type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 13.10.2014
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 361/19
 Tužba podnesena 11. kolovoza 2014. – Souruh protiv Vijeća
 (Predmet T-599/14)
 2014/C 361/28
 Jezik postupka: francuski
 Stranke
 Tužitelj: Souruh SA (Damas, Sirija) (zastupnici: E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius, odvjetnici)
 Tuženik: Vijeće Europske unije
 Tužbeni zahtjev
 Tužitelj od Općeg suda zahtijeva da:
 —
 utvrdi da je tužiteljeva tužba dopuštena i osnovana,
 —
 slijedom toga, naloži Europskoj uniji da nadoknadi cjelokupnu štetu koju je tužitelj pretrpio u visini 10 000 eura,
 —
 naloži Vijeću Europske unije snošenje troškova postupka.
 Tužbeni razlozi i glavni argumenti
 U prilog osnovanosti tužbe tužitelj ističe tri tužbena razloga koja su u osnovi istovjetna ili slična onima istaknutima u predmetu T-592/14, Makhlouf/Vijeće.


type: legislation

text:
 13.10.2020
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 334/2
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/1470
 z dnia 12 października 2020 r.
 w sprawie nazewnictwa krajów i terytoriów dla celów statystyki europejskiej dotyczącej międzynarodowego handlu towarami oraz w sprawie podziału geograficznego w odniesieniu do innych statystyk gospodarczych
 (Tekst mający znaczenie dla EOG)
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2152 (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. d),
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 W odniesieniu do tematów szczegółowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2019/2152 państwa członkowskie zestawiają dane dotyczące poszczególnych tematów szczegółowych. Komisja powinna ponadto doprecyzować klasyfikacje (w tym wykazy produktów, krajów i terytoriów, a także rodzajów transakcji) i podziały.
 (2)
 Alfabetyczne kodowanie krajów i terytoriów powinno być oparte o obowiązującą wersję normy ISO 3166 alpha 2, o ile jest ona zgodna z wymogami prawodawstwa unijnego i wymogami prowadzenia statystyk w Unii.
 (3)
 Podział geograficzny europejskich statystyk gospodarczych innych niż statystyki europejskie dotyczące międzynarodowego handlu towarami może być mniej szczegółowy i zawierać niewielkie różnice w nazewnictwie krajów i terytoriów w odniesieniu do europejskich statystyk dotyczących międzynarodowego handlu towarami.
 (4)
 Ponieważ rozporządzenie (UE) 2019/2152 uchyla rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 (2), niniejsze rozporządzenie powinno zastąpić rozporządzenie Komisji (UE) nr 1106/2012 (3).
 (5)
 Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Systemu Statystycznego,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Nazewnictwo krajów i terytoriów na potrzeby statystyki europejskiej dotyczącej międzynarodowego handlu towarami, która obowiązuje od dnia 1 stycznia 2021 r., określona jest w załączniku I.
 Artykuł 2
 Podział geograficzny wymagany w odniesieniu do europejskich statystyk gospodarczych innych niż statystyki europejskie w zakresie międzynarodowego handlu towarami określony jest w załączniku II.
 Artykuł 3
 Rozporządzenie (UE) nr 1106/2012 traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r.
 Artykuł 4
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 12 października 2020 r.
 W imieniu Komisji
 Ursula VON DER LEYEN
 Przewodnicząca
 (1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2152 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie europejskiej statystyki gospodarczej uchylające 10 aktów prawnych w dziedzinie statystyki gospodarczej (Dz.U. L 327 z 17.12.2019, s. 1).
 (2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 (Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 23).
 (3) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7).
 ZAŁĄCZNIK I
 NAZEWNICTWO KRAJÓW I TERYTORIÓW NA POTRZEBY STATYSTYKI EUROPEJSKIEJ DOTYCZĄCEJ MIĘDZYNARODOWEGO HANDLU TOWARAMI
 (wersja obowiązująca od dnia 1 stycznia 2021 r.)
 Kod
 Tekst
 Opis
 AD
 Andora
 AE
 Zjednoczone Emiraty Arabskie
 Abu Zabi, Adżman, Dubaj, Fudżajra, Ras al-Chajma, Szardża oraz Umm al-Kajwajn
 AF
 Afganistan
 AG
 Antigua i Barbuda
 AI
 Anguilla
 AL
 Albania
 AM
 Armenia
 AO
 Angola
 Łącznie z Kabindą
 AQ
 Antarktyda
 Terytoria na południe od szerokości geograficznej południowej 60°; wyłączając Francuskie Terytoria Południowe (TF), Wyspę Bouveta (BV), Georgię Południową i Sandwich Południowy (GS)
 AR
 Argentyna
 AS
 Samoa Amerykańskie
 AT
 Austria
 AU
 Australia
 AW
 Aruba
 AZ
 Azerbejdżan
 BA
 Bośnia i Hercegowina
 BB
 Barbados
 BD
 Bangladesz
 BE
 Belgia
 BF
 Burkina Faso
 BG
 Bułgaria
 BH
 Bahrajn
 BI
 Burundi
 BJ
 Benin
 BL
 Saint-Barthélemy
 BM
 Bermudy
 BN
 Państwo Brunei Darussalam
 Często stosowane: Brunei
 BO
 Wielonarodowe Państwo Boliwia
 Często stosowane: Boliwia
 BQ
 Bonaire, Sint Eustatius i Saba
 BR
 Brazylia
 BS
 Bahamy
 BT
 Bhutan
 BV
 Wyspa Bouveta
 BW
 Botswana
 BY
 Białoruś
 BZ
 Belize
 CA
 Kanada
 CC
 Wyspy Kokosowe (inaczej Wyspy Keelinga)
 CD
 Demokratyczna Republika Konga
 Wcześniej: Zair
 CF
 Republika Środkowoafrykańska
 CG
 Kongo
 CH
 Szwajcaria
 Łącznie z niemieckim terytorium Büsingen
 CI
 Republika Wybrzeża Kości Słoniowej
 Często stosowane: Wybrzeże Kości Słoniowej
 CK
 Wyspy Cooka
 CL
 Chile
 CM
 Kamerun
 CN
 Chiny
 CO
 Kolumbia
 CR
 Kostaryka
 CU
 Kuba
 CV
 Republika Zielonego Przylądka
 CW
 Curaçao
 CX
 Wyspa Bożego Narodzenia
 CY
 Cypr
 CZ
 Czechy
 DE
 Niemcy
 Łącznie z wyspą Helgoland; z wyłączeniem terytorium Büsingen
 DJ
 Dżibuti
 DK
 Dania
 DM
 Dominika
 DO
 Republika Dominikańska
 DZ
 Algieria
 EC
 Ekwador
 Łącznie z Wyspami Galapagos
 EE
 Estonia
 EG
 Egipt
 EH
 Sahara Zachodnia
 ER
 Erytrea
 ES
 Hiszpania
 Łącznie z Balearami i Wyspami Kanaryjskimi; z wyłączeniem Ceuty (XC) i Melilli (XL)
 ET
 Etiopia
 FI
 Finlandia
 Łącznie z Wyspami Alandzkimi
 FJ
 Fidżi
 FK
 Falklandy
 FM
 Sfederowane Stany Mikronezji
 Pełna nazwa: Sfederowane Stany Mikronezji (Chuuk, Kosrae, Pohnpei i Yap)
 FO
 Wyspy Owcze
 FR
 Francja
 Łącznie z Monako i departamentami zamorskimi (Gujana Francuska, Gwadelupa, Martynika, Majotta i Reunion) oraz francuską, północną częścią wyspy Saint-Martin
 GA
 Gabon
 GB
 Zjednoczone Królestwo
 Wielka Brytania, Irlandia Północna, Wyspy Normandzkie oraz Wyspa Man
 GD
 Grenada
 Łącznie z Południowymi Grenadynami
 GE
 Gruzja
 GH
 Ghana
 GI
 Gibraltar
 GL
 Grenlandia
 GM
 Gambia
 GN
 Gwinea
 GQ
 Gwinea Równikowa
 GR
 Grecja
 GS
 Georgia Południowa i Sandwich Południowy
 GT
 Gwatemala
 GU
 Guam
 GW
 Gwinea Bissau
 GY
 Gujana
 HK
 Hongkong
 Specjalny Region Administracyjny Hongkong Chińskiej Republiki Ludowej
 HM
 Wyspy Heard i McDonalda
 HN
 Honduras
 Łącznie z Wyspami Łabędzimi
 HR
 Chorwacja
 HT
 Haiti
 HU
 Węgry
 ID
 Indonezja
 IE
 Irlandia
 IL
 Izrael
 IN
 Indie
 IO
 Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego
 Archipelag Chagos
 IQ
 Irak
 IR
 Islamska Republika Iranu
 IS
 Islandia
 IT
 Włochy
 Łącznie z Livigno i z gminą Campione d’Italia
 JM
 Jamajka
 JO
 Jordania
 JP
 Japonia
 KE
 Kenia
 KG
 Kirgistan
 KH
 Kambodża
 KI
 Kiribati
 KM
 Komory
 Anjouan, Wielki Komor i Moheli
 KN
 Saint Kitts i Nevis
 KP
 Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna
 Często stosowane: Korea Północna
 KR
 Republika Korei
 Pełna nazwa: Korea Południowa
 KW
 Kuwejt
 KY
 Kajmany
 KZ
 Kazachstan
 LA
 Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna
 Często stosowane: Laos
 LB
 Liban
 LC
 Saint Lucia
 LI
 Liechtenstein
 LK
 Sri Lanka
 LR
 Liberia
 LS
 Lesotho
 LT
 Litwa
 LU
 Luksemburg
 LV
 Łotwa
 LY
 Libia
 MA
 Maroko
 MD
 Republika Mołdawii
 ME
 Czarnogóra
 MG
 Madagaskar
 MH
 Wyspy Marshalla
 MK
 Macedonia Północna
 ML
 Mali
 MM
 Mjanma
 Często stosowane: Birma
 MN
 Mongolia
 MO
 Makau
 Specjalny Region Administracyjny Makau Chińskiej Republiki Ludowej
 MP
 Mariany Północne
 MR
 Mauretania
 MS
 Montserrat
 MT
 Malta
 Łącznie z Comino i Gozo
 MU
 Mauritius
 Mauritius, wyspa Rodrigues, Wyspy Agalega i Ławica Cargados Carajos (Wyspy Saint Brandon)
 MV
 Malediwy
 MW
 Malawi
 MX
 Meksyk
 MY
 Malezja
 Półwysep Malajski i Wschodnia Malezja (Labuan, Sabah i Sarawak)
 MZ
 Mozambik
 NA
 Namibia
 NC
 Nowa Kaledonia
 Łącznie z Wyspami Lojalności (Lifou, Mare i Ouvea)
 NE
 Niger
 NF
 Norfolk
 NG
 Nigeria
 NI
 Nikaragua
 Łącznie z Wyspami Corn
 NL
 Niderlandy
 NO
 Norwegia
 Łącznie z archipelagiem Svalbard i wyspą Jan Mayen
 NP
 Nepal
 NR
 Nauru
 NU
 Niue
 NZ
 Nowa Zelandia
 Z wyłączeniem prowincji Ross (Antarktyda)
 OM
 Oman
 PA
 Panama
 Łącznie z byłą strefą Kanału Panamskiego
 PE
 Peru
 PF
 Polinezja Francuska
 Markizy, Wyspy Towarzystwa (łącznie z Tahiti), archipelag Tuamotu, Wyspy Gambiera i Wyspy Australskie (Południowe)
 PG
 Papua-Nowa Gwinea
 Wschodnia część Nowej Gwinei; Archipelag Bismarcka (łącznie z Nową Brytanią i Nową Irlandią, Lavongai (Nowym Hanowerem) i Wyspami Admiralicji); Północne Wyspy Salomona (Bougainville i Buka); Wyspy Trobrianda, wyspa Woodlark; Wyspy d’Entrecasteaux i archipelag Louisiade;
 PH
 Filipiny
 PK
 Pakistan
 PL
 Polska
 PM
 Saint-Pierre i Miquelon
 PN
 Pitcairn
 Łącznie z wyspami Ducie, Henderson i Oeno
 PS
 Okupowane terytoria palestyńskie
 Zachodni Brzeg (łącznie ze wschodnią Jerozolimą) oraz Strefa Gazy
 PT
 Portugalia
 Łącznie z Azorami i Maderą
 PW
 Palau
 PY
 Paragwaj
 QA
 Katar
 RO
 Rumunia
 RU
 Federacja Rosyjska
 Często stosowane: Rosja
 RW
 Rwanda
 SA
 Arabia Saudyjska
 SB
 Wyspy Salomona
 SC
 Seszele
 Wyspy Mahé, Praslin, La Digue, Frégate i Silhouette Wyspy Amirante (łącznie z Desroches, Alphonse, Platte i Coëtivy) Wyspy Farquhar (łącznie z Providence), Wyspy Aldabra i Wyspy Cosmoledo
 SD
 Sudan
 SE
 Szwecja
 SG
 Singapur
 SH
 Wyspa Świętej Heleny, Wyspa Wniebowstąpienia i Tristan da Cunha
 SI
 Słowenia
 SK
 Słowacja
 SL
 Sierra Leone
 SM
 San Marino
 SN
 Senegal
 SO
 Somalia
 SR
 Surinam
 SS
 Sudan Południowy
 ST
 Wyspy Świętego Tomasza i Książęca
 SV
 Salwador
 SX
 Sint Maarten (część niderlandzka)
 Wyspa Saint-Martin podzielona jest na francuską część północną i niderlandzką część południową
 SY
 Syryjska Republika Arabska
 Często stosowane: Syria
 SZ
 Eswatini
 Wcześniej: Suazi
 TC
 Turks i Caicos
 TD
 Czad
 TF
 Francuskie Terytoria Południowe
 Łącznie z wyspami Kerguelena, wyspą Amsterdam, wyspą Świętego Pawła, Wyspami Crozeta, francuskimi Wyspami Rozproszonymi Oceanu Indyjskiego (Bassas da India, Europa, Glorieuses, Juan de Nova, Tromelin)
 TG
 Togo
 TH
 Tajlandia
 TJ
 Tadżykistan
 TK
 Tokelau
 TL
 Timor Wschodni
 TM
 Turkmenistan
 TN
 Tunezja
 TO
 Tonga
 TR
 Turcja
 TT
 Trynidad i Tobago
 TV
 Tuvalu
 TW
 Tajwan
 Wydzielony obszar celny Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu
 TZ
 Zjednoczona Republika Tanzanii
 Tanganika, Zanzibar i Pemba
 UA
 Ukraina
 UG
 Uganda
 UM
 Małe Oddalone Wyspy Stanów Zjednoczonych
 Łącznie z wyspą Baker, wyspą Howland, wyspą Jarvis, atolem Johnston, rafą Kingman, Wyspami Midway, wyspą Navassa, atolem Palmyra i wyspą Wake
 USA
 Stany Zjednoczone
 Łącznie z Portoryko
 UY
 Urugwaj
 UZ
 Uzbekistan
 VA
 Stolica Apostolska
 Państwo Watykańskie
 VC
 Saint Vincent i Grenadyny
 VE
 Boliwariańska Republika Wenezueli
 Często stosowane: Wenezuela
 VG
 Brytyjskie Wyspy Dziewicze
 VI
 Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych
 VN
 Wietnam
 VU
 Vanuatu
 WF
 Wallis i Futuna
 Łącznie z wyspą Alofi
 WS
 Samoa
 Wcześniej: Samoa Zachodnie
 XC
 Ceuta
 XK
 Kosowo
 Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/1999 oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa
 XL
 Melilla
 Łącznie z wyspami Penon de Velez de la Gomera, Penon de Alhucemas i Chafarinas
 XS
 Serbia
 YE
 Jemen
 Wcześniej: Jemen Północny i Jemen Południowy
 ZA
 Republika Południowej Afryki
 ZM
 Zambia
 ZW
 Zimbabwe
 RÓŻNE
 Kod
 Tekst
 Opis
 UE
 Unia Europejska
 Kod zarezerwowany, w ramach wymiany handlowej z państwami trzecimi, do deklarowania pochodzenia towarów zgodnie z warunkami określonymi w odpowiednich przepisach unijnych. Kodu nie stosuje się do celów statystycznych.
 XI
 Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna)
 Kod, który należy stosować, jeżeli należy rozróżnić Zjednoczone Królestwo (w odniesieniu do Irlandii Północnej) zgodnie z warunkami określonymi w odpowiednich przepisach unijnych.
 XU
 Zjednoczone Królestwo (z wyłączeniem Irlandii Północnej)
 Kod, który należy stosować, jeżeli należy rozróżnić Zjednoczone Królestwo (z wyłączeniem Irlandii Północnej) zgodnie z warunkami określonymi w odpowiednich przepisach unijnych.
 QP
 Pełne morze
 Obszar morski poza wodami terytorialnymi
 QQ
 Zapasy i zaopatrzenie
 Kod dla celów dostaw na statki i statki powietrzne
 lub
 QR
 Zapasy i zaopatrzenie w ramach handlu wewnątrzunijnego
 Kod dla celów dostaw na statki i statki powietrzne
 QS
 Zapasy i zaopatrzenie w ramach handlu zewnątrzunijnego
 Kod dla celów dostaw na statki i statki powietrzne
 QU
 Kraje i terytoria niewyszczególnione
 lub
 QV
 Kraje i terytoria niewyszczególnione w ramach handlu wewnątrzunijnego
 QW
 Kraje i terytoria niewyszczególnione w ramach handlu zewnątrzunijnego
 QX
 Kraje i terytoria niewyszczególnione z przyczyn handlowych lub militarnych
 lub
 QY
 Kraje i terytoria niewyszczególnione z przyczyn handlowych lub militarnych w ramach handlu wewnątrzunijnego
 QZ
 Kraje i terytoria niewyszczególnione z przyczyn handlowych lub militarnych w ramach handlu zewnątrzunijnego
 ZAŁĄCZNIK II
 GEOGRAFICZNY PODZIAŁ DLA CELÓW EUROPEJSKIEJ STATYSTYKI GOSPODARCZEJ, INNEJ NIŻ MIĘDZYNARODOWY HANDEL TOWARAMI
 Poziom GEO 1
 Poziom GEO 2
 Poziom GEO 3
 Poziom GEO 4
 Poziom GEO 5
 Poziom GEO 6
 Przedsiębiorstwa kontrolowane przez podmioty zagraniczne
 Przedsiębiorstwa za granicą ostatecznie kontrolowane przez jednostki instytucjonalne kraju przedstawiającego sprawozdanie
 Przedsiębiorstwa kontrolowane przez podmioty zagraniczne i przedsiębiorstwa za granicą ostatecznie kontrolowanych przez jednostki instytucjonalne kraju sprawozdającego
 Międzynarodowy handel usługami
 Międzynarodowy handel usługami
 Międzynarodowy handel usługami
 RESZTA ŚWIATA
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 EUROPA
 x
 x
 Belgia
 x
 x
 x
 x
 x
 Bułgaria
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Czechy
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Dania
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Niemcy
 x
 x
 x
 x
 x
 Estonia
 x
 x
 x
 x
 x
 Irlandia
 x
 x
 x
 x
 x
 Grecja
 x
 x
 x
 x
 x
 Hiszpania, w tym Ceuta i Melilla
 x
 x
 x
 x
 x
 Francja, w tym Majotta, Saint-Pierre i Miquelon oraz Saint-Barthélemy
 x
 x
 x
 x
 x
 Chorwacja
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Włochy
 x
 x
 x
 x
 x
 Cypr
 x
 x
 x
 x
 x
 Łotwa
 x
 x
 x
 x
 x
 Litwa
 x
 x
 x
 x
 x
 Luksemburg
 x
 x
 x
 x
 x
 Węgry
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Malta
 x
 x
 x
 x
 x
 Niderlandy
 x
 x
 x
 x
 x
 Austria
 x
 x
 x
 x
 x
 Polska
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Portugalia
 x
 x
 x
 x
 x
 Rumunia
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Słowenia
 x
 x
 x
 x
 x
 Słowacja
 x
 x
 x
 x
 x
 Finlandia
 x
 x
 x
 x
 x
 Szwecja
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Islandia
 x
 x
 x
 x
 x
 Liechtenstein
 x
 x
 x
 x
 x
 Norwegia
 x
 x
 x
 x
 x
 Szwajcaria
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 POZOSTAŁE KRAJE EUROPEJSKIE (z wyłączeniem Islandii, Liechtensteinu, Norwegii i Szwajcarii)
 x
 x
 Albania
 x
 x
 Andora
 x
 x
 Białoruś
 x
 x
 Bośnia i Hercegowina
 x
 x
 Wyspy Owcze
 x
 x
 Gibraltar
 x
 x
 Guernsey
 x
 x
 Stolica Apostolska
 x
 x
 Wyspa Man
 x
 x
 Jersey
 x
 x
 Macedonia Północna
 x
 x
 Republika Mołdawii
 x
 x
 Czarnogóra
 x
 x
 Federacja Rosyjska
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Serbia
 x
 x
 San Marino
 x
 x
 Turcja
 x
 x
 x
 x
 x
 Ukraina
 x
 x
 Zjednoczone Królestwo, z wyjątkiem Wysp Normandzkich i Wyspy Man
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 AFRYKA
 x
 x
 AFRYKA PÓŁNOCNA
 x
 x
 Algieria
 x
 x
 Egipt
 x
 x
 x
 x
 Libia
 x
 x
 Maroko
 x
 x
 x
 x
 Tunezja
 x
 x
 POZOSTAŁE PAŃSTWA AFRYKAŃSKIE
 x
 x
 Angola
 x
 x
 Benin
 x
 x
 Botswana
 x
 x
 Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego
 x
 x
 Burkina Faso
 x
 x
 Burundi
 x
 x
 Kamerun
 x
 x
 Republika Zielonego Przylądka
 x
 x
 Republika Środkowoafrykańska
 x
 x
 Czad
 x
 x
 Komory
 x
 x
 Kongo
 x
 x
 Wybrzeże Kości Słoniowej
 x
 x
 Demokratyczna Republika Konga
 x
 x
 Dżibuti
 x
 x
 Gwinea Równikowa
 x
 x
 Erytrea
 x
 x
 Eswatini
 x
 x
 Etiopia
 x
 x
 Gabon
 x
 x
 Gambia
 x
 x
 Ghana
 x
 x
 Gwinea
 x
 x
 Gwinea Bissau
 x
 x
 Kenia
 x
 x
 Lesotho
 x
 x
 Liberia
 x
 x
 Madagaskar
 x
 x
 Malawi
 x
 x
 Mali
 x
 x
 Mauretania
 x
 x
 Mauritius
 x
 x
 Mozambik
 x
 x
 Namibia
 x
 x
 Niger
 x
 x
 Nigeria
 x
 x
 x
 x
 Republika Południowej Afryki
 x
 x
 x
 x
 Rwanda
 x
 x
 Wyspa Świętej Heleny, Wyspa Wniebowstąpienia i Tristan da Cunha
 x
 x
 Wyspy Świętego Tomasza i Książęca
 x
 x
 Senegal
 x
 x
 Seszele
 x
 x
 Sierra Leone
 x
 x
 Somalia
 x
 x
 Sudan
 x
 x
 Sudan Południowy
 x
 x
 Zjednoczona Republika Tanzanii
 x
 x
 Togo
 x
 x
 Uganda
 x
 x
 Zambia
 x
 x
 Zimbabwe
 x
 x
 AMERYKA
 x
 x
 PAŃSTWA AMERYKI PÓŁNOCNEJ
 x
 x
 Kanada
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Grenlandia
 x
 x
 Stany Zjednoczone
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 PAŃSTWA AMERYKI ŚRODKOWEJ
 x
 x
 Anguilla
 x
 x
 Antigua i Barbuda
 x
 x
 Aruba
 x
 x
 Bahamy
 x
 x
 Barbados
 x
 x
 Belize
 x
 x
 Bermudy
 x
 x
 Bonaire, Sint Eustatius i Saba
 x
 x
 Brytyjskie Wyspy Dziewicze
 x
 x
 Kajmany
 x
 x
 Kostaryka
 x
 x
 Kuba
 x
 x
 Curaçao
 x
 x
 Dominika
 x
 x
 Republika Dominikańska
 x
 x
 Salwador
 x
 x
 Grenada
 x
 x
 Gwatemala
 x
 x
 Haiti
 x
 x
 Honduras
 x
 x
 Jamajka
 x
 x
 Meksyk
 x
 x
 x
 x
 Montserrat
 x
 x
 Nikaragua
 x
 x
 Panama
 x
 x
 Saint Kitts i Nevis
 x
 x
 Saint Lucia
 x
 x
 Sint Maarten (część niderlandzka)
 x
 x
 Saint Vincent i Grenadyny
 x
 x
 Trynidad i Tobago
 x
 x
 Turks i Caicos
 x
 x
 Wyspy Dziewicze (Stanów Zjednoczonych)
 x
 x
 PAŃSTWA AMERYKI POŁUDNIOWEJ
 x
 x
 Argentyna
 x
 x
 x
 x
 Boliwia
 x
 x
 Brazylia
 x
 x
 x
 x
 x
 Chile
 x
 x
 x
 x
 Kolumbia
 x
 x
 Ekwador
 x
 x
 Falklandy
 x
 x
 Gujana
 x
 x
 Paragwaj
 x
 x
 Peru
 x
 x
 Surinam
 x
 x
 Urugwaj
 x
 x
 x
 x
 Wenezuela
 x
 x
 x
 x
 AZJA
 x
 x
 PAŃSTWA BLISKIEGO I ŚRODKOWEGO WSCHODU
 x
 x
 PAŃSTWA ZATOKI PERSKIEJ
 x
 x
 Bahrajn
 x
 x
 Irak
 x
 x
 Kuwejt
 x
 x
 Oman
 x
 x
 Katar
 x
 x
 Arabia Saudyjska
 x
 x
 Zjednoczone Emiraty Arabskie
 x
 x
 Jemen
 x
 x
 POZOSTAŁE PAŃSTWA BLISKIEGO I ŚRODKOWEGO WSCHODU
 x
 x
 Armenia
 x
 x
 Azerbejdżan
 x
 x
 Gruzja
 x
 x
 Izrael
 x
 x
 x
 x
 Jordania
 x
 x
 Liban
 x
 x
 Okupowane terytoria palestyńskie
 x
 x
 Syryjska Republika Arabska
 x
 x
 POZOSTAŁE PAŃSTWA AZJATYCKIE
 x
 x
 Afganistan
 x
 x
 Bangladesz
 x
 x
 Bhutan
 x
 x
 Państwo Brunei Darussalam
 x
 x
 Mjanma
 x
 x
 Kambodża
 x
 x
 Chiny
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Hongkong
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Indie
 x
 x
 x
 x
 x
 Indonezja
 x
 x
 x
 x
 Islamska Republika Iranu
 x
 x
 Japonia
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Kazachstan
 x
 x
 Kirgistan
 x
 x
 Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna
 x
 x
 Makau
 x
 x
 Malezja
 x
 x
 x
 x
 Malediwy
 x
 x
 Mongolia
 x
 x
 Nepal
 x
 x
 Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna
 x
 x
 Pakistan
 x
 x
 Filipiny
 x
 x
 x
 x
 Singapur
 x
 x
 x
 x
 Korea Południowa
 x
 x
 x
 x
 Sri Lanka
 x
 x
 Tajwan
 x
 x
 x
 x
 Tadżykistan
 x
 x
 Tajlandia
 x
 x
 x
 x
 Timor Wschodni
 x
 x
 Turkmenistan
 x
 x
 Uzbekistan
 x
 x
 Wietnam
 x
 x
 OCEANIA I REGIONY PODBIEGUNOWE
 x
 x
 Samoa Amerykańskie
 x
 x
 Guam
 x
 x
 Małe Oddalone Wyspy Stanów Zjednoczonych
 x
 x
 Australia
 x
 x
 x
 x
 x
 Wyspy Kokosowe (inaczej Keelinga)
 x
 x
 Wyspa Bożego Narodzenia
 x
 x
 Wyspy Heard i McDonalda
 x
 x
 Norfolk
 x
 x
 Fidżi
 x
 x
 Polinezja Francuska
 x
 x
 Kiribati
 x
 x
 Wyspy Marshalla
 x
 x
 Sfederowane Stany Mikronezji
 x
 x
 Nauru
 x
 x
 Nowa Kaledonia
 x
 x
 Nowa Zelandia
 x
 x
 x
 x
 x
 Wyspy Cooka
 x
 x
 Niue
 x
 x
 Tokelau
 x
 x
 Mariany Północne
 x
 x
 Palau
 x
 x
 Papua-Nowa Gwinea
 x
 x
 Pitcairn
 x
 x
 Antarktyda
 x
 x
 Wyspa Bouveta
 x
 x
 Georgia Południowa i Sandwich Południowy
 x
 x
 Francuskie Terytoria Południowe
 x
 x
 Wyspy Salomona
 x
 x
 Tonga
 x
 x
 Tuvalu
 x
 x
 Vanuatu
 x
 x
 Samoa
 x
 x
 Wallis i Futuna
 x
 x
 UNIA EUROPEJSKA
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 POZA UNIĄ EUROPEJSKĄ
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Strefa euro
 x
 x
 x
 Poza strefą euro
 x
 x
 x
 Instytucje Unii (z wyłączeniem EBC)
 x
 x
 x
 Europejski Bank Inwestycyjny
 x
 x
 x
 Europejski Bank Centralny (EBC)
 x
 x
 UNIA EUROPEJSKA NIESKLASYFIKOWANE
 x
 x
 Równy udział w kontroli nad przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania więcej niż jednego państwa członkowskiego
 x
 x
 x
 POZA UNIĄ EUROPEJSKĄ NIESKLASYFIKOWANE
 x
 x
 x
 x
 x
 Centra finansowe offshore
 x
 x
 x
 x
 x
 x
 Organizacje międzynarodowe (z wyłączeniem instytucji Unii)
 x
 x
 x
 Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW)
 x
 x
 x


text:
 |
 52014PC0528
 Návrh ROZHODNUTÍ RADY, kterým se stanoví postoj, který se má přijmout jménem Evropské unie, pokud jde o některá usnesení, jež mají být předmětem hlasování v rámci Mezinárodní organizace pro révu a víno (OIV) /* COM/2014/0528 final - 2014/0245 (NLE) */
 DŮVODOVÁ ZPRÁVA
 SOUVISLOSTI NÁVRHU
 Mezinárodní organizace pro révu a víno (OIV)
 je mezivládní vědecko-technická organizace, jež působí
 v odvětví révy, vína, vinných nápojů, konzumního hroznového
 vína, rozinek a ostatních výrobků z révy vinné. OIV má tyto cíle: i)
 poskytovat informace prostřednictvím publikací a organizováním akcí a
 sympozií, ii) napomáhat jiným mezinárodním organizacím zapojeným do
 normalizačních činností a iii) přispívat k mezinárodní
 harmonizaci stávajících postupů a norem. Členy OIV je v
 současnosti 45 států, z toho 21 členských států Unie. EU
 členem OIV v současné době není.
 Na úrovni EU mají podle nařízení
 Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1308/2013 ze dne
 17. prosince 2013, kterým se stanoví společná organizace
 trhů se zemědělskými produkty (nařízení o společné
 organizaci trhů, Úř. věst. L 347, 20.12.2013, s. 671),
 některá usnesení přijatá a zveřejněná organizací OIV dopad
 na právní předpisy EU. Nařízení o společné organizaci trhů
 obsahuje odkazy na usnesení OIV v ustanoveních o:
 – některých metodách analýzy pro
 stanovení složení produktů v odvětví vína přijatých
 a zveřejněných organizací OIV, z nichž Komise musí
 vycházet, pokud by byly neúčinné nebo nevhodné s ohledem
 na sledovaný cíl Unie (čl. 80 odst. 5 nařízení
 o společné organizaci trhů),
 – některých kritériích
 čistoty a identity látek užívaných při enologických postupech, aby se
 pravidla přijatá a zveřejněná za tímto účelem organizací
 OIV stala v EU sama o sobě závaznými (článek 9 nařízení
 Komise (ES) č. 606/2009 ze dne 10. července 2009, kterým se
 stanoví některá prováděcí pravidla k nařízení Rady (ES)
 č. 479/2008, pokud jde o druhy výrobků z révy vinné,
 enologické postupy a omezení, která se na ně použijí, Úř. věst.
 L 193, s. 1),
 – enologických postupech
 přijatých a zveřejněných organizací OIV, jež Komise musí
 zohlednit, když tyto postupy povoluje (čl. 80 odst. 3 písm. a)
 nařízení o společné organizaci trhů), a
 – týchž enologických postupech, pokud
 byly užívány před jejich povolením podle čl. 80 odst. 3
 nařízení o společné organizaci trhů pro výrobu vína
 ve třetích zemích (čl. 90 odst. 2 nařízení o
 společné organizaci trhů).
 Obdobně mají na právní předpisy EU
 dopad i některá usnesení přijatá a zveřejněná OIV v souladu
 s nařízením Komise (ES) č. 2870/2000 ze dne 19. prosince 2000, kterým
 se stanoví referenční metody Společenství používané pro rozbor
 lihovin (Úř. věst. L 333, s. 20). Článek 3 nařízení
 č. 2870/2000 odkazuje na usnesení OIV, nejsou-li pro kvalitativní a
 kvantitativní stanovení látek obsažených v určitých lihovinách stanoveny
 referenční metody Společenství používané pro rozbor.
 Na základě diskusí pořádaných v
 rámci skupin odborníků, které se schází za účelem přípravy valné
 hromady OIV, lze očekávat, že valná hromada bude projednávat přijetí
 těchto usnesení, která mají v rámci acquis EU právní účinek:
 – Návrh usnesení OENO-TECHNO 12-504,
 kterým se stanoví nový enologický postup. V souladu s čl. 80 odst. 3 písm.
 a) a čl. 90 odst. 2 nařízení (ES) č. 1308/2013 bude mít toto
 usnesení dopad na acquis.
 – Návrh usnesení OENO-SCMA 03-262,
 kterým se stanoví kritéria čistoty a identity pro látku užívanou
 při enologickém postupu. Tento enologický postup byl zveřejněn a
 doporučen organizací OIV za podmínky, že budou pro užívanou látku
 přijata daná kritéria (Mezinárodní kodex enologických postupů OIV,
 § 2.1.20 a § 3.4.14). V souladu s čl. 80 odst. 3 písm. a) a
 čl. 80 odst. 2 nařízení (ES) č. 1308/2013 a článkem 9
 nařízení Komise (ES) č. 606/2009 bude mít toto usnesení dopad na acquis.
 – Návrhy usnesení OENO-SCMA 10-457,
 10-480, 11-458, 11-480 a 12-512, kterými se stanoví metody analýzy. V
 souladu s čl. 80 odst. 3 písm. a) a čl. 80 odst. 5 nařízení (ES)
 č. 1308/2013 budou mít tato usnesení dopad na acquis.
 Vědečtí a techničtí odborníci
 z odvětví vína výše uvedená usnesení podrobně projednali. Tato
 usnesení přispívají k mezinárodní harmonizaci norem v odvětví
 vína a stanoví rámec, který zajistí spravedlivou hospodářskou
 soutěž v obchodu s vinařskými produkty. Je tudíž třeba je
 podpořit.
 Stejně jako v minulosti lze i nyní
 předpokládat, že program jednání valné hromady OIV bude ještě
 upřesněn a že na pořad jednání budou zařazena i další
 usnesení, která mají vliv na acquis. Za účelem účinnosti práce
 valné hromady a dodržování pravidel Smluv Komise včas doplní a/nebo
 změní tento návrh, aby Radě umožnila přijmout postoj i k
 těmto usnesením.
 2014/0245 (NLE)
 Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY,
 kterým se stanoví postoj, který se má
 přijmout jménem Evropské unie, pokud jde o některá usnesení, jež
 mají být předmětem hlasování v rámci Mezinárodní organizace pro révu
 a víno (OIV)
 RADA EVROPSKÉ UNIE,
 s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské
 unie, a zejména na článek 43 ve spojení s čl. 218 odst. 9 této
 smlouvy,
 s ohledem na návrh Evropské komise,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1) Mezinárodní organizace pro
 révu a víno (OIV) je mezivládní vědecko-technická organizace, jež
 působí v odvětví révy, vína, vinných nápojů, konzumního
 hroznového vína, rozinek a ostatních výrobků z révy vinné. OIV má
 tyto cíle: i) poskytovat informace prostřednictvím publikací a
 organizováním akcí a sympozií, ii) napomáhat jiným mezinárodním organizacím
 zapojeným do normalizačních činností a iii) přispívat
 k mezinárodní harmonizaci stávajících postupů a norem. Členy OIV
 je v současnosti 45 států, z toho 21 členských států Unie.
 EU členem OIV v současné době není.
 (2) Na úrovni EU mají podle
 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1308/2013[1] některá usnesení
 přijatá a zveřejněná organizací OIV dopad na právní
 předpisy EU. Nařízení o společné organizaci trhů obsahuje
 odkazy na usnesení OIV v ustanoveních o:
 – některých metodách analýzy pro
 stanovení složení produktů v odvětví vína přijatých
 a zveřejněných organizací OIV, z nichž Komise musí
 vycházet, pokud by byly neúčinné nebo nevhodné s ohledem
 na sledovaný cíl Unie (čl. 80 odst. 5 nařízení
 o společné organizaci trhů),
 – některých kritériích čistoty
 a identity látek užívaných při enologických postupech, aby se
 pravidla přijatá a zveřejněná za tímto účelem organizací
 OIV stala v EU sama o sobě závaznými (článek 9 nařízení
 Komise (ES) č. 606/2009[2],
 – enologických postupech přijatých a
 zveřejněných organizací OIV, jež Komise musí zohlednit, když tyto
 postupy povoluje (čl. 80 odst. 3 písm. a) nařízení o společné
 organizaci trhů), a
 – týchž enologických postupech, pokud byly
 užívány před jejich povolením podle čl. 80 odst. 3
 nařízení o společné organizaci trhů pro výrobu vína
 ve třetích zemích (čl. 90 odst. 2 nařízení o
 společné organizaci trhů).
 (3) Příští zasedání valné
 hromady OIV se bude konat dne 14. listopadu 2014. Při té příležitosti
 valná hromada přezkoumá a případně přijme usnesení, která
 budou mít uvedené právní účinky.
 (4) Před tímto zasedáním
 valné hromady OIV je proto nutné přijmout postoj, který by členské
 státy, jež jsou členy OIV a jednají společně v zájmu EU,
 měly na valné hromadě OIV ve vztahu k těmto usnesením
 přijmout.
 (5) Návrh usnesení OENO-TECHNO
 12-504 stanoví nový enologický postup. V souladu s čl. 80 odst. 3 písm. a)
 a čl. 90 odst. 2 nařízení (ES) č. 1308/2013 bude mít toto
 usnesení dopad na acquis.
 (6) Návrh usnesení OENO-SCMA
 03-262 stanoví kritéria čistoty a identity pro látku užívanou
 při enologickém postupu. Tento enologický postup byl zveřejněn a
 doporučen organizací OIV za podmínky, že budou pro užívanou látku
 přijata daná kritéria (Mezinárodní kodex enologických postupů,
 § 2.1.20 a § 3.4.14). V souladu s čl. 80 odst. 3 písm. a) a
 čl. 80 odst. 2 nařízení (ES) č. 1308/2013 a článkem 9
 nařízení Komise (ES) č. 606/2009 bude mít toto usnesení dopad na acquis.
 (7) Návrhy usnesení OENO-SCMA
 10-457, 10-480, 11-458, 11-480 a 12-512 stanoví metody analýzy. V souladu
 s čl. 80 odst. 3 písm. a) a čl. 80 odst. 5 nařízení (ES) č.
 1308/2013 budou mít tato usnesení dopad na acquis.
 (8) Vědečtí a
 techničtí odborníci z odvětví vína výše uvedená usnesení
 podrobně projednali. Tato usnesení přispívají k mezinárodní
 harmonizaci norem v odvětví vína a stanoví rámec, který zajistí
 spravedlivou hospodářskou soutěž v obchodu s vinařskými
 produkty. Je tudíž třeba je podpořit.
 (9) V zájmu nezbytné flexibility
 při jednáních před zasedáním valné hromady OIV by členské státy,
 jež jsou členy této organizace, měly být zmocněny dohodnout se
 na změnách těchto usnesení, pokud tyto změny nemění jejich
 věcnou podstatu,
 PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 Postoj Unie na valné hromadě OIV
 v roce 2014 je v souladu s přílohou tohoto rozhodnutí
 a vyjádří jej členské státy, jež jsou členy OIV a jednají
 společně v zájmu Unie.
 Článek 2
 1. Pokud by nové vědecké
 nebo technické informace předložené na zasedáních OIV nebo během
 těchto zasedání mohly ovlivnit postoj uvedený v článku 1, požádají
 členské státy, jež jsou členy OIV, aby bylo hlasování na valné
 hromadě OIV odloženo až do okamžiku, kdy bude stanoven postoj Unie na
 základě nových prvků.
 2. Členské státy, jež jsou
 členy OIV a jednají společně v zájmu Unie, se mohou na
 základě společné dohody, zejména přímo na místě a bez
 dalšího rozhodnutí Rady, kterým se stanoví postoj Unie, dohodnout na
 změnách návrhů usnesení uvedených v příloze tohoto
 rozhodnutí, jež nemění věcnou podstatu těchto usnesení.
 Článek 3
 Toto rozhodnutí
 je určeno členským státům.
 V Bruselu dne
 Za
 Radu
 předseda
 [1] Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č.
 1308/2013 ze dne 17. prosince 2013, kterým se stanoví společná
 organizace trhů se zemědělskými produkty (nařízení o
 společné organizaci trhů, Úř. věst. L 347, 20.12.2013,
 s. 671).
 [2] Nařízení Komise (ES) č. 606/2009 ze dne 10.
 července 2009, kterým se stanoví některá prováděcí pravidla k
 nařízení Rady (ES) č. 479/2008, pokud jde o druhy výrobků z révy
 vinné, enologické postupy a omezení, která se na ně použijí (Úř.
 věst. L 193, s. 1).
 PŘÍLOHA
 S výhradou budoucího přezkumu
 vycházejícího z nového vývoje podpoří členské státy jednající
 společně v zájmu Unie pouze níže uvedené návrhy usnesení, jež se
 nacházejí na úrovni 7 a týkají se metod analýzy pro určení složení produktů
 v odvětví vína, kritérií čistoty a identity látek užívaných
 při enologických postupech a enologických postupů:
 OENO-TECHNO 12-504, ošetření vín pomocí
 membránové technologie spolu s aktivním uhlím s cílem snížit nadměrné
 množství 4-ethylfenolu a 4-ethylguajakolu,
 OENO-SCMA 03-262 – adsorpční kopolymery
 PVI/PVP – CODEX,
 OENO-SCMA 10-457, metoda stanovení biogenních
 aminů ve víně pomocí vysokoúčinné kapalinové chromatografie
 s detektorem fotodiodového pole,
 OENO-SCMA 10-458, stanovení lysozymu ve
 víně pomocí vysokoúčinné kapalinové chromatografie,
 OENO-SCMA 11-480, stanovení methanolu ve
 víně pomocí plynové chromatografie,
 OENO-SCMA 12-512, stanovení poměru
 izotopů uhlíku 13C/12C v CO2 v šumivých
 vínech: metoda využívající hmotnostní spektrometrii izotopových
 poměrů (IRMS) – úprava.


type: contracts

text:
 9.8.2007
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea
 L 209/65
 DEĊIŻJONI TAL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE
 Nru 36/2007
 tas-27 ta' April 2007
 li temenda l-Anness XX (Ambjent) li jinsab mal-Ftehim ŻEE
 IL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE,
 Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, kif emendat bil-Protokoll li jaġġusta l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, minn hawn 'il quddiem imsejjaħ ‘il-Ftehim’, u b'mod partikolari l-Artikolu 98 tiegħu,
 Billi:
 (1)
 L-Anness XX tal-Ftehim kien emendat bid-Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEE Nru 125/2006 tat-22 ta' Settembru 2006 (1).
 (2)
 Id-Deċiżjoni tal-Kummissjoni 2006/329/KE ta' l-20 ta' Frar 2006 dwar kwestjonarju biex jintuża meta jsiru rapporti dwar l-implimentazzjoni tad-Direttiva 2000/76/KE dwar l-inċinerazzjoni ta' l-iskart (2) għandha tkun inkorporata fil-Ftehim,
 IDDEĊIEDA DAN LI ĠEJ:
 Artikolu 1
 Il-punt li ġej għandu jiddaħħal wara punt 32fc (Deċiżjoni tal-Kummissjoni 2005/369/KE) ta' l-Anness XX tal-Ftehim:
 “32fd.
 32006 D 0329: Id-Deċiżjoni tal-Kummissjoni 2006/329/KE ta' l-20 ta' Frar 2006 dwar kwestjonarju biex jintuża meta jsiru rapporti dwar l-implimentazzjoni tad-Direttiva 2000/76/KE dwar l-inċinerazzjoni ta' l-iskart (ĠU L 121, 6.5.2006, p. 38).”
 Artikolu 2
 It-testi tad-Deċiżjoni 2006/329/KE fil-lingwa Iżlandiża u fil-lingwa Norveġiża, li se jkunu ppubblikati fis-Suppliment taż-ŻEE tal-Ġurnal Uffiċjali ta' l-Unjoni Ewropea, għandhom ikunu awtentiċi.
 Artikolu 3
 Din id-Deċiżjoni għandha tidħol fis-seħħ fit-28 ta' April 2007, sakemm ikunu saru lill-Kumitat Konġunt taż-ŻEE in-notifiki kollha taħt l-Artikolu 103(1) tal-Ftehim (*).
 Artikolu 4
 Din id-Deċiżjoni għandha tkun ippublikata fis-Sezzjoni ŻEE ta', u fis-Suppliment ŻEE tal-Ġurnal Uffiċjali ta' l-Unjoni Ewropea.
 Magħmul fi Brussell, 27 ta' April 2007.
 Għall-Kumitat Konġunt taż-ŻEE
 Il-President
 Alan SEATTER
 (1) ĠU L 333, 30.11.2006, p. 55.
 (2) ĠU L 121, 6.5.2006, p. 38.
 (*) Ebda obbligi kostituzzjonali m'huma indikati.


type: wikipedia

text:
Черковна е село в Североизточна България. То се намира в община Търговище, област Търговище.
 Нос Черковна на Антарктическия полуостров е наименуван на село Черковна.
 География
 Селото е разположено в историко-географската област Герлово, в подножието на Преславската планина. На 4 км южно от селото се намира язовир Черковна. Селото има пътища до селата: Вардун (4.9 км), Копрец (3.5 км) и Стража (6.2 км).
 Население
 Численост на населението според преброяванията през годините:
 Етнически състав
 Преброяване на населението през 2011 г.
 Численост и дял на етническите групи според преброяването на населението през 2011 г.:
 Източници
 Външни препратки
 Местоположение на селото в Уикимапия
 Села в област Търговище
 Населени места в община Търговище


type: other

text:
Noot bij ECLI:NL:CRVB:2019:2785 - laatste resten van het risicostelsel definitief verlaten? - OpenRecht
 Arie Wit, Zelfstandig
 Sociale zekerheidsrecht Updates, SZR 2019-0033
 2 ‘Uitsluitingsgronden’ binnen de jurisprudentie van de CRvB
 3 Gevolgen van de uitspraak van de CRvB
 4 Positie van de werkgever tevens eigenrisicodrager ZW na 21 augustus 2019
 Ten onrechte ZW-uitkering geweigerd. Arbeidsongeschiktheid bij aanvang verzekering. Wetswijziging. Maatstaf arbeid in het kader van de ZW. De maatstaf arbeid betreft (ten minste een van) de bij de WIA beoordeling geselecteerde functies. Hervat in een ongeschikte functie. De overwegingen van de wetgever met betrekking tot het vervallen van artikel 44 ZW zijn voor de Raad aanleiding om niet langer vast te houden aan zijn rechtspraak dat ongeschiktheid bij indiensttreding met zich brengt dat het laatstelijk voor uitval verrichte – ongeschikte – werk niet als maatstaf arbeid in de zin van de ZW kan gelden.
 Met de inwerkingtreding van de Wet Harmonisatie en vereenvoudiging socialezekerheidswetgeving, Stb. 2010, 867, op 1 januari 2011 kwam het bepaalde in artikel 44 van de Ziektewet (hierna ZW) te vervallen.
 Het bepaalde in artikel 44 ZW werkte tot 1 januari 2011 als volgt:
 degenen die reeds volledig ongeschikt waren bij aanvang van de verzekering en
 degenen die binnen een half jaar na aanvang van de verzekering ongeschikt werden,
 konden op deze grond worden uitgesloten van het recht op ziekengeld.
 Voor degenen genoemd onder (b) gold daarbij als aanvullende voorwaarde, dat de gezondheidstoestand van de verzekerde ten tijde van de aanvang van de verzekering de uitval kennelijk moest doen verwachten binnen een half jaar.
 Het behoeft geen verdere uitleg dat met het laten vervallen van artikel 44 ZW tevens een van de grondbeginselen van de verzekeringsgedachte is verlaten. Indien de verzekerde gebeurtenis zich heeft voorgedaan voorafgaand aan de aanvang van de verzekering bestaat binnen de verzekeringsgedachte immers geen recht op uitkering.
 Op basis van artikel 44 ZW (tekst tot 1 januari 2011) kon het UWV een min of meer beperkte risicoselectie toepassen voor degenen die in aanmerking wilden komen voor ziekengeld. Omdat toepassing door het UWV van het bepaalde in artikel 44 ZW moeilijk uit te voeren was, vrijwel steevast leidde tot procedures met een ongewisse afloop voor het UWV en de wetgever de mening was toegedaan dat iedere persoon enig arbeidsvermogen heeft, werd besloten om het bepaalde in artikel 44 ZW te laten vervallen.
 De aanvullende redenen van de wetgever om het bepaalde in artikel 44 ZW te laten vervallen werden gevormd door het beginsel van de rechtszekerheid voor de werknemer in combinatie met de gedachte dat verplichte premieafdracht niet meer mocht leiden tot uitsluiting van het recht op uitkering. Het argument van de verplichte premieafdracht en achteraf geen recht op uitkering is in dit verband enigszins merkwaardig omdat premieafdracht an sich niet per definitie leidt tot een recht op uitkering. Het omgekeerde geldt evenzeer. Immers, het recht op uitkering is gekoppeld aan het begrip verzekerde werknemer in artikel 20 ZW en niet aan de premieafdracht. Met andere woorden: een werknemer heeft in beginsel recht op ziekengeld ook indien door de werkgever nimmer premieafdrachten voor hem/haar zijn gedaan.
 In de parlementaire geschiedenis van het Wetsvoorstel Harmonisatie en vereenvoudiging socialezekerheidswetgeving is geen afweging te vinden waaruit zou kunnen worden opgemaakt dat de wetgever ook de belangen van de werkgever tevens eigenrisicodrager ZW heeft meegewogen bij zijn beslissing om het bepaalde in artikel 44 ZW te laten vervallen. Dit punt kan zeker als een omissie van de wetgever worden aangemerkt, omdat een werkgever tevens eigenrisicodrager ZW met het vervallen van artikel 44 ZW vrijwel per definitie gedurende de gehele wachttijd van 104 weken ziekengeld zal moeten betalen aan een (ex)-werknemer die objectief bezien reeds volledig ongeschikt was bij aanvang van de verzekering ingevolge de ZW.
 Een werkgever tevens eigenrisicodrager ZW kon in voorkomende gevallen na 1 januari 2011 nog gebruikmaken van door de CRvB ontwikkelde ‘uitsluitingsgronden’ in het kader van het recht op ziekengeld.
 Op grond van de jurisprudentie van de CRvB geldt sinds jaar en dag het uitgangspunt dat de laatstelijk feitelijk verrichte arbeid de maatstaf vormt voor het begrip ‘zijn arbeid’ in de zin van artikel 19 ZW en dus voor het antwoord op de vraag of een verzekerde nog langer ongeschikt is voor dat werk. Op voornoemd uitgangspunt van de CRvB geldt slechts een beperkt aantal uitzonderingen, te weten:
 Voor de werknemer die de wachttijd heeft volbracht en aansluitend minder dan 35% arbeidsongeschikt wordt geacht wegens geschiktheid voor passende functies geldt, dat zijn arbeid wordt gevormd door een van de in het kader van de Wet WIA geduide functies afzonderlijk. Indien deze werknemer zich na de WIA- beoordeling ziek meldt vanuit de WW en geen feitelijke werkzaamheden heeft verricht voorafgaand aan de ziekmelding vormen de in het kader van de Wet WIA geduide functies ieder afzonderlijk de maatstaf ‘zijn arbeid’.
 Indien sprake was van een mislukte poging tot werkhervatting werd de maatstaf ‘zijn arbeid’ niet gevormd door de laatstelijk verrichte arbeid maar door de maatstaf ‘zijn arbeid’ die voordien gold. In de onder 1 beschreven situatie betekende het leerstuk mislukte poging tot werkhervatting dat na een mislukte poging tot werkhervatting de maatstaf ‘zijn arbeid’ nog steeds werd gevormd door de eerder geduide functies afzonderlijk en dus niet de laatstelijk verrichte arbeid voorafgaand aan de ziekmelding. In aanvulling op deze uitzondering kan worden opgemerkt dat de mislukte poging tot werkhervatting van korte duur moest zijn geweest.
 De uitzondering op het uitgangspunt ‘zijn arbeid is de laatstelijk feitelijk verrichte arbeid’ zoals beschreven onder punt 2 schuurt dicht langs de met ingang van 1 januari 2011 geschrapte uitsluitingsgronden genoemd in artikel 44 ZW. Immers, op grond van het door de CRvB ontwikkelde leerstuk mislukte poging tot werkhervatting wordt de laatstelijk verrichte arbeid buiten beschouwing gelaten als verzekerd object.
 De CRvB is vanaf 21 augustus 2019 van oordeel dat het leerstuk mislukte poging tot werkhervatting met als gevolg een andere maatstaf ‘zijn arbeid’ niet langer houdbaar is. De CRvB doet voor deze ommezwaai een uitgebreid beroep op de redenen die de wetgever ertoe hebben gebracht om het bepaalde in artikel 44 ZW te laten vervallen. Dat de uitspraak van 21 augustus 2019 geen eendagsvlieg is moge blijken uit de inmiddels gepubliceerde tussenuitspraken in ECLI:NL:CRVB:2019:2866 en ECLI:NL:CRVB:2019:2979.
 Indien de werkingssfeer van het leerstuk mislukte poging tot werkhervatting wordt beperkt tot de situatie van een werkhervatting na een doorlopen wachttijd lijken de gevolgen voor de laatste nieuwe werkgever op het eerste gezicht beperkt, omdat de werknemer in kwestie een no-riskpolisstatus heeft ingevolge artikel 29b ZW. De no-riskpolisstatus brengt tevens mee dat een werkgever tevens eigenrisicodrager ZW niet belast is met de uitvoering van de ZW voor deze ex-werknemer, omdat een ex-werknemer met een no-riskpolisstatus niet wordt genoemd in artikel 63a lid 1 ZW, de bepaling waarin is geregeld voor welke ex-werknemers een eigenrisicodrager ZW verantwoordelijk is.
 Het leerstuk van de mislukte poging tot werkhervatting werd in de praktijk ook wel gebruikt in de situatie dat de zieke werknemer nog in de wachttijd verkeerde en in de loop van de wachttijd andere werkzaamheden had aanvaard en zich kort na deze werkaanvaarding bij een andere werkgever weer ziek meldde. Op grond van de hiervoor weergegeven uitspraken van de CRvB is het niet goed denkbaar dat deze variant op het leerstuk mislukte poging tot werkhervatting door de CRvB geaccepteerd zal worden. Hetzelfde geldt voor het standpunt dat de verzekerde het verkeerde werk heeft aanvaard en deswege ongeschikt was voor zijn arbeid. De uitspraken van de CRvB van 21 augustus 2019 en in het voetspoor daarvan de uitspraak van 5 september 2019 (ECLI:NL:CRVB:2019:2979) bieden geen ruimte meer om ziekengeld te weigeren dan wel de maatstaf ‘zijn arbeid’ te wijzigen op een grondslag die overeenkomsten vertoont met de vanaf 1 januari 2011 expliciet door de wetgever verlaten verzekeringsgedachte. Met andere woorden: een (beperkte) risicoselectie op deze gronden of daarmee vergelijkbaar behoort vanaf 21 augustus 2019 definitief tot het verleden.
 Zoals hiervoor aangegeven bieden de uitspraken van de CRvB vanaf 21 augustus 2019 (ECLI:NL:CRVB:2019:2785) geen ruimte meer om met succes te betogen dat het ziekengeld beëindigd moet worden vanwege een mislukte poging tot werkhervatting en impliciet dat sprake is geweest van doorlopende ongeschiktheid. Indien de problematiek wordt bezien vanuit de invalshoek van het UWV als uitvoerder van de ZW dan resteert slechts één conclusie: er bestaat recht op ziekengeld voor deze werknemer in ieder geval tot een hersteldverklaring, tot de eerstejaars ZW-beoordeling (EZWB) of tot het einde van de nieuwe wachttijd (EWT).
 Het is de vraag of de uitspraak van de CRvB van 21 augustus 2019 een-op-een geldt voor werkgevers tevens eigenrisicodrager ZW.
 Een mogelijke escape voor de werkgever tevens eigenrisicodrager ZW is wellicht gelegen in de uitspraken van de CRvB van 12 juli 2017, ECLI:NL:CRVB:2017:2465, ECLI:NL:CRVB:2017:2466, ECLI:NL:CRVB:2017:2504 en ECLI:NL:CRVB:2017:2507. Deze uitspraken wijzen alle op de mogelijkheid voor de werkgever tevens eigenrisicodrager ZW om een beschikking te vragen aan het UWV over een eerdere ongeschiktheidsdag waardoor toerekening van het ziekengeld niet kan plaatsvinden aan de werkgever tevens eigenrisicodrager ZW. De ongeschiktheid van de betreffende werknemer is immers niet ontstaan tijdens het dienstverband met de (laatste) werkgever tevens eigenrisicodrager ZW, welk gegeven de basis vormt voor de toerekening. De juridische basis voor zo’n verzoek aan het UWV is gelegen in het bepaalde in artikel 52c ZW, en de juridische basis voor het niet toerekenen aan de werkgever tevens eigenrisicodrager ZW is zeer duidelijk weergegeven in artikel 2.13 lid 4 onder a van het Besluit Wet financiering sociale verzekeringen, Stb. 2005, 585.
 Indien de uitspraken van de CRvB uit 2017 los worden gezien van de uitspraken van 2019 dan bieden de uitspraken van 2017 nog steeds de mogelijkheid om de eerste ongeschiktheidsdag te verleggen met als doel dat de werkgever tevens eigenrisicodrager ZW niet het spreekwoordelijke ‘haasje’ is in die zin dat ook de werkgever tevens eigenrisicodrager ZW ziekengeld moet betalen tot een eventuele hersteldverklaring, de EZWB of EWT.
 In essentie staat de CRvB in een zaak met een geclaimde eerdere ongeschiktheidsdag voor het antwoord op de vraag of voor een werkgever tevens eigenrisicodrager ZW andere uitgangspunten dienen te gelden dan voor het UWV.
 Het gebrek aan afwegingen van de wetgever bij de totstandkoming van de wet Harmonisatie en vereenvoudiging socialezekerheidswetgeving zoals hiervoor aangegeven kan wellicht in het voordeel van de werkgever tevens eigenrisicodrager ZW werken.
 JCDI:ALT527:1
 Arbeidsrecht en sociaal zekerheidsrecht, Arbeidsrecht en sociaal zekerheidsrecht / Sociaal zekerheidsrecht
 ECLI:NL:CRVB:2019:2785,
 artikel 44 van de Ziektewet
 https://www.openrecht.nl?jcdi=JCDI:ALT527:1


text:
Peerreview (Engels: peer review, ook wel aangeduid als: collegiale toetsing of onderlinge toetsing) is een methode om de kwaliteit van (geschreven) werk te verbeteren, verifiëren of controleren door het werk te onderwerpen aan de kritische blik van een aantal gelijken (Engels: peers), meestal vakgenoten of collega's van de auteur.
 Academische gemeenschap
 Vooral in de academische gemeenschap wordt deze methode gebezigd, in het bijzonder voor artikelen in wetenschappelijke tijdschriften. Binnen de Nederlandse academische gemeenschap wordt om het fenomeen collegiale toetsing aan te duiden vrijwel uitsluitend de aan het Engels ontleende term peerreview gehanteerd. De werking van deze toetsing is gebaseerd op het vermoeden dat verschillende individuen verschillende fouten zullen opmerken, waardoor de kans dat een fout of tekortkoming van de auteur ontdekt en gecorrigeerd wordt, toeneemt. Daarnaast geldt in vele wetenschappelijke disciplines dat peerreview de enige vorm van kwaliteitsgarantie is, omdat reguliere redacteuren doorgaans de kennis en vaardigheden missen om een wetenschappelijke publicatie te beoordelen.
 Wetenschappelijke peerreview geschiedt vaak anoniem. De vakgenoten die de toetsing verrichten zijn anoniem, soms de auteurs ook. Door de verregaande specialisatie die in vrijwel alle wetenschappelijke vakgebieden heeft plaatsgevonden, is er doorgaans slechts een kleine groep individuen die het werk naar waarde kunnen schatten. Het is gebruikelijk dat de auteurs een aantal mogelijke reviewers (beoordelaars) aanbevelen, maar de redacteur neemt de beslissing. Ook als de redacteur de namen van het artikel verwijdert, kan in de praktijk de reviewer op basis van citaten, onderzoeksgebied of andere aanwijzingen al snel een idee hebben omtrent de identiteit van de auteur. Wetenschappers die hun curriculum vitae op internet plaatsen en daarin een sectie met artikelen in voorbereiding opnemen, scheppen daarmee een andere bron om achter de identiteit van auteurs te komen. Omgekeerd is het wat lastiger, maar soms verraden de beoordelaars zichzelf, bijvoorbeeld door er op te staan dat er verwezen wordt naar een aantal van hun eigen publicaties. Enkele vakgebieden, zoals psychologie, hebben mede daarom de anonimiteit bij de peerreview opgeheven. In veel andere vakgebieden, zoals geschiedenis, biologie, milieukunde en marketing wordt het blind of dubbelblind reviewen nog gehanteerd, in elk geval formeel.
 Er wordt vaak in verschillende ronden beoordeeld. Er kan een algehele afwijzing volgen in de eerste ronde. Indien echter een artikel in de ogen van de redacteur en de reviewers voldoende potentie heeft voor publicatie, worden de auteurs na de eerste kritiekronde in de gelegenheid gesteld om de voorgestelde verbeteringen aan te brengen. Het gebeurt zelden dat een artikel in de eerste ronde aangenomen wordt zonder het voorstellen van verbeteringen. Soms is dat op het vlak van typefouten, maar het kan ook noodzakelijk zijn het artikel grotendeels te herschrijven, bijvoorbeeld omdat er door de beoordelaar gewezen wordt op zaken die niet goed in rekening gebracht waren. Er kan ook verschil van inzichten of mening ontstaan tussen beoordelaar en schrijver. In dat geval volgen er nog meer ronden met, soms verhitte, discussie. Het dubbelblinde beoordelingsproces kan zo omschreven worden als een wisselwerking tussen drie partijen: de auteur, de redacteur en de reviewers. Elk van deze partijen heeft een mening omtrent de kwaliteit en grootte van de bijdrage, maar het is de redacteur die de uiteindelijke beslissing neemt.
 Kritiek op het proces
 Binnen de academische gemeenschap is er ook kritiek op peerreview. Veel gehoorde kritiek is dat, onder andere door het falen van de anonimisering, gevestigde wetenschappers worden bevoordeeld. Peerreview kan ook een rol spelen in het onderdrukken van geldige en vernieuwende denkbeelden. Richard Horton, hoofdredacteur van het Britse medische tijdschrift The Lancet, verklaarde eens dat het peerreview bevooroordeeld, onrechtvaardig, oncontroleerbaar, onvolledig, vaak beledigend, meestal onwetend, soms dwaas en vaak verkeerd kan zijn. Ook zouden reviewers bevooroordeeld zijn omdat zij hun vakgebied in een richting willen sturen die hunzelf welgevallig is. Ten slotte zouden reviewers ook te kwader trouw de geloofwaardigheid van een nieuwe publicatie in twijfel kunnen trekken, om hun eigen carrièrekansen te vergroten. Zij kunnen bijvoorbeeld daarna zelf vergelijkbaar onderzoek gaan uitvoeren dat wel gepubliceerd wordt. Zo kan een kleine groep onderzoekers zich een bepaald onderzoeksgebied toe-eigenen onder uitsluiting van buitenstaanders. Dit is niet bevorderlijk voor het falsificatie-proces dat wetenschappelijke vooruitgang stimuleert.
 Ook auteurs proberen soms het beoordelingsproces te sturen, bijvoorbeeld door manuscripten vooraf ter lezing aan een mogelijk onwelgevallige beoordelaar op te sturen en deze persoon expliciet in de dankbetuiging op te nemen; zo wordt de potentiële reviewer al bij voorbaat gediskwalificeerd. Dergelijke strategieën en "trucs" gaven aanleiding tot de Noorderlicht-serie "Ellebogenwerk", waarin enkele topwetenschappers geïnterviewd worden over "ellebogenwerk" in de wetenschap.
 Een ander punt van kritiek is dat het proces wel erg lang kan duren. In het beste geval is dat een maand of wat, maar het is niet ongebruikelijk dat het een jaar of zelfs twee wordt, zeker als er onenigheid ontstaat. In een vakgebied dat snelle ontwikkelingen doormaakt kan dat fnuikend voor de wetenschappelijke communicatie werken. Ook dit neigt ernaar kliekvorming te bevorderen omdat onderzoekers die elkaar goed kennen elkaar vaak langs persoonlijke weg op de hoogte houden van hun jongste vorderingen met uitsluiting van 'buitenstaanders'. Een aantal wetenschappelijke tijdschriften wil in 2018 open peerreview inzetten om deze problemen te voorkomen.
 Notariaat
 Naar aanleiding van een aantal gevallen van fraude en misbruik door notarissen stelde de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie een intercollegiale toetsing voor waarbij notarissen elkaar moeten toetsen op naleving van de beroepseisen.
 Software en niet-wetenschappelijke teksten
 In de informatica, waar software vaak als onderzoeksmateriaal geldt, staat ook deze bloot aan peerreview. In dit vakgebied vindt publicatie doorgaans niet plaats in tijdschriften, maar in verhandelingen van conferenties en congressen. Eric Raymond beschreef het sociologische verschijnsel van peerreview binnen de opensourcegemeenschap in zijn artikel "The Cathedral and the Bazaar".
 Zie ook
 Sokal-affaire
 Onderzoek
 Wetenschappelijke literatuur


text:
 7.3.2016
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 C 90/4
 Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 17 november 2015 — Minister Finansów/Aviva Towarzystwo Ubezpieczeń na Życie S.A. w Warszawie
 (Zaak C-605/15)
 (2016/C 090/06)
 Procestaal: Pools
 Verwijzende rechter
 Naczelny Sąd Administracyjny
 Partijen in het hoofdgeding
 Verzoekende partij: Minister Finansów
 Verwerende partij: Aviva Towarzystwo Ubezpieczeń na Życie S.A. w Warszawie
 Prejudiciële vragen
 1)
 Is een nationale bepaling over de vrijstelling van de btw van een zelfstandige groepering van personen waarin geen voorwaarden worden gesteld of procedures worden voorgeschreven voor de vervulling van het vereiste van verstoring van de mededinging, in overeenstemming met artikel 132, lid 1, onder f), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) in samenhang met artikel 131 van deze richtlijn, en met het doeltreffendheidsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel?
 2)
 Welke criteria moeten worden aangelegd bij de beoordeling of is voldaan aan het vereiste van verstoring van de mededinging in artikel 132, lid 1, onder f), van richtlijn 2006/112?
 3)
 Is voor de beantwoording van de tweede vraag van belang dat de diensten worden verricht door een zelfstandige groepering van personen aan leden die onder de rechtsmacht van verschillende lidstaten vallen?
 (1) PB L 347, blz. 1.


text:
 EUROPSKA KOMISIJA
 Bruxelles, 11.8.2021.
 COM(2021) 473 final
 2021/0267(NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o stajalištu koje treba zauzeti u ime Europske unije u okviru Zajedničkog odbora EGP-a u vezi s izmjenom Protokola 31. uz Sporazum o EGP-u o suradnji u posebnim područjima izvan četiriju sloboda (Europski socijalni fond plus (ESF+))
 (Tekst značajan za EGP)
 OBRAZLOŽENJE
 1.Predmet prijedloga
 Ovaj se prijedlog odnosi na odluku kojom se utvrđuje stajalište koje treba zauzeti u ime Unije u okviru Zajedničkog odbora EGP-a u vezi s predviđenim donošenjem odluke Zajedničkog odbora EGP-a u vezi s izmjenom Protokola 31. uz Sporazum o EGP-u o suradnji u posebnim područjima izvan četiriju sloboda
 2.Kontekst prijedloga
 2.1.Sporazum o EGP-u
 Sporazumom o Europskom gospodarskom prostoru („Sporazum o EGP-u”) jamče se jednaka prava i obveze na unutarnjem tržištu za građane i gospodarske subjekte u EGP-u. Njime se predviđa uvođenje zakonodavstva EU-a kojim su obuhvaćene četiri slobode u 30 država EGP-a, koje čine države članice EU-a, Norveška, Island i Lihtenštajn. Osim toga, Sporazum o EGP-u obuhvaća suradnju u drugim važnim područjima kao što su istraživanje i razvoj, obrazovanje, socijalna politika, okoliš, zaštita potrošača, turizam i kultura, zajednički poznatima kao „neizravne i horizontalne” politike. Sporazum je stupio na snagu 1. siječnja 1994. Europska unija zajedno sa svojim državama članicama stranka je Sporazuma.
 2.2.Zajednički odbor EGP-a
 Zajednički odbor EGP-a nadležan je za upravljanje Sporazumom o EGP-u. To je forum za razmjenu mišljenja povezanih s funkcioniranjem Sporazuma o EGP-u. Odluke donosi konsenzusom. U skladu s Ugovorom iz Lisabona Europska služba za vanjsko djelovanje odgovorna je za koordinaciju pitanja EGP-a na strani EU-a.
 2.3.Predviđeni akt Zajedničkog odbora EGP-a
 Zajednički odbor EGP-a treba donijeti odluku Zajedničkog odbora EGP-a („predviđeni akt”) o izmjeni Protokola 31. uz Sporazum o EGP-u o suradnji u posebnim područjima izvan četiriju sloboda.
 Svrha je predviđenog akta proširiti suradnju stranaka Sporazuma o EGP-u kako bi se uključilo sudjelovanje država EFTA-e koje su članice EGP-a u Europskom socijalnom fondu plus (ESF+). Uredba (EU) 2021/1057 Europskog parlamenta i Vijeća od 24. lipnja 2021. o uspostavi Europskog socijalnog fonda plus (ESF+) i stavljanju izvan snage Uredbe (EU) br. 1296/2013
 1
 stoga se uključuje u Sporazum o EGP-u.
 Budući da Lihtenštajn nije izrazio interes za sudjelovanje u Europskom socijalnom fondu plus (ESF+), nacrt odluke Zajedničkog odbora EGP-a odnosi se stoga samo na Norvešku i Island.
 U skladu s proračunskom politikom EU-a u aktivnostima EU-a može se sudjelovati tek kad je plaćen odgovarajući financijski doprinos. Međutim, plaćanje se izvršava nakon što se donese ovaj nacrt odluke Vijeća te nakon što se državama EFTA-e koje su članice EGP-a dostavi poziv EU-a za sredstva koji raspisuje Europska komisija.
 Stoga, kako bi se premostilo razdoblje od 1. siječnja 2021. do primanja odgovarajućeg plaćanja, nacrt odluke Zajedničkog odbora EGP-a primjenjuje se retroaktivno od 1. siječnja 2021. Retroaktivnost ne utječe na prava i obveze predmetnih osoba te je u skladu s načelom opravdanih očekivanja.
 Predviđeni akt bit će obvezujući za stranke u skladu s člancima 103. i 104. Sporazuma o EGP-u.
 3.Stajalište koje treba zauzeti u ime Unije
 Komisija Vijeću na donošenje podnosi nacrt odluke Zajedničkog odbora EGP-a koji predstavlja stajalište Unije. Komisija se nada da će ga moći što prije iznijeti u Zajedničkom odboru EGP-a.
 Sadržaj i priroda nacrta priložene odluke Zajedničkog odbora EGP-a nadilaze puke tehničke prilagodbe u smislu članka 1. stavka 3. Uredbe Vijeća br. 2894/94. Stoga Vijeće utvrđuje stajalište Unije.
 4.Pravna osnova
 4.1.Postupovna pravna osnova
 4.1.1.Načela
 Člankom 218. stavkom 9. Ugovora o funkcioniranju Europske unije (UFEU) predviđeno je donošenje odluka kojima se utvrđuju „stajališta koja u ime Unije treba donijeti tijelo osnovano na temelju sporazuma kada je to tijelo pozvano donositi akte koji proizvode pravne učinke, uz iznimku akata kojima se dopunjuje ili mijenja institucionalni okvir sporazuma”.
 Pojam „akti koji proizvode pravne učinke” obuhvaća akte koji proizvode pravne učinke na temelju pravila međunarodnog prava kojima se uređuje predmetno tijelo. Obuhvaća i instrumente koji nemaju obvezujući učinak na temelju međunarodnog prava, ali postoji mogućnost da „presudno utječu na sadržaj propisa koje donese zakonodavac Unije”
 2
 .
 4.1.2.Primjena na ovaj predmet
 Zajednički odbor EGP-a tijelo je osnovano na temelju sporazuma, i to Sporazuma o EGP-u. Akt koji Zajednički odbor EGP-a treba donijeti akt je koji proizvodi pravne učinke. Predviđeni akt bit će obvezujući na temelju međunarodnog prava u skladu s člancima 103. i 104. Sporazuma o EGP-u.
 Predviđenim aktom ne dopunjuje se niti mijenja institucionalni okvir sporazuma. Stoga je postupovna pravna osnova za predloženu odluku članak 218. stavak 9. UFEU-a u vezi s člankom 1. stavkom 3. Uredbe Vijeća br. 2894/94 o rješenjima za provedbu Sporazuma o Europskom gospodarskom prostoru.
 4.2.Materijalna pravna osnova
 4.2.1.Načela
 Materijalna pravna osnova za odluku na temelju članka 218. stavka 9. UFEU-a prije svega ovisi o cilju i sadržaju predviđenog akta o kojemu se zauzima stajalište u ime Unije. Ako predviđeni akt ima dva cilja ili elementa te ako se može utvrditi da je jedan od ta dva cilja ili elementa glavni, a drugi samo sporedan, odluka na temelju članka 218. stavka 9. UFEU-a mora se temeljiti na samo jednoj materijalnoj pravnoj osnovi, naime onoj koju zahtijeva glavni ili prevladavajući cilj ili element.
 U pogledu predviđenog akta kojim se istovremeno želi postići više ciljeva ili koji ima više elemenata, koji su neodvojivo povezani, a nijedan nije sporedan u odnosu na druge, materijalna pravna osnova odluke na temelju članka 218. stavka 9. UFEU-a iznimno se mora temeljiti na različitim odgovarajućim pravnim osnovama.
 4.2.2.Primjena na ovaj predmet
 Materijalna pravna osnova predložene odluke odgovara materijalnoj pravnoj osnovi pravnog akta koji se njome uključuje u Sporazum o EGP-u.
 Europski socijalni fond plus (ESF+) temelji se na glavama UFEU-a „Slobodno kretanje osoba, usluga i kapitala”, „Zapošljavanje”, „Socijalna politika”, „Europski socijalni fond”, „Obrazovanje, strukovno osposobljavanje, mladi i sport” te „Ekonomska, socijalna i teritorijalna kohezija” (članak 46. točka (d), članak 149., članak 153. stavak 2. točka (a), članak 164., članak 175. treći stavak i članak 349. UFEU-a).
 Stoga materijalnu pravnu osnovu predložene odluke čine sljedeće odredbe: članak 46. točka (d), članak 149., članak 153. stavak 2. točka (a), članak 164, članak 175. treći stavak i članak 349. UFEU-a.
 4.3.Zaključak
 Pravna osnova za predloženu odluku trebao bi biti članak 46. točka (d), članak 149., članak 153. stavak 2. točka (a), članak 164., članak 175. treći stavak i članak 349. UFEU-a, u vezi s člankom 218. stavkom 9. UFEU-a i člankom 1. stavkom 3. Uredbe Vijeća br. 2894/94 o rješenjima za provedbu Sporazuma o Europskom gospodarskom prostoru.
 5.Utjecaj na proračun
 Norveška i Island financijski doprinose proračunu Unije. Točan iznos utvrdit će se u skladu s odredbama Sporazuma o EGP-u čim se donese ovaj nacrt odluke Vijeća.
 6.Objava predviđenog akta
 Budući da će se aktom Zajedničkog odbora EGP-a izmijeniti Protokol 31. uz Sporazum o EGP-u o suradnji u posebnim područjima izvan četiriju sloboda, primjereno ga je nakon donošenja objaviti u Službenom listu Europske unije.
 2021/0267 (NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o stajalištu koje treba zauzeti u ime Europske unije u okviru Zajedničkog odbora EGP-a u vezi s izmjenom Protokola 31. uz Sporazum o EGP-u o suradnji u posebnim područjima izvan četiriju sloboda
 (Europski socijalni fond plus (ESF+))
 (Tekst značajan za EGP)
 VIJEĆE EUROPSKE UNIJE,
 uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije, a posebno njegov članak 46. točku (d), članak 149., članak 153. stavak 2. točku (a), članak 164., članak 175. treći stavak i članak 349., u vezi s člankom 218. stavkom 9.,
 uzimajući u obzir Uredbu Vijeća (EZ) br. 2894/94 od 28. studenoga 1994. o rješenjima za provedbu Sporazuma o Europskom gospodarskom prostoru
 3
 , a posebno njezin članak 1. stavak 3.,
 uzimajući u obzir prijedlog Europske komisije,
 budući da:
 (1)Sporazum o Europskom gospodarskom prostoru
 4
 („Sporazum o EGP-u”) stupio je na snagu 1. siječnja 1994.
 (2)Na temelju članka 98. Sporazuma o EGP-u Zajednički odbor EGP-a može odlučiti izmijeniti, među ostalim, Protokol 31. uz Sporazum o EGP-u, koji sadržava odredbe o suradnji u posebnim područjima izvan četiriju sloboda.
 (3)Uredba (EU) 2021/1057 Europskog parlamenta i Vijeća
 5
 treba se uključiti u Sporazum o EGP-u.
 (4)Protokol 31. (o suradnji u posebnim područjima izvan četiriju sloboda) uz Sporazum o EGP-u trebalo bi stoga na odgovarajući način izmijeniti.
 (5)Stajalište Unije u Zajedničkom odboru EGP-a trebalo bi se stoga temeljiti na nacrtu odluke Zajedničkog odbora EGP-a utvrđenom u Prilogu ovoj Odluci,
 DONIJELO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 Stajalište koje u ime Unije treba zauzeti u okviru Zajedničkog odbora EGP-a o predloženoj izmjeni Protokola 31. (o suradnji u posebnim područjima izvan četiriju sloboda) uz Sporazum o EGP-u temelji se na nacrtu odluke Zajedničkog odbora EGP-a priloženom ovoj Odluci.
 Članak 2.
 Ova Odluka stupa na snagu na dan donošenja.
 Sastavljeno u Bruxellesu,
 Za Vijeće
 Predsjednik
 (1)
 SL L 231, 30.6.2021., str. 21.
 (2)
 Presuda Suda od 7. listopada 2014., Njemačka protiv Vijeća, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, t. 61.–64.
 (3)
 SL L 305, 30.11.1994., str. 6.–8.
 (4)
 SL L 1, 3.1.1994., str. 3.
 (5)
 Uredba (EU) 2021/1057 Europskog parlamenta i Vijeća od 24. lipnja 2021. o uspostavi Europskog socijalnog fonda plus (ESF+) i stavljanju izvan snage Uredbe (EU) br. 1296/2013, SL L 231, 30.6.2021., str. 21.
 ---documentbreak---
 EUROPSKA KOMISIJA
 Bruxelles, 11.8.2021.
 COM(2021) 473 final
 PRILOG
 Prijedlogu ODLUKE VIJEĆA
 o stajalištu koje treba zauzeti u ime Europske unije u okviru Zajedničkog odbora EGP-a u vezi s izmjenom Protokola 31. uz Sporazum o EGP-u o suradnji u posebnim područjima izvan četiriju sloboda(Europski socijalni fond plus (ESF+))
 PRILOG
 ODLUKA ZAJEDNIČKOG ODBORA EGP-a
 br. [...]
 оd [...]
 o izmjeni Protokola 31. uz Sporazum o EGP-u o suradnji u posebnim područjima izvan četiriju sloboda
 ZAJEDNIČKI ODBOR EGP-a,
 uzimajući u obzir Sporazum o Europskom gospodarskom prostoru („Sporazum o EGP-u”), a posebno njegove članke 86. i 98.,
 budući da:
 (1)Primjereno je proširiti suradnju ugovornih stranaka Sporazuma o EGP-u kako bi se uključila Uredba (EU) 2021/1057 Europskog parlamenta i Vijeća od 24. lipnja 2021. o uspostavi Europskog socijalnog fonda plus (ESF+) i stavljanju izvan snage Uredbe (EU) br. 1296/2013
 1
 .
 (2)Primjereno je da sudjelovanje država EFTA-e u aktivnostima iz Uredbe (EU) 2021/1057 počne 1. siječnja 2021., neovisno o tome kada je ova Odluka donesena ili o tome je li se o ispunjenju ustavnih zahtjeva za ovu Odluku, ako postoje, obavijestilo nakon 10. srpnja 2021.
 (3)Subjekti s poslovnim nastanom u državama EFTA-e trebali bi imati pravo sudjelovati u aktivnostima započetima prije stupanja na snagu ove Odluke. Troškovi takvih aktivnosti čija provedba započne nakon 1. siječnja 2021. mogu se smatrati prihvatljivima pod istim uvjetima koji se primjenjuju na troškove subjekata s poslovnim nastanom u državama članicama EU-a pod uvjetom da ova Odluka stupi na snagu prije završetka predmetnog djelovanja.
 (4)Uvjeti za sudjelovanje država EFTA-e i njihovih institucija, poduzeća, organizacija i državljana u programima Europske unije utvrđeni su u Sporazumu o EGP-u, a posebno njegovu članku 81.
 (5)Protokol 31. uz Sporazum o EGP-u trebalo bi stoga izmijeniti kako bi se omogućila provedba te proširene suradnje od 1. siječnja 2021.,
 DONIO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 Članak 15. Protokola 31. uz Sporazum o EGP-u mijenja se kako slijedi:
 1.u stavku 8. dodaje se sljedeće:
 „—32021 R 1057: Uredba (EU) 2021/1057 Europskog parlamenta i Vijeća od 24. lipnja 2021. o uspostavi Europskog socijalnog fonda plus (ESF+) i stavljanju izvan snage Uredbe (EU) br. 1296/2013 (SL L 231, 30.6.2021., str. 21.).
 Troškovi aktivnosti čija provedba započne nakon 1. siječnja 2021. mogu se smatrati prihvatljivima od početka djelovanja utvrđenog u predmetnom sporazumu o bespovratnim sredstvima ili odluci o bespovratnim sredstvima, u skladu s uvjetima koji su u njima utvrđeni, pod uvjetom da Odluka Zajedničkog odbora EGP-a br. XX/2021 od xx 2021. [ova Odluka] stupi na snagu prije završetka djelovanja.
 Države EFTA-e sudjeluju samo u tematskom području programa koji se odnosi na zapošljavanje i socijalne inovacije.
 Lihtenštajn se izuzima iz sudjelovanja i financijskog doprinosa tom programu.”;
 2.tekst stavka 5. zamjenjuje se sljedećim:
 „Države EFTA-e sudjeluju u aktivnostima Zajednice iz stavka 8. prve alineje od 1. siječnja 1999., u aktivnostima iz druge alineje od 1. siječnja 2003., u aktivnostima iz treće alineje od 1. siječnja 2014. te u aktivnostima iz četvrte alineje od 1. siječnja 2021.”
 Članak 2.
 Ova Odluka stupa na snagu dan nakon zadnje obavijesti u skladu s člankom 103. stavkom 1. Sporazuma o EGP-u
 2*.
 Primjenjuje se od 1. siječnja 2021.
 Članak 3.
 Ova se Odluka objavljuje u odjeljku o EGP-u Službenog lista Europske unije i u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Sastavljeno u Bruxellesu [...]
 Za Zajednički odbor EGP-a
 Predsjednik
 [...]
 Tajnici
 Zajedničkog odbora EGP-a
 [...]
 (1)
 SL L 231, 30.6.2021., str. 21.
 (2)
 *
 [Ustavni zahtjevi nisu navedeni.] [Ustavni su zahtjevi navedeni.]


text:
Čechomor je česká hudobná skupina hrajúca české, moravské a slovenské ľudové piesne v rockovom aranžmáne.
 História
 Skupina vznikla v roku 1988 ako folkové združenie s názvom Prvá Českomoravská nezávislá hudební společnost. Prvú zostavu tvorili Jiří Beránek (spev a husle), František Černý (spev a gitara), Jiří Michálek (harmonika) a Antonín Svoboda (husle). Prvý album Dověcnosti vyšiel na prelome rokov 1990 a 1991. V roku 1994 začala skupina pozvoľna prechádzať z akustického poňatia zvuku na elektrický. Do skupiny prišiel nový bubeník Martin Rychta a Michal Pavlík, ktorý v skupine stále pôsobí a bol oslovený aj huslista Karel Holas.
 Skupina sa rozhodla pre skrátenie mena na Českomoravská hudební společnost a pod týmto názvom vydala v roku 1996 album Medzi horami.
 V roku 2002 bol uvedený do kín film Rok ďábla režiséra Petra Zelenku, v ktorom účinkovali spolu s Jaromírom Nohavicom, Karlom Plíhalom a britským hudobníkom Jazom Colemanom. Film získal Českého leva za najlepšiu hudbu k filmu.
 Jaz Coleman skupine produkoval v roku 2001 prelomový symfonický album Proměny.
 Stálym hosťom skupiny je speváčka Lenka Dusilová.
 Súčasné zloženie
 František Černý
 Karel Holas
 Radek Pobořil
 Roman Lomtadze
 Diskografia
 1991 – Dověcnosti
 1996 – Mezi horami
 2000 – Čechomor
 2001 – Proměny
 2002 – Rok ďábla
 2002 – Čechomor Live
 2003 – Proměny tour 2003
 2004 – Čechomor 1991-1996
 2005 – Co sa stalo nové
 2006 – Stalo sa živě (CD aj DVD)
 2007 – Sváteční Čechomor
 2008 – OST - Svatba na bitevním poli
 2008 – Pověsti moravských hradů a zámků
 2009 – Pověsti českých hradů a zámků
 2009 – Pověsti slezských hradů a zámků
 2011 – Místečko
 Referencie
 Iné projekty
 Externé odkazy
 Oficiálne stránky skupiny
 fanklub skupiny Čechomor
 České folkrockové hudobné skupiny
 Hudobné skupiny z 1988


text:
 22.2.2008
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 48/78
 Jedynie oryginalne teksty EKG ONZ wywołują skutki prawne w międzynarodowym prawie publicznym. Status i datę wejścia w życie niniejszego regulaminu należy sprawdzać w najnowszej wersji dokumentu EKG ONZ dotyczącego statusu TRANS/WP.29/343, dostępnej pod adresem: http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html
 Regulamin nr 101 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji samochodów osobowych wyposażonych w silnik spalania wewnętrznego lub w hybrydowy elektryczny układ napędowy w zakresie pomiaru emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa i/lub pomiaru zużycia energii elektrycznej i zasięgu przy zasilaniu energią elektryczną oraz pojazdów kategorii M1 i N1 wyposażonych w elektryczny układ napędowy w zakresie pomiaru zużycia energii elektrycznej i zasięgu przy zasilaniu energią elektryczną
 Suplement 7 do pierwotnej wersji regulaminu – Data wejścia w życie: 18 czerwca 2007 r.
 Zmiana regulaminu nr 101 opublikowanego w Dz.U. L 158 z 19.6.2007 r.
 Punkt 1. otrzymuje brzmienie (przypis (1) pozostaje bez zmian):
 „1. ZAKRES
 Niniejszy regulamin ma zastosowanie do pojazdów kategorii M1 i N1 (1) w odniesieniu do:
 a)
 pomiaru emisji dwutlenku węgla (CO2) oraz zużycia paliwa i/lub do pomiaru zużycia energii elektrycznej i zasięgu przy zasilaniu energią elektryczną pojazdów wyposażonych jedynie w silnik spalania wewnętrznego lub w hybrydowy elektryczny układ napędowy,
 b)
 oraz do pomiaru zużycia energii elektrycznej i zasięgu przy zasilaniu energią elektryczną pojazdów wyposażonych jedynie w elektryczny układ napędowy.
 Nie ma on zastosowania do typu pojazdów N1, jeżeli zarówno:
 a)
 typ silnika zainstalowany w pojeździe otrzymał homologację typu zgodnie z regulaminem nr 49, oraz
 b)
 całkowita światowa roczna produkcja pojazdów N1 danego producenta jest mniejsza niż 2 000 sztuk.”;
 Dodaje się nowe punkty 2.7. i 2.8. w następującym brzmieniu:
 „2.7.
 »Samochód ciężarowy« oznacza pojazd silnikowy kategorii N1, który został zaprojektowany i zbudowany wyłącznie lub głównie do przewozu towarów.
 2.8.
 »Półciężarówka« oznacza ciężarówkę o kabinie kierowcy zawartej w bryle nadwozia”.
 Punkty 2.7.–2.16. (w poprzedniej wersji) otrzymują numerację od 2.9. do 2.18.
 Punkt 3.3. otrzymuje następujące brzmienie:
 „3.3.
 Pojazd reprezentatywny dla typu pojazdu, który ma być homologowany, jest dostarczony służbie technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badania homologacyjnego. W przypadku pojazdów M1 i N1, które otrzymały homologację typu w odniesieniu do ich emisji zgodnie z regulaminem nr 83, w czasie badania służba techniczna sprawdzi, czy dany pojazd, jeśli jest wyposażony w silnik spalania wewnętrznego lub hybrydowy elektryczny układ napędowy, odpowiada wartościom dopuszczalnym dla tego typu, określonym w regulaminie nr 83.”
 Punkt 5.2.1. otrzymuje następujące brzmienie:
 „5.2.1.
 Pomiar emisji CO2 i zużycia paliwa prowadzi się zgodnie z procedurą badania opisaną w załączniku 6. Pojazdy, które nie osiągają wielkości przyspieszeń i maksymalnej prędkości wymaganej w cyklu badania, muszą być prowadzone z w pełni włączonym urządzeniem do sterowania i kontroli przyspieszenia, dopóki ponownie nie osiągną one wymaganej krzywej działania. Odchylenia od cyklu działania muszą być zarejestrowane w sprawozdaniu z badań.”.
 Punkty 7.1.–7.1.3. otrzymują brzmienie (wraz z wprowadzeniem odniesienia do nowego przypisu (4)):
 „7.1. Pojazdy wyposażone w silnik spalania wewnętrznego, z wyjątkiem pojazdów wyposażonych w układ okresowej regeneracji dla celów kontroli emisji
 Homologacja typu może zostać rozszerzona na pojazdy tego samego typu lub typów różniących się ze względu na następujące cechy wymienione w załączniku 4, jeśli emisja CO2 zmierzona przez służby techniczne nie przekracza o więcej niż 4 % wartości homologacji typu dla pojazdów kategorii M1 i 6 % dla pojazdów kategorii N1:
 7.1.1.
 Masa odniesienia.
 7.1.2.
 Maksymalna dopuszczalna masa.
 7.1.3.
 Typ nadwozia:
 a)
 dla M1: zamknięte, z włazem tylnym, kombi, coupé, ze składanym dachem, pojazd wielozadaniowy (4),
 b)
 dla N1: samochód ciężarowy, furgon”;
 Wprowadza się nowy przypis (4), w brzmieniu:
 „(4)
 Zgodnie z definicją w załączniku 7 do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3) (TRANS/WP.29/78/Rev.1/Amend.2).”.
 Punkt 7.2. otrzymuje następujące brzmienie:
 „7.2. Pojazdy wyposażone w silnik spalania wewnętrznego i w układ okresowej regeneracji dla celów kontroli emisji
 Homologacja typu może być rozszerzona na pojazdy tego samego lub innego typu, różniące się pod względem cech charakterystycznych podanych w załączniku 4, wymienionych w pkt 7.1.1.–7.1.5. powyżej, ale nienaruszających cech charakterystycznych rodziny podanych w załączniku 10, jeśli emisja CO2 zmierzona przez służbę techniczną nie przekracza wartości homologacji typu o więcej niż 4 % dla pojazdów kategorii M1 i 6 % dla pojazdów kategorii N1, jeśli obowiązuje ten sam współczynnik Ki.
 Homologacja typu może być rozszerzona również na pojazdy tego samego typu, ale o innym współczynniku Ki, jeśli skorygowana wartość CO2 zmierzona przez służbę techniczną nie przekracza wartości homologacji typu o więcej niż 4 % dla pojazdów kategorii M1 i 6 % dla pojazdów kategorii N1.”.
 Punkty 7.4.–7.4.3. otrzymują następujące brzmienie:
 „7.4. Pojazdy wyposażone w hybrydowy elektryczny układ napędowy
 Homologacja typu może zostać rozszerzona na pojazdy tego samego typu lub typów różniących się ze względu na następujące cechy wymienione w załączniku 4, jeśli emisja CO2 zmierzona przez służby techniczne nie przekracza wartości homologacji typu o więcej niż 4 % dla pojazdów kategorii M1 i 6 % dla pojazdów kategorii N1:
 7.4.1.
 Masa odniesienia.
 7.4.2.
 Maksymalna dopuszczalna masa.
 7.4.3.
 Typ nadwozia:
 a)
 dla M1: zamknięte, z włazem tylnym, kombi, coupé, ze składanym dachem, pojazd wielozadaniowy (4),
 b)
 dla N1: samochód ciężarowy, furgon”;
 Dodaje się nowe punkty 7.5.–7.6.3. w następującym brzmieniu:
 „7.5. Rozszerzenie homologacji pojazdów kategorii N1 na rodzinę pojazdów, gdy wyposażone są one jedynie w silnik spalania wewnętrznego lub w hybrydowy elektryczny układ napędowy
 7.5.1.
 Dla pojazdów kategorii N1, które uzyskały homologację jako członkowie rodziny pojazdów przy zastosowaniu procedury określonej w pkt 7.6.2., homologacja typu może być rozszerzona na pojazdy z obrębu tej samej rodziny, wyłącznie jeżeli służby techniczne oszacują, że zużycie paliwa nowego pojazdu nie przekracza zużycia paliwa pojazdu, który stanowił podstawę zużycia paliwa rodziny.
 Homologacja może być także rozszerzona na pojazdy, które:
 a)
 są do 110 kg cięższe niż badany członek rodziny, pod warunkiem, że mieszczą się w granicy do 220 kg od najlżejszego członka rodziny,
 b)
 posiadają niższy całkowity współczynnik przełożenia niż badany członek rodziny wyłącznie z powodu zmiany wymiarów opon, oraz
 c)
 odpowiadają charakterystyce rodziny we wszystkich innych aspektach.
 7.5.2.
 Dla pojazdów kategorii N1, które uzyskały homologację jako członkowie rodziny pojazdów przy zastosowaniu procedury określonej w pkt 7.6.3., homologacja typu może być rozszerzona na pojazdy z obrębu tej samej rodziny bez dodatkowego badania, wyłącznie jeżeli służba techniczna oszacuje że zużycie paliwa nowego pojazdu mieści się w granicach ustalonych dla dwóch pojazdów rodziny, które posiadają odpowiednio najmniejsze i największe zużycie paliwa.
 7.6. Rozszerzenie homologacji pojazdów kategorii N1 na rodzinę pojazdów, gdy wyposażone są one jedynie w silnik spalania wewnętrznego lub w hybrydowy elektryczny układ napędowy
 Pojazdy kategorii N1 mogą uzyskać homologację w obrębie rodziny zgodnie z pkt 7.6.1. przy zastosowaniu jednej z dwóch alternatywnych metod opisanych w pkt 7.6.2. i 7.6.3.
 7.6.1. Pojazdy kategorii N1 mogą być zakwalifikowane do jednej rodziny do celów niniejszego regulaminu, jeżeli następujące parametry są identyczne lub mieszczą się w określonych granicach:
 7.6.1.1.
 Identyczne parametry obejmują:
 a)
 producenta i typ określony w pozycji 2 załącznika 4,
 b)
 pojemność silnika,
 c)
 typ systemu ograniczenia emisji,
 d)
 typ systemu paliwowego zgodnie z pozycją 6.7.2. załącznika 4.
 7.6.1.2.
 Następujące parametry muszą mieścić się w następujących granicach:
 a)
 całkowite stosunki przełożenia (nie więcej niż 8 % wyższe od najniższego) zgodnie z pozycją 6.10.3. załącznika 4,
 b)
 masa odniesienia (nie więcej niż 220 kg lżejsza od najcięższej),
 c)
 powierzchnia czołowa (nie więcej niż 15 % mniejsza od największej),
 d)
 moc silnika (najwyżej 10 % mniejsza od najwyższej wartości).
 7.6.2. Pojazd należący do rodziny zgodnie z pkt 7.6.1. może uzyskać homologację na podstawie danych dotyczących emisji CO2 i zużycia paliwa, które są wspólne dla wszystkich członków rodziny. Służby techniczne muszą wybrać do badania takiego członka rodziny, u którego przewiduje najwyższą emisję CO2. Pomiary są przeprowadzane zgodnie z opisem w pkt 5. i załączniku 6, a wyniki uzyskane zgodnie z metodą opisaną w pkt 5.5. są używane jako wartości homologacji typu, które są wspólne dla wszystkich członków rodziny.
 7.6.3. Pojazdy, które tworzą rodzinę zgodnie z pkt 7.6.1. mogą uzyskać homologację na podstawie poszczególnych danych emisji CO2 i zużycia paliwa dla każdego z członków rodziny. Służby techniczne wybierają do badania dwa pojazdy, u których przewiduje się odpowiednio najwyższą i najniższą emisję CO2. Pomiary są przeprowadzane zgodnie z opisem w pkt 5. i w załączniku 6. Jeżeli dane producenta dla tych dwóch pojazdów mieszczą się w granicach tolerancji opisanych w pkt 5.5., wartość emisji CO2 deklarowana przez producenta dla wszystkich członków rodziny pojazdów może być wykorzystana do homologacji typu. Jeżeli dane producenta nie mieszczą się w granicach tolerancji, do homologacji typu używa się wyników uzyskanych zgodnie z metodą opisaną w pkt 5.5., a służby techniczne wybierają odpowiednią liczbę innych członków rodziny do dodatkowych badań.”.
 Załącznik 4,
 TYTUŁ otrzymuje brzmienie (wraz z wprowadzeniem odniesienia do nowego przypisu (6)):
 „POWIADOMIENIE (6)”
 Wprowadza się nowy przypis (6), w brzmieniu:
 „(6)
 W odniesieniu do pojazdów, które uzyskały homologację w obrębie rodziny zgodnie z pkt 7.6., niniejsze powiadomienie musi być dostarczone dla każdego poszczególnego członka rodziny pojazdów.”.
 Pozycja 6.3. otrzymuje brzmienie (wraz z wprowadzeniem odniesienia do nowego przypisu (7)):
 6.3. Rodzaj nadwozia:
 6.3.1.
 Dla M1: zamknięte, z włazem tylnym, kombi, coupé, ze składanym dachem, pojazd wielozadaniowy (2) (7)
 6.3.2.
 Dla N1: samochód ciężarowy, furgon. (2)”.
 Wprowadza się nowy przypis (7), w brzmieniu:
 „(7)
 Zgodnie z definicją w załączniku 7 do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3) (TRANS/WP.29/78/Rev.1/Amend.2)”
 Pozycja 7. otrzymuje brzmienie:
 7. Wartości homologacji typu”.


text:
God Save the King respectiv God Save the Queen este imnul național de fapt al Regatului Unit. Autorul și compozitorul acestui imn sunt necunoscuți.
 Istoric
 Nu mai puțin de șapte persoane au fost numite ca posibili compozitori. O teorie este că ar fi fost compus în cinstea familiei Stuart de către Dr. John Bull (1562-1628). Teoria se bazează pe faptul că o melodie foarte similară cu imnul apare într-o compoziție pentru clavecin a lui John Bull, și că este documentat faptul că Bull i-ar fi interpretat tocmai această melodie lui Iacob I.
 Prima documentare sigură a melodiei este din 1745, când a fost interpretată la teatrele Covent Garden și Drury Lane din Londra în legătură cu sărbătorirea victoriei în Bătălia de la Prestonpans din 28 septembrie 1745. Aranjamentul muzical la teatrul Covent Garden a fost executat de către Charles Burney, iar cel de la teatrul Drury Lane de către Thomas Arne. În octombrie 1745, melodia a fost tipărită în Gentleman’s Magazine. În 1796, George Saville Carey, solicitând o pensie, a afirmat că tatăl său ar fi compus melodia și că tot el ar fi scris și textul. Deoarece tatăl lui decedase deja cu 50 de ani în urmă, afirmația nu a putut fi verificată așa că pensia nu i-a fost acordată. Cercetări făcute de către A. M. Maginty indică faptul că melodia ar putea fi o prelucrare a unui imn catolic din secolul al VII-lea sau al VIII-lea.
 Textele cele mai cunoscute ne-englezești ale melodiei sunt O, monts indépendants (Elveția), Heil dir im Siegerkranz (Prusia) și Bevare Gud (Suedia).
 Folosirea în Regatul Unit
 God Save the King a devenit imnul național al Regatului Unit începând cu anii 1780 și 1790. A fost cântat în timpul bolii a lui George al III-lea, apoi pentru încoronarea lui George al IV-lea în 1821. Sub domnia reginei Victoria era folosit deja cu ocazia tuturor aparițiilor regale oficiale, imnul Rule, Britannia fiind legat de Imperiul Britanic. La fel cu numeroase aspecte constituționale ale Regatului Unit, statutul de imn național este de fapt și nu a făcut obiectul nici unei declarații oficiale.
 Ca protest împotriva establishment-ului britanic, trupa de punk rock Sex Pistols a preluat muzica imnului în 1977, cu ocazia jubileului de argint al reginei Elisabeta a II-a. Melodia a avut mai întâi titlul No Future, apoi a fost redenumită God Save the Queen de managerul Malcolm McLaren.
 Anglia nu are nici un imn oficial. God Save the King este folosit la majoritatea evenimentelor sportive internaționale unde Anglia este reprezentată, cu excepția notabilă a meciurilor echipei de crichet, unde se cântă imnul Jerusalem. Adoptarea unui imn englezesc este o dezbatere recurentă. Pe lista candidaților se află Jerusalem, Land of Hope and Glory, I Vow To Thee, My Country și There'll Always Be an England.
 Textul
 (*) Ultima strofă nu este cântată aproape niciodată, de obicei este cântată numai prima.
 Note
 Imnuri naționale
 Regatul Unit


text:
 7.12.2015
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 406/26
 Kasační opravný prostředek podaný dne 28. září 2015 Evropskou komisí proti rozsudku Tribunálu (šestého senátu) vydanému dne 15. července 2015 ve spojených věcech T-389/10 a T-419/10
 (Věc C-522/15 P)
 (2015/C 406/26)
 Jednací jazyk: italština
 Účastnice řízení
 Účastnice řízení podávající kasační opravný prostředek: Evropská komise (zástupci: P. Rossi, V. Bottka, zmocněnci)
 Další účastnice řízení: Siderurgica Latina Martin SpA (SLM), Ori Martin SA
 Návrhová žádání účastnice řízení podávající kasační opravný prostředek
 Komise navrhuje, aby Soudní dvůr:
 —
 zrušil napadený rozsudek v rozsahu, v němž Tribunál snížil základní částku pokuty uložené společnosti SLM, a konstatoval, že napadené rozhodnutí nezohlednilo skutečnost, že v souvislosti s částí protiprávního jednání se společnost SLM nepodílela na vnějším aspektu Club Italia;
 —
 zrušil napadený rozsudek v rozsahu, v němž Tribunál snížil částku pokuty uložené společnosti SLM na 1 9 56 000 EUR a zrušil pokutu uloženou společnosti SLM společně a nerozdílně s Ori Martin;
 —
 na základě přezkumu v plné jurisdikci znovu vypočítal výši pokuty, která má být uložena, v souladu s návrhem Komise;
 —
 uložil žalobkyním v prvním stupni náhradu nákladů řízení.
 Důvody kasačního opravného prostředku a hlavní argumenty
 1.
 Tribunál zkreslil skutkové okolnosti, když nesprávně učinil závěr, že základní částka pokuty uložené společnosti SLM napadeným rozhodnutím činí 1 9 8 00 000 EUR namísto 1 5 9 65 000 EUR, jak bylo stanoveno druhým opravným rozhodnutím, z nichž 14 milionů EUR bylo uloženo společně a nerozdílně se společností Ori Martin.
 2.
 Tribunál se dopustil nesprávného právního posouzení při uplatnění pravidel týkajících se společné a nerozdílné odpovědnosti za pokuty a při výpočtu horní hranice 10 % v rozsahu, v němž stanovil konečnou výši pokuty k tíži společnosti SLM ve výši 1 9 56 000 EUR uplatněním zákonné hranice 10 % z celkového obratu společnosti SLM v referenčním roce ve smyslu čl. 23 odst. 2 nařízení (ES) č. 1/2003 (1). V daném případě měl Tribunál rozhodnout, že společnost SLM není povinna zaplatit pouze 1 9 56 000 EUR samostatně, nýbrž i dodatečných 1 3 3 00 000 EUR společně a nerozdílně se společností Ori Martin. Horní hranice totiž měly být vypočteny zvlášť pro SLM samostatně za období, kdy se podílela na protiprávním jednání, během něhož nebyla ovládána společností Ori Martin (horní hranice vztahující se k celkovému obratu společnosti SLM), a pro SLM společně a nerozdílně s Ori Martin za období, v němž byla tato dceřiná společnost ovládána svou mateřskou společností (horní hranice vztahující se k celkovému obratu společnosti Ori Martin, které v daném případě nebylo dosaženo).
 (1) Nařízení Rady (ES) č. 1/2003 ze dne 16. prosince 2002 o provádění pravidel hospodářské soutěže stanovených v článcích 81 a 82 Smlouvy (Úř. věst. 2003, L 1, s. 1).


text:
 15.8.2008
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 209/69
 A Közszolgálati Törvényszék (második tanács) 2008. február 21-i ítélete – Semeraro kontra Bizottság
 (F-19/06. sz. ügy) (1)
 (Közszolgálat - Tisztviselők - Szakmai előmeneteli jelentés - 2004. évi értékelési időszak - A személyzeti szabályzat 43. cikke - Indokolási kötelezettség - Előléptetés - Tanúsítványi eljárás)
 (2008/C 209/124)
 Az eljárás nyelve: francia
 Felek
 Felperes: Maria Magdalena Semeraro (Brüsszel, Belgium) (képviselő: L. I. Vogel ügyvéd)
 Alperes: az Európai Közösségek Bizottsága (képviselők: G. Berscheid és M. Velardo meghatalmazottak)
 Az ügy tárgya
 A kinevezésre jogosult hatóság 2005. november 8-i, a felperes által a 2004. évi szakmai előmeneteli jelentése ellen benyújtott panaszt elutasító határozatának megsemmisítése.
 Az ítélet rendelkező része
 1)
 A Közszolgálati Törvényszék megsemmisíti M. Semeraro 2004. január 1-je és 2004. december 31-e közötti időszakra vonatkozó szakmai előmeneteli jelentését.
 2)
 Az Európai Közösségek Bizottsága viseli az összes költséget.
 (1) HL C 108., 2006.5.6., 30. o.