text:
 Fógra dlíthiúil tábhachtach
 |
 52010PC0012
 Togra le haghaidh Rialacháin ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle maidir le ranníocaíochtaí ón Aontas Eorpach leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn (2007 2010) /* COIM/2010/0012 leagan deireanach - COD 2010/0004 */
 An Bhruiséil 5.2.2010COIM(2010)12 leagan deireanach2010/0004 (COD)Togra le haghaidhRIALACHÁIN Ó PHARLAIMINT NA hEORPA AGUS ÓN gCOMHAIRLEmaidir le ranníocaíochtaí ón Aontas Eorpach leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn (2007-2010)MEABHRÁN MÍNIÚCHÁINCOMHTHÉACS AN TOGRA- Forais agus cuspóirí an tograTá ranníocaíochtaí á dtabhairt ag an Aontas Eorpach don Chiste Idirnáisiúnta d'Éirinn ón mbliain 1989 i leith. Don tréimhse 2005 go 2006, gealladh EUR 15 mhilliún in aghaidh na bliana ó bhuiséad an Chomhphobail do na blianta 2005 agus 2006 i gcomhréir le Rialachán (CE) Uimh. 177/2005 ón gComhairle an 24 Eanáir 2005 maidir le ranníocaíochtaí ón gComhphobal leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn[1]. Chuaigh an Rialachán sin in éag an 31 Nollaig 2006 agus ghlac Rialachán (CE) Uimh. 1968/2006 ón gComhairle an 21 Nollaig 2006 maidir le ranníocaíochtaí ón gComhphobal leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn (2007-2010)[2] a ionad. Glacadh an Rialachán sin, mar a glacadh gach rialachán roimhe sin, ar bhonn Airteagal 308 den Chonradh ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh.Bhí Parlaimint na hEorpa den tuairim gurbh é Airteagal 159(3) den Chonradh ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh (ar ionann é agus Airteagal 175 den Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh anois) an bunús dlí ceart don Rialachán sin agus sheol sí caingean neamhnithe[3] os comhair na Cúirte Breithiúnais. Thug an Chúirt a breithiúnas uaithi an 3 Meán Fómhair 2009 agus rialaigh sí gur cheart Airteagal 159(3) agus Airteagal 308 araon a úsáid mar bhunús dlí. Cuireadh Rialachán (CE) Uimh. 1968/2006 ón gComhairle ar neamhní, dá bhrí sin, agus d'iarr an Chúirt ar na hinstitiúidí rialachán eile a ghlacadh ag a mbeadh bunús déach dlí.I gcomhréir le rialú na Cúirte tá an Coimisiún Eorpach ag tíolacadh togra nua le haghaidh Rialacháin.I gcomparáid leis an rialachán a cuireadh ar neamhní, léirítear an bunús déach dlí in aithrisí an togra le haghaidh rialacháin nua. Ní thagann aon athrú ar na hairteagail, cé is moite d'Airteagal 12 lena bhforáiltear go gcuirfear Airteagal 6 i bhfeidhm go cúlghabhálach, ós rud é gurbh é an fhoráil a bhí déanta san airteagal sin sa rialachán a cuireadh ar neamhní go gcuirfí straitéis um chlabhsúr chuig an gCoimisiún faoi Mheitheamh 2008. Tá an straitéis um chlabhsúr curtha chuig an gCoimisiún cheana agus tá sé formheasta aige.- Comhthéacs ginearáltaBunaíodh an Ciste Idirnáisiúnta d'Éirinn sa bhliain 1986 ar mhaithe le hAirteagal 10(a) de Chomhaontú Angla-Éireannach 15 Samhain 1985 a chur chun feidhme. Is éard atá foráilte leis an Airteagal sin go gcomhoibreoidh an dá rialtas le chéile chun forbairt eacnamaíoch agus shóisialta na gceantar sin ar an dá thaobh den teorainn in Éirinn a chur chun cinn, is é sin le rá na ceantair sin a ndeachaigh iarmhairtí na héagobhsaíochta le blianta beaga anuas i bhfeidhm orthu, agus déanfaidh an dá Rialtas an deis tacaíocht idirnáisiúnta a fháil don obair sin a mheas.Is iad na cuspóirí atá leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn "dul chun cinn eacnamaíoch agus sóisialta a chur chun cinn agus teagmháil, idirphlé agus athmhuintearas a spreagadh idir náisiúnaithe agus aontachtaithe ar fud na hÉireann"[4].Thosaigh na Stáit Aontaithe agus tíortha eile ag tabhairt ranníocaíochtaí don Chiste agus, tamall ina dhiaidh sin, chinn an tAontas Eorpach tacaíocht phraiticiúil a thabhairt don tionscnamh, óir d'aithin sé gurb ionann na cuspóirí leis an gCiste agus na cuspóirí atá á saothrú aige féin. Thosaigh an AE ag tabhairt tacaíocht airgeadais don Chiste sa bhliain 1989. Is ionann an tacaíocht a thug an AE don Chiste agus timpeall 58 % de ranníocaíochtaí bliantúla 2008 agus is ionann sin agus 40 % de na ranníocaíochtaí carnacha go dtí seo. Ó thús na bliana 1989 bíonn ionadaí thar ceann an Choimisiúin i láthair mar bhreathnóir ar chruinnithe Bhord an Chiste Idirnáisiúnta d'Éirinn.Tá athrú tagtha le himeacht aimsire ar chúlra polaitiúil an réigiúin. Sa bhliain 1994, d'fhógair na príomhghrúpaí paraimíleata éagsúla sosanna comhraic agus in Aibreán 1998, le síniú Chomhaontú (Bhéal Feirste) Aoine an Chéasta, bunaíodh réiteach polaitiúil do phróiseas síochána, agus tugadh cumhachtaí déabhlóide do Thionól Thuaisceart Éireann agus do Choiste Feidhmiúcháin, a bunaíodh ag deireadh na bliana 1999. Tarlaíonn líon suntasach eachtraí slándála fós a mbíonn cúiseanna seicteacha leo agus tá méadú ag teacht ar an scoilt shíceolaíoch agus fhisiceach idir na príomhphobail. Cé go bhfuil dul chun cinn suntasach déanta le deich mbliana anuas, is léiriú é ar an leochaileacht agus ar an éiginnteacht a bhaineann leis an bpróiseas síochána sa réigiún gur cuireadh an próiséas déabhlóide ar fionraí ceithre huaire.Sa chomhthéacs sin, is próiseas fadtéarmach é an dul chun cinn eacnamaíoch agus sóisialta ar mhaithe leis an tsíocháin agus le hathmhuintearas ar leibhéal an phobail.Tá sé tugtha le fios ag an gCiste Idirnáisiúnta nach bhféadfar an leibhéal de thacaíocht idirnáisiúnta atá á tabhairt faoi láthair a choimeád go deo na ndeor agus ní bheidh aon chuidiú airgeadais á iarraidh aige ar na bronntóirí tar éis na bliana 2010. Sa bhliain 2005, rinne an Ciste athbhreithniú ar struchtúir agus ar thosaíochtaí an Chiste d'fhonn an misean atá aige a athdhearbhú i bhfianaise na n-athruithe atá tagtha chun cinn agus tá creat straitéiseach glactha aige atá ag treorú an Chiste sa chéim dheireanach dá ghníomhaíochtaí. "Sharing this Space" a thugtar ar an straitéis sin agus is creat straitéiseach atá ann do ghníomhaíochtaí sa tréimhse 2006 - 2010. Le linn na tréimhse sin, tá an Ciste ag díriú ar na réimsí sin a bhfuil an gá is mó acu le tacaíocht agus tá sé ag déanamh gach iarrachta a áirithiú go mbeidh an obair a dhéanfaidh sé inmharthana san fhadtéarma.- Aon fhorálacha eile atá ann sa réimse seoNíl infheidhme- Comhsheasmhacht le beartais eileIs comhlánú é an Ciste Idirnáisiúnta d'Éirinn ar na gníomhaíochtaí a dhéantar faoi Chláir an AE um Shíocháin agus Athmhuintearas i dTuaisceart Éireann agus i Réigiún na Teorann in Éirinn ("PEACE I" 1995-1999, "PEACE II" 2000-2006 agus "PEACE III" 2007-2013) mar gur ionstraim í a thacaíonn leis an sprioc atá ag na cláir sin.TORTHAÍ AN CHOMHAIRLIÚCHÁIN LEIS NA PÁIRTITHE LEASMHARA AGUS MEASÚNÚ IARMHARTA- ComhairliúchánNíl infheidhme- Saineolas a bhailiú agus a úsáidI gcomhréir le Rialachán (CE) Uimh. 177/2005 ón gComhairle[5] ullmhaíodh an Rialachán a cuireadh ar neamhní ar bhonn na Tuarascála a cuireadh chuig an Údarás Buiséadach ina dearnadh measúnú ar ghníomhaíochtaí an Chiste[6] agus a ghabh leis an Rialachán sin. Is é a dhéantar a mheas sa Tuarascáil na gníomhaíochtaí sin den Chiste ina n-úsáidtear saineolas ón gCoimisiún chun anailís a dhéanamh ar an bhfaisnéis agus ar na sonraí a bailíodh ó na foinsí seo a leanas:- an mhonatóireacht leanúnach a dhéanann an Coimisiún ar an gCiste;- cuairteanna agus iniúchadh a dhéanann an Coimisiún ar na tionscadail le linn chruinnithe Bhord an Chiste;- lucht bainistíochta an Chiste agus na dtionscadal;- tuarascálacha agus staidéir a dhéanann an Ciste.Sa Tuarascáil, tugadh aitheantas do na gníomhaíochtaí fiúntacha agus dearfacha atá á ndéanamh ag an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn ar mhaithe leis an tsíocháin agus le hathmhuintearas sa réigiún, agus go bhfuil na cuspóirí a bhí leagtha síos don Chiste á mbaint amach dá bharr. Ba é an tátal a bhí ar an tuarascáil sin:"creideann an Coimisiún gur cheart an cistiú tar éis 2006 a thabhairt bunaithe ar na tuairimí a tugadh sa tuarascáil seo, agus d'fhéadfaí na tuairimí sin a chur in iúl tríd an Rialachán todhchaí ón gComhairle maidir le ranníocaíocht ón AE leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn, nó trí mheáin eile comhair idir an Coimisiún agus an Ciste".- Measúnú IarmhartaÓs rud é go bhfuil an rialachán seo ag glacadh ionad rialacháin eile ar mhaithe le cinneadh na Cúirte maidir leis an rogha bunús dlí a shásamh agus ós rud é nach bhfuil aon leasú déanta ar airteagail an Rialacháin sin measadh nach mbeadh sé comhréireach Measúnú Iarmharta a dhéanamh.EILIMINTÍ DLÍTHIÚLA AN TOGRA- Bunús dlíAirteagal 175 agus Airteagal 352(1) den Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh- Rogha IonstraimíIs Rialachán í an ionstraim atá beartaithe agus glacfaidh sí ionad an Rialacháin a cuireadh ar neamhní i gcomhréir le breithiúnas na Cúirte.IMPLEACHT BHUISÉADACHDéanann an togra foráil do ranníocaíochtaí AE ar luach EUR 15 mhilliún in aghaidh na bliana leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn ar feadh tréimhse ceithre bliana idir 2007 agus 2010. Tiocfaidh an tréimhse nua atá beartaithe chun críche, dá bhrí sin, in 2010 arb í an bhliain dheireanach í freisin a mbeidh an Ciste ag lorg ranníocaíochtaí ó na bronntóirí.2010/0004 (COD)Togra le haghaidhRIALACHÁIN Ó PHARLAIMINT NA hEORPA AGUS ÓN gCOMHAIRLEmaidir le ranníocaíochtaí ón Aontas Eorpach leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn (2007-2010)TÁ PARLAIMINT NA hEORPA AGUS COMHAIRLE AN AONTAIS EORPAIGH,Ag féachaint don Chonradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh, agus go háirithe Airteagal 175 agus Airteagal 352(1) de,Ag féachaint don togra ón gCoimisiún Eorpach[7],Ag féachaint don tuairim ó Choiste na Réigiún[8],Ag féachaint don tuairim ó Choiste Eacnamaíoch agus Sóisialta na hEorpa[9],Tar éis dóibh an togra a chur chuig na Parlaimintí náisiúnta,Ag gníomhú dóibh i gcomhréir leis an nós imeachta a leagtar síos in Airteagal 294 agus Airteagal 352(1) den Chonradh,De bharr an méid seo a leanas:(1) Bunaíodh an Ciste Idirnáisiúnta d'Éirinn (dá ngairfear “an Ciste” anseo feasta) i 1986 faoi Chomhaontú 18 Meán Fómhair 1986 idir Rialtas na hÉireann agus Rialtas Ríocht Aontaithe na Breataine Móire agus Thuaisceart Éireann maidir leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn (dá ngairfear “an Comhaontú” anseo feasta) d'fhonn dul chun cinn eacnamaíoch agus sóisialta a chur chun cinn, agus d'fhonn teagmháil, idirphlé agus athmhuintearas a chothú idir náisiúnaithe agus aontachtaithe ar fud na hÉireann, agus ceann de na cuspóirí a bhí sonraithe sa Chomhaontú Angla-Éireannach an 15 Samhain 1985 a chur chun feidhme ar an gcaoi sin.(2) Tá ranníocaíochtaí á dtabhairt ag an Aontas don Chiste ó 1989, mar go n-aithníonn an Aontas gurb ionann iad cuspóirí an Chiste agus na cuspóirí atá á saothrú aige féin. Don tréimhse 2005 go 2006, gealladh EUR 15 mhilliún in aghaidh na bliana ó bhuiséad an Chomhphobail do na blianta 2005 agus 2006 i gcomhréir le Rialachán (CE) Uimh. 177/2005 ón gComhairle an 24 Eanáir 2005 maidir le ranníocaíochtaí ón gComhphobal leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn[10]. D'imigh an Rialachán sin in éag an 31 Nollaig 2006.(3) Tá sé dearbhaithe sna measúnuithe a rinneadh i gcomhréir le hAirteagal 5 de Rialachán (CE) Uimh. 177/2005 go bhfuil gá tacaíocht bhreise a thabhairt do ghníomhaíochtaí an Chiste, agus an tsineirgíocht idir na cuspóirí agus an comhordú le scéimeanna faoi na Cistí Struchtúracha a threisiú, go háirithe an tsineirgíocht leis an gClár Speisialta um Shíocháin agus Athmhuintearas i dTuaisceart Éireann agus i gcontaetha na teorann in Éirinn (dá ngairfear “clár PEACE” anseo feasta) a bunaíodh i gcomhréir le Rialachán (CE) Uimh. 1260/1999 ón gComhairle an 21 Meitheamh 1999 ag leagan síos forálacha ginearálta maidir leis na Cistí Struchtúracha[11].(4) Ar mhaithe leis an bpróiseas síochána i dTuaisceart Éireann is gá leanúint ar aghaidh, tar éis an 31 Nollaig 2006, leis an tacaíocht a thugann an tAontas don Chiste. Mar aitheantas ar an iarracht speisialta a dhéantar don phróiseas síochána, tá sé beartaithe tacaíocht bhreise ó na Cistí Struchtúracha a thabhairt do chlár PEACE feadh na tréimhse 2007 go 2013 faoi mhír 22 d'Iarscríbhinn II a ghabhann le Rialachán (CE) Uimh. 1083/2006 ón gComhairle ag leagan síos forálacha ginearálta maidir le Ciste Forbraíochta Réigiúnaí na hEorpa, le Ciste Sóisialta na hEorpa agus leis an gCiste Comhtháthaithe agus ag aisghairm Rialachán (CE) Uimh. 1260/1999[12].(5) Le linn cruinnithe sa Bhruiséil an 15 agus 16 Nollaig 2005, d'iarr an Chomhairle Eorpach ar an gCoimisiún gach beart is gá a dhéanamh ionas go leanfar ar aghaidh leis an tacaíocht a thugann an Comhphobal don Chiste de réir mar a chuirtear tús leis an gcéim dheireanach d'obair an Chiste a mhairfidh go dtí 2010.(6) Is é is príomhchuspóir don Rialachán seo tacaíocht a thabhairt don tsíocháin agus don athmhuintearas trí réimse gníomhaíochtaí atá níos leithne ná an réimse sin atá cumhdaithe faoi na Cistí Struchtúracha agus a théann níos faide ná an raon feidhme atá le beartas an Aontais um chomhtháthú eacnamaíoch agus sóisialta.(7) Is i bhfoirm ranníocaíochtaí sna blianta 2007, 2008, 2009 agus 2010 a bheidh an rannchuidiú a thabharfaidh an tAontas don Chiste, agus ar an dóigh sin tiocfaidh deireadh leis an rannchuidiú sin an tráth céanna a thiocfaidh deireadh leis an gCiste.(8) Nuair a bheidh ranníocaíochtaí an Aontais á leithdháileadh, ba cheart go dtabharfaí tús áite do na tionscadail sin a bhfuil gné thrasteorann nó thrasphobail iontu, sa tslí is go gcomhlánóidh siad na gníomhaíochtaí a mhaoinítear faoi chlár PEACE feadh na tréimhse idir 2007 agus 2010.(9) I gcomhréir leis an gComhaontú, beidh gach ranníocóir leis an gCiste páirteach mar bhreathnóirí ag cruinnithe Bhord an Chiste Idirnáisiúnta d'Éirinn.(10) Tá sé thar a bheith tábhachtach comhordú cuí a áirithiú idir ghníomhaíochtaí an Chiste agus na gníomhaíochtaí sin a mhaoinítear faoi na Cistí Struchtúracha mar a fhoráiltear dóibh le hAirteagal 175 den Chonradh, go háirithe clár PEACE.(11) Ba cheart suim thagartha airgid, de réir bhrí Phointe 38 den Chomhaontú Idirinstitiúideach an 17 Bealtaine 2006 idir Parlaimint na hEorpa, an Chomhairle agus an Coimisiún maidir le smacht buiséadach agus le bainistíocht fhónta airgeadais[13] a áireamh sa Rialachán seo don tréimhse iomlán a mhairfidh an clár, ar shlí nach ndéanfaidh dochar do chumhachtaí an údaráis bhuiséadaigh mar atá sainmhínithe sa Chonradh.(12) EUR 15 mhilliún in aghaidh na bliana, do na blianta 2007, 2008, 2009 agus 2010, curtha in iúl ag luachanna reatha, a bheidh i ranníocaíocht an Aontais leis an gCiste.(13) Tá an straitéis a seoladh don chéim dheireanach de ghníomhaíochtaí an Chiste (2006 - 2010) dar teideal "Sharing this Space" dírithe ar cheithre phríomhréimse: bunsraitheanna athmhuintearais a chur síos sna pobail is imeallaithe, naisc a chothú ar mhaithe le teagmháil idir phobail scoilte, iarracht a dhéanamh bogadh i dtreo sochaí níos comhtháthaithe agus oidhreacht a fhágáil. Is é an aidhm bhunúsach atá leis an gCiste agus leis an Rialachán, dá bhrí sin, athmhuintearas a spreagadh idir phobail.(14) Rannchuideoidh an tacaíocht ón Aontais le dlúthpháirtíocht idir na Ballstáit agus idir phobail na mBallstát a threisiú.(15) Níor cheart an cúnamh ón gCiste a úsáid ach a fhad a chruthaíonn sé feabhas inbhuanaithe eacnamaíoch agus sóisialta agus níor cheart é a úsáid mar chiste malartach do chaiteachas eile poiblí nó príobháideach.(16) Faoi Rialachán (CE) Uimh. 1968/2006 ón gComhairle an 21 Nollaig 2006 maidir le ranníocaíochtaí ón gComhphobal leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn (2007-2010)[14] leagadh síos suim thagartha airgid ar mhaithe leis an gCiste a chur chun feidhme feadh na tréimhse 2007 go 2010.(17) Chuir Cúirt Bhreithiúnais na gComhphobal Eorpach Rialachán (CE) Uimh. 1968/2006 ar neamhní ina breithiúnas an 3 Meán Fómhair 2009 ar Chás C-166/07 (Parlaimint na hEorpa v. an Chomhairle agus an Coimisiún [15] ) toisc gur ar Airteagal 308 amháin den Chonradh ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh a bunaíodh an Rialachán sin agus rialaigh sí gurb iad an tríú mír d'Airteagal 159 den Chonradh ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh agus Airteagal 308 den Chonradh ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh araon an bunús dlí iomchuí. Rialaigh an Chúirt freisin, áfach, go bhfanfadh Rialachán (CE) Uimh. 1968/2006 i bhfeidhm go dtí cibé tráth a thiocfadh rialachán nua a ghlacfaí ar bhunús dlí iomchuí i bhfeidhm, laistigh de thréimhse réasúnach, agus nár cheart go ndéanfadh neamhniú Rialachán (CE) Uimh. 1968/2006 aon dochar do bhailíocht na n-íocaíochtaí a rinneadh nó na ngealltanas a tugadh faoin Rialachán sin,TAR ÉIS AN RIALACHÁN SEO A GHLACADH:Airteagal 1EUR 60 milliún a bheidh sa tsuim thagartha airgid chun an Ciste Idirnáisiúnta d'Éirinn (dá ngairfear "an Ciste" anseo feasta) a chur chun feidhme sa tréimhse 2007-2010.Is é an t-údarás buiséadach a údaróidh na leithreasaí bliantúla laistigh de theorainneacha an chreata airgeadais.Airteagal 2Déanfaidh an Ciste na ranníocaíochtaí a úsáid i gcomhréir leis an gComhaontú an 18 Meán Fómhair 1986 idir Rialtas na hÉireann agus Rialtas Ríocht Aontaithe na Breataine Móire agus Thuaisceart Éireann maidir leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn (dá ngairfear "an Comhaontú" anseo feasta).Nuair a bheidh na ranníocaíochtaí á leithdháileadh, tabharfar tús áite do na tionscadail sin a bhfuil gné thrasteorann nó thrasphobail iontu, sa tslí is go gcomhlánóidh siad na gníomhaíochtaí a mhaoinítear faoi na Cistí Struchtúracha, agus go háirithe na tionscadail sin a mhaoinítear faoi chlár PEACE atá i bhfeidhm i dTuaisceart Éireann agus i gcontaetha na teorann in Éirinn (dá ngairfear "clár PEACE" anseo feasta).Úsáidfear na ranníocaíochtaí sa tslí is go gcruthóidh sí feabhas inbhuanaithe eacnamaíoch agus sóisialta sna ceantair sin lena mbaineann. Ní úsáidfear an ranníocaíocht mar chiste malartach do chaiteachas eile poiblí nó príobháideach.Airteagal 3Déanfaidh an Coimisiún ionadaíocht thar ceann an Aontais ag cruinnithe Bhord an Chiste agus is i gcáil breathnóra a bheidh sé.Beidh ionadaí thar ceann an Chiste mar bhreathnóir ar chruinnithe Choiste Monatóireachta chlár PEACE, agus ar aon scéimeanna eile a bhaineann leis na Cistí Struchtúracha de réir mar is iomchuí.Airteagal 4Cinnfidh an Coimisiún, i gcomhar le Bord an Chiste, na nósanna imeachta iomchuí chun comhar a chothú ar gach leibhéal idir an Ciste agus na húdaráis bhainistíochta agus na comhlachtaí cur chun feidhme a bhunaítear faoi na scéimeanna lena mbaineann de chuid na gCistí Struchtúracha, go háirithe faoi chlár PEACE.Airteagal 5Cinnfidh an Coimisiún, i gcomhar le Bord an Chiste, an phoiblíocht iomchuí agus na nósanna imeachta faisnéise a mbeidh gá leo chun ranníocaíochtaí an Aontais leis na tionscadail a mhaoinítear faoin gCiste a phoibliú.Airteagal 6Faoin 30 Meitheamh 2008 ar a dhéanaí, cuirfidh an Ciste a straitéis um chlabhsúr ar ghníomhaíochtaí an Chiste chuig an gCoimisiún, agus beidh an méid seo a leanas ar áireamh sa straitéis sin:(a) plean gníomhaíochta ina mbeidh na híocaíochtaí atá beartaithe agus dáta beartaithe don chlabhsúr;(b) nós imeachta um dhíscor;(c) an chaoi ina ndéileálfar le haon iarmharmhéideanna agus aon ús a fuarthas agus clabhsúr á chur ar an gCiste.Beidh íocaíochtaí a dhéanfar leis an gCiste ina dhiaidh sin faoi réir fhormheas an Choimisiúin a fháil don straitéis um chlabhsúr. Mura gcuirfear an straitéis um chlabhsúr isteach faoin 30 Meitheamh 2008, stadfar de na híocaíochtaí leis an gCiste go dtí go bhfaightear an straitéis.Airteagal 71. Is é an Coimisiún a dhéanfaidh na ranníocaíochtaí a riaradh.Déanfar an ranníocaíocht bhliantúil, faoi réir mhír 2, i dtráthchodanna mar seo a leanas:(a) déanfar an chéad réamhíocaíocht de luach 40% nuair a bheidh gealltanas, sínithe ag Cathaoirleach Bhord an Chiste, faighte ag an gCoimisiún, agus go mbeidh sé tugtha le fios sa ghealltanas sin go gcomhlíonfaidh an Ciste na coinníollacha chun an ranníocaíocht a leagtar amach sa Rialachán seo a dheonú;(b) déanfar an dara réamhíocaíocht de luach 40% sé mhí ina dhiaidh sin;(c) íocfar an 20% eile nuair a bheidh an tuarascáil bhliantúil ar ghníomhaíochtaí an Chiste agus cuntais iniúchta na bliana i dtrácht faighte agus glactha ag an gCoimisiún.2. Sula ndéanfaidh an Coimisiún tráthchuid a íoc, déanfaidh sé measúnú ar riachtanais airgeadais an Chiste agus beidh an measúnú sin bunaithe ar iarmhéid airgid an Chiste an tráth a bheidh sceidealta do gach íocaíocht. Más rud é, tar éis an mheasúnaithe sin, nach bhfuil riachtanais airgeadais an Chiste ina údar cuí le tráthchuid áirithe a íoc, cuirfear an íocaíocht lena mbaineann ar fionraí. Athbhreithneoidh an Coimisiún an cinneadh sin de réir aon fhaisnéis nua a chuirfidh an Ciste ar fáil agus leanfaidh sé leis na híocaíochtaí a luaithe a mheasfar go bhfuil údar cuí leo.Airteagal 8Ní fhéadfar ranníocaíocht ón gCiste a leithdháileadh ar aon ghníomhaíocht a fhaigheann cúnamh airgid faoi scéim de chuid na gCistí Struchtúracha nó a bhfuil airgead dlite di faoi scéim den saghas sin, ach amháin mura sáraíonn suim an chúnaimh airgid sin móide 40% den ranníocaíocht ón gCiste 75% de chostas iomlán incháilithe na gníomhaíochta.Airteagal 9Cuirfear tuarascáil chríochnaitheach chuig an gCoimisiún sé mhí roimh dháta an chlabhsúir atá beartaithe sa straitéis um chlabhsúr dá dtagraítear i bpointe (a) den chéad mhír d'Airteagal 6 nó sé mhí tar éis an íocaíocht dheireanach a dhéanfaidh an tAontas, cibé acu is túisce a tharlóidh, agus beidh an fhaisnéis go léir is gá ar áireamh sa tuarascáil chun go mbeidh sé ar chumas an Choimisiúin an tslí inar cuireadh an cúnamh chun feidhme agus an cuspóir a baineadh amach a mheasúnú.Airteagal 10Déanfar an ranníocaíocht dheireanach den bhliain tar éis an anailís ar riachtanais airgeadais dá dtagraítear in Airteagal 7(2) a dhéanamh agus ar choinníoll go gcloíonn feidhmíocht an Chiste leis an straitéis um chlabhsúr dá bhforáiltear in Airteagal 6.Airteagal 11Is é an 31 Nollaig 2013 an dáta deireanach a mbeidh an caiteachas incháilithe.Airteagal 12Tiocfaidh an Rialachán seo i bhfeidhm an [...]ú lá tar éis lá a fhoilsithe in Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh .Beidh feidhm ag Airteagal 6 amhail ón 1 Eanáir 2007.Rachaidh an Rialachán seo in éag an 31 Nollaig 2010.Beidh an Rialachán seo ina cheangal go huile agus go hiomlán agus beidh sé infheidhme go díreach i ngach Ballstát.Arna dhéanamh sa Bhruiséil, an [...]Thar ceann Pharlaimint na hEorpa Thar ceann na ComhairleAn tUachtarán An tUachtarán [...] [...] RÁITEAS AIRGEADAIS REACHTACHRéimse beartais: REGIO Gníomhaíocht: Gníomhaíochtaí eile réigiúnacha |TEIDEAL NA GNÍOMHAÍOCHTA: RANNÍOCAÍOCHTAÍ ÓN AONTAS LEIS AN gCISTE IDIRNÁISIÚNTA D'ÉIRINN (2007-2010) |1. LÍNE BUISÉID + CEANNTEIDEAL13.03.122. NA FIGIÚIRÍ FORIOMLÁNA2.1. Leithdháileadh iomlán ar ghníomhaíochtaí (Cuid B): EUR 60 milliún faoi chomhair oibleagáidí2.2. Tréimhse feidhme: 2007-20102.3. Meastachán foriomlán ilbhliantúil ar chaiteachas:(a) Sceideal de na leithreasaí faoi chomhair oibleagáidí/ na leithreasaí faoi chomhair íocaíochtaí (idirghabháil airgeadais) (féach pointe 6.1.1)EUR milliún ( go dtí an 3ú deachúil )Bliain [n] 2007 | [n+1] 2008 | [n+2] 2009 | [n+3] 2010 | [n+4] | [n+5 agus dá éis] | Iomlán |Oibleagáidí | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |Íocaíochtaí | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |(b) Caiteachas ar chúnamh teicniúil agus riaracháin agus ar thacaíocht theicniúil agus riaracháin (féach pointe 6.1.2)Oibleagáidí |Íocaíochtaí |Fo-iomlán a+b |Oibleagáidí | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |Íocaíochtaí | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |(c) An iarmhairt iomlán airgeadais ag caiteachas ar acmhainní daonna agus ar riarachán eile (féach pointí 7.2 agus 7.3)Oibleagáidí/íocaíochtaí | 0,042 | 0,042 | 0,042 | 0,042 |IOMLÁN a+b+c |Oibleagáidí | 15,042 | 15,042 | 15,042 | 15,042 | 60,168 |Íocaíochtaí | 0,042 | 0,042 | 15,042 | 15,042 | 15 | 15 | 60,168 |2.4. Comhoiriúnacht don chlárú airgeadais agus don pheirspictíocht airgeadaisTá an togra comhoiriúnach don chlárú airgeadais atá ann cheana.2.5. Impleachtaí airgeadais do chúrsaí ioncaim:Níl aon impleachtaí airgeadais ag an togra (baineann sé le gnéithe teicniúla i dtaobh beart a chur chun feidhme)3. TRÉITHE BUISÉADACHASaghas caiteachais | Nua | Ranníocaíocht CSTE | Ranníocaíochtaí ó na tíortha is iarrthóirí | Ceannteideal sa Pheirspictíocht Airgeadais |Neamhéigeantach | LD | NÍ HEA | NÍL | NÍL | 1A |4. BUNÚS DLÍAirteagal 352(1) agus Airteagal 175 den Chonradh5. TUAIRISC AGUS FORAIS5.1. Riachtanas le hidirghabháil an Aontais5.1.1. Na cuspóirí a shaothrófarTeagmháil, idirphlé agus athmhuintearas a spreagadh idir náisiúnaithe agus aontachtaithe ar fud na hÉireann agus dul chun cinn eacnamaíoch agus sóisialta an dá phobal sin a chur chun cinn.5.1.2. Na forais leis an obairTá ranníocaíochtaí á dtabhairt ag an Aontas Eorpach don Chiste Idirnáisiúnta d'Éirinn ó 1989 i leith mar thacaíocht leis an bpróiseas síochána, mar go n-aithníonn an tAontas gurb ionann iad cuspóirí an Chiste agus na cuspóirí atá á saothrú aige féin. Tá EUR 289 milliún tugtha ag an AE don Chiste go dtí seo.Le linn cruinnithe sa Bhruiséil an 15 agus 16 Nollaig 2005, d'iarr an Chomhairle Eorpach ar an gCoimisiún gach beart is gá a dhéanamh ionas go leanfar ar aghaidh leis an tacaíocht a thugann an AE don Chiste de réir mar a chuirtear tús leis an gcéim dheireanach d'obair an Chiste a mhairfidh go dtí 2010, is é sin an bhliain dheireanach a lorgóidh an Ciste ranníocaíochtaí ó na bronntóirí.Is léiriú soiléir ar thacaíocht an AE don phróiseas síochána i dTuaisceart Éireann go bhfuil sé tiomanta leanúint ar aghaidh leis an tacaíocht airgeadais seo go ceann ceithre bliana eile go dtí go dtiocfaidh deireadh leis an gCiste.5.2. Gníomhaíocht atá beartaithe agus socruithe idirghabhála buiséid- Teagmháil, idirphlé agus athmhuintearas a spreagadh idir náisiúnaithe agus aontachtaithe ar fud na hÉireann agus dul chun cinn eacnamaíoch agus sóisialta an dá phobal sin a chur chun cinn.- Tá feidhm leis an gCiste i dTuaisceart Éireann agus i Réigiún na Teorann in Éirinn den chuid is mó, agus díríonn sé ar na limistéir sin atá ainmnithe mar limistéar faoi mhíbhuntáiste.- Chun anailís mhionsonraithe a fháil ar ghníomhaíochtaí an Chiste, féach an tuarascáil ón gCoimisiún COIM(2006) 563 an 12 Deireadh Fómhair 2006.5.3. Modhanna cur chun feidhmeComhbhainistiú le heagraíochtaí idirnáisiúnta.Agus é faoi réir measúnú ar riachtanais airgeadais an Chiste, déanfar an ranníocaíocht bhliantúil i dtráthchodanna mar seo a leanas de ghnáth: déanfar an chéad réamhíocaíocht de luach 40% nuair a bheidh gealltanas faighte ag an gCoimisiún, agus an gealltanas sin sínithe ag Cathaoirleach Bhord an Chiste, ina dtabharfar le fios go gcomhlíonfaidh an Ciste an Rialachán ón gComhairle. Déanfar an dara réamhíocaíocht de luach 40% sé mhí ina dhiaidh sin agus íocfar an 20% eile nuair a bheidh an tuarascáil bhliantúil ar ghníomhaíochtaí an Chiste agus cuntais iniúchta na bliana i dtrácht faighte agus glactha ag an gCoimisiún.6. TIONCHAR AR AIRGEADAS6.1. Tionchar iomlán airgeadais ar Chuid B – (thar thréimhse iomlán an chláir)6.1.1. Idirghabháil airgeadaisOibleagáidí (in EUR milliún go dtí an 3ú deachúil)Miondealú | [Bliain n] 2007 | [n+1] 2008 | [n+2] 2009 | [n+3] 2010 | [n+4] | [n+5 agus dá éis] | Iomlán |Gníomhaíocht 1 | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |Gníomhaíocht 2 |etc. |IOMLÁN | 15 | 15 | 15 | 15 | 60 |6.1.2. Cúnamh teicniúil agus riaracháin, caiteachas ar thacaíocht agus caiteachas TF (leithreasaí faoi chomhair oibleagáidí)Níl infheidhme.6.2. Ríomh na gcostas in aghaidh gach beart atá beartaithe i gCuid B (thar thréimhse iomlán an chláir)Níl infheidhme.7. TIONCHAR AR CHAITEACHAS FOIRNE AGUS RIARACHÁIN7.1. Tionchar ar acmhainní daonnaSaghsanna post | Na baill foirne a mbeidh sé de chúram orthu an ghníomhaíocht a bhainistiú ag baint úsáide as acmhainní atá ann cheana agus/nó acmhainní breise | Iomlán | Tuairisc ar na cúraimí a thagann as an ngníomhaíocht |Líon na bpost buan | Líon na bpost sealadach |Oifigigh nó foireann shealadach | A B C | 0,2 0,1 | 0,2 0,1 | Is féidir tuairisc níos iomláine a chur i gceangal más gá |Acmhainní daonna eile |Iomlán | 0,3 | 0,3 |7.2. Tionchar iomlán airgeadais ar acmhainní daonnaSaghas acmhainní daonna | Suim(€) | Modh don ríomh * |Oifigigh Foireann shealadach | 32 400 | 0,3 * € 108 000 |Acmhainní daonna eile (sonraigh an líne buiséid) |Iomlán | 32 400 |Beidh na riachtanais le haghaidh acmhainní daonna agus riaracháin cumhdaithe sa leithdháileadh is féidir a dheonú ar an Ard-Stiúrthóireacht atá i mbun bainistíochta faoi chuimsiú an nós imeachta maidir le leithdháileadh bliantúil i bhfianaise na srianta buiséadacha.7.3. Caiteachas eile riaracháin a thiocfaidh as an ngníomhaíochtLíne buiséid (uimhir agus ceannteideal) | Suim € | Modh don ríomh |Leithdháileadh foriomlán (Teideal A7) A0701 – Misin A07030 – Cruinnithe A07031 – Coistí éigeantacha A07032 – Coistí neamhéigeantacha A07040 – Comhdhálacha A0705 – Staidéar agus comhairliúchán Caiteachas eile (sonraigh) Iniúchadh | 8 000 1 600 | € 800 * 10 p.a. (5 mhisean de 2 lá an ceann ar an meán) € 800 * 2 p.a. |Córais faisnéise (A-5001/A-4300) |Caiteachas eile -Cuid A (sonraigh) |Iomlán | 9 600 |Is ionann na suimeanna agus an caiteachas iomlán do thréimhse bliana.I. Iomlán bliantúil (7.2 + 7.3) II. Fad na gníomhaíochta III. Costas iomlán na gníomhaíochta (I x II) | € 42 000 4 bliana € 168 000 |8. SOCRUITHE LEANTACHA AGUS MEASTÓIREACHT8.1. Socruithe leantachaDéanfaidh an Coimisiún monatóireacht ar ghníomhaíochtaí an Chiste trí láithreacht leanúnach a bheith aige mar bhreathnóir ar an mBord agus gheobhaidh an Coimisiún na miontuairiscí ar chruinnithe Choiste Comhairleach an Chiste. Is iad seirbhísí iniúchta agus rialúcháin DG REGIO a dhéanfaidh rialú ar ghníomhaíochtaí an Chiste. Is iad líon agus luach na dtionscadal a cheadóidh an Ciste a bheidh ina dtáscairí ar thorthaí.Cuirfidh an Ciste cuntais bhliantúla agus tuarascáil bhliantúil ar ghníomhaíochtaí an Chiste os comhair an Choimisiúin gach bliain, agus beidh ar an gCoimisiún a bheith sásta leo sula ndéanfar na híocaíochtaí leis an gCiste. Lena chois sin, beidh na híocaíochtaí leis an gCiste faoi réir measúnú ar riachtanais airgeadais an Chiste agus is é an Coimisiún a dhéanfaidh an measúnú sin bunaithe ar iarmhéid airgid an Chiste an tráth a bheidh sceidealta do gach íocaíocht.Ós rud é go bhfuil deireadh ag teacht leis an gCiste in 2010 iarradh air a straitéis don chlabhsúr ar ghníomhaíochtaí an Chiste a chur chuig an gCoimisiún agus beidh aon íocaíocht a dhéanfar leis an gCiste ina dhiaidh sin faoi réir fhormheas an Choimisiúin a fháil don straitéis um chlabhsúr. D'fhormheas an Coimisiún an Straitéis sin i Meán Fómhair 2009. Mar chuid den phacáiste don chlabhsúr, cuirfidh an Ciste an fhaisnéis uile is gá isteach a chuideodh leis an gCoimisiún meastóireacht a dhéanamh ar chur chun feidhme an chúnaimh agus ar bhaint amach na gcuspóirí.8.2. MeastóireachtChun meastóireacht a fháil ar ghníomhaíochtaí an Chiste, féach an tuarascáil ón gCoimisiún COIM(2006) 563 an 12 Deireadh Fómhair 2006.9. BEARTA FRITH-CHALAOISETá ionadaí thar ceann an Choimisiúin ar Bhord an Chiste agus ní íocfar an ranníocaíocht bhliantúil dheireanach go dtí go bhfaighfear tuarascáil bhliantúil agus cuntais iniúchta an Chiste agus go mbeidh glactha leo. Is iad seirbhísí iniúchta agus rialúcháin DG REGIO a dhéanfaidh rialú ar obair an Chiste.[1] IO L 30, 3.2.2005, lch. 1.[2] IO 2006 L 409, lch. 86.[3] Cás C-166/07.[4] Caomhaontú idir Rialtas Ríocht Aontaithe na Breataine Móire agus Thuaisceart Éireann agus Rialtas na hÉireann maidir leis an gCiste Idirnáisiúnta d'Éirinn, 18 Meán Fómhair 1986 (arna leasú go deireanach an 10 Deireadh Fómhair 2000); Conradh RA Sraith Uimh. 58 (1987) Cm 266 / Éire Uimh. 1 (1986) Cmnd 9908.[5] IO L 30, 3.2.2005, lch. 1.[6] COIM(2006) 563, 12.10.2006.[7] IO C [...][8] IO C [...][9] IO C [...][10] IO L 30, 3.2.2005, lch. 1.[11] IO L 161, 26.6.1999, lch. 1.[12] IO L 210, 31.7.2006, lch. 25.[13] IO C 139, 14.6.2006, lch. 1.[14] IO L 409, 30.12.2006, lch. 86.[15] Níor foilsíodh go fóill.


type: other

text:
ECLI:SI:VSRS:2013:III.IPS.92.2011
 VS4002415
 VSM I Cpg 212/2010
 dr. Mile Dolenc (preds.), Vladimir Balažic (poroč.), dr. Ana Božič Penko, dr. Miodrag Đorđević, Aljoša Rupel
 ODŠKODNINSKO PRAVO - IZVRŠILNO PRAVO - ZEMLJIŠKA KNJIGA
 pravica do povrnitve škode - povrnitev premoženjske škode - odgovornost države za delo sodišča - podlage odškodninske odgovornosti - protipravnost - izvršilni postopek - dopuščena revizija
 Odškodninska odgovornost države za škodo, ki nastane zaradi protipravnega ravnanja sodišča, temelji na 26. členu Ustave. Ta določba se navezuje na splošna pravila odškodninskega prava, ki so urejena v Obligacijskem zakoniku (v nadaljevanju OZ). Pri presoji protipravnosti sodnikovega ravnanja je treba izhajati iz narave njegovega dela. Sodišče prve stopnje je pravilno pojasnilo, da ravnanje sodnika ni protipravno vedno, kadar je sodna odločba napačna. Protipravnost je podana takrat, kadar sodnik ne uporabi povsem jasne določbe zakona, ali če predpis namerno razlaga v nasprotju z ustaljeno sodno prakso.
 Izvršilno sodišče je ravnalo protipravno dvakrat: prvič, ker ni odločalo o ugovoru tretjega in tako ni uporabilo jasnih določb zakona, saj ni ravnalo po 65. členu ZIZ, in drugič, ker je zavzelo stališče, da plomba za vknjižbo lastninske pravice V. P. ne preprečuje kasneje zaznamovane izvršbe, to stališče pa je v direktnem nasprotju z ustaljeno sodno prakso in jasno določbo zakona (četrti odstavek 89. člena ZZK-1).
 Reviziji se ugodi, sodba sodišča druge stopnje se razveljavi ter se zadeva vrne drugostopenjskemu sodišču v novo sojenje.
 1. Sodišče prve stopnje je delno ugodilo tožbenemu zahtevku in toženi stranki naložilo plačilo odškodnine v višini 25.246,20 EUR z zakonskimi zamudnimi obrestmi. V presežku (za 23.993,80 EUR) je tožbeni zahtevek zavrnilo.
 2. Sodišče druge stopnje je prvostopenjsko sodbo spremenilo in tožbeni zahtevek zavrnilo v celoti.
 3. Vrhovno sodišče je s sklepom III DoR 11/2011-8 z dne 18. 4. 2011 dopustilo revizijo glede vprašanja, ali ravnanje sodnika, ki v okviru izvršilnega postopka na javni dražbi proda nepremičnino, pri kateri je pred zaznambo izvršbe vpisana plomba za pridobitev lastninske pravice v korist tretje osebe, zaradi katere se kupec ne more vpisati v zemljiško knjigo kot lastnik, in/ali v opisani situaciji ne obravnava ugovora tretjega v izvršbi, lahko pomeni protipravno ravnanje iz 26. člena Ustave Republike Slovenije.
 4. Na podlagi navedenega sklepa tožeča stranka vlaga revizijo zaradi zmotne uporabe materialnega prava. Predlaga, da revizijsko sodišče reviziji ugodi in sodbo sodišča druge stopnje „razveljavi in potrdi sodbo prvostopenjskega sodišča, podredno pa da napadeno sodbo razveljavi in vrne v ponovno sojenje“.
 5. Revizija je bila vročena toženi stranki, ki nanjo ni odgovorila.
 7. Iz dejanskih ugotovitev sodišč prve in druge stopnje, na katere je revizijsko sodišče vezano (tretji odstavek 370. člena Zakona o pravdnem postopku, v nadaljevanju ZPP), izhajajo naslednja pravno relevantna dejstva:
 - Izvršilno sodišče je vodilo izvršbo na nepremičnino (stanovanje). Zaznamba izvršbe In 03/00329 je bila v zemljiško knjigo vpisana 1. 8. 2005. Pri nepremičnini je bila pred tem (12. 7. 2005) vpisana plomba za vknjižbo lastninske pravice V. P.
 - V izvršilnem postopku je V. P. vložil ugovor tretjega. O njegovem ugovoru izvršilno sodišče ni odločilo.
 - Tožeča stranka je to nepremičnino kupila na javni dražbi 22. 9. 2005. Zanjo je plačala kupnino v višini 25.246,20 EUR. Dan pred javno dražbo (21. 9. 2005) sta bila pri nepremičnini kot lastnika še vedno vknjižena dolžnika izvršilnega postopka In 03/00329.
 - Okrajno sodišče v Mariboru, ki je vodilo postopek pod opr. št. In 03/00329, je 23. 9. 2005 izdalo sklep o domiku nepremičnine tožeči stranki. Odredilo je izbris zaznambe sklepa o izvršbi in hipoteke v korist upnika V. P. Zoper ta sklep je V. P. vložil pritožbo, ki jo je Višje sodišče v Mariboru s sklepom II Cp 2428/2005 z dne 28. 3. 2006 zavrnilo na podlagi stališča, da v času javne dražbe o vpisu lastninske pravice V. P. še ni bilo odločeno, zato je bila v tem času nepremičnina še vedno v lasti dolžnikov.
 - Tožeča stranka je izvršilnemu sodišču poslala dopis z opozorilom, da vpis njene lastninske pravice v zemljiški knjigi ne bo možen, ker je pred zaznambo izvršbe vpisana plomba za vknjižbo lastninske pravice V. P. Prosila je tudi za zadržanje kupnine do odločitve zemljiškoknjižnega sodišča. Izvršilno sodišče ji je odgovorilo, da je sodišče že izdalo sklep o razdelitvi kupnine upnikom.
 - Tožeča stranka se v zemljiško knjigo kot lastnica nepremičnine ni mogla vpisati. Sodišče druge stopnje je potrdilo prvostopenjski sklep zemljiškoknjižnega sodišča, da se vknjižba lastninske pravice v korist tožeče stranke ne opravi.
 8. Tožeča stranka je zahtevala povračilo navadne škode in izgubljenega dobička. Tožena stranka je trdila, da izvršilno sodišče ni ravnalo protipravno, ker v času odločanja o prodaji in domiku nepremičnine zemljiškoknjižno sodišče še ni odločilo o vpisu lastninske pravice V. P., zato je bila nepremičnina še vedno v lasti dolžnikov, zoper katere se je vodil sporni izvršilni postopek.
 9. Sodišče prve stopnje je presodilo, da odškodninska odgovornost tožene stranke ni podana, ker izvršilno sodišče ni ravnalo protipravno. Tožbenemu zahtevku je delno ugodilo na podlagi neupravičene obogatitve. Pojasnilo je, da je bila tožeča stranka prikrajšana, tožena stranka pa obogatena za kupnino, ki jo je v izvršilnem postopku plačala za nepremičnino. Pritožbeno sodišče je prvostopenjsko sodbo spremenilo in zahtevek tožeče stranke v celoti zavrnilo na podlagi stališča, da tožeča stranka pri nakupu nepremičnine na javni dražbi ni bila dovolj skrbna, saj je vedela, da je pred zaznambo izvršbe vpisana plomba za vknjižbo lastninske pravice V. P. Zahtevek po mnenju drugostopenjskega sodišča ni utemeljen niti na neupravičeni obogatitvi, saj tožeča stranka trditev v tej smeri ni podala.
 10. Za presojo utemeljenosti revizije ostaja sporna odškodninska podlaga zahtevka. Odškodninska odgovornost države za škodo, ki nastane zaradi protipravnega ravnanja sodišča, temelji na 26. členu Ustave Republike Slovenije. Ta določba se navezuje na splošna pravila odškodninskega prava, ki so urejena v Obligacijskem zakoniku (v nadaljevanju OZ). Pri presoji protipravnosti sodnikovega ravnanja je treba izhajati iz narave njegovega dela. Sodišče prve stopnje je pravilno pojasnilo, da ravnanje sodnika ni protipravno vedno, kadar je sodna odločba napačna. Protipravnost je podana takrat, kadar sodnik ne uporabi povsem jasne določbe zakona, ali če predpis namerno razlaga v nasprotju z ustaljeno sodno prakso.
 11. Presoja, da izvršilno sodišče v konkretnem primeru ni ravnalo protipravno, je napačna. Plomba za vknjižbo lastninske pravice V. P. je bila v zemljiško knjigo vpisana pred zaznambo izvršbe. Na podlagi 5. člena Zakona o zemljiški knjigi (v nadaljevanju ZZK-1) vpisi pravic in pravnih dejstev v zemljiški knjigi učinkujejo od trenutka, ko je zemljiškoknjižno sodišče prejelo predlog za vpis, oziroma ko je zemljiškoknjižno sodišče prejelo listino, na podlagi katere o vpisu odloča po uradni dolžnosti, če zakon ne določa drugače. Drži sicer, kot je pojasnilo prvostopenjsko sodišče, da zemljiškoknjižni predlog sam po sebi ni ovira za izdajo sklepa o izvršbi, saj še ni gotovo, ali bo na njegovi podlagi do vpisa v zemljiško knjigo in s tem do spremembe lastninske pravice res prišlo (tako sklep Višjega sodišča v Ljubljani III Cp 1384/1999 z dne 10. 11. 1999, na katerega se sklicuje tudi sodišče prve stopnje), vendar izdaja sklepa o izvršbi v obravnavanem primeru ni problematična. Tožeča stranka namreč izvršilnemu sodišču ne očita, da ne bi smelo izdati sklepa o izvršbi, temveč, da nepremičnine, ki je bila predmet izvršbe, ne bi smelo prodati, dokler ni bilo odločeno o predlogu za vknjižbo lastninske pravice Vladimirja Ploja. Zaznamba sklepa o izvršbi in s tem sama izvršba je odvisna od odločitve zemljiškoknjižnega sodišča o prej vloženem zemljiškoknjižnem predlogu. To iz prej citirane odločbe Višjega sodišča v Ljubljani III Cp 1384/1999 z dne 10. 11. 1999 pravilno prepiše tudi sodišče prve stopnje, vendar nato samo naredi povsem drugačen zaključek.
 12. V skladu z ustaljeno sodno prakso ima oseba, ki razpolaga z zavezovalnim in razpolagalnim pravnim poslom, lastninsko pravico v pričakovanju, čeprav se še ni vpisala v zemljiško knjigo kot lastnica nepremičnine. Lastninska pravica v pričakovanju pa je pravica, ki preprečuje izvršbo na to isto nepremičnino.(1) Na podlagi četrtega odstavka 89. člen ZZK-1, na katerega pravilno opozarja tudi revidentka, je vknjižena oziroma predznamovana lastninska pravica v korist osebe, ki ni dolžnik v izvršilnem postopku, ovira za dovolitev vpisov na podlagi pravnomočnega sklepa o izročitvi nepremičnine kupcu, če ti učinkujejo pred trenutkom, od katerega učinkuje zaznamba izvršbe. V. P., ki je imel na sporni nepremičnini plombo za vknjižbo lastninske pravice, je v izvršilnem postopku vložil ugovor tretjega. Ugovor tretjega po prvem odstavku 64. člena Zakona o izvršbi in zavarovanju (v nadaljevanju ZIZ) lahko vloži tisti, ki verjetno izkaže, da ima na predmetu izvršbe pravico, ki preprečuje izvršbo. Z ugovorom zahteva, da sodišče izvršbo na ta predmet izreče za nedopustno. Izvršilno sodišče o ugovoru tretjega v obravnavanem sploh ni odločalo. Ker izostanek odločitve o pravnem sredstvu stranke predstavlja absolutno bistveno kršitev določb pravdnega postopka iz 8. točke drugega odstavka 339. člena ZPP, ki se v izvršilnem postopku smiselno uporablja na podlagi 15. člena ZIZ, argument prvostopenjskega sodišča, da kršitve ni, ker je o njegovem ugovoru vsebinsko odločalo drugostopenjsko izvršilno sodišče, ne vzdrži.
 13. Izvršilno sodišče je tako ravnalo protipravno dvakrat: prvič, ker ni odločalo o ugovoru tretjega in tako ni uporabilo jasnih določb zakona, saj ni ravnalo po 65. členu ZIZ, in drugič, ker je zavzelo stališče, da plomba za vknjižbo lastninske pravice V. P. ne preprečuje kasneje zaznamovane izvršbe, to stališče pa je v direktnem nasprotju z ustaljeno sodno prakso in jasno določbo zakona (četrti odstavek 89. člena ZZK-1).
 14. Revizijsko sodišče opozarja še, da je tožeča stranka izvršilnemu sodišču predlagala, naj zadrži razdelitev kupnine, ki jo je plačala za nepremičnino, do odločitve zemljiškoknjižnega sodišča o plombi V. P., slednji je vložil tudi ugovor tretjega in tožeča stranka je lahko upravičeno računala, da bo ta ugovor izvršilno sodišče obravnavalo.
 15. Neutemeljeno je tudi stališče prvostopenjskega sodišča (ki mu je pritožbeno sodišče smiselno pritrdilo), da tožeča stranka ni oškodovana, saj je lastninsko pravico na nepremičnini pridobila originarno. Tožeča stranka se kot lastnica v zemljiško knjigo ni mogla vpisati(2, prav tako pa je ostala tudi brez kupnine, ki jo je plačala za nepremičnino. Škoda ji je v tem znesku (25.246,20 EUR) tako nedvomno nastala.
 16. Tožena stranka je v postopku pred sodiščem prve stopnje ugovarjala tudi zastaranju odškodninske terjatve. Ta zastara v treh letih odkar je oškodovanec zvedel za škodo in za tistega, ki jo je povzročil, oziroma v petih letih odkar je škoda nastala (prvi in drugi odstavek 352. člena OZ). Sodišče prve stopnje, ki je zahtevku delno ugodilo na podlagi neupravičene obogatitve, se z vsemi okoliščinami, ki vplivajo na začetek teka subjektivnega roka za zastaranje terjatve, ni ukvarjalo. Kdaj je tožeča stranka vedela za nastanek škode in njenega povzročitelja, je odvisno od tega, ali je tožeča stranka vedela oziroma bi morala vedeti, da lastninske pravice na nepremičnini ne bo mogla pridobiti ter da bo prav tako ostala brez kupnine, ki jo je plačala. Ker pa je prvostopenjsko sodišče delno ugodilo zahtevku revidentke(3) in je tako sodba prvostopenjskega sodišča zanjo ugodna, revizijsko sodišče vanjo ne more posegati. Vrhovno sodišče je zato kljub zmotni uporabi materialnega prava s strani obeh nižjih sodišč, na podlagi drugega odstavka 380. člena ZPP razveljavilo le sodbo sodišča druge stopnje in zadevo vrnilo temu sodišču v novo sojenje.
 17. V ponovljenem postopku bo moralo sodišče druge stopnje prvostopenjsko sodbo preizkusiti z vidika predstavljenih materialnopravnih izhodišč in raziskati dejanske okoliščine, povezane z ugovorom zastaranja.
 18. Izrek o stroških postopka pred Vrhovnim sodiščem temelji na določbi tretjega odstavka 165. člena ZPP.
 Op. št. (1): Glej na primer odločbe Vrhovnega sodišča II Ips 475/2008 z dne 5. 4. 2012, II Ips 385/2008 z dne 17. 5. 2012, II Ips 132/2009 z dne 12. 7. 2012 in II Ips 78/2010 z dne 13. 9. 2012.
 Op. št. (2): Zemljiškoknjižno sodišče je njen predlog za vpis lastninske pravice zavrnilo zaradi prej vpisane plombe Vladimirja Ploja.
 Op. št. (3): Zoper zavrnilni del sodbe prvostopenjskega sodišča se revidentka ni pritožila.
 URS člen 26. ZZK-1 člen 5, 89, 89/4. ZIZ člen 64, 64/1, 65.
 Sodba III Ips 48/2010
 Sodba II Ips 200/2010
 Sodba II Ips 195/2012
 VSM sodba I Cpg 212/2010
 P2RvYy0yMDEyMDMyMTEzMDYyNDgz


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
18.10.2003 SV Europeiska unionens officiella tidning C 251/11
 FÖRSTAINSTANSRÄTTENS BESLUT T-250/01: Dresdner Bank, Frankfurt-am-Main (Tyskland)
 (ombud: advokaterna W. Bosch och M. Hirsch) mot
 av den 9 juli 2003 Europeiska gemenskapernas kommission (ombud: S. Rating)
 angående en talan om ogiltigförklaring av förhörsombudets
 i mål T-219/01: Commerzbank AG mot Europeiska beslut av den 16 augusti 2001 att inte bevilja sökanden
 gemenskapernas kommission (1) tillgång till vissa handlingar rörande avslutandet av det
 förfarande i ärende KOMP/E-1/37.919 – bankavgifter för
 (Talan om ogiltigförklaring – Begäran om tillgång till hand- valutaväxling inom eurozonen – som inletts mot andra banker.
 lingar – Beslut fattat av förhörsombudet – Upptagande till Beslutet lyder enligt följande:
 sakprövning)
 (2003/C 251/21)
 1) Talan avvisas.
 (Rättegångsspråk: tyska)
 2) Sökanden skall bära sin rättegångskostnad och ersätta svaran-
 I mål T-219/01, Commerzbank AG, med säte i Frankfurt am dens rättegångskostnad.
 Main (Tyskland), företrädd av advokaterna H. Satzki och
 B. Maassen, mot Europeiska gemenskapernas kommission
 (ombud: S. Rating), angående en talan om ogiltigförklaring
 av förhörsombudets beslut av den 17 augusti 2001 att neka
 sökanden tillgång till vissa handlingar angående avslutandet av
 förfarandet i ärendet COMP/E-1/37.919 – bankavgifter vid
 växling av de på euroområdet gällande valutorna, vilket inletts
 mot andra banker, har förstainstansrätten (femte avdelningen),
 sammansatt av ordföranden R. García-Valdecasas samt
 domarna P. Lindh och J. D. Cooke justitiesekreterare: H. Jung, BESLUT AV FÖRSTAINSTANSRÄTTENS ORDFÖRANDE
 den 9 juli 2003 meddelat följande beslut:
 av den 5 augusti 2003
 i mål T-158/03 R: Industria Químicas del Vallés, SA mot
 1) Talan avvisas, eftersom den inte kan prövas i sak.
 Europeiska gemenskapernas kommission
 2) Sökanden skall bära sina rättegångskostnader och ersätta sva- (Interimistiskt förfarande – Begäran om uppskov med
 randens rättegångskostnader, inklusive de kostnader som avser verkställighet – Fumus boni juris – Krav på skyndsamhet –
 det interimistiska förfarandet i mål T-219/01 R. Intresseavvägning)
 (2003/C 251/23)
 (1) EGT C 369, 22.12.2001.
 (Rättegångsspråk: franska)
 Förstainstansrättens ordförande har den 5 augusti 2003 med-
 delat beslut i mål T-158/03 R: Industria Químicas del Vallés,
 SA, Barcelona (Spanien) (ombud: advokaterna C. Fernández
 FÖRSTAINSTANSRÄTTENS BESLUT Vicién, P. González-Espejo och J. Sabater Marotias) mot
 Europeiska gemenskapernas kommission (ombud: B. Doherty
 av den 9 juli 2003 och S. Pardo Quintillán) angående en begäran om uppskov
 med verkställigheten av kommissionens beslut 2003/308/EG
 i mål T-250/01: Dresdner Bank AG mot Europeiska av den 2 maj 2003 att inte uppta metalaxyl i bilaga I till rådets
 gemenskapernas kommission direktiv 91/414/EEG och om återkallande av godkännande för
 växtskyddsmedel som innehåller detta verksamma ämne (EUT
 (Talan om ogiltigförklaring – Begäran om tillgång till L 113, s. 8). Beslutet lyder enligt följande:
 handlingar – Beslut av förhörsombudet – Upptagande till
 sakprövning)
 (2003/C 251/22) 1) Ansökan om interimistiska åtgärder avslås.
 (Rättegångsspråk: tyska)
 2) Beslut om rättegångskostnader kommer att meddelas senare.
 Förstainstansrätten, femte avdelningen (ordföranden R. García-
 Valdecasas samt domarna P. Lindh och J. D. Cooke; justitie-
 sekreterare: H. Jung), har den 9 juli 2003 meddelat beslut i mål


text:
I.ÚS 3762/18, Soudní rozhodnutí Ústavního soudu - Zákony.cz
 I.ÚS 3762/18, Soudní rozhodnutí Ústavního soudu
 I.ÚS 3762/18
 Ústavní soud rozhodl v senátu složeném z předsedy a soudce zpravodaje Davida Uhlíře a soudců Tomáše Lichovníka a Vladimíra Sládečka, o ústavní stížnosti Miroslava Bartoše, zastoupeného JUDr. Miroslavem Bartošem, advokátem, se sídlem Bílinská 1147/1, Ústí nad Labem, proti usnesení Nejvyššího soudu ze dne 29. srpna 2018 č. j. 25 Cdo 1353/2018-285 a rozsudku Městského soudu v Praze ze dne 19. října 2017 č. j. 17 Co 255/2017-253, za účasti Nejvyššího soudu a Městského soudu v Praze, jako účastníků řízení a České pojišťovny a. s., jako vedlejší účastnice řízení, takto:
 Předchozí průběh řízení a vymezení věci
 1. V ústavní stížnosti, doručené Ústavnímu soudu dne 19. listopadu 2018, stěžovatel podle § 72 a násl. zákona č. 182/1993 Sb., o Ústavním soudu, ve znění pozdějších předpisů (dále jen "zákon o Ústavním soudu"), navrhoval zrušení v záhlaví uvedených rozhodnutí. Podle tvrzení stěžovatele byla napadenými rozhodnutími porušena jeho ústavně zaručená základní práva podle čl. 11 odst. 1 a čl. 36 odst. 1 Listiny základních práv a svobod (dále jen "Listina") a podle čl. 6 Úmluvy o ochraně lidských práv a základních svobod (dále jen "Úmluva"). Stěžovatel současně navrhoval, aby Ústavní soud v souladu s ustanovením § 79 odst. 2 zákona o Ústavním soudu odložil vykonatelnost, případně per analogiam právní moc rozhodnutí soudu odvolacího ve výroku I. a rozhodnutí soudu dovolacího.
 2. Stěžovatel se žalobou podanou u Obvodního soudu pro Prahu 1 domáhal po žalované České pojišťovně a. s. (dále jen "vedlejší účastnice řízení"), zaplacení částky 549 696 Kč, po částečném zpětvzetí žaloby částky 338 883 Kč s úrokem z prodlení ode dne 13. června 2007 jako pojistného plnění podle zákona č. 168/1999 Sb., o pojištění odpovědnosti za újmu způsobenou provozem vozidla a o změně některých souvisejících zákonů (zákon o pojištění odpovědnosti z provozu vozidla), ve znění pozdějších předpisů. Stěžovateli měla být při dopravní nehodě dne 11. března 2007, při které se střetlo vozidlo stěžovatele tovární značky Mercedes s vozidlem řízeným Petrem Němcem, který byl viníkem dopravní nehody, způsobena škoda na jeho vozidle. Stěžovatel se domáhal zaplacení žalované částky jako pojistného plnění z pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou provozem vozidla s tím, že částka 310 187 Kč odpovídá nákladům na opravu poškozeného vozidla, částka 6 157 Kč odpovídá nákladům na demontáž poškozené části vozidla a částka 22 539 Kč je tvořena náklady vynaloženými stěžovatelem na zapůjčení náhradního vozidla.
 3. Obvodní soud pro Prahu 1 rozsudkem ze dne 28. března 2017 č. j. 18 C 68/2009-216 uložil vedlejší účastnicí řízení povinnost žalovanou částku 338 883 Kč s úrokem z prodlení ode dne 12. března 2007 stěžovateli zaplatit, a to společně s přiznanými náklady řízení ve výši 221 466 Kč.
 4. Proti rozsudku soudu prvního stupně podala vedlejší účastnice řízení odvolání. Městský soud v Praze jako soud odvolací rozsudkem ze dne 19. října 2017 č. j. 17 Co 255/2017-253 rozsudek soudu prvního stupně ve výroku I. o věci samé ohledně částky 214 344 Kč změnil tak, že se žaloba zamítá (výrok I.), co do úroku z prodlení z částky 338 883 Kč od 12. března 2007 do 12. června 2007 rozsudek ve výroku I. zrušil (výrok II.) a ve výroku I. o věci samé co do částky 22 539 Kč s úrokem z prodlení z částky 338 883 od 13. června 2007 do 2. ledna 2008 a z částky 236 883 Kč od 3. ledna 2008 do zaplacení a ve výroku II. o nákladech řízení rozsudek zrušil a v tomto rozsahu věc vrátil soudu prvního stupně k dalšímu řízení. Odvolací soud dovodil, že skutečné výši škody způsobené poškozením vozidla odpovídá částka 102 000 Kč.
 5. Proti výroku I. rozsudku odvolacího soudu podal stěžovatel dovolání. Nejvyšší soud usnesením ze dne 29. srpna 2018 č. j. 25 Cdo 1353/2018-285 podané dovolání odmítl podle § 243c odst. 1 věty první o. s. ř., neboť uplatněné dovolací námitky přípustnost dovolání nezakládají.
 6. Stěžovatel v ústavní stížnosti namítal, že se podanou žalobou domáhal náhrady škody za tzv. restituci in integrum, tedy požadoval náhradu za opravu vozidla. Mezitímním rozsudkem ve věci bylo rozhodnuto o tom, že nárok je opodstatněný. V dalším průběhu řízení se již řešila právní otázka náhrady škody společně s její výší a opodstatněností účelnosti uvedení poškozeného vozidla do původního stavu. Stěžovatel si je vědom, že náhrada škody uvedením do původního stavu není bezbřehá, nicméně nákladovost opravy a náhrada škody je podle jeho názoru zcela přiměřená.
 7. Stěžovatel má za to, že oba ve věci rozhodující soudy v napadených rozhodnutích nesprávně vyložily právo a nerespektovaly judikaturu Ústavního soudu k dané problematice včetně nálezů ze dne 6. června 2017 sp. zn. II. ÚS 155/16 (N 95/85 SbNU 601) a ze dne 11. června 2014 sp. zn. I. ÚS 1902/13 (N 120/73 SbNU 849). Stěžovatel v pozici poškozeného neměl de facto na výběr a vozidlo byl nucen opravit a neměl žádné podklady v důsledku zavinění vedlejší účastnice řízení, ze kterých by mohl dovozovat neúčelnost opravy.
 8. Městskému soudu v Praze stěžovatel vytýkal, že nesplnil procesní předpoklady pro možnost odvolacího soudu odchýlit se od skutkového stavu zjištěného soudem prvního stupně, neboť nezopakoval výslech svědků a znalců za situace, kdy měl za to, že lze dospět na základě provedených důkazů k jiným skutkovým zjištěním. Za situace, kdy odvolací soud neprovedl výslech znalců, nesplnil předpoklady pro změnu rozsudku soudu prvního stupně a porušil tak právo stěžovatele na spravedlivý proces.
 9. Podle názoru stěžovatele pak z usnesení Nejvyššího soudu o odmítnutí dovolání není zřejmé, z jakého důvodu se dovolací soud odchýlil od judikatury Ústavního soudu a setrval na právním názoru vysloveném ve svých dřívějších kasačních rozhodnutích v podobné věci a z tohoto důvodu odmítl stěžovatelovo dovolání jako nepřípustné. Nejvyšší soud se podle tvrzení stěžovatele taktéž vůbec nezabýval procesně právní otázkou postupu odvolacího soudu, v důsledku čehož došlo k porušení práva na spravedlivý proces, na soudní ochranu a na ochranu vlastnického práva.
 10. Ústavní stížnost byla podána včas, osobou k tomu oprávněnou a splňuje i všechny zákonem stanovené náležitosti, včetně povinného zastoupení advokátem (§ 29 až § 31 zákona o Ústavním soudu). Ústavní stížnost je přípustná (§ 75 odst. 1 zákona o Ústavním soudu), neboť stěžovatel nemá k dispozici jiné zákonné procesní prostředky k ochraně svých práv.
 11. Nejvyšší soud ve svém vyjádření k ústavní stížnosti ze dne 20. prosince 2018 uvedl, že stěžovatel sice v obecné rovině namítá, že Nejvyšší soud porušil jeho ústavní právo na spravedlivý proces, na soudní ochranu a na vlastnictví, avšak blíže nespecifikuje, jak konkrétně měl dovolací soud tato jeho práva porušit. S námitkami, které stěžovatel vznáší, se Nejvyšší soud vypořádal v odůvodnění napadeného rozhodnutí. Nad rámec toho, co již dovolací soud uvedl v odůvodnění napadeného usnesení, lze vést, že předmětem zkoumání Ústavního soudu nemůže být otázka, co bylo stěžovateli "upřeno" vedlejší účastnicí řízení, nýbrž pouze soulad napadeného soudního rozhodnutí s ústavním pořádkem. Dovolací soud není oprávněn přezkoumávat správnost zjištění skutkového stavu, včetně určení ceny poškozeného vozidla. Odkaz stěžovatele na nálezy Ústavního soudu je podle názoru Nejvyššího soudu nepřípadný, neboť v těchto nálezech Ústavní soud řešil jinou problematiku než v dané věci. Z této ani jiné judikatury neplyne, že by v případě, že náklady na opravu poškozené věci výrazně přesáhnou obvyklou cenu věci před poškozením (a oprava se tudíž ukáže neúčelnou), měl poškozený právo na náhradu těchto nákladů, byť je skutečně vynaložil. Tvrzenou procesní vadu (odklon odvolacího soudu od skutkových zjištění soudu prvního stupně bez zopakování dokazování) se dovolací soud nezabýval z důvodu v jeho usnesení uvedeného, přičemž ani z tvrzení stěžovatele není zřejmé, zda rozhodnutí odvolacího soudu je touto vadou skutečně postiženo. Podle názoru dovolacího soudu není ústavní stížnost proti jeho usnesení opodstatněná, a proto navrhl, aby byla (pokud nebude odmítnuta) zamítnuta.
 12. Městský soud v Praze ve vyjádření ze dne 2. ledna 2019 zcela odkázal na odůvodnění svého rozsudku a setrval na závěrech v něm uvedených.
 13. Česká pojišťovna a. s., jako vedlejší účastnice řízení, ve vyjádření ze dne 14. ledna 2019 uvedla, že podle jejího názoru je první námitka stěžovatele směřující k porušení práva vlastnit majetek, tak jak je odůvodněna, zcela nevěcná a míjí se s podstatou sporu. Druhá námitka směřující k porušení práva na spravedlivý proces je pak nedůvodná.
 14. K otázce zásahu do vlastnických práv stěžovatele vedlejší účastnice řízení poukázala na to, že stěžovatel podal žalobu, kterou se domáhal uhrazení částky ve výši 521 000 Kč, přičemž v žalobě tvrdil, že jde o náklad na opravu vozidla, jehož výši měl údajně stanovit likvidátor vedlejší účastnice řízení. V průběhu řízení se ukázalo, že tomu tak nebylo a částka 521 000 Kč byla pouze uvedena mobilním technikem do zápisu o poškození vozidla, vyhotoveném dne 20. března 2007 při prohlídce poškozeného vozidla. V průběhu řízení bylo navíc zjištěno a vedlejší účastnicí řízení doloženo, že poškozené vozidlo prošlo před nehodou devastačním poškozením (požárem) a patrně následnou opravou neznámého způsobu a kvality. S ohledem na průběh řízení se ukázalo, že stěžovatel tyto skutečnosti musel znát. Požár vozidla byl uveden v nabývacím titulu a o opravě sám stěžovatel následně tvrdil, že ji provedl příbuzenskou svépomocí. Je zjevné, že tyto okolnosti při ohlášení pojistné události vedlejší účastnici řízení zatajil.
 15. Podle tvrzení vedlejší účastnice řízení stěžovatel v průběhu řízení ani netvrdil ani neprokazoval, že by věc uvedl do původního stavu. Až v samotné ústavní stížnosti stěžovatel uvádí, že vozidlo po havárii opravil. Z hlediska práva, ale i obecné logiky nemá smysl se dovolávat nároku, jehož podstatou je výše nákladu, který by vznikl, pokud by se něco stalo, ale to něco se přitom nestalo a stát nemohlo, jak je v tomto případě, kdy oprava provedena nebyla, zjevné. Uznání pouze podílové škody odvolacím soudem je podle názoru vedlejší účastnice řízení namístě. V této souvislosti vedlejší účastnice řízení zdůraznila, že jediný důkaz, který měl doložit cenu předpokládané následné opravy, ke které ovšem nedošlo, byl znalecký posudek ing. Tyla ze dne 8. ledna 2017, který současně tvrdil, že vozidlo je totálně zničené. Podle stávajícího práva má poškozený právo volby pouze tehdy, pokud je slovy zákona "dobře možné" (§ 2951 občanského zákoníku) uvedení do původního stavu provést. Slova "dobře možné" pak nepochybně naplněna nejsou, pokud sám posudek předložený stěžovatelem tuto možnost vyvrací a škodu označuje jako totální zničení věci.
 16. Souzený skutkový stav sice podléhá starému občanskému zákoníku, ale vedlejší účastnice řízení poukazuje na to, že současná podoba občanského práva, včetně její citace, je reflexí nedostatků staré podoby občanského práva, které potlačovalo možnost naturální restituce. Z ústavně právního hlediska nemůže obstát ani tvrzení stěžovatele, že vedlejší účastnice řízení delší dobu neplnila svoji likvidační povinnost a stěžovatel byl zbaven práva volby. Předně je třeba zdůraznit, že prodlení mělo oporu v právu a skutkovém stavu, protože proti stěžovateli a původci dopravní nehody bylo vedeno trestní stíhání pro pojistný podvod, jehož skutkem měla být právě pojistná událost. Prodlení v likvidaci události navíc v právu zakládá předvídanou sankci, kterou je sankční úrok z prodlení, a nikoliv fikci vzniku jiného nároku. Stěžovatel si opatřil během řízení posudek, který doložil, že vozidlo bylo totálně zničeno. Nic mu nebránilo si takové zjištění učinit dříve. Majetkové právo, které bylo stěžovatelem uplatněno, bylo řádně zváženo a bylo podle tvrzení vedlejší účastnice řízení rozhodnuto způsobem, který nijak nevybočuje z ústavněprávních mantinelů možných výkladů práva.
 17. K otázce porušení práva na spravedlivý proces vedlejší účastnice řízení připouští, že tato kauza má určité trestněprávní přesahy, nicméně má za to, že nelze do civilního řízení, které předcházelo podání ústavní stížnosti, vnášet požadavky řízení trestního, když podle námitek vznesených stěžovatelem, odvolací soud neopakoval dokazování v takovém potřebném rozsahu podle procesní úpravy, aby mohl dospět k jiným skutkovým závěrům. Vedlejší účastnice řízení má za to, že odvolací soud postupoval zcela v intencích zákona. Pro úplnost pak vedlejší účastnice uvedla, že Ing. Tyl má od 24. května 2017 pozastaveno oprávnění ke znalecké činnosti, tudíž v říjnu 2017, kdy rozhodoval odvolací soud, by ani jako znalec vyslechnut být nemohl.
 18. Současně je podle názoru vedlejší účastnice řízení třeba odmítnout tvrzení stěžovatele, že soud druhého stupně zásadně posunul skutkový stav a hodnotil jej odlišně. V této souvislosti zdůraznila, že odvolací soud v podstatě pouze korigoval právní hodnocení skutkového stavu, a to z pozice úhrady ceny nemožné opravy na cenu rozdílovou. Vyšel přitom z obou znaleckých posudků, přičemž vycházel z toho, který posuzoval věc tak, jak ji právo požaduje posoudit. Podle tvrzení vedlejší účastnice řízení nepředstavuje postup odvolacího soudu žádné porušení práva na spravedlivý proces. Právní hodnocení, které zvolil, nebylo překvapivé, protože stěžovatel mu čelil od samého počátku.
 19. Vedlejší účastnice řízení poukázala i na to, že postup stěžovatele byl během uplatnění škodní události v mnohém netransparentní a problematický. Kupříkladu z počátku tvrdil, že vozidlo bylo před havárií v perfektním stavu. Poté, co vedlejší účastnice řízení dokázala, že vozidlo bylo původně prodáno na francouzský trh, kde si je koupil prvonabyvatel, kterému vozidlo shořelo (totální škoda), tak změnil své tvrzení a tvrdil, že vozidlo koupil jako spálené a následně svépomocí svého bratra opravil do použitelného stavu, což ovšem nijak nedoložil. Povaha opravy vylučovala svépomoc mimo profesionální servis a následně bylo prokázáno, že stěžovatelův bratr, na rozdíl od tvrzení stěžovatele, nikdy autoservis neprovozoval. Svědecká výpověď bratra stěžovatele, který měl vozidlo opravit (bez jakýchkoliv dokladů) pak byla přímo v rozporu s fotodokumentací po původním požáru vozidla, ke kterému došlo na Korsice. Svědek taktéž neměl žádné doklady o pořízení originálních dílů k údajné opravě. Vybavení vozidla, včetně zásadních dílů (převodovka, palubní deska), bylo typově a technicky odlišné (např. převodovka byla manuální namísto automatické), než jaké mělo vozidlo podle výrobní dokumentace mít. Jejich výměna je možná pouze speciálním postupem, který se zaznamenává v technickém průkazu a následně je tato výměna ověřena technickou kontrolou, k čemuž nikdy nebyla dána žádná dokumentace. Tyto nejasnosti nebyly nikdy objasněny, nicméně vyvolávaly pochybnosti, zda skutečně se jednalo o vozidlo, kterým mělo podle dokladů být. Bylo povinností stěžovatele, aby svůj nárok doložil a jednoznačně vyvrátil případné pochyby. Ačkoliv stěžovatel postupoval v řízení před obecnými soudy více neobvykle, tak mu soudy změny i obtížně uvěřitelná tvrzení a důkazy tolerovaly nad míru vyšší, než je obvyklé. Vedlejší účastnice řízení to respektuje, ale domnívá se, že za těchto okolností je podání ústavní stížnosti o to více nedůvodné.
 20. Pokud pak stěžovatel poukázal na nálezy Ústavního soudu, podle názoru vedlejší účastnice řízení pomíjí, že tyto řešily skutkový stav, kdy k výdaji skutečně došlo, popřípadě bylo postaveno najisto, že k němu mohlo dojít. Závěrem vedlejší účastnice řízení navrhla, aby Ústavní soud ústavní stížnost odmítl nebo zamítl.
 21. Všechna vyjádření následně Ústavní soud zaslal stěžovateli k replice, stěžovatel možnost podat repliku nevyužil.
 22. Ústavní soud vzal v úvahu tvrzení předložená stěžovatelem, účastníky a vedlejší účastnicí řízení, přezkoumal ústavní stížností napadená rozhodnutí z hlediska kompetencí daných mu Ústavou České republiky (dále jen Ústava") a dospěl k závěru, že k porušení namítaných základních práv v posuzovaném případě nedošlo a ústavní stížnost je zjevně neopodstatněná.
 23. Ústavní soud připomíná, že právo na spravedlivý proces podle čl. 36 odst. 1 Listiny a čl. 6 odst. 1 Úmluvy je porušeno, pokud je komukoliv upřena možnost domáhat se svého práva u nezávislého a nestranného soudu, popř. pokud soud odmítá jednat a rozhodovat o podaném návrhu, pokud zůstává v řízení bez zákonného důvodu nečinný, event. dojde k porušení práv spojených s procesními zárukami. V této souvislosti Ústavní soud dodává, že jeho úkolem je ochrana ústavnosti (čl. 83 Ústavy). Není tedy součástí soustavy obecných soudů a nenáleží mu ani výkon dohledu nad jejich rozhodovací činností.
 24. Ústavní soud rovněž ve svých četných rozhodnutích zřetelně definoval podmínky, při jejichž existenci má vadná aplikace podústavního práva obecným soudem za následek porušení základních práv či svobod jednotlivce [srov. nález ze dne 10. října 2002 sp. zn. III. ÚS 74/02 (N 126/28 SbNU 85)]. Je tomu tak tehdy, jestliže nepřípustně postihuje některé ze základních práv a svobod, případně pomíjí možný výklad jiný, ústavně konformní, nebo je výrazem zjevného a neodůvodněného vybočení ze standardů výkladu, jenž je v soudní praxi respektován (a představuje tím nepředvídatelnou interpretační libovůli), případně je v extrémním rozporu s požadavky věcně přiléhavého a rozumného vypořádání posuzovaného právního vztahu či v rozporu s obecně sdílenými zásadami spravedlnosti.
 25. Žádná výše uvedená pochybení v posuzovaném případě Ústavní soud neshledal. Předmětná ústavní stížnost představuje polemiku se závěry, učiněnými ve věci odvolacím a dovolacím soudem, vedenou v rovině práva podústavního. Ústavní soud v předmětné věci mimořádný odklon od zákonných zásad ovládajících postupy soudů v řízení soudním, stejně jako vybočení z pravidel ústavnosti, obsažených v judikatuře Ústavního soudu, jež by odůvodňovaly jeho případný kasační zásah, nezjistil.
 26. Odvolací soud v odůvodnění svého rozhodnutí podrobně stěžovateli vysvětlil, že náklady na opravu poškození předmětného vozidla výrazně překračují obvyklou cenu vozidla před poškozením, přičemž náklady vynaložené na opravu vozidla a jeho uvedení do původního provozuschopného stavu, včetně nákladů na demontáž poškozené zadní části vozidla, lze hodnotit jako zjevně neúčelné. V takovém případě má poškozený právo na náhradu škody odpovídající rozdílu obvyklé ceny vozidla před poškozením a obvyklou cenou jeho použitelných zbytků. Po zopakování důkazu znaleckým posudkem Ing. Poláka a znaleckým posudkem Ing. Tyla odvolací soud zjistil, že obvyklá cena předmětného vozidla před poškozením činila 159 000 Kč a obvyklá cena použitelných zbytků vozidla po škodné události činila 57 000 Kč. Skutečné výši škody způsobené poškozením vozidla tedy odpovídá částka 102 000 Kč.
 27. Dovolací soud se pak podrobně zabýval námitkami vznesenými stěžovatelem v podaném dovolání a konstatoval, že odvolací soud při určení výše majetkové újmy stěžovatele v důsledku nehody vyšel v dané věci z právního názoru, že poškozený má právo na náhradu škody stanovenou rozdílem mezi hodnotou vozidla před poškozením a jeho sníženou hodnotou po poškození, neboť náklady nutné k uvedení vozidla do stavu před škodnou událostí byly vynaloženy zjevně neúčelně. Tento právní názor je podle závěru učiněného dovolacím soudem plně v souladu s jeho ustálenou judikaturou.
 28. Ve vztahu k rozhodnutí Nejvyššího soudu Ústavní soud poukazuje na skutečnost, že je-li rozhodnuto o odmítnutí dovolání podle ustanovení § 243c odst. 1 o. s. ř., Ústavní soud by jako orgán ochrany ústavnosti mohl (a musel) napadené rozhodnutí dovolacího soudu zrušit pouze v situaci, kdyby rozhodnutí vykazovalo rysy protiústavnosti, např. pro svévoli, nedostatek odůvodnění či jiných ústavní úrovně dosahujících vad vytyčených dostupnou a konsolidovanou judikaturou Ústavního soudu. To se však v nyní projednávaném případě nestalo, neboť odůvodnění usnesení Nejvyššího soudu obsahuje zřetelné důvody, proč bylo odmítnuto.
 29. Z odůvodnění napadených rozhodnutí vyplývá, že ve věci rozhodující soudy se celou věcí řádně zabývaly, rozvedly, jakými úvahami se při svém rozhodování řídily a podle kterých zákonných ustanovení postupovaly. Ústavní soud považuje tato odůvodnění za ústavně konformní a srozumitelná a nemá důvod učiněné závěry jakkoli zpochybňovat. Ve výkladu aplikovaných právních předpisů neshledal Ústavní soud žádný náznak svévole, takže ani z tohoto pohledu není možno ústavní stížnost shledat důvodnou. Ke stěžovatelem uplatněným námitkám Ústavní soud dodává, že v podrobnostech lze odkázat na relevantní závěry obsažené v napadených rozhodnutích.
 30. Vznáší-li stěžovatel námitky ohledně provedeného důkazního řízení, z ustálené judikatury Ústavního soudu plyne, že pokud obecné soudy při svém rozhodování respektují stanovené zásady pro hodnocení důkazů, nespadá do pravomoci Ústavního soudu "hodnotit" hodnocení důkazů jimi provedené.
 31. Za výše uvedených okolností proto nemůže mít relevanci ani odkaz stěžovatele na právní závěry uvedené v citovaných nálezech Ústavního soudu, neboť zde chybí přímý vztah k jeho posuzované věci.
 32. Z uvedených důvodů Ústavní soud mimo ústní jednání bez přítomnosti účastníků řízení ústavní stížnost spolu s návrhem na odklad vykonatelnosti ústavní stížností napadených rozhodnutí, který má ve vztahu k ústavní stížnosti akcesorickou povahu, odmítl jako zjevně neopodstatněnou podle ustanovení § 43 odst. 2 písm. a) zákona o Ústavním soudu.
 Zdroj: rozsudek Ústavního soudu ze dne 19.3.2019, čj. I.ÚS 3762/18, www.usoud.cz.


type: wikipedia

text:
Esporo é uma revista editada pelo CTA, Centro Técnico de Cooperação Agrícola e Rural ACP-UE, nas línguas inglesa, francesa e portuguesa. Abrange uma grande variedade de temas agrícolas e é amplamente distribuída nos países ACP (África, Caraíbas e Pacífico) e em outros países. Conhecida inicialmente como o Boletim do CTA, identifica-se atualmente como "revista de informação sobre desenvolvimento agrícola e rural nos países ACP".
 Origem
 Esporo foi lançada no início de 1986, dois anos após a criação do CTA. Na primeira edição afirma-se que "Mais do que promover a agência que publica a revista, (...) Esporo tem por objetivo assegurar a mais ampla disseminação de informação relevante para o universo agrícola, de modo a fertilizar idéias e a promover a sua germinação. É desta forma prática que Esporo espera participar no processo do desenvolvimento rural." A primeira edição incluiu artigos sobre gafanhotos, resultados de fertilizantes, banana, aquacultura, casca de arroz para combustível e sorgo. Inicialmente editada em inglês (Spore) e francês (Spore), a revista conta ainda, desde 1993, com uma versão em português para os países ACP, Angola, Cabo Verde, Guiné-Bissau, Moçambique, São Tomé e Príncipe, e Timor-Leste.
 Circulação
 A revista é publicada bimestralmente, sendo ainda acompanhada de uma Edição Especial anual que aborda em profundidade um tema específico. Está disponível em versão impressa e online . A versão impressa pode ser obtida a pedido e é gratuita para os assinantes dos países ACP. Os exemplares são ainda distribuídos através dos ministérios da agricultura dos países ACP e em parceria com organizações locais, especialmente nos locais onde os serviços postais são mais incipientes. Em alguns países, a revista tem chegado com muita eficácia às áreas mais remotas. Em 2012, a totalidade de impressões das versões nas três línguas situou-se nos 70.000, das quais 53.000 foram enviadas diretamente a assinantes. Estima-se o número de leitores de cada edição em cerca de 300.000, sendo a sua audiência potencial calculada em um milhão. Inquéritos realizados nos Camarões e no Uganda encontraram diversos exemplos de atividades criadoras de rendimentos que foram inspiradas na revista. É igualmente utilizada em programas de literacia e de educação de adultos. De acordo com o Google Académico, os artigos da Spore foram citados 83 vezes em publicações académicas até inícios de fevereiro de 2014.
 Reprodução de artigos
 Os artigos publicados na Spore podem ser reproduzidos livremente para fins não comerciais, na condição de que a fonte seja mencionada. A reprodução dos artigos da Spore está difundida nos países ACP e outros, sendo os mesmos publicados em jornais nacionais e serviços de comunicação internacionais tais como a Africa Online bem como em diários e sítios Web especializados na temática agrícola, como o City Farmer.
 Conteúdo
 Cada edição bimestral contém normalmente 28 páginas, apresentando uma grande reportagem de duas páginas dedicada a um tema específico, que normalmente faz também capa. Seguem-se notícias estruturadas nas seguintes categorias: agricultura, pecuária e pesca, meio ambiente, investigação e negócios e comércio. Destacam-se também uma entrevista a um interveniente na área da agricultura; um "Dossier" detalhado, com 7 páginas, sobre um tema essencial; críticas de publicações sobre agricultura; e ainda notícias sobre as atividades do editor, o CTA.
 As últimas Edições Especiais foram dedicadas a: Uma nova visão do comércio (2013); As cadeias de valor agrícolas (2012); Modernização das explorações agrícolas (2011) e População & Agricultura (2010). A Edição Especial de 2014 será dedicada ao tema da agricultura familiar.
 Edições anteriores
 As edições desde agosto de 2001 (n.o 44) até ao presente estão disponíveis em http://spore.cta.int/pt/edicoes-anteriores
 Referências
 Revistas em português
 Revistas de agricultura