text:
Komunizm (od „wspólny, powszechny”) – polityczna i ekonomiczna ideologia klasyfikowana jako utopijna, której celem jest utworzenie społeczeństwa pozbawionego ucisku i wyzysku klasowego, opartego na braku własności prywatnej (w rozumieniu marksistowskim), kolektywnej własności środków produkcji i wspólnotowym podziale dóbr. W pismach Karola Marksa, Fryderyka Engelsa i innych teoretyków marksizmu, komunizm jest przyszłym ustrojem rozwiniętych społeczeństw, w którym wspólnota własności obejmować będzie przede wszystkim środki produkcji. Potocznie mianem komunizmu określa się też ustrój polityczny zaprowadzony w państwach, w których władzę zdobyły dyktatury i partie komunistyczne (zob. ZSRR i blok wschodni).
 Jako ideologia zaczął się tworzyć już od XV wieku, gdy przyjmował postać komunizmu utopijnego, który głosił hasła likwidacji nierówności społecznych i prywatnej własności. W XIX wieku narodziły się dwa warianty ideologii: wariant w wydaniu anarchistycznym, który głosił zniesienie instytucji państwa i kolektywizmu, oraz ten w wydaniu marksistowskim, oparty na Manifeście Komunistycznym z 1848 roku. Według marksistowskiego wariantu komunizmu, do osiągnięcia bezklasowego społeczeństwa dojść miało na drodze rewolucji.
 Założenia ideologii komunistycznej starał się wprowadzić w życie Włodzimierz Lenin, który stworzył odrębny nurt marksizmu zwany leninizmem. Nowy nurt ruchu komunistycznego przybrał postać partii komunistycznej zorganizowanej według zasady centralizmu demokratycznego. Rewolucja miała doprowadzić do budowy dyktatury proletariatu. Rosyjscy komuniści przejęli siłą w 1917 władzę w Rosji, skąd w 1920 r. narzucili ją Azerbejdżanowi, Armenii i Ukrainie, w 1921 r. Gruzji i Mongolii, w 1940 r. Litwie, Łotwie i Estonii, a po II wojnie światowej państwom satelickim w Europie Środkowo-Wschodniej. W 1949 r. Komunistyczna Partia Chin zwyciężyła w wojnie domowej z Kuomintangiem i utworzyła państwo, które od końca lat 50. XX wieku (rozłam radziecko-chiński), prowadziło politykę niezależną, a od końca lat 60. XX wieku politykę konfrontacyjną wobec ZSRR. Komuniści zdobyli również samodzielnie władzę w Korei Północnej (1949), Wietnamie (1954) i na Kubie (1959). Realizując program tzw. realnego socjalizmu utworzyli rządy charakteryzujące się monopolem władzy partii komunistycznej i upaństwowieniem gospodarki.
 Reżimy powołujące się na ideologię komunizmu spowodowały śmierć według różnych szacunków od 65 do około 94 milionów ludzi.
 Komunizm jako ustrój społeczno-gospodarczy
 Komunizm jest najczęściej kojarzony z myślą marksistowską. Ustrój taki pojawia się również poza marksizmem. Ideę ustroju komunistycznego można znaleźć np. w Państwie Platona, gdzie wspólność obejmuje nie tylko własność, ale także żony i dzieci. Także angielski pisarz Tomasz Morus sportretował w swojej Utopii (1516) społeczeństwo oparte na wspólnej własności nieruchomości.
 Dzieła tych twórców nie nosiły jednak znamion doktryny politycznej i nie stały się podstawą działania ruchów politycznych.
 Komunizm chrześcijański
 Komunizm chrześcijański jest formą ustroju i ideologią panującą w niektórych wspólnotach chrześcijańskich. Według członków tych wspólnot, Biblia i życie 12 apostołów nakazywały życie w powszechnej równości i zniesienie indywidualnej własności. Wspólnoty takie były zwykle niewielkie, traktowane jako radykalne i często zwalczane przez główny nurt chrześcijaństwa.
 Chrześcijańskie wspólnoty komunistyczne zakładane były m.in. przez taborytów, huterytów czy szejkersów.
 Komunizm pierwotny
 Pojęcie komunizmu pierwotnego pojawiło się w połowie XIX wieku w ewolucjonistycznej antropologii kulturowej. Pojęcie to pełniło ważną rolę w pismach Lewisa Henry’ego Morgana i Johanna Jacoba Bachofena. Zgodnie z nimi społeczeństwa pierwotne charakteryzowały się egalitaryzmem i wspólnotą własności. Teza, że komunizm stanowił powszechny i pierwotny etap rozwoju społeczeństw, spotkała się później z szeroką krytyką, jednak w XIX wieku była ona szeroko rozpowszechniona.
 Pojęcie komunizmu pierwotnego przyjął Karol Marks w swojej filozofii. Wskazywał, że komunizm pierwotny był charakterystyczny dla pierwotnego, łowiecko-zbierackiego etapu ludzkości (wspólnoty pierwotnej). Komunizm taki różnił się od zakładanego przez Marksa przyszłego komunizmu niższym technologicznie zaawansowaniem procesów produkcji.
 Komunizm w marksizmie
 W pismach teoretyków marksizmu, komunizm ma być przyszłym ustrojem społeczno-gospodarczym, w którym własność środków produkcji ma należeć do wspólnoty.
 Niemieccy komuniści i filozofowie Karl Marx i Friedrich Engels sformułowali pogląd na historię społeczeństw zwany materializmem historycznym. Zgodnie z nim społeczeństwa poprzez walkę klas przechodzą poprzez kolejne etapy rozwoju, zwane formacjami społeczno-ekonomicznymi. Kolejnymi formacjami były według niego: wspólnota pierwotna, niewolnictwo, feudalizm i kapitalizm. Rewolucyjne obalenie kapitalizmu doprowadza według Marksa i Engelsa do państwowej formacji socjalistycznej, a w dalszym jej rozwoju do bezpaństwowego i bezklasowego komunizmu.
 Komunizm nie jest definiowany przez Marksa i Engelsa jak idea, a „rzeczywisty ruch, który znosi stan obecny”.
 Charakterystyka
 W schemacie materializmu historycznego, komunizm stanowi formację społeczno-ekonomiczną o charakterze globalnym, charakteryzującą się brakiem wyobcowania (alienacji) człowieka, w której ludzkość jest wolna od ucisku i niedostatku. Społeczeństwa komunistyczne pozbawione byłyby rządów, państw i pracy najemnej.
 Komunizm miałby ucieleśniać zasadę sprawiedliwości społecznej: „od każdego według jego zdolności, każdemu według potrzeb” oraz charakteryzować się brakiem własności prywatnej środków produkcji – czyli podstawy gospodarki kapitalistycznej. Środki produkcji miały być uspołecznione. W okresie przejściowym między kapitalizmem a komunizmem miałby istnieć ustrój socjalistyczny oparty na zasadzie „od każdego według jego zdolności, każdemu według jego pracy”.
 Komunizm jako ideologia
 Usytuowanie na scenie politycznej
 W różnych podziałach sceny politycznej komunizm traktowany jest zawsze jako stanowisko skrajne. W tradycyjnym liniowym podziale na lewicę i prawicę jest on sytuowany na skrajnej lewicy, traktuje się więc go jako nurt bardziej radykalny niż socjalizm. Tym samym jest biegunowy przeciwstawny doktrynom prawicowym, szczególnie skrajnej prawicy (faszyzmowi).
 Niektórzy badacze zwracają jednak uwagę, że podział ten jest zbyt uproszczony, a w praktyce skrajne stanowiska polityczne są do siebie podobne. W takim układzie, schemat sceny politycznej przyjmuje postać podkowy, a niektóre warianty komunizmu posiadają wiele cech wspólnych (np. antyindywidualizm, antyelitaryzm) z ideologiami skrajnie prawicowymi. Zarówno komunizm i faszyzm są wtedy przeciwstawiane liberalizmowi z jego indywidualizmem.
 W dwuosiowym podziale sceny politycznej autorstwa Hansa Eysencka, stalinowska odmiana komunizmu usytuowana jest w lewym górnym rogu, co oznacza skrajną, autorytarną lewicę. Całkowicie przeciwstawne są jej nurty w prawym dolnym rogu (skrajna prawica i nastawienie na wolność), np. anarchokapitalizm (który sam nie jest uważany za formę anarchizmu). Istnieje również nieautorytarna, liberalna odmiana komunizmu.
 Różnorodność komunizmu
 Idee komunistyczne przyjmowane były przez wiele, bardzo różnorodnych doktryn. Poszczególne odmiany komunizmu można podzielić na dwie zasadnicze grupy: doktryny opierające się na marksizmie i te, wywodzące się z innych źródeł. Większość nurtów komunizmu ma charakter marksistowski.
 Komunizm – marksizm – socjalizm
 Komunizm i marksizm bywają niekiedy używane zamiennie. Marksizm jest jednak szerszym systemem filozoficznym, wykraczającym poza filozofię polityczną. Komunizm jest ideologią polityczną, wywodzącą się z marksizmu. Istnieje spór co do tego, na ile poszczególne nurty komunizmu (a w szczególności oficjalne doktryny państw socjalistycznych) rzeczywiście opierają się na myśli Marksa. Poszczególne odłamy komunizmu uważały często, że to one są kontynuatorami myśli niemieckiego filozofa, a pozostałe nurty stanowią od niego odstępstwo.
 Socjalizm jest często traktowany jako lewicowa ideologia, która w porównaniu z komunizmem, ma mniej radykalny charakter. Np. nie akceptuje rewolucyjnych metod walki, preferując powolną ewolucję w stronę bardziej sprawiedliwego społeczeństwa. .
 Nie-marksistowskie nurty komunizmu
 Komunizm jest starszy niż myśl Marksa i Engelsa, a więc wcześniejsze nurty komunizmu mają charakter niemarksistowski. Są to przede wszystkim różne odmiany komunizmu chrześcijańskiego. Niektóre z tych nurtów chrześcijańskich rozwinęły również własne doktryny polityczne, które często wymierzone były w istniejący porządek społeczny. Przykładem mogą być wydarzenia w Münsterze w 1534–1535 r., kiedy do władzy doszli radykalni anabaptyści (m.in. Jan Matthijs czy Jan z Lejdy), którzy założyli komunę monasterską. Wiele nurtów chrześcijańskich nie miało jednak rewolucyjnego charakteru (np. szejkersi).
 W XVII–XIX w. rozwinęła się doktryna polityczna nazwana później komunizmem utopijnym. Jej przedstawicielami byli Jean Meslier, Morelly, Louis Auguste Blanqui, Wilhelm Weitling oraz Étienne Cabet. Nazwa komunizm utopijny została nadana im przez Marksa i Engelsa, którzy chcieli odróżnić doktrynę tych filozofów od swojego naukowego komunizmu.
 Te przedmarksowskie odmiany komunizmu były traktowane przez późniejszych marksistów jako zapowiedź rozwiniętej myśli komunistycznej.
 Już po powstaniu myśli marksistowskiej, w ramach ruchu robotniczego zarysował się ideologiczny konflikt między marksistami a anarchistami. Z tego konfliktu, narodziły się dwa zasadnicze nurty współczesnego komunizmu: marksistowski oraz anarchistyczny.
 Anarchokomunizm dąży do jednoczesnej likwidacji państwa i kapitalizmu, jako połączonych ze sobą struktur opresyjnych. Jego głównymi przedstawicielami byli Piotr Kropotkin, Errico Malatesta i Aleksander Berkman. Rezultatem konfliktu między anarchistami a marksistami był rozłam w I Międzynarodówce, którą opuścili anarchiści i syndykaliści, a w konsekwencji Międzynarodówka została rozwiązana w 1876 roku.
 Marksistowskie nurty komunizmu
 Bardzo często komunizm jest synonimem marksistowskich odmian komunizmu. W XX wieku komunizm marksistowski rozwinął się w wiele nurtów, w szczególności w konsekwencji dojścia komunistów do władzy.
 Najbardziej wpływowa wersja komunizmu została sformułowana przez Włodzimierza Lenina i funkcjonowała pod nazwą marksizmu-leninizmu. Lenin wprowadził do marksizmu pojęcia imperializmu jako wyższej formy kapitalizmu jednocześnie w praktyce odchodząc od jego utopijnych założeń. Marksizm-leninizm stał się ideologiczną podstawą działalności partii bolszewickiej, a po rewolucji październikowej (1917 r.), także oficjalną ideologią państwa (od 1922 r. nazywającego się Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich). Leninizm był wprowadzany także w innych krajach, po zdobyciu tam władzy przez komunistów. Obowiązywał aż do rozpadu bloku wschodniego w latach 1989–1991 r.
 Po śmierci Lenina ruch komunistyczny w ZSRR uległ rozłamowi; po dojściu do władzy Józefa Stalina wprowadzona została odmiana marksizmu zwana stalinizmem, zawierająca tezę o „zaostrzaniu się walki klas w miarę postępu rewolucji”, w praktyce przyzwalającą na nieograniczony terror. Przeciwko stalinizmowi występowała z jednej strony tzw. „Lewa Opozycja” Trockiego, z drugiej – „Prawa Opozycja” Bucharina. Maoizm, zmodyfikowany przez Mao Zedonga stalinizm, stał się oficjalną ideologią komunistycznych Chin, popularną również wśród zachodniej nowej lewicy.
 W niektórych państwach socjalistycznych obowiązywały lokalne odmiany komunizmu, np. hodżyzm w Albanii czy titoizm w Jugosławii.
 Istniały również inne nurty komunizmu, niebędące państwowymi ideologiami. Wywodzący się z myśli Róży Luksemburg luksemburgizm, krytykował autorytaryzm Lenina i niedemokratyczny charakter władzy bolszewików. Odrębny charakter miała także myśl Antonio Gramsciego. Zachodnie partie komunistyczne również rozwijały swoje wersje komunizmu, często krytyczne wobec Związku Radzieckiego (np. eurokomunizm).
 Poglądy komunistyczne
 Komunizm opiera się na systemie poglądów głoszących program całkowitego zniesienia ucisku i wyzysku społecznego, postulujący powszechność, równość i sprawiedliwość społeczną oraz zbudowanie społeczeństwa bezklasowego opartego na społecznej kontroli gospodarki, własności środków produkcji i sprawiedliwym podziale dóbr. Były to przesłanki realizacji zasad równości we wszystkich dziedzinach życia społecznego.
 Według teorii komunistycznej, jedynym ze sposobów na zniesienie kapitalistycznej nierówności jest szeroko zakrojona rewolucja społeczna. Rewolucja zazwyczaj kojarzona jest ze zbrojnym buntem społeczeństwa, a przede wszystkim proletariatu (klasy robotniczej) przeciw rządom burżuazji. Rewolucja jest wyjaśniana przez teoretyków na wiele różnych sposobów i zazwyczaj zależy od środowiska, z którego dana teoria komunizmu się wywodzi. Na przykład rewolucja chińska została zaangażowana przez konflikt wojskowy między wojskami chińskich czerwonych a chińskimi nacjonalistami. Rewolucja w Wietnamie charakteryzowała się wojną partyzancką między Wietkongiem wspieranym przez rządzoną przez komunistów północną część kraju a rządem południowego Wietnamu, popieranym z kolei przez różne państwa Zachodu. Rewolucja ta zakończyła się zwycięstwem komunistów w 1975 roku. W wyniku rewolucji kubańskiej, do władzy doszli przedstawiciele ruchu partyzanckiego skupieni wokół Fidela Castro i Che Guevary. Sam Fidel Castro nie wierzył, że w przypadku Kuby potrzebna jest partia awangardowa, co powodowane było wysoką niepopularnością Batisty. Niezależnie od specyficznej formy rewolucja komunistyczna dąży do zastąpienia „klasy wyzyskiwaczy” jako klasy rządzącej i utworzenia społeczeństwa bez podziałów klasowych, co w teorii miałoby być wstępem do końcowego etapu komunizmu.
 Historia ruchu komunistycznego
 Powstanie bolszewizmu
 Pod koniec XIX wieku marksizm w carskiej Rosji przybrał odrębny charakter niż ten w pozostałej części Europy. Pierwszą główną postacią rosyjskiej myśli marksistowskiej był Gieorgij Plechanow, późniejszy krytyk Lenina i bolszewików oraz zwolennik demokratycznej formy socjalizmu. U podstaw prac Plechanowa leżało założenie, że Rosja, mniej zurbanizowana i uprzemysłowiona niż Europa Zachodnia, potrzebuje jeszcze wielu lat, aby przygotować się do rewolucji proletariackiej. Musi być też ona poprzedzona okresem demokracji.
 W 1898 r. powstała Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza Rosji (RSDPR). W 1903 r. rozpadła się na dwie frakcje: mienszewików o charakterze socjaldemokratycznym, oraz rewolucyjnie nastawionych bolszewików pod przywództwem Lenina. Bolszewicy uważali, że możliwe jest przeprowadzenie w Rosji rewolucji i „przeskoczenie” etapu gospodarki kapitalistycznej.
 Rewolucja październikowa i powstanie ZSRR
 W 1917 roku w Rosji wybuchła rewolucja październikowa, w której przywództwo zdobyli bolszewicy. Tym samym Rosja stała się pierwszym krajem, w którym siła o orientacji marksistowsko-rewolucyjnej przejęła władzę. Po 1917 roku zaczęto powszechnie odróżniać określenia „komunizm” i „socjalizm”. Frakcja bolszewicka stała się odrębną partią, która przyjęła w nazwie określenie „komunistyczna”. Początkowo była to Rosyjska Partia Komunistyczna (bolszewików) RPK(b)(od 1918 r.), następnie Wszechzwiązkowa Partia Komunistyczna (bolszewików) WKP(b) (od 1925 r.), a w końcu Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego KPZR (od 1952 roku). W 1917 powstał szereg republik uznających się za państwa socjalistyczne. Po połączeniu w 1922 roku powstał ZSRR.
 Modele gospodarcze początków państwowości i walka o władzę
 Pierwszym modelem gospodarczym wprowadzanym w życie przez bolszewików był komunizm wojenny, który zakładał upaństwowienie przemysłu, eliminację obiegu pieniądza oraz prywatnych firm. Komunizm wojenny miał być zaprowadzony tymczasowo. Bolszewicy wzorowali komunizm wojenny polityce Niemiec z okresu I wojny światowej oraz koncepcjach teoretycznych francuskiego socjalisty, Louisa Blanca. Koncepcję opracowała skrajna lewica partii, czyli grupa Nikołaja Bucharina. Przeciwko koncepcji wystąpili Lenin i Lew Trocki, którzy postulowali umiarkowane programy gospodarcze, np. Lenin twierdził, że w ZSRR zbudować należy kapitalizm państwowy (później przekształcić go w socjalizm) przez co Lenin oskarżany był przez bolszewicką skrajną lewicę o zdradzenie rewolucji.
 Komunizm wojenny załamał się po stratach wojennych. W 1921 roku zastąpiono go Nową Polityką Ekonomiczną, w której ponownie wprowadzono wolny handel i prywatną własność przedsiębiorstw. Polityka poskutkowała szybką odbudową państwa. Model ten określany jest jako gospodarka mieszana. W 1928 roku produkcja rolna i przemysłowa powróciła do poziomu sprzed wojny światowej.
 Podczas choroby Lenina w partii komunistycznej nasiliła się walka o władzę. Ścierały się trzy linie programowe:
 „prawicowa” Bucharina, opowiadająca się za stopniową budową socjalizmu w ZSRR w ramach NEP i utrzymaniem demokracji wewnątrzpartyjnej;
 „centrowa” Stalina (wspieranego 1923-24 przez Zinowiewa i Kamieniewa), który lawirował pomiędzy frakcjami głosząc hasła „socjalizmu w jednym kraju” i forsownej industrializacji, ale konsekwentnie dążył do centralizacji władzy;
 „lewicowa” Trockiego (wspartego 1926-27 przez Zinowiewa i Kamieniewa), dążąca do rewolucji światowej i przyśpieszenia budowy socjalizmu (kolektywizacja i industrializacja)
 Walkę ze Stalinem wewnątrz ruchu komunistycznego rozpoczął Lew Trocki będący jednym ze współtwórców ZSRR. Lew Trocki krytykował stalinowską politykę „budowy socjalizmu w jednym kraju” i cały system ZSRR, który według niego zahamował proces rewolucji. Zwolennicy Trockiego z pozycji lewicowych krytykowali przejęcie przez aparat partyjny i Stalina władzy w WKP(b) i jej biurokratyzację. Frakcja Lwa Trockiego nazywana była „Lewicową Opozycją”. W listopadzie 1927 roku, po manifestacjach opozycji w rocznicę rewolucji październikowej, KC WKP(b) wydalił z partii Trockiego i jego zwolenników, pozostali zostali wydaleni na XV zjeździe WKP(b) i zesłani. W 1929 roku Trocki został po pozbawieniu obywatelstwa sowieckiego deportowany za granicę ZSRR.
 Stalinizm
 Po śmierci Lenina władzę wbrew jego woli objął Stalin, który doprowadził w latach 1936–1939 do wielkiego terroru w Związku Radzieckim. Nastąpiło wtedy nasilenie represji ze strony aparatu biurokratycznego i policyjnego. Ofiarami represji padły miliony osób. Represje wymierzone były także w działaczy komunistycznych, co określane jest jako „wielka czystka”. Stracono wtedy większość wyższych kadr partii, ponieważ w dużej części były przeciwne rządom Stalina i nie podlegały dyscyplinie partyjnej. W procesach moskiewskich zamordowanych zostało wielu starych bolszewików, którzy grali znaczącą rolę podczas rewolucji rosyjskich z 1917 roku i rządzie radzieckim w okresie kierownictwa Lenina. Straceni zostali między innymi Lew Kamieniew, Grigorij Zinowjew, Aleksiej Rykow i Nikołaj Bucharin. Wielu komunistów po torturach zostało zmuszonych do przyznania się do winy i straconych.
 W polityce gospodarczej Stalin porzucił politykę NEP-u i rozpoczął politykę pełnego planowania gospodarki i kolektywizacji rolnictwa. Na skutek polityki industrializacji już w 1930 roku udało się mu zwiększyć kapitał towarowy i zdolności przemysłu ciężkiego. W ramach uprzemysłowienia realizowanego w ramach państwowych planów pięcioletnich doprowadzono do rozwoju gospodarczego kraju. Motorem uprzemysłowienia był sterowany za pośrednictwem propagandy entuzjazm (wyścig pracy, ruch stachanowski). W wyniku tej polityki do 1942 roku, gospodarka rosła średnio w tempie 20% rocznie. Wzrosła produkcja przemysłu ciężkiego i surowców, w wyniku czego na początku lat 40. gospodarka ZSRR stała się stosunkowo samowystarczalna.
 Komunizm poza ZSRR
 Partie komunistyczne na Zachodzie
 Z inicjatywy komunistów radzieckich założona została Międzynarodówka Komunistyczna skupiająca organizacje konkurencyjne wobec głównego nurtu socjalizmu europejskiego. Szeregi międzynarodówki zasiliły m.in. Komunistyczna Partia Stanów Zjednoczonych i Francuska Partia Komunistyczna. Partie komunistyczne w okresie międzywojennym cieszyły się na Zachodzie szerokim poparciem. Francuscy komuniści (nie licząc grup rozłamowych) uzyskiwali w wyborach poparcie rzędu 8-15,26% poparcia. Amerykańscy nie zdobyli szerszego poparcia wyborczego (co było spowodowane istnieniem w USA dwupartyjnego systemu) udało się im jednak skupić w podporządkowanych sobie związkach zawodowych 50 tysięcy pracowników. Inaczej wyglądała sytuacja ruchu komunistycznego w Niemczech gdzie Komunistyczna Partia Niemiec w latach 30. toczyła regularne walki uliczne z nazistowskimi SS i SA. Władze hitlerowskie zdelegalizowały partie komunistyczne po tym jak spłonął budynek Reichstagu. O podpalenie fałszywie oskarżony został holenderski komunista Marinus van der Lubbe a jego proces stał się początkiem zorganizowanej akcji antykomunistycznej.
 Eskalacja rewolucji na Daleki Wschód
 Na skutek rewolucji w Mongolii w 1921 roku, trzy lata później powstała Mongolska Republika Ludowa. Na czele sił rewolucyjnych stał Damdin Suche Bator. W 1926 roku z kolei powołano Tuwińską Republikę Ludową, choć w praktyce rządy komunistyczne w Tuwie trwały już od 1920 roku. Kraj pozostawał niezależny w sprawach polityki wewnętrznej, natomiast na arenie międzynarodowej reprezentowany był przez Rosję Radziecką, a następnie Związek Radziecki. W okresie leninowskim władzę w kraju sprawował lama Donduk Kuular, który ustanowił buddyzm oficjalną religią państwową. Po objęciu władzy przez Józefa Stalina w Rosji władzę w kraju przejął Sołczak Toka który zradykalizował dotychczasowy kurs. W 1944 roku kraj został włączony do Związku Radzieckiego jako Tuwiński Obwód Autonomiczny.
 W latach dwudziestych rządzący na południu Chin Kuomintang pod przywództwem Sun Jat-sena, zaczął współpracować ze Związkiem Radzieckim. Do rozłamu doszło w 1926 roku, gdy z partii wydaleni zostali zwolennicy Międzynarodówki Komunistycznej, a Kuomintang zerwał współpracę z założoną w 1921 roku Komunistyczną Partią Chin. 12 kwietnia 1927 wojska Czanga Kaj-szeka rozpoczęły falę aresztowań komunistów w Nankinie. Popierany przez KPCh, lewicowy rząd w Wuhanie został rozwiązany. Z podporządkowanej Kuomintangowi Armii Narodowo-Rewolucyjnej wydalono doradców radzieckich i wszystkich komunistów. W odpowiedzi na represje komuniści wywołali kilka powstań antyrządowych. W listopadzie 1931 komuniści powołali Chińską Republikę Rad ze stolicą w Ruijin. W mieście odbył się zjazd delegatów regionalnych rad, w czasie którego powołano do życia nową, wzorowaną na radzieckiej, konstytucję. W wyniku ofensywy rządowej w 1934 roku, Chińska Republika Rad została rozbita, a Chińska Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona przegrupowała się, przemieszczając się na tereny Chin północno-zachodnich. Przegrupowanie to nazwane zostało jako Długi Marsz, w którym wycofujące się wojska komunistyczne na skutek pościgu wojsk rządowych straciły ponad 50% stanu osobowego. W 1935 od władzy w partii komunistycznej odsunięto 28 bolszewików, a nowym przywódcą został Mao Zedong.
 Trockizm
 Po wydaleniu z ZSRR (1929) Trocki rozpoczął wydawanie pisma Biuletyn Opozycji, które do 1941 było miejscem prezentacji poglądów Trockiego i jego zwolenników. Trocki od początku bycia dysydentem podjął się próby utworzenia ruchu politycznego. Udało mu się pozyskać działaczy wywodzących się z różnych środowisk politycznych, część związana była niegdyś z Kominternem. Często usunięto ich z partii komunistycznej w czasie walk frakcyjnych. Wśród działaczy tych znaleźli się James Patrick Cannon, były członek Komunistycznej Partii USA; Maurice Spektor, były członek Komunistycznej Partii Kanady; Pierre Frank, były członek Komunistycznej Partii Francji i Boris Souvarine, jeden z jej współzałożycieli. Kolejną grupę zwolenników Trockiego stanowili radykałowie z łona partii socjaldemokratycznych, Daniel Guerin; reprezentant lewicowej frakcji w SFIO i Marceau Pivert. Ze środowiska anarchosyndykalistów do Trockiego zbliżyli się Alfred Rosmer i Pierre Monatte. Trocki poparty został także przez niektórych intelektualistów.
 W 1938 r. z inicjatywy Lwa Trockiego jego zwolennicy założyli IV Międzynarodówkę, której celem była walka z kapitalizmem, jak i ze stalinizmem i faszyzmem. Wśród komunistów trockizm stał się główną alternatywą ideową wobec stalinizmu. Pod względem ideowym część działaczy trockizmu kierowała się poglądami lewicowo-radykalnymi, które nie zmieściły się w obrębie kominternowskiego ruchu komunistycznego, przy czym ważna była tu postawa antyradziecka. Część działaczy wysuwała antyradzieckość i sprzeciw wobec Kominternu na plan pierwszy. Celem IV Międzynarodówki była rewolucja socjalistyczna związana przy tym z walką z partiami Kominternu i ZSRR. Frakcja Lwa Trockiego nazywana była „Lewicową Opozycją”.
 II wojna światowa – ruch oporu
 Komuniści byli jednym z głównych nurtów ruchu antyhitlerowskiego Europy. Francuska Partia Komunistyczna początkowo prezentowała postawy antywojenne. Od 1940 działacze ugrupowania brali jednak udział w oporze przeciw represjom nazistowskim, a po ataku Niemiec na ZSRR w 1941 roku, komunistyczny ruch oporu został zasilony przez wielu nowych ochotników. Z inicjatywy komunistów powstał również podziemny ruch oporu Francs-Tireurs et Partisans (Wolni strzelcy i partyzanci; FTP), do którego przyjmowano jednak także przedstawicieli innych opcji politycznych. Jego członkowie zaangażowani byli zarówno w akcje sabotażowe, jak i walki partyzanckie. Liczbę żołnierzy FTP w 1944 szacuje się na 100 tysięcy. W czasie wojny do PCF dołączyło wielu znanych artystów i intelektualistów, w tym malarz Pablo Picasso i filozof Jean-Paul Sartre. Na terenie Jugosławii działała Narodowa Armia Wyzwolenia Jugosławii (NOVJ), na czele której stał Josip Broz Tito. NOVJ była największą armią partyzancką walczącą z włoskimi i niemieckimi okupantami na Bałkanach. Oprócz walk z okupantami, NOVJ zwalczała faszystowski ruch chorwackich Ustaszy i nacjonalistycznych, serbskich Czetników. Grecki ruch oporu zdominowany był przez ELAS (Greckie Ludowe Wyzwoleńcze Wojsko). Formacja ta powiązana była z Narodowym Frontem Wyzwoleńczym (EAM) zawiązanym przez Komunistyczną Partię Grecji (KKE) i inne ugrupowania republikańskie w 1941 roku. Do lata 1943, ELAS opanowała większą część terenów górskich, tworząc na ich obszarze partyzanckie, ludowe państwo EAM/ELAS.
 Zimna wojna
 Po wojnie komuniści przejęli władzę w wielu państwach Europy Środkowej i Wschodniej. Związek Radziecki wraz z uzależnionymi od niego państwami zaczęto określać jako blok wschodni. Wraz z tym ukształtował się podział świata na dwa rywalizujące obozy, skupione wokół Stanów Zjednoczonych i Związku Radzieckiego. Konflikt zwany zimną wojną przebiegał na wielu płaszczyznach, od wyścigu zbrojeń po eksplorację kosmosu.
 Rządy na wzór radziecki zostały wprowadzone w Bułgarii, Czechosłowacji, NRD, Polsce, na Węgrzech i w Rumunii. Komunistyczny rząd powstał również w Jugosławii, lecz niezależna polityka prowadzona przez marszałka Tito doprowadziła do wydalenia Jugosławii z bloku wschodniego. Niezależny rząd komunistyczny powstał też w Albanii. W 1949 roku Komunistyczna Partia Chin, kierowana przez Mao Zedonga, utworzyła Republikę Ludową, która zerwała z ZSRR i blokiem wschodnim w czasie rozłamu chińsko-radzieckiego. Rządy komunistyczne objęły też władzę w licznych krajach rozwijających się, np. na Kubie (1959), w Korei Północnej (1945), Wietnamie (1954), Laosie (1975) i Kambodży (1975). W wielu innych krajach komuniści byli znaczącą siłą polityczną, starającą się zdobyć władzę.
 Komunizm we współczesnym świecie
 Kraje, które współcześnie określają się jako państwa socjalistyczne to: Kuba, Chińska Republika Ludowa, Laos, Korea Północna i Wietnam. W wielu innych krajach istnieją partie komunistyczne.
 W Chinach po śmierci Mao Zedonga zaczęły być wprowadzane kapitalistyczne reformy przy zachowaniu ideologii i monopolu władzy partii komunistycznej. Chińskie reformy gospodarcze rozpoczęły się w 1978 roku pod przywództwem Deng Xiaopinga. Reformy wolnorynkowe przy zachowaniu władzy partii komunistycznej wprowadzane są również w dzisiejszym Wietnamie i Laosie.
 W Parlamencie Europejskim frakcja komunistyczna jest od 1979 roku.
 Komuniści mają swoją reprezentację parlamentarną w krajach byłego ZSRR: Rosji, Białorusi, Łotwie, Mołdawii, Kirgistanie, Azerbejdżanie, Tadżykistanie. Nie odgrywają natomiast większej roli na Litwie, Ukrainie, w Estonii, Turkmenistanie, Kazachstanie i Uzbekistanie.
 W krajach europejskich, partie komunistyczne są obecne w parlamentach Hiszpanii, Grecji, Cypru, Irlandii, Francji, Portugalii, Czech i Bułgarii. Prezydent Cypru Dimitris Christofias jest członkiem komunistycznej Postępowej Partii Ludzi Pracy. Poza Europą partie komunistyczne odgrywają ważną rolę w Algierii, Syrii, Brazylii, Japonii, Nepalu, Indiach oraz w wielu krajach trzeciego świata. W Republice Południowej Afryki, Partia Komunistyczna jest partnerem koalicyjnym Afrykańskiego Kongresu Narodowego. W Indiach, komuniści rządzą na terenie trzech stanów, o łącznej populacji ponad 115 milionów ludzi. W Nepalu, komuniści posiadają większość w parlamencie. Komunistyczna Partia Brazylii jest częścią koalicji parlamentarnej pod przewodnictwem Partii Pracujących.
 We współczesnych partiach komunistycznych występuje podział na eurokomunistyczne (np. hiszpańska Zjednoczona Lewica) i marksistowsko-leninowskie. Z partii marksistowsko-leninowskich największe poparcie w Europie ma rosyjska Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej, która jest postrzegana jako główna siła opozycyjna wobec Jednej Rosji.
 Nieliczne partie mają charakter trockistowski (np. algierska Partia Robotników). Obecnie istniejące partie komunistyczne na ogół odrzucają stalinowski system sprawowania władzy. Jednocześnie chwalą niektóre z praktyk realnego socjalizmu – powszechność zatrudnienia, wysokie świadczenia socjalne dla obywateli, brak rażących nierówności społecznych.
 Komunizm jako ustrój państwa
 Kwestie pojęciowe
 Komunizm jest też potoczną nazwą systemu polityczno-gospodarczego, zaprowadzonego w państwach, w których władzę objęli komuniści. Państwa takie były określane w krajach Pierwszego Świata państwami komunistycznymi i były przeciwstawiane demokracjom liberalnym z gospodarką rynkową.
 Sami komuniści, nazywali najczęściej państwa w których rządzili państwami socjalistycznymi. Wskazywali, że komunizm, jako ustrój bezklasowy, jest celem, do którego należy dążyć, a nie aktualnym ustrojem. Zgodnie z doktryną marksistowską, wraz z osiągnięciem komunizmu państwo miało obumrzeć. W późniejszym okresie, działacze komunistyczni przeinterpretowali jednak wskazania Marksa, wskazując, że w komunizmie państwo zmieni jedynie swój charakter. Będzie cechowało się znacznie wyższą formą organizacji i nie będzie wyalienowane ze społeczeństwa.
 W początkowym okresie komuniści wskazywali, że formą rządów w krajach socjalistycznych jest dyktatura proletariatu. Od lat 70. XX wieku ustrój ten nazywali realnym socjalizmem.
 Oficjalną nazwą państw socjalistycznych były najczęściej: republika socjalistyczna oraz republika czy demokracja ludowa.
 Charakterystyka państw rządzonych przez komunistów
 Państwa rządzone przez komunistów nie miały jednolitej formy. W państwach takich najczęściej władzę sprawowała partia komunistyczna. Obowiązywał system jednopartyjny (jak w ZSRR), lub system partii hegemonicznej (jak w PRL). Struktury dominującej partii były ściśle stopione ze strukturami państwa. Gospodarka miała charakter centralnie sterowany. Przedsiębiorstwa prywatne były likwidowane, a ich mienie nacjonalizowano. Partia komunistyczna dokonywała przymusowej kolektywizacji wsi, w pełni przeprowadzonej w ZSRR w latach 1929–1934 i w ChRL (system komun ludowych). Wprowadzano przymus pracy. Oficjalną ideologią w państwach rządzonych przez komunistów była jedna z wersji ideologii komunistycznej (marksizm-leninizm, stalinizm, maoizm). Opozycja była zwalczana. Ograniczano wolność słowa za pomocą kontroli mediów i cenzury. Prowadzono również oficjalną politykę laicyzacji (ateizm państwowy). Obywatelom ograniczano możliwość swobodnego wyjazdu za granicę, w części państw komunistycznych (ZSRR, Chiny, Korea Północna) swobodnego poruszania się po kraju i zmiany miejsca zamieszkania.
 Masowe zbrodnie komunistyczne
 Pierwszymi państwami rządzonymi przez komunistów, gdzie po zdobyciu władzy dokonali oni masowych zbrodni były: Rosja Sowiecka (pierwsze państwo na świecie, gdzie 7 listopada 1917 roku bolszewicy zdobyli władzę) i efemeryczna Węgierska Republika Rad pod rządami Beli Kuna w 1919. Kolejne nasilenie represji nastąpiło w latach 30. XX wieku w Związku Sowieckim pod rządami Józefa Stalina; kolektywizacja i tzw. „rozkułaczanie” doprowadziły m.in. do ludobójczego wielkiego głodu na Ukrainie oraz wysiedlenia polskiej ludności z Żytomierszczyzny. Ponad milion ludzi (w tym działaczy komunistycznych i wysokich funkcjonariuszy państwa sowieckiego) wymordowano w ZSRR w wyniku tzw. wielkiej czystki (Wielkiego Terroru) w latach 1936–1939, a kilka milionów zesłano do łagrów, w których przeważająca część zmarła. W tym samym okresie do masowych mordów doszło również w rządzonych przez komunistów i kontrolowanych przez Moskwę Mongolskiej Republice Ludowej i Tuwińskiej Republice Ludowej (Tannu-Tuwie) (tzw. czerwony terror).
 Po agresji ZSRR na Polskę (1939) i kraje bałtyckie (1940) NKWD dokonało masowych morderstw (zbrodnia katyńska) i deportacji na Syberię i do Kazachstanu obywateli okupowanych przez Armie Czerwoną Polski, Litwy, Łotwy i Estonii. Po agresji III Rzeszy na ZSRR w czerwcu 1941 NKWD zdążyło przeprowadzić zbiorowe morderstwa więźniów na terenie okupowanej wschodniej Polski oraz krajów bałtyckich, a także w więzieniach i łagrach Rosji.
 Państwa Europy Środkowo-Wschodniej znalazły się w bloku wschodnim w wyniku okupacji przez Armię Czerwoną pod koniec II wojny światowej i ustaleń Wielkiej Brytanii, USA i ZSRR podjętych na konferencji w Teheranie (1943) i Jałcie (1945). Ustrój tych państw wzorowany był na ustroju ZSRR, a one same pozostawały zależne od ZSRR. Ustrój państwowy miał charakter represyjny, skala i charakter tych represji był jednak różny w zależności od kraju i okresu. Najbardziej represyjne były kraje o charakterze totalitarnym: ZSRR i państw bloku wschodniego w okresie stalinizmu (1929-1953/56), Chińska Republika Ludowa w okresie rewolucji kulturalnej czy Kambodża w okresie władzy Czerwonych Khmerów. W okresach tych dochodziło do masowych zbrodni na przeciwnikach politycznych, klasach społecznych (np. inteligencji czy kułakach) czy grupach etnicznych. Obok zwykłych służb policyjnych, działały różne siły policyjne i służby specjalne, zajmujące się inwigilacją i zwalczaniem przeciwników ustroju i grup represjonowanych.
 Według Stéphane’a Courtois reżimy odwołujące się do ideologii komunizmu (marksizm-leninizm) przyniosły śmierć około 100 milionów ludzi. Dane te są jednak krytykowane. Gilles Perrault zarzucał Courtois o posługiwanie się zmanipulowanymi i błędnymi danymi a dwaj ze współautorów Czarnej księgi komunizmu (Nicolas Werth i Jean-Louis Panné) publicznie odcięli się od oszacowanej przez Courtois liczby ofiar terroru komunistycznego. Według nich Courtois miał obsesję na punkcie dojścia do pułapu 100 milionów ofiar a oni sami oszacowali liczbę ofiar pomiędzy 65 a 93 milionów. John Archibald Getty uważa, że liczba ofiar wyliczona przez Courtoisa nie wynikała przede wszystkim z użycia przemocy przez rządy komunistyczne, lecz z ich głupoty i niekompetencji które doprowadziły do klęsk głodu.
 Totalitarny charakter krajów socjalistycznych oparty był na kulcie jednostki (Stalina, Mao czy Hodży). Po śmierci takiej jednostki, ustrój zwykle przekształcał się w pewną formę autorytaryzmu. Zachowywała ona przywództwo partii komunistycznej i ogólny kierunek rozwoju państwa. Państwo pozostawało represyjne, jednak na znacznie mniejszą skalę.
 W opinii Andrzeja Nowaka popełnione w XX wieku w imię budowy komunizmu masowe zbrodnie pociągnęły za sobą największą liczbę ofiar wśród wszystkich systemów i ideologii w historii ludzkości i nie zostały osądzone.
 Krytyka komunizmu
 Krytyka marksistowska
 Ustrój i polityka państw socjalistycznych były przedmiotem krytyki także ze strony samych komunistów. Wynikało to z podziałów w samym ruchu komunistycznym, oraz z różnic między oficjalnie głoszoną ideologią a rzeczywistą praktyką ustrojową.
 Marksistowscy krytycy Związku Radzieckiego, przede wszystkim Trocki, określali system radziecki jako „zdegenerowane” lub „zdeformowane państwo robotnicze”, twierdząc, że system państw bloku wschodniego był daleki od komunistycznego ideału Marksa. Trocki twierdził, że klasa robotnicza została przez władze radzieckie wywłaszczona. Rządząca warstwa ZSRR według marksistów była kastą zorganizowaną w sposób biurokratyczny. Anarchiści twierdzą, że Związek Radziecki stał się zdominowany przez potężne elity, które działały podobnie jak w systemie kapitalistycznym.
 Marksistowskie teorie, dlaczego komunizm w Europie Środkowej i Wschodniej nie został osiągnięty, wskazują na takie elementy, jak presja zewnętrznych państw kapitalistycznych, względne zacofanie społeczeństw, pojawienie się warstwy biurokratycznej.
 Penalizacja działalności, propagandy i symboliki komunistycznej w Polsce
 Propagowanie totalitarnych metod i praktyk działania komunizmu jest zakazane w Polsce z mocy prawa i podlega odpowiedzialności karnej. Regulują to:
 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej ():
 Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (, z późn. zm.):
 Do lipca 2011 roku § 2. art. 256 kodeksu karnego, penalizujący obrót przedmiotami zawierającymi treści propagujące totalitaryzm, kończył się sformułowaniem „albo będące nośnikiem symboliki faszystowskiej, komunistycznej lub innej totalitarnej”. Fragment ten został wykreślony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 roku. Trybunał uznał, że przepis nie spełnia kryteriów określoności i w konsekwencji „orzeczenie o niekonstytucyjności art. 256 § 2 in fine k.k. oznacza, że ograniczone zastosowanie znajdzie art. 256 § 4 k.k. Na jego podstawie sąd będzie mógł orzec przepadek przedmiotów zawierających treść określoną w art. 256 § 1 k.k. Nie będzie to natomiast możliwe w odniesieniu do przedmiotów będących nośnikiem symboliki faszystowskiej, komunistycznej lub innej totalitarnej”.
 Zobacz też
 narodowy komunizm
 Przypisy
 Bibliografia
 Stéphane Courtois, Nicolas Werth, Jean-Louis Panné, Andrzej Paczkowski, Karel Bartošek, Jean-Louis Margolin, Czarna księga komunizmu. Zbrodnie, terror, prześladowania, Warszawa 1999, . Przedmowa do wydania polskiego: Krystyna Kersten.
 Andrzej Nowak, Dlaczego komunizm nie miał swojej Norymbergi?, Interia.pl/Fakty, 8 maja 2013, dostęp 2015-11-02
 Norman Davies, Europa, Wydawnictwo Znak, Kraków 1998, .
 Norman Davies, Boże Igrzysko, Wydawnictwo Znak, Kraków 1999, .
 Karol Marks, Fryderyk Engels, Manifest Partii Komunistycznej, Londyn 1848.
 o. Józef Maria Bocheński: Marksizm – leninizm. Nauka czy wiara?, 1988 w drugim obiegu, Wydawnictwo ANTYK – dwa wydania w podziemiu (wyd. I w serii Biblioteka Konserwatysty im. ks. Adama J. Czartoryskiego), 1999, Wydawnictwo ANTYK-Marcin Dybowski, ; Fundacja Pomocy ANTYK, 2006, .
 Linki zewnętrzne
 Manifest Partii Komunistycznej, autorzy: Karol Marks i Fryderyk Engels
 Doktryny polityczne
 Ustroje polityczne


type: wikipedia

text:
Is é an 7 Nollaig an 341ú lá den bhliain de réir fhéilire Ghréagóra nó an 342ú lá i mbliain bhisigh. Tá 24 lá fágtha sa bhliain.
 Féilte
 Stáit Aontaithe Mheiriceá - Pearl Harbor Day
 An Cholóim - Día de las Velitas
 Daoine a rugadh ar an lá seo
 521 — Colm Cille, naomh Gaelach
 1598 — Gian Lorenzo Bernini, ealaíontóir Iodálach
 1810 — Theodor Schwann, fiseolaí Gearmánach
 1860 — Joseph Cook, polaiteoir Astrálach agus 6ú Príomh-Aire na hAstráile
 1863 — Pietro Mascagni, cumadóir ceoil Iodálach
 1872 — Johan Huizinga, staraí Ísiltíreach
 1879 — Aibhistín de Staic, réabhlóidí Éireannach (b.1929)
 1904 — Clarence Nash, aisteoir Meiriceánach
 1915 — Eli Wallach, aisteoir Meiriceánach
 1928 — Frank Stockwell, imreoir peil Ghaelach
 1928 — Noam Chomsky, teangeolaí agus údar
 1932 — Ellen Burstyn, ban-aisteoir Meiriceánach
 1932 — Pentti Linkola, scríbhneoir, fealsamh éiceolaíoch, agus easaontóir
 1937 — Thad Cochran, polaiteoir Meiriceánach
 1949 — Tom Waits, ceoltóir, cumadóir agus aisteoir
 1952 — Susan Collins, polaiteoir Meiriceánach
 1955 — Mihangel Morgan, scríbhneoir Breatnach
 1956 — Anna Soubry, Polaiteoir de chuid an Pháirtí Choimeádaigh sa Ríocht Aontaithe
 1956 — Chuy Bravo, aisteoir agus fuirseoir Meiriceánach
 1956 — Larry Bird, iarimreoir, iarthraenálaí agus bainisteoir cispheile Meiriceánach
 1956 — Mike McCallum, dornálaí Iamácach
 1962 — Jeffrey Donaldson, polaiteoir de chuid Thuaisceart Éireann
 1969 — Patrice O'Neal, fuirseoir, pearsa raidió, agus aisteoir Meiriceánach
 1972 — Catherine Martin, polaiteoir Éireannach
 1973 — Damien Rice, ceoltóir Éireannach
 1975 — Gerald Nash, polaiteoir Éireannach
 1980 — John Terry, imreoir sacair
 1984 — Robert Kubica, tiománaí carr rásaíochta Polannach
 1990 — David Goffin, imreoir leadóige Beilgeach
 1992 — Daithí Mac an Oirchinnigh, iománaí
 Daoine a fuair bás ar an lá seo
 43 RC — Cicearó, státaire, dlíodóir agus fealsamh Rómhánach (r.106 RC)
 1254 — Pápa Innocentius IV (r. 1243)
 1570 — Jacopo Sansovino, snoíodóir is ailtire Iodálach
 1894 — Ferdinand Marie Lesseps, innealtóir Francach
 1922 — Sean Hales, polaiteoir Éireannach
 1963 — James Reidy, polaiteoir Éireannach
 1971 — Pádraig Ó Faoláin, iománaí Éireannach
 1982 — Will Lee, aisteoir Meiriceánach
 1985 — Robert Graves, file agus úrscéalaí Sasanach
 1990 — Horst Bienek, scríbhneoir Gearmánach (r.1930)
 1990 — Joan Bennett, ban-aisteoir Meiriceánach
 1997 — Billy Bremner, imreoir sacair agus bainisteoir Albanach
 Tarluithe eile
 1941 - Rinne an tSeapáin ionsaí ar Pearl Harbor i Haváí
 1941 - D'fhógair Ceanada cogadh ar an bhFionlainn, ar an Ungáir agus ar an tSeapáin
 1985 - Maraíodh beirt RUC i mBaile Uí Dhálaigh nuair a d'ionsaigh an IRA an beairic
 1988 - Meastar gur maraíodh 25,000 duine i gcrith talún i dtuaisceart na hAirméine san Aontas Sóivéadach
 1207
 Nollaig, 7


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 29.1.2011
 ES
 Diario Oficial de la Unión Europea
 C 30/2
 Sentencia del Tribunal de Justicia (Sala Primera) de 25 de noviembre de 2010 — Comisión Europea/República Italiana
 (Asunto C-47/09) (1)
 (Aproximación de las legislaciones - Productos de cacao y de chocolate - Etiquetado - Adición de la palabra «puro» o de la expresión «chocolate puro» al etiquetado de determinados productos)
 2011/C 30/02
 Lengua de procedimiento: italiano
 Partes
 Demandante: Comisión Europea (representantes: F. Clotuche-Duvieusart y D. Nardi, agentes)
 Demandada: República Italiana (representantes: G. Palmieri, agente, y P. Gentili, avvocato dello Stato)
 Objeto
 Incumplimiento de Estado — Infracción del artículo 3 de la Directiva 2000/36/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 23 de junio de 2000, relativa a los productos de cacao y de chocolate destinados a la alimentación humana (DO L 197, p. 9) y del artículo 2, apartado 1, letra a), de la Directiva 2000/13/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 20 de marzo de 2000, relativa a la aproximación de las legislaciones de los Estados miembros en materia de etiquetado, presentación y publicidad de los productos alimenticios (DO L 109, p. 29) — Etiquetado de los productos de chocolate — Adición de la palabra «puro» o de la expresión «chocolate puro» al etiquetado de los productos de chocolate que no contienen grasas vegetales distintas de la manteca de cacao.
 Fallo
 1)
 Declarar que la República Italiana ha incumplido las obligaciones que le incumben en virtud, por una parte, del artículo 3, apartado 5, de la Directiva 2000/36/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 23 de junio de 2000, relativa a los productos de cacao y de chocolate destinados a la alimentación humana y, por otra parte, del artículo 3, apartado 1, de dicha Directiva, en relación con el artículo 2, apartado 1, letra a), de la Directiva 2000/13/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 20 de marzo de 2000, relativa a la aproximación de las legislaciones de los Estados miembros en materia de etiquetado, presentación y publicidad de los productos alimenticios, al establecer la posibilidad de completar con el adjetivo «puro» la denominación de venta de los productos de chocolate que no contengan materias grasas distintas de la manteca de cacao.
 2)
 Condenar en costas a la República Italiana.
 (1) DO C 82, de 4.4.2009.


text:
Damir Agičić (Davor, 13. lipnja 1963), povjesničar, redoviti profesor Filozofskog fakulteta
 Sveučilišta u Zagrebu.
 Životopis
 Damir Agičić rođen je u Davoru 13. lipnja 1963. godine. Osnovnu je školu završio u rodnom
 mjestu, a gimnaziju u Srpcu, u Bosni i Hercegovini. Studij povijesti i komparativne književnosti
 završio je u Zagrebu 1988. godine. Magisterij iz povijesti stekao je na Filozofskom fakultetu u
 Zagrebu obranom rada Tajna politika Srbije prema Balkanu sredinom 19. stoljeća 1992, a na istom je
 fakultetu i doktorirao 1997. godine obranom disertacije Hrvatsko-češke veze i odnosi na prijelazu iz 19. u 20. stoljeće. U međuvremenu je završio i poslijediplomski studij povijesti na Srednjoeuropskom
 sveučilištu u Budimpešti (1993).
 Od 1989. godine radi na Odsjeku za povijest Filozofskog fakulteta u Zagrebu kao asistent
 prof. dr. Ljubiši Doklestiću, odnosno kao docent (1999-2004), izvanredni profesor (2004-2009) i
 redoviti profesor (od 2009) te redoviti profesor u trajnom zvanju (od 2015). Drži nastavu iz predmeta
 Europska i svjetska povijest u 19. stoljeću, Hrvatska i Europa u 19. stoljeću: komparatističke teme,
 Hrvatska historiografija u 20. stoljeću i drugih te sudjeluje u nastavi na doktorskom studiju povijesti
 na Filozofskom fakultetu. Kao vanjski suradnik držao je nastavu na Pedagoškom/Filozofskom
 fakultetu u Puli, a predavao je i na Filozofskom fakultetu u Splitu te na doktorskom studiju povijesti
 na Hrvatskim studijima u Zagrebu. Bio je gost-profesor na Sveučilištu u Varšavi. Gostujuća je
 predavanja držao i u Krakovu, Ljubljani i Sarajevu. Od 2003. predstojnik je Katedre za svjetsku
 povijest novog vijeka. Između 2004. i 2006. i 2011-2012. bio je pročelnik Odsjeka za povijest i
 predstojnik Zavoda za hrvatsku povijest Filozofskog fakulteta. Bio je član Vijeća područja
 humanističkih i društvenih znanosti Sveučilišta u Zagrebu (2004-2012) i zamjenik člana Senata
 Sveučilišta u Zagrebu (2008-2012).
 Bio je voditelj znanstveno-istraživačkih projekata Hrvati i slavenske integracijske ideologije u
 19. i 20. stoljeću
 i
 Hrvatska historiografija i nastava povijesti (19-21. stoljeće)
 koje je financiralo
 Ministarstvo znanosti, obrazovanja i sporta.
 Od 1996. urednik je udžbenika i priručnika za nastavu povijesti u Profil Internationalu. Godine
 1996. napisao je udžbenik povijesti za sedmi razred osnovne škole, koji je otad tiskan u više izdanja;
 suautor je udžbenika za treći i četvrti razred gimnazije. Bio je urednik opće povijesti novog vijeka u
 prvim svescima Hrvatske enciklopedije Leksikografskog zavoda Miroslav Krleža. Od 2001. uredio je
 više od stotinu knjiga s područja povijesti i nastave povijesti objavljenih u izdanju različitih izdavača
 (Srednja Europa, FF Press, Profil i dr.).
 Sudjelovao je na brojnim znanstvenim skupovima i seminarima u zemlji i inozemstvu. Na
 nekoliko je skupova bio inicijator i predsjednik pripremnog odbora (između ostaloga i na dva
 međunarodna skupa u suradnji s poljskim povjesničarima). Sa suradnicima od 2014. organizira i vodi
 Festival povijesti Kliofest (http://www.kliofest.org) na kojima svake godine sudjeluje po osamdesetak
 povjesničara i drugih znanstvenika.
 Godine 2003. s grupom suradnika pokrenuo je časopis Povijest u nastavi, kojemu je do 2008.
 glavni i odgovorni urednik. Od 2008. glavni je i odgovorni urednik časopisa Historijski zbornik. Oba
 časopisa izdaje središnja udruga hrvatskih povjesničara, Društvo za hrvatsku povjesnicu. Član je
 međunarodnog uredništva časopisa Historijska traganja Instituta za historiju u Sarajevu te član savjeta
 nekoliko poljskih znanstvenih časopisa, između ostaloga i jednoga od središnjih časopisa Przegłąd Historyczny.
 Pokrenuo je i uređuje web portal http://www.historiografija.hr.
 Član je Matičnog odbora za polja povijesti, povijesti umjetnosti, znanosti o umjetnosti,
 arheologije, etnologije i antropologije (od 2013) te član Upravnog vijeća Hrvatskog memorijalno-dokumentacijskog centra Domovinskog rata (od 2013).
 Od 2012. predsjednik je Hrvatskoga nacionalnog odbora za povijesne znanosti
 (https://sites.google.com/site/hrvatskinacionalniodbor), a od 2003 član Upravnog odbora Društva za
 hrvatsku povjesnicu. Bio je član Odbora za dodjelu Nagrade Matice hrvatske za znanost „Oton
 Kučera”.
 Znanstvena djelatnost
 Prof. dr. sc. Damir Agičić znanstvena je istraživanja dosad vodio u tri glavna smjera:
 1) proučavanje hrvatske te povijesti srednje i jugoistočne Europe u 19. i na početku 20. st.;
 2) istraživanje problematike nastave povijesti i udžbenika;
 3) proučavanje povijesti hrvatske historiografije, bibliografije i tekstovi o povjesničarima.
 Njegovi su prvi znanstveni radovi bili posvećeni problematici položaja i vanjske politike Kneževine
 Srbije polovicom 19. stoljeća, o čemu je napisao nekoliko članaka i znanstvenu monografiju
 (prerađeni i dopunjeni magistarski rad). Nakon završenoga poslijediplomskog studija na
 Srednjoeuropskom sveučilištu u Budimpešti, gdje je magistrirao obranivši radnju o stanju u Hrvatskoj
 1914. i odjecima sarajevskoga atentata, Agičić je počeo istraživati hrvatsko-češke te hrvatsko-poljske
 kulturne i političke odnose u drugoj polovici 19. i na početku 20. stoljeća, odnosno problematiku
 neoslavizma. Objavio je niz članaka, jednu znanstvenu monografiju te priredio zbirku građe –
 korespondenciju iz Arhiva Narodnog muzeja u Pragu. Sudjelovao je na brojnim znanstvenim
 skupovima u zemlji i inozemstvu posvećenima problematici srednjoeuropske povijesti.
 Uskoro nakon što je magistrirao i objavio svoju prvu knjigu prof. dr. sc. Damir Agičić počeo
 se baviti i drugim područjem koje u velikoj mjeri obilježava njegov znanstveni i osobito stručni opus –
 pisanjem te analizom udžbenika povijesti i pitanjima nastave povijesti. Od polovice devedesetih
 Agičić je kao autor i urednik udžbenika te kao autor tekstova o udžbeničkoj problematici i nastavi
 povijesti, odnosno jedan od pokretača i prvi glavni urednik časopisa Povijest u nastavi, dao vrlo
 značajan doprinos promjeni udžbeničkih narativa i uvođenju novih, suvremenih udžbenika povijesti u
 Hrvatskoj. Svoja je znanja stjecao ali i prenosio i drugima sudjelujući na seminarima i na različitim
 skupovima u organizaciji Vijeća Europe, UNESCO-a, prosvjetnih ministarstava i strukovnih agencija
 za obrazovanje.
 U posljednjih nekoliko godina žarište svojih znanstvenih interesa profesor Agičić usmjerio je
 u istraživanje povijesti hrvatske historiografije. Organizirao je i sudjelovao na nekoliko znanstvenih
 skupova o hrvatskim povjesničarima i historiografiji 20. stoljeća. Prvi je takav skup 2011. bio
 posvećen Jaroslavu Šidaku, a posljednji Ljubi Bobanu.
 Osim u znanstvenim časopisima i zbornicima radova u Hrvatskoj, svoje je tekstove Agičić
 objavljivao u Poljskoj, Češkoj, Bosni i Hercegovini, Mađarskoj, Austriji, Rusiji i dr. Njegovi su radovi
 citirani u publikacijama drugih autora u tim i drugim zemljama, a neke se njegove knjige koriste (ili su
 se koristile) kao udžbenici/priručnici u nastavi na sveučilištima u Hrvatskoj i inozemstvu.
 Bio je glavni izvjestitelj s jednog seminara u organizaciji Vijeća Europe, suradnik na jednoj
 publikaciji Vijeća Europe koja je objavljena u elektronskom izdanju, te sudionik niza seminara i
 stručnih skupova u zemlji i inozemstvu. Autor je ili suautor nekoliko udžbenika i priručnika za
 osnovnoškolsku i gimnazijsku nastavu povijesti: za sedmi razred osnovne škole (u nekoliko različitih
 izdanja), radne bilježnice (u više izdanja), povijesne čitanke (prve u suvremenoj Hrvatskoj), povijesnih
 atlasa hrvatske, europske i svjetske povijesti u 19. stoljeću i u 20. stoljeću, udžbenika za treći i za
 četvrti razred gimnazije, te udžbenika hrvatske povijesti za pripadnike hrvatske nacionalne manjine u
 susjednim zemljama.
 Nagrade i odlikovanja
 Odlikovanje ministra kulture Republike Poljske Zaslužan za poljsku kulturu (2002.)
 Državna nagrada za popularizaciju i promidžbu znanosti (2012.)
 Odlikovanje ministra vanjskih poslova Republike Poljske Bene merito (2015.)
 Djela
 1. Tajna politika Srbije u XIX. stoljeću, AGM i Zavod za hrvatsku povijest, Zagreb 1994.
 2. (zajedno sa S. Leček i dr.) Moj Zagreb, tak imam te rad, Zagreb 1999.
 3. Hrvatsko-češki odnosi na prijelazu iz 19. u 20. stoljeće, Ibis grafika, Zagreb 2000.
 4. Dragi Franta! Hrvatska korespondencija Františeka Hlaváčeka (1896. – 1904), priredio Damir Agičić, Zagreb 2003.
 5. Podijeljena Poljska (1772. – 1918), Zagreb 2004. (http://historiografija.hr/dokumenti/podijeljena-poljska-Web.pdf)
 6. Bibliografija hrvatske historiografije u povijesnim časopisima (2000-2004), uredili: V. Dugački, I. Starčević Stančić, D. Agičić, Zagreb 2008. (http://www.historiografija.hr/dokumenti/Bibliografijecasopisa00-04.pdf)
 7. Poslijediplomski magistarski studij Odsjeka za povijest Filozofskog fakulteta u Zagrebu, Zagreb 2009. (http://historiografija.hr/dokumenti/agicic_magisterij.pdf)
 8. Bibliografija hrvatske historiografije u povijesnim časopisima (2005-2008), uredili: I. Starčević Stančić, V. Dugački, D. Agičić, Zagreb 2010.
 9. Hrvatska Klio. O historiografiji i historičarima, Zagreb 2015.
 10. Hrvatska Klio II. O nastavi i udžbenicima povijesti, Zagreb 2015.
 Izvori
 Kratka biografija
 Vanjske poveznice
 Kratka biografija i bibliografija na stranicama FF Zagreb
 Tko je tko u hrvatskoj znanosti
 Suvremeni hrvatski povjesničari


type: other

text:
LG Hamburg 6. Kammer für Handelssachen, Urteil vom 04.09.2018, 406 HK O 25/18, 406 HKO 25/18
 § 3 UWG, § 5 UWG, § 8 Abs 3 Nr 2 UWG
 anhängig Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg, Az: 3 U 163/18
 I. Die Beklagte wird verurteilt, es bei Meidung eines für jeden Fall der Zuwiderhandlung zu verhängenden Ordnungsgeldes bis zu 250.000,00 €, ersatzweise Ordnungshaft, oder einer Ordnungshaft bis zu 6 Monaten zu unterlassen, im geschäftlichen Verkehr für eine „S. Stoffwechselkur“ folgendermaßen zu werben:
 I. „Finden Sie mit uns Ihren Weg zur Gewichtsreduktion
 Machen Sie es wie mehr als 100.000 S. „Stoffwechsler““,
 I. „So sieht dauerhafter Abnehm-Erfolg aus“,
 I. „Gewicht verlieren und an Lebensfreude gewinnen, das geht mit S. tatsächlich dauerhaft. Der beste Beleg dafür sind die Erfahrungs- und Erfolgsgeschichten vieler Menschen, die mit der Stoffwechselkur abgenommen haben“,
 I. zu werben mit individuellen Abnehmerfolgen, wenn dies geschieht wie nachfolgend beispielhaft wiedergegeben:
 „Abnehmerfolge
 Glückliche Teilnehmer berichten“
 „Erfolgreich abnehmen - die S.-Stories
 So sieht dauerhafter Abnehm-Erfolg aus:
 Machen Sie sich selbst ein Bild - diese S.-Teilnehmer haben bereits ihr Wunschgewicht erreicht“:
 „-25 kg
 Es ist ein Lebensereignis für mich, hat mein Leben verändert und zugleich erleichtert“
 „-21 kg
 S. steht für mich für „Leichtes Abnehmen“
 „-49 kg
 Ich habe meiner Gesundheit ein großes Geschenk gemacht“
 „-31 kg
 Auf dem Weg zum neuen Ich war S. meine letzte Chance“
 „-26 kg
 Mein Erfolgsrezept: Abnehmen und gleichzeitig satt werden“;
 jeweils, wenn dies geschieht wie in Anlage K 1 wiedergegeben.
 II. Die Beklagte wird verurteilt, an den Kläger 178,50 € zzgl. Zinsen in Höhe von 5 Prozentpunkten über dem Basiszinssatz seit dem 02.03.2018 zu zahlen.
 III. Die Beklagte hat die Kosten des Rechtsstreits nach einem Streitwert von 30.000,00 € zu tragen.
 IV. Das Urteil ist vorläufig vollstreckbar, zu I. gegen Sicherheitsleistung des Klägers in Höhe von 30.000,00 € und zu II. und III. gegen Sicherheitsleistung in Höhe von 110 % des jeweils zu vollstreckenden Betrages.
 Der Kläger ist ein eingetragener Verein, dessen Klagebefugnis für den vorliegenden Sachverhalt zwischen den Parteien umstritten ist.
 Die Beklagte wirbt im Internet für eine sogenannte „S.-Stoffwechselkur“ in der aus Anlage K 1 ersichtlichen und vorliegend streitgegenständlichen Art und Weise mit der Möglichkeit der Gewichtsabnahme.
 Der Kläger macht geltend, er erfülle die Voraussetzungen der Klagebefugnis nach § 8 Abs. 3 Nr. 2 UWG für die Geltendmachung der hier streitgegenständlichen Ansprüche.
 Die hier streitige Werbung sei irreführend und unlauter, weil sie dem Verbraucher verspreche, er könne durch die beworbene S.-Stoffwechselkur problemlos und ohne Hungergefühle abnehmen und das reduzierte Körpergewicht auch auf Dauer beibehalten. Tatsächlich müsse der Verbraucher im Zusammenhang mit der beworbenen Stoffwechselkur zudem eine strenge Diät befolgen und könne nur durch letztere abnehmen, was in den meisten Fällen am mangelnden Durchhaltewillen der Teilnehmer scheitere. Jedenfalls seien die streitigen Werbeaussagen wissenschaftlich nicht hinreichend abgesichert.
 Die Beklagte bestreitet die Klagebefugnis des Klägers und macht in der Sache geltend, es liege keine Irreführung des Verbrauchers vor. Wie der Kläger zutreffend erkenne, sei die beworbene Stoffwechselkur mit einer Diät verbunden, die dann zu entsprechenden Abnehmerfolgen führe. Entgegen der Darstellung des Klägers handele es sich gerade nicht nur um ein Erfolgsversprechen im Zusammenhang mit der Einnahme eines homöopathischen Arzneimittels. Davon abgesehen seien die Klaganträge mangels hinreichender Bestimmtheit unzulässig.
 Die Klage ist zulässig, insbesondere sind die Klaganträge hinreichend bestimmt. Die Klaganträge haben das Verbot zum Gegenstand, für eine S.-Stoffwechselkur mit bestimmten Werbeaussagen zu werben, jeweils, wenn dies geschieht wie in der Anlage K 1 wiedergegeben. Damit ist hinreichend klar, dass die in der Entscheidungsformel zu I. im Einzelnen aufgeführten Werbeaussagen für eine S.-Stoffwechselkur in der aus Anlage K 1 ersichtlichen Art und Weise verboten sind.
 Die Klagebefugnis des Klägers ergibt sich aus § 8 Abs. 3 Nr. 2 UWG. Danach stehen die hier geltend gemachten Unterlassungsansprüche auch rechtsfähigen Verbänden zur Förderung gewerblicher oder selbständiger beruflicher Interessen zu, soweit diesen Verbänden eine erhebliche Zahl von Unternehmern angehört, die Waren oder Dienstleistungen gleicher oder verwandter Art auf demselben Markt vertreiben, wenn sie insbesondere nach ihrer personellen, sachlichen und finanziellen Ausstattung imstande sind, ihre satzungsmäßigen Aufgaben der Verfolgung gewerblicher oder selbständiger beruflicher Interessen tatsächlich wahrzunehmen und soweit die Zuwiderhandlung die Interessen ihrer Mitglieder berührt.
 Bei dem Kläger handelt es sich gerichtsbekanntermaßen um einen Verband i.S.d. § 8 Abs. 3 Nr. 2 UWG, dessen Klagebefugnis insbesondere im Bereich der gesundheitsbezogenen Werbung seit mehreren Jahrzehnten anerkannt ist, wie sich auch aus der auf Bl. 5 der Klage wiedergegebenen Liste von höchstrichterlichen Entscheidungen ergibt, die der Kläger erstritten hat. Bei Verbänden, deren Prozessführungsbefugnis langjährig von der Rechtsprechung anerkannt ist, wird eine ausreichende personelle, sachliche und finanzielle Ausstattung vermutet. Diese Vermutung ist in derartigen Fällen von Beklagtenseite zumindest durch substantiierten Sachvortrag des Gegenteils zu entkräften, was vorliegend nicht geschehen ist.
 Zur Überzeugung des Gerichts repräsentiert der Kläger eine ausreichend große Anzahl von Konkurrenten der Beklagten, deren Interessen durch die hier in Rede stehende Werbung berührt werden. Konkurrenten der Beklagten im Zusammenhang mit der hier streitigen Stoffwechselkur sind jedenfalls alle Gewerbetreibenden, die Waren oder Dienstleistungen anbieten, die im Zusammenhang mit einer Reduktion des Körpergewichts stehen. Dies betrifft insbesondere Ärzte und Apotheken, die ihre Patienten in Fragen der Gewichtsreduktion beraten und ihnen diesbezügliche Arzneimittel bzw. Medizinprodukte (z.B. Fettbinder) verschreiben bzw. verkaufen. Gerichtsbekanntermaßen gibt der Kläger seit längerem in seiner Mitgliederliste an, dass ihm eine Anzahl von Ärzte- und Apothekervereinigungen angehören. Dies ist weder im vorliegenden Verfahren noch in einem früheren Verfahren jemals von Beklagtenseite substantiiert in Zweifel gezogen, geschweige denn widerlegt worden. Auch wenn die Beklagte und andere von Klägerseite abgemahnte Gewerbetreibende naturgemäß bei Weitem nicht von jedem angeblichen Mitglied des Klägers Auskunft darüber bekommen werden, ob tatsächlich eine Mitgliedschaft beim Kläger besteht, würde zweifellos jedenfalls ein beträchtlicher Teil zu Unrecht als Mitglieder des Klägers bezeichneter Unternehmen oder Verbände eine Mitgliedschaft beim Kläger auf Anfrage zurückweisen, wenn tatsächlich keine Mitgliedschaft besteht. Derartige Unrichtigkeiten der Mitgliederliste sind aber weder in diesem noch in anderen Verfahren vor der Kammer von Beklagtenseite dargelegt worden. Vor diesem Hintergrund geht die Kammer davon aus, dass dem Kläger Verbände angehören, die eine größere Anzahl von Ärzten und Apothekern repräsentieren. Diese Feststellungen können im Wege des Freibeweises getroffen werden, insbesondere ohne dass es der Anhörung von Zeugen, etwa der benannten Mitglieder, bedürfte, wie auch bereits die Beweiswürdigung im Allgemeinen nach § 286 ZPO nach freier Überzeugung nach dem gesamten Inhalt der Verhandlungen ohne notwendige Beweisaufnahme erfolgt.
 Die streitgegenständliche Werbung ist irreführend und unlauter und von Beklagtenseite daher nach §§ 3, 5, 8 UWG zu unterlassen.
 Es handelt sich hier um eine gesundheitsbezogene Werbung betreffend die Reduktion des Körpergewichts. Die gesundheitsbezogene Werbung unterliegt aufgrund der besonderen Bedeutung der Gesundheit strengen Anforderungen an ihre inhaltliche Richtigkeit. Insbesondere erwartet der Verbraucher bei gesundheitsbezogenen Werbeangaben, dass diese gesicherten wissenschaftlichen Erkenntnissen entsprechen und nicht lediglich mehr oder minder zufällig im Ergebnis richtig sind. In diesem Zusammenhang obliegt es dem Werbenden jedenfalls, die hinreichende wissenschaftliche Absicherung der streitigen Werbeaussagen substantiiert darzulegen. Dies ist vorliegend nicht geschehen.
 Der hier streitigen Werbung entnimmt der Verbraucher, dass die beworbene S.-Stoffwechselkur in der Lage ist, jedenfalls wesentlich zu den in den einzelnen Werbeaussagen beschriebenen Abnehmerfolgen beizutragen. Entgegen der Auffassung der Beklagten verspricht die hier streitige Werbung gemäß Anlage K 1 jedenfalls nicht ausschließlich einen auf entsprechende Diätbemühungen zurückgehenden Abnehmerfolg. Im Vordergrund der Werbung steht vielmehr die beworbene S.-Stoffwechselkur, die der Verbraucher nach der Gesamtgestaltung der Werbung jedenfalls als maßgebliche Ursache für die beworbenen Abnehmerfolge ansieht. Hierzu fehlt jeglicher substantiierter Sachvortrag, auf welchem Wege die S.-Stoffwechselkur einen Abnehmerfolg herbeiführen oder erleichtern soll und in welcher Weise das wissenschaftlich abgesichert ist.
 Der zu II. geltend gemacht Anspruch auf Erstattung von Abmahnkosten ergibt sich aus § 12 Abs. 1 S. 2 UWG, nebst Zinsanspruch gemäß §§ 286, 288, 291 BGB.


text:
Юдит Полгар () е унгарска шахматистка, смятана за вероятно най-добрата състезателка по шахмат в историята.
 От януари 2004 г. до декември 2005 г. е на 8-о и 9-о място в света според смесената ранглиста за мъже и жени на ФИДЕ с нарастващ рейтинг, което е най-доброто класиране на жена. През юли-октомври 2005 г. Юдит Полгар достига най-високия си коефициент ЕЛО 2735 – световен рекорд за жени. Наградена е с Шахматен Оскар за жени (1988 г.) и е най-младият носител на наградата в историята – на 11 години. През 2012 г. получава новоучредената награда „Каиса“ като шахматен Оскар за жени. Юдит Полгар заема 1-во място сред шахматистките в официалното класиране на ФИДЕ от 2000 г. до февруари 2015 г. и за август 2015 г., когато е последното ѝ участие в месечна класация с ЕЛО 2675. Този резултат остава най-висок в света и през периодите август – октомври 2015, януари 2016 – септември 2017 и от февруари 2018 г. до днес.
 Биография
 Родена е на 23 юли 1976 г. в Будапеща, Унгария в еврейско семейство. И трите деца в семейството – сестрите Жужа, София и Юдит – получават домашно образование. Обучавала ги майка им Клара Полгар (родена Албергер, 1946 г.) – учителка от село Вилок (сега в Закарпатска област на Украйна), завършила Ужгородския университет.
 От ранно детство децата са обучавани по шахмат от баща им Ласло Полгар – психолог и педагог. Според сведенията 3-те сестри участват в образователния експеримент на баща им, който смятал, че гениалността не е вродено качество, а създадено, и доказал, че жените могат да постигнат значителни умствени постижения, когато бъдат тренирани още от най-ранна възраст. Той не само ги учи как да играят шах, но и запалва у тях любов към шахмата. На дъщерите им харесва играта, още докато били много малки. Сестрите се нареждат сред най-силните шахматистки в света:
 Жужа Полгар – международен гросмайстор в САЩ и световна шампионка,
 София Полгар (Косашвили) – международен майстор в Израел,
 Юдит Полгар – международен гросмайстор в Унгария и най-силната шахматистка в света за всички времена (ЕЛО 2735).
 Юдит Полгар участва за пръв път на състезания в България през 1986 г. на Десетия юбилеен шахматен фестивал в курорта „Албена“. Играят се 2 турнира – турнир „А“ за международно градирани и открит турнир. В първия играят 29 шахматисти от 6 страни. Средното ЕЛО на първите 14 ирачи е 2372. Надпреварата е в 9 кръга и завършва с убедителна победа на 17-годишната Жужа Полгар със 7,5 т. Атракция на открития турнир е участието на сестрите ѝ – 12-годишната София и 10-годишната Юдит.
 През 1988 г. постига серия от големи международни успехи: става световна шампионка за юноши до 12 години, златна медалистка от олимпиадата за жени в Солун с резултат 12,5 т. от 13 партии, победителка на международните турнири за мъже във Варна и Хейстингс, за което е удостоена с наградата „Шахматен Оскар“ за жени.
 През 1994 г. преживява скандална загуба срещу световния шампион Гари Каспаров, който след 5 години достига най-високото ЕЛО в историята дотогава (2851). Каспаров изиграва слаб ход и след това си го връща. По правилата, когато играч пипне фигура, трябва да я премести, така че Каспаров не е имал право да играе хода, който е изиграл. Както и да е, Полгар не е протестирала, защото няма свидетели и съдията не е бил наблизо. Тя не забелязва, че другият ход е бил записан на касета. След много загуби, Юдит все пак печели срещу Каспаров на ускорен шах през 2002 г.
 През ноември 1995 г. Юдит Полгар е номер 10 в ранглистата на ФИДЕ с ЕЛО 2676. Тя е първата жена достигнала до световния топ 10.
 През 2003 г. Полгар постига чисто второ място в турнира 19 категория „Корус“ във Вайк ан Зее, Холандия, с почти равен актив с двама световни шампиони – точка зад бъдещия Вишванатан Ананд, и точка пред тогавашния Владимир Крамник.
 Юдит Полгар единствена от сестрите остава да живее в Будапеща и се омъжва за Густав Фонтс, ветеринарен лекар, при който е водила на преглед кучето си. Когато през втората половина на 2004 г. Юдит не играе поради раждане на дете, сестра ѝ Жужа Полгар отново се включва активно на международната шахматна арена и заема 1-во място в световната ранглиста на ФИДЕ за жени през януари 2005 г. с личен рекорден коефициент ЕЛО 2577.
 После Юдит се завръща престижно начело в класирането, като на турнира „Корус“ през януари 2005 г. постига резултат 7 т. от 13 партии. През май се представя добре и на организирания турнир М-Тел Мастърс в София, България, финиширайки трета. Така тя достига до най-високия си рейтинг – 2735, което я прави No 8 в смесената ранглиста на ФИДЕ през юли 2005 г.
 През септември 2005 г. Юдит Полгар е първата жена, която играе на световно първенство за мъже на шампионата на ФИДЕ. Тук обаче се представя неуспешно, като се класира последна от 8 играчи. До края на годината двете сестри оглавяват ранглистата за жени, след което Жужа отново се оттегля.
 Юдит не играе на турнира в Линарес, Испания през 2006 г., защото отново е бременна. През юли 2006 г. ражда момиче на име Ханна.
 На шахматната олимпиада през 2012 г. в Истанбул отново играе сред мъжете и се представя отлично без нито една загуба – в 10 срещи постига 5 победи и 5 ремита. Удостоена е с новосъздадената награда „Каиса“ за 2012 г. като Шахматен Оскар за жени.
 След септември 2014 г. не е играла на официални турнири, не е включена в месечните класации на ФИДЕ след август 2015 г.
 За разлика от сестра си Жужа Полгар, която е била световна шампионка, Юдит Полгар никога не е участвала в световно първенство по шахмат за жени.
 Източници
 Външни препратки
 Judit Polgar, chessgames.com
 Top 50 Women January 2005 – Archive
 Top lists records
 Chess Olympiad (2012), Judit Polgar
 Шахматни гросмайстори
 Унгарски шахматистки
 Унгарски есперантисти
 Почетни граждани на Будапеща
 Евреи в Унгария
 Родени в Будапеща


text:
 29.1.2011
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 30/2
 Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
 (Sprawa C-47/09) (1)
 (Zbliżanie ustawodawstw - Wyroby kakaowe i czekoladowe - Etykietowanie - Dodanie słowa „czysta” lub wyrażenia „czysta czekolada” do oznakowania na etykiecie niektórych produktów)
 2011/C 30/02
 Język postępowania: włoski
 Strony
 Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i D. Nardi, pełnomocnicy)
 Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)
 Przedmiot
 Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 dyrektywy 2000/36 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 czerwca 2000 r. odnoszącej się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 197, s. 19) i art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz.U. L 109, s. 29) — Etykietowanie wyrobów czekoladowych — Dodanie słowa „puro” lub wyrażenia „cioccolato puro” do oznakowania na etykiecie wyrobów czekoladowych niezawierających tłuszczów roślinnych innych niż masło kakaowe
 Sentencja
 1)
 Przewidując możliwość uzupełnienia przymiotnikiem „czysta” nazwy handlowej wyrobów czekoladowych, które nie zawierają innych tłuszczy roślinnych niż masło kakaowe, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy, po pierwsze, art. 3 ust. 5 dyrektywy 2000/36 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 czerwca 2000 r. odnoszącej się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz, po drugie, art. 3 ust. 1 tej dyrektywy w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych.
 2)
 Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.
 (1) Dz.U. C 82 z 4.4.2009


type: contracts

text:
 21.6.2012
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 161/33
 DECIZIA NR. 27/2012 A COMITETULUI MIXT AL SEE
 din 10 februarie 2012
 de modificare a anexei XIII (Transporturile) la Acordul privind SEE
 COMITETUL MIXT AL SEE,
 având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European, astfel cum a fost modificat prin Protocolul de adaptare a Acordului privind Spațiul Economic European, denumit în continuare „acordul”, în special articolul 98,
 întrucât:
 (1)
 Anexa XIII la acord a fost modificată ultima dată prin Decizia nr. 165/2011 a Comitetului mixt al SEE din 19 decembrie 2011 (1).
 (2)
 Regulamentul (UE) nr. 255/2010 al Comisiei din 25 martie 2010 de stabilire a unor norme comune privind managementul fluxului de trafic aerian (2) urmează să fie încorporat în acord,
 ADOPTĂ PREZENTA DECIZIE:
 Articolul 1
 După punctul 66wh [Regulamentul (CE) nr. 262/2009 al Comisiei] din anexa XIII la acord se introduce următorul punct:
 „66wi.
 32010 R 0255: Regulamentul (UE) nr. 255/2010 al Comisiei din 25 martie 2010 de stabilire a unor norme comune privind managementul fluxului de trafic aerian (JO L 80, 26.3.2010, p. 10).
 În sensul prezentului acord, dispozițiile regulamentului se citesc cu următoarele adaptări:
 prezentul regulament nu se aplică Principatului Liechtenstein.”.
 Articolul 2
 Textele Regulamentului (UE) nr. 255/2010 în limbile islandeză și norvegiană, care urmează să fie publicate în suplimentul SEE la Jurnalul Oficial al Uniunii Europene, sunt autentice.
 Articolul 3
 Prezenta decizie intră în vigoare la 11 februarie 2012, cu condiția să se fi efectuat toate notificările prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din acord către Comitetul mixt al SEE (3).
 Articolul 4
 Prezenta decizie se publică în secțiunea SEE și în suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Uniunii Europene.
 Adoptată la Bruxelles, 10 februarie 2012.
 Pentru Comitetul mixt al SEE
 Președintele interimar
 Gianluca GRIPPA
 (1) JO L 76, 15.3.2012, p. 57.
 (2) JO L 80, 26.3.2010, p. 10.
 (3) Nu au fost semnalate obligații constituționale.


text:
Im Ermittlungsverfahren sind Beweisverwertungsverbote unabhängig von einem Widerspruch des Beschuldigten von Amts wegen zu beachten. Belehrt die Strafverfolgungsbehörde einen Vernommenen, den sie zunächst als Zeuge gehört hat nicht nachdem sich ein ausreichend starker Tatverdacht gegen den Vernommenen als Beschuldigten ergeben hat, dann sind dessen nachfolgende Aussagen nicht verwertbar. Es genügt nicht, wenn die Strafverfolgungsbehörde den Vernommenen als Zeugen belehrt hat, er dürfe die Aussage auf Fragen verweigern, deren Beantwortung die Gefahr der Strafverfolgung nach sich ziehen würde. Diese Belehrung kann nicht die gebotene Belehrung über das umfassende Schweigerecht eines Beschuldigten oder das Recht auf Verteidigerkonsultation ersetzen.( vgl. dazu BGH Beschluss vom 06.06.2019 StB 14/19)
 Autor Bettina RudolfVeröffentlicht am 21. August 2019 21. August 2019 Schlagwörter Belehrung, Beschuldigter, Beweisverwertungsverbot, Ermittlungsverfahren, Schweigerecht, Strafverfolgung, Tatverdacht, Verteidigerkonsultation, ZeugeSchreibe einen Kommentar zu Fehlende Beschuldigtenbelehrung-Beweisverwertungsverbot von Amts wegen zu beachten
 Der minder schwere Fall spielt bei der Verteidigung im Betäubungsmittelstrafrecht eine erhebliche Rolle, da das Gesetz zum Teil erhebliche Einsatzstrafen vorsieht. Die Entscheidung, ob ein minder schwerer Fall vorliegt, erfordert eine Gesamtbetrachtung, bei der alle Umstände zu würdigen sind, die für die Wertung der Tat und des Täters in Betracht kommen, gleichwohl, ob sie der Tat selbst innewohnen, sie begleiten, ihr vorausgehen oder nachfolgen. Dabei sind alle wesentlichen entlastenden und belastenden Umstände gegeneinander abzuwägen. Erst nach dem Gesamteindruck kann entschieden werden, ob der Ausnahmestrafrahmen anzuwenden ist. Wenn bei der Durchsuchung einer Wohnung in unmittelbarer Nähe zu den Betäubungsmitteln ein Baseballschläger aus Aluminium gefunden wurde und bewaffnetes Handeltreiben mit Betäubungsmitteln in nicht geringer Menge angeklagt war mit einer Einsatzstrafe von 5 Jahren, so ist bei der Prüfung, ob ein minder schwerer Fall vorliegen könnte, auch der Umstand in den Blick zu nehmen, dass der Baseballschläger im Vergleich mit einer Schusswaffe ein geringeres Gefährlichkeitspotential aufweist.(Beschluss des Bundesgerichtshofes vom 07.05.19 zum Aktenzeichen 1 StR 80/19)
 Autor Bettina RudolfVeröffentlicht am 25. Juni 2019 Schlagwörter Ausnahmestrafrahmen, Basballschläger, bewaffnetes Handeltreiben mit Betäubungsmitteln, Durchsuchung, Einsatzstrafe, Gefährlichkeitspotential, Gesamtbetrachtung, minder schwerer Fall, nicht geringe Menge, SchusswaffeSchreibe einen Kommentar zu Bewaffnetes Handeltreiben mit Betäubungsmitteln in nicht geringer Menge-der minderschwere Fall
 Rechtskraft des Urteils gegen gerade 18-jährigen zu lebenslanger Freiheitsstrafe wegen Mordes
 Das Landgericht Berlin hat den zur Tatzeit 18 Jahre und drei Wochen alten tschetschenischen Angeklagten wegen Mordes in Tateinheit mit Raub mit Todesfolge an einer Kunsthistorikerin im Tiergarten zu lebenslanger Freiheitsstrafe verurteilt. Das war nur möglich, weil das Gericht nicht Jugendstrafrecht, sondern Erwachsenenstrafrecht angewendet hat mit der Begründung, im Angeklagten seien keine Entwicklungskräfte in größerem Umfang mehr wirksam und er somit einer erzieherischen Einflussnahme nicht mehr zugänglich. Auch die im Fall der Anwendung von Erwachsenenstrafrecht dann noch bei bis zu 21-jährigen heranwachsenden Tätern bestehende Möglichkeit der Strafmilderung auf 10 bis 15 Jahre hat das Gericht nicht vorgenommen, weil bisherige vielfältige erzieherische Hilfen gescheitert seien und eine Wiedereingliederung nicht zu erwarten sei. Die gegen das Urteil eingelegte Revision hat der zuständige Strafsenat des Bundesgerichtshofes jetzt als offensichtlich unbegründet verworfen. (BGH Beschluss vom 24.01.19 5 StR 663/18)
 Autor Bettina RudolfVeröffentlicht am 8. Februar 2019 Schlagwörter Erwachsenenstrafrecht, erzieherische Hilfen, heranwachsende Täter, Jugendstrafrecht, offensichtlich unbegründet, Raub, Rechtskraft, Revision, Strafmilderung, UrteilSchreibe einen Kommentar zu Rechtskraft des Urteils gegen gerade 18-jährigen zu lebenslanger Freiheitsstrafe wegen Mordes
 Wann ist der Tatbestand der sexuellen Belästigung erfüllt?
 Eine Berührung in sexuell bestimmter Weise ist nach der Rechtsprechung des BGH zu bejahen, wenn sie einen Sexualbezug bereits objektiv, also gemessen am äußeren Erscheinungsbild, erkennen lässt. Darüber hinaus können auch ambivalente Berührungen, die für sich betrachtet nicht ohne Weiteres einen sexuellen Charakter aufweisen, tatbestandsmäßig sein. Dabei ist auf das Urteil eines objektiven Betrachters abzustellen, der alle Umstände des Einzelfalls kennt. Es ist auch zu berücksichtigen, ob der Täter von sexuellen Absichten geleitet war. In jedem Fall muss die sexuelle Selbstbestimmung des Opfers tangiert sein und es reicht nicht jede subjektiv empfundene Beeinträchtigung aus.(vgl. BGH 4 StR 570/17, 13.03.18))
 Autor Bettina RudolfVeröffentlicht am 24. Oktober 2018 29. Oktober 2018 Schlagwörter Berührung in sexuell bestimmter Weise, Sexualbezug, sexuelle Belästigung, sexuelle Selbstbestimmung, sexueller Charakter, subketives Empfinden des OpfersSchreibe einen Kommentar zu Wann ist der Tatbestand der sexuellen Belästigung erfüllt?
 Der BGH hat klargestellt, dass der gesetzlich geregelte Täter-Opfer-Ausgleich im Strafrecht mit der Folge einer erheblichen Strafmilderung nicht in Betracht kommt, wenn das Opfer z.B. nach einem Verkehrsunfall verstirbt und der Täter eine Ausgleichszahlung an die Angehörigen leistet. Das Gesetz verlange vielmehr einen kommunikativen Prozess zwischen Täter und Opfer, wobei das Opfer die Leistung des Täters als friedensstiftenden Ausgleich akzeptieren müsse. (BGH Beschluss vom 06.06.18, 4 StR 144/18)
 Autor Bettina RudolfVeröffentlicht am 11. Oktober 2018 11. Oktober 2018 Schlagwörter Strafmilderung, Täter-Opfer-AusgleichSchreibe einen Kommentar zu Täter-Opfer-Ausgleich


text:
 4.8.2016
 HR
 Službeni list Europske unije
 L 211/17
 ODLUKA ZAJEDNIČKOG ODBORA EGP-a
 br. 83/2015
 od 30. travnja 2015.
 o izmjeni Priloga I. (Veterinarska i fitosanitarna pitanja) i Priloga II. (Tehnički propisi, norme, ispitivanje i potvrđivanje) Sporazumu o EGP-u [2016/1266]
 ZAJEDNIČKI ODBOR EGP-a,
 uzimajući u obzir Sporazum o Europskom gospodarskom prostoru („Sporazum o EGP-u”), a posebno njegov članak 98.,
 budući da:
 (1)
 Uredba Komisije (EU) br. 991/2014 оd 19. rujna 2014. o izmjeni Priloga III. Uredbi (EZ) br. 396/2005 Europskog parlamenta i Vijeća u pogledu maksimalnih razina ostataka za fosetil u određenim proizvodima ili na njima (1) treba se uključiti u Sporazum o EGP-u.
 (2)
 Uredba Komisije (EU) br. 1096/2014 оd 15. listopada 2014. o izmjeni priloga II., III. i V. Uredbi (EZ) br. 396/2005 Europskog parlamenta i Vijeća u pogledu maksimalnih razina ostataka za karbaril, procimidon i profenofos u određenim proizvodima ili na njima (2) treba se uključiti u Sporazum o EGP-u.
 (3)
 Uredba Komisije (EU) br. 1119/2014 оd 16. listopada 2014. o izmjeni Priloga III. Uredbi (EZ) br. 396/2005 Europskog parlamenta i Vijeća u pogledu maksimalnih razina ostataka za benzalkonijev klorid i didecildimetilamonijev klorid u određenim proizvodima ili na njima (3) treba se uključiti u Sporazum o EGP-u.
 (4)
 Uredba Komisije (EU) br. 1126/2014 оd 17. listopada 2014. o izmjeni priloga II., III. i V. Uredbi (EZ) br. 396/2005 Europskog parlamenta i Vijeća u pogledu maksimalnih razina ostataka za asulam, cijanamid, dikloran, flumioksazin, flupirsulfuron-metil, pikolinafen i propizoklor u određenim proizvodima ili na njima (4) treba se uključiti u Sporazum o EGP-u.
 (5)
 Uredba Komisije (EU) br. 1127/2014 оd 20. listopada 2014. o izmjeni priloga II. i III. Uredbi (EZ) br. 396/2005 Europskog parlamenta i Vijeća u pogledu maksimalnih razina ostataka za amitrol, dinokap, fipronil, flufenacet, pendimetalin, propizamid i piridat u određenim proizvodima ili na njima (5) treba se uključiti u Sporazum o EGP-u.
 (6)
 Ova se Odluka odnosi na zakonodavstvo o hrani i hrani za životinje. Zakonodavstvo o hrani i hrani za životinje ne primjenjuje se na Lihtenštajn sve dok je primjena Sporazuma između Europske zajednice i Švicarske Konfederacije o trgovini poljoprivrednim proizvodima proširena na Lihtenštajn, kako je utvrđeno u sektorskim prilagodbama Priloga I. i u uvodnom dijelu poglavlja XII. Priloga II. Sporazumu o EGP-u. Ova se Odluka stoga ne primjenjuje na Lihtenštajn.
 (7)
 Priloge I. i II. Sporazumu o EGP-u trebalo bi stoga na odgovarajući način izmijeniti,
 DONIO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 U poglavlju II. točki 40. (Uredba (EZ) br. 396/2005 Europskog parlamenta i Vijeća) Priloga I. Sporazumu o EGP-u dodaju se sljedeće alineje:
 „—
 32014 R 0991: Uredbom Komisije (EU) br. 991/2014 od 19. rujna 2014. (SL L 279, 23.9.2014., str. 1.),
 —
 32014 R 1096: Uredbom Komisije (EU) br. 1096/2014 od 15. listopada 2014. (SL L 300, 18.10.2014., str. 5.),
 —
 32014 R 1119: Uredbom Komisije (EU) br. 1119/2014 od 16. listopada 2014. (SL L 304, 23.10.2014., str. 43.),
 —
 32014 R 1126: Uredbom Komisije (EU) br. 1126/2014 od 17. listopada 2014. (SL L 305, 24.10.2014., str. 3.),
 —
 32014 R 1127: Uredbom Komisije (EU) br. 1127/2014 od 20. listopada 2014. (SL L 305, 24.10.2014., str. 47.).”
 Članak 2.
 U poglavlju XII. točki 54.zzy (Uredba (EZ) br. 396/2005 Europskog parlamenta i Vijeća) Priloga II. Sporazumu o EGP-u dodaju se sljedeće alineje:
 „—
 32014 R 0991: Uredbom Komisije (EU) br. 991/2014 od 19. rujna 2014. (SL L 279, 23.9.2014., str. 1.),
 —
 32014 R 1096: Uredbom Komisije (EU) br. 1096/2014 od 15. listopada 2014. (SL L 300, 18.10.2014., str. 5.),
 —
 32014 R 1119: Uredbom Komisije (EU) br. 1119/2014 od 16. listopada 2014. (SL L 304, 23.10.2014., str. 43.),
 —
 32014 R 1126: Uredbom Komisije (EU) br. 1126/2014 od 17. listopada 2014. (SL L 305, 24.10.2014., str. 3.),
 —
 32014 R 1127: Uredbom Komisije (EU) br. 1127/2014 od 20. listopada 2014. (SL L 305, 24.10.2014., str. 47.).”
 Članak 3.
 Vjerodostojni su tekstovi uredaba (EU) br. 991/2014, (EU) br. 1096/2014, (EU) br. 1119/2014, (EU) br. 1126/2014 i (EU) br. 1127/2014 na islandskom i norveškom jeziku koji se objavljuju u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Članak 4.
 Ova Odluka stupa na snagu 1. svibnja 2015. pod uvjetom da su sva priopćenja iz članka 103. stavka 1. Sporazuma o EGP-u poslana (*).
 Članak 5.
 Ova se Odluka objavljuje u odjeljku o EGP-u Službenog lista Europske unije i u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Sastavljeno u Bruxellesu 30. travnja 2015.
 Za Zajednički odbor EGP-a
 Predsjednik
 Gianluca GRIPPA
 (1) SL L 279, 23.9.2014., str. 1.
 (2) SL L 300, 18.10.2014., str. 5.
 (3) SL L 304, 23.10.2014., str. 43.
 (4) SL L 305, 24.10.2014., str. 3.
 (5) SL L 305, 24.10.2014., str. 47.
 (*) Ustavni zahtjevi nisu navedeni.


text:
 14.9.2015
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 302/70
 Klage, eingereicht am 9. Juli 2015 — ZZ/EAD
 (Rechtssache F-101/15)
 (2015/C 302/86)
 Verfahrenssprache: Französisch
 Parteien
 Kläger: ZZ (Prozessbevollmächtigte: Rechtsanwälte J.-N. Louis und N. de Montigny)
 Beklagter: Europäischer Auswärtiger Dienst (EAD)
 Streitgegenstand und Beschreibung des Rechtsstreits
 Aufhebung der Entscheidung des EAD, den Kläger im Beförderungsverfahren 2014 nicht nach Besoldungsgruppe AD 13 zu befördern
 Anträge
 Der Kläger beantragt,
 —
 die Entscheidung vom 29. Oktober 2014, mit der das Verzeichnis der im Beförderungsverfahren 2014 beförderten Beamten erstellt wurde, insoweit aufzuheben, als sein Name darin nicht enthalten ist;
 —
 dem EAD die Kosten aufzuerlegen.


text:
C 102/22 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 8.4.2000
 4) Kommissionen bærer sine egne omkostninger samt de omkost- 3) Det er ufornødent at træffe afgørelse i sag T-151/98.
 ninger, der er afholdt af De Nederlandske Antillers regering i
 begge sager.
 4) Kommissionen bærer sagens omkostninger.
 5) Intervenienten bærer sine egne omkostninger i begge sager.
 (1) EFT C 151 af 16.5.1998 og C 358 af 21.11.1998.
 (1) EFT C 113 af 11.4.1998 og C 137 af 5.2.1998.
 DOM AFSAGT AF RETTEN I FØRSTE INSTANS
 DOM AFSAGT AF RETTEN I FØRSTE INSTANS
 den 1. februar 2000
 den 3. februar 2000
 i sag T-63/98, Transpo Maastricht BV og Marco Ooms
 i de forenede sager T-46/98 og T-151/98, De Europæiske
 mod Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber (1)
 Kommuners og Regioners Råd (CEMR) mod Kommis-
 sionen for De Europæiske Fællesskaber (1)
 (Indlandsskibsfart — strukturel sanering — anvendelse af
 forordning (EØF) nr. 1101/89 — udelukkelse)
 (Annullationssøgsmål — Den Europæiske Fond for Regio-
 naludvikling — nedsættelse af finansiel støtte — manglende
 begrundelse — berettiget forventning — retssikkerhed) (2000/C 102/44)
 (2000/C 102/43)
 (Processprog: nederlandsk)
 (Processprog: fransk) I sag T-63/98, Transpo Maastricht BV, Maastricht (Nederlande-
 ne), og Marco Ooms, Terneuzen (Nederlandene), ved advokat
 J. van Dam, Rotterdam, og med valgt adresse i Luxemboug hos
 I de forenede sager T-46/98, og T-151/98, De Europæiske
 advokat F. Entringer, 34a, rue Philippe II, mod Kommissionen
 Kommuners og Regioners Råd (CEMR) Paris, ved advokat
 for De Europæiske Fællesskaber (befuldmægtigede: M. Lugard
 Daniel M. Tomasevic, Bruxelles, og senere ved advokat Francis
 og L. Pignataro), angående en påstand om annullation af
 Herbert, Bruxelles, og med valgt adresse i Luxembourg hos
 Kommissionens beslutning af 13. februar 1998, hvorved den
 advokat Katia Manhaeve, 56-58, Rue Charles Martel, mod
 for sagsøgernes vedkommende, for skibet Durance, afslog at
 Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber (befuldmæg-
 anvende artikel 8, stk. 3, litra c), i Rådets forordning (EØF)
 tiget: Peter Oliver) angående en påstand om annullation
 nr. 1101/89 af 27. april 1989 om strukturel sanering inden
 af Kommissionens beslutning, hvorved denne nedsatte den
 for indlandsskibsfarten (EFT L 116, s. 25), har Retten (Femte
 finansielle støtte, som var tildelt sagsøgeren af Den Europæiske
 Afdeling), sammensat af afdelingsformanden J.D. Cooke og
 Fond for Regionaludvikling vedrørende projektet European
 dommerne R. Garcı́a-Valdecasas og P. Lindh; justitssekretær:
 City Cooperation System, har Retten (Fjerde Afdeling), sam-
 fuldmægtig J. Palacio González, den 1. februar 2000 afsagt
 mensat af afdelingsformanden, R.M. Moura Ramos, og dom-
 dom, hvis konklusion lyder således:
 merne V. Tiili og P. Mengozzi; justitssekretær: fuldmægtig
 A. Mair, den 3. februar 2000 afsagt dom, hvis konklusion
 lyder således: 1) Kommissionen for De Europæiske Fællesskaber frifindes.
 1) Kommissionens beslutning, som er indeholdt i debetnotaen 2) Sagsøgerne bærer deres egne omkostninger og betaler solidarisk
 97008405 F vedrørende projektet European City Cooperation Kommissionens omkostninger.
 System nr. 91/00/29/003, som blev udstedt i december 1997
 og ændret den 15. juli 1998 annulleres, for så vidt angår
 afslaget på samfinansiering af de udgifter, som Kommissionen
 ikke anså for at være tilskudsberettigede, bortset fra dem, der (1) EFT C 184 af 13.6.1998.
 vedrører generalforsamlingen i Strasbourg, og som angik beløb
 på hendholdsvis 101 598 og 256 882 ECU.
 2) I øvrigt frifindes Kommissionen i sag T-46/98.


text:
brand:Annette Dellgren:
 Annette Dellgren (1 to 7 of 7)
 Systematisk oversigt over Domme i kriminelle sager 2008 (Bog)
 DKK 1200.95
 Systematisk oversigt over Domme i kriminelle sager 2009 (Bog)
 Bogen indeholder en oversigt over afgørelser afsagt af Højesteret og landsretterne i perioden 1. oktober 2008 - 30. september 2009. Oversigten indeholder også udvalgte afgørelser afsagt af Den Særlige Klageret. Alle afgørelserne er samlet og systematise
 Systematisk oversigt over Domme i kriminelle sager 2011-2013 (Bog)
 Bogen indeholder en oversigt over alle relevante strafferetlige afgørelser, som er afsagt af Højesteret og landsretterne i perioden 1. oktober 2010 til 30. september 2013. Oversigten indeholder endvidere udvalgte afgørelser, som er afsagt af Den Særlige...
 DKK 1427.95
 Systematisk oversigt over Domme i kriminelle sager 2012 (Bog)
 Bogen indeholder en oversigt over alle relevante strafferetlige afgørelser, som er afsagt af Højesteret og landsretterne i perioden 1. oktober 2011 - 30. september 2012.Oversigten indeholder endvidere få udvalgte afgørelser, som er afsagt af Den...
 DKK 1342.95
 Systematisk oversigt over Domme i kriminelle sager 2014 (Bog)
 Bogen indeholder en oversigt over alle relevante strafferetlige afgørelser, som er afsagt af Højesteret og landsretterne i perioden 1. oktober 2013 til 30. september 2014. Oversigten indeholder endvidere udvalgte afgørelser, som er afsagt af Den Særlige...
 DKK 1426.95
 Systematisk oversigt over Domme i kriminelle sager 2015 (Bog)
 Bogen indeholder en oversigt over alle relevante strafferetlige afgørelser, som er afsagt af Højesteret og landsretterne i perioden 1. oktober 2014 til 30. september 2015. Oversigten indeholder endvidere udvalgte afgørelser, som er afsagt af Den Særlige...
 DKK 1498.95
 Systematisk oversigt over Domme i kriminelle sager 2017 (Bog)
 Bogen indeholder en oversigt over alle relevante strafferetlige afgørelser, som er afsagt af Højesteret og landsretterne i perioden frem til 30. september 2017. Oversigten indeholder endvidere udvalgte afgørelser, som er afsagt af Den Særlige Klageret.All
 DKK 1717.95


text:
N° C 31 / 18 FR Journal officiel des Communautés européennes 3 . 2 . 96
 2 ) Les parties requérantes sont condamnées aux dépens. cadre du programme Thermie pour l'année 1993 , et, d' autre
 part, la condamnation de la Commission à prendre une
 (') JO n" C 172 du 23 . 6 . 1993 . JO n" C 209 du 3 . 8 . 1993 . nouvelle décision, le Tribunal ( première chambre ), composé
 ( 2 ) JO n" L 50 du 2 . 3 . 1993 , p. 29 . JO n" L 74 du 27. 3 . 1993 , de M. H. Kirschner, président, et de M. A. Kalogeropoulos
 p. 88 . et Mme V. Tiili, juges; greffier: M. J. Palacio Gonzalez, a
 rendu le 13 décembre 1 995 un arrêt dont le dispositif est le
 suitvant .
 ARRÊT DU TRIBUNAL DE PREMIERE INSTANCE
 1 ) Le recours est rejeté.
 ( troisième chambre )
 2 ) La partie requérante est condamnée aux dépens.
 du 13 décembre 1995
 dans l'affaire T-85/94 ( 122 ): Commission des Communau (') JO n" L 146 du 28 . 5 . 1994 .
 tés européennes contre Eugénio Branco Lda ( 1 )
 (Fonds social européen — Réduction d'un concours finan
 cier initialement accordé — Motivation — Procédure sur ARRET DU TRIBUNAL DE PREMIÈRE INSTANCE
 opposition)
 ( quatrième chambre )
 ( 96/C 31 /41 )
 du 14 décembre 1995
 (Langue de procédure: le portugais) dans l'affaire T-72/94 : Komninos Diamantaras contre
 Dans l'affaire T-85/94 ( 122 ): Commission des Communau Commission des Communauté européennes (')
 tés européennes, ( agents : MM . Francisco de Sousa Fialho et [Fonctionnaires — Indemnité de dépaysement — Absence
 Horstpeter Kreppel ), contre Eugénio Branco Lda ., établie à de résidence habituelle dans l'Etat d'affectation — Statut
 Lisbonne, représentée par Me Bolota Belchior, avocat au des fonctionnaires Annexe VII article 4 paragraphe 1
 barreau de Vila Nova de Gaia , ayant élu domicile à point a)]
 Luxembourg en l'étude des Me Jacques Schroeder, 6 , rue ( 96/C 31 /43 )
 Heine, ayant pour objet l'opposition formée contre l' arrêt
 du Tribunal du 12 janvier 1995 , Branco contre Commis (Langue de procédure: le grec)
 sion, rendu par défaut dans l'affaire T-85/94 (2), le Tribunal
 ( troisième chambre ), composé de M. C P. Briët, président, et Dans l'affaire T-72/94 : Komninos Diamantaras, fonction
 de MM . C. W. Bellamy et J. Azizi, juges ; greffier : M. H. naire de la Commission des Communautés européennes,
 Jung, a rendu le 1 3 décembre 1 995 un arrêt dont le dispositif demeurant à Bruxelles, représenté par Mes Athanassios D.
 est le suivant . Damis et Nikos E. Stavropoulos, avocats au barreau
 d'Athènes, ayant élu domicile à Luxembourg auprès de M.
 1 ) L'opposition formée par la Commission est rejetée. Emmanuel Kaïlis, 14, rue Julien Vasque, Gasperich ( Luxem
 bourg ), contre Commission des Communautés européennes
 2 ) La Commission est condamnée aux dépens. ( agent: M. Dimitrios Gouloussis ), ayant pour objet, d' une
 (') JO n" C 120 du 30 . 4 . 1994 . part, l' annulation de la décision de la Commission commu
 ( 2 ) Recueil 1995 , p. II-45 . niquée au requérant par note administrative du 22 février
 1993 , lui refusant le bénéficie de l' indemnité de dépayse
 ment, et, d'autre part, la condamnation de la Commission
 au versement de ladite indemnité à partir de la date de la
 ARRÊT DU TRIBUNAL DE PREMIERE INSTANCE prise de fonctions du requérant auprès de la Commission, le
 ( première chambre ) Tribunal ( quatrième chambre ), composé de M. K. Lenaerts,
 président, et de M. R. Schintgen et Mme P. Lindh , juges;
 du 13 décembre 1995 greffier : M. J. Palacio Gonzalez, a rendu le 14 décembre
 dans l'affaire T-109/94: Windpark Groothusen GmbH & 1995 un arrêt dont le dispositif est le suivant .
 Co . Betriebs KG contre Commission des Communautés
 européennes ( 1 ) 1 ) La décision de la Commission communiquée par note
 du 22 février 1 993 , refusant au requérant le bénéfice de
 (Soutien financier dans le secteur de l'énergie — Programme l'indemnité de dépaysement, est annulée.
 Thermie — Obligation de motivation — A vis du comité —
 Droit d'être entendu — Pouvoir d'appréciation 2 ) La Commission est condamnée à verser au requérant les
 ( 96/C 31 /42 ) sommes correspondant à ladite indemnité à compter du
 1 er novembre 1992 , sous déduction de ce qui lui a déjà
 (Langue de procédure: l'allemand) été versé à titre d'indemnité d'expatriation, majorées des
 intérêts moratoires au taux de 8 % l'an, à compter de la
 Dans l' affaire T-109/94 : Windpark Groothusen GmbH & date de l'échéance respective desdites sommes jusqu'à
 Co . Betriebs KG, établie à Groothusen-Krummhörn ( Alle leur versement effectif.
 magne ), représentée par M. Detlef Schumacher, professeur à
 Brème, et Me Benno Grunewald, avocat au barreau de 3) La Commission est condamnée à l'ensemble des
 Brème , contre Commission des Communautés européennes dépens.
 ( agent: M. Jürgen Grunwald ), ayant pour objet, d' une part,
 l'annulation de la décision de la Commission du 13 janvier ( 1 ) JO n" C 132 du 14 . 5 . 1994 .
 1994, refusant à la requérante un soutien financier dans le


text:
 25.8.2014
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 C 282/51
 Rikors ippreżentat fit-30 ta’ Ġunju 2014 – Bodegas Muga vs Il-Kummissjoni
 (Kawża T-491/14)
 2014/C 282/67
 Lingwa tal-kawża: l-Ispanjol
 Partijiet
 Rikorrenti: Bodegas Muga, SL (Haro, Spanja) (rappreżentanti: J. L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero u A. Lamadrid de Pablo, avukati)
 Konvenuta: Il-Kummissjoni Ewropea
 Talbiet
 —
 tannulla d-deċiżjoni kkontestata sa fejn tikklassifika d-diversi miżuri li skont din id-deċiżjoni jikkostitwixxu s-Sistema Spanjola tat-Taxxa tal-Lokazzjoni bħala għajnuna mill-Istat ġdida u inkompatibbli mas-suq intern;
 —
 sussidjarjament, tannulla l-Artikoli 1 u 4 tad-deċiżjoni kkontestata, li jidentifikaw lill-entitajiet investituri fil-gruppi b’interess ekonomiku bħala benefiċjarji ta’ din l-allegata għajnuna u bħala l-uniċi destinatarji tal-ordni ta’ rkupru;
 —
 sussidjarjament, tannulla l-Artikolu 4 tad-deċiżjoni kkontestata sa fejn jordna l-irkupru tal-allegata għajnuna bi ksur tal-prinċipji ġenerali tad-dritt tal-Unjoni;
 —
 fi kwalunkwe każ, tannulla l-Artikolu 4 tad-deċiżjoni kkontestata sa fejn jiddeċiedi dwar il-legalità ta’ kuntratti privati bejn l-investituri u entitajiet oħra, u
 —
 tikkundanna lill-Kummissjoni għall-ispejjeż ta’ din il-kawża.
 Motivi u argumenti prinċipali
 Il-motivi u l-argumenti prinċipali huma l-istess bħal dawk invokati fil-Kawża T-700/13, Bankia vs Il-Kummissjoni.