text:
1 6 Azs 207/ U S N E S E N Í Nejvyšší správní soud rozhodl v senátu složeném z předsedkyně Mgr. Jany Brothánkové a soudců JUDr. Petra Průchy a JUDr. Tomáše Langáška v právní věci žalobce: S. S., zastoupen JUDr. Annou Romanovou, advokátkou, se sídlem Nám. 5. května 812, Hradec Králové, proti žalovanému: Ministerstvo vnitra, Odbor azylové a migrační politiky, se sídlem Nad Štolou 936/3, Praha 7, týkající se žaloby proti rozhodnutí žalovaného ze dne , č. j. OAM-338/ZA-ZA04-ZA , o kasační stížnosti žalobce proti rozsudku Krajského soudu v Hradci Králové ze dne , č. j. 29 Az 34/ , t a k t o : I. Kasační stížnost s e o d m í t á pro nepřijatelnost. II. III. Žádný z účastníků n e m á právo na náhradu nákladů řízení o kasační stížnosti. Ustanovené zástupkyni žalobce, advokátce JUDr. Anně Romanové, s e p ř i z n á v á odměna za zastupování žalobce v řízení o kasační stížnosti v částce Kč, která bude vyplacena z účtu Nejvyššího správního soudu ve lhůtě do 60 dnů od právní moci tohoto usnesení. O d ů v o d n ě n í : I. Průběh řízení [1] Žalobce podal dne žádost o udělení mezinárodní ochrany v ČR. Jako důvod žádosti uvedl ohrožení života, ve vesnici, kde před opuštěním Ukrajiny žil (v K., asi 50km od města D.). Na domech bylo vylepeno oznámení o nutnosti připravit sklepy pro případ mimořádných událostí. Bojí se o život, neboť ve vlasti je stále více nebezpečno, a mohl by být odveden do armády, protože se nedodržují zákony, probíhá nucená mobilizace, obává se, že by mohl být odveden, ačkoli vojenskou službu nevykonával ze zdravotních důvodů. Zemi opustil , vyřídil si české vízum na základě pozvání od matky, odjel přes Slovensko do Čech. [2] Rozhodnutím ze dne , č. j. OAM-338/ZA-ZA04-ZA , žalovaný neudělil žalobci mezinárodní ochranu podle ustanovení 12, 13, 14, 14a a 14b zákona č. 325/1999 Sb., o azylu, ve znění rozhodném pro posuzovaný případ (dále jen zákon o azylu ). [3] Rozhodnutí žalovaného napadl žalobce u Krajského soudu v Hradci Králové (dále jen krajský soud ), který jeho žalobu zamítl. Po shrnutí skutkového stavu a zákonných podmínek dospěl soud k závěru, že žalovaný nepochybil, když žalobci mezinárodní ochranu neudělil. Žalobce nebyl v zemi původu pronásledován za uplatňování politických práv a svobod ve smyslu 12 zákona o azylu, neboť svůj případný nesouhlas s povoláváním do armády,
 2 6 Azs 207/2016 ani své názory na tuto věc nikde neprojevoval a nebyl za nic podobného perzekuován. Netvrdil ani žádné jiné azylově relevantní důvody, přičemž obavy z odvodu do armády takovým důvodem nejsou. Nadto žalobce sám uváděl, že vojenskou službu nekonal, neboť s ohledem na svůj zdravotní stav nebyl povolán. Krajský soud dále uvedl, že mu je z úřední činnosti známo, že z Nařízení prezidenta republiky 88/2015 z o odvodech občanů Ukrajiny na ZVS bod 2. je patrné, že povolat lze toliko zdravotně způsobilé k výkonu vojenské služby. Ze Zákona Ukrajiny o mobilizaci č ve znění novely z a jeho článku 23 plyne, že vojenské službě během mobilizace nepodléhají občané, uznaní v souladu se závěrem vojenské lékařské komise dočasně nezpůsobilými pro vojenskou službu ze zdravotních důvodů. Žalobcem uváděné obavy tak nelze, dle přesvědčení soudu, hodnotit jinak, než jako spekulativní a ničím nepodložené. Povolávací rozkaz neobdržel, nelze proto argumentovat s tím, že by se taková věc mohla přihodit a jím uváděné obavy nemají reálný podklad. Na podporu svých závěrů odkázal na judikaturu zdejšího soudu. [4] Krajský soud neshledal důvodné ani námitky splnění podmínek pro udělení mezinárodní ochrany dle 13 a 14b zákona o azylu, neboť matka i bratr žalobce pobývají na území ČR na základě institutů zákona č. 326/1999 Sb., o pobytu cizinců na území České republiky a o změně některých zákonů (dále jen zákon o pobytu cizinců ). Stejně tak nebylo důvodu postupovat dle 14 zákona o azylu, neboť žalobce netrpí žádnou vážnou poruchou zdraví, sám uvedl, že nebere žádné léky, není ani přestárlým občanem, který by vyžadoval nadstandardní opatrování druhou blízkou osobou. [5] Co se týče podmínek pro udělení doplňkové ochrany dle 14a zákona o azylu, nepřisvědčil soud žalobci, že naplňuje důvody uvedené v odst. 2 písm. c) téhož ustanovení, tedy vážné ohrožení života nebo lidské důstojnosti z důvodu svévolného násilí v situacích mezinárodního nebo vnitřního ozbrojeného konfliktu. Shledal správným a důkladným hodnocení věci provedené žalovaným, přičemž žalobní námitky s ohledem na situaci na Ukrajině, zejména v oblasti Dněpropetrovska, považoval za účelově rozšiřující, neboť ozbrojený konflikt probíhá na Ukrajině ve východní části, jeho intenzita značně kolísá, rozhodně se však z mezinárodního pohledu nejedná o totální konflikt, který by mohl znamenat ohrožení každého civilisty azylově relevantní újmou a tedy rizikem, které by bylo lze podřadit citovanému ustanovení zákona o azylu. I v uvedené argumentaci žalovaného nespatřil soud žádného pochybení, správní orgán těžil z aktuálních podkladů a nezastíral, že bezpečnostní situace na východě Ukrajiny je problematická, nicméně v žádném případě nemůže znamenat vyřčení azylového nebezpečí ve smyslu 14a zákona o azylu pro návrat žalobce, žijícího ve střední části Ukrajiny. To vyplývá i z judikatury Nejvyššího správního soudu. Krajský soud aproboval i názor žalovaného spatřujícího v žádosti žalobce účelovost, neboť sám uváděl, že se snažil vyřídit si české pracovní povolení, což však nestihl. Pobyt žalobce s jeho rodinou lze řešit instituty dle zákona o pobytu cizinců. Soud tedy uzavřel, že podmínky pro udělení mezinárodní ochrany dle zákona o azylu nebyly splněny. II. Kasační stížnost a další podání [6] Žalobce (dále stěžovatel ) napadl rozsudek krajského soudu z důvodů uvedených v 103 odst. 1 písm. a) a b) zákona č. 150/2002 Sb., soudního řádu správního, ve znění pozdějších předpisů (dále jen s. ř. s. ). [7] Stěžovatel vytýká krajskému soudu, že nepřihlédl k obecně známým skutečnostem, probíhajícímu konfliktu na Ukrajině a z něho plynoucí vážné újmě na životě a na zdraví hrozící stěžovateli v případě návratu. Napadený rozsudek proto nemá oporu v provedeném dokazování. Stěžovatel tvrdí, že Ukrajinu opustil v březnu 2015 pro probíhající konflikt, do něhož se nechtěl zapojit. V ČR má matku a bratra. V místě jeho bydliště (K. nedaleko města D.) byly na domech lepeny výzvy k přípravě sklepů pro případ ohrožení a muži byli odvedeni do boje. Stěžovatel popsal již žalovanému a krajskému soudu, že v ulicích viděl pohyb válečné techniky a ozbrojené konflikty, do nichž se zapojit nechtěl, neboť je přesvědčen, že konflikty se mají řešit mírovým
 3 pokračování 6 Azs 207/ způsobem. Několikrát viděl a četl o protestech proti mobilizaci. Měl strach z pronásledování z důvodu pohlaví a národnosti a rovněž obavy z prezentace svého odmítavého postoje k zapojení do boje. Obzvláště po zhlédnutí mediálních zpráv, dle nichž dochází k násilným a nezákonným odvodům mužů do boje. S těmito informacemi a důkazními návrhy se krajský soud neseznámil a neprovedl dokazování k tvrzení ohledně strachu o život. Stěžovatel proto poukazuje na navrhované důkazy (jedná se o videa na portálu youtube.com). [8] Stěžovatel tvrdí, že na Ukrajině nikoho nemá. Snaha o nápravu až v případě ohrožení života a zdraví by byla již marná. Má za to, že v demokraticky smýšlejícím státě není možné nikoho nutit, aby v rozporu s vlastním přesvědčením konal příkazy porušující právo, spravedlnost a základní lidská práva. Na Ukrajině je obyvatelstvo ohrožené protestními akcemi proti mobilizaci. Jednalo by se o nezákonné vynucování, pokud by se měl stěžovatel zapojit do protestních akcí proti mobilizaci a účastnit se ozbrojeného konfliktu, kde je nutno počítat s použitím síly. Z této situace je stěžovatel nešťastný a pro strach o život a zdraví svůj domovský stát opustil. Popsané okolnosti považuje za důvod pro udělení azylu dle 12 zákona o azylu. Stěžovatel již v řízení před žalovaným popsal oznámení vylepené na domě ve svém bydlišti i pocity strachu, že bude pronásledován z důvodu příslušnosti k Ukrajinské národnosti a zastávání mírových názorů. K tomu však nebylo přihlédnuto. Krajský soud v napadeném rozsudku neuvedl, proč tvrzením stěžovatele neuvěřil a nepřihlédl ani k navrhovaným důkazům. Nevypořádal se ani s tím, zda strach stěžovatele je odůvodněný. Vypořádal se sice s tím, že stěžovatel se nemusí obávat odvodu do boje, když ze zdravotních důvodů neabsolvoval základní vojenskou službu, přičemž obavy z branné povinnosti nejsou azylově relevantní, neboť se jedná o legitimní požadavek každého státu vůči svým občanům. Stěžovatel však nesouhlasí s plněním branné povinnosti občany se zdravotními omezeními, když s ohledem na místní poměry nejde o zákonnou brannou povinnost, a nesouhlasí ani, aby i osoby nemající zájem se do ozbrojeného konfliktu zapojit byly nuceny bojovat navzdory svému přesvědčení jen proto, že jsou zletilými muži. S tím se však soud ani žalovaný náležitě nevypořádal. [9] Nebude-li rozhodnutí žalovaného zrušeno, bude zasaženo do práv stěžovatele garantovaných Úmluvou o ochraně lidských práv a základních svobod a Úmluvou o právním postavení uprchlíků. Ze zpráv založených ve spise vyplývá, že situace na Ukrajině je velmi nestabilní a dochází ke značným excesům ze strany vládních složek, soukromých ozbrojených skupin a separatistů, stejně tak jako k vynucování nástupu do boje. Stěžovatel tedy splňuje důvod pro udělení mezinárodní ochrany dle 12 zákona o azylu, případně doplňkové ochrany dle 14a téhož zákona, a to z důvodu ozbrojeného národního konfliktu, který je obecný a újma hrozí všem Ukrajincům v celé zemi. Stav ohrožení života a zdraví (i pro budoucí generace) a porušování lidských práv na Ukrajině je natolik závažný, že v něm stěžovatel spatřuje přesah vlastních zájmů. Jeho obavy o život, zdraví a lidskou důstojnost jsou oprávněné. To prokázal obecně známými mediálními zprávami a informacemi na internetových portálech (youtube.com). Soud nepřihlédl ani ke kvalifikační směrnici [stěžovatel má pravděpodobně na mysli směrnici Rady 2004/83/ES o minimálních normách, které musí splňovat státní příslušníci třetích zemí nebo osoby bez státní příslušnosti, aby mohli žádat o postavení uprchlíka nebo osoby, která z jiných důvodů potřebuje mezinárodní ochranu, a o obsahu poskytované ochrany (dále jen kvalifikační směrnice )], která byla do zákona o azylu zapracována za účelem sjednocení azylově relevantních pojmů a základních požadavků. Stěžovatel zdůraznil, že jeho obavy jsou výsledkem jeho vnitřního přesvědčení a je třeba, aby se empaticky rozhodující soudci vcítili do jeho situace. [10] Žalovaný se ve vyjádření ke kasační stížnosti ztotožnil s krajským soudem a odkazuje rovněž na odůvodnění svého rozhodnutí, zejména pak upozorňuje na obsah žádosti o udělení azylu a výpovědi stěžovatele. Bylo objasněno, že důvodem podání žádosti o azyl byla bezpečnostní situace v místě bydliště stěžovatele a obava z nutnosti nastoupit do vojenské služby a zapojit se do bojů. Žalovaný zdůrazňuje, že postavení uprchlíka dle mezinárodních úmluv
 4 6 Azs 207/2016 nemůže mít osoba, u které současně nebyla prokázána existence pronásledování dle zákona o azylu. Přestože je situace na jihovýchodě Ukrajiny složitá, nelze hovořit o vnitřním ozbrojeném konfliktu. Žalovaný poukazuje na skutečnost, že stěžovatel na Ukrajině žil a měl trvalé bydliště ve střední části země, oblasti Dněpropetrovské, která je plně pod kontrolou ukrajinské vlády proklamující demokracii a právo. [11] Má-li stěžovatel obavy z odvodu do armády, uvádí žalovaný, že branná povinnost je legitimní občanskou povinností uznávanou jak Úmluvou o právním postavení uprchlíků, tak Mezinárodním paktem o občanských a politických právech a Úmluvou o ochraně lidských práv a základních svobod. [12] Žalovaný dále konstatuje, že dle aktuálních informací Úřadu vysokého komisaře OSN pro lidská práva dochází ke střetům separatistů a zástupců vládní moci pouze na východě Ukrajiny v oblasti Doněcké a Luhanské, což je v souladu s dřívější informací Ministerstva zahraničních věcí ze dne , dle níž je situace na západě a středu země klidná. V rozhodnutí vycházel z nejaktuálnějších informačních zdrojů (z jara 2015), přičemž situace se nijak nezhoršila. Žalovaný dodává, že k legalizaci pobytu v případě stěžovatele měly být využity instrumenty zákona o pobytu cizinců. Jeho obavy považuje za spekulativní a nepodložené. III. Posouzení kasační stížnosti [13] Nejvyšší správní soud dospěl k závěru, že kasační stížnost je nepřijatelná. Podle 104a odst. 3 s. ř. s. nemusí být usnesení o odmítnutí kasační stížnosti pro nepřijatelnost odůvodněno. Přestože by v tomto případě bylo namístě kasační stížnost odmítnout bez odůvodnění, Nejvyšší správní soud nad rámec zákonného požadavku stručné odůvodnění svého usnesení připojuje. [14] Podle 104a s. ř. s. Nejvyšší správní soud kasační stížnost ve věcech mezinárodní ochrany odmítne pro nepřijatelnost, jestliže svým významem podstatně nepřesahuje vlastní zájmy stěžovatele; k tomu, kdy je kasační stížnost ve věcech mezinárodní ochrany přijatelná, existuje početná a ustálená judikatura tohoto soudu. Například v usnesení ze dne , č. j. 1 Azs 13/ , Nejvyšší správní soud uvedl: O přijatelnou kasační stížnost se tak prakticky může jednat v následujících typových případech: 1) Kasační stížnost se dotýká právních otázek, které dosud nebyly vůbec či nebyly plně řešeny judikaturou Nejvyššího správního soudu. 2) Kasační stížnost se týká právních otázek, které jsou dosavadní judikaturou řešeny rozdílně. Rozdílnost v judikatuře přitom může vyvstat na úrovni krajských soudů i v rámci Nejvyššího správního soudu. 3) Kasační stížnost bude přijatelná pro potřebu učinit tzv. judikatorní odklon. To znamená, že Nejvyšší správní soud ve výjimečných a odůvodněných případech sezná, že je namístě změnit výklad určité právní otázky, řešené dosud správními soudy jednotně. 4) Další případ přijatelnosti kasační stížnosti bude dán tehdy, pokud by bylo v napadeném rozhodnutí krajského soudu shledáno zásadní pochybení, které mohlo mít dopad do hmotně-právního postavení stěžovatele. O zásadní právní pochybení se v konkrétním případě může jednat především tehdy, pokud: a) Krajský soud ve svém rozhodnutí nerespektoval ustálenou a jasnou soudní judikaturu a nelze navíc vyloučit, že k tomuto nerespektování nebude docházet i v budoucnu. b) Krajský soud v jednotlivém případě hrubě pochybil při výkladu hmotného či procesního práva. Zde je však třeba zdůraznit, že Nejvyšší správní soud není v rámci této kategorie přijatelnosti povolán přezkoumávat jakékoliv pochybení krajského soudu, ale pouze pochybení tak výrazné intenzity, o němž se lze důvodně domnívat, že kdyby k němu nedošlo, věcné rozhodnutí krajského soudu by bylo odlišné. Nevýrazná pochybení především procesního charakteru proto zpravidla nebudou dosahovat takové intenzity, aby způsobila přijatelnost následné kasační stížnosti. [15] Stěžovatel k otázce přijatelnosti své kasační stížnosti, respektive podstatnému přesahu vlastních zájmů, uvedl, že stav ohrožení života a zdraví a porušování lidských práv na Ukrajině je závažný, a to i pro budoucí generace. Tento názor Nejvyšší správní soud nesdílí, a nepovažuje kasační stížnost za přijatelnou z důvodů uvedených stěžovatelem, ani z žádných jiných důvodů.
 5 pokračování 6 Azs 207/ [16] Nejvyšší správní soud již opakovaně vyslovil, že situace na Ukrajině není tak závažná, že by byly ohroženy všechny osoby na jejím území, jak tvrdí stěžovatel. Nejedná o tzv. totální konflikt, jenž by dosahoval takové intenzity, že by byl každý civilista z důvodu své přítomnosti na území Ukrajiny vystaven reálnému nebezpečí vážné újmy. Jedná se o konflikt izolovaný pouze ve východní části Ukrajiny, jehož intenzita i v dotčených oblastech výrazně klesá (srov. např. usnesení Nejvyššího správního soudu ze dne , č. j. 6 Azs 267/ , ze dne , č. j. 2 Azs 194/ , ze dne , č. j. 2 Azs 160/ , ze dne , č. j. 5 Azs 220/ , či ze dne , č. j. 2 Azs 118/ ). [17] Také skutkový stav byl ohledně situace na Ukrajině zjištěn dostatečně aktuálně, což potvrzuje i setrvalá judikatura tohoto soudu, jak je prezentováno výše. Stěžovatel nijak nezpochybnil závěr, že se konflikt týká jen východní části Ukrajiny, přičemž netvrdil, že by mu v důsledku uvedeného konfliktu hrozilo v zemi původu individuální nebezpečí. V tomto kontextu Nejvyšší správní soud odkazuje na svůj rozsudek ze dne , č. j. 5 Azs 28/ , publ. pod č. 1840/2009 Sb., a na v něm citovaný rozsudek Soudního dvora Evropské unie ze dne , věc C-465/07, Meki Elgafaji a Noor Elgafaji proti Staatssecretaris van Justitie. Podle těchto rozhodnutí, s výjimkou tzv. totálního konfliktu, musí žadatel přicházející z místa méně intenzivního ozbrojeného konfliktu prokázat dostatečnou míru individualizace, a to zejména tím, že prokáže, že jsou u něj dány faktory (ať už osobní, rodinné či jiné), které zvyšují riziko, že terčem svévolného násilí spojeného s ozbrojeným konfliktem bude právě on (srov. také usnesení Nejvyššího správního soudu ze dne , č. j. 5 Azs 9/ , či rozsudek Nejvyššího správního soudu ze dne , č. j. 2 Azs 127/ ). Krajský soud při posouzení těchto otázek (ani co se týče skutkových zjištění) nijak nepochybil. [18] Ve vztahu k právnímu hodnocení věci Nejvyšší správní soud předně upozorňuje, že azylové řízení je prostředkem poskytnutí ochrany těm příslušníkům cizích států, kteří jsou na území státu původu vystaveni pronásledování ve smyslu tohoto zákona nebo kteří mají odůvodněný strach z takového pronásledování. Je patrné, že zákonodárce nekonstruoval toto řízení jako prostředek k legalizaci pobytu na území České republiky či jako možnost získat zde pracovní povolení. Jestliže tedy stěžovatel žádá o legalizaci pobytu v České republice, bude se muset podrobit režimu jiného zákona. Právní úpravu o pobytu cizinců na území ČR obsahuje zákon č. 326/1999 Sb., o pobytu cizinců na území ČR, v platném znění, jehož institutů měl žadatel možnost využít a které dříve i úspěšně využíval (rozsudek Nejvyššího správního soudu ze dne , č. j. 7 Azs 187/ ). Potřeba legalizace pobytu na území České republiky není zákonným důvodem pro přiznání azylu (srov. rozsudek Nejvyššího správního soudu ze dne , č. j. 4 Azs 333/ , [19] Dle obsahu spisu stěžovatel žádal o mezinárodní ochranu, neboť se bál o svůj život z důvodu probíhajícího konfliktu na Ukrajině a zejména, že bude svévolně odveden do boje. Sám však s válkou nesouhlasí, ani se státní politikou a vládou ve vlasti, přičemž nevidí perspektivu a bezpečnou budoucnost dalšího pobytu na Ukrajině. Při pohovoru dne tvrdil, že v obci, kde žil, bylo relativně bezpečno a opustil ji bez problémů. Obával se ale odvodů do armády, které v předchozí době probíhaly, a o nichž mu říkali známí. Konflikty v místě bydliště neviděl, jen pohyb válečné techniky, kterou viděl i ve městě D., kde pracoval. Odvolával se rovněž na obsah oznámení, které bylo vyvěšeno na domě v místě pobytu stěžovatele. Občané v něm byli upozorněni, aby si v domě či sklepě připravili úkryt pro případ mimořádné události. Na dotaz správního orgánu stěžovatel sdělil, že v červenci 2014, kdy pobýval v ČR, měl jiné plány, proto zde nezůstal. Chtěl si vyřídit pracovní povolení, což se mu však nepodařilo. Následně opakoval své obavy, že by mohl být odveden do armády, přestože by to bylo v jeho případě nezákonné. Domnívá se, že je to reálné, neboť o takových případech slyšel od známých. Dále má v ČR matku a bratra, zatímco na Ukrajině nikoho a nemá se tam kam vrátit. Závěrem
 6 6 Azs 207/2016 uvedl, že se na Ukrajinu nechce vrátit, protože tam není perspektiva pro dobrý život, ani pro rodinu a děti a nevidí zde budoucnost, přičemž konflikt se může rozšířit na území celé země. [20] Je tedy zřejmé, že žádost stěžovatele měla být prostředkem pro legalizaci pobytu na území ČR, a neměla sloužit k ochraně z azylově relevantních důvodů odpovídajících smyslu a účelu poskytování mezinárodní ochrany. Stěžovatel totiž pobýval na území ČR již v červenci 2014, snažil se vyřídit si pracovní povolení, kdy se ještě vrátil bez obav na Ukrajinu, aby zde přes ambasádu doložil doklady potřebné pro získání pracovního povolení (dokumenty, které se snažil doložit a nestihl to, byly platné do března 2015). Teprve když se mu jej získat nepodařilo, rozhodl se požádat o azyl. Jak bylo již naznačeno, k legalizaci pobytu cizince nemůže sloužit procedura v režimu zákona o azylu, neboť ten poskytuje ochranu především cizincům, kteří jsou v zemi původu vystaveni (nebo jim hrozí) pronásledování či vážné újmě ve smyslu tohoto zákona. Stěžovatel měl svou situaci řešit primárně v režimu zákona o pobytu cizinců. [21] Stěžovatel neuvedl žádné azylově relevantní důvody a jeho obavy zůstaly pouze v rovině spekulací, a to ve vztahu k 12 i k 14a zákona o azylu. Dovolává se udělení mezinárodní ochrany z důvodu pronásledování, či alespoň doplňkové ochrany, přičemž obě formy ochrany odůvodňuje zejména svými obavami ze svévolného odvodu do boje a bezpečnostní situací na Ukrajině. Již shora Nejvyšší správní soud konstatoval, že ozbrojený konflikt se týká pouze dvou oblastí Ukrajiny, přičemž stěžovatel pochází z jiné oblasti. Navíc sám uvedl, že zde bylo bezpečně, s odjezdem neměl jakýkoliv problém a jediné, na co upozorňoval, byl pohyb válečné techniky, kterou zahlédl. Stěžovatel tedy netvrdil jakékoliv individuální nebezpečí. [22] Dále se stěžovatel obává pronásledování, protože je muž a Ukrajinec. Tvrdí, že samotná branná povinnost problémem není. Jeho strach však plyne z toho, že k odvodům do armády dochází svévolně a v rozporu se zákonem. Nejvyšší správní soud však uvádí, že obavy stěžovatele zůstávají pouze v rovině spekulací, neboť se stále odvolává jen na domněnky a údajná tvrzení svých známých. Z žádných věrohodných a aktuálních zdrojů založených ve spise, které se zabývají situací na Ukrajině včetně stavu a dodržování lidských práv, však nevyplývá, že by docházelo k nezákonným, svévolným, či dokonce násilným odvodům. Pokud stěžovatel uvádí, že vojáci povolávají muže do armády i v městské hromadné dopravě, na ulicích či v zaměstnání, pak to ještě neznamená, že se jedná o odvody nezákonné a porušující lidská práva. Nejvyšší správní soud nespatřuje jakýkoliv problém v předání povolávacího rozkazu osobně členy armády přímo v místě, kde je povolávaná osoba aktuálně zastižena. Stěžovatel svou kasační stížnost proto opírá jen o své obavy, že bude přes zdravotní problémy odveden do armády bez jakéhokoliv reálného podkladu. Stěžovatel navíc netvrdí (a nepředkládá ani žádné důkazy, například ve formě povolávacího rozkazu), že by mu branná povinnost skutečně reálně hrozila. Nadto, k azylové (i)relevantnosti branné povinnosti se zdejší soud vyjádřil v rozsudku ze dne , č. j. 2 Azs 17/ , kde uvedl: Samotné odmítání [branné povinnosti] odůvodněné obavy z pronásledování ve smyslu 12 písm. b) zákona o azylu ještě nezakládá, a to ani tehdy, pokud by výkon vojenské služby byl spojen s rizikem účasti při bojových akcích ve válečném konfliktu. Z týchž důvodů pak není dán ani důvod doplňkové ochrany podle 14a odst. 1 písm. c) zákona o azylu. Jak uvedl i krajský soud, branná povinnost je legitimní povinností občana vůči domovskému státu, akceptovaná i v mezinárodním měřítku, a službu v armádě při mobilizaci rozhodně nelze považovat za ohrožení svévolným násilím vyplývajícím z ozbrojeného konfliktu. Se stejným výsledkem byla posouzena azylová irelevantnost branné povinnosti například také v usneseních ze dne , č. j. 6 Azs 86/ , ze dne , č. j. 2 Azs 160/ , nebo ze dne , č. j. 2 Azs 175/ ).
 7 pokračování 6 Azs 207/ [23] V tomto směru Nejvyšší správní soud nepřehlédl, že stěžovatel v průběhu řízení před krajským soudem odkazoval na videa na youtube.com, která však soud bez bližšího odůvodnění jako důkazy neprovedl. Lze tedy souhlasit, že krajský soud zde pochybil. Nicméně přijatelnost kasační stížnosti by založilo jen pochybení výrazné intenzity, o němž se lze důvodně domnívat, že kdyby k němu nedošlo, věcné rozhodnutí krajského soudu by bylo odlišné. O tom, že v daném případě o tak intenzivní nedostatek nejde, svědčí dva důvody. Jako první lze zmínit skutečnost, že krajský soud provedl dokazování zprávami, které stěžovatel připojil k doplnění žaloby a k replice na vyjádření žalovaného. V protokolu o ústním jednání je následně výslovně uvedeno, že dokazování bylo ukončeno bez dalších návrhů na doplnění dokazování, přičemž zástupkyně stěžovatele v navazující závěrečné řeči konstatovala, že svá tvrzení považuje žalobce provedeným dokazováním za prokázaná. Jak tedy vyplynulo z ústního jednání, stěžovatel ani jeho zástupkyně netrvali na provedení dokazování odkazovanými videi. Nemůže se proto jednat o vadu, pro kterou by měl být napadený rozsudek zrušen, jestliže soud k těmto návrhům na dokazování nepřihlédl. Nelze ani odhlédnout od skutečnosti, že se jedná o videa zveřejněná na portále youtube.com, kde může být zveřejněno prakticky cokoliv a kýmkoliv bez jakýchkoliv záruk. Nejvyšší správní soud již shora uvedl, že v žádných věrohodných zdrojích nelze najít ani zmínku o praktikách tvrzených stěžovatelem (tedy že by byli muži v celé zemi nuceni k boji nezákonným či dokonce násilným způsobem). Jak Nejvyšší správní soud uvedl v rozhodnutí ze dne , č. j. 6 Azs 151/ , preference oficiálních informací je smysluplná i s ohledem na to, že situace na Ukrajině je předmětem propagandy z různých zájmových stran a neoficiální informace (zejména ty z internetu) se značně rozcházejí. Stěžovatel měl v rámci správního řízení možnost se k použitým podkladům založeným ve spise vyjádřit a případně předložit i jiné podklady svědčící ve prospěch jeho žádosti. Jiné aktuální a věrohodné zprávy však neuvedl a není ani známa skutečnost, že by k výše popsaným nezákonným odvodům docházelo. Videa umístěná na portále youtube.com by nemohla na závěrech krajského soudu cokoliv změnit, neboť se nejedná o věrohodný zdroj, z něhož nelze ani s jistotou určit, kdoa na jakém místě zveřejněné záznamy pořídil, a zda je na nich zachycena nezkreslená realita. Nemohla tedy zpochybnit obsah oficiálních zpráv založených ve spise. Lze proto uzavřít, že uvedená vada nezaložila přijatelnost kasační stížnosti. [24] Stěžovatel rovněž uváděl, že je ohrožen jeho život a zdraví z důvodu protestů proti mobilizaci v zemi. Nikdy však netvrdil, že by se jednalo o protesty násilné (resp. že by v důsledku nich docházelo k obecnému ohrožení), či že by dokonce v rámci nich docházelo k napadání určitých skupin obyvatelstva. Už vůbec netvrdil, že by se jakkoliv dotkly přímo jeho osoby. Nelze tedy dovozovat, že se může jednat o azylově relevantní důvod. Na tomto místě se Nejvyšší správní soud zcela ztotožňuje s žalovaným i krajským soudem. [25] Lze tedy uzavřít, že obavy stěžovatele se neopírají o bezprostřední ve vztahu k němu individualizované skutečnosti, které by byly alespoň rámcově v souladu s objektivní situací jak ve vztahu k možnosti odvodu do armády, tak ve vztahu k údajnému ohrožení z důvodu protestů proti mobilizaci; stěžovatel ani netvrdil, že by byl povolán k boji, nebo že by v místě jeho bydliště probíhaly protesty ohrožující i jeho osobu. Nelze proto ani krajskému soudu vytýkat, že podklady předložené v soudním řízení nepovažoval za relevantní ve vztahu k nebezpečí, které by mohlo hrozit stěžovateli. [26] Namítá-li stěžovatel, že krajský soud nepřihlédl ke kvalifikační směrnici, nelze než podotknout, že stěžovatel sám uváděl, že byla zapracována do zákona za účelem sjednocení azylově relevantních pojmů a základních požadavků. Pokud tedy krajský soud posoudil věc v intencích zákona o azylu, dostál zásadně i požadavkům kvalifikační směrnice. Ostatně stěžovatel ani nikterak neupřesnil, jaká kritéria vyplývající z předmětné směrnice krajský soud nezohlednil. Nelze tedy než uzavřít, že napadený rozsudek požadavkům směrnice odpovídá.
 8 6 Azs 207/2016 [27] Nejvyšší správní soud dodává, že jak žalovaný, tak krajský soud, dostatečně vysvětlili, proč u stěžovatele neshledali důvody pro udělení mezinárodní ochrany z důvodu pronásledování, ani doplňkové ochrany, a nelze jim v tomto rozsahu nic vytýkat. Ani subjektivní přesvědčení stěžovatele nemůže nic změnit na zcela objektivním hodnocení věci na základě dostatečně zjištěného skutkového stavu tedy že stěžovateli v zemi jeho původu bezprostředně nehrozí žádné pronásledování ani vážná újma na životě či zdraví. Subjektivní obavy žadatele o azyl musí být vždy konfrontovány s objektivní situací v zemi původu a zjištění, zda jde o obavy opodstatněné. Nelze opomenout, jak rovněž žalovaný uvedl, že na území Ukrajiny má stěžovatel možnost vnitřního přesídlení, pokud se mu oblast, v níž žil a která je plně pod kontrolou ukrajinské prozápadně orientované vlády, jeví méně bezpečná. Možnosti přesídlení nejsou omezeny úředním povolením (viz str. 8 rozhodnutí žalovaného). Nutno jen podotknout, že v průběhu vyřizování pracovního povolení se stěžovatel ničeho nebál a klidně se na Ukrajinu vrátil, aby si opatřil potřebné dokumenty. Teprve po neúspěchu v této věci se rozhodl odcestovat a požádat o mezinárodní ochranu. IV. Závěr a náklady řízení o kasační stížnosti [28] Nejvyšší správní soud uzavírá, že žádný důvod přijatelnosti z kasační stížnosti a napadeného rozsudku nezjistil, pročež kasační stížnost odmítl podle 104a odst. 1 s. ř. s. [29] Výrok o nákladech řízení se opírá o ustanovení 60 odst. 3 s. ř. s. ve spojení s 120 s. ř. s., podle něhož žádný z účastníků nemá právo na náhradu nákladů řízení, bylo-li řízení zastaveno nebo žaloba odmítnuta. [30] Ustanovené advokátce Nejvyšší správní soud přiznal odměnu za zastupování dle s 7, 9 odst. 4 písm. d), 11 odst. 1 písm. d) a 13 odst. 3 vyhlášky č. 177/1996 Sb., o odměnách advokátů a náhradách advokátů za poskytování právních služeb (advokátní tarif), ve znění pozdějších předpisů, Kč za jeden úkon právní služby (sepsání a podání kasační stížnosti) a paušální náhrada hotových výdajů 300 Kč. Současně zdejší soud přiznal ustanovené advokátce částku 714 Kč odpovídající příslušné sazbě daně z přidané hodnoty, kterou je povinna odvést. Celkem tedy byla výrokem III. tohoto usnesení přiznána částka Kč, která bude proplacena z účtu Nejvyššího správního soudu do 60 dnů od právní moci tohoto usnesení. P o u č e n í : Proti tomuto usnesení n e j s o u opravné prostředky přípustné. V Brně dne 2. listopadu 2016 Mgr. Jana Brothánková předsedkyně senátu


type: other

text:
CSM Oradea are şanse minime la Târgu Jiu - BIHON
 CSM Oradea are şanse minime la Târgu Jiu
 18. martie 2011 14:09
 Sambata se reia campionatul Ligii Naţionale de handbal masculin, după pauza prilejuită de meciurile reprezentativei în preliminariile CE 2012.
 CSM Oradea are parte de o partidă foarte dificilă, pe terenul echipei de pe locul V al clasamentului, Energia Pandurii Târgu Jiu. Formaţia olteană s-a impus şi în tur, la Oradea, cu scorul de 36-27. Handbaliştii orădeni s-au pregătit intens în perioada de pauză, dorind să arate o altă faţă în meciurile rămase din retur. Echipa noastră a participat săptămâna trecută la turneul de la Arad, unde a învins HC Arad şi Potaissa Turda, pierzând în schimb în faţa celor de la CSM Satu Mare.
 Chiar dacă şansele unui rezultat bun în partida de sambata, cu Energia, sunt reduse, formaţia antrenorului Sebastian Tudor poate folosi acest meci ca un prilej de pregătire pentru întâlnirea din etapa viitoare, cu Dinamo Braşov. Meciul Energia Pandurii – CSM Oradea va fi condus de cuplul de arbitri Barbu – Manafu, din Bucureşti.
 Taguri: csm oradea, hanbal, masculin


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 27.2.2010
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 51/15
 Ordonanța Curții din 23 octombrie 2009 — Comisia Comunităților Europene/Gerasimos Potamianos (C-561/08 P), Gerasimos Potamianos/Comisia Comunităților Europene (C-4/09 P)
 (Cauzele conexate C-561/08 P și C-4/09 P) (1)
 (Recurs - Funcție publică - Agent temporar - Nereînnoirea unui contract cu durată determinată - Act cauzator de prejudiciu)
 2010/C 51/23
 Limba de procedură: franceza
 Părțile
 Recurenți: Comisia Comunităților Europene (reprezentanți: J. Curral și D. Martin, agenți) (C-561/08 P), Gerasimos Potamianos (reprezentant: J.-N. Louis, avocat) (C-4/09 P)
 Celelalte părți în proces: Gerasimos Potamianos (reprezentanți: J.-N. Louis, avocat) (C-4/09 P), Comisia Comunităților Europene (représentants: J. Curral și D. Martin, agenți) (C-561/08 P)
 Obiectul
 Recurs fomulat împotriva Hotărârii Tribunalului de Primă Instanță (Camera a șaptea) din 15 octombrie 2007, Potamianos/Comisia (T-160/04), prin care Tribunalul a considerat că este admisibilă acțiunea formulată de domnul Potamianos împotriva comunicării de către directorul general al DG „Cercetare” a informației potrivit căreia contractul de agent temporar al acestuia nu ar fi reînnoit după expirare — Noțiunea de „act cauzator de prejudiciu” — Divergență de interpretare între Curte, pe de o parte, și Tribunalul de Primă Instanță și Tribunalul Funcției Publice, pe de altă parte
 Dispozitivul
 1.
 Respinge recursurile.
 2.
 Fiecare parte suportă propriile cheltuieli de judecată.
 (1) JO C 44, 21.2.2009.
 JO C 82, 4.4.2009.


text:
Zarz C4 85dzenie Marsza C5 82ka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 sierpnia 2007 r 28M P Nr 58 2C poz 657 2C z 2009 r Nr 8 2C poz 76 29
 Zarządzenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
 w sprawie nadania statutu Państwowej Inspekcji Pracy
 (M. P. Nr 58, poz. 657, z 2009 r. Nr 8, poz. 76)
 Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589), na wniosek Głównego Inspektora Pracy, zarządza się, co następuje:
 § 1. Państwowej Inspekcji Pracy nadaje się statut, stanowiący załącznik do zarządzenia.
 Załącznik do zarządzenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 sierpnia 2007 r. (poz. 657)
 § 1. Państwowa Inspekcja Pracy jest organem nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, a także przepisów dotyczących legalności zatrudnienia i innej pracy zarobkowej.
 § 2. 1. Państwową Inspekcją Pracy kieruje Główny Inspektor Pracy przy pomocy zastępców.
 2. Główny Inspektor Pracy reprezentuje Państwową Inspekcję Pracy na zewnątrz oraz kieruje całokształtem jej działalności i wydaje w tym zakresie zarządzenia.
 3. Główny Inspektor Pracy może, w formie pisemnej, upoważnić swoich zastępców, okręgowych inspektorów pracy oraz osoby kierujące komórkami organizacyjnymi do działania w określonych sprawach w jego imieniu.
 § 3. 1. Organami Państwowej Inspekcji Pracy są:
 3) inspektorzy pracy działający w ramach terytorialnej właściwości okręgowych inspektoratów pracy.
 2. Jednostkami organizacyjnymi Państwowej Inspekcji Pracy są:
 1) Główny Inspektorat Pracy;
 2) okręgowe inspektoraty pracy.
 § 4. 1. W skład Głównego Inspektoratu Pracy wchodzą następujące komórki organizacyjne:
 14) Kancelaria Tajna.
 2. Organizację wewnętrzną i szczegółowy zakres zadań komórek organizacyjnych Głównego Inspektoratu Pracy określa regulamin organizacyjny nadany przez Głównego Inspektora Pracy.
 § 5. 1. W skład okręgowych inspektoratów pracy mogą wchodzić następujące komórki organizacyjne:
 2) sekcje krajowe;
 3) sekretariaty.
 2. W okręgowych inspektoratach pracy mogą być tworzone oddziały i biura terenowe.
 3. Organizację wewnętrzną okręgowych inspektoratów pracy określają regulaminy organizacyjne nadane przez Głównego Inspektora Pracy na wniosek okręgowych inspektorów pracy.
 § 6. Główny Inspektor Pracy może tworzyć i znosić komisje, rady i zespoły, jako organy opiniodawczo-doradcze o charakterze stałym lub doraźnym, określając cel ich powołania, nazwę, skład osobowy, zakres zadań i tryb działania, w tym sposób finansowania ich działalności.
 § 7. 1. Państwowa Inspekcja Pracy prowadzi placówkę szkoleniową - Ośrodek Szkolenia Państwowej Inspekcji Pracy im. Prof. Jana Rosnera, zwany dalej "Ośrodkiem Szkolenia".
 2. Działalność Ośrodka Szkolenia w zakresie kształcenia i doskonalenia kadr Państwowej Inspekcji Pracy oraz usług poligraficznych stanowi obsługę bieżącą Państwowej Inspekcji Pracy.
 3. Główny Inspektor Pracy nadaje Ośrodkowi Szkolenia statut oraz, na wniosek dyrektora Ośrodka Szkolenia, określa jego szczegółową organizację wewnętrzną.
 § 8. Główny Inspektor Pracy wydaje Biuletyn Urzędowy Państwowej Inspekcji Pracy.
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 stycznia 2009 r, Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 stycznia 2009 r
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 stycznia 2009 r. (M.P. 2009 Nr 5 poz. 47) U C H W A Ł A Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. REGULAMIN SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dział I PRZEPISY...
 48. 53 zmiana
 Dziennik Ustaw Nr 193 — 14238 — Poz. 1287 1287 OBWIESZCZENIE MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 8 października 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy — Prawo geodezyjne i kartograficzne 1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze usta-11) ustawą z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie......
 ustawy prawo konstytucyjne, regulamin sejmu
 U C H W A Ł A Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. REGULAMIN SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dział I PRZEPISY OGÓLNE Rozdział 1 PIERWSZE POSIEDZENIE SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Art. 1 1) 1. Pierwsze posiedzenie nowo wybranego...
 podstawy administracji, Ustawa o wykonywaniu inicjatywy ustawodwaczej, Dz
 Dz.U. z 1999 r. Nr 62, poz. 688 U S T A W A Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 czerwca 1999 r. O WYKONYWANIU INICJATYWY USTAWODAWCZEJ PRZEZ OBYWATELI Art. 1. Ustawa reguluje tryb postępowania w sprawie wykonywania inicjatywy ustawodawczej przez obywateli, o której mowa w...
 R3-1 [Podstawowe akty dotyczące tworzenia prawa (PL)], Podstawowe akty normatywne dotyczące tworzenia prawa
 Podstawowe akty normatywne dotyczące tworzenia prawa 1. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. [...]. 2. Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia z dnia 30 lipca 1992 r. - Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2002 r. Nr 23, poz. 398, z późn....
 Wzory druków i umów, Konstytucja RP, KONSTYTUCJA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
 KONSTYTUCJA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 2 kwietnia 1997 r. Tekst uchwalony w dniu 2 kwietnia 1997r. przez Zgromadzenie Narodowe. PREAMBUŁA Rozdział I RZECZPOSPOLITA Rozdział II WOLNOŚCI, PRAWA I OBOWIĄZKI CZŁOWIEKA I OBYWATELA Rozdział III ŹRÓDŁA...
 Etyka 2011, KONSPEKT 2, KONSPEKT
 KONSPEKT Status prawny embrionu ludzkiego Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Weszła w życie 17 października 1997 r. Na mocy Art. 72 ust. 1 Konstytucji dziecko jest uznane za podmiot prawa i podlega konstytucyjnej ochronie swoich praw....
 OBWIESZCZENIE, OBWIESZCZENIE
 OBWIESZCZENIE Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej REGULAMIN SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dział I PRZEPISY OGÓLNE Rozdział 1 (art. 1-6a) PIERWSZE POSIEDZENIE SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Rozdział 2 (art....
 Uchwała SN III-SW-0173-0174 11
 UCHWAŁA SĄDU NAJWYŻSZEGO z dnia 14 grudnia 2011 r. III SW 173 – 174/11 w sprawie ważności wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 9 października 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych......
 Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, 1
 Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej - zgodnie z Konstytucją, najwyższy przedstawiciel polskich władz, gwarant ciągłości władzy państwowej, najwyższy organ państwa w zakresie władzy wykonawczej, zwierzchnik Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Zasady wyboru - Konstytucja `97...
 KO-Ksztalcenie Obywatelskie, Organizacja i funkcjonowanie systemu obronnego Rzeczypospolitej Polskiej, ZATWIERDZAM
 ZATWIERDZAM Dęblin, dn. 21 01. 2002 r. PLAN KONSPEKT TEMAT: T/3. Organizacja i funkcjonowanie systemu obronnego Rzeczypospolitej Polskiej. CEL: • Poznać organizację oraz funkcjonowanie systemu obronnego kraju...
 233 , „Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej”
 POLITYKA RODZINNA „Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej”. (Dz.U.1997.78.483 (U) Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej.Rozdział I...
 BEZPIECZ.- OBRONNOŚĆ - WOJSKOWOŚĆ - SYSTEM STRATEGII, OBRONNOŚĆ RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
 OBRONNOŚĆ RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ (ZADANIA STRATEGICZNE SYSTEM OBRONNOŚCI PRZYGOTOWNIA OBRONNE) Nowa sytuacja strategiczna Polski po wstąpieniu do NATO spowodowała konieczność przyjęcia nowej koncepcji bezpieczeństwa, a zwłaszcza bezpieczeństwa zewnętrznego, w tym strategii...
 231/1357, 202/5423, 218/5821, 217/6665, 235/2547, 150/3168, 192/3581, 108/8124, 151/1808, 105/6554, 735/6086, 707/691, 709/3653, 719/769, 732/9320,


type: wikipedia

text:
Albrekt Mecklenburgilainen (noin 1338–1412) oli Ruotsin kuningas 1364–1389 ja Mecklenburgin herttua. Albrekt oli Ruotsin kuninkaan Maunu Eerikinpojan siskon Eufemia Eerikintyttären poika. Albrekt oli vuodesta 1384 myös Mecklenburgin herttua nimellä Albrekt III.
 Elämäkerta
 Vuonna 1363 Ruotsin aateli suunnitteli kapinaa kuningas Maunu Eerikinpoikaa vastaan ja sai tukea Albrektin isältä, Mecklenburgin herttualta, joka lähetti laivaston Ruotsiin Albrektin johdolla. Tukholma vallattiin saman vuoden syksynä. Vuonna 1364 Albrekt julistettiin kuninkaaksi Moran kivillä.
 Albrektin valtaannousun myötä päättyi Bjälbo-suvun pitkä valtakausi Ruotsissa. Uuden kuningashuoneen perustaminen oli monin tavoin hankalaa, myös siksi, ettei Albrektilla ollut valmiina käyttökelpoista nimeä tai tunnusta suvulleen – Mecklenburgin saksalaisen herttuasuvun nimi tai vaakuna eivät Ruotsiin sopineet. Albrekt otti käyttöön Tre kronor -vaakunan, joka edelleenkin on Ruotsin valtion vaakuna.
 Albrekt ei kuitenkaan ollut ensimmäinen Ruotsin kuningas, joka vaakunaa käytti, vaan myös Maunu Eerikinpoika oli sitä käyttänyt. Kuningas Maunulle kolme kruunua ei ollut ollut varsinainen vaakuna, vaan eräänlainen matkamuisto. Käydessään kosimassa tulevaa kuningatartaan Blankaa Namurissa Maunu Eerikinpoika oli vieraillut uudessa Kölnin tuomiokirkossa katsomassa Itämaan tietäjien pyhäinjäännöstä, joka oli tuolloin Pohjois-Euroopan merkittävin pyhäinjäännös. Caspar, Melchior ja Balthazar eli kolme viisasta miestä tunnetaan Keski-Euroopassa nimellä kolme kuningasta ja heidän tunnuksenaan on kolme kruunua. Kaikki Kölnin tuomiokirkkoon pyhiinvaelluksen tehneet saivat kantaa mukanaan kolmen kruunun kuvaa tunnustuksena ja muistona käynnistä. Edelleen Kölnin tuomiokirkon koristeluista löytyy kolme kruunua hyvin samanlaisessa muodossa, jossa olemme sen Ruotsin vaakunassa tottuneet näkemään.
 Suosittu kuningas Maunu Eerikinpoika oli käyttänyt kolmea kruunua ylimääräisenä tunnuksenaan ja se oli tätä kautta Ruotsin kansalle tuttu tunnus. Myös Albrekt oli tehnyt pyhiinvaelluksen Kölniin itämaan tietäjien luo, joten hänelläkin oli oikeus käyttää kolmea kruunua. Hän otti tämän tunnuksen varsinaiseksi vaakunakseen Mecklenburgin herttuakunnan vaakunan sijaan. Ruotsin vaakunasta on esitetty myös näkemys, jonka mukaan kruunut symboloisivat Länsi-Göötanmaan, Itä-Göötanmaan ja Svean muinaisia kuningaskuntia.
 Albrektin aikana todellinen valta oli aatelilla, erityisesti Bo Jonsson Gripillä. Kun herra Bo kuoli vuonna 1386, Albrekt yritti saada vallan (ja vainajan hallussa olleet linnoitukset) omiin käsiinsä, mutta aateliset haluten estää keskusvallan voimistumista liittoutuivat Tanskan kuningattaren Margareetan kanssa. Vuonna 1389 Margareetan joukot löivät Albrektin taistelussa ja hänet vangittiin. Hänet vapautettiin kuitenkin 1395, ja hän palasi ruhtinaskuntaansa Mecklenburgiin. Hänen poikansa ja perijänsä, Ruotsin kruununprinssi Eerik piti vielä hallussaan Gotlantia, mutta kuoli ennenaikaisesti ruttoon 26.7.1397, jonka jälkeen hänen tukijansa vähitellen antautuivat sekä Gotlannissa että Tukholmassa, jonka Margareeta sai haltuunsa 1398 .
 Vitaaliveljet aloittivat toimintansa Albrektin aikana tämän jakamien kaapparikirjojen turvin.
 Lähteet
 Viitteet
 Aiheesta muualla
 Ruotsin kuninkaat
 Keskiajan henkilöt
 Vuonna 1338 syntyneet
 Vuonna 1412 kuolleet
 Suomen hallitsijat