type: other

jurisdiction: US

text: b"Audit Report\n\n\n\nReturn to the USDOJ/OIG Home Page\n\n\n\nOffice of Community Oriented Policing Services Grants \nto the City of Live Oak, Florida, Police Department\nGR-40-02-001\nOctober 2001\nOffice of the Inspector General\n\nEXECUTIVE SUMMARY\nThe Office of the Inspector General, Audit Division, has completed an audit of grants awarded by the Office of Community Oriented Policing Services (COPS) to the city of Live Oak, Florida, Police Department (grantee). The purpose of the grant was to re-establish the city's police department. The grantee was awarded a Universal Hiring Program (UHP) grant and 3 UHP supplements totaling $1,056,829 to hire 16 full-time officers. The grantee has hired all 16 officers and the federal funding for the last officer is scheduled to end on October 31, 2002, when the 3-year funding period concludes. \n\n\tWe reviewed the grantee's compliance with six essential grant conditions, and found the grantee's local matching funds, reimbursement requests, and community policing activities to be acceptable. However, we found weaknesses in the areas noted below. As a result of the identified deficiencies, we question $831,622 in grant funds received and recommend an additional $225,207 be deobligated and put to better use. 1\n\nThe grantee, after receiving the COPS grant, did not maintain the level of law enforcement services previously provided through a contract with the Suwanee County Sheriff's Department. In our judgment, this constitutes a violation of COPS' non-supplanting requirement.\n\n\tThe grantee's actual costs for the UHP grant were $91,823 less than estimated in its grant application. Since the UHP grant had ended, the remaining $91,823 should be deobligated and put to better use.\n\n\tWhile the grantee retained the actual officers hired under the initial UHP grant, the grantee had not retained the required number of additional officer positions because it did not maintain the level of law enforcement services provided through the contract with the Sheriff's Department after receiving the grant. In addition, although the grantee had made appropriate plans to retain the actual officers hired under the ongoing UHP supplements, the grantee would not retain the required number of additional officer positions for the supplements for the same reason stated above.\n\nThese items are discussed in greater detail in the Findings and Recommendations section of the report. Our audit objectives, scope, and methodology appear in Appendix I. \n\n\n\n\nFootnote\n\nThe Inspector General Act of 1988 contains our reporting requirements for questioned costs and funds to better use. However, not all of our findings are dollar-related. See Appendix III for a breakout of our dollar-related findings and definitions of questioned costs and funds to better use."


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 28.4.2007
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 95/33
 Vorabentscheidungsersuchen des Sąd Rejonowy w Jaworznie (Republik Polen), eingereicht am 7. März 2007 — Piotr Kawala/Gmina Miasta Jaworzna
 (Rechtssache C-134/07)
 (2007/C 95/63)
 Verfahrenssprache: Polnisch
 Vorlegendes Gericht
 Sąd Rejonowy w Jaworznie
 Parteien des Ausgangsverfahrens
 Kläger: Piotr Kawala
 Beklagte: Gmina Miasta Jaworzna
 Vorlagefrage
 Steht Art. 90 EG der Anwendung von § 1 der Verordnung des Ministers für Infrastruktur vom 28. Juli 2003 über die Höhe der Gebühren für die Fahrzeugkarte entgegen, soweit damit die Zulassung eines von außerhalb der Republik Polen aus einem anderen Mitgliedstaat bezogenen Fahrzeugs von der Zahlung einer Gebühr für die Ausstellung der Fahrzeugkarte in Höhe von 500 PLN abhängig gemacht wird?


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 21987A0219(01)
 Anden brevveksling om tillæg til aftalen mellem Det europæiske økonomiske Fællesskab og New Zealand om handel med fåre-, lamme- og gedekød og omfattende et arrangement vedrørende nævnte aftales klausul 2, første afsnit
 EF-Tidende nr. L 050 af 19/02/1987 s. 0028 - 0029
 ***** ANDEN BREVVEKSLING om tillaeg til aftalen mellem Det europaeiske oekonomiske Faellesskab og New Zealand om handel med faare-, lamme- og gedekoed og omfattende et arrangement vedroerende naevnte aftales klausul 2, foerste afsnit Brev nr. 1 Hr. . . . . . . Jeg har den aere at henvise til brevvekslingen om tillaeg til aftalen mellem New Zealand og Det europaeiske oekonomiske Faellesskab om handel med faare-, lamme- og gedekoed og omfattende en aftale vedroerende naevnte aftales klausul 2, foerste afsnit, undertegnet den 12. juli 1984, samt til noedvendigheden af, at de i denne brevveksling omhandlede maengder fastsaettes for 1987 og 1988. I overensstemmelse med naevnte brevveksling og efter konsultationer med Faellesskabet via Kommissionen bekraefter jeg foelgende: - for Frankrig fastsaettes maengderne for 1987 og 1988 til foregaaende aars maengde plus 10 %, og - for Irland vil maengderne for 1987 og 1988 blive fastsat paa et passende tidspunkt efter fremgangsmaaden i aftalens klausul 10. Jeg foreslaar, at denne skrivelse og Deres skrivelse med bekraeftelse af, at indholdet heraf kan accepteres, indebaerer en aftale, som udgoer en integrerende del af aftalen mellem New Zealand og Det europaeiske oekonomiske Faellesskab. Modtag, hr. . . . . . ., forsikringen om min mest udmaerkede hoejagtelse. For regeringen for New Zealand Brev nr. 2 Hr. . . . . . . Jeg har den aere hermed at anerkende modtagelsen af Deres skrivelse af dags dato med foelgende ordlyd: »Jeg har den aere at henvise til brevvekslingen om tillaeg til aftalen mellem New Zealand og Det europaeiske oekonomiske Faellesskab om handel med faare-, lamme- og gedekoed og omfattende en aftale vedroerende naevnte aftales klausul 2, foerste afsnit, undertegnet den 12. juli 1984, samt til noedvendigheden af, at de i denne brevveksling omhandlede maengder fastsaettes for 1987 og 1988. I overensstemmelse med naevnte brevveksling og efter konsultationer med Faellesskabet via Kommissionen bekraefter jeg foelgende: - for Frankrig fastsaettes maengderne for 1987 og 1988 til foregaaende aars maengde plus 10 %, og - for Irland vil maengderne for 1987 og 1988 blive fastsat paa et passende tidspunkt efter fremgangsmaaden i aftalens klausul 10. Jeg foreslaar, at denne skrivelse og Deres skrivelse med bekraeftelse af, at indholdet heraf kan accepteres, indebaerer et arrangement, som udgoer en integrerende del af aftalen mellem New Zealand og Det europaeiske oekonomiske Faellesskab.« Jeg kan hermed over for Dem bekraefte, at indholdet af den paagaeldende skrivelse, herunder det i sidste afsnit fremsatte forslag, kan accepteres af Faellesskabet. Modtag, hr. . . . . . ., forsikringen om min mest udmaerkede hoejagtelse. Paa vegne af Raadet for De europaeiske Faellesskaber


type: wikipedia

text:
11. januar je 11. dan leta v gregorijanskem koledarju. Ostaja še 354 dni (355 v prestopnih letih).
 Dogodki
 630 - Mohamed vkoraka v Meko
 1571 - Avstrijsko plemstvo pridobi versko svobodo
 1693 - izbruh siciljskega vulkana Etna
 1787 - William Herschel odkrije Uranovi luni Oberon in Titanijo
 1820 - obnovljen posleski red na Kranjskem
 1879 - pričetek zulujske vojne
 1919 - Romunija zasede Transilvanijo
 1922 - pri zdravljenju sladkorne bolezni prvič uporabijo inzulin
 1923 - francoska vojska zasede demilitizirano območje Porurje
 1935 - Amelia Earhart poleti s Havajev v Kalifornijo
 1942:
 Draža Mihailović postane minister za obrambo jugoslovanske vlade v emigraciji
 Cankarjev bataljon se umakne iz Dražgoš
 1944 - ustanovljeno koncentracijsko taborišče v Krakovu
 1946 - ustanovljena Ljudska republika Albanija
 1949 - Bertolt Brecht ob uprizoritvi drame Mati Korajža in njeni otroci ustanovi svoje gledališče Berliner Ensemble
 1960 - Čad razglasi neodvisnost od Francije
 1964 - Dr. Luther Terry objavi raziskavo o slabih vplivih kajenja na telo.
 1972 - Vzhodni Pakistan postane Bangladeš
 1974 - v Južnoafriški republiki Susan Rosenkowitz rodi prve preživele šesterčke
 1980 - šahist Nigel Short s 14. leti postane najmlajši mednarodni mojster v zgodovini
 1989 - ustanovljena Slovenska demokratična zveza
 Rojstva
 347 - Teodozij I. Veliki, rimski cesar († 395)
 889 - Abd Ar-Rahman III., omajadski kalif Kordove († 961)
 1113 - Wang Chongyang, kitajski daoistični učenjak, utemeljitelj Quanzhenske šole († 1170)
 1322 - Komjo, japonski proticesar († 1380)
 1359 - Go-En'ju, japonski proticesar († 1393)
 1503 - Francesco Mazzola Parmigianino, italijanski slikar († 1540)
 1750 - Anton Makovic, slovenski zdravnik († 1803)
 1755 - Alexander Hamilton, ameriški državnik († 1804)
 1757 - sir Samuel Bentham, angleški inženir († 1831)
 1786 - Joseph Jackson Lister, angleški optik († 1869)
 1815 - John Alexander Macdonald, kanadski predsednik vlade († 1891)
 1842 - William James, ameriški psiholog in filozof († 1910)
 1902 - Maurice Duruflé, francoski skladatelj, organist († 1986)
 1905 - Clyde Kluckhohn, ameriški antropolog († 1960)
 1906 - Albert Hofmann, švicarski kemik in izumitelj droge LSD († 2008)
 1930 - Rod Taylor, avstralski filmski igralec († 2015)
 1939 - Phil Williams, valižanski politik, znanstvenik († 2003)
 1965 - Aleš Varoga, slovenski športni novinar († 2005)
 1970 - Gregor Čušin, slovenski igralec
 Smrti
 802 - Pavlin II., oglejski patriarh, apostol Slovencev (* okoli 730)
 1055 - Konstantin IX. Monomah, bizantinski cesar (* 1000)
 1083 - Oton Nordheimski, bavarski vojvoda (* 1020)
 1266 - Svantopolk II., vojvoda Pomerelije-Gdanska (* 1195)
 1331 - Pšemisl II. Głogowski, poljski plemič, vojvoda Głogówa (* 1305)
 1397 - Skirgaila, litvanski plemič, regent (* 1354)
 1495 - Pedro Gonzáles de Mendoza, španski kardinal, državnik (* 1428)
 1735 - Danilo I., črnogorski vladika (* 1670)
 1753 - Hans Sloane, irski zdravnik, zbiralec (* 1660)
 1801 - Domenico Cimarosa, italijanski skladatelj (* 1749)
 1843 - Francis Scott Key, ameriški odvetnik, pesnik (* 1779 ali 1780)
 1856 - Friedrich Wilhelm Schneidewin, nemški klasični humanist (* 1810)
 1867 - George Baxter, angleški graver, tiskar (* 1804)
 1882 - Theodor Schwann, nemški fiziolog (* 1810)
 1891 - Georges-Eugène Haussmann, francoski urbanist, arhitekt (* 1809)
 1923 - Konstantin I., grški kralj (* 1868)
 1928 - Thomas Masterson Hardy, angleški pisatelj, pesnik (* 1840)
 1941 - Emanuel Lasker, nemški šahist, matematik, filozof, šahovski svetovni prvak 1894 do 1921 (* 1868)
 1943 - Ivan Vavpotič, slovenski slikar (* 1877)
 1944 - Galeazzo Ciano, italijanski politik (* 1903)
 1988 - Isidor Isaac Rabi, ameriški fizik avstrijskega rodu, nobelovec 1944 (* 1898)
 1991 - Carl David Anderson, ameriški fizik švedskega rodu, nobelovec 1936 (* 1905)
 2000 - Pavao Žanić, hrvaški škof (* 1918)
 2003 - Jože Pučnik, slovenski politik in sociolog (* 1932)
 2008 - Edmund Hillary, novozelandski raziskovalec in alpinist (*1919)
 2013 - Aaron Swartz, ameriški internetni aktivist (* 1986)
 2014 - Ariel Sharon, izraelski general in politik (* 1928)
 2018 - Robert K. Grasselli, ameriško-slovenski kemik (*1930)
 2022 - David Sassoli, italijanski novinar in politik, predsednik Evropskega parlamenta (* 1956)
 Prazniki in obredi
 Albanija - dan republike (1946)
 Nepal - dan enotnosti
 Rimski imperij - prvi dan karmentalij
 God
 sveti Higin
 sveti Teodozij Koinobit
 sveti Pavlin Oglejski
 111


text:
36/2014 Z. z. Novela zákona o potravinách | Aktuálne znenie
 36/2014 Z. z.
 Zákon č. 36/2014 Z. z.Zákon, ktorým sa mení a dopĺňa zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 152/1995 Z. z. o potravinách v znení neskorších predpisov a ktorým sa dopĺňa zákon č. 442/2004 Z. z. o súkromných veterinárnych lekároch, o Komore veterinárnych lekárov Slovenskej republiky a o zmene a doplnení zákona č. 488/2002 Z. z. o veterinárnej starostlivosti a o zmene niektorých zákonov v znení neskorších predpisov v znení neskorších predpisov
 Účinnosť od 01.04.2014
 Aktuálne znenie 01.04.2014
 z 29. januára 2014,
 ktorým sa mení a dopĺňa zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 152/1995 Z. z. o potravinách v znení neskorších predpisov a ktorým sa dopĺňa zákon č. 442/2004 Z. z. o súkromných veterinárnych lekároch, o Komore veterinárnych lekárov Slovenskej republiky a o zmene a doplnení zákona č. 488/2002 Z. z. o veterinárnej starostlivosti a o zmene niektorých zákonov v znení neskorších predpisov v znení neskorších predpisov
 Zákon Národnej rady Slovenskej republiky č. 152/1995 Z. z. o potravinách v znení zákona Národnej rady Slovenskej republiky č. 290/1996 Z. z., zákona č. 470/2000 Z. z., zákona č. 553/2001 Z. z., zákona č. 23/2002 Z. z., zákona č. 450/2002 Z. z., zákona č. 472/2003 Z. z., zákona č. 546/2004 Z. z., zákona č. 195/2007 Z. z., zákona č. 318/2009 Z. z., zákona č. 114/2010 Z. z., zákona č. 349/2011 Z. z., zákona č. 459/2012 Z. z. a zákona č. 42/2013 Z. z. sa mení a dopĺňa takto:
 1. § 7b znie:
 Príjemca zásielky produktov živočíšneho pôvodu, nespracovanej zeleniny a nespracovaného ovocia (ďalej len „zásielka“) v mieste určenia pochádzajúcej z iného členského štátu Európskej únie je povinný najneskôr 24 hodín vopred nahlásiť príslušnej regionálnej veterinárnej a potravinovej správe prostredníctvom elektronického systému štátnej veterinárnej a potravinovej správy príchod zásielky,8f) miesto jej určenia, krajinu pôvodu zásielky, druh zásielky a jej množstvo; ustanovenie sa vzťahuje aj na dovoz potravín.“.
 2. Za § 9a sa vkladá § 9b, ktorý vrátane nadpisu znie:
 (1) Potraviny a poľnohospodárske produkty možno označovať aj dobrovoľnými údajmi, ktoré sú v súlade s údajmi uvedenými v § 9 a s osobitným predpisom.9abea) Podrobnosti o označovaní potravín a poľnohospodárskych produktov dobrovoľnými údajmi a o ich používaní na účely propagácie a marketingu ustanoví všeobecne záväzný právny predpis, ktorý vydá ministerstvo.
 (2) Požiadavky a podmienky na používanie označovania potravín a poľnohospodárskych produktov údajmi podľa odseku 1 a ich používanie na účely propagácie a marketingu sa vzťahujú len na potraviny a poľnohospodárske produkty vyrábané a umiestňované na trh v Slovenskej republike.“.
 Poznámka pod čiarou k odkazu 9abea znie:
 „9abea) Napríklad nariadenie (ES) č. 1924/2006.“.
 3. § 12a znie:
 (1) Prevádzkovateľ, ktorý predáva potraviny konečnému spotrebiteľovi a ktorého obrat z predaja potravín konečnému spotrebiteľovi v predchádzajúcom kalendárnom roku dosiahol 10 000 000 eur a viac, je povinný
 a) každoročne dvakrát, a to do 31. januára a 31. júla zaslať ministerstvu polročný výkaz o percentuálnom podiele obratu z predaja potravín konečnému spotrebiteľovi vyrobených v Slovenskej republike na celkovom obrate z predaja všetkých potravín spolu za predchádzajúci kalendárny polrok a tiež aj v členení podľa výrobných odborov potravinárskeho priemyslu (ďalej len „polročný výkaz“), ktorého vzor ministerstvo uverejní na svojom webovom sídle a vo vestníku ministerstva,
 b) zverejniť polročný výkaz na svojom webovom sídle a čitateľne na viditeľnom mieste pri vstupe určenom pre konečného spotrebiteľa do každej svojej prevádzkarne určenej pre konečného spotrebiteľa, najmenej vo formáte A3; polročný výkaz musí byť zverejnený od 1. marca do 31. augusta príslušného roka a od 1. septembra príslušného roka do 28. februára nasledujúceho roka.
 (2) Prevádzkovateľ zverejňuje polročný výkaz spolu len za vlastné prevádzkarne určené pre konečného spotrebiteľa.
 (3) Ustanovenie odseku 1 sa nevzťahuje na prevádzkovateľov s vlastnými maloobchodnými prevádzkarňami, ktorých hlavnou činnosťou je výroba potravín, na baliarne potravín, na výlučných dovozcov potravín pre prevádzkovateľov podľa odseku 1 a na prevádzkovateľov prevádzok verejného stravovania.
 (4) Ministerstvo každoročne do 31. augusta a do 28. februára na svojom webovom sídle zverejňuje zoznam prevádzkovateľov, v ktorom uvedie percentuálny podiel obratu z predaja potravín vyrobených v Slovenskej republike na celkovom obrate z predaja všetkých potravín spolu za jednotlivých prevádzkovateľov podľa odseku 1.“.
 4. V § 23 sa odsek 1 dopĺňa písmenom e), ktoré znie:
 „e) poľnohospodárskych produktov a potravín označených údajmi podľa § 9b.“.
 5. § 23 sa dopĺňa odsekom 11, ktorý znie:
 „(11) Ministerstvo vykonáva kontrolu na účely overenia správnosti, úplnosti a pravdivosti polročného výkazu predkladaného prevádzkovateľom podľa § 12a ods. 1 písm. a).“.
 6. V § 28 ods. 2 písmeno n) znie:
 „n) umiestňuje na trh potraviny, pri ktorých bolo zistené prekročenie najvyššieho prípustného množstva prídavných látok, extrakčných činidiel, technologických pomocných látok, aróm a kontaminantov, maximálnych limitov zvyškov prípravkov na ochranu rastlín a zvyškov veterinárnych liečiv a analýzou rizika nebola potvrdená ich bezpečnosť,“.
 7. V § 28 ods. 2 písmeno q) znie:
 „q) nesplnila povinnosť uloženú v § 12a ods. 1 písm. b).“.
 8. V § 28 ods. 2 sa vypúšťa písmeno r).
 9. V § 28 odsek 7 znie:
 „(7) Ak do jedného roka odo dňa nadobudnutia právoplatnosti rozhodnutia o uložení pokuty dôjde k opakovanému porušeniu povinností, za ktoré bola uložená pokuta podľa odseku 4, orgán úradnej kontroly potravín uloží pokutu až do dvojnásobku sadzby pokuty podľa odseku 4.“.
 10. V § 28 sa za odsek 7 vkladá nový odsek 8, ktorý znie:
 „(8) Ak do jedného roka odo dňa nadobudnutia právoplatnosti rozhodnutia o uložení pokuty dôjde k opakovanému porušeniu povinností, za ktoré bola uložená pokuta podľa odseku 7, orgán úradnej kontroly potravín uloží pokutu od 1 000 000 eur do 5 000 000 eur.“.
 11. § 28 sa dopĺňa odsekom 16, ktorý znie:
 „(16) Ministerstvo uloží právnickej osobe alebo fyzickej osobe – podnikateľovi pokutu od 100 eur do 100 000 eur, ak nezaslala polročný výkaz podľa § 12a ods. 1 písm. a) alebo ak v polročnom výkaze neuviedla správnu, úplnú a pravdivú informáciu.“.
 12. V § 30a sa vypúšťa odsek 2. Súčasne sa zrušuje označenie odseku 1.
 13. Za § 31aa sa vkladá § 31ab, ktorý vrátane nadpisu znie:
 „§ 31ab
 Konania začaté a právoplatne neskončené do 31. marca 2014 sa dokončia podľa zákona účinného od 1. apríla 2014.“.
 Zákon č. 442/2004 Z. z. o súkromných veterinárnych lekároch, o Komore veterinárnych lekárov Slovenskej republiky a o zmene a doplnení zákona č. 488/2002 Z. z. o veterinárnej starostlivosti a o zmene niektorých zákonov v znení neskorších predpisov v znení zákona č. 99/2008 Z. z. a zákona č. 136/2010 Z. z. sa dopĺňa takto:
 1. Príloha č. 2 sa dopĺňa tridsiatym prvým bodom, ktorý znie:
 „31. Chorvátsko Diploma doktor
 veterinarske medicine/doktorica veterinarske medicine Veterinarski fakultet Sveučilišta u Zagrebu 1. júl 2013
 2. Príloha č. 3 sa dopĺňa štvrtým bodom, ktorý znie:
 „4. Smernica Rady 2013/25/EÚ z 13. mája 2013, ktorou sa z dôvodu pristúpenia Chorvátskej republiky upravujú určité smernice v oblasti práva usadiť sa a slobody poskytovať služby (Ú. v. EÚ L 158, 10. 6. 2013).“.


text:
1. janvāris ir pirmā gada diena pēc Gregora kalendāra. Līdz gada beigām ir atlikušas 364 dienas (365 garajā gadā).
 Vārda dienas
 Laimnesis,
 Solvita,
 Solvija,
 Notikumi
 1. gads — kristiešiem laika skaitīšanas sākums, 1. gadsimta sākums. Saskaņā ar mūka Dionīsija Mazā aprēķiniem (525), pagājis viens gads kopš Jēzus Kristus dzimšanas. Žoržs Deklerks savā darbā Anno Domini (2000) centās pierādīt, ka pēc Dionīsija Kristus dzimis šajā gadā, taču vairums speciālistu viņam nepiekrīt.
 49. gads — Agripīna Jaunākā aprecējās ar Klaudiju.
 404. gads — Romā notika pēdējās zināmās gladiatoru cīņas.
 1438. gads — Albrehts II Hābsburgs kronēts par Ungārijas karali.
 1600. gads — Skotijā sāka lietot Jūlija kalendāru.
 1651. gads — Čārlzs II Stjuarts kronēts par Skotijas karali.
 1700. gads — Krievijā sāka lietot Jūlija kalendāru.
 1707. gads — Žoao V kronēts par Portugāles karali.
 1785. gads — Londonā iznāca pirmais laikraksta Daily Universal Register numurs (tagad zināms ar nosaukumu The Times).
 1788. gads — iznāca britu laikraksta The Times pirmais numurs.
 1801. gads:
 astronoms no Palermo Džuzepe Piacī atklāja pirmo asteroīdu Cerera (2006. gadā pārklasificētu par pundurplanētu).
 Īrijas karaliste apvienojās ar Lielbritānijas Karalisti, izveidojot Lielbritānijas un Īrijas apvienoto karalisti, pieņemts pašreizējais Lielbritānijas karogs.
 1804. gads — Haiti ieguva neatkarību no Francijas, kļūstot par pirmo "melnādaino" republiku un pirmo neatkarīgo valsti Karību reģionā.
 1808. gads — ASV aizliedza vergu ievešanu.
 1825. gads — oficiāli atklāta Monmartras kapsēta.
 1876. gads — Vācijā darbu uzsāka Reihsbanka.
 1886. gads — Lielbritānija iekaroja Birmu.
 1877. gads — Lielbritānijas karaliene Viktorija kļuva par Indijas imperatori.
 1892. gads — Elisas salā pie Ņujorkas atklāja imigrācijas punktu, kas darbojās līdz 1943. gadam.
 1893. gads — Japānā sāka lietot Gregora kalendāru.
 1894. gads — Kalgari, Kanādā piešķirtas pilsētas tiesības.
 1901. gads:
 Austrālija kļuva par neatkarīgu valsti, par pirmo premjerministru kļuva Edmunds Bartons;
 Nigērija kļuva par Apvienotās Karalistes protektorāta valsti.
 1909. gads — Lielbritānijā sāka izmaksāt pirmās pensijas.
 1912. gads — dibināta Ķīnas Republika.
 1919. gads — izveidota Baltkrievijas PSR.
 1925. gads:
 Edvīns Habls paziņoja, ka ir atklājis citas galaktikas ārpus Piena Ceļa galaktikas.
 Norvēģijas galvaspilsēta Kristiānija pārdēvēta par Oslo.
 1927. gads:
 ASV, Masačūsetsas štatā pirmo reizi pasaulē ieviesa obligāto automašīnu apdrošināšanu;
 Turcija pārgāja uz Gregora kalendāru.
 1928. gads — Igaunijā notika valūtas maiņa no markas uz kronu.
 1932. gads — PSRS darbu sāka Gorkijas autorūpnīca, kas sākotnēji ražoja kravas automašīnas GAZ-AA un vieglās automašīnas GAZ-A.
 1935. gads — Turcijā ieviesti uzvārdi un atcelti tituli.
 1942. gads:
 ASV kara apstākļos aizliedza jaunu automašīnu tirdzniecību.
 26 valstis parakstīja Vašingtonas deklarāciju un izveidoja Sabiedroto koalīciju.
 1944. gads — Sīrija otro reizi pasludināja neatkarību no Apvienotās Karalistes.
 1947. gads — Kanādas iedzīvotājiem sāka piešķirt Kanādas pavalstniecību.
 1948. gads — spēkā stājās Itālijas konstitūcija; pieņemts pašreizējais Itālijas karogs.
 1954. gads — PSRS pārtrauca pieprasīt kara reparācijas no Austrumvācijas.
 1956. gads — Sudāna ieguva neatkarību no Ēģiptes un Lielbritānijas.
 1957. gads — Zāra iekļāvās Vācijas Federatīvajā republikā (pēc Otrā pasaules kara tā atradās Francijas pakļautībā).
 1958. gads — stājās spēkā Romas līgums, Eiropas Savienības priekštecis.
 1959. gads — Kubas prezidents Fulhensio Batista, valdības ministri un daži augstākie ierēdņi agri no rīta pameta valsti. Dienu vēlāk Fidela Kastro vadītie nemiernieku spēki bez pretestības ienāca Havanā, pārņemot varu valstī.
 1960. gads — Kamerūna ieguva neatkarību no Francijas un Apvienotās Karalistes.
 1962. gads — Samoa ieguva neatkarību no Jaunzēlandes.
 1970. gads — UNIX laika sākums.
 1971. gads — ASV televīzijā aizliegta cigarešu reklāma.
 1973. gads — Apvienotā Karaliste, Īrija un Dānija kļuva par Eiropas Savienības dalībvalstīm.
 1982. gads — pēdējo reizi uzstājās zviedru grupa ABBA.
 1981. gads — pieņemts pašreizējais Palau karogs.
 1983. gads — ARPANET pārgāja uz protokolu kopumu TCP/IP.
 1984. gads — Bruneja ieguva neatkarību no Apvienotās Karalistes.
 1985. gads — Apvienotajā Karalistē veikts pirmais mobilā telefona zvans.
 1986. gads — Spānija un Portugāle uzņemtas Eiropas Savienībā.
 1992. gads — Butross Butross-Gali no Ēģiptes kļuva par Apvienoto Nāciju Organizācijas ģenerālsekretāru, nomainot Havjeru Peresu de Kveljaru.
 1993. gads — Čehoslovākija sadalījās divās valstīs: Čehijā un Slovākijā.
 1994. gads:
 darbību uzsāka Eiropas Ekonomikas zona;
 stājās spēkā Ziemeļamerikas Brīvās tirdzniecības vienošanās (NAFTA);
 Sapatistu Nacionālās Atbrīvošanas armija sāka karu Čjapasas štatā, Meksikā.
 1995. gads:
 Austrija, Somija un Zviedrija kļuva par Eiropas Savienības dalībvalstīm.
 darbību uzsāka Pasaules Tirdzniecības organizācija.
 1998. gads:
 nodibināta Eiropas Centrālā banka;
 Krievijā naudas reforma: denominācijas rezultātā apgrozībā atjaunoja kapeikas;
 1999. gads — Eiropas valūtu eiro ieviesa bezskaidras naudas norēķinos;
 2002. gads — 12 Eiropas Savienības dalībvalstīs laistas apgrozībā eiro monētas un banknotes.
 2003. gads — dibināta NBS valodu skola.
 2005. gads:
 Latvijas lats piesaistīts eiro;
 Turcijā vecās turku liras (TL) aizstāja ar jaunajām turku lirām (YTL).
 2006. gads:
 Krievija pārtrauca dabasgāzes piegādi Ukrainai, nespējot ar to vienoties par cenu;
 Sauszemes spēki, atdalot no Zemessardzes, izveidoti kā atsevišķs bruņoto spēku veids.
 2007. gads:
 Bulgārija un Rumānija uzņemta Eiropas Savienībā;
 Pans Kimuns kļuva par Apvienoto Nāciju Organizācijas ģenerālsekretāru, amatā nomainot Kofi Annanu;
 Latvijā ieviests profesionālais militārais dienests.
 2008. gads — Kiprā un Maltā ieviests eiro.
 2009. gads:
 Slovākijā ieviests eiro.
 Norvēģija legalizēja viendzimuma laulības.
 Viļņa un Linca kļuva par Eiropas kultūras galvaspilsētām.
 Jaungada svinību laikā kādā Bangkokas naktsklubā Taizemē izcēlās ugunsgrēks, kurā bojā gāja vismaz 61 cilvēks.
 2011. gads — Igaunijā ieviests eiro.
 2014. gads — Latvijā ieviests eiro.
 2015. gads — Lietuvā ieviests eiro.
 2019. gads:
 visi autordarbi, kas radīti 1923. gadā, ASV kļuva brīvi izmantojami.
 Starptautiskā Vingrošanas federācija piešķīra parkūram oficiālu sporta disciplīnas statusu.
 Katara izstājās no OPEC.
 ASV un Izraēla izstājās no UNESCO.
 par Brazīlijas prezidentu kļuva Žairs Bolsonaru.
 Austrijā oficiāli legalizēja viendzimuma laulības.
 par Eiropas Savienības prezidējošo valsti kļuva Rumānija.
 2020. gads:
 par Eiropas Savienības prezidējošo valsti kļuva Horvātija;
 Igaunija kļuva par ANO Drošības padomes nepastāvīgo dalībvalsti.
 Latvijā darbību sāka vienotais dabasgāzes tirgus, kurā apvienojušies gāzes pārvades sistēmu operatori Latvijā (Conexus Baltic Grid), Igaunijā un Somijā.
 2021. gads:
 Portugāle kļuva par Eiropas Savienības prezidējošo valsti.
 Latvijas Sabiedriskie mediji, pateicoties valsts finansējumam, pameta reklāmas tirgu.
 stājās spēkā Āfrikas Kontinentālā brīvās tirdzniecības zona.
 2022. gads:
 stājās spēkā brīvās tirdzniecības līgums Reģionālā visaptverošā ekonomiskā partnerība, kurā apvienojušās Austrālija, Bruneja, Japāna, Kambodža, Ķīna, Laosa, Jaunzēlande, Singapūra, Taizeme, Vjetnama;
 Šveices prezidenta amatā stājās Ignazio Kasiss, nomainot Giju Parmelēnu;
 Latvijā paaugstināja akcīzes nodokli tabakas izstrādājumiem, elektronisko smēķēšanas ierīču izmantojamiem šķidrumiem, to sagatavošanas sastāvdaļām (e-šķidrumiem) un tabakas aizstājējproduktiem. Tāpat mainītas akcīzes nodokļa likmes bezalkoholiskajiem dzērieniem un etilspirtam.
 Dzimuši
 377. gads — Arkādijs (Ἀρκάδιος), Austrumromas imperators (miris 408. gadā)
 1467. gads — Sigismunds I Vecais (Zygmunt I Stary), Polijas karalis, Lietuvas lielkņazs (miris 1548. gadā)
 1484. gads — Ulrihs Cvinglijs (Huldrych Zwingli), Šveices reformācijas dalībnieks (miris 1531. gadā)
 1557. gads — Ištvāns Bočkai (Bocskai István), Transilvānijas princis (miris 1606. gadā)
 1618. gads — Bartolomē Estebans Muriljo (Bartolomé Esteban Murillo), spāņu gleznotājs (miris 1682. gadā)
 1638. gads — Nikolajs Stenons (Nicolaus Stenonis), dāņu zinātnieks un bīskaps (miris 1682. gadā)
 1714. gads — Kristijons Donelaitis (Kristijonas Donelaitis), lietuviešu dzejnieks (miris 1780. gadā)
 1823. gads — Šāndors Petēfi (Petőfi Sándor), ungāru dzejnieks (miris 1849. gadā)
 1851. gads — Ogists Donni (Auguste Donny), franču burātājs (miris nav zināms)
 1854. gads — Džeimss Freizers (James Frazer), skotu antropologs (miris 1941. gadā)
 1863. gads:
 Rūdolfs Blaumanis, latviešu rakstnieks (miris 1908. gadā)
 Pjērs de Kubertēns (Pierre de Coubertin), franču olimpisko spēļu atjaunošanas iniciators (miris 1937. gadā)
 1887. gads — Vilhelms Kanariss (Wilhelm Canaris), Vācijas admirālis (miris 1945. gadā)
 1879. gads — Eduards Morgans Forsters (E. M. Forster), angļu rakstnieks (miris 1970. gadā)
 1881. gads — Vadživaruds (พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว), Siāmas karalis (miris 1925. gadā)
 1895. gads — Edgars Hūvers (Edgar Hoover), pirmais FIB direktors (miris 1972. gadā)
 1900. gads — Tiune Sugihara (杉原 千畝), japāņu diplomāts (miris 1986. gadā)
 1907. gads — Leonīds Brežņevs (Леонид Брежнев), PSRS valsts vadītājs (miris 1982. gadā)
 1909. gads — Stepans Bandera (Степан Бандера), ukraiņu nacionālistu kustības līderis (miris 1959. gadā)
 1912. gads — Kims Filbijs (Kim Philby), britu un padomju izlūkdienestu dubultaģents (miris 1988. gadā)
 1919. gads — Džeroms Deivids Selindžers (J. D. Salinger), ASV rakstnieks (miris 2010. gadā)
 1923. gads — Vasilijs Kononovs (Василий Кононов), PSRS partizāns (miris 2011. gadā)
 1938. gads — Staņislavs Lugailo (Станислав Люгайло), PSRS volejbolists (miris 2021. gadā)
 1952. gads — Hameds bin Halīfa al Tānī (الشيخ حمد بن خليفة آلثاني), Kataras emīrs
 1959. gads — Džeina Komerforda (Jane Comerford), Austrālijā dzimusi Vācijas dziedātāja, komponiste, lektore
 1966. gads — Tihomirs Oreškovičs (Tihomir Orešković), Horvātijas politiķis, uzņēmējs
 1968. gads — Davors Šukers (Davor Šuker), Horvātijas futbolists
 1979. gads — Arvīds Reķis, latviešu hokejists
 1981. gads — Žolts Baumgartners (Zsolt Baumgartner), ungāru autobraucējs
 1982. gads — Davids Nalbandjans (David Nalbandian), Argentīnas tenisists
 1986. gads — Glens Deiviss (Glen Davis), ASV basketbolists
 Miruši
 1515. gads — Luijs XII (Louis XII), Francijas karalis (dzimis 1462. gadā)
 1559. gads — Kristiāns III (Christian 3.), Dānijas karalis (dzimis 1503. gadā)
 1682. gads — Jēkabs Ketlers (Jakob von Kettler), Kurzemes hercogs (dzimis 1610. gadā)
 1782. gads — Johans Kristiāns Bahs (Johann Christian Bach), vācu komponists (dzimis 1735. gadā)
 1817. gads — Martins Heinrihs Klaprots (Martin Heinrich Klaproth), vācu ķīmiķis (dzimis 1743. gadā)
 1894. gads — Heinrihs Rudolfs Hercs (Heinrich Rudolf Hertz), vācu fiziķis (dzimis 1857. gadā)
 1921. gads — Teobalds fon Betmanis-Hollvegs (Theobald von Bethmann-Hollweg), Vācijas kanclers (dzimis 1856. gadā)
 1948. gads — Augusts Lēbers (August Loeber), vācbaltiešu jurists (dzimis 1865. gadā)
 1957. gads — Tija Banga, latviešu aktrise (dzimusi 1882. gadā)
 1972. gads — Moriss Ševaljē (Maurice Chevalier), franču aktieris un dziedātājs (dzimis 1888. gadā)
 2015. gads — Boriss Morukovs (Борис Владимирович Моруков), Krievijas kosmonauts, ārsts, zinātnieks (dzimis 1950. gadā)
 2016. gads — Natālija Kola (Natalie Cole), amerikāņu dziedātāja (dzimusi 1950. gadā)
 2020. gads — Deivids Stērns (David Stern), ASV jurists un uzņēmējs, NBA komisārs (dzimis 1942. gadā)
 Svētku un piemiņas dienas
 Jaunais gads
 Brunejas neatkrības diena
 Haiti neatkrības diena
 Kubas atbrīvošanas diena
 Kamerūnas neatkarības diena
 Sudānas neatkrības diena
 Čehoslovākijas sabrukuma saistītās dienas:
 Slovākijas Republikas izveides diena
 Čehijas valsts atjaunošanas diena
 Dibinātāju diena (Taivāna)
 Vispasaules lūgšanu par mieru diena
 Atsauces
 Janvāris


text:
Odločba o razveljavitvi Odloka o spremembi in dopolnitvi prostorskih sestavin dolgoročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do leta 2000 in srednjeročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do 1990 v delu, ki spreminja del zemljišča s parc. št. 991/4 k. o. Reteče iz stavbnega v kmetijsko zemljišče
 Odločba o razveljavitvi Odloka o spremembi in dopolnitvi prostorskih sestavin dolgoročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do leta 2000 in srednjeročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do 1990 v delu, ki spreminja del zemljišča s parc. št. 991/4 k. o. Reteče iz stavbnega v kmetijsko zemljišče : Uradni list RS, št. 64/07 Odločba o razveljavitvi Odloka o spremembi in dopolnitvi prostorskih sestavin dolgoročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do leta 2000 in srednjeročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do 1990 v delu, ki spreminja del zemljišča s parc. št. 991/4 k. o. Reteče iz stavbnega v kmetijsko zemljišče (Uradni list RS, št. 64/07) Odločba o razveljavitvi Odloka o spremembi in dopolnitvi prostorskih sestavin dolgoročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do leta 2000 in srednjeročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do 1990 v delu, ki spreminja del zemljišča s parc. št. 991/4 k. o. Reteče iz stavbnega v kmetijsko zemljišče (Uradni list RS, št. 64/07)
 Datum sprejetja 05.07.2007
 Datum objave 16.07.2007
 SOP 2007-01-3468
 Številka: U-I-116/05-21
 Datum: 5. 7. 2007
 Ustavno sodišče je v postopku za oceno ustavnosti in zakonitosti, začetem na pobudo Marka Fliska iz Škofje Loke, ki ga zastopajo Miro Senica, Peter Fašun, Katarina Kresal, Matej Erjavec in Marko Kosmač, odvetniki v Ljubljani, na seji 5. julija 2007
 Odlok o spremembi in dopolnitvi prostorskih sestavin dolgoročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do leta 2000 in srednjeročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do 1990 (Uradni list RS, št. 103/04) se v delu, ki spreminja del zemljišča s parc. št. 991/4 k. o. Reteče iz stavbnega v kmetijsko zemljišče, razveljavi.
 1. Pobudnik izpodbija Odlok o spremembi in dopolnitvi prostorskih sestavin dolgoročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do leta 2000 in srednjeročnega plana Občine Škofja Loka za obdobje od leta 1986 do 1990 (v nadaljevanju Odlok), kolikor načrtuje zemljišče parc. št. 991/4 k. o. Reteče. Navaja, da je lastnik navedenega zemljišča, ki naj bi bilo pred uveljavitvijo Odloka v planskem aktu Občine opredeljeno delno kot gozd in delno kot stavbno zemljišče. Odlok naj bi njegovo namembnost spremenil tako, da je sedaj to kmetijsko zemljišče. Zatrjuje, da na njem zato ne more graditi ali z njim razpolagati in da je dolžan upoštevati Zakon o kmetijskih zemljiščih (Uradni list RS, št. 59/96 in nasl. - v nadaljevanju ZKZ), čeprav po obravnavanem zemljišču vodi tlakovana dovozna pot do hiše na sosednji parceli, zato naj ne bi bilo pogojev za spremembo njegove namembnosti v kmetijsko zemljišče. Na podlagi Odloka naj bi se znižala cena tega zemljišča, zaradi česar naj bi utrpel škodo. Meni, da je zato izpodbijani del Odloka v neskladju s 33. členom Ustave. Po njegovem stališču zakoni ne predvidevajo spremembe stavbnega zemljišča v kmetijsko zemljišče. Občina Škofja Loka (v nadaljevanju Občina) naj bi torej sprejela izpodbijani del Odloka samovoljno, kar je v neskladju z drugim odstavkom 120. člena v zvezi s 153. členom Ustave. To zemljišče naj tudi ne bi ustrezalo opredelitvi kmetijskih zemljišč iz prvega odstavka 2. člena ZKZ. Citirana določba Zakona naj bi kmetijska zemljišča razvrščala med najboljša in druga kmetijska zemljišča ter opredeljevala značilnosti najboljših kmetijskih zemljišč. Strokovnih meril, na podlagi katerih naj bi bilo nesporno ugotovljeno, da njegovo zemljišče izpolnjuje značilnosti kmetijskega zemljišča, po njegovem mnenju ni bilo oziroma niso bila upoštevana. Meni, da so prav strokovna merila obvezna strokovna podlaga za določanje kategorije zemljišč glede na možnosti njihove rabe za kmetijsko proizvodnjo, upoštevajoč pri tem njihovo sedanjo rabo in njihove naravne danosti. Izpodbijani del Odloka naj bi bil zato v neskladju z ZKZ in zato tudi v neskladju z drugim odstavkom 120. člena v zvezi s 153. členom Ustave.
 2. Občina odgovarja, da je bil postopek priprave in sprejemanja Odloka zakonit. Navaja, da je na podlagi Zakona o urejanju naselij in drugih posegov v prostor (Uradni list SRS, št. 18/84 in nasl. - ZUN/84) sprejela program priprave Odloka (dne 21. 6. 2001) ter od pristojnih nosilcev urejanja prostora pridobila pogoje in obvezna izhodišča za pripravo njegovega osnutka. Po Odloku naj bi sporno zemljišče sodilo med druga kmetijska zemljišča. Pojasnjuje, da je po uveljavitvi Zakona o urejanju prostora (Uradni list RS, št. 110/02 in nasl. - v nadaljevanju ZUreP-1) postopek vodila po novem zakonu. Pri pripravi osnutka Odloka naj bi upoštevala pogoje in obvezna izhodišča pristojnih nosilcev urejanja prostora in strokovna priporočila glede izvrševanja Odloka o spremembah in dopolnitvah prostorskih sestavin dolgoročnega in srednjeročnega družbenega plana Republike Slovenije (Uradni list RS, št. 11/99 - Odlok o državnem planu). Meni, da je treba po 64. členu ZUreP-1 določiti prostorske ureditve na parcelo natančno. Ker naj bi bil del stavbnega zemljišča pobudnika preozek za kakršnokoli gradnjo, naj bi na njem izvedla tehnični popravek. Pojasnjuje, da je bilo to zemljišče v prej veljavnem prostorskem planu le v ozkem pasu na jugu na območju, namenjenem gradnji počitniških objektov. Večina tega zemljišča pa naj bi bila na območju, načrtovanem kot gozd.
 3. Postopek priprave Odloka se je začel na podlagi prostorske zakonodaje, ki je po 179. členu ZUreP-1 prenehala veljati. Na podlagi tretjega odstavka 171. člena ZUreP-1 se je ta postopek nadaljeval in končal po določbah ZUreP-1. Po prvem odstavku 103. člena Zakona o prostorskem načrtovanju (Uradni list RS, št. 33/07 - v nadaljevanju ZPNačrt) je tretji odstavek 171. člena ZUreP-1 prenehal veljati, vendar Odlok po prvem odstavku 96. člena ZPNačrt še velja. Ustavno sodišče je pobudo sprejelo in glede na izpolnjene pogoje iz četrtega odstavka 26. člena Zakona o Ustavnem sodišču (Uradni list RS, št. 15/94 - v nadaljevanju ZUstS) nadaljevalo z odločanjem.
 4. Pobudnik zatrjuje, da je z izpodbijanim Odlokom Občina v nasprotju z ZKZ spremenila namembnost dela zemljišča s parc. št. 991/4 k. o. Reteče iz stavbnega v kmetijsko zemljišče, čeprav je na njem zgrajena tlakovana dostopna pot do stanovanjskega objekta na zemljišču s parc. št. 991/3 k. o. Reteče. Ker je bila na spornem zemljišču zgrajena infrastruktura v času pred uveljavitvijo Odloka, meni, da mu ni mogoče spremeniti namembnosti v kmetijsko zemljišče, ker to zemljišče ni primerno za kmetijsko obdelavo glede na določbe 2. člena ZKZ. Zaradi neskladja Odloka z ZKZ naj bi bil Odlok v neskladju tudi z drugim odstavkom 120. člena in s 153. členom Ustave.
 5. Zemljišče s parc. št. 991/4 k. o. Reteče je bilo do uveljavitve Odloka delno stavbno zemljišče, delno pa gozd. Pri pripravi Odloka je Občina upoštevala ažuriran geodetski načrt, iz katerega izhaja, da sta na tem območju zemljišči s parc. št. 991/2 k. o. Reteče in s parc. št. 991/4 k. o. Reteče, ki je leta 1993 nastalo iz dela zemljišča s parc. št. 991/2. Od tedaj pa do uveljavitve Odloka je bilo zemljišče s parc. št. 991/4 opredeljeno delno kot stavbno zemljišče, delno pa kot gozd.1 Z izpodbijanim Odlokom pa je bila zemljišču s parc. št. 991/4 v celoti spremenjena namembnost v kmetijsko zemljišče.
 6. Ustavno sodišče je že obravnavalo pobude, katerih predmet je bila ocena zakonitosti spremembe namembnosti zemljišč. V večini primerov je šlo za spremembo kmetijskih zemljišč v stavbna zemljišča. Res je, da sta urejanje prostora in prostorsko načrtovanje v pristojnosti občin, vendar občine pri tem niso povsem nevezane. Vezane so na obvezna izhodišča, vsebovana v Odloku o državnem planu, poleg tega pa pri določanju (s tem pa tudi spreminjanju) namembnosti tudi na tiste predpise, ki določajo pogoje, pod katerimi se lahko neko zemljišče šteje za zemljišče z določenim namenom. Tako na primer iz odločbe Ustavnega sodišča št. U-I-260/02 z dne 17. 2. 2005 (Uradni list RS, št. 25/05 in OdlUS XIV, 7; tč. 9 obrazložitve), kjer je šlo sicer za oceno zakonitosti spremembe namembnosti kmetijskih zemljišč, izhaja, da je v planskih aktih države in lokalnih skupnosti možna določitev zemljišč, primernih za kmetijsko obdelavo le na podlagi 3. člena ZKZ. Ker v navedeni zadevi zakonski kriteriji niso bili izpolnjeni, je Ustavno sodišče občinski odlok o spremembi namembnosti razveljavilo kot neskladnega z zakonom.
 7. V obravnavani zadevi je sicer Občina z Odlokom spremenila namembnost iz stavbnega zemljišča in gozda v kmetijsko zemljišče, kar je v njeni pristojnosti. Vendar mora pri tem upoštevati zakonsko določene pogoje, ki morajo biti izpolnjeni, da se lahko neko zemljišče opredeli kot kmetijsko zemljišče. Po 2. členu ZKZ se kmetijska zemljišča na podlagi njihovih naravnih lastnosti, lege, oblike in velikosti parcel delijo na: najboljša kmetijska zemljišča, to so zemljišča, ki so najprimernejša za kmetijsko obdelavo, in druga kmetijska zemljišča, ki so manj primerna za kmetijsko obdelavo. Na podlagi 3. člena ZKZ je določitev zemljišč, primernih za kmetijsko pridelavo, možna le v planskih aktih države in lokalnih skupnosti in to v skladu z zakonom. Kmetijska zemljišča se v planskih aktih države in lokalnih skupnosti na podlagi kategorizacije določijo po območjih kot najboljša in druga kmetijska zemljišča ter vodijo v posebni evidenci, povezani z bazo podatkov zemljiškega katastra. Obvezna strokovna podlaga za določitev zemljišč v kategorije glede na možnost njihove rabe za kmetijsko proizvodnjo, upoštevajoč njihovo sedanjo rabo in njihove naravne danosti, so strokovna merila.2
 8. Pri spremembi namenske rabe stavbnega zemljišča v kmetijsko zemljišče Občina v prejšnji točki obrazložitve navedenih zakonskih določb in strokovnih podlag ni upoštevala. Kot navaja sama, je namembnost spremenila tako, da je spornemu zemljišču le s tehničnim popravkom po 64. členu ZUreP-1, ki je urejal prostorski red in ne prostorskega plana, spremenila namensko rabo.
 9. Glede na navedeno je Odlok v delu, v katerem spreminja namembnost iz stavbnega v kmetijsko zemljišče, v neskladju s 3. členom ZKZ. Zato ga je Ustavno sodišče že iz tega razloga razveljavilo, ne da bi se spuščalo v presojo drugih navedb pobudnika.
 10. Razveljavitev Odloka v navedenem delu, ki določa zemljišče s parc. št. 991/4 k. o. Reteče kot kmetijsko zemljišče, pomeni, da je do morebitne drugačne, z zakonom skladne ureditve treba šteti, da je njegova namembnost v razveljavljenem delu takšna, kot je bila pred uveljavitvijo Odloka.
 11. Ustavno sodišče je sprejelo to odločbo na podlagi tretjega odstavka 45. člena ZUstS) v sestavi: predsednik dr. Janez Čebulj ter sodnice in sodniki dr. Zvonko Fišer, dr. Franc Grad, Lojze Janko, mag. Marija Krisper Kramberger, Milojka Modrijan, dr. Mirjam Škrk in Jože Tratnik. Odločbo je sprejelo soglasno.
 1 To izhaja tudi iz potrdila o namenski rabi parcel, ki ga je 18. 6. 2002 izdal Oddelek za okolje in prostor Občine Škofja Loka. Izdano je bilo na podlagi Družbenega plana Občine Škofja Loka iz leta 1989 in njegovih kasnejših sprememb in dopolnitev (zadnje so bile leta 2001), v njem pa se potrjuje, da je parcela št. 991/4 k.o. Reteče delno gozd, delno stavbno zemljišče.
 2 Še veljavno Navodilo za določitev zemljišč, ki so temelj proizvodnje hrane v Republiki Sloveniji (Uradni list SRS, št. 29/86) v 5. členu določa, da je predlog razvrstitve kmetijskih zemljišč po merilih Navodila ena od obveznih strokovnih podlag za pripravo planskih aktov občine.


text:
2021 3 4
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 L 75/21
 EEE JUNGTINIO KOMITETO SPRENDIMAS Nr. 185/2018
 2018 m. rugsėjo 21 d.
 kuriuo iš dalies keičiamas EEE susitarimo II priedas (Techniniai reglamentai, standartai, bandymai ir sertifikavimas) [2021/299]
 EEE JUNGTINIS KOMITETAS,
 atsižvelgdamas į Europos ekonominės erdvės susitarimą (toliau – EEE susitarimas), ypač į jo 98 straipsnį,
 kadangi:
 (1)
 į EEE susitarimą turi būti įtrauktas 2018 m. kovo 28 d. Komisijos įgyvendinimo reglamentas (ES) 2018/524, kuriuo dėl veikliųjų medžiagų Bacillus subtilis (Cohn 1872) padermės QST 713, tolygios padermei AQ 713, klodinafopo, klopiralido, ciprodinilo, dichlorpropo-P, fosetilo, mepanipirimo, metkonazolo, metrafenono, pirimikarbo, Pseudomonas chlororaphis padermės MA 342, pirimetanilo, chinoksifeno, rimsulfurono, spinozado, tiakloprido, tiametoksamo, tiramo, metiltolkofoso, triklopiro, trineksapako, tritikonazolo ir ziramo patvirtinimo galiojimo pratęsimo iš dalies keičiamas Įgyvendinimo reglamentas (ES) Nr. 540/2011 (1);
 (2)
 todėl EEE susitarimo II priedas turėtų būti atitinkamai iš dalies pakeistas,
 PRIĖMĖ ŠĮ SPRENDIMĄ:
 1 straipsnis
 EEE susitarimo II priedo XV skyriaus 13a punktas (Komisijos įgyvendinimo reglamentas (ES) Nr. 540/2011) papildomas šia įtrauka:
 „–
 32018 R 0524: 2018 m. kovo 28 d. Komisijos įgyvendinimo reglamentas (ES) 2018/524 (OL L 88, 2018 4 4, p. 4).“
 2 straipsnis
 Europos Sąjungos oficialiojo leidinio EEE priede skelbtinas Įgyvendinimo reglamento (ES) 2018/524 tekstas islandų ir norvegų kalbomis yra autentiškas.
 3 straipsnis
 Šis sprendimas įsigalioja 2018 m. rugsėjo 22 d., jei pateikti visi pranešimai pagal EEE susitarimo 103 straipsnio 1 dalį (*1).
 4 straipsnis
 Šis sprendimas skelbiamas Europos Sąjungos oficialiojo leidinio EEE skyriuje ir EEE priede.
 Priimta Briuselyje 2018 m. rugsėjo 21 d.
 EEE jungtinio komiteto vardu
 Pirmininkė
 Oda Helen SLETNES
 (1) OL L 88, 2018 4 4, p. 4.
 (*1) Konstitucinių reikalavimų nenurodyta.


text:
 14.10.2006
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 249/10
 Az Elsőfokú Bíróság elnökének 2006. augusztus 2-i végzése – Aughinish Alumina kontra Bizottság
 (T-69/06. R. sz. ügy)
 („Ideiglenes intézkedés - A végrehajtás felfüggesztésére irányuló kérelem - Állami támogatás - Sürgősség”)
 (2006/C 249/27)
 Az eljárás nyelve: angol
 Felek
 Felperes: Aughinish Alumina (Askeaton, Írország) (képviselők: J. Handoll és C. Waterson, solicitors)
 Alperes: az Európai Közösségek Bizottsága (képviselők: N. Khan és K. Walkerová, meghatalmazottak)
 Az ügy tárgya
 A Gardanne, a Shannon régióban és Szardínián timföldgyártáshoz üzemanyagként felhasznált ásványolajok esetében a Franciaország, Írország, illetve Olaszország által alkalmazott jövedéki adó alóli mentességről szóló, 2005. december 7-i 2006/323/EK bizottsági határozat (HL L 119, 12. o.) végrehajtásának felfüggesztésére irányuló kérelem a felperest érintő rész tekintetében.
 A végzés rendelkező része
 1)
 Az Elsőfokú Bíróság elnöke az ideiglenes intézkedés iránti kérelmet elutasítja.
 2)
 A költségekről jelenleg nem határoz.


type: legislation

text:
 31.7.2020
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 247/1
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) 2020/1128
 z dnia 30 lipca 2020 r.
 wykonujące art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/19
 RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1), w szczególności jego art. 2 ust. 3,
 uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 W dniu 13 stycznia 2020 r. Rada przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/19 (2) wykonujące art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001, ustanawiające uaktualnioną listę osób, grup i podmiotów, do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 (zwaną dalej „listą”).
 (2)
 W przypadkach gdy było to wykonalne, Rada przedstawiła wszystkim osobom, grupom i podmiotom uzasadnienie umieszczenia ich na liście.
 (3)
 Poprzez ogłoszenie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Rada poinformowała osoby, grupy i podmioty wymienione na liście, że postanowiła pozostawić je na tej liście. Rada poinformowała również te osoby, grupy i podmioty, których to dotyczy, że mają możliwość zwrócenia się do Rady o uzasadnienie umieszczenia ich na liście, jeśli takie uzasadnienie nie zostało im już przekazane.
 (4)
 Rada dokonała przeglądu listy zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001. Podczas przeglądu Rada uwzględniła uwagi przedłożone jej przez zainteresowanych oraz uaktualnione informacje otrzymane od właściwych organów krajowych dotyczące statusu osób i podmiotów umieszczonych na liście na szczeblu krajowym.
 (5)
 Rada sprawdziła, czy właściwe władze, o których mowa w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB (3), podjęły decyzje w odniesieniu do wszystkich osób, grup i podmiotów umieszczonych na liście, w których to decyzjach stwierdza się ich uczestnictwo w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB. Rada uznała też, że osoby, grupy i podmioty, do których mają zastosowanie art. 2, 3, i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, powinny nadal być objęte szczególnymi środkami ograniczającymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 2580/2001.
 (6)
 Rada stwierdziła, że nie ma już podstaw, by jedna z tych osób nadal figurowała na liście osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.
 (7)
 Należy odpowiednio zaktualizować przedmiotową listę oraz uchylić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/19,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Lista określona w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 zamieszczona jest w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
 Artykuł 2
 Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/19 traci moc.
 Artykuł 3
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 30 lipca 2020 r.
 W imieniu Rady
 M. ROTH
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 70.
 (2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2020/19 z dnia 13 stycznia 2020 r. wykonujące art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/1337 (Dz.U. L 8 I z 14.1.2020, s. 1).
 (3) Wspólne stanowisko Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 93).
 ZAŁĄCZNIK
 LISTA OSÓB, GRUP I PODMIOTÓW, O KTÓREJ MOWA W ART. 1
 I. OSOBY
 1.
 ABDOLLAHI, Hamed (alias Mustafa Abdullahi), ur. 11.8.1960 r. w Iranie. Nr paszportu: D9004878.
 2.
 AL-NASSER, Abdelkarim Hussein Mohamed, ur. w Al-Ihsa (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej.
 3.
 AL YACOUB, Ibrahim Salih Mohammed, ur. 16.10.1966 r. w Tarut (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej.
 4.
 ARBABSIAR, Manssor (alias Mansour Arbabsiar), ur. 6.3.1955 r. lub 15.3.1955 r. w Iranie. Obywatel Iranu i USA. Nr paszportu: C2002515 (Iran); Nr paszportu: 477845448 (USA). Numer krajowego dokumentu tożsamości: 07442833, ważny do 15.3.2016 r. (prawo jazdy USA).
 5.
 ASADI, Assadollah, ur. 22.12.1971 r. w Teheranie (Iran), obywatel Iranu. Nr irańskiego paszportu dyplomatycznego: D9016657.
 6.
 BOUYERI, Mohammed (alias: Abu ZUBAIR; SOBIAR; Abu ZOUBAIR), ur. 8.3.1978 r. w Amsterdamie (Niderlandy).
 7.
 EL HAJJ, Hassan Hassan, ur. 22.3.1988 r. w Zaghdraiya, Sidon, Liban, obywatel Kanady. Nr paszportu: JX446643 (Kanada).
 8.
 HASHEMI MOGHADAM, Saeid, ur. 6.8.1962 r. w Teheranie (Iran), obywatel Iranu. Nr paszportu: D9016290, ważny do 4.2.2019 r.
 9.
 IZZ-AL-DIN, Hasan (alias: GARBAYA, Ahmed; SA-ID; SALWWAN, Samir), Liban, ur. w 1963 r. w Libanie, obywatel Libanu.
 10.
 MELIAD, Farah, ur. 5.11.1980 r. w Sydney (Australia), obywatel Australii. Nr paszportu: M2719127 (Australia).
 11.
 MOHAMMED, Khalid Shaikh (alias: ALI, Salem; BIN KHALID, Fahd Bin Adballah; HENIN, Ashraf Refaat Nabith; WADOOD, Khalid Adbul), ur. 14.4.1965 r. lub 1.3.1964 r. w Pakistanie. Nr paszportu: 488555.
 12.
 ȘANLI, Dalokay (alias Sinan), ur. 13.10.1976 r. w Pülümür (Turcja).
 13.
 SHAHLAI, Abdul Reza (alias: Abdol Reza Shala’i; Abd-al Reza Shalai; Abdorreza Shahlai; Abdolreza Shahla’i; Abdul-Reza Shahlaee; Hajj Yusef; Haji Yusif; Hajji Yasir; Hajji Yusif, Yusuf Abu-al-Karkh), ur. ok. 1957 r. w Iranie. Adresy: 1) Kermanszah, Iran, 2) Mehran Military Base (Baza Wojskowa Mehran), Prowincja Ilam, Iran.
 14.
 SHAKURI, Ali Gholam, ur. ok. 1965 r. w Teheranie, Iran.
 II. GRUPY I PODMIOTY
 1.
 „Abu Nidal Organisation” – „ANO” („Organizacja Abu Nidala”) [inne nazwy: „Fatah Revolutionary Council” („Rewolucyjna Rada Fatah”); „Arab Revolutionary Brigades” („Rewolucyjne Brygady Arabskie”); „Black September” („Czarny Wrzesień”); „Revolutionary Organisation of Socialist Muslims” („Rewolucyjna Organizacja Muzułmańskich Socjalistów”)].
 2.
 „Al-Aqsa Martyrs’ Brigade” („Brygady Męczenników Al-Aksy”).
 3.
 „Al Aqsa e.V” („Stowarzyszenie Al-Aksa”).
 4.
 „Babbar Khalsa”.
 5.
 „Communist Party of the Philippines” („Komunistyczna Partia Filipin”) wraz z „New People’s Army” – „NPA” („Nowa Armia Ludowa”), Filipiny.
 6.
 Wydział Bezpieczeństwa Wewnętrznego irańskiego Ministerstwa Wywiadu i Bezpieczeństwa.
 7.
 „Gama’a al-Islamiyya” („Dżama’a al Islamija”) [inna nazwa „Al-Gama’a al-Islamiyya” („Al. Dżama’a al Islamija”)] („Grupa Islamska” – „GI”).
 8.
 İslami Büyük Doğu Akıncılar Cephesi” – „IBDA-C” („Islamski Front Bojowników o Wielki Wschód”).
 9.
 „Hamas” wraz z „Hamas-Izz al-Din al-Qassem”.
 10.
 „Hizballah Military Wing” („Wojskowe Skrzydło Hizballah”) [inne nazwy: „Hezbollah MilitaryWing” („Wojskowe Skrzydło Hezbollah”), „Hizbullah Military Wing” („Wojskowe Skrzydło Hizbullah”), „Hizbollah Military Wing” („Wojskowe Skrzydło Hizbollah”), „Hezballah Military Wing” („Wojskowe Skrzydło Hezballah”), „Hisbollah Military Wing” („Wojskowe Skrzydło Hisbollah”), „Hizbu’llah Military Wing” („Wojskowe Skrzydło Hizbu’llah”), „Hizb Allah Military Wing” („Wojskowe Skrzydło Hizb Allah”), „Jihad Council” („Rada Dżihadu”) (i wszystkie jednostki mu podlegające, w tym „External Security Organisation” – „Organizacja Bezpieczeństwa Zewnętrznego”)].
 11.
 „Hizbul Mujahideen” – „HM” („Hizbul Mudżahedin”).
 12.
 „Khalistan Zindabad Force” – „KZF” („Siły Chalistan Zindabad”).
 13.
 „Kurdistan Workers’ Party” – „PKK” („Partia Pracujących Kurdystanu”) [inne nazwy: „KADEK”; „KONGRA-GEL”].
 14.
 „Liberation Tigers of Tamil Eelam” – „LTTE” („Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu”).
 15.
 „Ejército de Liberación Nacional” („Narodowa Armia Wyzwolenia”).
 16.
 „Palestinian Islamic Jihad” – „PIJ” („Palestyński Islamski Dżihad”).
 17.
 „Popular Front for the Liberation of Palestine” – „PFLP” („Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny”).
 18.
 „Popular Front for the Liberation of Palestine – General Command” („Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Naczelne Dowództwo”) [inna nazwa: „PFLP – Naczelne Dowództwo”].
 19.
 „Devrimci Halk Kurtuluș Partisi-Cephesi” – „DHKP/C” („Rewolucyjna Ludowa Partia/Front/Armia Wyzwolenia”) [inne nazwy: „Devrimci Sol” („Lewica Rewolucyjna”), Dev Sol].
 20.
 „Sendero Luminoso” – „SL” („Świetlisty Szlak”).
 21.
 „Teyrbazen Azadiya Kurdistan” – „TAK” [inne nazwy: „Kurdistan Freedom Falcons” („Sokoły Wolności Kurdystanu”), „Kurdistan Freedom Hawks” („Jastrzębie Wolności Kurdystanu”)].


text:
Ion Iliescu () este un politician român, care a condus statul român în trei rânduri, ca președinte al CFSN între 22 decembrie 1989-1992, apoi ca președinte ales al României între anii 1992-1996 și 2000-2004. Între 1996-2000 și 2004-2008 a fost senator din partea PSD. A fost președinte de onoare al PSD.
 Familia
 Alexandru Iliescu, tatăl lui Ion Iliescu, s-a născut în Oltenița, și a fost un comunist ilegalist. În decembrie 1931 a plecat clandestin în URSS, unde a participat la lucrările Congresului al V-lea al Partidului Comunist Român, ținut la Gorikovo (lângă Moscova). A mai rămas în Uniunea Sovietică încă patru ani. La întoarcerea în țară a fost condamnat la închisoare.
 La vârsta de un an Ion Iliescu a fost abandonat de mama lui naturală, Maria Dumitru Toma (de origine bulgară), care nu s-a interesat niciodată de soarta lui.
 La scurt timp Alexandru Vasile Iliescu s-a căsătorit cu Maria P. Iliescu, care l-a crescut pe Ion Iliescu.
 Viața
 Ion Iliescu a absolvit Liceul Spiru Haret din București în anul 1949, după care studiat mecanica fluidelor la Institutul Politehnic București, iar apoi la Institutul Energetic al Universității din Moscova. În timpul șederii sale la Moscova a fost secretar al „Asociației studenților români”. Se credea că îl cunoștea pe Mihail Gorbaciov, cu toate că atât Ion Iliescu cât și Gorbaciov au negat în repetate rânduri acest lucru. Cu toate acestea, în 1990, în revista Paris Match s-a speculat că Nicolae Ceaușescu credea că ar fi existat o conexiune între cei doi, deoarece în timpul vizitei lui Gorbaciov în România din iulie 1989, Iliescu a fost trimis în afara Bucureștiului pentru a preveni orice contact între cei doi. Iliescu este căsătorit din 1951, dar nu au avut niciun copil pentru că soția sa a avut 3 pierderi de sarcină.
 Ion Iliescu vorbește limbile română, engleză și rusă.
 Activitatea în organizațiile comuniste
 A intrat în Uniunea Tineretului Comunist în 1944 și în Partidul Comunist Român în 1953 unde a avansat în carieră devenind secretar al Comitetului Central al Uniunii Tineretului Comunist din 1956 și membru al Comitetului Central al PCR.
 La 19 august 1956 a fost ales președinte al Comitetului de organizare a Asociațiilor Studențești, apoi al Consiliului (martie 1957). Ulterior a devenit șef de secție la CC al PCR (1965), prim-secretar al CC al UTC.
 La un moment dat a ocupat funcția de șef al Departamentului de propagandă al Comitetului Central al PCR. A servit mai târziu ca ministru pentru problemele legate de tineret între 1967 și 1971.
 Cu toate acestea, în 1971, Ceaușescu, care se simțea amenințat de Iliescu (văzut de mulți ca moștenitorul lui Ceaușescu), l-a marginalizat pe acesta și l-a îndepărtat din funcțiile politice majore, fiindu-i atribuită funcția de vice-președinte al Consiliului Județean Timiș între 1971 și 1974, apoi cea de președinte al Consiliului Județean Iași (1974-1979). În 1979 a fost numit Președinte al Consiliului Național al Apelor, înlocuindu-l pe Florin Iorgulescu. Ion Iliescu este eliberat din funcția de membru al CC al PCR la 22 noiembrie 1984 și eliberat din funcția de Președinte al Consiliului Național al Apelor, fiind numit director al Editurii Tehnice, funcție pe care a ocupat-o până în decembrie 1989.
 Revoluția din 1989
 În timpul revoluției din decembrie 1989, Iliescu și o parte a disidenților politici au constituit Frontul Salvării Naționale, care a preluat puterea cu sprijinul forțelor armate conduse de Gen. Stănculescu. Iliescu a fost recunoscut ca lider al FSN și , prin urmare, al autorității provizorii a statului până la alegerile din 1992. Calitatea de lider provizoriu a statului a fost recunoscută și de Consiliul Frontului Salvării Naționale care s-a constituit ulterior din membrii FSN si a partidelor noi create.
 Un document descoperit în arhiva Ministerului de Afaceri Externe polonez confirmă că, la 23 decembrie 1989, Ion Iliescu și Silviu Brucan au rugat Moscova- prin intermediul ambasadei- să trimită un ajutor militar „pentru că singuri nu se pot descurca”, potrivit formulării din document. Răspunsul URSS a fost că „sunt gata să trimită orice fel de ajutor cu excepția intervenției trupelor”, se precizează în document. Solicitarea de către Iliescu a intervenției militare rusești este confirmată de mărturiile unor personaje-cheie ale Revoluției române. Este vorba de cele ale lui Dumitru Mazilu, fost prim-vicepreședinte al Consiliului FSN, ale generalului Ion Hortopan, fost comandant al Infanteriei și Tancurilor (decedat în 2000), ale viceamiralului (în rezervă) Ștefan Dinu, care în decembrie 1989 era șef al Direcției de Informații a Armatei (DIA) și ale lui Ștefan Gușă Șef al Marelui Stat Major General în decembrie 1989, care s-a opus fățiș și vehement acestei inițiative. Conform declarațiilor lui Hortopan în fața Comisiei Senatoriale pentru Cercetarea Evenimentelor din Decembrie 1989 , acesta a fost de față când Iliescu a dat acel telefon.
 Iliescu a propus o democrație originală cu alegeri la care puteau participa mai multe partide. Iliescu a susținut mai degrabă adoptarea la scară larga a reformelor în stil Perestroika decât eliminarea completă a instituțiilor existente. A avut o legătură puternică cu puterea de la Moscova care a fost dovedită de primirea călduroasă a noului regim de către conducerea URSS, precum și faptul că primul acord internațional post-revoluționar a fost semnat cu URSS.
 Iată ce declara Iliescu în decembrie 1989, vorbind despre soții Ceaușescu: „s-au autointitulat comuniști, nu au nimic de-a face nici cu socialismul, nici cu ideologia comunismului științific. Au întinat numai numele Partidului Comunist Român, au întinat numai memoria celor care și-au dat viața pentru cauza socialismului în această țară.”.
 Aceste idei au fost susținute și de alți membri ai FSN, cum ar fi Silviu Brucan, care a susținut, la începutul anului 1990, că revoluția a fost împotriva lui Ceaușescu nu împotriva comunismului. Iliescu a evocat mai târziu posibilitatea de a încerca modelul de socialism „suedez”.
 Mulți români cred că Revoluția Română a fost, de fapt, o revoltă populară asimilată de o lovitură de stat militară întreprinsă de Gen. Stănculescu care a predat puterea lui Ion Iliescu.
 După Revoluția din 1989
 După revoluție Iliescu a fost membru fondator al Frontului Salvării Naționale (FSN), urmând transformările sale în FDSN (Frontul Democrat al Salvării Naționale), apoi în Partidul Democrației Sociale din România (PDSR) și în final în Partidul Social Democrat (PSD).
 Consiliul Frontului Salvării Naționale s-a prezentat poporului ca organizator al primelor alegeri libere, după care urma să se autodizolve. O dată cu dizolvarea acestuia, mare parte din membrii au format FSN, care a candidat în primele alegeri și le-a câștigat cu 70% din voturi.
 Ca membru fondator, Iliescu a rămas în FSN, organizația trecând prin câteva scindări politice care au dus la formarea FDSN-ului (aripa Iliescu) ulterior schimbându-și denumirea prin diferite fuziuni în Partidul Democrației Sociale din România (PDSR), apoi Partidul Social Democrat (PSD)
 Sub presiunea evenimentelor care au condus la mineriade, atitudinea lui politică a virat cu timpul de la un susținător al Perestroikăi, la social-democrație, aliniindu-se spectrului politic occidental de stânga. România, și în special aripa naționalistă, a fost dur criticată pentru faptul că, în comparație cu celelalte state din blocul comunist, a avut tendința de a reține elementele de bază comuniste diferit (uneori exprimate cu trăsături scandaloase — unul dintre sloganele susținătorilor lui Iliescu de la începutul anului 1990 a fost „Nu ne vindem Țara!”).
 Conform lui Florin Poenaru, „formațiunea prezidată de Ion Iliescu a fost încă de la început partidul capitaliștilor locali și nu al proletariatului industrial” (p. 36).
 Interimatul la președinția României
 La sfârșitul anului 1989, Frontul Salvării Naționale a preluat puterea și a constituit un guvern provizoriu, în frunte cu Petre Roman, și l-a numit pe Ion Iliescu președinte-interimar al României, ei urmând să preia autoritatea executivă până la următoarele alegeri.
 În ianuarie 1990, FSN, inițial, la nivel declarativ, organizat ca organism provizoriu al exercitării puterii, a hotărât să se transforme în partid politic. Întrucât acesta era format în principal din al doilea eșalon al fostului PCR, au izbucnit proteste anti-FSN, aprobate de partidele politice de opoziție Partidul Național Liberal (PNL) și Partidul Național Țărănesc Creștin Democrat (PNȚCD). În replică, Iliescu a lansat o chemare către „clasele muncitoare” să sprijine FSN împotriva „forțelor fasciste, care încearcă să destabilizeze țara”. Acest îndemn a dus la declanșarea Primei Mineriade, atunci când minerii din Valea Jiului, conduși de Miron Cozma, au sosit în București și au reprimat demonstrațiile opoziției democratice.
 Cu toate acestea, liderii FSN au acceptat să împartă puterea cu partidele de opoziție până la alegeri. Astfel, la 13 februarie 1990, Iliescu este ales Președinte al Consiliului Provizoriu de Uniune Națională, un organism creat pentru a prelua puterile prezidențiale în stat și în care au fost incluși reprezentanți ai tuturor partidelor politice apărute după Revoluție (dar în care FSN rămânea însă majoritar), preluând de facto interimatul la Președinția României.
 Primul mandat (1990-1996)
 La alegerile prezidențiale din 20 mai 1990, primele alegeri de după înlăturarea de la putere a PCR, și singurele de până acum cu un singur tur de scrutin, este ales președinte al României, pe durata unui mandat de 2 ani. După instalarea în funcție și victoria FSN în alegerile legislative, l-a numit prim-ministru pe Petre Roman, la început considerat un acolit politic al noului președinte. În urma unor conflicte între grupările formate în interiorul partidului, autoritățile au făcut apel la mineri pentru a veni în București să intimideze protestatarii anti-comuniști și să protesteze împotriva guvernului. Aceste evenimente au degenerat în ceea ce s-a numit Mineriada din septembrie 1991. În urma acesteia, Roman a demisionat din funcția de prim ministru.
 În 1991, este formulată și adoptată prin referendum noua Constituție. În 1992, în urma primelor alegeri prezidențiale desfășurate în prevederile constituționale, Ion Iliescu a câștigat alegerile cu 61% din voturile exprimate în al doilea tur. Potrivit unor analiști politici români, cum ar fi Daniel Barbu sau Dan Pavel, alegerea sa s-a bazat aproape exclusiv pe voturile populației din zona rurală, a muncitorilor din clasa de jos care au fost manipulați și dezorientați de mass-media controlată de stat (Televiziunea Română a fost singurul post TV până în 1993).
 În timpul primului mandat constituțional al lui Iliescu, România s-a stabilizat și democratizat parțial, trecând, lent, de la economia dirijată spre o economie de piață; a reluat relațiile externe cu țările din Uniunea Europeană și NATO, și s-au introdus reforme sociale și economice incipiente care au demarat o îndelungată perioada de tranziție a țării spre democrație. Iliescu a beneficiat de sprijinul guvernului, dominat de Partidul Democrației Sociale din România (PDSR), aflat într-o coaliție cu câteva grupări comuniste și naționaliste (PRM, PUNR, PSM denumite de presa de opoziție „Patrulaterul Roșu” pentru rezistența opusă oricăror reforme profunde). În 1996, candidează pentru un nou mandat, din partea PDSR. În turul 1 s-a clasat pe primul loc, cu 47,34% din opțiunile de vot, fiind depășit în turul 2 de Emil Constantinescu, candidatul CDR, cu 8,82% de voturi diferență.
 Perioada de opoziție (1996-2000)
 La alegerile parlamentare din 1996, Iliescu a obținut un mandat de senator în circumscripția electorală București și a condus grupul parlamentar al PDSR din Senat în perioada 1996-2000. Ales președinte al PDSR în urma Conferinței Naționale din 1997, a adoptă modelul european al social-democrației și a cerut aderarea formațiunii sale la Internaționala Socialistă. În 1999, PDSR a semnat o alianță cu Partidul Social-Democrat Român (PSDR) și cu Partidul Umanist Român (PUR), care a dus la crearea Polului Social Democrației din România.
 La 29 iunie 1999, guvernul a adoptat un proiect pentru Legea privind acordarea unor drepturi persoanelor care au avut calitatea de șef de stat: foștii președinți ai României urmau să primească pe toată durata vieții o indemnizație lunară echivalentă cu cea a președintelui în funcție, o mașină gratuită, o locuință de protocol gratuită, pază și protecție permanente. Iliescu a folosit ocazia pentru a-l ataca pe fostul suveran, Mihai al României, care ar fi beneficiat de asemenea de drepturile izvorâte din această lege: a anunțat că refuză aceste avantaje, că prioritățile guvernului ar trebui să fie altele și că scopul acestui proiect este să acorde avantaje regelui Mihai.
 Al doilea mandat (2000-2004)
 În alegerile din 2000 a candidat din nou și a câștigat în turul al doilea în fața ultra-naționalistului Corneliu Vadim Tudor. Și-a început al doilea mandat constituțional și al treilea de facto la 20 decembrie 2000 și l-a încheiat la 20 decembrie 2004 când Traian Băsescu a devenit președinte. A câștigat alegerile din 2000 în urma nemulțumirilor populației față de reformele economice dure din precedenții patru ani duse de guvernarea de centru precum și de instabilitatea politică și de luptele interne din coaliția de guvernare. Populația urbană având de ales între Vadim Tudor și Iliescu a preferat să se abțină sau să voteze cu Iliescu.
 Guvernul Năstase, venit la putere în acest mandat al lui Iliescu, a continuat o parte din șirul reformelor începute de guvernele anterioare între 1996 și 2000. În timpul celui de-al doilea mandat al lui Ion Iliescu, România a aderat la NATO și a finalizat negocierile pentru aderarea la Uniunea Europeană. Una dintre acțiunile instituției prezidențiale în timpul celui de al doilea mandat al lui Ion Iliescu a fost înființarea „Comisiei Internaționale pentru Studierea Holocaustului în România”, în urma unor incidente diplomatice cauzate de negaționismul Holocaustului practicat de figuri importante din conducerea țării. Comisia, condusă de laureatul Premiului Nobel pentru Pace Elie Wiesel a întocmit un raport privind Holocaustul în România, raport asumat și declarat „document de stat” de către Ion Iliescu.
 După președinție
 La alegerile parlamentare din 2004, obține un nou mandat de senator în circumscripția electorală București și revine în fruntea grupului parlamentar al PSD.
 La alegerile interne din PSD din 21 aprilie 2005, Iliescu a pierdut în fața lui Mircea Geoană, dar a fost ales președinte de onoare al partidului în 2006, o poziție fără autoritate executivă în cadrul formațiunii, creată special pentru el.
 Conform emisiunii TVR „Mari români” din anul 2006, lansată sub forma unei campanii de identificare a celor mai mari români din toate timpurile, din 100 de „Mari români” aleși de participanți, Ion Iliescu a ieșit pe locul 71.
 În 2009 a apărut într-o scenă a filmului Medalia de onoare.
 La 1 aprilie 2019, Ion Iliescu a fost internat la Institutul de Urgență pentru Boli Cardiovasculare Prof. Dr. C.C. Iliescu din București.
 Trimiterea în judecată în dosarul Mineriadei
 În iunie 2009 Ion Iliescu a fost scos de sub urmărire penală în dosarul „Mineriada 13-15 iunie 1990”, în care era acuzat de genocid, complicitate la tortură, propagandă pentru război, tratamente neomenoase, distrugere, favorizarea infractorului și complicitate la rele tratamente. În octombrie 2015 presa a anunțat că a fost pus sub urmărire penală în același dosar, pentru infracțiuni contra umanității.
 Pe 13 iunie 2017 a fost trimis în judecată alături de Petre Roman, Gelu Voican Voiculescu, Virgil Măgureanu, Miron Cozma și alții, pentru infracțiuni contra umanității. Procesul a fost suspendat pe durata stării de urgență declarate ca urmare a pandemiei COVID-19. În data de 10 decembrie 2020 instanța a decis retrimiterea dosarului la Parchet, pentru refacerea rechizitoriului.
 Trimiterea în judecată în dosarul Revoluției
 În data de 9 aprilie 2019 a fost trimis în judecată alături de Gelu Voican Voiculescu și Iosif Rus pentru crime împotriva umanității, în Dosarul Revoluției. Următorul termen de judecată a fost fixat pentru data de 21 mai 2021.
 Controverse
 Grațieri
 Prin Decretul-Lege nr. 3 din 4 ianuarie 1990, când încă nu fusese ales președinte, Ion Iliescu a amnistiat toate infracțiunile săvârșite care se încadrau la mai puțin de 3 ani pedeapsă. Astfel au scăpat de pușcărie toți cei care au bătut revoluționarii arestați.
 Ion Iliescu a grațiat și pe membrii C.P.Ex. al C.C. al P.C.R. care fuseseră condamnați pentru că au aprobat, în ședința din 17 decembrie 1989, reprimarea revoluției române din 1989.
 De asemeni a grațiat ofițerii condamnați pentru deschiderea focului în zona Calea Lipovei din Timișoara și a protestat la condamnarea generalilor Victor Atanasie Stănculescu și Mihai Chițac, care fuseseră de asemeni găsiți vinovați de reprimarea revoluției, dar fuseseră numiți membri în primul guvern FSN de Iliescu. După ce Iliescu a reajuns în 2001 la conducerea României, noul procuror general numit de el, Tănase Joița, a făcut recurs în anulare împotriva sentințelor de condamnare a celor doi generali, care astfel au scăpat de detenție.
 În decembrie 2003 Ion Iliescu l-a grațiat pe Iosif Veverca, un milițian care a ucis o persoană în revoluția din 1989 la Timișoara.
 În același decret prin care l-a grațiat pe Miron Cosma, Ion Iliescu l-a grațiat și pe Ioan Corpodean, ofițer de miliție implicat în reprimarea revoluției de la Timișoara.
 Pe data de 15 mai 2007, fiind invitat în emisiunea "Tu decizi" difuzată de postul de televiziune "Realitatea TV", Ion Iliescu a afirmat că " [... minerii] au făcut un act civic."
 Decorarea lui Vadim Tudor
 În ultimele zile ale mandatului de președinte i-a acordat lui Corneliu Vadim Tudor, președintele Partidului România Mare, ordinul național „Steaua României” în grad de cavaler. Acest act a atras critici în presă și i-a determinat pe Elie Wiesel, laureat al Premiului Nobel pentru Pace, cincisprezece jurnaliști de la Radio Europa Liberă, primarul Gheorghe Ciuhandu al Timișoarei și pe istoricul Randolph Lewis Braham să returneze, în semn de protest, onorurile și distincțiile primite. În data de 24 mai 2007 președintele Traian Băsescu a retras distincția conferită de Ion Iliescu lui Corneliu Vadim Tudor.
 Pretinse conexiuni cu KGB-ul
 În 1995 ziarul Ziua a publicat un interviu cu un ex-ofițer KGB care a declarat că Ion Iliescu a fost un infiltrat KGB. Iliescu a negat afirmațiile ofițerului, totuși Ziua a continuat să investigheze subiectul în detaliu. Câteva zile mai târziu, „Ziua” a susținut că angajații săi au fost plasați sub supravegherea Serviciului Român de Informații.
 Scandalul privind presupusa legătură cu KGB a continuat în perioada 2003-2008, atunci când disidentul rus Vladimir Bukovski a declarat că Iliescu și majoritatea membrilor FSN ar fi fost agenți acoperiți ai KGB, că Iliescu ar fi avut relații puternice cu Gorbaciov, și că revoluția română din 1989 ar fi fost un complot organizat de KGB pentru a recâștiga controlul politic asupra țării.
 Lucrări publicate
 Revoluție și reformă, Editura redacției publicațiilor pentru străinătate 1993
 Revoluție și reformă (ediție revizuită), Ed. Enciclopedică 1994
 Revoluția trăită, Editura redacției publicațiilor pentru străinătate 1995
 Momente de istorie, Editura Enciclopedică 1995, ISBN 973-45-0109-7
 Fragmente de viață și istorie trăită, Editura Litera, 2011
 Destinul Unui Om De Stânga. Amintiri., Editura Litera, 2014.
 Ordine și distincții
 Ordinul „23 August” clasa a IV-a „pentru merite deosebite în opera de construire a socialismului, cu prilejul celei de a XX-a aniversări a eliberării patriei” (1964)
 Emblema de Onoare a Armatei României - 24 octombrie 2012
 Membru al Academiei Oamenilor de Știință din România (AOSR).
 Venituri
 În 2008 Ion Iliescu avea următoarele venituri trecute în declarația de avere:
 circa 54 000 lei indemnizație de senator
 circa 55 000 lei indemnizație de fost președinte
 33 000 lei pensie
 8 400 lei de la Academia de Științe Agricole și Silvice
 un apartament în Capitală, de 156 mp, cumpărat în 1996.
 În declarația de avere din 2007 mai figurau 16 tablouri de pictori români și mici obiecte de artă, achiziționate înainte și după 1989 și un autoturism Volkswagen din 2004, dar acestea nu mai apar în declarația de avere din 2008. Soția lui Iliescu, Nina, avea în 2018 o pensie anuală de 2100 lei.
 Referințe
 Vezi și
 Lista șefilor de stat ai României
 Bibliografie
 Ion Alexandrescu, Stan Stoica, România după 1989. Mică enciclopedie, Editura Meronia, București, 2005
 Tom Gallagher, Furtul unei națiuni. România de la comunism încoace, Editura Humanitas, București, 2004
 Ion Iliescu, în dialog cu Vladimir Tismăneanu, Marele șoc. Din finalul unui secol scurt. Despre comunism, postcomunism, democrație, prefață de prof. Dinu C. Giurescu, Editura Enciclopedică, București, 2004
 Dan Pavel, Iulia Huia, <<Nu putem reuși decît împreună.>> O istorie analitică a Convenției Democratice, 1989-2000, Editura Polirom, Iași, 2003
 Vladimir Alexe - Ion Iliescu: biografia secretă : candidatul manciurian, Editura Australian Romanian Association, 2003
 Legături externe
 Biografia oficială
 Blogul personal a lui Ion Iliescu
 Eseuri
 Ion Iliescu: Douăzeci de ani de postcomunism, 5 noiembrie 2009, Ion Iliescu, Cotidianul
 Ion Iliescu: Douăzeci de ani de postcomunism (Partea a II-a), 5 noiembrie 2009, Ion Iliescu, Cotidianul
 Ion Iliescu sau „fața umană” a comunismului | VIDEO, 2 noiembrie 2009, Roxana Preda, Evenimentul zilei
 Activitatea în perioada comunistă
 Tinerii răzvrătiți ai anilor '50, excluși de mâna lui Iliescu, 14 februarie 2007, Evenimentul zilei
 "Îi scoatem acum pe toți cei dovediți elemente dușmănoase", 15 februarie 2007, Evenimentul zilei
 Cum îl informa Secu pe Iliescu, 16 februarie 2007, Evenimentul zilei
 Virgil Măgureanu: "Dosarul Iliescu a fost făcut dispărut", 17 februarie 2007, Evenimentul zilei
 Învățăturile lui Ion Iliescu către românce, de 8 martie 1968, 8 martie 2008, Andrei Crăciun, Adrian Grama, Evenimentul zilei
 Tânărul Ion Iliescu, „un bun agitator”, 2 noiembrie 2009, Vlad Odobescu, Evenimentul zilei
 Olimpic exmatriculat de Ion Iliescu, 30 decembrie 2010, Mirela Corlățan, Evenimentul zilei
 Tânărul Ion Iliescu, trimis de Ceaușescu la școala vieții, 20 ianuarie 2011, Ion Cristoiu, historia.ro
 Articole biografice
 Marile șocuri din viața familiei Iliescu, 2 aprilie 2004, Jurnalul Național
 "Povești adevărate" cu Ion Iliescu: Făcut "praf" în studenție de un pahar cu lichior de trandafiri, primul sărut furat Ninei în Cișmigiu, 21 iulie 2011, Evenimentul zilei
 Ion Iliescu, o fotografie neretușată la 80 de ani, 3 martie 2010, Horia Ghibuțiu, Vlad Stoicescu, Evenimentul zilei
 Povestea dispariției dosarului de cadre al lui Ion Iliescu, 2 august 2010, Evenimentul zilei
 Dosarul lui Iliescu: citit și xeroxat înainte să dispară, 5 august 2010, Mirela Corlățan, Evenimentul zilei
 EDITORIALUL EVZ: Iliescu - Băsescu, faza pe dosare, 12 august 2010, Mirela Corlățan, Evenimentul zilei
 DEZVĂLUIRE EVZ: Iliescu dădea indicații prețioase Securității, 12 mai 2011, Mirela Corlățan, Evenimentul zilei
 ION ILIESCU- BIOGRAFIA SECRETĂ , 15 august 2010, Vladimir ALEXE, Incomod Prahova (2) (3) (4) (5) (6) (7) (8) (9) (10) (11) (12) (13)
 Interviuri
 Pacepa l-a urmărit pe Ion Iliescu, 31 martie 2004, Jurnalul Național
 "La 15 ani am devenit bărbatul familiei", 18 februarie 2004, Jurnalul Național
 Ion Iliescu: De-a lungul vieții am avut multe momente de însingurare, 20 august 2010, Alice Năstase, Revista Tango
 Iliescu și Revoluția
 Ziua de 22 decembrie 1989 a lui Ion Iliescu, 26 noiembrie 2009, Grigore Cartianu, Florel Manu, Adevărul
 Cum a îngropat Ion Iliescu Revoluția , 23 decembrie 2009, Mihai Voinea, Florel Manu, Adevărul
 Ion Iliescu: „Nu regret executarea lui Nicolae Ceaușescu“, 30 noiembrie 2009, Ovidiu Nahoi, Ion M. Ioniță, Adevărul
 "Iliescu putea fi Dubcek al României. A ales să fie Deng Xiaoping", 21 decembrie 2009, Vlad Stoicescu, Evenimentul zilei
 Iliescu și Mineriadele
 Iliescu le spune minerilor că golanii au fost de vină, 14 Noi 2008, Cotidianul
 "Iliescu nu răspunde de morții din iunie 90", 14 octombrie 2008, Raluca Dan, Cristi Ciupercă, Evenimentul zilei
 Mineriada prin lentila lui Ion Iliescu: "de groază" a fost asedierea statului, venirea minerilor e doar "efectul", 25 mai 2010, Vlad Stoicescu, Evenimentul zilei
 Critici
 Recenzie la cartea "Revoluție și reformă" de Ion Iliescu , timisoara.com
 |-
 |-
 |-
 Nașteri în 1930
 Nașteri pe 3 martie
 Absolvenți ai Universității de stat din Moscova
 Atei români
 Beneficiari ai Ordinului Vulturul Alb
 Cavaleri ai Ordinului Elefantului
 Comuniști români
 Hidrologi români
 Membri ai Academiei Oamenilor de Știință din România
 Membri ai CPUN
 Membri ai FSN
 Membri ai Comitetului Central al Partidului Comunist Român
 Membri ai Partidului Democrației Sociale din România
 Membri ai Partidului Social Democrat
 Miniștri comuniști români
 Oameni din Oltenița
 Participanți la revoluția română din 1989
 Politicieni români din secolul al XX-lea
 Politicieni români în viață
 Președinți ai României
 Prim-secretari ai județelor României (1968-1989)
 Propagandiști români
 Revoluționari români
 Români ai Republicii Populare Române
 Români ai Republicii Socialiste România
 Români ai României postdecembriste
 Senatori români 1996-2000
 Senatori români 2004-2008
 Socialiști români
 Șefi de stat din secolul al XX-lea
 Șefi de stat din secolul al XXI-lea
 Decorați cu Ordinul 23 August
 Absolvenți ai Colegiului Național „Spiru Haret”
 Candidați la funcția de Președinte al României - 1990
 Candidați la funcția de Președinte al României - 1992
 Candidați la funcția de Președinte al României - 1996
 Candidați la funcția de Președinte al României - 2000
 Români de origine bulgară
 Membri ai Partidului Muncitoresc Român
 Bloggeri români


text:
 Важна правна забележка
 |
 22009A0206(01)
 Споразумение под формата на размяна на писма между Европейската общност и Република Чили за изменение на допълнение V към Споразумението за търговията с вино, приложено към Договора за асоцииране между Европейската общност и нейните държави-членки, от една страна, и Република Чили, от друга страна
 Официален вестник n° L 037 , 06/02/2009 стр. 0009 - 0013
 Споразумение под формата на размяна на писмамежду Европейската общност и Република Чили за изменение на допълнение V към Споразумението за търговията с вино, приложено към Договора за асоцииране между Европейската общност и нейните държави-членки, от една страна, и Република Чили, от друга странаПИСМО No 1Писмо от Европейската общностБрюксел, 4 януари 2009 г.Уважаеми господине,Имам честта да се позова на член 29, параграф 2 от Споразумението за търговията с вино, приложено към Договора за асоцииране между Европейската общност и нейните държави-членки, от една страна, и Република Чили, от друга страна, от 18 ноември 2002 г., който предвижда, че договарящите страни могат да изменят допълненията към посоченото споразумение по взаимно съгласие.Поради факта, че в Общността бяха разрешени нови енологични практики или техни изменения, за които Вашите власти бяха уведомени на 11 октомври 2006 г., и в контекста на заключенията от проведеното на 10 януари 2008 г. в Сантяго де Чили заседание на третия Съвместен комитет ЕС—Чили по Споразумението за търговията с вино е необходимо да бъде изменена точка 2 от допълнение V "Енологични практики и технологии и продуктови спецификации" към посоченото споразумение.Ето защо имам честта да предложа точка 2 от допълнение V към Споразумението за търговията с вино да бъде заменена с приложения към настоящото писмо текст, а изменението да влезе в сила на датата на Вашия отговор, потвърждаващ съгласието Ви със съдържанието на настоящото писмо.Ще Ви бъда задължена, ако потвърдите съгласието на Вашето правителство със съдържанието на настоящото писмо.Моля, приемете, уважаеми господине, моите най-дълбоки почитания.От името на Европейската общностMariann Fischer BoelПИСМО No 2Писмо от ЧилиБрюксел, 8 януари 2009 г.Уважаема госпожо,Имам честта да потвърдя получаването на Вашето писмо с днешна дата със следното съдържание:"Имам честта да се позова на член 29, параграф 2 от Споразумението за търговията с вино, приложено към Договора за асоцииране между Европейската общност и нейните държави-членки, от една страна, и Република Чили, от друга страна, от 18 ноември 2002 г., който предвижда, че договарящите страни могат да изменят допълненията към посоченото споразумение по взаимно съгласие.Поради факта, че в Общността бяха разрешени нови енологични практики или техни изменения, за които Вашите власти бяха уведомени на 11 октомври 2006 г., и в контекста на заключенията от проведеното на 10 януари 2008 г. в Сантяго де Чили заседание на третия Съвместен комитет ЕС—Чили по Споразумението за търговията с вино е необходимо да бъде изменена точка 2 от допълнение V "Енологични практики и технологии и продуктови спецификации" към посоченото споразумение.Ето защо имам честта да предложа точка 2 от допълнение V към Споразумението за търговията с вино да бъде заменена с приложения към настоящото писмо текст, а изменението да влезе в сила на датата на Вашия отговор, потвърждаващ съгласието Ви със съдържанието на настоящото писмо.Ще Ви бъда задължена, ако потвърдите съгласието на Вашето правителство със съдържанието на настоящото писмо."Имам честта да Ви уведомя, че Република Чили е съгласна със съдържанието на посоченото писмо.Моля, приемете, уважаема госпожо, моите най-дълбоки почитания.От името на Република ЧилиJuan Salazar Sparks--------------------------------------------------ПРИЛОЖЕНИЕТочка 2 от допълнение V към Споразумението за търговията с вино се заменя със следния текст:"2. Списък на енологичните практики и технологии, разрешени за вина с произход от Общността, със следните ограничения или, при отсъствие на такива, при определените в правилата на Общността условия:1. Аерация или барботаж с аргон, азот или кислород2. Термична обработка3. Използване в сухи вина на пресни утайки, които са здрави и неразредени и съдържат дрожди от скорошната винификация на сухо вино4. Центрофугиране и филтриране със или без инертни филтриращи агенти, при условие че в обработените продукти не остава нежелан остатък5. Използване на дрожди за винопроизводство6. Използване на препарати от дрождови обвивки7. Използване на поливинил-полипиролидон8. Използване на млечнокисели бактерии във винена суспензия9. Добавяне на едно или няколко от следните вещества за насърчаване на растежа на дрождите:i) добавяне на:- диамониев фосфат или амониев сулфат- амониев сулфит или амониев бисулфитii) добавяне на тиамин хидрохлорид10. Използване на въглероден двуокис, аргон или азот, самостоятелно или комбинирано, единствено за създаване на инертна атмосфера и защита на продукта от въздуха11. Добавяне на въглероден двуокис12. Използване на серен двуокис, калиев бисулфит или калиев метабисулфит, които могат да бъдат наречени също калиев дисулфит или калиев пиросулфит13. Добавяне на сорбинова киселина или калиев сорбат14. Добавяне на L-аскорбинова киселина15. Добавяне на лимонена киселина за стабилизиране на виното, при условие че крайното съдържание в обработеното вино не надвишава 1 грам на литър16. Използване на винена киселина за повишаване на киселинното съдържание, при условие че първоначалното киселинно съдържание на виното не нараства с повече от 2,5 g/l, изразени като винена киселина17. Използване на едно или няколко от следните вещества за намаляване на киселинното съдържание на виното:- неутрален калиев тартарат- калиев бикарбонат- калциев карбонат, който може да съдържа малки количества двойна калциева сол на L (+) винена и L (–) ябълчена киселина- хомогенен препарат от винена киселина и калциев карбонат в равни пропорции, фино пулверизиран- калциев тартарат или винена киселина18. Бистрене посредством едно или няколко от следните вещества, използвани за енологични цели:- желатин за хранителни цели- растителни протеини- бентонит- рибен клей- казеин и калиев казеинат- яйчен албумин, млечен албумин- каолин- пектолитни ензими- силициев двуокис под формата на гел или колоиден разтвор- танин- ензимни препарати от бетаглюконаза19. Добавяне на танин20. Обработка на мъст и младо вино в процес на ферментация с въглен за енологични цели в определени граници21. Обработка на:- бели вина и розови вина с калиев фероцианид- червени вина с калиев фероцианид или с калциев фитат, при условие че така обработеното вино съдържа остатъчно желязо22. Добавяне на метавинена киселина23. Използване на акация след края на ферментацията24. Използване на DL-винена киселина, наричана също рацемична винена киселина, или на нейна неутрална калиева сол за утаяване на излишния калций25. Използване за производството на шумящи вина, които са получени чрез ферментация в бутилка и чиято утайка е отделена чрез дегоржаж:- на калциев алгинат, или- на калиев алгинат26. Използване на меден сулфат27. Добавяне на калиев битартарат или на калциев тартарат за подпомагане на утаяването на винения камък28. Добавяне на карамел за засилване на цвета на ликьорните вина29. Използване на калциев сулфат за производството на някои качествени ликьорни вина, произведени в определен район30. Използване на смола от Алепски бор за производство на трапезно вино "Рецина", само в Гърция и при условията, определени от правилата на Общността31. Добавяне на лизозим32. Електродиализа за осигуряване на стабилизирането на винената киселина във виното33. Използване на уреаза за намаляване на съдържанието на урея във виното34. Добавяне на гроздова мъст или ректифицирана концентрирана гроздова мъст за подслаждане на виното при условията, посочени в правилата на Общността35. Частична концентрация чрез физически процеси, включително чрез обратна осмоза, за увеличаване на естественото алкохолно съдържание на гроздовата мъст или виното36. Добавяне на захароза, концентрирана гроздова мъст или ректифицирана концентрирана гроздова мъст за увеличаване на естественото алкохолно съдържание на гроздето, гроздовата мъст или виното в съответствие с правилата на Общността37. Добавяне на винен дестилат или на дестилат от сушено грозде, или на неутрален алкохол с винен произход за производството на ликьорни вина38. Добавяне на L-аскорбинова киселина в определени граници39. Добавяне на диметил дикарбонат (DMDC) към виното за микробиологична стабилизация в рамките на определени граници и при условия, които следва да бъдат определени40. Добавяне на манопротеини от дрожди за осигуряване на тартаратна и протеинова стабилизация на вината41. Използване на дъбови парчета при производството на вино"--------------------------------------------------