text:
Τα ρουμανικά σχολεία στη Μακεδονία (1939-1949) - Verianet
 28 Σεπ 2017 07:11
 1. Σκοπός της έρευνας, μεθοδολογία, πηγές
 Στο πλαίσιο της έρευνας χρησιμοποιείται η ιστορική ερευνητική μέθοδος. Οι πηγές που αφορούν στη ρουμανική εκπαίδευση που αναπτύχθηκε στη Μακεδονία της περιόδου 1913-1939 είναι εξαιρετικά φειδωλές και συχνά αντιφατικές. Το πρώτο οφείλεται στο γεγονός ότι οι διευθυντές των ρουμανικών σχολείων δεν επέτρεπαν τον έλεγχο στις ελληνικές εκπαιδευτικές αρχές.2 Το δεύτερο θα πρέπει να αποδοθεί στην έξαρση των προσηλυτιστικών κινήσεων των προπαγανδών πριν από το 1912,3 υλικό των οποίων υπήρξαν και οι εκατέρωθεν στατιστικές.
 Οι πληροφορίες που διασώθηκαν για τα ρουμανικά σχολεία της περιόδου 1913-1923 αφορούν στα έτη:
 α) 1913, έτος για το οποίο οι πληροφορίες προέρχονται από το Αρχείο Μειονοτικών σχολείων του ΥΠΕΞ και αφορούν κυρίως στα βλαχόφωνα χωριά της Ηπείρου,4
 β) 1923, οπότε υπάρχουν στατιστικές μελέτες που σώζονται στο Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών ή στο Αρχείο της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας.5 Ακόμα στοιχεία για τα ρουμανικά σχολεία του έτους 1923 παρατίθενται και στη μελέτη του Σπύρου Λουκάτου.6
 γ) 1928-1939, έτη για τα οποία τα στοιχεία προέρχονται από τα αρχεία του Ρουμανικού Υπουργείου Εξωτερικών που δημοσίευσαν η Adina Berciu-Drăghilescu και η Maria Petre στο δίτομο βιβλίο τους για τα ρουμανικά σχολεία και τις ρουμανικές εκκλησίες της Βαλκανικής Χερσονήσου.7
 δ) 1932-1933, έτος για το οποίο διασώζονται στοιχεία στο Αρχείο Δραγούμη, που φυλάσσεται στη Γεννάδιο Βιβλιοθήκη.8
 ε) 1939-1940, έτη για τα οποία σώζεται στο αρχείο των ξένων και μειονοτικών σχολείων η στατιστική καταγραφή που αφορά στη ρουμανική προσχολική εκπαίδευση,9 αλλά και στο Αρχείο Ξένων και Μειονοτικών σχολείων10.
 Σχετικά με την στοιχειώδη ρουμανική εκπαίδευση της περιόδου διασώζονται στοιχεία και από τον Αθ. Χρυσοχόου.11
 στ) 1940-1944, έτη για τα οποία οι πληροφορίες μας που αφορούν στη ρουμανική στοιχειώδη εκπαίδευση της περιόδου προέρχονται:
 1. από τα ρουμανικά Αρχεία12
 2. από το Αρχείο Δραγούμη της Γενναδίου Βιβλιοθήκης (αριθμούν τους μαθητές της 5τάξιας δημοτικής ρουμανικής σχολής της Θεσσαλονίκης και της ρουμανικής Εμπορικής Σχολής για την περίοδο 1941-1946)13
 3. από το Αρχείο Ξένων και μειονοτικών σχολείων, στο οποίο περιλαμβάνεται
 Ι. η έκθεση του Επιθεωρητή Μειονοτικής εκπαίδευσης Παπαευγενίου14 στο φάκελο 104, υποφάκελο 2, έγγραφο 47, όπου περιλαμβάνεται πίνακας που παρουσιάζει τα ρουμανικά σχολεία της Μακεδονίας και της Ηπείρου και το μαθητικό δυναμικό τους κατά τα σχολικά έτη 1939-1945
 ΙΙ. το έγγραφο του Κέντρου Αλλοδαπών με αρ. πρωτ. 10/2/2/3α του έτους 1944, στο οποίο δίνονται τα ονόματα των εκπαιδευτικών του ρουμανικού Γυμνασίου Γρεβενών, του ρουμανικού δημοτικού Θεσσαλονίκης και του ρουμανικού δημοτικού Γρεβενών15 και
 ΙΙΙ η εμπιστευτική Έκθεση Α. Παπαευγενίου προς το ΓΕΣ του έτους 1948.16
 2. Το ιστορικό-πολιτικό πλαίσιο
 Είναι δεδομένο ότι κατά την περίοδο των εθνικισμών τόσο το ελληνικό κράτος όσο και το ρουμανικό αποπειράθηκαν να προσεταιριστούν τους Βλάχους. Ειδικότερα η γένεση και η εδραίωση της ρουμανικής παιδείας ξεκίνησε από το βιλαέτι Μοναστηρίου την περίοδο 1860-1892, με σημαντικούς σταθμούς την ίδρυση του Μακεδονορουμανικού Συλλόγου Lumina το 1885 και τη συγχώνευση του συλλόγου αυτού με ένα τμήμα του αλβανικού Drita το 1887.17 Η εξέλιξη της ρουμανικής παιδείας την περίοδο 1893-1903 συμπεριέλαβε την απόπειρα δημιουργίας Εξαρχίας των Βλάχων σε μια προσπάθεια αποδέσμευσής τους από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.18 Την τελευταία περίοδο 1903-1905 η ρουμανική παιδεία επηρεάστηκε από το θάνατο του Μαργαρίτη αλλά και από την αναγνώριση το 1905 ρουμανικού millet από την Πύλη.19
 Παρόλα αυτά, όπως αποδεικνύουν σύγχρονες προσεγγίσεις,20 ένα μεγάλο μέρος των Βλάχων του πρώην οθωμανικού χώρου διαμόρφωσε ελληνική εθνική συνείδηση και εντάχθηκε στο ελληνικό κράτος.
 Στις 10 Αυγούστου του 191321 συνομολογήθηκε στο Βουκουρέστι συνθήκη22 μεταξύ των Βασιλείων της Ελλάδας, της Ρουμανίας, της Σερβίας, και του Μαυροβουνίου με την ηττημένη του Β ́ Βαλκανικού πολέμου χώρα, Βουλγαρία. Στις διαπραγματεύσεις της διάσκεψης, που έγιναν στο Βουκουρέστι, σε έναν αγώνα προσδιορισμού των νέων συνόρων οι τρεις χώρες (Ελλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο) δέχθηκαν το αίτημα της Ρουμανίας να παραχωρήσουν στους εντός των συνόρων τους Βλάχους εκκλησιαστική και σχολική αυτονομία.23
 Παράλληλα, δέχτηκαν να επιτρέψουν τη σύσταση ιδιαίτερης ρουμανικής αρχιεπισκοπής με δικαίωμα επιχορήγησης από την ρουμανική κυβέρνηση υπό την επίβλεψη της κάθε επιμέρους χώρας.24 Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις ρουμανικές πηγές,25 σε απόσπασμα τηλεγραφήματος της Ρουμανικής Πρεσβείας της Αθήνας, που αφορούσε στο διάλογο του Γενικού Προξένου Ν.Ν. Filodor με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, Ε. Βενιζέλο, αναφερόταν ανάμεσα στα άλλα και ότι οι ρουμανίζοντες μπορούσαν να ξανανοίξουν όλες τις εκκλησίες και τα σχολεία τους στο νέο Ελληνικό κράτος, χωρίς φόβο για οποιοδήποτε εμπόδιο.26
 Η ενέργεια αυτή του Βενιζέλου αναγνώριζε την ύπαρξη ρουμανικής εθνικής μειονότητας στην Ελλάδα27 προσδίδοντας ρουμανική ταυτότητα σε έναν αδιευκρίνιστο αριθμό ρουμανιζόντων των περιοχών Γρεβενών, Μοναστηρίου, Καστοριάς, Βέροιας, Θεσσαλονίκης.28 Τα αίτια που οδήγησαν τον Βενιζέλο σε αυτή την αναγνώριση φαίνεται πως ήταν, κατά την υπάρχουσα βιβλιογραφία,29 οι δυσχέρειες που αντιμετώπιζε ο Ελευθέριος Βενιζέλος στο θέμα της προσάρτησης της Ηπείρου και στο Κρητικό, αλλά και η ανάγκη να συστρατευθεί η Ρουμανία με την Ελλάδα και τη Σερβία εναντίον της Βουλγαρίας.30 Η απόφαση αυτή του Βενιζέλου θεωρείται ως αποτέλεσμα των συγκυριών και ως επιβεβλημένη, αναπόδραστη και αδήριτη ανάγκη.31
 Την περίοδο του Α ́ Παγκοσμίου Πολέμου οι Ιταλοί στο πλαίσιο της στρατιωτικής κατοχής της Αλβανίας και της Ηπείρου επιχείρησαν να διαμορφώσουν ένα άλλο ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο ερμηνείας της ταυτότητας των Βλάχων προσδιορίζοντάς τους αυθαίρετα ως ιταλική εθνική μειονότητα.32 Στην πραγματικότητα το θέμα της αυτονομίας των βλαχικών χωριών της Πίνδου τέθηκε από την Ιταλία σε συνεργασία με τις μακεδονορουμανικές οργανώσεις στο Συνέδριο Ειρήνης των Παρισίων (1919-1920) χωρίς κανένα αποτέλεσμα.33 Αργότερα, η Συνθήκη των Σεβρών34 περιλάμβανε ειδικές διατάξεις για τους Βλάχους, σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα δεσμευόταν να παρέχει τοπική αυτονομία στις βλαχικές κοινότητες στα εκπαιδευτικά, φιλανθρωπικά και θρησκευτικά ζητήματα, με την προϋπόθεση να υποβάλλουν σχετική αίτηση,35 προϋποθέσεις που ίσχυσαν και στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λοζάνης36 αλλά και την περίοδο που προηγήθηκε της δικτατορίας του Μεταξά.37
 Το δικτατορικό καθεστώς της 4ης του Αυγούστου 1936 επηρέασε τη ζωή των μειονοτήτων, αφού η θέση της πολιτείας απέναντί τους έγινε σκληρότερη. Ο αμυντικός εθνικισμός εξελίχθηκε σε ηγετική ιδεολογία στην Ελλάδα, στην οποία κυριάρχησε ο μύθος της ελληνικής υπεροχής, έναντι όλων των άλλων εθνικοτήτων.38 Συγκεκριμένα το καθεστώς Μεταξά επέβαλε απαγόρευση στη δημόσια χρήση της βλαχικής γλώσσας, επί ποινή προστίμων, φυλακίσεων και εκτοπίσεων,39 ενώ τον Οκτώβρη του 1940 προέβη σε συλλήψεις ρουμανιζόντων μαθητών και διδακτικού προσωπικού των αντίστοιχων σχολείων, κατηγορώντας τους για αντεθνική και συνωμοτική δράση. Επακολούθησε ο χαρακτηρισμός των ελληνικών ενεργειών ως επικίνδυνων για το αναγνωρισμένο εκπαιδευτικό καθεστώς της συνθήκης του Βουκουρεστίου από τον Υπουργό Εξωτερικών Υποθέσεων Mikhail Antonescu,40 καταγγελία που αποσκοπούσε στη διεθνοποίηση του βλαχικού ζητήματος μέσα από την προβολή των εκπαιδευτικών του διαστάσεων.41
 Την περίοδο της Κατοχής οι νέες πολιτικές και διπλωματικές συγκυρίες που διαμορφώθηκαν με την προσχώρηση της Ιταλίας στον Άξονα αναθέρμαναν τις βλέψεις των Ιταλών για τον προσεταιρισμό των Βλάχων, αλλά και για την σύσταση αυτόνομου βλάχικου κρατιδίου στην περιοχή της Πίνδου. Η πραγματοποίηση των σχεδίων αυτών ενισχύθηκε από την έξαρση του ιταλικού επεκτατισμού στο πλαίσιο του φασισμού. Προκειμένου να καταστήσουν υπαρκτό το πρόβλημα των Βλάχων, οι Ιταλοί ενθάρρυναν τον Βλάχο Αλκιβιάδη Διαμάντη να στείλει υπόμνημα για το βλαχικό θέμα στον κατοχικό πρωθυπουργό Τσολάκογλου ως εκπρόσωπος των βλάχικων κοινοτήτων Πίνδου, Ηπείρου, Μακεδονίας και Θεσσαλίας. Στο υπόμνημα ο Διαμάντης ζητούσε να αποκατασταθούν οι αδικίες του παρελθόντος που έγιναν σε βάρος των Βλάχων της Ελλάδος.42
 Η κατάληψη της Ελλάδος και της Γιουγκοσλαβίας από τις δυνάμεις του Άξονα, τον Απρίλιο του 1941, είχε ως συνέπεια την κατάτμηση της Μακεδονίας σε ζώνες κατοχής ή συγκαλυμμένης κυριαρχίας.43 Συγκαλυμμένες εδαφικές βλέψεις κατά της Ελλάδος είχε η Ιταλία,44 η οποία προσάρτησε το δυτικό τμήμα της ελληνικής Δυτικής Μακεδονίας και το αλβανόφωνο τμήμα της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας στο υπό σύσταση ιταλικό προτεκτοράτο της Αλβανίας, με σκοπό την ένταξη της χώρας στην προσδοκώμενη μετά τον πόλεμο ιταλική αυτοκρατορία, την τρίτη Ρώμη των Ιταλών Φασιστών.45 Με την εμφάνιση των ιταλικών δυνάμεων κατοχής στα Βλαχοχώρια της Πίνδου και της Δυτικής Μακεδονίας ο Αλκιβιάδης Διαμάντης δέχθηκε να προωθήσει μεταξύ των Βλάχων της Πίνδου την ιταλικής εμπνεύσεως αυτονομία των Βλάχων υπό τη σκέπη της κραταιάς Ρώμης δημιουργώντας το Πριγκηπάτο της Πίνδου.46 Το επόμενο βήμα ήταν η σύσταση το 1942 οργάνωσης με το όνομα Ρωμαϊκή Λεγεών47 αποτελούμενης από Βλάχους, η οποία προέβαινε στην παροχή της αναγκαίας αρωγής στα κατοχικά ιταλικά στρατεύματα.48 Μάλιστα οι Βλάχοι στρατιώτες της οργάνωσης προβλήθηκαν από τις κατοχικές δυνάμεις ως τέκνα της μυθικής Ρωμαϊκής Λύκαινας.49 Στη διάρκεια της Κατοχής διαπιστώθηκε συνεργασία των ρουμανιζόντων με τις κατοχικές αρχές, η οποία χαρακτηρίζεται από τον Ε. Αβέρωφ ως μη ενιαία συμπεριφορά που μπορεί να αποδοθεί με τον χαρακτηρισμό ανεκτική,50 ενώ από ορισμένους άλλους μελετητές αποδίδεται ως περιορισμένη.51
 Οι συνέπειες του εγχειρήματος του Διαμάντη αποδείχτηκαν εφήμερες. Από τη μια η αυτονομιστική κίνηση των Βλάχων της Λεγεώνος δεν επεκτάθηκε εκτός της ιταλικής ζώνης κατοχής,52 χαρακτηριστικό που φανερώνει την ετερόφωτη υπόστασή της. Από την άλλη, ο Αλκιβιάδης Διαμάντης εκθρονίστηκε από τους Ιταλούς, αφήνοντας το θρόνο του ακέφαλο ως το τέλος της Κατοχής, οπότε το πριγκιπάτο και τύποις έπαψε να υφίσταται. Επομένως, η συνθηκολόγηση της Ιταλίας το 1943 σηματοδότησε το τέλος της διεκδίκησης από την Ιταλία των Βλάχων του ελλαδικού χώρου. Η εντύπωση περί δοσιλογισμού των ρουμανιζόντων δεν αμβλύνθηκε ούτε την περίοδο της Εαμοκρατίας, αν και σε επί μέρους μονογραφίες για μικρές βλαχικές κοινότητες αναφέρεται η αρνητική στάση του ΕΑΜ απέναντι στους συνεργασθέντες με τους κατακτητές ρουμανίζοντες.53
 Η αποκατάσταση του ελληνικού κράτους οδήγησε στο κλείσιμο των ρουμανικών σχολείων. Σύμφωνα με τον φ. 93β 54 του Αρχείου Ξένων & Μειονοτικών σχολείων τα ρουμανικά σχολεία έκλεισαν μετά την από 27.11.1945 εντολή του Υπουργείου της Παιδείας. Ο Παπαευγενίου από την άλλη τοποθετεί το κλείσιμό τους το Φεβρουάριο του 1946,55 εισηγείται όμως την επαναλειτουργία τους με το επιχείρημα ότι τα ρουμανικά σχολεία σε λίγο θα έκλειναν από μόνα τους γιατί δεν είχαν μαθητές. Είναι γεγονός ότι, όσοι δάσκαλοι ρουμανικών σχολείων συνεργάσθηκαν με τους Γερμανούς, όταν τέλειωσε ο παγκόσμιος πόλεμος, εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και διέφυγαν στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τον Παπαευγενίου, αυτοί θα έπρεπε να τιμωρηθούν για την ανθελληνική δράση τους.56
 Στον επίλογο του βιβλίου του, Η πολιτική πλευρά του κουτσοβλαχικού ζητήματος, ο Ε. Αβέρωφ πρότεινε ως κατάλληλη στάση τη φιλελεύθερη και ισότιμη αντιμετώπιση των ρουμανιζόντων Βλάχων, προκειμένου να περιορισθούν στο ελάχιστο οι πιθανότητες να εμφανισθεί κάποιος αυτόκλητος προστάτης τους στο μέλλον.57
 3. Το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των ρουμανικών σχολείων από τη συνθήκη του Βουκουρεστίου ως το 1949
 3.1. Ο χαρακτήρας της ρουμανικής εκπαίδευσης: Η ρουμανική εκπαίδευση ήταν κοινοτική, συνέχιζε δηλαδή την παραδοσιακή νομιμότητα του Milliyet της οθωμανικής περιόδου και μόνο το μέσο ρουμανικό σχολείο της Θεσσαλονίκης, η Εμπορική Σχολή, καταγράφεται στα στατιστικά του έτους 1923 ως ιδιωτικό.58 Ο ιδιωτικός χαρακτήρας του συγκεκριμένου σχολείου δεν επέτρεπε τη μετεξέλιξή του σε 6τάξιο, αφού σύμφωνα με το νόμο 3578/30.6.1928 περί ιδιωτικών σχολείων δεν επιτρεπόταν στα Γυμνάσια αυτού του είδους η λειτουργία της ανώτερης τάξης τους.59 Το καθεστώς των ρουμανικών σχολείων ήταν, κατά τις εκτιμήσεις του Επιθεωρητή Παπαευγενίου, προνομιακό, σε σχέση με το καθεστώς των άλλων μειονοτικών σχολείων, κάτι με το οποίο συμφωνούν και νεότερες έρευνες.60
 3.2. Εποπτεία και διοίκηση των ρουμανικών σχολείων: Η διαχείριση των σχολείων αυτών είχε ανατεθεί σε μια Επιτροπή που έφερε τον τίτλο Επιτροπή Διαχείρισης των εν Ελλάδι Ρουμανικών Σχολείων και Εκκλησιών και η οποία έδρευε στη Θεσσαλονίκη και τελούσε υπό την εποπτεία και την προστασία του Ρουμανικού Προξενείου.61 Η Επιτροπή έπαιρνε αποφάσεις για την πρόσληψη του διδακτικού προσωπικού, για την επιλογή και την προμήθεια των βιβλίων, για την αγορά ή τη διαχείριση των σχολικών κτηρίων. Το ελληνικό κράτος δεν είχε στην πράξη καμία παρεμβατική δυνατότητα στην περίπτωση που ο Διευθυντής των ρουμανικών σχολείων δεν επέτρεπε τον έλεγχο στις ελληνικές εκπαιδευτικές αρχές. Το 1940 οι Ρουμάνοι αναβάθμισαν την Επιτροπή ορίζοντας επικεφαλής της τον Γενικό Επιθεωρητή David Blidariu, Διευθυντή για χρόνια του εν Ιωαννίνοις ρουμανικού Ημιγυμνασίου. Με την επικράτηση της δικτατορίας του Μεταξά κυριάρχησε ένα κλίμα καχυποψίας απέναντι στις μειονότητες και επομένως τέθηκαν σε εφαρμογή ο Αναγκαστικός Νόμος 132 7/25.9.1936 Περί συστάσεως Τμήματος Πολιτικών υποθέσεων παρά τη Γενική διοικήσει Θράκης62 και ο Αναγκαστικός Νόμος 248 της 12/17 Οκτωβρίου 1936 Περί ιδρύσεως θέσεως Γενικού Επιθεωρητού των ξένων και μειονοτικών σχολείων.63 Με τον πρώτο νόμο αποφασίστηκε η σύσταση του Τμήματος Πολιτικών Υποθέσεων στη Θράκη καθώς και η έγκριση μετά από γνωμοδότηση Ειδικής Επιτροπής των βιβλίων των ξενόφωνων και επομένως και των ρουμανικών σχολείων, ενώ με το δεύτερο θεσμοθετήθηκε η θέση Γενικού Επιθεωρητή ξένων και μειονοτικών σχολείων. Η θεσμοθέτηση καθόρισε νέες συνθήκες εποπτείας του ελληνικού κράτους επί των ρουμανικών σχολείων τα επόμενα χρόνια, σε μια περίοδο μάλιστα που ο Αναγκαστικός Νόμος 1672/193964 έθετε ως προϋπόθεση για τη λειτουργία τους την αποφυγή εκ μέρους τους του προσηλυτισμού. Τα προσόντα που έπρεπε να διαθέτει ο Γενικός Επιθεωρητής ήταν η κατοχή πτυχίου Φιλοσοφικής ή Θεολογικής, το αποδεικτικό 2 ετών παιδαγωγικών σπουδών στην Ευρώπη ή στην Αμερική και η 5ετής υπηρεσία σε σχολεία. Ο Γενικός Επιθεωρητής είχε τον ίδιο βαθμό και τον ίδιο μισθό με το Γενικό Επιθεωρητή των άλλων δημόσιων σχολείων. Ο Επιθεωρητής που διορίστηκε ήταν ο Αθανάσιος Παπαευγενίου.65
 3.3. Οι δομές των ρουμανικών σχολείων: Τα σχολεία διακρίνονταν ως προς τις δομές τους σε σχολεία στοιχειώδους και μέσης εκπαίδευσης.
 α) Η προσχολική εκπαίδευση αναπτύσσεται το 1923 κυρίως στην Βέροια, όπου εντοπίζεται μέσα στην πόλη 1 μικτό Νηπιαγωγείο ρουμανικό με 45 μαθητές και 2 δασκάλους και άλλα 2 στις πέριξ κοινότητες (Χωροπάνι με 34 νήπια, Ξηρολίβαδο, όπου λειτουργούσε θερινό σχολείο).66 Το 1939-1940 λειτουργούσαν ρουμανικά Νηπιαγωγεία στη Θεσσαλονίκη, Κουμαριά, Βέροια, Έδεσσα, Πολλά Νερά, Άνω Γραμματικό, Κεδρώνα, Πάτημα, Άνω Γραμματικό Κλεισούρα, Νυμφαίο, Δροσοπηγή, Γρεβενά.67 Τους περισσότερους μαθητές φαίνεται ότι είχε το Νηπιαγωγείο της Βέροιας, οι μαθητές του οποίου αντιπροσώπευαν ποσοστό 40% του συνόλου των μαθητών του Νηπιαγωγείου.
 β) Τα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης σύμφωνα με τα αρχεία του Ρουμανικού Υπουργείου Εξωτερικών,68 διαμορφώνουν το ρουμανικό σχολικό δίκτυο και επεκτείνονται στην αρχή κυρίως στο νομό Γρεβενών (Κρανιά ή Τούρια, Σαμαρίνα, Αβδέλλα, Περιβόλι, Σμίξη, Καλύβια Γράμμοστας). Το παλιότερο σχολείο ήταν το Ρουμανικό Δημοτικό σχολείο Θεσσαλονίκης,69 που ιδρύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1899 και στεγαζόταν σε ιδιόκτητο κτίριο, που ανήκε στη ρουμανική μειονότητα. Το σχολείο ήταν 6τάξιο, ανεγέρθηκε το 1916, ήταν κατασκευασμένο με τούβλα, διώροφο, ενώ περιλάμβανε δύο αίθουσες διδασκαλίας. Στα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης θα πρέπει ακόμα να εντάξουμε το ρουμανικό δημοτικό σχολείο Γρεβενών, οι μαθητές του οποίου μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη, όπου τα μαθήματα γίνονταν στις 3 αίθουσες της Επαγγελματικής Σχολής Θηλέων τις απογευματινές ώρες.
 Το 1939-1940 σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης υπήρχαν στα Πολλά Νερά, την Έδεσσα, Θεσσαλονίκη, Κεδρώνα, Άνω Γραμματικό, Γρεβενά, Άργος Ορεστικό, Νυμφαίο, Δροσοπηγή και Κλεισούρα (Φλώρινας). Το ρουμανικό δημοτικό σχολείο της Βέροιας είχε το μεγαλύτερο αριθμό μαθητών (30% του συνόλου των μαθητών των ρουμανικών σχολείων στη Μακεδονία). Με βάση τον Παπαευγενίου το σχολικό έτος 1940-1941 δε λειτούργησαν όλα τα σχολεία του κράτους, λόγω του ελληνοϊταλικού πολέμου. Επομένως στον πίνακα του Επιθεωρητή Αθανασίου Παπαευγενίου δεν παρατίθενται στατιστικά στοιχεία για αυτό το σχολικό έτος, ίσως επειδή η εξουσία του ελληνικού κράτους έχει καταλυθεί στις περιοχές που μνημονεύτηκαν.70 Παρόλα αυτά, σύμφωνα με τις ρουμανικές πηγές,71 τα ρουμανικά σχολεία στην κατεχόμενη Μακεδονία φαίνεται ότι αυξήθηκαν την περίοδο 1941-1943 και έγιναν 20-23. Συγκεκριμένα φαίνεται ότι την περίοδο της κατοχής λειτούργησαν στη Μακεδονία 20 ρουμανικά δημοτικά σχολεία: 2 σχολεία στη Βέροια (αρρένων και θηλέων), στην Έδεσσα (Βοδενά), στο Γραμματίκοβο ή Γραμματικό, στη Νέβεσκα (Νυμφαίο), στην Μπελκαμένη (Δροσοπηγή), στα Γρεβενά, στη Σαμαρίνα, στη Σμίξη, στην Αβδέλα, στο Περιβόλι, στην Βλαχοκλεισούρα, στο Άργος Ορεστικό (Χρούπιστα), στη Φετίτσα (Κεδρώνα), στη Πατιτσίνα (Πάτημα), στη Ντόλιανη (Κουμαριά), στα Τούρια (Κρανιά), στο Κέντροβο (Κεδρώνα), στη Λούμνιτσα (Σκρα), στην Κούπα, στο Λιβέζι.72 Το 1943-1944 λόγω της έντονης δράσης ένοπλων βουλγαρικών σωμάτων στα Μογλενά καθώς και των επαναστατών (του ΕΑΜ), όπως τους χαρακτηρίζει ο Blidariu, το δημοτικό σχολείο της Οσάνης (Γευγελή) δε λειτούργησε, ενώ λόγω της πολιτικής αναταραχής στην περιοχή των Μογλενών και τα δημοτικά σχολεία της Λούμνιτσας, του Λιβέζι και της Κούπας δεν έδωσαν σαφή στοιχεία για τη λειτουργία τους. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που ελήφθησαν από την περιοχή της Πίνδου και της Ηπείρου, το χωριό Τούρια Γρεβενών κάηκε στις 23 και το Περιβόλι Ελασσόνας στις 24 του ίδιου μήνα. Το 1944 τα ρουμανικά σχολεία είχαν περιοριστεί αισθητά. Λειτουργούσαν ουσιαστικά 2 Δημοτικά. Τα λοιπά δημοτικά υπολειτουργούσαν ή δε λειτουργούσαν καθόλου.73
 γ) Τα μέσα ρουμανικά σχολεία: Το μέσο ρουμανικό σχολείο που καταγράφεται στις πηγές του έτους 1923 ήταν το ρουμανικό Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης.74 Ωστόσο τα μέσα ρουμανικά σχολεία της Μακεδονίας της δεκαετίας του 1940 ήταν σύμφωνα με τις ρουμανικές πηγές τα εξής στη Μακεδονία75: α. Το Εμπορικό Λύκειο Θεσσαλονίκης με 17 καθηγητές, 130 μαθητές και 15 εργαζομένους ως διοικητικό και βοηθητικό προσωπικό. β. Το Επαγγελματικό Θηλέων Θεσσαλονίκης που μετονομάστηκε το 1942-43 σε Βιομηχανικό Λύκειο Θηλέων Θεσσαλονίκης, με 10 καθηγητές, 60 μαθητές και 7 άτομα ως διοικητικό και βοηθητικό προσωπικό και γ. Το Γυμνάσιο Γρεβενών, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα μετονομάστηκε το 1942 σε Λύκειο Γρεβενών, με 18 καθηγητές, 160 μαθητές και 14 εργαζομένους ως διοικητικό και βοηθητικό προσωπικό.76 Θα πρέπει πάντως να σημειωθεί πως στα ρουμανικά αρχεία, ο όρος Λύκειο χρησιμοποιείται αντί του όρου Γυμνάσιο χωρίς διάκριση.
 Με την έκρηξη του εμφυλίου στη Δυτική κυρίως Μακεδονία φαίνεται ότι και η λειτουργία των μέσων ρουμανικών σχολείων συνάντησε προβλήματα. Συγκεκριμένα σε αναφορά του Γενικού Επιθεωρητή David Blidariu με ημερομηνία 29 Φεβρουαρίου 1944 που στάλθηκε από τη Γενική Επιθεώρηση ρουμανικών σχολείων και ρουμανικών Εκκλησιών της Μακεδονίας προς τον Υπουργό Εθνικού Πολιτισμού (Παιδείας) και Θρησκευμάτων τονίζονταν ότι το μεν Λύκειο των Γρεβενών είχε μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη στο χώρο του Εμπορικού Λυκείου ενώ το Εμπορικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης λειτούργησε σχεδόν κανονικά, καθώς και η Επαγγελματική Σχολή Θηλέων της Θεσσαλονίκης.77
 Το πρόγραμμα σπουδών: Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία αυτά, όπως άλλωστε και στα μουσουλμανικά,78 προσδιορίστηκε ως υποχρεωτική με το 3ο Πρωτόκολλο της Συνθήκης των Αθηνών του 1913, η οποία καθόριζε επί μέρους ζητήματα που είχαν γίνει αποδεκτά μετά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου,79 αλλά και με το νόμο 568/1915.80 Το πρόγραμμα σπουδών των συγκεκριμένων σχολείων καθορίστηκε με το Νόμο 4397/1916 ο οποίος στην παράγραφο 4 αναφερόταν στα σχολεία των ξενόφωνων οικισμών και καθόριζε υποβιβασμούς, προαγωγές, καταργήσεις και συγχωνεύσεις με κριτήριο τον μέσο όρο των μαθητών που είχαν εξεταστεί την τελευταία 3ετία. Το πρόγραμμα σπουδών περιλαμβανόταν στο άρθρο 5 και αποτελούνταν από τα εξής μαθήματα: Θρησκευτικά, Ελληνικά, Πρακτική Αριθμητική, Στοιχειώδη Γεωμετρία, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους και τα κυριότερα της παγκοσμίου, στοιχεία Φυσικής Ιστορίας, Χημείας, Υγιεινή, Γεωγραφία, Ωδική, Καλλιγραφία, Ιχνογραφία, Χειροτεχνία, Γυμναστική.81 Η τροποποίηση μάλιστα του Νόμου αυτού από τον ΑΝ 132/193682 περιλάμβανε την υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας να μισθοδοτεί από τον κανονικό προϋπολογισμό του Υπουργείου Παιδείας τους ελληνοδιδασκάλους των ξενοφώνων σχολείων και επομένως και των ρουμανικών. Η διάταξη φαίνεται ότι εφαρμόζεται τουλάχιστον το 1923, οπότε καταγράφονται 18 ελληνοδιδάσκαλοι στα ρουμανικά σχολεία από τους οποίους οι 16 υπηρετούν στη Βέροια και στην ύπαιθρο και οι 2 στην Κατερίνη. Φαίνεται ότι από την αρίθμηση λείπουν οι ελληνοδιδάσκαλοι των ρουμανικών σχολείων της Θεσσαλονίκης.83
 Η ελληνική γλώσσα φαίνεται ότι διδασκόταν στα μέσα σχολεία 5 ώρες την εβδομάδα.84 Το 1941 καταργήθηκε στα ρουμανικά σχολεία η ρουμανική γλώσσα και καθιερώθηκε η ιταλική.85
 Σύμφωνα με έγγραφο του Κέντρου Αλλοδαπών86 του έτους 1944, το αναλυτικό πρόγραμμα στο δημοτικό Γρεβενών το 1944 περιλάμβανε τα εξής μαθήματα: Λατινικά, Φιλολογία, Φυσική – Χημεία, Ρουμανική Φιλοσοφία, Ρουμανικά, Γεωγραφία Παγκόσμια Ιστορία. Είναι σίγουρο ότι στο πρόγραμμα του δημοτικού κυριαρχούσαν τα Λατινικά και τα Ρουμανικά ενώ από το πρόγραμμα απουσίαζαν τελείως τα ελληνικά.
 Σχετικά με τα μέσα σχολεία η ελληνική γλώσσα φαίνεται ότι διδασκόταν εκεί 5 ώρες την εβδομάδα.87 Το 1941 καταργήθηκε στα ρουμανικά σχολεία η ρουμανική γλώσσα και καθιερώθηκε η ιταλική.88 Η έκθεση του Αθανασίου Παπαευγενίου παρουσιάζει τα στοιχεία που του απέστειλε το Γυμνάσιο Γρεβενών και αφορούσαν στο αναλυτικό πρόγραμμα του 1945.89 Αξίζει να επισημανθεί η διδασκαλία για 9 ώρες εβδομαδιαία της Ιταλικής, για 22 ώρες της Λατινικής, η διδασκαλία για 7 ώρες εβδομαδιαία της Γερμανικής και η διδασκαλία για 20 ώρες εβδομαδιαία της Γαλλικής. Ο Παπαευγενίου καταδικάζει το γεγονός ότι η διδασκαλία των ελληνικών περιοριζόταν στις 36 ώρες σε εβδομαδιαία βάση και μάλιστα από καθηγητές, που δε γνώριζαν επαρκώς την ελληνική γλώσσα. Επιπλέον, σε έγγραφο του Κέντρου Αλλοδαπών90 του έτους 1944 δίνονται τα αντικείμενα που διδάσκονταν στη Ρουμανική Εμπορική Σχολή Θεσσαλονίκης: Λογιστικά, Χημεία, Ελληνικά, Διαχείριση σχολείου εκκλησιών, Δίκαιο, Λογιστικά, Μαθηματικά, Φιλολογία, Ιστορία-Γεωγραφία, Μουσική, Γερμανικά, Χειροτεχνία, Καλλιγραφία, Ιστορία-Γαλλικά, Θεολογία, Γεωλογία.
 Τα εκπαιδευτικά εγχειρίδια: Σχετικά με τα εκπαιδευτικά εγχειρίδια που διδάσκονταν στα ρουμανικά σχολεία, όπως μαρτυρούν εκείνα που διασώθηκαν στο προσωπικό αρχείο του Γ. Μπέτσα,91 εισάγονταν από τη Ρουμανία,92 ενώ ορισμένα από αυτά φαίνεται ότι ανατυπώνονταν στη Βέροια με βάση το ρουμανικό πρότυπο.93 Από το 1940-1947 θεσμοθετήθηκε Ειδική Επιτροπή που θα συνέτασσε για όλες τις μειονότητες εγχειρίδια που θα μεταφράζονταν στη γλώσσα κάθε μειονότητας. Μετά τον πόλεμο τα ρουμανικά σχολεία εξαιρέθηκαν από το μέτρο αυτό με εντολή του Υπουργού Μαυρουδή με αποτέλεσμα να εισάγονται πάλι τα βιβλία τους από τη Ρουμανία. Τα βιβλία αυτά ήταν, σύμφωνα με την κριτική των Ελλήνων Επιθεωρητών, ιδεολογικά φορτισμένα. Έτσι ο Επιθεωρητής Α. Παπαευγενίου, αναφερόμενος στο εγχειρίδιο Ιστορίας της Ε Γυμνασίου των ρουμανικών σχολείων, στο οποίο υπήρχε η φράση «Πόθος των Αρρομούνων της Μακεδονίας είναι να σχηματίσουν εν κοινόν Αλβανορουμανικόν Κράτος...» επέμενε στην εξάρτηση των σχολείων αυτών από την ιταλική προπαγάνδα της περιόδου, που επένδυε στις προοπτικές δημιουργίας ενός μεγάλου αλβανο-βλαχικού κράτους, τελούντος υπό ιταλική επιρροή.94
 Ο αριθμός των μαθητών των ρουμανικών σχολείων: Το 1923 το 76% των δημοτικών σχολείων στις υποδιοικήσεις Κατερίνης, Θεσσαλονίκης και Βέροιας ήταν ελληνικά,95 το 11% ισραηλιτικά, το 9% τουρκικά και μόλις το 2% ήταν ρουμανικά.96 Ακόμα σύμφωνα με τα αρχεία του Ελληνικού ΥΠΕΞ εικάζεται ότι το έτος 1939-1940 στα ελληνικά μέσα σχολεία φοιτούσαν 10.303 μαθητές, στα μέσα ρουμανικά φοιτούσαν 470 μαθητές, ότι στα ελληνικά δημοτικά φοιτούσαν 35.638 μαθητές, ενώ στα ρουμανικά δημοτικά φοιτούσαν 827. Το μαθητικό δυναμικό των μέσων ρουμανικών σχολείων μειωνόταν αισθητά μετά την Γ τάξη ίσως επειδή οι μαθητές έπρεπε να ενταχθούν στην παραγωγή. Τέλος, ενώ στα θερινά ελληνικά δημοτικά φοιτούσαν 1.538 μαθητές, στα θερινά ρουμανικά φοιτούσαν 265 μαθητές.97 Τα ρουμανικά σχολεία στη Θεσσαλονίκη το 1939 περιλάμβαναν 36 μαθητές.98
 Το 1940-1941 οι μαθητές των ρουμανικών σχολείων ανέρχονταν σε 986 και οι δάσκαλοι σε 45.99 Ακόμα στην αναφορά του Γενικού Επιθεωρητή David Blidariu προς τον Υπουργό Εθνικού Πολιτισμού και Θρησκευμάτων της Ρουμανίας η κατάσταση της ρουμανικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα για το έτος 1944 αποδίδεται με μελανά χρώματα.100 Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι από τα ρουμανικά δημοτικά σχολεία της Μακεδονίας, λειτούργησαν ομαλά τα 11 από τα 20.101
 Οι δάσκαλοι των ρουμανικών σχολείων: Το διδακτικό προσωπικό του δημοτικού σχολείου Θεσσαλονίκης αποτελείται το 1939 από 2 δασκάλους και 3 υπηρέτες, σύμφωνα με το Δελτίον στατιστικής της στοιχειώδους (δημοσίας ή ιδιωτικής) εκπαιδεύσεως κατά το σχολικόν έτος 1939-40.102 Σε έγγραφο του Κέντρου Αλλοδαπών103 του έτους 1944 παρατίθενται τα ονόματα των εκπαιδευτικών της Ρουμανικής Εμπορικής Σχολής Θεσσαλονίκης όπου εμφανίζονται να διδάσκουν το 1939 συνολικά 19 Καθηγητές.104
 Ο Παπαευγενίου το 1944 αναφέρει ότι το διδακτικό προσωπικό του Γυμνασίου-Λυκείου Γρεβενών αποτελούνταν από 20 καθηγητές, 9 Ρουμανικής ιθαγένειας και 11 ελληνικής105. Στο ίδιο έγγραφο του 1944 δίνονται επίσης τα ονόματα των εκπαιδευτικών του ρουμανικού Γυμνασίου Γρεβενών.106 Ακόμα το 1939 στο Δημοτικό Ρουμανικό Σχολείο Θεσσαλονίκης διδάσκουν 3 δασκάλες,107 και στο Ρουμανικό Σχολείο Γρεβενών διδάσκουν 5 δάσκαλοι.108
 4. Αξιολόγηση-Συμπεράσματα
 Ως το 1939 η ρουμανική εκπαίδευση ήταν μόνο στοιχειώδης, ενώ ήταν αδύναμη στον τομέα της προσχολικής και της ανώτερης εκπαίδευσης. Από το 1939 και με κορύφωση την περίοδο της γερμανικής κατοχής σημειώθηκε αισθητή πρόοδος στην κατεύθυνση της σύστασης ρουμανικών Νηπιαγωγείων, που συντελούσαν κυρίως στην εκμάθηση της γλώσσας. Αισθητή βελτίωση παρουσίασε και η δημοτική εκπαίδευση, αφού στα ήδη υπάρχοντα ρουμανικά σχολεία προστέθηκαν 10 σχολεία. Αντίθετα, η ρουμανική μέση εκπαίδευση παρέμεινε αδύναμη και αναποτελεσματική. Η στήριξη των ρουμανικών σχολείων από τις αρχές Κατοχής αλλά και η συνεργασία με αυτές τεκμαίρεται από τα εξής δεδομένα: α) από την ποσοτική αύξηση των σχολείων των δύο βαθμίδων β) από την στέγασή τους σε ιδιόκτητα κτήρια της ρουμανικής μειονότητας γ) από την συγκράτηση του αριθμού των μαθητών εν μέσω κρίσης και δ) από την βεβαιωμένη προμήθεια τροφίμων από τους Γερμανούς για τα μέσα ρουμανικά σχολεία109 ε) από τη θέση που καταλάμβανε στα προγράμματα σπουδών η ιταλική αλλά και η Γερμανική γλώσσα στ) από την αύξηση το 1940 κατά 10% των δαπανών του ρουμανικού κράτους για σχολεία110.
 Ενώ στην κατοχική περίοδο τα ρουμανικά σχολεία άκμασαν, φαίνεται ότι αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα στη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου ίσως επειδή οι ρουμανίζοντες εκτεθειμένοι για τη συνεργασία τους με τις αρχές κατοχής δεν απολάμβαναν των προηγούμενων προνομίων ούτε από το ΕΑΜ ούτε από το ελληνικό κράτος. Έτσι, η έκβαση του ελληνικού εμφυλίου υπέρ των δυτικών χωρών και η ένταξη της Ρουμανίας στο ανατολικό μπλόκ το 1947 και στην ΚΟΜΕΚΟΝ το 1949 θεωρήθηκε ότι αποδέσμευσαν την Ελλάδα από τις υποχρεώσεις που της επέβαλε η συνθήκη του Βουκουρεστίου. Εξάλλου στη Ρουμανία το 1948111 λειτουργούσαν μόνο 3 ελληνικά Γυμνάσια και 3 ή 4 Δημοτικά Σχολεία που προορίζονταν διά τους εν Ρουμανία Έλληνας υπηκόους112. Εξάλλου η φυγή των Ελλήνων μετά την αλλαγή του καθεστώτος ελαχιστοποίησε ακόμα περισσότερο τα οικονομικά οφέλη που θα προέκυπταν από την αμοιβαία συντήρηση οικονομικών και εκπαιδευτικών επαφών.
 Σoφία Ηλιάδου -Τάχου, Ανδρέας Ανδρέου, Αναστασία Ταναμπάση1
 ΛΑ' Πανελλήνιο Ιστορικό Συνέδριο, 28-30 Μαΐου 2010
 Sophia Iliadou-Tahou , Andreas Andreou, Anastasia Tanampasi
 THE ROMANIAN SCHOOLS OF GREECE (1939-1949)
 Based on Greek and Romanian archives, the aim of this study is to analyze the situation of Romanian schools of Greece and their operation after the Bucharest Treaty. Our study focuses on the decade 1939-1949. Initially we presented our sources and then we report the historical and political context of the critical period after the Bucharest Treaty. Moreover, we analyze the institutional framework of these schools’ functioning and finally we list our conclusions having considered the geopolitical, economic and social parameters.
 1. Πρόκειται για κοινή εργασία η οποία εκπονήθηκε στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών των Α. Ανδρέου & Σ. Ηλιάδου-Τάχου στο ΠΤΔΕ του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας από την μεταπτυχιακή φοιτήτρια Αναστασία Ταναμπάση με την καθοδήγηση των Καθηγητών. Συγκεκριμένα ο Α. Ανδρέου διερεύνησε Αρχεία του ΥΠΕΞ, η Σ. Ηλιάδου-Τάχου τα λοιπά ελληνικά αρχεία και η Α. Ταναμπάση τα ρουμανικά αρχεία ως γνώστης και της ρουμανικής. Και οι τρεις είναι συνυπεύθυνοι για την τελική σύνθεση. Σε αυτό το σημείο οφείλει ευχαριστίες για τη δυνατότητα πρόσβασης στον Επ. Καθηγητή Κ. Τσιτσελίκη, ο οποίος διευκόλυνε την πρόσβασή μας σε κρίσιμα αρχεία.
 2. ΑΥΕ 1920-1923 1923/Β37, Α. Λάμπρου προς ΥΠΕΠΘ 16910/8/18.5.1923, 1469/10.12.1923, 4.12.1923 . Ξένα σχολεία εν Ελλάδι, Παρατηρήσεις εκ των γενικών εκθέσεων των Επιθεωρητών της Δημοτικής Εκπαιδεύσεως, Έγγραφο του Επιθεωρητή των Δημοτικών Σχολείων Ξένα σχολεία εν Ελλάδι .
 3. Σ. Ηλιάδου-Τάχου, Τα Βαλκάνια στη δίνη των εθνικιστικών αντιπαραθέσεων. Ο ελληνορουμανικός και ελληνοσερβικός ανταγωνισμός στο βιλαέτι Μοναστηρίου (1870-1912), Θεσσαλονίκη, 2004.
 4. Αρχείο Μειονοτικών Σχολείων, φ. 8, 1913.
 5. ΑΥΕ, 1923, ΚΤΕ 39/ειδ. φ. Μακεδονία, έγγραφο 8, Έκθεση του Νομαρχούντος Θεσσαλονίκης Ι. Λαζάρου προς ΥΠΕΣ/αρ.πρ.44/7.7.1923, & Αναφορά Α Γραμματικού προς τον Γενικόν Επιθεωρητήν της Ι και Θ Εκπαιδευτικής περιφερείας, σ. 57, έγγραφο 1, ΑΥΕ 1920-1923 στοιχ. Κατ Β/45, Α. Λάμπρου προς τον υποδιοικητή Γουμενίτσης, αρ.πρ. 36256/1.11.1923, έγγραφο 10& ΑΥΕ, έτος 1920-1923, στοιχ. Κατάταξης Β/45, στατιστικοί πίνακες έγγραφα 2, 3, 5, 7. α) Πίναξ εμφαίνων στατιστικάς πληροφορίας περί των εν τη περιφερεία της Δημοτικής εκπαιδεύσεως Θεσσαλονίκης ελληνικών δημοτικών σχολείων ως και των ξενοφώνων και αλλοδαπών τοιούτων-Ξενόφωνα ελληνικά σχολεία , έγγραφα με αρ. 2,3, Α. Λάμπρου προς ΥΠΕΠΘ, αρ.πρ. εμπ. 16598/25.5.1923, εγγρ.6.
 6. Σπ. Λουκάτος, «Πολιτειογραφία της Νομαρχιακής περιφερείας της Θεσσαλονίκης κατά την αυγή της δεύτερης δεκαετίας από την απελευθέρωσή της, 1923, Μέρος Α, Υποδιοικήσεις Βεροίας, Θεσσαλονίκης, Κατερίνης», Ελληνική Επιτροπή Σπουδών ΝΑ Ευρώπης. Κέντρο σπουδών ΝΑ Ευρώπης, τ. 21, 1987.
 7. A. Berciu-Drăghilescu, & M. Petre, Şcoli şi Biserici Româneşti din Peninsula Balcanică. Documente (1918-1953). Vol. II. Bucuresti 2006, p. 363-365.
 8. Αρχείον Γενναδίου Βιβλιοθήκης-Αρχείο Φίλιππου Δραγούμη, φ. 21, έγγρ.20, Φ. Δραγούμης προς ΥΠΕΞ (Α Δ/νσις Πολιτικών Υποθέσεων Τμήμα Βαλκανικής, Εν Θεσσαλονίκη 8.6. 1933, αρ. πρ. 17933. Στατιστικός πίναξ ρουμανικών σχολείων 1932-1933 & Φ.104.2/εγγρ.47 Πίναξ εμφαίνων τα βλαχικά ρουμανικά σχολεία Μακεδονίας και Ηπείρου.
 9. Αρχείον Ξένων και Μειονοτικών σχολείων, Φάκελος 95α, Βασίλειον της Ελλάδος, Σχολική Επιθεώρησις ξένων και μειονοτικών σχολείων, Πίναξ αριθμητικώς εμφαίνων τους εγγραφέντας μαθητάς εις τα ρουμανικά και τα κοινοτικά και ιδιωτικά ισραηλιτικά σχολεία κατά το έτος 1939-1940 κατά την τάξιν και το φύλον
 10. Ρουμανικά Δημοτικά Θεσσαλονίκης, 1778, φ. 4, Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας – Γενική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος, Δελτίον στατιστικής της στοιχειώδους (δημοσίας ή ιδιωτικής) εκπαιδεύσεως κατά το σχολικόν έτος 1939-40.
 11. Αθ. Χρυσοχόου. Οι Βλάχοι της Μακεδονίας Θεσσαλίας και Ηπείρου, Θεσσαλονίκη 1942, σ. 14-15, υπ.2.
 12. Α. Berciu-Drăghilescu, ό.π. v. I., σ. 612-614.
 13. Αρχείον Γενναδίου Βιβλιοθήκης, φ. 104.2/έγγρ.47 .
 14. Αρχείον Ξένων & Μειονοτικών Σχολείων, φ. 104, υποφ. 2, έγγρ. 47. Έκθεσις Αθανασίου Παπαευγενίου, Γενικού Επιθεωρητή Ξένων & Μειονοτικών Σχολείων περί των εν περιφερεία της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας Μειονοτικών Σχολείων
 15. Αρχείον Ξένων & Μειονοτικών Σχολείων, Αρχείον βουλγαρικής κατοχής, έγγρ. 343, αρ. πρ. 10/2/2/3α , Θεσσαλονίκη 11 Απριλίου 1944
 16. Αρχείον Ξένων & Μειονοτικών Σχολείων, Εμπιστευτική Επιστολή Αθανασίου Παπαευγενίου προς το Γ.Ε.Σ./949/Υ.Π.Σ Αθήνας, αρ. εμπ..πρ. 49/ 28 Ιανουαρίου 1948
 17. Ηλιάδου, ό.π., σ. 32-33.
 18. Ηλιάδου, ό.π., σ. 32-33.
 19. Σ. Ηλιάδου-Τάχου & Δ. Μιχαήλ, «Συγκρότηση ταυτοτήτων την εποχή του εθνικισμού: Η περίπτωση των Βλάχων της Πελαγονίας», Πρακτικά Λ ́ Πανελληνίου Ιστορικού Συνεδρίου της Ελληνικής Ιστορικής Εταιρείας 29-31 Μαῒου 2009, Θεσσαλονίκη 2010, σ. 153-169.
 20. Σ.. Ηλιάδου-Τάχου & Δ. Μιχαήλ, ό.π., σ.168
 21. http://www.mfa.gr/www.mfa.gr/el-GR/The+Ministry/International+Conventions, Εφημερίς της Κυβερνήσεως αρ. φυλ. 217/28.10.1913 ,
 22. http://www.mfa.gr/www.mfa.gr/el-GR/The+Ministry/International+Conventions, Σ. Αντωνόπουλος, Αι συνθήκαι Λονδίνου, Βουκουρεστίου και Αθηνών. Αθήναι 1917
 23. Π. Πετρίδης. Ξένη εξάρτηση και εθνική πολιτική 1910-1918. Θεσσαλονίκη 1991. ΚΕΜΟ, Γλωσσική ετερότητα στην Ελλάδα, Αθήνα 2001 .
 24. Κ. Σβολόπουλος, Η ελληνική εξωτερική πολιτική (1900-1945), Αθήνα 1994, σ. 96-97.
 25. Berciu-Drăghilescu, ό.π. v. I, p. 278, 279.
 26. Ε. Αβέρωφ-Τοσίτσας, Η πολιτική πλευρά του κουτσοβλαχικού ζητήματος, Τρίκαλα 1992, σ. 66
 27. Γ. Ασπρέας, Πολιτική Ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος, τ. 2ος, Αθήναι 1945, σ. 31. Αλ. Κύρου, Οι Βαλκανικοί γείτονές μας, Αθήνα 1962, σ. 100, Χ.Γ. Νικολάου, Διεθνείς Συνθήκες, Αθήνα 1996, σ. 222-227
 28. Π. Αραβαντινός, Μονογραφία περί Βλάχων, Εν Αθήναις 1905, σ. 51-52.
 29. Ν. Βλάχος, Η συμμαχική προσέγγισις των τεσσάρων χριστιανικών κρατών της χερσονήσου του Αίμου κατά το έτος 1912. Θεσσαλονίκη 1953. R. Crampton. «The decline of the Concert of Europe in the Balkans 1913-1914», The Slavonic and East European Review. 52 ( 1974), σ. 393-419. H. GardikaKatsiardakis, Greece and the Balkan Imbroglio. Greek Foreign Policy, 1911-1913.Αθήνα 1995.
 30. Ε. Γαρδίκα-Κατσιαδάκη, «Ο συσχετισμός των δυνάμεων και η Ελλάδα μπροστά στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου», Η συνθήκη του Βουκουρεστίου και η Ελλάδα, Θεσσαλονίκη 1988, σ. 41-54. E.C. Helmreich, The Diplomacy of the Balkan Wars 1912-1913, Cambridge 1938.
 31. Ε. Αβέρωφ-Τοσίτσας. Η πολιτική πλευρά του κουτσοβλαχικού ζητήματος, Τρίκαλα 1992, σ. 191
 32. Α. Σφήκα-Θεοδοσίου, Η Ιταλία στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι σχέσεις της με τις μεγάλες δυνάμεις και την Ελλάδα. Αθήνα 1999
 33. Κ. Τσιούμης. Μειονοτικές ομάδες στην Ελλάδα (1919-1945). Θεσσαλονίκη, 2008 σ. 66, http://www.arnos.gr/dmdocuments/lykeio/lykeioC/istoria/istoriagenpaid/013.Is.G.P.To.synedrio.eirhnhs.twn.parisiwn.pdf, S.D. Spector, Romania at the Paris Peace Conference, Ιάσιο 1995.
 34. Συνθήκη ειρήνης μεταξύ των συμμάχων και των συνησπισμένων δυνάμεων και της Τουρκίας, υπογραφείσα εν Σέβραις τη 28 Ιουλίου 10 Αυγούστου 1920, Υπουργείον επί των Εξωτερικών, Αθήναι 1920.
 35. Κ. Τσιούμης ό.π., σ. 66.
 36. Μ. Σταυρινού, «Ξένη προπαγάνδα στη Θεσσαλονίκη, την παραμονή της συνδιάσκεψης της Λωζάνης», ΙΕ’ Πανελλήνιο Ιστορικό Συνέδριο της Ελληνικής Ιστορικής Εταιρείας 27-29 Μαΐου 1994, Θεσσαλονίκη 1995, σ. 315-334.
 37. V. Vlasidis, “Consequences of the demographic and social rearrangement to the Vlach speaking element of Greek Macedonia 1923-1926”, Revue des etudes sud-east europeènnes, 3 b (1998), σ. 155-157
 38. Λ. Διβάνη, «Οι επιπτώσεις του συστήματος μειονοτικής προστασίας της ΚΤΕ στην Ελλάδα: η οπτική του Υπουργείου Εξωτερικών», Κ. Τσιτσελίκη & Δ. Χριστόπουλου (επιμ). Το μειονοτική φαινόμενο στην Ελλάδα, Αθήνα 1995, σ. 115.
 39. Κ. Τσιούμης, Λεπτές ισορροπίες. Μειονοτικά ζητήματα και εκπαίδευση γλωσσικών μειονοτήτων στη μεταπολεμική Ελλάδα. Θεσσαλονίκη 2009, σ. 66.
 40. Berciu, ό.π., Vol. II., σ. 411.
 41. Berciu, ό..π., σ. 418: Στις 21 Ιανουαρίου 1941 άρθρο της εφημερίδας “Universal” με τίτλο « 190 Βλάχοι συνελήφθησαν στην αρχή του ελληνοϊταλικού πολέμου» μας πληροφορεί για τον αριθμό των συλληφθέντων σε κάθε περιοχή, καθώς και για το γεγονός ότι αυτοί περιορίσθηκαν στο στρατόπεδο της Κορίνθου. Συγκεκριμένα, στη Βέροια οι ελληνικές αρχές συνέλαβαν 53 άτομα, στη Ντόλιανη (Κουμαριά Ημαθίας) 12, στο Περιβόλι 14, στην Αβδέλλα 7, στη Σαμαρίνα 4, στην Τούρια 6. Στα χωριά Νέβεσκα, Κέντροβο, Φιόρου και Τσερνέσι συνελήφθησαν 9 άτομα, ενώ στα χωριά Μπελκαμένη, Περλεπές, Πατιτσίνα, Μογλενά, Χρούπιστα, Κλεισούρα 16 . Τέλος, ο συντάκτης του άρθρου αναφέρει ότι συνελήφθησαν άλλα 8 άτομα από κοινότητες που δεν έχουν έδρα.
 42. Ε. Αβέρωφ-Τοσίτσας, ό.π., σ. 97-102.
 43. Ι. Κολιόπουλος, Η Μακεδονία στη δίνη του Β ́ παγκοσμίου πολέμου. http://www.imma.edu.gr/imma/history/14.html imma/history/14.html, 2007. Ε. Μπάρκερ, Η Μακεδονία στις διαβαλκανικές σχέσεις και συγκρούσεις, μτφ. Ά. Ι. Κολιοπούλου, Θεσσαλονίκη 1996.
 44. Τ. J. Winnfrith, «Vlachs», R. Clogg (ed). Minorities in Greece. Aspects of a plural society, London 2002, σ. 118-119
 45. Ι. Κολιόπουλος, ό.π.
 46. http://fr.wikipedia.org/wiki, el.wikipedia.org, Principauté du Pinde et Voïvodie de la Macédoine , Λ. Διβάνη, Το θνησιγενές Πριγκιπάτο της Πίνδου. Γιατί δεν ανταποκρίθηκαν οι Κουτσοβλάχοι της Ελλάδος στην Ιταλο-Ρουμανική προπαγάνδα στη Μακεδονία και Θράκη. Κατοχή-Αντίσταση-Απελευθέρωση , Θεσσαλονίκη 1998, σ. 189-210.
 47. Ε. Αβέρωφ, ό.π., σ. 109, σ. 124-134, Α. Ανθεμίδης Οι Βλάχοι της Ελλάδος. Η αυτονομιστική κίνηση του πρίγκιπα Διαμάντη: Επεμβάσεις της Ρουμανίας και της Ιταλίας στα χρόνια 1860-1944: Η εθνική αντίσταση των Ελλήνων και οι Ελληνοβλάχοι στα χρόνια 1941-1945 , Θεσσαλονίκη 1998.
 48. Ε. Αβέρωφ-Τοσίτσας, ό.π., σ. 158. Κ. Τσιούμης, ό.π., σ. 69.
 49. Ε. Αβέρωφ-Τοσίτσας, ό.π., σ. 145-149. Στ. Παπαγιάννης, Τα παιδιά της Λύκαινας (1941-1944), Αθήνα 2004.
 50. Ε. Αβέρωφ, ό.π., σ. 159.
 51. Τ. J. Winnfrith, ό.π., σ. 119
 52. Α. Ανθεμίδης, ό.π., Τ. J. Winnfrith,ό.π., σ. 119
 53. Ρ. Βαλερά –Κούναβα. χχ. σ. 368
 54. Αρχείο Ξένων & Μειονοτικών σχολείων, Φάκελος 93β.
 55. Εμπιστευτική επιστολή Αθανασίου Παπαευγενίου, ό.π.
 56. Ως προς τα κατά των δρασάντων ανθελλληνικώς Βλάχων ηρωτήσαμεν και άλλοτε και εγνωματεύσαμεν σχετικώς. Εξακολουθούμεν να έχωμεν την αυτήν γνώμην. Κατά των ουτωσί δρασάντων πρέπει να εφαρμοσθώσιν αυστηρώς οι κείμενοι Νόμοι, αλλά να εφαρμοσθώσι κατά τούτων, ως εγκληματησάντων Ελλήνων πολιτών και ουχί ως ανηκόντων εις Μειονότητα. Το αυτό φρονούμεν, ότι πρέπει να εφαρμοσθεί κατά πάντων των ανθελληνικώς δρασάντων, εις οιανδήποτε και αν ανήκουσι ούτοι Μειονότητα. Σχετική προς την τοιαύτην άποψιν ημών είναι και η υπ’ αρ. Ε.Π. 31/ 17.1.48 αναφορά ημών “Περί χρησιμοποιήσεως των Ρουμανιζόντων Εκπαιδευτικών των υπηρετούντων εις τα τέως Ρουμανικά Σχολεία”.
 57. Κ. Τσιούμης, ό.π., σ. 74-75.
 58. Λουκάτος, ό.π., σ. 47, υπ. 82, σ. 56.
 59. Ν 3578, ΕτΚ φ.11/30.6.1928, σ. 835.
 60. Λ. Διβάνη, ό.π., σ. 115
 61. ΑΥΕ έτος 1920-1923 1923/Β37 (2). Ξένα σχολεία εν Ελλάδι, Έκθεση Α. Λάμπρου προς ΥΠΕΠΘ 169108/18.5.1923, 1469/10.12.1923
 62. ΑΝ 132/1936, αρ.2, κώδιξ θέμιδος 1936, φ.77, σ.610.
 63. ΑΝ 248 12/17.101936, κώδιξ θέμιδος 1936, φ. 91, σ. 720
 64. ΑΝ 1672 ΕτΚ τ. Α 1939, σ. 841-842
 65. Αθ. Παπαευγενίου, Η θέσις και η αποστολή του Έλληνος εκπαιδευτικού εις τα ξένα σχολεία, Διάλεξις, Θεσσαλονίκη, 1959 . Του Ιδίου, Βόρειος Ελλάς. Μειονότητες, Θεσσαλονίκη 1946, Βουλγαρικοί κακουργίαι εν Ανατολική Μακεδονία και, Η ελληνική εκκλησία εν Θράκη. Τούρκοι-Βούλγαροι. Καταστροφαί Ναών και Μονών. Φόνοι εξορίαι και κακοποιήσεις κληρικών 1912-1920 , Τύποις Μ. Τριανταφύλλου, χ.χ. Του Ιδίου Ο πολιτικοκοινωνικός στοχασμός στην κλασσική Ελλάδα, Θεσσαλονίκη, 1978
 66. Έκθεση Α. Λάμπρου προς ΥΠΕΠΘ 169108/18.5.1923.
 67. ΑΥΕ ό.π.
 68. A. Berciu, ό.π.
 69. Πηγή: Ρουμ. Δημ. Θεσ/νίκης, 1778, φ. 4, Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας – Γενική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος, Δελτίον στατιστικής της στοιχειώδους (δημοσίας ή ιδιωτικής) εκπαιδεύσεως κατά το σχολικόν έτος 1939-40.
 70. Αρχείο ξένων & μειονοτικών σχολείων, Αρχείο Βουλγαρικής Κατοχής, Έγγραφο 343, αρ. πρ. 10/2/2/3α , Θεσσαλονίκη 11 Απριλίου 1944.
 71. Berciu, ό.π., Vol. I, σ. 578-580.
 72. Berciu ό.π., Vol. II, σ. 413, 414.
 73. Αρχείο Ξένων και Μειονοτικών σχολείων, Αρχ. Βουλγ. Κατοχ., Έγγραφο 343, αρ. πρ. 10/2/2/3α , Θεσσαλονίκη 11 Απριλίου 1944
 74. ΑΥΕ έτος 1920-1923 1923/Β37 , Έκθεση Α. Λάμπρου προς ΥΠΕΠΘ 16910 8/18.5.1923. Παρατηρήσεις εκ των γενικών Εκθέσεων των Επιθεωρητών της Δημοτικής Εκπαιδεύσεως.
 75. Berciu, ό.π.., Vol. II, σ.. 474-475.
 76. Berciu, ό.π.
 77. Berciu, ό.π.
 78. Κ. Τσιούμης, ό.π., 1998, τεύχος 27, σ. 5.
 79. 3ο Πρωτόκολλο Συνθήκης των Αθηνών1913, ΕτΚ, αρ. φ. 229/14.11.1913, σ. 809-813
 80. Ν. 568/1915, Ε τ. Κ Α, 9.1.1915, αρ.φ.1 & 2, εδ. 8
 81. Ν. 4862/ ΕτΚ ΚΑ, φ.2/7.1.1931, σ. 3-5
 82. ΑΝ 132/1936, αρ.2, κωδ. Θέμιδα, 1936, φ.77, σ. 610.
 83. Λουκάτος, ό.π., σ. 61, υπ, 109.
 84. Αρχείον Ξένων & Μειονοτικών Σχολείων, Εμπιστευτική Επιστολή Παπαευγενίου προς το Γ.Ε.Σ./949.
 85. ό.π.
 86. Αρχείο ξένων & μειονοτικών σχολείων, Αρείον Βουλγαρικής Κατοχής, έγγρ. 343, αρ. πρ. 10/2/2/3α, Θεσσαλονίκη 11 Απριλίου 1944.
 87. Εμπιστευτική Επιστολή, ό.π
 88. Αυτόθι.
 89. Αρχείον Ξένων & Μειονοτικών Σχολείων, Έκθεσις Αθ. Παπαευγενίου, Γενικού Επιθεωρητή Ξένων & Μειονοτικών Σχολείων περί των εν περιφερεία της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας Μειονοτικών Σχολείων.
 90. Αρχείο Ξένων και Μειονοτικών Σχολείων, Αρχείον Βουλγαρικής Κατοχής, έγγρ. 343,αρ. πρ. 10/2/2/3α , Θεσσαλονίκη 11 Απριλίου 1944.
 91. Ευχαριστούμε τον συνάδελφο Γ, Μπέτσα για τις βιβλιογραφικές υποδείξεις του και για την ευγενή παραχώρηση του προσωπικού του Αρχείου για το κουτσοβλαχικό.
 92. Aρχείο Γ. Μπέτσα, Carte de compuneri si Grammatica pentru, clasa V. A. Scoalelor primare in conformitate cu programa analitica din 1925, Bucuresti 1926
 93. Aρχείο Γ. Μπέτσα, όπου και η ανατυπωθείσα από το τυπογραφείο Καρανίκα στη Βέροια ρουμανική Γεωγραφία στο πλαίσιο της φοιτητικής εβδομάδος.
 94. Αρχείο Ξένων και Μειονοτικών Σχολείων, Εμπιστευτική Επιστολή, ό.π.
 95. ΑΥΕ, 1920-1923 1923/Β37, Α. Λάμπρου προς ΥΠΕΠΘ στο Ξένα σχολεία εν Ελλάδι,ό.π.
 96. Λουκάτος, ό.π., 1987.
 97. ΑΥΕ φάκελος 95α, Βασίλειον της Ελλάδος, Σχολική Επιθεώρησις ξένων και μειονοτικών σχολείων, Πίναξ αριθμητικώς εμφαίνων τους εγγραφέντας μαθητάς εις τα ρουμανικά και τα κοινοτικά και ιδιωτικά ισραηλιτικά σχολεία κατά το έτος 1939-1940 κατά την τάξιν και το φύλον
 98. Πηγή: Ρουμ. Δημ. Θεσ/νίκης, 1778, φ. 4, Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας – Γενική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος, Δελτίον στατιστικής της στοιχειώδους (δημοσίας ή ιδιωτικής) εκπαιδεύσεως κατά το σχολικόν έτος 1939-40.
 99. Berciu, ό.π., Vol. I, σ. 578-580.
 100. ΑΥΕ, 1920-1923 1923/Β37, ό.π.
 101. Της Θεσσαλονίκης, των Γρεβενών, της Βέροιας, της Ντόλιανης (Κουμαριάς Ημαθίας), των Βοδενών (Έδεσσας), του Γραμματικόβου, της Πατιτσίνας, του Νυμφαίου, της Βλαχο-Κλεισούρας, της Χρούπιστας, των Ιωαννίνων.
 102. Πηγή: Ρουμ. Δημ. Θεσ/νίκης, 1778, φ. 4, Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας – Γενική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος, Δελτίον στατιστικής της στοιχειώδους (δημοσίας ή ιδιωτικής) εκπαιδεύσεως κατά το σχολικόν έτος 1939-40.
 ΗΜ/Γ
 ΗΜ/Δ
 ΥΠΗΚ
 ΥΠ/Κ
 ΣΠΟΥΔ
 Γ. Βόγας
 Ανωτάτη Ρουμανική Εμπορική
 Γαλλική, τουρκική, ρουμανική, σλαβική, βουλγαρική
 Μπέκα Κόζι
 Ρουμ. Διδασκαλείο Μοναστηρίου
 2 υπηρέτες
 1 υπηρέτρια
 103. Αρχ. Βουλγ. Κατοχ., έγγραφο 343, Αριθ. Πρωτοκόλλου 10/2/2/3α , Θεσσαλονίκη 11 Απριλίου 1944.
 104. Αρχείο ξένων και μειονοτικών σχολείων, Αρχ. Βουλγ. Κατοχ., Έγγραφο 343, Αριθ. Πρωτοκόλλου 10/2/2/3α , Θεσσαλονίκη 11 Απριλίου 1944
 Κώνσταν Στέφανος
 Αθανασέσκου Αθανάσιος
 Μητσιμπούκας Μενέλαος
 Νάτης Δημήτριος
 Διαχείριση σχολείου εκκλησιών
 Τόσκας Αθανάσιος
 Τσουφέτας Αναστάσιος
 Πάσκου Γεώργιος
 Τσέλιος Φερδινάνδος
 Παπαγεωργίου Κλέρια
 Ποπέσκου Πέτρος
 Ζήγκας
 Καρακώστα Αλίκη
 Μπιτσέσκου Ουνούριος
 Θεοχαριάνα Ιλεάνα
 Μπάτσα Τραϊανή
 Ιστορία-Γαλλικά
 Νταγιάννης Κων/νος
 Ντέκου Ιερεμίας
 Νικολέσκου Κων/νος
 105. Αρχ. Βουλγ. Κατοχ., Έγγραφο 343, Αριθ. Πρωτοκόλλου 10/2/2/3α , Θεσσαλονίκη 11 Απριλίου 1944
 106. ΑΡΧΕΙΟ ΞΕΝΩΝ & ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ, Αρχ. Βουλγ. Κατοχ., Έγγραφο 343, Αριθ. Πρωτοκόλλου 10/2/2/3α , Θεσσαλονίκη 11 Απριλίου 1944.
 Τσότεϊ Ιωάννης
 Πάπας Απόστολος
 Ζήσιος Χατζημπούρας
 Αράιας Σωτήριος
 Πάκας Αναστάσιος
 Πίβολος Αθανάσιος
 Περδίκης Γεώργιος
 Ρουμανική Φιλολογία
 Δημητρέσκου Αλέξ.
 Μιχαντάσης Βιργίλης
 Γεωγραφία-Φυσική
 Δημητρίου Ασυρέλιος
 Κιάκου Νικόλαος
 Ζαγκουγιάννης Γεώργιος
 Λατινικά, Φιλολογία
 Σδρούλφας Σπυριδων
 Λούκας Μιχαήλ
 Ρουμ. Φιλοσοφία
 Μπέλα Μαρία
 Μαρινέσκου Φίλιππος
 Γεωγραφία – Παγκόσμια Ιστορία
 109. Έκθεσις Αθανασίου Παπαευγενίου, Γενικού Επιθεωρητή Ξένων & Μειονοτικών Σχολείων περί των εν περιφερεία της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας Μειονοτικών Σχολείων, Αρχείον Ξένων & Μειονοτικών Σχολείων. φάκελος 104, υποφάκελος 2, έγγραφο 47. Σ
 110. Berciu-Drăghilescu, A. & Petre, Μ., ό.π., Vol. II., p. 375.
 111. Κ. Παπακωνσταντίνου, http://blacksea.ehw.gr/Forms/fLemmaBody.aspx?lemmaid=12399
 112. Εμπιστευτική Επιστολή Παπαευγενίου προς το Γ.Ε.Σ./949, ό.π.
 Πηγή: http://vlahoi.net
 «Θρίλερ» με τη συνάντηση Γιούνκερ-Μέι για το Brexit
 Η εμφάνιση του Ομίλου Αράπιτσας στο Βελιγράδι
 43χρονος νεκρός στο I.X του που εξετράπη της πορείας του, στη διασταύρωση Σ.Σ.Ν
 Η εκδήλωση της ομάδας επιστημόνων Κολινδρού με χριστουγεννιάτικο θέμα στην Pella Tv


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 31999R0265
 Verordening (EG) nr. 265/1999 van de Commissie van 4 februari 1999 tot vaststelling, voor het verkoopseizoen 1998/1999, van het bedrag van het steunvoorschot voor sinaasappelen
 Publicatieblad Nr. L 032 van 05/02/1999 blz. 0005 - 0005
 VERORDENING (EG) Nr. 265/1999 VAN DE COMMISSIE van 4 februari 1999 tot vaststelling, voor het verkoopseizoen 1998/1999, van het bedrag van het steunvoorschot voor sinaasappelen DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Verordening (EG) nr. 2202/96 van de Raad van 28 oktober 1996 tot invoering van een steunregeling voor telers van bepaalde citrussoorten (1),Gelet op Verordening (EG) nr. 1169/97 van de Commissie van 26 juni 1997 houdende uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 2202/96 van de Raad tot invoering van een steunregeling voor telers van bepaalde citrussoorten (2), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1145/98 (3), en met name op artikel 14, lid 5,Overwegende dat in artikel 14, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1169/97 is bepaald dat voor sinaasappelen, mandarijnen, clementines, satsuma's en citroenen die in het kader van contracten voor verwerking worden geleverd, de telersvereniging per product en per leveringsperiode een steunvoorschotaanvraag kan indienen; dat in lid 2 van dat artikel is bepaald dat het voorschot gelijk is aan 70 % van de in de bijlage van Verordening (EG) nr. 2202/96 vastgestelde steunbedragen; dat in lid 5 van dat artikel is bepaald dat, wanneer er een kans blijkt te bestaan dat de in artikel 5 van Verordening (EG) nr. 2202/96 vastgestelde verwerkingsdrempels worden overschreden, die 70 % kan worden verminderd;Overwegende dat de lidstaten overeenkomstig artikel 22, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1169/97 voor het verkoopseizoen 1998/1999 mededeling hebben gedaan van de hoeveelheden sinaasappelen waarvoor een contract is gesloten, uitgesplitst naar leveringsperiode; dat op grond van deze gegevens en van de in de verkoopseizoenen 1996/1997 en 1997/1998 met steun verwerkte hoeveelheden moet worden geconstateerd dat er een kans bestaat dat de verwerkingsdrempel voor dit product wordt overschreden; dat het steunvoorschot voor het verkoopseizoen 1998/1999 derhalve moet worden verlaagd;Overwegende dat de in deze verordening vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Comité van beheer voor groenten en fruit,HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:Artikel 1 Voor het verkoopseizoen 1998/1999 wordt voor sinaasappelen het in artikel 14, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1169/97 bedoelde steunvoorschot vastgesteld op 48 % van de in de bijlage van Verordening (EG) nr. 2202/96 vastgestelde steunbedragen voor dit product.Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op de derde dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Zij is van toepassing met ingang van het verkoopseizoen 1998/1999.Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.Gedaan te Brussel, 4 februari 1999.Voor de CommissieFranz FISCHLERLid van de Commissie(1) PB L 297 van 21. 11. 1996, blz. 49.(2) PB L 169 van 27. 6. 1997, blz. 15.(3) PB L 159 van 3. 6. 1998, blz. 29.


type: other

text:
LEGE 656 07/12/2002 - Portal Legislativ
 LEGE nr. 656 din 7 decembrie 2002pentru prevenirea şi sancţionarea spalarii banilor
 Parlamentul României adopta prezenta lege. + Capitolul 1 Dispoziţii generale + Articolul 1Prezenta lege instituie măsuri de prevenire şi combatere a spalarii banilor. + Articolul 2În sensul prezentei legi: a) prin spalarea banilor se înţelege infracţiunea prevăzută la art. 23; ... b) prin bunuri se înţelege bunurile corporale sau necorporale, mobile ori imobile, precum şi actele juridice sau documentele care atesta un titlu ori un drept cu privire la acestea; ... c) prin tranzacţie suspecta se înţelege operaţiunea care, prin natura ei şi caracterul neobisnuit în raport cu activităţile clientului, trezeste suspiciunea de spalare a banilor. ... + Capitolul 2 Proceduri de identificare a clienţilor şi de prelucrare a informaţiilor referitoare la spalarea banilor + Articolul 3 (1) De îndată ce salariatul unei persoane juridice sau una dintre persoanele fizice prevăzute la art. 8 are suspiciuni ca o operaţiune ce urmează să fie efectuată are ca scop spalarea banilor, va informa persoana desemnată conform art. 14. alin. (1), care va sesiza imediat Oficiul Naţional de Prevenire şi Combatere a Spalarii Banilor, denumit în continuare Oficiul. Acesta va confirma primirea sesizării. ... (2) Dacă Oficiul considera necesar, poate dispune, motivat, suspendarea efectuării operaţiunii pe o perioadă de 48 de ore. ... (3) Dacă Oficiul considera ca perioada de 48 de ore nu este suficienta, poate solicita, motivat, înainte de expirarea acestui termen, Parchetului de pe lângă Curtea Suprema de Justiţie prelungirea suspendării efectuării operaţiunii cu cel mult 3 zile lucrătoare. Parchetul de pe lângă Curtea Suprema de Justiţie poate autoriza o singură dată prelungirea solicitată sau, după caz, poate dispune încetarea suspendării operaţiunii. ... (4) Oficiul trebuie să comunice persoanelor prevăzute la art. 8, în termen de 24 de ore, decizia de suspendare a efectuării operaţiunii ori, după caz, măsura prelungirii acesteia, dispusă de Parchetul de pe lângă Curtea Suprema de Justiţie. ... (5) Dacă Oficiul nu a făcut comunicarea în termenul prevăzut la alin. (4), persoanele la care se referă art. 8 vor putea efectua operaţiunea. ... (6) Persoanele prevăzute la art. 8 ori persoanele desemnate conform art. 14 alin. (1) vor raporta Oficiului, în cel mult 24 de ore, efectuarea operaţiunilor cu sume în numerar, în lei sau în valută, a căror limita minima reprezintă echivalentul în lei a 10.000 euro, indiferent dacă tranzacţia se realizează prin una sau mai multe operaţiuni legate între ele. ... (7) Prevederile alin. (6) se aplică şi transferurilor externe în şi din conturi pentru sume a căror limita minima este echivalentul în lei a 10.000 euro. ... (8) Se exceptează de la raportarea către Oficiu următoarele categorii de operaţiuni derulate prin trezoreria statului: eliberari de sume în numerar privind drepturi salariale, plăţile efectuate de către instituţiile publice, încasările de impozite, taxe, contribuţii şi orice alte venituri bugetare de la persoane fizice şi juridice, inclusiv sumele în numerar depuse de către instituţiile publice, precum şi operaţiunile prevăzute la alin. (7). ... (9) Forma şi conţinutul raportului pentru operaţiunile prevăzute la alin. (1), (6) şi (7) vor fi stabilite prin decizie a plenului Oficiului, în termen de 30 de zile de la data intrării în vigoare a prezentei legi. ... + Articolul 4Persoanele prevăzute la art. 8, care au cunoştinţa ca o operaţiune ce urmează să fie efectuată are ca scop spalarea banilor, pot să efectueze operaţiunea fără informarea prealabilă a Oficiului, dacă tranzacţia se impune a fi efectuată imediat sau dacă neefectuarea ei ar zădărnici eforturile de urmărire a beneficiarilor tranzacţiei suspecte. Aceste persoane sunt obligate însă sa informeze Oficiul de îndată, dar nu mai târziu de 24 de ore, despre tranzacţia efectuată, precizând şi motivul pentru care nu au făcut informarea, potrivit art. 3. + Articolul 5 (1) Oficiul poate cere persoanelor menţionate la art. 8, precum şi instituţiilor competente datele şi informaţiile necesare îndeplinirii atribuţiilor stabilite de lege. Informaţiile în legătură cu sesizările primite potrivit art. 3 şi 4 au caracter confidenţial. ... (2) Persoanele prevăzute la art. 8 vor transmite Oficiului datele şi informaţiile solicitate, în termen de 30 de zile de la data primirii cererii. ... (3) Secretul profesional la care sunt ţinute persoanele prevăzute la art. 8 nu este opozabil Oficiului. ... (4) Oficiul poate face schimb de informaţii, în baza reciprocităţii, cu instituţii străine care au funcţii asemănătoare şi care au obligaţia păstrării secretului în condiţii similare, dacă asemenea comunicări sunt făcute în scopul prevenirii şi combaterii spalarii banilor. ... + Articolul 6 (1) Oficiul va proceda la analizarea şi prelucrarea informaţiilor, iar atunci când se constata existenta unor indicii temeinice de spalare a banilor, informaţiile vor fi transmise de îndată procurorului general al Parchetului de pe lângă Curtea Suprema de Justiţie. ... (2) Dacă în urma analizarii şi prelucrării informaţiilor primite de Oficiu nu se constata existenta unor indicii temeinice de spalare a banilor, Oficiul păstrează informaţiile în evidenta. ... (3) Dacă informaţiile prevăzute la alin. (2) nu sunt completate timp de 5 ani, ele se claseaza în cadrul Oficiului. ... (4) După primirea sesizarilor, Parchetul de pe lângă Curtea Suprema de Justiţie poate solicita motivat Oficiului completarea acestora, dacă apreciază ca informaţiile sunt insuficiente. ... (5) Oficiul are obligaţia de a pune la dispoziţie Parchetului de pe lângă Curtea Suprema de Justiţie sau, după caz, Parchetului Naţional Anticoruptie, la solicitarea acestora, datele şi informaţiile pe care le-a obţinut potrivit dispoziţiilor prezentei legi. ... (6) Parchetul de pe lângă Curtea Suprema de Justiţie va comunică trimestrial, la cererea Oficiului, stadiul de rezolvare a sesizarilor transmise. ... + Articolul 7Transmiterea cu buna-credinţa de informaţii, în conformitate cu prevederile art. 3-5, de către persoanele prevăzute la art. 8 sau de către persoanele desemnate potrivit art. 14 alin. (1) nu poate atrage răspunderea disciplinară, civilă sau penală a acestora. + Articolul 8Intra sub incidenţa prezentei legi: a) băncile, sucursalele băncilor străine şi instituţiile de credit; ... b) instituţiile financiare, cum ar fi: fonduri de investiţii, societăţi de investiţii, societăţi de administrare a investiţiilor, societăţi de depozitare, de custodie; societăţi de valori mobiliare, fonduri de pensii şi alte asemenea fonduri, care îndeplinesc următoarele operaţiuni: creditarea, incluzând, printre altele, creditul de consum, creditul ipotecar, factoringul, finanţarea tranzacţiilor comerciale, inclusiv forfetarea, leasingul financiar, operaţiuni de plati, emiterea şi administrarea unor mijloace de plată, cărţi de credit, cecuri de călătorie şi altele asemenea, acordarea sau asumarea de garanţii şi subscrierea de angajamente, tranzacţii pe cont propriu sau în contul clienţilor prin intermediul instrumentelor pieţei monetare, cecuri, ordine de plată, certificate de depozite etc., schimb valutar, produse financiare derivate, instrumente financiare legate de cursul valutar ori de rata dobânzilor, valori mobiliare, participarea la emiterea de acţiuni şi oferirea de servicii legate de aceste emisiuni, consultanţa acordată întreprinderilor în probleme de structura a capitalului, strategia industriala, consultanţa şi servicii în domeniul fuziunilor şi al achiziţiilor de întreprinderi, intermedierea pe pieţele interbancare, administrarea de portofolii şi consultanţa în acest domeniu, custodia şi administrarea valorilor mobiliare; ... c) societăţile de asigurări şi reasigurari; ... d) agenţii economici care desfăşoară activităţi de jocuri de noroc, amanet, vânzări-cumpărări de obiecte de arta, metale şi pietre preţioase, dealeri, turism, prestări de servicii şi orice alte activităţi similare care implica punerea în circulaţie a valorilor; ... e) persoanele fizice şi juridice care acorda asistenţa de specialitate juridică, notarială, contabila, financiar-bancară, cu respectarea dispoziţiilor legale privind secretul profesional; ... f) persoanele cu atribuţii în procesul de privatizare; ... g) oficiile poştale şi persoanele juridice care prestează servicii de transmitere de bani, în lei sau în valută; ... h) agenţii imobiliari; ... i) trezoreria statului; ... j) casele de schimb valutar; ... k) orice altă persoană fizica sau juridică, pentru acte şi fapte săvârşite în afară sistemului financiar-bancar. ... + Articolul 9 (1) Persoanele prevăzute la art. 8 au obligaţia sa stabilească identitatea clienţilor la iniţierea unor relaţii de afaceri, deschiderea unor conturi sau oferirea unor servicii. ... (2) Obligaţia de identificare a clienţilor este necesară şi în cazul altor operaţiuni decât cele la care se referă alin. (1), a căror valoare minima reprezintă echivalentul în lei a 10.000 euro, indiferent dacă tranzacţia se desfăşoară prin una sau mai multe operaţiuni legate între ele. ... (3) De îndată ce exista o informaţie ca prin operaţiune se urmăreşte spalarea banilor, se va proceda la identificarea clienţilor, chiar dacă valoarea operaţiunii este mai mica decât limita minima stabilită la alin. (2). ... (4) Când suma nu este cunoscută în momentul acceptării tranzacţiei, persoana fizica sau juridică obligată sa stabilească identitatea clienţilor va proceda la identificarea de îndată a acestora, atunci când este informată despre valoarea tranzacţiei şi când a stabilit ca a fost atinsa limita minima prevăzută la alin. (2). ... (5) Prevederile alin. (1)-(4) se aplică şi operaţiunilor desfăşurate între persoane care nu sunt prezente fizic la efectuarea acestora. ... + Articolul 10 (1) Datele de identificare a clienţilor vor cuprinde: ... a) în cazul persoanelor fizice - datele de stare civilă menţionate în documentele de identitate prevăzute de lege; ... b) în cazul persoanelor juridice - datele menţionate în documentele de înmatriculare prevăzute de lege, precum şi dovada ca persoana fizica care conduce tranzacţia reprezintă legal persoana juridică. ... (2) În cazul persoanelor juridice străine, la deschiderea de conturi bancare vor fi solicitate acele documente din care să rezulte identitatea firmei, sediul, tipul de societate, locul înmatriculării, împuternicirea specială a celui care o reprezintă în tranzacţie, precum şi o traducere în limba română a documentelor autentificate de un birou al notarului public. ... + Articolul 11În cazul în care exista informaţii referitoare la clienţii prevăzuţi la art. 9 şi 10, în sensul că tranzacţia nu se desfăşoară în nume propriu, persoanele juridice menţionate la art. 8 vor lua măsuri pentru a obţine date despre adevarata identitate a persoanei în interesul ori în numele căreia acţionează aceşti clienţi, inclusiv de la Oficiu. + Articolul 12 (1) Cerinţele de identificare nu vor fi impuse societăţilor de asigurări şi reasigurari menţionate la art. 8, în legătură cu poliţele de asigurare de viaţa, dacă prima de asigurare sau ratele de plată anuale sunt mai mici ori egale cu echivalentul în lei al sumei de 1.000 euro ori prima unica de asigurare plătită este, în echivalent lei, până la 2.500 euro. Dacă ratele de prima periodice sau sumele de plată anuale sunt ori urmează să fie mărite în asa fel încât să depăşească limita sumei de 1.000 euro, respectiv de 2.500 euro, în echivalent lei, se va cere identificarea clienţilor. ... (2) Cerinţele de identificare a clienţilor nu sunt obligatorii în cazul subscrierii politelor de asigurare emise de fondurile de pensii, obţinute în virtutea unui contract de muncă sau datorită profesiei asiguratului, cu condiţia ca poliţa sa nu poată fi rascumparata înainte de scadenta şi sa nu poată fi folosită ca garanţie sau colateral pentru obţinerea unui împrumut. ... (3) Cerinţele de identificare a clienţilor nu se impun dacă s-a stabilit ca plata se va face prin debitarea unui cont deschis pe numele clientului la o banca sau la o instituţie pentru economii. ... + Articolul 13 (1) În fiecare caz în care identitatea este solicitată potrivit prevederilor prezentei legi, persoana juridică sau persoana fizica prevăzută la art. 8, care are obligaţia identificarii clientului, va păstra o copie de pe document, ca dovada de identitate, sau referinţe de identitate, pentru o perioadă de 5 ani, începând cu data când se încheie relaţia cu clientul. ... (2) Persoanele prevăzute la art. 8 vor păstra evidentele secundare sau operative şi înregistrările tuturor operaţiunilor financiare care fac obiectul prezentei legi, pentru o perioadă de 5 ani de la efectuarea fiecărei operaţiuni, într-o formă corespunzătoare, pentru a putea fi folosite ca mijloace de proba în justiţie. ... + Articolul 14 (1) Persoanele juridice prevăzute la art. 8 vor desemna una sau mai multe persoane care au responsabilităţi în aplicarea prezentei legi, ale căror nume vor fi comunicate Oficiului, împreună cu natura şi cu limitele responsabilităţilor menţionate. ... (2) Persoanele desemnate conform alin. (1) răspund pentru îndeplinirea sarcinilor stabilite în aplicarea prezentei legi. ... + Articolul 15Persoanele desemnate conform art. 14 alin. (1) şi persoanele prevăzute la art. 8 vor întocmi pentru fiecare tranzacţie suspecta un raport scris, în forma stabilită de Oficiu, care va fi transmis imediat acestuia. + Articolul 16 (1) Persoanele juridice prevăzute la art. 8 vor stabili proceduri şi metode adecvate de control intern pentru a preveni şi a împiedica spalarea banilor şi vor asigura instruirea angajaţilor pentru recunoaşterea operaţiunilor care pot fi legate de spalarea banilor şi luarea măsurilor imediate ce se impun în asemenea situaţii. ... (2) Oficiul va participa la programele speciale de instruire a reprezentanţilor persoanelor prevăzute la art. 8. ... + Articolul 17 (1) Autorităţile cu atribuţii de control financiar, conform legii, şi cele de supraveghere prudentiala a persoanelor prevăzute la art. 8 vor verifica şi vor controla, în cadrul atribuţiilor de serviciu, modul de aplicare a prevederilor prezentei legi, iar atunci când din datele obţinute rezultă suspiciuni de spalare a banilor sau alte încălcări ale dispoziţiilor prezentei legi vor informa de îndată Oficiul. ... (2) Oficiul poate efectua verificări şi controale comune cu autorităţile prevăzute la alin. (1) la persoanele menţionate la art. 8. ... + Articolul 18 (1) Personalul Oficiului are obligaţia de a nu transmite informaţiile primite în timpul activităţii decât în condiţiile legii. Obligaţia se menţine şi după încetarea funcţiei, pe o durată de 5 ani. ... (2) Persoanele prevăzute la art. 8 şi salariaţii acestora au obligaţia de a nu transmite, în afară condiţiilor prevăzute de lege, informaţiile deţinute în legătură cu spalarea banilor şi de a nu avertiza clienţii cu privire la sesizarea Oficiului. ... (3) Este interzisă folosirea în scop personal de către salariaţii Oficiului şi ai persoanelor prevăzute la art. 8 a informaţiilor primite, atât în timpul activităţii, cat şi după încetarea acesteia. ... + Capitolul 3 Oficiul Naţional de Prevenire şi Combatere a Spalarii Banilor + Articolul 19 (1) Oficiul funcţionează ca organ de specialitate cu personalitate juridică în subordinea Guvernului, cu sediul în municipiul Bucureşti. ... (2) Oficiul are ca obiect de activitate prevenirea şi combaterea spalarii banilor, scop în care primeşte, analizează, prelucreaza informaţii şi sesizează, în condiţiile art. 6 alin. (1), Parchetul de pe lângă Curtea Suprema de Justiţie. ... (3) În vederea exercitării atribuţiilor sale, Oficiul are constituit un aparat propriu, la nivel central, a cărui organigrama se aproba prin hotărâre a Guvernului. ... (4) Oficiul este condus de un preşedinte cu rang de secretar de stat, numit de Guvern din rândul membrilor plenului Oficiului, care are calitatea de ordonator principal de credite. ... (5) Plenul Oficiului este structura deliberativa şi de decizie, fiind format din câte un reprezentant al Ministerului Finanţelor Publice, Ministerului Justiţiei, Ministerului de Interne, Parchetului de pe lângă Curtea Suprema de Justiţie, Băncii Naţionale a României, Curţii de Conturi şi Asociaţiei Române a Băncilor, numit în funcţie pe o perioadă de 5 ani, prin hotărâre a Guvernului. ... (6) În exercitarea atribuţiilor sale plenul Oficiului adopta decizii cu votul majorităţii membrilor acestuia. ... (7) Membrii plenului Oficiului trebuie să îndeplinească, la data numirii, următoarele condiţii: ... a) să fie licentiati şi să aibă cel puţin 10 ani vechime într-o funcţie economică sau juridică; ... b) să aibă domiciliul în România; ... c) să aibă numai cetăţenia română; ... d) să aibă exerciţiul drepturilor civile şi politice; ... e) să se bucure de o înaltă competenţa profesională şi morala nestirbita. ... (8) Se interzice membrilor plenului Oficiului să facă parte din partide politice sau sa desfăşoare activităţi publice cu caracter politic. ... (9) Funcţia de membru al plenului Oficiului este incompatibilă cu orice alta funcţie publică sau privată, cu excepţia funcţiilor didactice din învăţământul superior. ... (10) Membrii plenului Oficiului au obligaţia sa comunice de îndată, în scris, preşedintelui Oficiului apariţia oricărei situaţii de incompatibilitate. ... (11) În perioada ocupării funcţiei membrii plenului Oficiului vor fi detasati, respectiv raportul de muncă al acestora va fi suspendat, urmând ca la încetarea mandatului sa revină la funcţia deţinută anterior. ... (12) În caz de vacanta a unui post în cadrul plenului Oficiului, conducătorul autorităţii competente va propune Guvernului o noua persoana, în termen de 30 de zile de la data vacantarii postului. ... (13) Mandatul de membru al plenului Oficiului încetează în următoarele situaţii: ... a) la expirarea termenului pentru care a fost numit; ... b) prin demisie; ... c) prin deces; ... d) prin imposibilitatea de exercitare a mandatului pe o perioadă mai mare de 6 luni; ... e) la survenirea unei incompatibilităţi; ... f) prin revocare de către autoritatea care l-a numit. ... (14) Personalul angajat al Oficiului nu poate ocupa nici un post sau nu poate îndeplini vreo funcţie în cadrul nici uneia dintre persoanele juridice prevăzute la art. 8 în acelaşi timp cu activitatea de salariat al Oficiului. ... (15) Pentru funcţionarea Oficiului Guvernul va transmite în administrarea acestuia imobilele necesare - terenuri şi clădiri - din domeniul public şi privat, în termen de 60 de zile de la data înregistrării cererii. ... (16) Oficiul poate participa la activităţile organismelor internaţionale de specialitate şi poate fi membru al acestora. Plenul Oficiului decide privind oportunitatea participării la astfel de activităţi. ... + Articolul 20 (1) Membrii plenului Oficiului beneficiază de drepturile prevăzute de lege pentru persoanele care îndeplinesc funcţii de demnitate publică. Indemnizaţia membrilor plenului Oficiului se stabileşte conform prevederilor art. 19 şi ale pct. 6 din anexa nr. II/2 din Legea nr. 154/1998 privind sistemul de stabilire a salariilor de baza în sectorul bugetar şi a indemnizaţiilor pentru persoane care ocupa funcţii de demnitate publică, cu modificările şi completările ulterioare. ... (2) Salarizarea personalului de specialitate şi a personalului auxiliar de specialitate se realizează potrivit Legii nr. 50/1996 privind salarizarea şi alte drepturi ale personalului din organele autorităţii judecătoreşti, republicată, cu modificările şi completările ulterioare. ... (3) Nomenclatorul de funcţii, condiţiile de studii şi de vechime pentru încadrarea, promovarea şi salarizarea personalului Oficiului, precum şi reglementarea legală în funcţie de care se stabileşte salarizarea sunt cuprinse în anexa care face parte integrantă din prezenta lege. ... (4) Avansarea în grade şi trepte profesionale a personalului prevăzut la alin. (2) se va realiza prin testare profesională, în condiţiile de vechime stabilite conform anexei. ... (5) Indemnizaţia de încadrare a personalului de specialitate, stabilită conform cap. I din anexa, este unica forma de remunerare lunară a activităţii corespunzătoare funcţiei fără acordarea nici unuia dintre sporurile prevăzute de Legea nr. 50/1996, republicată, cu modificările şi completările ulterioare, şi reprezintă baza de calcul pentru stabilirea drepturilor şi a obligaţiilor care se determina în raport cu venitul salarial. ... (6) Personalul auxiliar de specialitate beneficiază, pe lângă salariul de baza stabilit potrivit anexei la prezenta lege, şi de sporurile prevăzute de Legea nr. 50/1996, republicată, modificată şi completată prin Ordonanţa Guvernului nr. 83/2000, aprobată cu modificări prin Legea nr. 334/2001, pentru funcţiile cu care se asimilează. ... (7) Personalul din cadrul Oficiului, care ocupa funcţii specifice sectorului bugetar, va fi salarizat conform legislaţiei referitoare la salarizarea personalului din ministere şi alte organe centrale de specialitate. ... (8) Personalul salarizat în baza prezentei legi are dreptul pe perioada concediului de odihnă, pe lângă indemnizaţia de concediu, la o primă egala cu indemnizaţia de încadrare bruta sau, după caz, la salariul de baza brut din luna anterioară plecării în concediu, care se impozitează separat. ... + Capitolul 4 Raspunderi şi sancţiuni + Articolul 21Încălcarea prevederilor prezentei legi atrage, după caz, răspunderea civilă, disciplinară, contravenţională sau penală. + Articolul 22 (1) Constituie contravenţie următoarele fapte: ... a) nerespectarea obligaţiilor prevăzute la art. 3 alin. (1) şi (6), art. 4 şi 9; ... b) nerespectarea obligaţiilor prevăzute la art. 5 alin. (2), art. 11, art. 13-15, art. 16 alin. (1) şi la art. 17. ... (2) Contravenţiile prevăzute la alin. (1) lit. a) se sancţionează cu amendă de la 20.000.000 lei la 100.000.000 lei, iar contravenţiile prevăzute la alin. (1) lit. b) se sancţionează cu amendă de la 30.000.000 lei la 200.000.000 lei. ... (3) Sancţiunile prevăzute la alin. (2) se aplică şi persoanelor juridice. ... (4) Contravenţiile se constata şi amenda se aplică de personalul desemnat din cadrul Oficiului şi al autorităţilor prevăzute la art. 17. ... (5) Dispoziţiile prezentei legi referitoare la contravenţii se completează în mod corespunzător cu prevederile Ordonanţei Guvernului nr. 2/2001 privind regimul juridic al contravenţiilor, aprobată cu modificări şi completări prin Legea nr. 180/2002, cu modificările ulterioare, cu excepţia art. 28 şi 29. ... + Articolul 23 (1) Constituie infracţiunea de spalare a banilor şi se pedepseşte cu închisoare de la 3 la 12 ani: ... a) schimbarea sau transferul de bunuri, cunoscând ca provin din săvârşirea de infracţiuni, în scopul ascunderii sau al disimularii originii ilicite a acestor bunuri sau în scopul de a ajuta persoana care a săvârşit infracţiunea din care provin bunurile să se sustragă de la urmărire, judecata sau executarea pedepsei; ... b) ascunderea sau disimularea adevaratei naturi a provenientei, a situarii, a dispoziţiei, a circulaţiei sau a proprietăţii bunurilor ori a drepturilor asupra acestora, cunoscând ca bunurile provin din săvârşirea de infracţiuni; ... c) dobândirea, deţinerea sau folosirea de bunuri, cunoscând ca acestea provin din săvârşirea de infracţiuni. ... (2) Asocierea sau iniţierea unei asocieri, aderarea ori sprijinirea, sub orice formă, a unei astfel de asocieri, în scopul săvârşirii infracţiunii de spalare a banilor se pedepseşte cu închisoare de la 5 la 15 ani. ... (3) Tentativa se pedepseşte. ... + Articolul 24Nerespectarea obligaţiilor prevăzute la art. 18 constituie infracţiune şi se pedepseşte cu închisoare de la 2 la 7 ani. + Articolul 25 (1) În cazul infracţiunilor prevăzute la art. 23 şi 24 se aplică dispoziţiile art. 118 din Codul penal privind confiscarea bunurilor. ... (2) Dacă bunurile care fac obiectul infracţiunii prevăzute la art. 23 nu se găsesc, se confisca echivalentul lor în bani sau bunurile dobândite în locul acestora. ... (3) Pentru a garanta aducerea la îndeplinire a confiscării bunurilor se pot lua măsurile asiguratorii prevăzute de Codul de procedură penală. ... + Articolul 26În cazul infracţiunilor prevăzute la art. 23 şi 24, secretul bancar şi secretul profesional nu sunt opozabile organelor de urmărire penală, după începerea de către procuror a urmăririi penale, şi nici instanţelor de judecată. Datele şi informaţiile solicitate de procuror sau de instanţa de judecată se comunică de către persoanele prevăzute la art. 8, la cererea scrisă a procurorului, în cursul urmăririi penale, sau a instanţei, în cursul judecaţii. + Articolul 27 (1) Când exista indicii temeinice ca o persoană care pregăteşte comiterea infracţiunii de spalare a banilor foloseşte sisteme de telecomunicaţii sau informatice, procurorul poate să dispună, pe o perioadă determinata, accesul la aceste sisteme. ... (2) Procurorul poate, de asemenea, sa dispună, când exista indicii temeinice cu privire la săvârşirea infracţiunii de spalare a banilor, punerea sub supraveghere pe o durată determinata a conturilor bancare şi a conturilor asimilate acestora. ... (3) Dispoziţiile art. 91^1-91^5 din Codul de procedură penală se aplică în mod corespunzător. ... + Capitolul 5 Dispoziţii finale + Articolul 28Identificarea clienţilor, potrivit art. 9, se va face de la data intrării în vigoare a prezentei legi. + Articolul 29Limita minima a operaţiunii prevăzute la art. 9 alin. (2) şi limitele maxime ale sumelor prevăzute la art. 12 alin. (1) pot fi modificate prin hotărâre a Guvernului, la propunerea Oficiului. + Articolul 30În termen de 30 de zile de la data intrării în vigoare a prezentei legi Oficiul va prezenta Guvernului spre aprobare regulamentul sau de organizare şi funcţionare. + Articolul 31Legea nr. 21/1999 pentru prevenirea şi sancţionarea spalarii banilor, publicată în Monitorul Oficial al României, Partea I, nr. 18 din 21 ianuarie 1999, cu modificările ulterioare, se abroga.Această lege a fost adoptată de Senat în şedinţa din 21 noiembrie 2002, cu respectarea prevederilor art. 74 alin. (1) din Constituţia României.p. PREŞEDINTELE SENATULUI,DORU IOAN TARACILAAceastă lege a fost adoptată de Camera Deputaţilor în şedinţa din 26 noiembrie 2002, cu respectarea prevederilor art. 74 alin. (1) din Constituţia României.p. PREŞEDINTELE CAMEREI DEPUTAŢILOR,VIOREL HREBENCIUCBucureşti, 7 decembrie 2002.Nr. 656. + Anexă I. Salarizarea personalului de specialitate din Oficiul Naţional de Prevenire şi Combatere a Spalarii Banilor
 II. Salarizarea personalului auxiliar de specialitate din Oficiul Naţional de Prevenire şi Combatere a Spalarii Banilor
 NOTĂ:Pentru activitatea informatica se pot angaja în funcţia de analist financiar absolvenţi ai instituţiilor de învăţământ superior de profil informatic.--------


type: caselaw

text:
 6.8.2011
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 232/14
 Lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu, ko 2011. gada 11. maijā iesniedza Fővárosi Ítélőtábla (Ungārija) — Észak-dunántúli Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság un Hochtief Construction AG Magyarországi Fióktelepe/Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság
 (Lieta C-218/11)
 2011/C 232/23
 Tiesvedības valoda — ungāru
 Iesniedzējtiesa
 Fővárosi Ítélőtábla
 Lietas dalībnieki pamata procesā
 Prasītājas: Észak-dunántúli Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság (Édukövízig) un Hochtief Construction AG Magyarországi Fióktelepe
 Atbildētāja: Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság
 Personas, kas iestājušās lietā: Vegyépszer Építő és Szerelő Zrt. un MÁVÉPCELL Kft.
 Prejudiciālie jautājumi
 1)
 Vai noteikumu, ka Padomes Direktīvas 2004/18/EK (1) 44. panta 2. punktā noteiktie minimālie iespēju līmeņi prasāmi atbilstīgi minētās direktīvas 47. panta 1. punkta b) apakšpunktam, var interpretēt tādējādi, ka līgumslēdzējas iestādes ir tiesīgas minimālos iespēju līmeņus saistīt ar vienu vienīgu grāmatvedības dokumenta (bilances) rādītāju, ko tās izvēlējušās, lai pārbaudītu ekonomisko un finanšu stāvokli?
 2)
 Vai, ja uz pirmo jautājumu tiek atbildēts apstiprinoši, minētajā direktīvas 44. panta 2. punktā prasītais atbilstības nosacījums ir izpildīts ar minimālā iespēju līmeņa noteikšanai izvēlēto rādītāju (bilances peļņas vai zaudējumu aprēķinu), kura saturs atkarībā no dažādu dalībvalstu grāmatvedības tiesību aktos noteiktā ir atšķirīgs?
 3)
 Vai, lai tiktu ņemtas vērā dalībvalstu starpā neapšaubāmi esošās atšķirības, pietiek, ka papildus ekonomiskā un finanšu stāvokļa apliecināšanai izvēlētajiem dokumentiem līgumslēdzēja iestāde nodrošina iespēju izmantot ārējos resursus (47. panta 3. punkts), vai arī, lai atbilstības nosacījums tiktu izpildīts attiecībā uz visiem līgumslēdzējas iestādes prasītajiem dokumentiem, tai ir jānodrošina, ka minēto iespēju var pierādīt kā citādi (47. panta 5. punkts)?
 (1) Eiropas Parlamenta un Padomes 2004. gada 31. marta Direktīva 2004/18/EK par to, kā koordinēt būvdarbu valsts līgumu, piegādes valsts līgumu un pakalpojumu valsts līgumu slēgšanas tiesību piešķiršanas procedūru (OV L 134, 114. lpp., OV Īpašais izdevums latviešu valodā: 6. nod., 7. sēj., 132. lpp.).