text:
 27.8.2011
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 252/37
 Klage, eingereicht am 20. Juni 2011 — TM.E./Kommission
 (Rechtssache T-329/11)
 2011/C 252/84
 Verfahrenssprache: Italienisch
 Parteien
 Klägerin: TM.E. S.p.A. — Termomeccanica Ecologia (Milano, Italien) (Prozessbevollmächtigte: Rechtsanwälte C. Malinconico, S. Fidanzia und A. Gigliola)
 Beklagte: Europäische Kommission
 Anträge
 Die Klägerin beantragt,
 —
 den Beschluss der Europäischen Kommission vom 20. April 2011 für nichtig zu erklären, mit dem die Erforderlichkeit, ein Vertragsverletzungsverfahren gegen Rumänien wegen Verstoßes gegen die Grundsätze des Gemeinschaftsrechts und die Gemeinschaftsrichtlinien über die Vergabe öffentlicher Aufträge sowie den Practical Guide to contract procedures financed from the General Budget of the European Commission in the context of external actions einzuleiten, verneint wurde;
 —
 die Europäische Kommission zum Ersatz der Schäden, die ihr aufgrund deren Verstoßes gegen Gemeinschaftsrecht entstanden sind, in Höhe von 18 955 106 Euro oder eines höheren oder niedrigeren vom Gericht festzusetzenden Betrags zu verurteilen;
 —
 hilfsweise, die Europäische Kommission zum Ersatz ihrer im Verlust einer Chance bestehenden Schäden in Höhe von 3 791 021 Euro oder eines höheren oder niedrigeren vom Gericht festzusetzenden Betrags zu verurteilen;
 —
 äußerst hilfsweise, die Europäische Kommission zum Ersatz des Verzugsschadens zu verurteilen, der der Europäischen Kommission bei der Ausübung ihrer Funktionen zuzuschreiben und auf den Gesamtbetrag der ihr entstandenen Kosten der Rechtsverfolgung von 73 044,32 Euro oder einen höheren oder niedrigeren vom Gericht festzusetzenden Betrag zu beziffern ist;
 —
 der Europäischen Kommission die Kosten des Verfahrens aufzuerlegen.
 Klagegründe und wesentliche Argumente
 Mit der vorliegenden Klage wird die Nichtigerklärung des Schreibens der Europäischen Kommission vom 20. April 2011, mit dem die Erforderlichkeit, ein Vertragsverletzungsverfahren gegen Rumänien wegen Verstoßes gegen die Grundsätze des Gemeinschaftsrechts und die Gemeinschaftsrichtlinien über die Vergabe öffentlicher Aufträge sowie den von der Kommission verfassten „Practical Guide to contract procedures for UE external actions“ (im Folgenden: PRAG) einzuleiten, verneint wurde, und Schadensersatz für die von dem Gemeinschaftsorgan bei Ausübung seiner Funktionen verursachten Schäden begehrt.
 Zur Stützung ihrer Klage macht die Klägerin folgende Gründe geltend:
 1.
 Erster Klagegrund: Verstoß gegen die wesentlichen Formvorschriften des PRAG sowie Verletzung der Verträge und von Rechtsvorschriften zu deren Anwendung
 Die Europäische Kommission habe es mit dem angefochtenen Beschluss unterlassen, eine mit Gründen versehene Stellungnahme zu den offensichtlichen und schwerwiegenden Unregelmäßigkeiten abzugeben, die in dem Ausschreibungsverfahren über das Projekt „Bucharest Wastewater Treatment Plant Rehabilitation: Stage I ISPA 2004/RO/16/P/PE/003-03“ gerügt worden seien, und habe folglich kein Vertragsverletzungsverfahren gegen Rumänien eingeleitet und außerdem die Gemeinschaftszuschüsse hinsichtlich des fraglichen öffentlichen Auftrags nicht zurückgefordert.
 2.
 Zweiter Klagegrund: Verstoß gegen wesentliche Formvorschriften und den PRAG sowie Verfälschung der Tatsachen
 Der angefochtene sei Akt fehlerhaft, weil die Kommission durch Verfälschung der gerügten Tatsachen die von der Primaria Municipiului Bucaresti begangenen offensichtlichen Verfahrensfehler nicht festgestellt habe. Konkret habe diese das Angebot der Klägerin zunächst aufgrund einer angeblichen Anomalie des wirtschaftlichen Angebots ausgeschlossen und dann, nachdem sie die Schwere dieses Fehlers erkannt habe, versucht, die bereits getroffene Entscheidung mit angeblichen Fehlern des technischen Angebots zu rechtfertigen. Zudem habe die Kommission nicht die Tatsache berücksichtigt, dass die Klage auf Aufhebung des Vertrags vor dem rumänischen Gericht nicht geprüft worden sei, weil angeblich eine Stempelsteuer in Höhe von 7,3 Millionen Euro nicht gezahlt worden sei, und damit die Verteidigungsrechte und die Gemeinschaftsgrundsätze offensichtlich verletzt worden seien.
 3.
 Dritter Klagegrund: unterlassene Entscheidung der Kommission über weitere gerügte Verstöße
 Die Europäische Kommission habe in dem angefochtenen Schreiben die übrigen ihr zur Kenntnis gebrachten Gesichtspunkte nicht berücksichtigt. Insbesondere sei in keiner Weise gewürdigt worden, dass die Klägerin in erster Instanz von demselben Richter verurteilt worden sei, der die Klage zunächst mit einem sodann in der Berufungsinstanz abgeänderten Urteil für unzulässig erklärt habe, also von einem nicht unparteiischen Richter, der sich hätte für befangen erklären müssen, was einen unbestreitbaren und offenkundigen Verstoß gegen die Verteidigungsrechte, die Gemeinschaftsgrundsätze und gegen Art. 6 Abs. 1 der Europäischen Konvention zum Schutz der Menschenrechte darstelle. Was schließlich das Schadensersatzbegehren betreffe, hätten die der Kommission zuzuschreibende Untätigkeit sowie die unterlassene Rückforderung der Rumänien hinsichtlich des fraglichen Projekts gewährten Gemeinschaftszuschüsse einen erheblichen wirtschaftlichen Schaden aufgrund der Nichtdurchführung des öffentlichen Auftrags oder aufgrund des Verlusts einer Chance, ihn zu vergeben, verursacht und daher zu einem Verzugsschaden geführt, der die Klägerin zur Einleitung eines kostspieligen Rechtsstreits vor den rumänischen Gerichten gezwungen habe.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
ARCHIVES HISTORIQUES
 DE LA COMMISSION
 COLLECTION RELIEE DES
 DOCUMENTS "COM"
 COM (89) 28
 Vol. 1989/0011
 ---pagebreak--- Disclaimer
 Conformément au règlement (CEE, Euratom) n° 354/83 du Conseil du 1er février 1983 concernant
 l'ouverture au public des archives historiques de la Communauté économique européenne et de
 la Communauté européenne de l'énergie atomique (JO L 43 du 15.2.1983, p. 1) modifié en dernier
 lieu par le règlement (UE) 2015/496 du Conseil du 17 mars 2015 (JO L79 du 25. 3.2015, p. 1), ce
 dossier est ouvert au public. Le cas échéant, les documents classifiés présents dans ce dossier
 ont été déclassifiés conformément à l'article 5 dudit règlement ou sont considérés déclassifiés
 conformément aux articles 26(3) et 59(2) de la décision (UE, Euratom) 2015/444 de la
 Commission du 13 mars 2015 concernant les règles de sécurité aux fins de la protection des
 informations classifiées de l'Union européenne.
 In accordance with Council Regulation (EEC, Euratom) No 354/83 of 1 February 1983 concerning
 the opening to the public of the historical archives of the European Economic Community and the
 European Atomic Energy Community (OJ L 43, 15.2.1983, p. 1), as last amended by Council
 Regulation (EU) 2015/496 of 17 March 2015 (OJ L 79, 27.3.2015, p. 1), this file is open to the
 public. Where necessary, classified documents in this file have been declassified in conformity
 with Article 5 of the aforementioned regulation or are considered declassified in conformity with
 Articles (26.3) and 59(2) of the Commission Decision (EU, Euratom) 2015/444 of 13 March 2015
 on the security rules for protecting EU classified information.
 In Übereinstimmung mit der Verordnung (EWG, Euratom) Nr. 354/83 des Rates vom 1. Februar
 1983 über die Freigabe der historischen Archive der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und
 der Europäischen Atomgemeinschaft (ABI. L 43 vom 15.2.1983, S. 1), zuletzt geändert durch die
 Verordnung (EU) Nr. 2015/496 vom 17. März 2015 (ABI. L 79 vom 25.3.2015, S. 1), ist dieser Akt
 der Öffentlichkeit zugänglich. Soweit erforderlich, wurden die Verschlusssachen in diesem Akt in
 Übereinstimmung mit Artikel 5 der genannten Verordnung freigegeben; beziehungsweise werden
 sie auf Grundlage von Artikel 26(3) und 59(2) der Entscheidung der Kommission (EU, Euratom)
 2015/444 vom 13. März 2015 über die Sicherheitsvorschriften für den Schutz von EU-
 Verschlusssachen als herabgestuft angesehen.
 ---pagebreak--- COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS
 COM(89 ) 28 final
 Bruxelas , 10 de Março de 1989
 Proposta de
 DECISÃO DO CONSELHO
 relativa à conclusão da convenção sobre a cooperação
 na gestão dos recursos híricos na bacia do Danúbio
 ( Apresentada pela Comissão )
 P <?
 Δ
 cr?
 o ri
 6 нш
 Sorti du Secrétariat
 Général .-V /
 ---pagebreak--- *L &
 EXPOSE DES MOTIFS
 Ob j • Ratification par La Communauté de La convention reLative à La
 coopération hydro-économique dans Le bassin du Danube
 1 . La convention susvisée a été signée à Ratisbonne Le 1er décembre 1987
 après de nombreuses années de négociations . La Commission a été
 impliquée^ dans Les négociations dès Le début de L' année 1978, après
 avoir été informée du projet de convention dans sa forme biLatéraLe
 originaLe . Le ConseiL ayant autorisé sa participation Le 8 août 1980,
 La Commission a pris part aux négociations ayant furnis L 'éLaboration
 de La convention .
 2 . IL s' agit d' une convention unique , car elLe est essentieLLement
 biLatéraLe avec trois parties contractantes , à savoir d' une part , La
 répubLique fédéraLe d' ALLemagne et La Communauté européenne et d' autre
 part , La répubLique d' Autriche .
 La ratification par Les trois parties est requise en vertu de L' articLe
 12 de La convention . Etant donné L' étroite coopération entre La
 Communauté et La réubLique fédéraLe d' ALLemagne , iL est proposé que La
 Communauté et La RépubLique fédéraLe déposent simultanément Les
 instruments de ratification .
 3 . Le fait que 15 directives communautaires s' appliquent actuellement au
 Danube et à ses affluents qui traversent Le territoire de la répubLique
 fédéraLe d' ALLemagne explique en grande partie que La Communauté soit
 partie contractante à cette convention essentieLLement bilatérale . Ces
 directives figurent en annexe du protocole final de La convention .
 La réubLique d' Autriche sera informée de tout changement apporté à La
 Législation communautaire ayant une incidence sur La convention . A cet
 effet , il a été convenu d' une procédure qui figure dans Le protocole
 final de La convention .
 4 . La convention concerne exclusivement La gestion des ressources
 hydriques dans Le bassin du Danube . Les questions relatives à la pêche
 et à la navigation sont explicitement exclues de la convention ( voir
 article premier chapitre 3 ). C' est La raison pour Laquelle iL est
 proposé de considérer L' article 130 S du Traité comme La base juridique
 ad hoc de La décision du ConseiL .
 5 . En conclusion , les Etats membres sont priés d' adopter le projet de
 décision ci –joint pour que La Communauté puisse assumer pleinement son
 rôle de partie à La convention .
 ( 1 ) Doc . 9078 / 80 ( ENV 148 ).
 ---pagebreak--- Proposta de
 DECISÃO DO CONSELHO
 relativa à conclusão da convenção sobre a cooperação
 na gestão dos recursos hídricos na bacia do Danúbio
 O CONSELHO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS ,
 Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Económica Europeia , e ,
 nomeadamente , o seu artigo 130o s ,
 Tendo em conta a proposta da Comissão ,
 Tendo em conta o parecer do Parlamento Europeu 1 1 ,
 Tendo a conta a resolução 2 ) e anexo 31 do Conselho das Comunidades
 Europeias e dos representantes do Governo dos Estados-membros reunidos em
 Conselho , de 19 de Outubro de 1987 , relativos à continuação e aplicação
 de um programa de acção e política comunitárias europeias sobre o
 ambiente ( 1987-1992 );
 Considerando que o quarto programa de acção , em continuação dos programas
 de acção precedentes , enumera , entre as suas principais áreas de
 actividade , a fiscalização e o controlo , com vista à melhoria da
 qualidade da água e à redução da poluição ;
 Considerando que o quarto programa de acção preconiza uma participação
 activa por parte da Comunidade e dos seus Estados-membros numa acção
 internacional para a protecção do ambiente , e , neste contexto , atribui
 particular importância às ligações bilaterias com países terceiros -,
 Considerando que a Convenção sobre a Cooperação na Gestão dos Recursos
 Hídricos na Bacia do Danúbio 41 , assinada em Regensburg em 1 de Dezembro
 de 1987 , prevê , em particular , a criação de um Comité Permanente de
 Gestão de Recursos Hídricos , que formulará recomendações às Partes
 Contratantes sobre medidas a serem tomadas de modo , inter alia , a
 melhorar a qualidade dos recursos hídricos na bacia do Danúbio , no
 domínio abrangido pela presente Convenção ;
 Considerando que 15 directivas , enumeradas no anexo ao Protocolo Final à
 convenção em questão se aplicam à bacia do Danúbio ;
 Considerando que se revela necessário que a Comunidade conclua esta
 Convenção de modo a atingir um dos objectivos da Comunidade no que
 respeita à preservação , protecção e melhoria da qualidade do ambiente ,
 tal como previsto no Acto Único Europeu ;
 Considerando que a Convenção foi assinada em 1 de Dezembro de 1987 em
 nome da Comunidade ;
 1 ) A I nda por emitir
 2 ) JO no C 328 de 7.12.1987 , p. 1
 3 ) JO no C 328 de 7.12.1987 , p . 5 ( QUARTO PROGRAMA CEE DE
 ACÇÃO AMBIENTAL )
 4 ) A I nda por pub I i car
 ---pagebreak--- TOMOU A PRESENTE DECISÃO :
 Ar t i ao 10
 É concluída a Convenção relativa à Cooperação na Gestão dos Recursos
 Hídricos na Bacla do Danúbio em nome da Comunidade Económica Europeia .
 0 texto da Convenção encontra-se em anexo à presente decisão .
 Art lao 20
 0 Presidente do Conselho das Comunidades Europeias , em nome da Comunidade
 Económica Europeia , depositará o instrumento de conclusão previsto no
 artigo 12o da Convenção . Dado que tanto a Comunidade Económica Europeia
 como a República Federal da Alemanha são partes nesta Convenção , as
 respectlvas autoridades coordenarão os seus calendários de modo a que os
 Instrumentos de conclusão de ambas as partes sejam depositados
 simultaneamente .
 Feito em Bruxelas ,
 ---pagebreak--- CONVENÇÃO
 entre a República Federal da Alemanha e
 a Comunidade Económica Europeia , por um lado ,
 e a República da Áustria , por outro lado ,
 relativa à cooperação
 hidroeconómi ca na bácia do Danúbio
 As Partes Contratantes ,
 Desejosas de reforçar a cooperação no domínio da economia hidráulica e , no¬
 meadamente , no da protecção e escoamento das águas ,
 Empenhadas em tomar em consideração , de forma adequada , os seus interesses
 hidroeconómi cos recíprocos ,
 Preocupadas em melhorar , por todas as formas possíveis , a qualidade das águas
 fronteiriças comuns à República Federal da Alemanha e à República da Áustria ,
 na bacia do Danúbio ,
 Acordaram o seguinte :
 ---pagebreak--- - 2 -
 Artigo 12
 (1 ) As Partes Contratantes cooperarão no domínio da economia hidráulica , no¬
 meadamente na realização de projectos hidroeconómicos e na aplicação das suas
 disposições em matéria de direito das águas , na bacia alemã e austríaca do
 Danúbio .
 ( 2 ) Essa cooperação concretizar-se-á, nomeadamente , através dos seguintes
 meios :
 a ) Troca de experiências ,
 b ) Troca de informações sobre disposições e medidas tomadas no domínio da eco¬
 nomia hidráulica ,
 c ) Troca de especialistas ,
 d ) Troca de oubli cações , regulamentações e di rectivas ,
 e ) Participação em reuniões de especialistas ,
 f ) Tratamento de projectos no território da República Federal da Alemanha ou
 na República da Áustria , susceptlveis de ter consequências decisivas para o
 regime regular das águas no território do outro Estado ,
 g ) Consultas no âmbito da Comissão Permanente das águas ( artigo 7Q ) .
 ( 3 ) As questões relativas à pesca e à navegação não são regulamentadas pela
 presente Convenção , o que não exclui , no entanto , o tratamento de questões
 relativas à protecção das águas contra a poluição .
 é
 ---pagebreak--- - 3 -
 Artigo 2Q
 ( 1 ) As Partes Contratantes informai– se-ão reciprocamente , em tempo útil ,
 àcerca de projectos importantes a efectuar no território da República Fede ¬
 ral da Alemanha ou da República da Áustria , sempre que esses projectos sejam
 susceptiveis de ter efeitos sensiveis sobre o regime adequado das águas , no
 território do outro Estado .
 ( 2 ) A conservação e estabelecimento de um regime adequado das águas , na
 acepção da presente Convenção , refere -se a projectos
 a) de protecção das águas , incluindo os lençóis freáticos , nomeadamente
 no que respeita à sua depuração e às rejeições de águas residuais e
 descargas térmicas ;
 b) de manutenção e extensão das águas , susceptiveis de provocar uma mo¬
 dificação do regime fluvial e , nomeadamente , da regulação do escoa ¬
 mento e retenção dos cursos de água , de protecção contra cheias e
 formação de gelo , assim co»io de modificações do caudal , resultantes
 da colocação de instalações dentro de água ou ao longo desta ;
 c) de utilização das águas , incluindo os lençóis freáticos e , nomeada¬
 mente , de utilização de energia hidráulica , derivação e captação
 das águas ;
 d) do domínio da hidrografia .
 ( 3 ) A notificação referida no nS2 1 será feita directamente entre as autori ¬
 dades e os serviços em questão , na medida em que os efeitos sejam limitados
 á respectiva área de competência , ou através da Comissão Permanente das
 Aguas .
 ( 4 ) As Partes Contratantes comunicarão reciprocamente o nome dos organismos
 habilitados a informar a Comissão Permanente das Aguas , assim como o nome
 das autoridades e serviços em questão .
 ---pagebreak--- - 4 -
 Artigo 3Q
 ( 1 ) No caso de projectos relativos a cursos de água que constituam frontei ¬
 ra , as Partes Contratantes providenciarão , no âmbito da sua ordem jurídica
 nacional , no sentido de que as condições hidroeconómi cas no território da
 República Federal da Alemanha ou da República da Áustria não sofram efeitos
 negativos consideráveis , consultar- se -ão com o objectivo de chegar a acordo ,
 desde que uma das partes invoque tais efeitos , apresentando razões válidas ,
 dentro de um prazo de três meses após a notificação .
 ( 2 ) No caso de projectos relativos a outros cursos de água , susceptíveis de
 ter efeitos negativos consideráveis sobre as condições hidroeconómi cas no território do outro Estado,
 as Partes Contratantes estudarão , a pedido da parte interessada , as possibili ¬
 dades de evitar tais efeitos , antes da execução dos referidos projectos .
 ---pagebreak--- - 5 -
 Artigo 4Q
 ( 1 ) No caso de projectos relativos a cursos de água fronteiriços , que sejam
 executados nos territórios da República Federal da Alemanha e da República
 da Áustria , cada uma das autoridades competentes tomará as decisões relativas
 à parte dos trabalhos a executar no seu território ; coordenarão reciprocamen -
 te , e em tempo útil , os calendários e o conteúdo das decisões
 a tomar .
 ( 2 ) No caso de projectos relativos a cursos ; de água fronteiriços , que sejam
 executados apenas no território da República Federal da Alemanha ou no da
 República da Áustria , mas que possam afectar negativamente os direitos e in¬
 teresses do outro Estado , por exemplo no que diz respeito ao regime e à qua ¬
 lidade das águas , as autoridades competentes do outro Estado devem ter a
 possibilidade de dar o seu parecer , em tempo útil , nomeadamente quanto à si ¬
 tuação e ás condições que sejam de interesse público .
 ( 3 ) Se uma das Partes Contratantes submeter à apreciação da Comissão Permanen ¬
 te das Águas um dos casos acima referidos nos nQs 1 e 2 , as autoridades compe¬
 tentes deverão aguardar , antes de tomar uma decisão , o resultado das delibera ¬
 ções da Comissão Permanente das Águas , salvo se tal atraso implicar uma si ¬
 tuação de perigo .
 Artigo 5Q
 As autoridades competentes efectuarão , se necessário em conjunto , medidas de
 controlo da qualidade das águas nas regiões onde as referidas águas
 constituem ou atravessam a fronteira entre a República Federal da Alemanha
 e a República da Áustria .
 ---pagebreak--- - 6 -
 Artigo 6Q
 As autoridades competentes harmonizarão os seus planos de alerta , interven¬
 ção e notificação na luta contra os perigos resultantes de cheias e gelos ,
 e no que se refere às medidas em caso de acidentes com substâncias perigo¬
 sas para o meio aquático ou em caso de situação crítica para as águas , e ,
 se necessário , elaborarão orientações concordantes .
 Artigo 7Q
 ( 1 ) É criada uma Comissão Permanente das Águas . Compete-lhe contribuir ,
 através de deliberações conjuntas , para a solução das questões decorrentes
 da aplicação da presente Convenção . Para esse efeito , a referida Comissão
 pode dirigir às Partes Contratantes recomendações adoptadas de comum acordo .
 ( 2 ) A composição e o funcionamento da Comissão Permanente das Aguas , assim
 como as suas competências , são definidos no estatuto que figura no Anexo I
 da presente Convenção , e que dela faz parte integrante .
 ( 3 ) As recomendações , na acepção da terceira frase do nQ 1y podem dizer respeito , em
 especial
 a) a exigências mínimas relativas a descargas nas águas ,
 b) a medidas destinadas a melhorar situações críticas da qualidade das
 águas , cujas causas tenham origem em acções efectuadas no territó¬
 rio da República Federal da Alemanha ou da República da Áustria ,
 desde que tais acções produzam efeitos no território do outro Esta ¬
 do ,
 c) a outras medidas adequadas à protecção das águas , e , nomedamente ,
 tendentes a melhorar a qualidade das águas ,
 d) a análises e metodologias com o objectivo de determinar a nature¬
 za e o grau de poluição das águas , e à interpretação dos resultados
 dessas análises .
 JQ
 ---pagebreak--- Artigo 8Q
 A presente Convenção é aplicável , por um lado , aos territórios nos quais é
 aplicável o Tratado que institui a Comunidade Económica Europeia , em confor ¬
 midade com o referido Tratado , e , por outro lado , ao território da Repúbli ¬
 ca da Áustria .
 ---pagebreak--- - 8 -
 Artigo 9Q
 (1 ) As divergências entre, por um Lado, a República Federal da Alemanha
 e/ou a Comunidade Económica Europeia e, por outro lado, a República da
 Áustria , sobre a interpretação ou a aplicação da presente Convenção de¬
 vem ser resolvidas por via diplomática .
 (2) Caso uma divergência não possa ser resolvida por esta forma , será
 submetida a um tribunal arbitrai , a pedido de uma das Partes Contratantes .
 (3) 0 tribunal arbitrai é criado caso a caso e composto um um representan¬
 te de cada uma das Partes . No caso de a República Federal da Alemanha e a
 Comunidade Económica Europeia serem ambas parte num litígio contra a Repú¬
 blica da Áustria , a Republica da Áustria designa dois representantes . Os
 membros do tribunal arbitrai designarão de comum acordo como presiden¬
 te um nacional de um Estado terceiro que deve ser escolhido pelas Partes .
 Os membros do tribunal e o presidente serão designados , num prazo de dois
 e três meses respectivamente , após uma das partes ter comunicado à outra
 a sua intenção de submeter a divergência a um tribunal arbitrai .
 ( 4 ) No caso de os prazos previstos no nQ 3 não serem respeitados , cada
 uma das partes em litígio , na falta de outro acordo , pode solicitar ao
 Presidente do Tribunal Europeu de Direitos Humanos que proceda às nomeações
 necessárias . Se o Presidente for da nacionalidade de uma das partes em li ¬
 tígio , ou se tiver qualquer outro impedimento , competirá ao Vice-Presidente
 proceder às nomeações . Se o Vice-Presidente também for de nacionalidade
 de uma das partes em litígio , ou se também tiver um impedimento , as nomeações
 serão efectuadas pelo membro do Tribunal de Justiça de categoria imediata ¬
 mente inferior, que não seja de nacionalidade de nenhuma das partes em li ¬
 tígio nem tenha outro tipo de impedimento .
 Μ
 ---pagebreak--- - 9 -
 ( 5 ) 0 tribunal arbitrai decide por maioria , nos termos dos acordos vigentes
 entre as Partes Contratantes e do direito internacional público . As suas
 decisões são vinculativas . Cada uma das partes em litígio suporta a remune¬
 ração do juiz árbitro por ela designado e a remuneração da sua representa ¬
 ção no litígio submetido â consideração do tribunal arbitrai . A remuneração
 do Presidente , assim como as restantes despesas são suportadas em partes
 iguais pelas partes no litígio . Em tudo o mâis , o tribunal arbitrai decide
 ele próprio quanto aos seus procedimentos .
 Artigo 10Q
 <1 ) A presente Convenção não afecta os acordos e convenções existentes .
 < 2 ) A Comissão Permanente das Aguas examinará sem demora em que medida é
 oportuno alterar , completar ou revogar acordos ou convenções na acepção do
 nQ 1 , por força do seu conteúdo ou por outros motivos ; elaborará recomenda¬
 ções tendo em vista a sua alteração ou revogação , assim como a conclusão de
 novos acordos ou convenções .
 ( 3 ) 0 protocolo final que figura no Anexo 2 faz parte integrante da presente
 Convenção .
 Artigo 11Q
 A presente Convenção aplica -se igualmente ao Land de Berlim , salvo declara ¬
 ção em contrário do Governo da Repúulica Federal da Alemanha ao Governo Fe¬
 deral Austríaco , dentro de um prazo de três meses após a entrada em vigor
 da presente Convenção .
 Artigo 12Q
 ( 1 ) A presente Convenção deve ser ratificada pela República Federal da Ale¬
 manha , pela Comunidade Económica Europeia e pela República da Áustria ; os
 instrumentos de ratificação serão trocados em Viena , no mais curto prazo pos
 sível .
 ---pagebreak--- - 10 -
 ( 2 ) A presente Convenção entrará em vigor no primeiro dia do terceiro mês
 que se seguir ao mês no decurso do qual os instrumentos de ratificação ti ¬
 verem sido trocados .
 ( 3 ) Cinco anos após a sua entrada em vigor, a presente Convenção pode ser
 denunciada a qualquer momento pela República Federal da Alemanha , pela Comu¬
 nidade Económica Europeia ou pela República da Áustria , por escrito e por
 via diplomática , com observância de um prazo de seis meses , no fim do ano .
 ( 4 ) A presente Convenção deixa de vigorar a partir do momento em que for
 denunciada .
 Feito em Regensburg , em 1 de Dezembro de 1987, em três originais em língua
 alemã .
 Pela República Federal da Alemanha Pela República da Áustria
 Pela Comunidade Económica Europeia
 ---pagebreak--- - 11 Anexo 1
 ESTATUTO
 da Comissão Permanente das Aguas
 Artigo 1 Q
 A delegação da República Federal da Alemanha e da Comunidade Económica Euro¬
 peia na Comissão Permanente das Águas é constituída por nove membros . A de ¬
 legação da República da Áustria é constituída por seis membros . A República
 Federal da Alemanha e a Comunidade Económica Europeia , por um lado , e a Re ¬
 pública da Áustria , por outro lado , nomeiam um membro da sua delegação como
 chefe da delegação respectiva e designam simultaneamente os suplentes dos
 membros da delegação . Cada delegação dispõe de um voto .
 Artigo 2Q
 ( 1 ) A Comissão Permanente das Águas reunirá pelo menos uma vez por ano ou ,
 em caso de necessidade ou de urgência , num prazo de dois meses , a pedido de
 um chefe de delegação .
 ( 2 ) Salvo acordo em contrário , a Comissão Permanente das Águas reunirá al ¬
 ternadamente no território da República Federal da Alemanha e no território
 da República da Áustria .
 ( 3 ) A convocação de uma reunião é efectuada pelo chefe da delegação do Es ¬
 tado contratante em cujo território terá lugar a reunião , de comum acordo
 com o outro chefe de delegação .
 ---pagebreak--- Artigo 3Q
 (1 ) Cada delegação pode recorrer a serviços de especialistas .
 (2) A Comissão Permanente das Aguas pode encarregar especialistas da execu
 ção de tarefas concretas .
 Artigo 4Q
 ( 1 ) Cada delegação suporta as suas próprias despesas , assim como a remune¬
 ração dos seus especialistas .
 ( 2) Quando a Comissão Permanente das Aguas recorre a especialistas , os cus
 tos respectivos são suportados em partes iguais pela República Federal da
 Alemanha e a Comunidade Económica Europeia , por um lado , e pela República
 da Áustria , por outro Lado .
 Artigo 5Q
 A Comissão Permanente das Aguas estabelece a sua ordem de trabalhos .
 Artigo 6Q
 A Comissão Permanente das Aguas pode , em caso de necessidade , constituir
 comités de trabalho para determinadas águas ou partes dessas águas , assim
 como para certos domínios especializados , devendo a respectiva composição
 ser paritária . Os comités de trabalho apresentam relatórios dos seus tra¬
 balhos â Comissão Permanente das Aguas .
 Artigo 7Q
 A língua de trabalho da Comissão Permanente das Águas é o alemao.
 ---pagebreak--- - 13 - Anexo 2
 Protocolo final
 ( 1 ) 0 nQ 1 do Artigo 10Q da Convenção relativa â cooperação hidroeconómi ca
 na bacia do Danúbio refere -se designadamente :
 a ) ao acordo de 16 de Outubro de 1950 entre o Governo da Baviera e o Gover¬
 no Federal da Áustria , relativo ás derivações a partir da bacia do
 RiRbach , do Durrach e do Walchen ,
 b ) à convenção de 16 de Outubro de 1950 entre o Governo Federal da Repúbli ¬
 ca da Áustria e o Governo do Estado Livre da Baviera , relativo à
 Õsterrei chisch-Bayerische Kraftwerk Aktiengesellschaft ,
 c ) ao acordo de 15 de Fevereiro de 1952 entre os Governos da República Fede ¬
 ral da Alemanha , do Estado Livre da Baviera e da República da Áustria ,
 relativo â Donaukraftwerk Jochenstein GroBaktiengesellschaft ,
 d ) ao acordo de 14 de Agosto de 1959 entre o Governo Federal da República da
 Áustria e o Governo do Estado Livre da Baviera , que regula a utilização
 da força hidráulica do Saalach ,
 e ) à troca de notas de 26 de Janeiro de 1923 entre o Governo Federal Aus ¬
 tríaco e o Governo Alemão relativo ao escoamento da água cb rio Lech na Bacia do
 Main , cuja reapli cação foi confirmada , com efeitos a partir de 1 de Maio
 de 1952 .
 ( 2 ) Por nota verbal de 1 de Fevereiro de 1971 , a Embaixada da República Fe¬
 deral da Alemanha em Viena transmitiu ao Governo Federal da Áustria o estu¬
 do realizado pela Oberste Baubehõrde , do Ministério do Interior da Baviera ,
 relativo ao escoamento da água dos rios Altmuhl e Danúbio na Bacia de
 Regnitz-Main , que se mantém no âmbito da troca de notas de 1923 ( alínea e )
 do nQ 1 ). Existe acordo quanto ao facto de que o nQ 2 do artigo 3Q da Con ¬
 venção relativa á cooperação hidroeconómi ca na Bacia do Danúbio se aplica
 às alterações do projecto descrito nesse estudo que sejam susceptíveis de
 ter efeitos negativos consideráveis no território austríaco .
 ---pagebreak--- - 14 -
 Declaração da República Federal da Alemanha e da Comunidade Económica Euro¬
 peia sobre a Convenção relativa á cooperação hidroeconómi ca na Bacia do Da ¬
 núbio , concluída entre a República Federal da Alemanha e a Comunidade Econó¬
 mica Europeia , por um lado , e a República da Áustria , por outro lado .
 As competências actuais da Comunidade Económica Europeia no domínio abrangi ¬
 do pela Convenção decorrem dos actos jurídicos da Comunidade Económica Euro ¬
 peia que figuram em anexo à presente declaração . A República Federal da Ale¬
 manha e a Comunidade Económica Europeia , em conjunto , comunicarão por escri ¬
 to e por via diplomática , à República da Áustria , quaiquer alterações destas
 competências . ^
 \
 Regensburg , 1 de Dezembro de 1987
 Pela República Federal da Alemanha Pela Comunidade Económica Europeia
 AÎ
 ---pagebreak--- Anexo
 Medidas do Conselho das Comunidades Europeias no domínio da economia hi-
 dràuli ca
 1. Directiva do Conselho , de 16 de Junho de 1975 , relativa â qualidade
 das águas superficiais destinadas à produção de água potável nos Es -
 tados-membros - J.O. nQ L 194 de 25.7.1955 , p . 26 ( 75 /440 / CEE ) -
 2. Directiva do Conselho , de 8 de Dezembro de 1975 , relativa â qualidade
 das águas balneares ~ J.O. nQ L 31 , de 5.2.1976 , p . 1 ( 76 / 160 / CEE ) -
 3. Directiva do Conselho , de 4 de Maio de 1976 , relativa â poluição cau
 sada por determinadas substâncias perigosas lançadas no meio aquático
 da Comunidade - J.O. nQ L 129 de 18.5.1976, p . 23 ( 76 /464 / CEE ) -
 4. Decisão do Conselho , de 12 de Dezembro de 1977, que institui um pro ¬
 cedimento comum de troca de informações relativas às águas doces su ¬
 perficiais na Comunidade - J.O. nQ L 334 , de 24.12.1977 , p . 29
 ( 77 / 795 / CEE ) -
 5. Directiva do Conselho , de 20 de Fevereiro de 1978 , relativa aos detri ¬
 tos provenientes da indústria do diáxido de titânio - J.O. nQ L 54 de
 25.2.1978 , p . 19 ( 78 / 176 / CEE ) -
 6. Directiva do Conselho , de 18 de Junho de 1978 , relativa è qualidade
 das águas doces que necessitam de ser protegidas ou melhoradas a fim
 de estarem aptas para a vida dos peixes - J.O. nQ L 222 , de 14.8.1978 ,
 p . 1 ( 78 / 659 / CEE ) -
 7. Directiva do Conselho , de 9 de Outubro de 1979, relativa aos métodos
 de medida e à frequência das amostragens e da análise das águas super-
 fi ciais destinadas à produção de água potável nos Estados-membros -
 - J.O. nQ L 271 , de 29.10.1979, p. 44 ( 79 /869 / CEE ) -
 8. Directiva do Conselho , de 17 de Dezembro de 1979, relativa â protecção
 das águas subterrâneas contra a poluição causada por certas substâncias
 perigosas - J.O. nQ L 20 de 26.1.1980 , p . 43 ( 80 / 68 / CEE ) -
 ---pagebreak--- - 2 -
 Mrectiva do Conselho, de 15 de Julho de 1980, relativa à qualidade
 das ■igu.2 ?-.dest1nadas a° tonsuno humano - J.o. na L 229 de 30.8.1980,
 ( 80 / 778 / CEE ) -
 Directiva do Conselho, de 22 de Março de 1982 , relativa aos valores-
 -limite e aos objectivos de qualidade para as descargas de mercúrio
 do sector da electrõl ise dos cloretos alcalinos - J.O. nQ L 81 , de
 27.3.1982 , p. 29 ( 82 / 176 / CEE ) -
 Directiva do Conselho , de 3 de Dezembro de 1982, relativa âs modali ¬
 dades de vigilância e de controlo dos meios afectados por descargas
 provenientes da indústria de didxido de titânio - J.O. nQ L 378 de
 31.12.1982 , p . 1 ( 82 / 883 / CEE ) -
 Directiva do Conselho , de 26 de Setembro de 1983 , relativa aos valo-
 res-limite e aos objectivos de qualidade para as descargas de cádmio -
 - J.O. nQ L 291 de 24.10.1983 , p . 1 ( 83 /513 / CEE ) -
 Directiva do Conselho , de 8 de Março de 1984 , relativa aos valores-li -
 mite e aos objectivos de qualidade para as descargas de mercúrio de
 sectores que não o da electrõlise dos cloretos alcalinos - J.O. nQ
 L 74 de 17.3.1984 , p . 49 ( 84 / 156 / CEE ) -
 Directiva do Conselho , de 9 de Outubro de 1984 , relativa aos valores -
 - limite e aos objectivos de qualidade para as descargas de hexacloro
 ciclohexano - J.O. nQ L 274 de 17.10.1984 , p . 11 (84 / 491 / CEE ) -
 Directiva do Conselho , de 12 ae Junho de 1986 , relativa aos valores -
 - limite e aos objectivos de qualidade para as descargas de determina¬
 dos produtos perigosos na acepção da lista I do anexo da Directiva nQ
 76 /464 / CEE - J.O. nQ L 181 de 4.7.1986 , p . 16 (86 / 280 / CEE ) -
 Zo


text:
 |
 52014PC0645
 Pasiūlymas TARYBOS SPRENDIMAS dėl valstybių narių finansinių įnašų, įskaitant 2016 m. sumos viršutinę ribą, 2015 m. įnašo sumą ir pirmąją 2015 m. įnašo dalį, Europos plėtros fondui finansuoti /* COM/2014/0645 final - 2014/0298 (NLE) */
 AIŠKINAMASIS MEMORANDUMAS
 Vidaus susitarime ir Tarybos reglamente (EB)
 Nr. 215/2008 dėl finansinio reglamento, taikomo 10-ajam Europos
 plėtros fondui (toliau – 10-ajam EPF taikomas finansinis reglamentas)
 numatyta valstybių narių įnašų EPF finansuoti mokėjimo
 tvarka. Pagal 10-ojo EPF finansinio reglamento 57 straipsnio 3 dalį šiame
 pasiūlyme nurodoma:
 –
 valstybių narių 2016 m.
 įnašų viršutinė riba,
 –
 2015 m. įnašų suma,
 –
 pirmosios 2015 m. įnašo dalies suma.
 Pagal 10-ojo EPF finansinio reglamento 57 straipsnio
 7 dalį atskirai nurodomos Komisijos valdoma suma ir EIB valdoma suma.
 Pagal 10-ojo EPF finansinio reglamento 145 straipsnį
 EIB atsiuntė Komisijai atnaujintus jo administruojamų priemonių
 įsipareigojimų ir mokėjimų įverčius.
 Finansinio reglamento 58 straipsnio 2 dalyje
 nustatyta, kad reikalavimuose sumokėti įnašus pirmiausia paeiliui
 panaudojamos sumos, nustatytos ankstesniems EPF. Todėl pagal šį
 pasiūlymą reikalavimai sumokėti įnašus susiję su EIB
 (pirmasis 10-ojo EPF reikalavimas) ir Komisijos sumomis, nustatytomis pagal 10-ąjį
 EPF.
 Pagal 10-ojo EPF finansinio reglamento 57
 straipsnio 3 dalį Taryba turi apsispręsti dėl šio pasiūlymo
 iki 2014 m. lapkričio 15 d., o valstybės narės turi
 sumokėti pirmąją įnašo dalį iki 2015 m. sausio 21 d.
 10-ojo EPF finansinio reglamento 60 straipsnio
 1 dalyje nustatyta, kad valstybei narei nesumokėjus mokėtinos
 įnašo dalies iki nustatyto termino, jos bus pareikalauta sumokėti
 nesumokėtos sumos palūkanas. Nesumokėtos sumos palūkanos
 mokamos tame straipsnyje nustatyta tvarka.
 2014/0298 (NLE)
 Pasiūlymas
 TARYBOS SPRENDIMAS
 dėl valstybių narių
 finansinių įnašų, įskaitant 2016 m. sumos
 viršutinę ribą, 2015 m. įnašo sumą ir
 pirmąją 2015 m. įnašo dalį, Europos plėtros
 fondui finansuoti
 EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,
 atsižvelgdama į Sutartį dėl
 Europos Sąjungos veikimo,
 atsižvelgdama į Taryboje
 posėdžiavusių valstybių narių vyriausybių atstovų
 vidaus susitarimą dėl Bendrijos pagalbos finansavimo pagal 2008–2013 m.
 daugiametę finansavimo programą vadovaujantis AKR ir EB
 partnerystės susitarimu ir dėl finansinės pagalbos skyrimo
 užjūrio šalims ir teritorijoms, kurioms taikoma EB sutarties ketvirta
 dalis[1]
 (toliau – Vidaus susitarimas), ypač į jo 7 straipsnį,
 atsižvelgdama į 2008 m. vasario 18 d.
 Tarybos reglamentą (EB) Nr. 215/2008 dėl 10-ajam Europos
 plėtros fondui taikomo finansinio reglamento (toliau – 10-ojo EPF
 finansinis reglamentas)[2]
 su paskutiniais pakeitimais, padarytais 2011 m. balandžio 11 d.[3], ypač į jo 57 straipsnio
 5 dalį,
 atsižvelgdama į Europos Komisijos
 pasiūlymą,
 kadangi:
 (1) pagal 10-ojo EPF finansinio
 reglamento 57–61 straipsniuose nustatytą tvarką Komisija iki spalio 15 d.
 pateikia pasiūlymą, kuriame nurodoma: a) valstybių narių 2016 m.
 įnašo metinės sumos viršutinė riba, b) 2015 m. įnašo
 suma ir c) pirmosios 2015 m. įnašo dalies suma;
 (2) pagal 10-ojo EPF finansinio
 reglamento 145 straipsnio pirmą pastraipą Europos
 investicijų bankas atsiuntė Komisijai atnaujintus jo
 administruojamų priemonių įsipareigojimų ir
 mokėjimų įverčius;
 (3) 10-ojo Europos plėtros
 fondo (toliau – EPF) finansinio reglamento 58 straipsnio 2 dalyje nustatyta,
 kad reikalavimuose sumokėti įnašus pirmiausia paeiliui panaudojamos
 sumos, nustatytos ankstesniems EPF. Todėl reikėtų panaudoti 10-ojo
 EPF lėšas;
 (4) Komisijos siūlymu 2013 m.
 lapkričio 7 d. Taryba priėmė sprendimą, kuriuo
 nustatė, kad valstybių narių 2015 m. EPF įnašo dalis,
 nustatyta Komisijai, yra 3 300 000 000 EUR, o EIB
 įnašo dalis – 300 000 000 EUR[4];
 PRIĖMĖ ŠĮ
 SPRENDIMĄ:
 1 straipsnis
 Valstybių narių 2016 m. EPF
 įnašų metinės sumos viršutinė riba yra 3 350 000 000 EUR
 Komisijai ir 250 000 000 EUR – Europos investicijų bankui.
 2 straipsnis
 Valstybių narių 2015 m. EPF įnašų metinė suma
 lieka nepakitusi – 3 600 000 000 EUR. Ji padalijama taip: 3 400 000 000
 EUR Komisijai ir 200 000 000 EUR Europos investicijų
 bankui.
 3 straipsnis
 Valstybių narių Komisijai ir EIB atskirai
 mokėtinos pirmosios 2015 m. EPF įnašo dalys nurodytos priede
 pateiktoje lentelėje.
 4 straipsnis
 Šis sprendimas skirtas valstybėms
 narėms.
 Priimta Briuselyje
 Tarybos
 vardu
 Pirmininkas
 [1] OL L 247, 2006 9 9, p. 32.
 [2] OL L 78, 2008 3 19, p. 1.
 [3] OL L 102, 2011 4 16, p. 1.
 [4] Dok. 15699/13.
 PRIEDAS
 prie
 Pasiūlymas
 TARYBOS SPRENDIMAS
 dėl valstybių narių finansinių įnašų,
 įskaitant 2016 m. sumos viršutinę ribą, 2015 m.
 įnašo sumą ir pirmąją 2015 m. įnašo dalį,
 Europos plėtros fondui finansuoti
 Pirmoji 2015 m. EPF įnašų dalis (EUR)
 || || || ||
 VALSTYBĖS NARĖS || 10-asis EPF % || Pirmoji įnašo dalis
 mokėtina || mokėtina || Iš viso
 EIB || Komisija
 10-asis EPF || 10-asis EPF
 AUSTRIJA || 2,41 || 1 205 000,00 || 36 150 000,00 || 37 355 000,00
 BELGIJA || 3,53 || 1 765 000,00 || 52 950 000,00 || 54 715 000,00
 BULGARIJA || 0,14 || 70 000,00 || 2 100 000,00 || 2 170 000,00
 KIPRAS || 0,09 || 45 000,00 || 1 350 000,00 || 1 395 000,00
 ČEKIJA || 0,51 || 255 000,00 || 7 650 000,00 || 7 905 000,00
 DANIJA || 2,00 || 1 000 000,00 || 30 000 000,00 || 31 000 000,00
 ESTIJA || 0,05 || 25 000,00 || 750 000,00 || 775 000,00
 SUOMIJA || 1,47 || 735 000,00 || 22 050 000,00 || 22 785 000,00
 PRANCŪZIJA || 19,55 || 9 775 000,00 || 293 250 000,00 || 303 025 000,00
 VOKIETIJA || 20,50 || 10 250 000,00 || 307 500 000,00 || 317 750 000,00
 GRAIKIJA || 1,47 || 735 000,00 || 22 050 000,00 || 22 785 000,00
 VENGRIJA || 0,55 || 275 000,00 || 8 250 000,00 || 8 525 000,00
 AIRIJA || 0,91 || 455 000,00 || 13 650 000,00 || 14 105 000,00
 ITALIJA || 12,86 || 6 430 000,00 || 192 900 000,00 || 199 330 000,00
 LATVIJA || 0,07 || 35 000,00 || 1 050 000,00 || 1 085 000,00
 LIETUVA || 0,12 || 60 000,00 || 1 800 000,00 || 1 860 000,00
 LIUKSEMBURGAS || 0,27 || 135 000,00 || 4 050 000,00 || 4 185 000,00
 MALTA || 0,03 || 15 000,00 || 450 000,00 || 465 000,00
 NYDERLANDAI || 4,85 || 2 425 000,00 || 72 750 000,00 || 75 175 000,00
 LENKIJA || 1,30 || 650 000,00 || 19 500 000,00 || 20 150 000,00
 PORTUGALIJA || 1,15 || 575 000,00 || 17 250 000,00 || 17 825 000,00
 RUMUNIJA || 0,37 || 185 000,00 || 5 550 000,00 || 5 735 000,00
 SLOVAKIJA || 0,21 || 105 000,00 || 3 150 000,00 || 3 255 000,00
 SLOVĖNIJA || 0,18 || 90 000,00 || 2 700 000,00 || 2 790 000,00
 ISPANIJA || 7,85 || 3 925 000,00 || 117 750 000,00 || 121 675 000,00
 ŠVEDIJA || 2,74 || 1 370 000,00 || 41 100 000,00 || 42 470 000,00
 JUNGTINĖ KARALYSTĖ || 14,82 || 7 410 000,00 || 222 300 000,00 || 229 710 000,00
 Iš viso ES–27 || 100,00 || 50 000 000,00 || 1 500 000 000,00 || 1 550 000 000,00


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 21979A1031(53)
 Second ACP-EEC Convention signed at Lomé on 31 October 1979 - Declaration of the ACP States on Article 95 of the Convention (Annex XLIII) /* Lomé 2 */
 Official Journal L 347 , 22/12/1980 P. 0180
 ++++ANNEX XLIII DECLARATION BY THE ACP STATES CONCERNING ARTICLE 95 OF THE CONVENTION WHILE THE ACP STATES HAVE , IN A SPIRIT OF COOPERATION ACCEPTED , FOR THE PURPOSES OF THIS CONVENTION , THE TOTAL AMOUNT OF ASSISTANCE OF 5 607 MILLION EUA , THE ACP STATES WISH TO RECORD THAT IN THEIR OPINION THIS AMOUNT IS NEITHER ADEQUATE NOR FULLY REFLECTS THE UNDERSTANDING REACHED ON THE VOLUME OF FINANCIAL ASSISTANCE BETWEEN THE CO-PRESIDENTS OF THE COUNCIL OF MINISTERS IN THE COURSE OF THE NEGOTIATIONS IN JUNE 1979 . FURTHER , IT IS THE UNDERSTANDING OF THE ACP STATES THAT THE COMMUNITY'S FINANCIAL ASSISTANCE UNDER THIS CONVENTION WILL NOT , IN FACT , BE LESS THAN THE AMOUNT MENTIONED ABOVE .


type: caselaw

text:
 21.2.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 84/3
 Breithiúnas na Cúirte (an Ceathrú Dlísheomra) an 16 Nollaig 2021 (iarraidh ar réamhrialú ón Spetsializiran nakazatelen sad – an Bhulgáir) – Imeachtaí coiriúla i gcoinne HP
 (Cás C-724/19)
 (2022/C 84/05)
 Teanga an cháis: an Bhulgáiris
 Níl san Iris Oifigiúil seo ach na fógraí maidir le cásanna ar cuireadh clabhsúr leo roimh an 1 Eanáir 2022 agus mar sin níl leagan Gaeilge ar fáil.


type: other

text:
Tarief - Combinatie van prestaties - Meerdere prestaties
 Ruling date: 18-01-2018
 EU tax law WEB Stadion Amsterdam - C-463/16
 18 januari 2018 ( *1 )
 „Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 77/388/EEG – Artikel 12, lid 3, onder a), derde alinea – Verlaagd btw-tarief – Bijlage H, categorie 7 – Eén enkele prestatie die uit twee onderscheiden elementen bestaat – Selectieve toepassing van een verlaagd btw-tarief op een van die elementen – Rondleiding ‚World of Ajax’ – Bezoek aan het museum van AFC Ajax”
 In zaak C-463/16,
 Stadion Amsterdam CV, vertegenwoordigd door J. F. Kijftenbelt en T. J. Kok, belastingadviseurs,
 de Europese Commissie, vertegenwoordigd door L. Lozano Palacios en G. Wils als gemachtigden,
 Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 12, lid 3, onder a), van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB 1977, L 145, blz. 1), zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/4/EG van de Raad van 19 januari 2001 (PB 2001, L 22, blz. 17) (hierna: „Zesde richtlijn”).
 Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen Stadion Amsterdam CV en de Staatssecretaris van Financiën over diens weigering om jegens verzoekster in het hoofdgeding een verlaagd tarief van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) toe te passen op de door haar aangeboden activiteiten die verband houden met rondleidingen.
 De Zesde richtlijn is ingetrokken door en met ingang van 1 januari 2007 vervangen bij richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1). Gelet op de datum van de feiten in het hoofdgeding blijft op het hoofdgeding evenwel de Zesde richtlijn van toepassing.
 Artikel 12, lid 3, onder a), van deze richtlijn bepaalde:
 Bijlage H bij deze richtlijn, met als opschrift „Lijst van de leveringen van goederen en de diensten waarop verlaagde btw-tarieven mogen worden toegepast”, bepaalde:
 Artikel 9 van de Wet op de omzetbelasting van 28 juni 1968 (Stb. 1968, nr. 329), in de versie die van toepassing is op de feiten in het hoofdgeding (hierna: „wet op de omzetbelasting”), luidt als volgt:
 Tabel I bij de wet op de omzetbelasting bevat een lijst van de goederenleveringen en diensten waarvoor het in artikel 9, lid 2, onder a), van deze wet bedoelde verlaagde tarief geldt. Punt b.14 van deze tabel luidt:
 attractieparken, speel- en siertuinen, en andere dergelijke primair en permanent voor vermaak en dagrecreatie ingerichte voorzieningen”.
 De vennootschap Stadion Amsterdam exploiteert een multifunctioneel gebouwencomplex, de Arena genoemd, dat bestaat uit een stadion en daarbij behorende voorzieningen. In dat gebouwencomplex is ook het museum van voetbalclub AFC Ajax (hierna: „AFC Ajax”) gehuisvest.
 Stadion Amsterdam verhuurt het stadion aan derden voor het houden van sportwedstrijden en, incidenteel, voor optredens van uitvoerende kunstenaars. Voorts biedt Stadion Amsterdam gedurende tijden waarop geen sport- of muziekevenementen plaatsvinden, de mogelijkheid aan om de Arena te bezoeken in het kader van een rondleiding tegen betaling, de zogenoemde „World of Ajax”-tour, bestaande uit een rondleiding door het stadion en een bezoek zonder gids aan het museum van AFC Ajax. Tijdens de rondleiding bezoeken de deelnemers, onder begeleiding van een gids die diverse wetenswaardigheden over AFC Ajax, het stadion en de muziekuitvoeringen vertelt, de tribune, het voetbalveld, de perskamer en de controlekamer van het stadion. Na afloop van de rondleiding kunnen de deelnemers onbeperkt en zonder gids het museum van AFC Ajax bezoeken. In het in het hoofdgeding aan de orde zijnde tijdvak, te weten van 1 januari 2001 tot en met 30 juni 2005, was het niet mogelijk dit museum te bezoeken zonder aan de rondleiding door het stadion deel te nemen.
 Stadion Amsterdam was van mening dat de rondleiding moest worden beschouwd als een prestatie op het gebied van cultuur, in de zin van punt b.14, onder c), van tabel I bij de wet op de omzetbelasting, dan wel als recreatie en vermaak, in de zin van punt b.14, onder g), van diezelfde tabel, en heeft op de omzet voor deze prestatie dan ook het in deze wet voorziene verlaagde btw-tarief toegepast.
 Naar aanleiding van een belastingcontrole heeft de inspecteur van de belastingdienst zich op het standpunt gesteld dat deze prestatie aan het normale btw-tarief moest worden onderworpen. Bijgevolg heeft hij een naheffingsaanslag opgelegd over de periode van 1 januari 2001 tot en met 30 juni 2002 en van 1 juli 2002 tot en met 30 juni 2005.
 Stadion Amsterdam heeft beroep tegen deze aanslag ingesteld bij de rechtbank Haarlem (Nederland). Tegen het vonnis van deze rechtbank is hoger beroep ingesteld bij het gerechtshof Amsterdam (Nederland). De Hoge Raad der Nederlanden, waarbij cassatieberoep was ingesteld door de Staatssecretaris van Financiën, heeft bij arrest van 10 augustus 2012 het arrest in hoger beroep vernietigd en de zaak verwezen naar het gerechtshof Den Haag (Nederland). Nadat een nieuw cassatieberoep tegen het arrest in hoger beroep was ingesteld, heeft de Hoge Raad der Nederlanden bij arrest van 14 november 2014 dat arrest vernietigd. De zaak is verwezen naar het gerechtshof ’s-Hertogenbosch, dat op 16 juli 2015 uitspraak heeft gedaan.
 In zijn arrest heeft het gerechtshof ’s-Hertogenbosch zich gebaseerd op het oordeel, zoals dat blijkt uit het arrest van het gerechtshof Amsterdam, dat een rondleiding één dienst vormt die niet kan worden gesplitst voor de toepassing van een bijzonder btw-tarief op een van de elementen van deze dienst. Het gerechtshof ’s-Hertogenbosch heeft dus geoordeeld dat de voor de rondleidingen ontvangen vergoedingen volledig aan het normale btw-tarief moesten worden onderworpen.
 De Hoge Raad der Nederlanden, waarbij cassatieberoep is ingesteld tegen het arrest van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch, preciseert dat uit de nationale procedure blijkt dat de betrokken dienst bestaat uit twee elementen, namelijk de rondleiding door het stadion en het bezoek aan het museum van AFC Ajax, waarbij het eerste element de hoofddienst en het tweede element de bijkomende dienst vormt, zodat beide elementen één enkele prestatie vormen. Dienaangaande wijst de Hoge Raad erop dat de vergoeding moet worden betaald voor beide elementen en dat in het tijdvak van de bij hem bestreden naheffingsaanslag de bezoekers niet de mogelijkheid hadden om het museum van AFC Ajax apart te bezoeken.
 Volgens deze rechter rijst de vraag of de vaststelling dat de rondleiding door het stadion en het bezoek aan het museum van AFC Ajax zo nauw met elkaar samenhangen dat zij voor btw-doeleinden moeten worden beschouwd als één enkele dienstverrichting, betekent dat voor die dienstverrichting zonder meer één en hetzelfde btw-tarief van toepassing is. Hoewel deze uitlegging, volgens deze rechter, naar voren komt uit de rechtspraak van het Hof, met name de arresten van 25 februari 1999, CPP (C-349/96, EU:C:1999:93); 11 februari 2010, Graphic Procédé (C-88/09, EU:C:2010:76), en 17 januari 2013, BGŻ Leasing (C-224/11, EU:C:2013:15), zou voor de door Stadion Amsterdam voorgestane uitlegging, namelijk dat verschillende elementen van één enkele prestatie in bepaalde gevallen aan verschillende btw-tarieven kunnen worden onderworpen, steun kunnen worden gevonden in andere arresten van het Hof, met name de arresten van 6 juli 2006, Talacre Beach Caravan Sales (C-251/05, EU:C:2006:451), en 6 mei 2010, Commissie/Frankrijk (C-94/09, EU:C:2010:253).
 De verwijzende rechter sluit namelijk niet uit dat de arresten van 6 juli 2006, Talacre Beach Caravan Sales (C-251/05, EU:C:2006:451), en 6 mei 2010, Commissie/Frankrijk (C-94/09, EU:C:2010:253), aldus kunnen worden uitgelegd dat ingeval binnen één prestatie een concreet en specifiek element te onderscheiden is, waarvoor, indien afzonderlijk verricht, het verlaagde btw-tarief geldt, dat verlaagde btw-tarief dan geldt voor dat bepaalde concrete en specifieke aspect van de prestatie en niet voor de overige aspecten van de prestatie. Bij selectieve toepassing van het verlaagde btw-tarief op één enkel bestanddeel van één enkele prestatie zou niettemin als voorwaarde gelden dat de mededinging tussen dienstverrichters niet wordt verstoord en in die zin de functionaliteit van het btw-stelsel niet wordt aangetast. Concreet moet de prijs van het concrete en specifieke element van de enkele dienst kunnen worden bepaald en de werkelijke waarde van dat element weerspiegelen, zodat uitgesloten is dat de aan dat element toe te rekenen prijs kunstmatig wordt verhoogd.
 De verwijzende rechter merkt in dit verband op dat zo sprake zou zijn van twee te onderscheiden elementen die de in het hoofdgeding aan de orde zijnde dienst vormen, de vergoeding voor deze dienst in totaal 10 EUR per persoon bedraagt, waarvan een bedrag van 3,50 EUR aan het bezoek aan het museum van AFC Ajax kan worden toegerekend.
 In deze context heeft het Hoge Raad der Nederlanden de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:
 Met zijn vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of de Zesde richtlijn aldus moet worden uitgelegd dat één enkele prestatie als die in het hoofdgeding, die bestaat uit twee onderscheiden elementen, waarvan het ene het hoofdelement en het andere het bijkomende element vormt, waarvoor indien zij afzonderlijk werden verricht, verschillende btw-tarieven zouden gelden, moet worden belast tegen de voor die elementen geldende btw-tarieven wanneer het mogelijk is te bepalen hoeveel de vergoeding voor elk element bedraagt binnen de door de consument voor deze prestatie betaalde totale vergoeding.
 Vooraf zij eraan herinnerd dat volgens de rechtspraak van het Hof wanneer een handeling uit een reeks elementen en handelingen bestaat, rekening dient te worden gehouden met alle omstandigheden waarin de betrokken handeling plaatsvindt, teneinde te bepalen of het voor de toepassing van de btw om twee of meer afzonderlijke prestaties dan wel om één prestatie gaat (zie in die zin arresten van 10 maart 2011, Bog e.a., C-497/09, C-499/09, C-501/09 en C-502/09, EU:C:2011:135, punt 52en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 21 februari 2013, Žamberk, C-18/12, EU:C:2013:95, punt 27en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 Het Hof heeft voorts verklaard dat blijkens artikel 2 van de Zesde richtlijn elke handeling normaal gesproken als onderscheiden en zelfstandig moet worden beschouwd, en dat de handeling die economisch gezien uit één prestatie bestaat, niet kunstmatig uit elkaar mag worden gehaald omdat anders de functionaliteit van het btw-stelsel zou worden aangetast. Er is sprake van één enkele prestatie wanneer twee of meer elementen of handelingen die de belastingplichtige verricht voor de klant, zo nauw met elkaar verbonden zijn dat zij objectief gezien één enkele ondeelbare economische prestatie vormen, waarvan splitsing kunstmatig zou zijn (arresten van 10 maart 2011, Bog e.a.,C-497/09, C-499/09, C-501/09 en C-502/09, EU:C:2011:135, punt 53en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 10 november 2016, Baštová, C-432/15, EU:C:2016:855, punt 70en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 Tevens is er sprake van één enkele prestatie wanneer een of meerdere elementen moeten worden geacht de hoofdprestatie te vormen, terwijl andere elementen moeten worden beschouwd als een of meer bijkomende prestaties, die het fiscale lot van de hoofdprestatie delen. Een prestatie moet met name als bijkomend bij de hoofdprestatie worden beschouwd wanneer zij voor de klanten geen doel op zich is, maar een middel om van de hoofdprestatie van de dienstverrichter optimaal te kunnen gebruikmaken (arresten van 10 maart 2011, Bog e.a., C-497/09, C-499/09, C-501/09 en C-502/09, EU:C:2011:135, punt 54en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 10 november 2016, Baštová, C-432/15, EU:C:2016:855, punt 71en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 Dienaangaande heeft het Hof met betrekking tot de vraag of de toegang tot een aquapark waarvan de installaties door de bezoekers niet alleen kunnen worden gebruikt ter beoefening van sportactiviteiten, maar ook voor andere soorten van recreatie of ontspanning, één enkele prestatie vormt, die valt onder artikel 132, lid 1, onder m), van richtlijn 2006/112, geoordeeld dat de omstandigheid dat het enige verkochte type toegangskaart voor het aquapark toegang verleent tot alle installaties, zonder dat daarbij enig onderscheid wordt gemaakt naargelang het infrastructuuronderdeel waarvan daadwerkelijk gebruik wordt gemaakt, de wijze waarop en de tijdsspanne waarin van de toegangskaart gebruik wordt gemaakt zolang zij geldig is, een belangrijke aanwijzing vormt dat sprake is van één enkele prestatie (arrest van 21 februari 2013, Žamberk, C-18/12, EU:C:2013:95, punt 32).
 In het hoofdgeding heeft de verwijzende rechter, overeenkomstig de in de punten 21 tot en met 23 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak, de rondleiding, die bestaat uit de twee in punt 15 van het onderhavige arrest vermelde elementen, als één enkele prestatie gekwalificeerd en geoordeeld dat het bezoek aan het museum van AFC Ajax een bijkomend element vormt ten aanzien van de rondleiding door het stadion.
 Aangaande de vraag of de twee elementen waaruit deze enkele prestatie bestaat, waarbij het ene element het hoofdelement en het andere het bijkomende element vormt, kunnen worden onderworpen aan verschillende btw-tarieven, die voor deze elementen zouden gelden ingeval zij afzonderlijk werden verricht, zou het in strijd zijn met de in de punten 21 tot en met 23 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak om de Zesde richtlijn aldus uit te leggen dat een dergelijke btw-heffing zou zijn toegestaan. Zoals Stadion Amsterdam, de Nederlandse regering en de Commissie in hun schriftelijke opmerkingen hebben erkend, vloeit uit de kwalificatie zelf van een handeling met meerdere elementen als één enkele prestatie immers voort dat voor deze handeling één en hetzelfde btw-tarief geldt (zie in die zin arresten van 17 januari 2013, BGŻ Leasing, C-224/11, EU:C:2013:15, punt 30en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 10 november 2016, Baštová, C-432/15, EU:C:2016:855, punt 71en aldaar aangehaalde rechtspraak). Wanneer de lidstaten de mogelijkheid wordt gelaten, de verschillende elementen van één enkele prestatie te onderwerpen aan de verschillende btw-tarieven die voor deze elementen gelden, zou dit tot gevolg hebben dat deze prestatie kunstmatig wordt opgesplitst en zou het gevaar ontstaan dat de functionaliteit van het btw-stelsel in het gedrang komt, in strijd met de in punt 22 van het onderhavige arrest vermelde rechtspraak.
 Hetzelfde geldt zelfs in de situatie waarop de verwijzende rechter doelt, namelijk het geval waarin het mogelijk is te bepalen hoeveel de prijs bedraagt van elk onderscheiden element waaruit de enkele prestatie bestaat. Het feit dat die prijs kan worden bepaald of dat de partijen het eens zijn over die prijs, kan immers niet rechtvaardigen dat een uitzondering wordt gemaakt op de beginselen die voortvloeien uit de in de punten 22 en 23 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak.
 Bovendien zou het gevaar bestaan dat afbreuk wordt gedaan aan het beginsel van fiscale neutraliteit, want twee enkele prestaties, bestaande uit twee of meer onderscheiden elementen, die in alle opzichten soortgelijk zijn, zouden in die situatie onderworpen moeten kunnen worden aan voor die elementen geldende afzonderlijke btw-tarieven, naargelang het mogelijk is de prijs voor elk van deze onderscheiden elementen te bepalen.
 Rest nog te onderzoeken of, in de in de prejudiciële vraag bedoelde situatie, een uitzondering op de in de punten 21 tot en met 23 van het onderhavige arrest gememoreerde beginselen kan worden gemaakt op grond van de arresten van 25 februari 1999, CPP (C-349/96, EU:C:1999:93); 8 mei 2003, Commissie/Frankrijk (C-384/01, EU:C:2003:264); 6 juli 2006, Talacre Beach Caravan Sales (C-251/05, EU:C:2006:451), en 6 mei 2010, Commissie/Frankrijk (C-94/09, EU:C:2010:253), die ter sprake zijn gebracht door de verwijzende rechter in zijn verwijzingsbeslissing en door Stadion Amsterdam in haar bij het Hof ingediende opmerkingen.
 Aangaande – ten eerste – het arrest van 25 februari 1999, CPP (C-349/96, EU:C:1999:93), heeft het Hof in punt 29 van dat arrest verklaard dat van belang is vast te stellen wat de kenmerkende elementen van de betrokken handeling zijn teneinde te bepalen of de belastingplichtige de consument, beschouwd als modale consument, meerdere, van elkaar te onderscheiden hoofddiensten dan wel één enkele dienst verleent. Volgens het Hof houdt deze methode rekening met de tweeledige omstandigheid, die in punt 22 van het onderhavige arrest overigens in herinnering is gebracht, dat enerzijds ingevolge artikel 2, lid 1, van de Zesde richtlijn elke dienstverrichting normaal gesproken als onderscheiden en zelfstandig moet worden beschouwd en anderzijds de dienstverrichting waarbij economisch gesproken één dienst wordt verleend, niet kunstmatig uit elkaar moet worden gehaald teneinde de functionaliteit van het btw-stelsel niet aan te tasten. Punt 29 van dat arrest kan derhalve niet aldus worden gelezen dat het is toegestaan een afzonderlijk btw-tarief toe te passen op een specifiek en concreet element van één enkele prestatie. Integendeel, uit dat punt vloeit voort dat een dergelijke toepassing erop zou neerkomen dat één enkele prestatie kunstmatig wordt gesplitst.
 Aangaande – ten tweede – het arrest van 8 mei 2003, Commissie/Frankrijk (C-384/01, EU:C:2003:264), is van belang enerzijds te preciseren dat dit arrest ziet op de overeenstemming met artikel 12, lid 3, onder a) en b), van de Zesde richtlijn van een wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke het verlaagde btw-tarief beperkt was tot een bepaalde categorie van de in deze richtlijn bedoelde leveringen van gas en elektriciteit, namelijk het vaste deel van de prijs van dergelijke leveringen door de openbare netten. Anderzijds zij opgemerkt dat het Hof in deze niet-nakomingsprocedure heeft vastgesteld dat de Commissie niet had bewezen dat de beperking van de toepassing van dat verlaagde tarief tot één enkel aspect van de levering van gas en elektriciteit in strijd was met het aan de Zesde richtlijn inherente beginsel van fiscale neutraliteit, zonder dat het Hof op enige wijze is ingegaan op de vraag of er sprake was van één enkele prestatie. Bijgevolg kan uit dat arrest geen conclusie worden getrokken met betrekking tot een eventuele mogelijkheid om een afzonderlijk btw-tarief toe te passen op onderscheiden elementen van één enkele prestatie.
 Aangaande – ten derde – het arrest van 6 juli 2006, Talacre Beach Caravan Sales (C-251/05, EU:C:2006:451), zij opgemerkt dat het in dat arrest, zoals blijkt uit punt 14 ervan, ging om de vraag of het feit dat voor bepaalde goederen één enkele levering is verricht, die enerzijds een hoofdgoed omvat waarvoor volgens de regeling van een lidstaat een vrijstelling met teruggaaf van de voldane belasting in de zin van artikel 28, lid 2, onder a), van de Zesde richtlijn geldt, en anderzijds bij die regeling van de werkingssfeer van deze vrijstelling uitgesloten goederen, de betrokken lidstaat belet om tegen het normale tarief btw te heffen over de levering van deze uitgesloten goederen.
 Het Hof, dat deze vraag ontkennend heeft beantwoord, heeft benadrukt dat in de situatie die aan de orde was in de zaak die tot dat arrest heeft geleid, vrijstelling voor de levering van de samen met het hoofdgoed geleverde goederen, die bij de nationale wettelijke regeling uitdrukkelijk zijn uitgesloten van de vrijstelling, zou indruisen tegen de bewoordingen en de doelstelling van artikel 28, lid 2, onder a), van de Zesde richtlijn, volgens welke de strekking van de in deze bepaling voorziene afwijking beperkt is tot hetgeen op 1 januari 1991 uitdrukkelijk was bedoeld in de nationale regeling (zie in die zin arrest van 6 juli 2006, Talacre Beach Caravan Sales, C-251/05, EU:C:2006:451, punten 20-22). In dat arrest heeft het Hof uitdrukkelijk vastgesteld dat de rechtspraak inzake de belastingheffing over één enkele handeling niet geldt voor de vrijstellingen met teruggaaf van de voldane belasting als bedoeld in artikel 28 van de Zesde richtlijn (zie in die zin arrest van 6 juli 2006, Talacre Beach Caravan Sales, C-251/05, EU:C:2006:451, punt 24).
 Aangaande – ten vierde – het arrest van 6 mei 2010, Commissie/Frankrijk (C-94/09, EU:C:2010:253), zij vastgesteld dat dit arrest ziet op de overeenstemming met richtlijn 2006/112 van een nationale regeling die voorzag in een selectieve toepassing door een lidstaat van het verlaagde btw-tarief op het lijkenvervoer met wagens van een lijkbezorger, met uitsluiting van andere door hem verrichte diensten en van de daarmee verband houdende levering van goederen. Teneinde te bepalen of de selectieve toepassing van een verlaagd btw-tarief in overeenstemming was met artikel 96 tot en met artikel 99, lid 1, van richtlijn 2006/112, heeft het Hof verklaard dat de vraag of een handeling die bestaat uit meerdere elementen, moet worden beschouwd als één enkele prestatie, niet van doorslaggevend belang was voor de uitoefening door de lidstaten van de hun bij richtlijn 2006/112 geboden beoordelingsvrijheid inzake de toepassing van het verlaagde btw-tarief (zie in die zin arrest van 6 mei 2010, Commissie/Frankrijk, C-94/09, EU:C:2010:253, punt 33). In die omstandigheden heeft het Hof geoordeeld dat niet behoefde te worden onderzocht of de door een lijkbezorger verrichte diensten moesten worden beschouwd als één enkele handeling, doch dat het daarentegen van belang was na te gaan of het lijkenvervoer per wagen een concreet en specifiek aspect vormde van de in bijlage III, punt 16, bij richtlijn 2006/112 genoemde categorie van werkzaamheden en, in voorkomend geval, of toepassing van dit tarief afbreuk doet aan het beginsel van fiscale neutraliteit (arrest van 6 mei 2010, Commissie/Frankrijk, C-94/09, EU:C:2010:253, punt 34).
 In dat arrest heeft het Hof, zoals blijkt uit punt 33 ervan, zich dus met name uitgesproken over de omvang van de bij richtlijn 2006/112 aan de lidstaten geboden beoordelingsvrijheid inzake de selectieve toepassing van een verlaagd tarief. In het hoofdgeding is daarentegen een ander probleem aan de orde.
 Gelet op al het voorgaande dient op de prejudiciële vraag te worden geantwoord dat de Zesde richtlijn aldus moet worden uitgelegd dat één enkele prestatie als die in het hoofdgeding, die bestaat uit twee onderscheiden elementen, waarvan het ene het hoofdelement en het andere het bijkomende element vormt, waarvoor indien zij afzonderlijk werden verricht, verschillende btw-tarieven zouden gelden, moet worden belast tegen het enkele btw-tarief dat voor die enkele prestatie geldt en dat wordt bepaald aan de hand van het hoofdelement, ook al is het mogelijk te bepalen hoeveel de vergoeding voor elk element bedraagt binnen de door de consument voor deze prestatie betaalde totale vergoeding.