije rada (ILO);
 i) dodatne tehničke mjere koje se temelje na savjetima pomoćnih tijela i radnih skupina SIOFA-e.
 PRILOG II.
 Godišnje usklađivanje stajališta Unije koje treba zauzeti
 na sastancima Sastanka stranaka Sporazuma o ribarstvu južnog Indijskog oceana
 Prije svakog sastanka Sastanka stranaka, kada se to tijelo pozove na donošenje odluka koje proizvode pravne učinke za Uniju, poduzimaju se potrebni koraci kako bi se u stajalištu koje u ime Unije treba iznijeti uzele u obzir najnovije znanstvene i druge relevantne informacije dostavljene Komisiji, u skladu s načelima i smjernicama utvrđenima u Prilogu I.
 U tu svrhu i na temelju tih podataka Komisija Vijeću ili njegovim pripremnim tijelima pravovremeno prije svakog sastanka Sastanka stranaka SIOFA-e dostavlja pisani dokument u kojem se utvrđuju pojedinosti predloženog usklađivanja stajališta Unije za raspravu i prihvaćanje pojedinosti stajališta koje treba iznijeti u ime Unije.
 Ako na sastanku Sastanka stranaka ili na licu mjesta nije moguće postići dogovor kako bi se u stajalištu Unije uzeli u obzir novi elementi, pitanje se upućuje Vijeću ili njegovim pripremnim tijelima.
 (1)
 7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.
 (2)
 JOIN(2016) 49 final od 10.11.2016.
 (3)
 7348/1/17 REV 1 od 24.3.2017.


text:
 18.8.2011
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 211/5
 KOMMISSIONENS GENNEMFØRELSESFORORDNING (EU) Nr. 825/2011
 af 12. august 2011
 om tarifering af varer i den kombinerede nomenklatur
 EUROPA-KOMMISSIONEN HAR —
 under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
 under henvisning til Rådets forordning (EØF) nr. 2658/87 af 23. juli 1987 om told- og statistiknomenklaturen og den fælles toldtarif (1), særlig artikel 9, stk. 1, litra a), og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 For at sikre en ensartet anvendelse af den kombinerede nomenklatur, der er knyttet som bilag til forordning (EØF) nr. 2658/87, bør der vedtages bestemmelser vedrørende tariferingen af de i bilaget omhandlede varer.
 (2)
 Forordning (EØF) nr. 2658/87 har fastsat almindelige tariferingsbestemmelser vedrørende den kombinerede nomenklatur. Disse bestemmelser finder også anvendelse ved fortolkningen af enhver anden nomenklatur, der helt eller delvis er baseret på den kombinerede nomenklatur, eller som tilføjer yderligere underopdelinger, og som er fastlagt på grundlag af specifikke EU-forskrifter med henblik på anvendelsen af tarifmæssige eller andre foranstaltninger vedrørende samhandelen med varer.
 (3)
 Ifølge de almindelige bestemmelser bør varerne i kolonne 1 i tabellen i bilaget tariferes under den KN-kode, der er anført i kolonne 2 ud fra den begrundelse, der er anført i kolonne 3.
 (4)
 Det er hensigtsmæssigt, at bindende tariferingsoplysninger, der er meddelt af medlemsstaternes toldmyndigheder i forbindelse med tarifering af varer i den kombinerede nomenklatur, og som ikke er i overensstemmelse med EU-retten fastsat i denne forordning, fortsat kan påberåbes af modtageren i henhold til bestemmelserne i artikel 12, stk. 6, i Rådets forordning (EØF) nr. 2913/92 af 12. oktober 1992 om indførelse af en EF-toldkodeks (2) i et tidsrum på tre måneder.
 (5)
 Foranstaltningerne i denne forordning er i overensstemmelse med udtalelse fra Toldkodeksudvalget —
 VEDTAGET DENNE FORORDNING:
 Artikel 1
 De varer, der er anført i kolonne (1) i skemaet i bilaget, tariferes i den kombinerede nomenklatur i den i kolonne (2) i skemaet nævnte KN-kode.
 Artikel 2
 Bindende tariferingsoplysninger meddelt af medlemsstaternes toldmyndigheder, som ikke er i overensstemmelse med EU-retten fastsat i denne forordning, kan fortsat påberåbes i henhold til bestemmelserne i artikel 12, stk. 6, i forordning (EØF) nr. 2913/92 i et tidsrum på tre måneder.
 Artikel 3
 Denne forordning træder i kraft på tyvendedagen efter offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
 Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 12. august 2011.
 På Kommissionens vegne For formanden
 Algirdas ŠEMETA
 Medlem af Kommissionen
 (1) EFT L 256 af 7.9.1987, s. 1.
 (2) EFT L 302 af 19.10.1992, s. 1.
 BILAG
 Varebeskrivelse
 Tarifering
 KN-kode
 Begrundelse
 (1)
 (2)
 (3)
 Copolymer af styrenbutadien i ubearbejdet form.
 Denne copolymer fremstilles ved at blande styrenbutadien-gummilatex (SBR) med en harpiks med højt styrenindhold.
 Den færdige vare består af en blanding af copolymerer af styrenbutadien med et styrenindhold på 65 vægtprocent og derover.
 3903 90 90
 Tarifering i henhold til almindelig tariferingsbestemmelse 1 og 6 vedrørende den kombinerede nomenklatur, bestemmelse 1, 4 og 6 til kapitel 39, bestemmelse 4 a) og 4 c) til kapitel 40, underpositionsbestemmelse 1 til kapitel 39 og teksten til KN-kode 3903, 3903 90 og 3903 90 90.
 Copolymerer af styrenbutadien med et styrenindhold på 65 vægtprocent og derover opfylder ikke definitionen på syntetisk gummi i bestemmelse 4 a) til kapitel 40, da disse varer, når de er vulkaniseret med svovl, ikke opfylder de stræknings- og sammentrækningsbetingelser, som er anført i bestemmelsen.
 Varen skal derfor tariferes under KN-kode 3903 90 90 som andre polymerer af styren.


type: caselaw

text:
 14.5.2005
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 115/33
 Prasība pret Eiropas Kopienu Komisiju, ko Joereg Peter Block un citi iesniedza 2005. gada 28 februārī
 (lieta T-114/05)
 (2005/C 115/59)
 tiesvedības valoda — franču
 Eiropas Kopienu Pirmās instances tiesā 2005. gada 28 februārī izskatīšanai ir iesniegta prasība pret Eiropas Kopienu Komisiju, ko cēla Jorgs Pēters Bloks [Joerg Peter Block], ar dzīvesvietu Sterebekā [Sterrebeek] (Beļģija) un 12 citi, kuru pārstāv Stefans Rodrigess [Stéphane Rodrigues] un Alise Džaume [Alice Jaume], avocats, kas norādīja adresi Luksemburgā.
 Prasītāju prasījumi Pirmās instances tiesai ir šādi:
 —
 atcelt iecēlējinstitūcijas lēmumus, ar ko noraidītas prasītāju, kuri visi kopā pieņemti 2004. gada 1. maijā sūdzības attiecībā uz prasītāju kategorijas maiņu, attiecīgi uz A*8 vai B*8;
 —
 atcelt prasītāju algu tabulas sakarā ar iecēlējinstitūcijas lēmuma piemērošanu attiecībā uz kategorijas maiņu prasītājiem, attiecīgi, uz A*8 un B*8 kategoriju, sākot ar 2004. gada 1. maiju;
 —
 norādīt iecēlējinstitūcijai uz apstrīdēto lēmumu atcelšanas sekām, un jo īpaši, prasītāju kategorijas rekvalifikāciju uz, attiecīgi, A*9 vai B*9 kategoriju ar atpakaļejošu spēku, sākot ar 2004. gada 1. maiju;
 —
 pakārtoti, uzdot Komisijai atzīt, ka prasītāji ir paaugstināmi amatā uz, attiecīgi, kategoriju A*10 vai kategoriju B*10, viņus nākamreiz paaugstinot amatā;
 —
 piespriest Eiropas Kopienu Komisijai atlīdzināt zaudējumus, kas prasītājiem radušies tāpēc, ka, sākot ar 2004. gada 1. maiju, tie nav atradušies, attiecīgi, kategorijā A*9 vai B*9;
 —
 piespriest atbildētājai atlīdzināt tiesāšanās izdevumus.
 Pamati un galvenie argumenti
 Visi prasītāji ir Komisijas ierēdņi, kas iecelti amatā kategorijās A7 un B2 pirms 2004. gada 1. maijā spēkā stājās Civildienesta noteikumu reforma. Viņi apstrīd Civildienesta noteikumu XIII pielikuma 2. punkta piemērošanu, piešķirot tiem, attiecīgi, A*8 un B*8 kategorijas.
 Pamatojot savu prasījumu, prasītāji ir norādījuši, ka šīs minētās normas piemērošana attiecībā uz prasītājiem ir prettiesiska, pārkāpj Civildienesta noteikumu 6. pantu, agrākās un jaunās karjeras struktūras līdzvērtības principu un vienlīdzīgas attieksmes principu, tāpat kā prasītāju tiesisko paļāvību un iegūtās tiesības. Tāpat prasītāji atsaucas uz pilnvaru nepareizu izmantošanu.


type: other

text:
Przebudowa pomieszczeń Izby Przyjęć oraz montaż systemu monitoringu i zagospodarowanie otoczenia etap II montaż wentylacji mechanicznej w pomieszczeniach Izby Przyjęć SP ZOZ MSWiA w Szczecinie., przetarg, ogłoszenie, oferta, anons - chlodnictwo.biz
 Przebudowa pomieszczeń Izby Przyjęć oraz montaż systemu monitoringu i zagospodarowanie otoczenia et...
 Przebudowa pomieszczeń Izby Przyjęć oraz montaż systemu monitoringu i zagospodarowanie otoczenia etap II montaż wentylacji mechanicznej w pomieszczeniach Izby Przyjęć SP ZOZ MSWiA w Szczecinie.
 Jagiellońska 44,70-382 Szczecin
 tel. 914329500,
 fax. 914329501
 e-mail: biuro@spzozmswia.szczecin.pl,
 http:// www.spzozmswia.szczecin.pl
 Ogłoszenie nr 595708-N-2019 z dnia 2019-09-10 r.
 Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej MSWiA w Szczecinie: Przebudowa pomieszczeń Izby Przyjęć oraz montaż systemu monitoringu i zagospodarowanie otoczenia - etap II - montaż wentylacji mechanicznej w pomieszczeniach Izby Przyjęć SP ZOZ MSWiA w Szczecinie.
 II.1) Nazwa nadana zamówieniu przez zamawiającego: Przebudowa pomieszczeń Izby Przyjęć oraz montaż systemu monitoringu i zagospodarowanie otoczenia - etap II - montaż wentylacji mechanicznej w pomieszczeniach Izby Przyjęć SP ZOZ MSWiA w Szczecinie.
 Numer referencyjny: 44/2019.
 II.4) Krótki opis przedmiotu zamówienia (wielkość, zakres, rodzaj i ilość dostaw, usług lub robót budowlanych lub określenie zapotrzebowania i wymagań ) a w przypadku partnerstwa innowacyjnego - określenie zapotrzebowania na innowacyjny produkt, usługę lub roboty budowlane: 1. Przedmiot zamówienia: przebudowa pomieszczeń Izby Przyjęć oraz montaż systemu monitoringu i zagospodarowanie otoczenia - etap II - montaż wentylacji mechanicznej w pomieszczeniach Izby Przyjęć SP ZOZ MSWiA w Szczecinie.2. Zakres zamówienia 2.1. Zamówienie polega na wykonaniu wentylacji mechanicznej w pomieszczeniach Izby Przyjęć SP ZOZ MSWiA w Szczecinie na podstawie projektu budowlanego i wykonawczego pn. ,,Przebudowa wejścia do Izby Przyjęć wraz z pomieszczeniami towarzyszącymi dla SP ZOZ MSWiA w Szczecinie" wykonanego przez AT?LI?R PRACOWNIA ARCHITEKTONICZNA KRZYSZTOF KALERT oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Zakres robót obejmuje pomieszczenia Izby Przyjęć SP ZOZ MSWiA w Szczecinie wraz z pomieszczeniami towarzyszącymi - pom. nr 0/01 do nr 0/16 oraz częściowo izolatkę wraz ze śluzą fartuchową i WC, szatnię istniejącą (pom. 0/19) wraz z sąsiadującymi z nią gabinetami - zgodnie z rys. PB/A/04A - Projekt budowlany - Architektura. Zakres robót obejmuje także wykonanie wentylacji nawiewno - wywiewnej w pomieszczeniach oznaczonych na w/w rysunku, jako ,,Zakres opracowania objęty 2. etapem". tj.: izolatce wraz ze śluzą fartuchową i WC, szatni istniejącej (pom. 0/19) wraz z sąsiadującymi z nią gabinetami. Zakres robót nie obejmuje doprowadzenia zasilania centrali wentylacyjnej (pom. 0/03) oraz nagrzewnicy (pom. 0/16) z projektowanej tablicy T2. Zakres obejmuje podłączenie zasilania do centrali i nagrzewnicy. Zakres robót nie obejmuje naprawy tynków i malowania ścian w miejscu wykonanych robót / przebić związanych z wykonaniem zaprojektowanej wentylacji mechanicznej, nawiewno - wywiewnej. Zakres robót nie obejmuje pomieszczeń znajdujących się w projektowanej części socjalnej dla pracowników Szpitala - pom. nr 0/20 do nr 0/33 - zgodnie z rys. PB/A/03 - Projekt budowlany - Architektura. 2.2. Projektowany zakres robót:1) wykonanie otworów w ścianach działowych i konstrukcyjnych,2) wykonanie konstrukcji wsporczej pod centralę - ramy stalowej,3) wykonanie układu nawiewno - wywiewnego N2W2 składającego się z centrali nawiewno-wywiewnej w wykonaniu wewnętrznym podwieszanej z wymiennikiem krzyżowym do odzysku ciepła, nagrzewnicy wodnej, kompletu filtrów oraz automatyki zasilająco - sterującej, układu chłodzenia,4) wykonanie czerpni i wyrzutni od centrali wentylacyjnej,5) wykonanie przewodów wentylacyjnych z blachy stalowej ocynkowanej wraz z izolacją matami z wełny skalnej,6) wykonanie anemostatów nawiewnych i wyciągowych,7) wykonanie zabezpieczeń p.poż.,8) wykonanie w części pomieszczeń instalacji wyciągowej.3. Szczegółowy zakres zamówienia 3.1. Stan istniejący (uwagi dotyczące wykończenia pomieszczeń):1) pomieszczenia nr 0/01 do nr 0/12, w których montowana będzie wentylacja, są przeznaczone do modernizacji w ramach równolegle prowadzonego postępowania p.n. ,,Przebudowa pomieszczeń Izby Przyjęć oraz montaż systemu monitoringu i zagospodarowanie otoczenia - ETAP I - Przebudowa pomieszczeń Izby Przyjęć oraz wykonanie nowego wejścia do budynku od strony północnej dla SP ZOZ MSWiA w Szczecinie",2) pomieszczenie izolatki wraz ze śluzą fartuchową i WC oraz szatni istniejącej (pom. 0/19), są obecnie użytkowane i także zostaną zmodernizowane w ramach wspomnianego, równoległego postępowania,3) gabinety sąsiadujące z szatnią (pom. 0/19), w których wykonana zostanie wentylacja, są obecnie użytkowane i na tym etapie nie są przewidziane do modernizacji, w związku z powyższym należy je dokładnie zabezpieczyć na czas prowadzenia robót, 4) pomieszczenia nr 0/13, nr 0/15 wraz z poczekalnia pomocniczą, w których wykonana zostanie wentylacja, są obecnie użytkowane i zostaną zmodernizowane w kolejnym etapie, w związku z powyższym należy je dokładnie zabezpieczyć na czas prowadzenia robót,5) we wszystkich pomieszczeniach należy ująć wykonanie kompletnej instalacji zgodnie projektem oraz uszczelnienie przejść przez ściany.3.2. Projektowany zakres robót w branży budowlanej:1) zabezpieczenie pomieszczeń,2) wykonanie otworów w ścianach - przepusty dla kanałów wentylacyjnych,3) wykonanie konstrukcji wsporczej pod centralę - ramy stalowej zgodnie z rys. K2 i K4 Projektu budowlano - wykonawczego w branży konstrukcyjnej,4) naprawa ścian i sufitów po wykonaniu przebić - obmurowanie, uszczelnienie,5) w miejscach przejścia przewodów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych przez przegrody budowlane należy przewidzieć wykonanie otworów większych o jeden rozmiar z uszczelnieniem.3.3. Projektowany zakres robót w branży elektrycznej:1) podłączenie zasilania do centrali wentylacyjnej i nagrzewnicy elektrycznej.3.4. Projektowany zakres robót w branży sanitarnej:1) instalacja wentylacji - według projektu wykonawczego - instalacje sanitarne:- wykonanie instalacji wentylacji mechanicznej nawiewno - wywiewnej - układ N2W2 - składającej się z centrali nawiewno-wywiewnej w wykonaniu wewnętrznym podwieszanej z wymiennikiem krzyżowym do odzysku ciepła, nagrzewnicą wodną, kompletem filtrów, funkcją chłodzenia oraz automatyką zasilająco - sterującą, wydajność N=1860m3/h, W=1070m3/h,- centralę należy podwiesić do stropu w pomieszczeniu 0/03 po wykonaniu ramy stalowej,- rozdział powietrza w obsługiwanych pomieszczeniach zrealizowany został za pomocą kratek nawiewnych i wyciągowych z dwoma rzędami lamel i przepustnicą montowanych na kanałach,- czerpnię i wyrzutnię od centrali wentylacyjnej dobrano i zaprojektowano w wykonaniu dachowym, jednak z uwagi na planowane wykonanie zadaszenia podjazdu dla karetek w kolejnym etapie prac, aktualnie czerpnię dachową należy zakończyć przy ścianie zewnętrznej budynku,- przewody wentylacyjne: wykonane z blachy stalowej ocynkowanej (grubość ścianek kanału dla długości boku do 530 mm - 0,7 mm, dla długości boków 530 - 1000 - 0,9 mm, łączone na kołnierze wykonane zgodnie z obowiązującymi normami, przewody wykonane w klasie szczelności min. B., kanały nawiewne zaizolowane matami z wełny skalnej,- kanały wentylacyjne prowadzone w pomieszczeniach w przestrzeni sufitu podwieszonego,- wykonanie wentylacji wywiewnej w szatni istniejącej (pom. 0/19) wraz z sąsiadującymi gabinetami,- wykonanie instalacji wyciągowej w pomieszczeniu izolatki i WC - wentylator wyciągowy kanałowy W=710m3/h, spręż 250Pa,- wykonanie instalacji wyciągowej w pomieszczeniu higieniczno - sanitarnym (pom. 0/05).UWAGA: 1) pomieszczenia w których wykonywana będzie wentylacja mechaniczna są wykończone, należy dokonać wizji lokalnej i uwzględnić w wycenie ewentualną przebudowę wewnętrznej instalacji wod. - kan., c.o., elektrycznej, zasilania i oświetlenia, oświetlenia ewakuacyjnego / awaryjnego w przypadku kolizji z projektowaną wentylacją mechaniczną, 2) instalacje wentylacji i jej elementy należy wykonać w sposób estetyczny i trwały, gdyż nie będą zabudowywane, 3) przy montażu czerpni i wyrzutni należy uwzględnić planowane docieplenie ścian zewnętrznych styropianem o grubości 18 cm.
 Określenie przedmiotu, wielkości lub zakresu oraz warunków na jakich zostaną udzielone zamówienia, o których mowa w art. 67 ust. 1 pkt 6 lub w art. 134 ust. 6 pkt 3 ustawy Pzp: Zamawiający przewiduje możliwość udzielenia zamówienia uzupełniającego na podstawie odrębnej umowy zawartej w trybie zamówienia z wolnej ręki udzielonego w oparciu o dyspozycję wyartykułowaną w treści art. 67 ust. 1 pkt 6 uPZP. Maksymalny zakres zamówień uzupełniających wynosi 10% zamówienia podstawowego. Zamówienia uzupełniające dotyczą zwiększenia zakresu robót budowlanych objętych niniejszym zamówieniem.
 Określenie warunków: Zamawiający uzna, że Wykonawca posiada wymagane zdolności techniczne lub zawodowe zapewniające należyte wykonanie zamówienia, jeżeli Wykonawca łącznie wykaże, że:a) wykonał należycie, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego oraz zasadami sztuki budowlanej i prawidłowo ukończył, w okresie ostatnich pięciu lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie, co najmniej dwie podobne roboty budowlane o wartości brutto nie mniejszej niż 50 000,00 złotych - każda z nich. Za jedną podobną robotę budowlaną Zamawiający uzna robotę obejmującą swoim zakresem roboty instalacyjne polegające na wykonaniu wentylacji nawiewno - wywiewnej, zrealizowaną w budynku użyteczności publicznej,W przypadku składania oferty wspólnej ww. warunek, Wykonawcy składający ofertę wspólną, mogą spełniać łącznie.b) dysponuje lub będzie dysponował osobą spełniającą wymagania dotyczące kwalifikacji zawodowych oraz posiadającą uprawnienia budowlane do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w zakresie kierowania robotami budowlanymi w branży sanitarnej, tj. uprawnienia w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych, bez ograniczeń. W przypadku składania oferty wspólnej ww. warunek musi spełniać co najmniej jeden z Wykonawców w całości.UWAGA: na podstawie art. 104 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.) osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. Zakres uprawnień budowlanych należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o ich nadaniu w oparciu o przepisy będące podstawą ich nadania. Ponadto, zgodnie z art. 12a ustawy Prawo budowlane samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w art. 12 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, mogą również wykonywać osoby, których odpowiednie kwalifikacje zawodowe zostały uznane na zasadach określonych w przepisach odrębnych. W związku z powyższym, Zamawiający zaakceptuje uprawnienia budowlane odpowiadające uprawnieniom wymaganym przez Zamawiającego, które zostały wydane na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów oraz ważne zagraniczne uprawnienia uznane w zakresie i na zasadach opisanych w ustawie z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej.
 1) odpis z właściwego rejestru lub z centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej, jeżeli odrębne przepisy wymagają wpisu do rejestru lub ewidencji, w celu potwierdzenia braku podstaw wykluczenia na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 1 uPZP, 2) oświadczenie o przynależności lub braku przynależności do tej samej grupy kapitałowej, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 23 uPZP (załącznik nr 3 do SIWZ). Wraz ze złożeniem oświadczenia, Wykonawca może przedstawić dowody, że powiązania z innym Wykonawcą nie prowadzą do zakłócenia konkurencji w postępowaniu o udzielenie zamówienia, 3) dokumenty wymienione w § 5 pkt 1 - 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać Zamawiający od Wykonawcy w postępowaniu o udzielenie zamówienia (Dz. U. z 2016 r., poz. 1126), dotyczących innego podmiotu na którego zasobach Wykonawca polega, celem potwierdzenia spełnienia warunków udziału w postępowaniu, niezależnie od charakteru prawnego łączących go z nim stosunków prawnych.
 1) wykaz robót budowlanych wykonanych nie wcześniej niż w okresie ostatnich pięciu lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie, wraz z podaniem ich rodzaju, wartości, daty, miejsca wykonania i podmiotów, na rzecz których roboty te zostały wykonane, z załączeniem dowodów określających, czy te roboty budowlane zostały wykonane należycie, w szczególności informacji o tym, czy roboty zostały wykonane zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i prawidłowo ukończone, przy czym dowodami, o których mowa, są referencje bądź inne dokumenty wystawione przez podmiot, na rzecz którego roboty budowlane były wykonywane, a jeżeli z uzasadnionej przyczyny o obiektywnym charakterze Wykonawca nie jest w stanie uzyskać tych dokumentów - inne dokumenty (załącznik nr 4 do SIWZ), 2) wykaz osób, skierowanych przez Wykonawcę do realizacji zamówienia publicznego, w szczególności odpowiedzialnych za kierowanie robotami budowlanymi, wraz z informacjami na temat ich kwalifikacji zawodowych, uprawnień i wykształcenia, niezbędnych do wykonania zamówienia publicznego, a także zakresu wykonywanych przez nie czynności oraz informacją o podstawie do dysponowania tymi osobami (załącznik nr 5 do SIWZ).
 1) formularz ofertowy (załącznik nr 1 do SIWZ), 2) pełnomocnictwo do podpisania oferty, o ile nie wynika ono z ustawy albo z innych dokumentów załączonych do oferty, lub dokumentów, o których mowa w art. 26 ust. 6 uPZP,3) dowód wniesienia wadium, 4) zobowiązania innych podmiotów do oddania Wykonawcy do dyspozycji niezbędnych zasobów na potrzeby realizacji zamówienia (w przypadku, gdy Wykonawca w celu potwierdzenia spełnienia warunków udziału w postępowaniu polega na zdolnościach technicznych lub zawodowych lub sytuacji finansowej lub ekonomicznej innych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego łączących go z nim stosunków prawnych).
 1. Wykonawca zobowiązany jest do wniesienia wadium w wysokości: 2 000,00 zł (słownie złotych: dwa tysiące 00/100 zł).2. Wadium musi być wniesione przed upływem terminu składania ofert w jednej lub w kilku z następujących form, w zależności od wyboru Wykonawcy:1) pieniądzu, przelewem na konto Zamawiającego w Banku Gospodarstwa Krajowego Oddział Szczecin, nr konta: 70 1130 1176 0022 2137 2520 0001, z dopiskiem: ,,Wadium nr postępowania: 44/2019". Wiążąca jest data uznania rachunku Zamawiającego, 2) poręczeniach bankowych lub poręczeniach spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, z tym że poręczenie kasy jest zawsze poręczeniem pieniężnym,3) gwarancjach bankowych,4) gwarancjach ubezpieczeniowych,5) poręczeniach udzielanych przez podmioty, o których mowa w art. 6b ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2016 r. poz. 359 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 1089).3. Wadium wnoszone w formie poręczeń lub gwarancji:1) oryginał dokumentu potwierdzającego wniesienie wadium, winien zostać złożony w kasie Zamawiającego, a do oferty przetargowej Wykonawca winien załączyć, w oddzielnym opakowaniu (tj. w sposób niezłączony z ofertą), kopię dokumentu potwierdzającego wniesienie wadium,2) musi obejmować cały okres związania ofertą,3) powinno być wystawione na Zamawiającego,4) koniecznym jest, aby gwarancja lub poręczenie obejmowało odpowiedzialność za wszystkie przypadki powodujące utratę wadium przez Wykonawcę, określone w art. 46 ust. 4a i 5 uPZP. Wadium wniesione w tej formie musi być bezwarunkowe oraz realizowane na pierwsze żądanie Zamawiającego.4. Zamawiający, niezwłocznie po wyborze oferty najkorzystniejszej lub unieważnieniu postępowania, zwróci wadium wszystkim Wykonawcom z wyjątkiem Wykonawcy, którego oferta została wybrana jako najkorzystniejsza, z zastrzeżeniem art. 46 ust. 4a uPZP.5. Zamawiający żąda ponownego wniesienia wadium przez Wykonawcę, któremu zwrócono wadium na podstawie pkt 13.4. SIWZ, jeżeli w wyniku rozstrzygnięcia odwołania jego oferta została wybrana jako najkorzystniejsza. Wykonawca wnosi wadium w terminie określonym przez Zamawiającego.6. Wykonawcy, którego oferta została wybrana jako najkorzystniejsza, Zamawiający zwróci wadium niezwłocznie po zawarciu umowy w sprawie zamówienia publicznego oraz wniesieniu zabezpieczenia należytego wykonania umowy, jeżeli jego wniesienia żądano.7. Zamawiający na podstawie wniosku Wykonawcy, który wycofał swoją ofertę przed upływem terminu składania ofert, niezwłocznie zwróci mu wadium.8. Wadium wniesione w pieniądzu Zamawiający zwróci wraz z odsetkami wynikającymi z umowy rachunku bankowego, na którym było ono przechowywane, pomniejszonymi o koszty prowadzenia rachunku oraz prowizji bankowej za przelew pieniędzy na rachunek Wykonawcy.9. Wykonawca traci wadium wraz z odsetkami na rzecz Zamawiającego, jeżeli:1) odmówił podpisania umowy w sprawie zamówienia publicznego na warunkach określonych w ofercie,2) zawarcie umowy w sprawie zamówienia publicznego stało się niemożliwe z przyczyn leżących po stronie Wykonawcy,3) Wykonawca w odpowiedzi na wezwanie, o którym mowa w art. 26 ust. 3 i 3a uPZP, z przyczyn leżących po jego stronie, nie złożył oświadczeń lub dokumentów potwierdzających okoliczności, o których mowa w art. 25 ust. 1 uPZP, oświadczenia, o którym mowa w art. 25a ust. 1 uPZP, pełnomocnictw lub nie wyraził zgody na poprawienie omyłki, o której mowa w art. 87 ust. 2 pkt 3 uPZP, co spowodowało brak możliwości wybrania oferty złożonej przez Wykonawcę jako najkorzystniejszej.
 Gwarancja jakości i rękojmia za wady 20,00
 1. Zamawiający informuje, że przewiduje możliwości zmiany umowy. Zmiany zawartej umowy mogą nastąpić w formie pisemnego aneksu w następujących przypadkach:1) zmianie ulegnie stan prawny w zakresie dotyczącym realizowanej umowy, który spowoduje konieczność zmiany sposobu wykonania zamówienia lub wysokości wynagrodzenia Wykonawcy, np. z uwagi na zmianę stawki VAT (wynagrodzenie może być odpowiednio zwiększone lub zmniejszone w zależności od tego jaka będzie zmiana stawki podatku VAT),2) zmiany będącej następstwem okoliczności leżących po stronie Zamawiającego, w szczególności: wstrzymanie robót przez Zamawiającego lub dokonanie przez Zamawiającego zmiany w technologii wykonania robót,3) zmiany będącej następstwem działania organów administracji publicznej, w szczególności: przekroczenia określonych przez prawo terminów wydawania przez organy administracji decyzji, zezwoleń itp.,4) braku dostępu do mediów na skutek awarii w dostawach energii elektrycznej, wody czy innych mediów niezbędnych do wykonania przedmiotu umowy powstałych z przyczyn nie leżących po stronie Wykonawcy, proporcjonalnie o czas trwania awarii,5) pojawienia się rozbieżności pomiędzy dokumentacją określoną w § 1 umowy, a stanem faktycznym skutkujących koniecznością zmiany technologii wykonania robót, której nie można było stwierdzić przed rozpoczęciem wykonywania prac,6) kolizji z planowanymi lub równolegle prowadzonymi na terenie Zamawiającego przez inne podmioty inwestycjami, przy czym zmiany te ograniczają się do zmian koniecznych powodujących uniknięcie lub usunięcie kolizji.2. Strony dopuszczają możliwość zmian redakcyjnych, omyłek pisarskich oraz zmian będących następstwem zmian danych ujawnionych w rejestrach publicznych bez konieczności sporządzania aneksu.3. W razie zaistnienia istotnej zmiany okoliczności powodującej, że wykonanie umowy nie leży w interesie publicznym, czego nie można było przewidzieć w chwili zawarcia umowy, lub dalsze wykonywanie umowy może zagrozić istotnemu interesowi bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwu publicznemu, Zamawiający może odstąpić od umowy w terminie do 30 dni od powzięcia wiadomości o tych okolicznościach.4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 niniejszego paragrafu, Wykonawca może żądać od Zamawiającego wyłącznie wynagrodzenia należnego z tytułu wykonania części umowy.


text:
 12.12.2016
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 C 462/35
 Rikors ippreżentat fit-13 ta’ Ottubru 2016 – Espírito Santo Financial Group vs BĊE
 (Kawża T-730/16)
 (2016/C 462/45)
 Lingwa tal-kawża: l-Ingliż
 Partijiet
 Rikorrenti: Espírito Santo Financial Group SA (Lussemburgu, il-Lussemburgu) (rappreżentanti: R. Oliveira u S. Estima Martins, avukati)
 Konvenut: Il-Bank Ċentrali Ewropew (BĊE)
 Talbiet
 —
 tannulla d-deċiżjoni tal-31 ta’ Awwissu 2016 tal-Bank Ċentrali Ewropew (BĊE) adottata skont id-Deċiżjoni BĊE/2004/3 li ma tagħtix aċċess komplet għad-deċiżjoni tal-BĊE tal-1 ta’ Awwissu 2014, li ssospendiet l-istatus ta’ kontroparti, fil-kuntest tal-politika monetarja tal-Eurosistema, ta’ Banco Espírito Santo SA u obbligat lill-imsemmi bank jirrimborsa d-dejn kollu tiegħu fil-konfront tal-Eurosistema, u li tirrifjuta aċċess komplet għal dokumenti jew deċiżjonijiet tal-korpi tal-BĊE li huma relatati mal-imsemmija deċiżjoni;
 —
 tikkundanna lill-konvenut għall-ispejjeż.
 Motivi u argumenti prinċipali
 Insostenn tar-rikors tagħha, ir-rikorrenti tinvoka sitt motivi.
 1.
 L-ewwel motiv ibbażat fuq il-fatt li d-deċiżjoni kkontestata li tirrifjuta aċċess għall-informazzjoni mitluba inkluża fid-deċiżjonijiet tal-Bord tal-Gvernaturi għandha tiġi annullata minħabba li ma wettqitx l-obbligu tagħha ta’ motivazzjoni.
 2.
 It-tieni motiv ibbażat fuq il-fatt li d-deċiżjoni kkontestata li tirrifjuta aċċess għall-informazzjoni mitluba inkluża fid-deċiżjonijiet tal-Bord tal-Gvernaturi għandha tiġi annullata minħabba li hija interpretat b’mod żbaljat u għaldaqstant kisret l-ewwel, it-tieni, u s-seba’ inċiżi tal-Artikolu 4(1)(a) tad-Deċiżjoni/2004/3.
 3.
 It-tielet motiv ibbażat fuq il-fatt li d-deċiżjoni kkontestata li tirrifjuta aċċess għal informazzjoni addizzjonali fil-proposti tal-Bord Eżekuttiv għandha tiġi annullata minħabba li ma wettqitx l-obbligu tagħha ta’ motivazzjoni.
 4.
 Ir-raba’ motiv ibbażat fuq il-fatt li d-deċiżjoni kkontestata li tirrifjuta aċċess għal informazzjoni addizzjonali fil-proposti tal-Bord Eżekuttiv għandha tiġi annullata minħabba li hija interpretat b’mod żbaljat u għaldaqstant kisret l-ewwel, it-tieni, u s-seba’ inċiżi tal-Artikolu 4(1)(a) tad-Deċiżjoni/2004/3.
 5.
 Il-ħames motiv ibbażat fuq il-fatt li d-deċiżjoni kkontestata li tirrifjuta aċċess għal informazzjoni addizzjonali fil-proposti tal-Bord Eżekuttiv għandha tiġi annullata minħabba li hija interpretat b’mod żbaljat u għaldaqstant kisret l-ewwel inċiż tal-Artikolu 4(2) tad-Deċiżjoni BĊE/2004/3.
 6.
 Is-sitt motiv ibbażat fuq il-fatt li d-deċiżjoni kkontestata li tirrifjuta aċċess għal informazzjoni addizzjonali fil-proposti tal-Bord Eżekuttiv għandha tiġi annullata minħabba li hija interpretat b’mod żbaljat u għaldaqstant kisret l-Artikolu 4(3) tad-Deċiżjoni BĊE/2004/3.


text:
 3.8.2013
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 C 225/69
 Sentenza tal-Qorti Ġenerali tat-18 ta’ Ġunju 2013 — Otero González vs UASI — Apli-Agipa (AGIPA)
 (Kawża T-219/11) (1)
 (Trade mark Komunitarja - Proċedimenti ta’ oppożizzjoni - Applikazzjoni għat-trade mark Komunitarja verbali AGIPA - Trade mark nazzjonali verbali preċedenti AGIPA - Raġuni relattiva għal rifjut - Probabbiltà ta’ konfużjoni - Tqabbil tal-prodotti - Artikolu 8(1)(b) tar-Regolament (KE) Nru 207/2009)
 2013/C 225/153
 Lingwa tal-kawża: l-Ispanjol
 Partijiet
 Rikorrent: José Luis Otero González (Barcelona, Spanja) (rappreżentant: S. Correa, avukat)
 Konvenut: L-Uffiċċju għall-Armonizzazzjoni fis-Suq Intern (Trade marks u Disinni) (rappreżentant: V. Melgar, aġent)
 Parti oħra quddiem il-Bord tal-Appell tal-UASI, intervenjenti quddiem il-Qorti Ġenerali: Apli-Agipa SAS (Dormans, Franza) (rappreżentant: E. Sugrañes Coca, avukat)
 Suġġett
 Rikors ippreżentat kontra d-deċiżjoni tat-Tieni Bord tal-Appell tal-UASI, tal-14 ta’ Jannar 2011 (Każ R 556/2010-2), dwar proċedimenti ta’ oppożizzjoni bejn José Luis Otero González u Apli-Agipa SAS.
 Dispożittiv
 (1)
 Id-deċiżjoni tat-Tieni Bord tal-Appell tal-Uffiċċju għall-Armonizzzazzjoni fis-Suq Intern (Trade marks u Disinni) (UASI), tal-14 ta’ Jannar 2011 (Każ R 556/2010-2), dwar proċedimenti ta’ oppożizzjoni bejn José Luis Otero González u Apli-Agipa SAS hija annullata, sa fejn din tiċħad l-appell ta’ José Luis Otero González u tagħti lil Apli-Agipa r-reġistrazzjoni tat-trade mark Komunitarja verbali AGIPA għar-“Ritratti; Adeżivi għal skopijiet ta’ kartolerija jew domestiku; Pniezel taż-żebgħa; Oġġetti neċessarji għall-uffiċċju (apparti l-għamara); Materjal istruttiv u għat-tagħlim (minbarra apparat); Materjali tal-plastik għall-ippakkjar (mhux inklużi fi klassijiet oħra); Tipa tal-istampar; Inċiżjonijiet tal-istampar”, li jaqgħu fil-klassi 16 fis-sens tal-Ftehim ta’ Nice dwar il-klassifikazzjoni internazzjonali ta’ prodotti u servizzi għall-finijiet tar-reġistrazzjoni ta’ trade marks, tal-15 ta’ Ġunju 1957, kif rivedut u emendat.
 (2)
 Il-kumplament tar-rikors huwa miċħud.
 (3)
 L-UASI għandu jbati l-ispejjeż tiegħu kif ukoll dawk sostnuti minn José Luis Otero González.
 (4)
 Apli-Agipa għandha tbati l-ispejjeż tagħha.
 (1) ĠU C 194, 2.7.2011.