type: other

text:
KUPNÍ SMLOUVU. ve smyslu ust a násl. zákona č. 89/2012 Sb., občanský zákoník, ve znění pozdějších předpisů (dále jen smlouva ) - PDF Stažení zdarma
 Download "KUPNÍ SMLOUVU. ve smyslu ust a násl. zákona č. 89/2012 Sb., občanský zákoník, ve znění pozdějších předpisů (dále jen smlouva )"
 1 Níže uvedeného dne, měsíce a roku tyto smluvní strany AS ZIZLAVSKY v.o.s. sídlem Praha 1, Široká 36/5, PSČ , IČ: zapsaná v obchodním rejstříku vedeném Městským soudem v Praze, oddíl A, vložka zastoupena: Mgr. Adamem Sigmundem, advokátem trvale bytem Lodecká 1206/2, Praha 1, PSČ: , r.č.: /3954 adresa pro doručování písemností Široká 36/5, Praha 1, PSČ jako insolvenční správce dlužníka. (dále též jen jako prodávající či insolvenční správce ) a, r.č.: trvale bytem (oba dále též jen jako kupující ) uzavírají na základě vzájemné dohody tuto KUPNÍ SMLOUVU ve smyslu ust a násl. zákona č. 89/2012 Sb., občanský zákoník, ve znění pozdějších předpisů (dále jen smlouva ) I. Úvodní ustanovení 1.1. Krajský soud v Praze (dále jen insolvenční soud ) rozhodl o úpadku dlužníka a současně povolil jako řešení úpadku oddlužení. Insolvenčním správcem byla ustanovena společnost AS ZIZLAVSKY v.o.s., insolvenčního správce se zvláštním povolením, se sídlem Praha 1, Široká 36/5, PSČ Insolvenční soud zveřejnil tuto skutečnost dne v insolvenčním rejstříku, kde je věc vedena pod sp.zn.: KSPH 62 INS 3376 / S rozhodnutím o úpadku jsou spojeny účinky dle zákona, jakož i účinky uvedené v rozhodnutí
 2 insolvenčního soudu. Rozhodnutí o úpadku tvoří přílohu č. 1 a nedílnou součást této smlouvy (usnesení insolvenčního soudu ze dne , č.j.: KSPH 62 INS 3376 / 2016-A-12. Účinky rozhodnutí o úpadku nastaly okamžikem zveřejnění v insolvenčním rejstříku, tj. ke dni (srov. ust. 89 insolvenčního zákona) Usnesením ze dne č.j.:.: KSPH 62 INS 3376 / 2016-B- rozhodl insolvenční soud tak, že schválil oddlužení. Usnesení o schválení způsobu oddlužení tvoří přílohu č. 2 a nedílnou součást této smlouvy Insolvenční správce je ve smyslu ust. 229 insolvenčního zákona osobou s dispozičními oprávněními ve vztahu k majetku spadajícímu do majetkové podstaty. V souladu s ust. 40 insolvenčního zákona pak platí, že insolvenční správce jedná svým jménem na účet dlužníka, pokud na něj přešlo oprávnění nakládat s majetkovou podstatou. II. Předmět převodu 2.1. Prodávající prohlašuje, že sepsal do soupisu majetkové podstaty dlužníka pod položkou č. 1, zveřejněný v insolvenčním rejstříku dne následující nemovitosti: Spoluvlastnický podíl o velikosti 1⁄2 zapsané na LV č. 2728, pro k.ú. Filipov u Čáslavi, obec Čáslav, okres Kutná Hora, vedené u Katastrálního úřadu pro Středočeský kraj, Katastrální pracoviště Kutná Hora (dále souhrnně též jen nemovitosti či předmět převodu ). List vlastnictví č vedený pro k.ú. Filipov u Čáslavi tvoří přílohu č. 3 a nedílnou součást této kupní smlouvy. Soupis majetkové podstaty dlužníka tvoří přílohu č. 4 a nedílnou součást této kupní smlouvy Prodávající prohlašuje, že ohledně nemovitostí není k datu uzavření této smlouvy veden proti prodávajícímu spor o vyloučení nemovitostí z majetkové podstaty dlužníka ve smyslu ust. 225 insolvenčního zákona Ve smyslu ust. 293 odst. 2 v kombinaci s ust. 230 odst. 4 insolvenčního zákona je pro zpeněžování majetku tvořícího předmět zajištění rozhodující pokyn zajištěného věřitele, kterým je společnost Česká spořitelna, a.s., IČ: , se sídlem Praha 4, Krč, Olbrachtova 1929/62, PSČ (dále jen zajištěný věřitel ). Zajištěný věřitel udělil insolvenčnímu správci pokyn ke zpeněžení nemovitosti a doporučil prodej nemovitostí v el. aukci prostřednictvím zprostředkovatele, společnosti EUDRODRAŽBY.CZ, a.s. (dále jen zprostředkovatel ). Pokyn zajištěného věřitele tvoří přílohu č. 5 a nedílnou součást této kupní 2/5
 3 smlouvy. Přílohu č. 6 a nedílnou součást této smlouvy tvoří protokol o konání elektronické aukce, v níž byl nalezen zájemce (kupující dle této smlouvy). III. Předmět smlouvy 3.1. Prodávající touto smlouvou převádí nemovitosti specifikované v odst této smlouvy spolu se všemi právy a povinnostmi, součástmi a příslušenstvím, tak jak je specifikováno v této smlouvě na kupujícího a kupující je kupuje a přijímá do svého výlučného vlastnictví, tak jak stojí a leží, přičemž se současně zavazuje prodávajícímu uhradit částku kupní ceny sjednanou v čl. IV. této kupní smlouvy. IV. Kupní cena a její úhrada 4.1. Kupní cena předmětu převodu činí celkem,- Kč (slovy: korun českých), (dále též jen kupní cena ) Kupní cena byla kupujícím uhrazena ve prospěch prodávajícího bezhotovostním převodem na účet majetkové podstaty č /0600, který je veden u společnosti MONETA Money bank a.s., variabilní symbol RČ kupujícího, to před podpisem této smlouvy, což prodávající podpisem na této smlouvě stvrzuje. V. Další ujednání smluvních stran 5.1. Prodávající prohlašuje a kupující je srozuměn s tím, že na předmětu převodu neváznou žádná věcná břemena, zástavní práva, exekuce a nájemní, či jiná užívací práva nebo jiné právní vady, a to vyjma práv uvedených v části C na LV č vedeném pro k.ú. Filipov u Čáslavi Prodávající se zavazuje, že bez zbytečného odkladu po provedení vkladu vlastnického práva ve prospěch kupujícího, vydá kupujícímu ve smyslu ust. 167 odst. 5 insolvenčního zákona potvrzení o zániku zajištění a jiných právních vad váznoucích na předmětných nemovitostech. Kupující je srozuměn s tím, že výmaz zástavních práv a jiných právních vad je předmětem samostatného vkladového řízení u katastru nemovitostí, jehož je kupující (nabyvatel nemovitosti) navrhovatelem Prodávající prohlašuje, že před podpisem této smlouvy nepřevedl vlastnické právo k předmětu převodu na třetí osobu, ani předmět převodu nezatížil žádnou právní vadou a zavazuje se, že tak neučiní ani v mezidobí od uzavření této smlouvy do okamžiku vkladu vlastnického práva na základě této smlouvy ve prospěch kupujícího Prodávající seznámil kupujícího se stavem předmětu převodu a kupující prohlašuje, že mu je stav, umístění a druh převáděných nemovitostí dobře znám. Kupující dále prohlašuje, že si převáděné nemovitosti důkladně prohlédl a že je kupuje do svého vlastnictví v jejich současném stavu a není nic, co by bránilo jejich prodeji, resp. výkonu vlastnického práva v budoucnosti. Dle dohody smluvních stran budou nemovitosti protokolárně předány nejpozději do deseti dnů od provedení vkladu vlastnického práva ve prospěch kupujícího 3/5
 4 s tím, že prodávající bude při protokolárním předání nemovitostí zastoupen zprostředkovatelem Smluvní strany se pro případ, že by nedošlo ke vkladu vlastnického práva podle této smlouvy do katastru nemovitostí, zavazují poskytnout si veškerou nezbytnou součinnost k odstranění překážek bránících naplnění účelu této smlouvy. Pokud by příslušným katastrálním úřadem byl návrh na vklad vlastnického práva k předmětu převodu dle této smlouvy pro kupujícího pravomocně zamítnut, účastníci této smlouvy prohlašují, že jsou nadále vázáni svými projevy prodat a koupit předmět převodu za cenu původně dohodnutou a zavazují se pro tento případ ve vzájemné součinnosti uzavřít do čtrnácti dnů od pravomocného rozhodnutí příslušného katastrálního úřadu novou kupní smlouvu, případně náležitě doplnit na pokyn příslušného katastrálního úřadu nejpozději do čtrnácti dnů od jeho doručení tuto smlouvu či návrh na vklad Smluvní strany se dohodly na tom, že návrh na vklad vlastnického práva bude podán kupujícím, a to bez zbytečného odkladu po uzavření této kupní smlouvy Vlastnické právo k nemovitostem přechází na kupujícího na základě vkladu vlastnického práva do katastru nemovitostí se zpětným účinkem k okamžiku podání návrhu na vklad. Současně s převodem vlastnického práva přecházejí na kupujícího i veškerá práva a povinnosti vyplývající z vlastnictví převáděné nemovitosti, nebezpečí jejího zničení nebo poškození a právo na plody a užitky Správní poplatek ve výši 1.000,- Kč (slovy: jeden tisíc korun českých) spojený s podáním návrhu na vklad vlastnického práva k nemovitostem se zavazuje uhradit strana kupující, a to v souvislosti s podáním návrhu na vklad dle čl Smluvní strany tímto v souladu s ust. 1 odst. 1 písm. a) zákonného opatření senátu č. 340/2013 Sb., o dani z nabytí nemovitých věcí, výslovně sjednávají, že poplatníkem daně je nabyvatel (kupující dle této smlouvy). VI. Závěrečná ustanovení 6.1. Jsou-li nebo stanou-li se jednotlivá ustanovení této smlouvy zcela nebo zčásti neplatnými nebo neúčinnými, nebo pokud by některá ustanovení v této smlouvě chyběla, není tím dotčena platnost ani účinnost zbývajících ustanovení. Místo neplatného nebo neúčinného ustanovení dohodne prodávající a kupující takové platné a účinné ustanovení, které odpovídá smyslu a účelu neplatného nebo neúčinného ustanovení Vedlejší ústní ani písemná ujednání k této smlouvě nebyla dohodnuta. Změny této smlouvy musí být učiněny v písemné formě, na téže listině a s úředním ověřením podpisů smluvních stran Právní vztahy touto smlouvou neupravené se řídí zákony České republiky, především příslušnými ustanoveními zákona č. 89/2012 Sb., občanský zákoník, ve znění pozdějších předpisů. 4/5
 5 6.4. Tato smlouva nabývá platnosti a účinnosti okamžikem jejího podpisu oběma smluvními stranami Tato smlouva se vyhotovuje celkem ve třech vyhotoveních. Jedno vyhotovení je určeno pro katastrální úřad jako vkladová listina a po jednom vyhotovení obdrží každá ze smluvních stran. Vkladová listina je opatřena úředně ověřenými podpisy smluvních stran Smluvní strany výslovně prohlašují, že si tuto smlouvu před jejím podpisem přečetly, a že byla uzavřena po vzájemném projednání dle jejich pravé, svobodné s vážné vůle prosté jakékoliv formy nátlaku. Toto prohlášení stvrzují účastníci této smlouvy svými podpisy připojenými níže Nedílnou součást této smlouvy tvoří její následující přílohy: 1. usnesení insolvenčního soudu ze dne, č.j.: KSPH 62 INS 3376 / 2016-A usnesení insolvenčního soudu ze dne.., č.j.: KSPH 62 INS 3376 / 2016-B-. 3. list vlastnictví č pro k.ú. Filipov u Čáslavi, obec Čáslav 4. soupis majetkové podstaty dlužníka; 5. pokyn zajištěného věřitele, společnosti Česká spořitelna, a.s. 6. Protokol o konání el. aukce V, dne V, dne.. AS ZIZLAVSKY v.o.s. zastoupena Mgr. Adamem Sigmundem kupující prodávající 5/5


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 12.4.2008
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 92/22
 Prasība, kas celta 2008. gada 20. februārī — Eiropas Kopienu Komisija/Čehijas Republika
 (Lieta C-71/08)
 (2008/C 92/41)
 Tiesvedības valoda — čehu
 Lietas dalībnieki
 Prasītāja: Eiropas Kopienu Komisija (pārstāvis — P. Dejmek)
 Atbildētāja: Čehijas Republika
 Prasītājas prasījumi:
 —
 atzīt, ka, noteiktajā termiņā nepieņemot vai jebkurā gadījumā nedarot Komisijai zināmus normatīvus un administratīvus aktus, kas vajadzīgi, lai izpildītu Eiropas Parlamenta un Padomes 2004. gada 21. aprīļa Direktīvu 2004/39/EK, kas attiecas uz finanšu instrumentu tirgiem un ar ko groza Padomes Direktīvas 85/611/EEK un 93/6/EEK un Eiropas Parlamenta un Padomes Direktīvu 2000/12/EK un atceļ Padomes Direktīvu 93/22/EEK (1), ko nesen grozīja ar Eiropas Parlamenta un Padomes 2006. gada 5. aprīļa Direktīvu 2006/31/EK, ar kuru attiecībā uz dažiem termiņiem groza Direktīvu 2004/39/EK, kas attiecas uz finanšu instrumentu tirgiem (2), prasības, Čehijas Republika nav izpildījusi pienākumus, ko tai uzliek šīs direktīvas 70. pants;
 —
 piespriest Čehijas Republikai atlīdzināt tiesāšanās izdevumus.
 Pamati un galvenie argumenti
 Direktīvas transponēšanai valsts tiesībās paredzētais termiņš beidzās 2007. gada 31. janvārī.
 (1) OV L 145, 2004, 1. lpp.
 (2) OV L 114, 2006, 60. lpp.


type: contracts

text:
 28.5.2009
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 L 130/21
 ROZHODNUTÍ SMÍŠENÉHO VÝBORU EHP
 č. 28/2009
 ze dne 17. března 2009,
 kterým se mění příloha II (Technické předpisy, normy, zkoušení a certifikace) Dohody o EHP
 SMÍŠENÝ VÝBOR EHP,
 s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru, ve znění Protokolu o úpravě Dohody o Evropském hospodářském prostoru (dále jen „Dohoda“), a zejména na článek 98 této dohody,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)
 Příloha II Dohody byla změněna rozhodnutím Smíšeného výboru EHP č. 100/2008 ze dne 26. září 2008 (1).
 (2)
 Do Dohody by měla být začleněna směrnice Komise 2008/15/ES ze dne 15. února 2008, kterou se mění směrnice Evropského parlamentu a Rady 98/8/ES za účelem zařazení účinné látky klothianidin do přílohy I uvedené směrnice (2).
 (3)
 Do Dohody by měla být začleněna směrnice Komise 2008/16/ES ze dne 15. února 2008, kterou se mění směrnice Evropského parlamentu a Rady 98/8/ES za účelem zařazení účinné látky etofenprox do přílohy I uvedené směrnice (3),
 ROZHODL TAKTO:
 Článek 1
 V bodě 12n (směrnice Evropského parlamentu a Rady 98/8/ES) kapitoly XV přílohy II Dohody se doplňují nové odrážky, které znějí:
 „—
 32008 L 0015: směrnice Komise 2008/15/ES ze dne 15. února 2008 (Úř. věst. L 42, 16.2.2008, s. 45),
 —
 32008 L 0016: směrnice Komise 2008/16/ES ze dne 15. února 2008 (Úř. věst. L 42, 16.2.2008, s. 48).“
 Článek 2
 Znění směrnic 2008/15/ES a 2008/16/ES v islandském a norském jazyce, která mají být zveřejněna v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie, jsou platná.
 Článek 3
 Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem 18. března 2009 za předpokladu, že Smíšenému výboru EHP jsou učiněna veškerá oznámení podle čl. 103 odst. 1 Dohody (4).
 Článek 4
 Toto rozhodnutí bude zveřejněno v oddíle EHP a v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie.
 V Bruselu dne 17. března 2009.
 Za Smíšený výbor EHP
 předseda
 Alan SEATTER
 (1) Úř. věst. L 309, 20.11.2008, s. 22.
 (2) Úř. věst. L 42, 16.2.2008, s. 45.
 (3) Úř. věst. L 42, 16.2.2008, s. 48.
 (4) Nebyly oznámeny žádné ústavní požadavky.


text:
Los derechos del niño y el trabajo social: Solicitud de Opinión Consultiva sobre Niñez Migrante. 09 y 10 Octubre de 2013
 Solicitud de Opinión Consultiva sobre Niñez Migrante. 09 y 10 Octubre de 2013
 La Corte escuchó en audiencia pública los argumentos orales sobre la solicitud de Opinión Consultiva presentada por los Estados de Argentina, Brasil, Paraguay y Uruguay, las observaciones de algunos de los Estados miembros de la Organización de Estados Americanos (OEA) y de la Comisión Interamericana de Derechos Humanos, así como de determinados organismos internacionales y estatales, asociaciones internacionales y nacionales, organizaciones no gubernamentales e instituciones académicas que presentaron observaciones escritas, en relación con la presente solicitud de Opinión Consultiva.
 Según el artículo 64 de la Convención Americana sobre Derechos Humanos, los Estados miembros de la OEA podrán consultar a la Corte acerca de la interpretación de dicho instrumento o de otros tratados concernientes a la protección de los derechos humanos en el continente. La finalidad de la labor interpretativa que realiza la Corte, en ejercicio de su función consultiva, es no sólo desentrañar el sentido, propósito y razón de las normas internacionales sobre derechos humanos, sino también coadyuvar al cumplimiento cabal y efectivo de las obligaciones internacionales de los Estados americanos en la materia.
 El 7 de julio de 2011 los Estados de Argentina, Brasil, Paraguay y Uruguay presentaron una solicitud de Opinión Consultiva a fin de que el Tribunal “determin[e] con mayor precisión cuáles son las obligaciones de los Estados con relación a las medidas pasibles de ser adoptadas respecto de niños y niñas, asociada a su condición migratoria, o a la de sus padres, a la luz de la interpretación autorizada de los artículos 1.1 (Obligación de Respetar los Derechos), 2 (Deber de Adoptar Disposiciones de Derecho Interno), 4.1 (Derecho a la Vida), 5 (Derecho a la Integridad Personal), 7 (Derecho a la Libertad Personal), 8 (Garantías Judiciales), 11 (Protección de la Honra y de la Dignidad), 17 (Protección a la Familia), 19 (Derechos del Niño), 22.7 (Derecho de Circulación y de Residencia), 22.8 (Derecho de Circulación y de Residencia), 25 (Protección Judicial) y 29 (Normas de Interpretación) de la Convención Americana sobre Derechos Humanos y los artículos 1 (Derecho a la Vida, a la Libertad, a la Seguridad e Integridad de la Persona), 6 (Derecho a la Constitución y a la Protección de la Familia), 8 (Derecho de Residencia y Tránsito), 25 (Derecho de Protección contra la Detención Arbitraria) y 27 (Derecho de Asilo) de la Declaración Americana de los Derechos y Deberes del Hombre y el artículo 13 de la Convención Interamericana para Prevenir y Sancionar la Tortura”. En este sentido, consideraron adecuado que la Corte Interamericana “pueda avanzar en la definición de estándares jurídicos en los siguientes temas: 1. Procedimientos para la determinación de necesidades de protección internacional y de medidas de protección especial de los niños, niñas y adolescentes migrantes; 2. Sistema de garantías que debería aplicarse en los procedimientos migratorios que involucran niños, niñas y adolescentes migrantes; 3. Estándares para la aplicación de medidas cautelares en un procedimiento migratorio sobre la base del principio de no detención de niñas y niños migrantes. 4. Medidas de protección de derechos que deberían disponerse de manera prioritaria y que no implican restricciones a la libertad personal. 5. Obligaciones estatales en casos de custodia de niños y niñas por motivos migratorios. 6. Garantías de debido proceso ante medidas que impliquen privación de la libertad de niños y niñas en el marco de procedimientos migratorios. 7. Principio de no devolución en relación con niñas y niños migrantes. 8. Procedimientos para la identificar y tratamiento de niños y niñas eventuales solicitantes de asilo o refugio. 9. El derecho a la vida familiar de los niños y niñas en casos de disponerse la expulsión por motivos migratorios de sus padres”.
 Se han recibido 43 escritos de observaciones, los cuales se encuentran disponibles en el sitio web de la Corte, en el siguiente enlace: corteidh.or.cr/soloc.cfm
 Las preguntas específicas sobre las que se pretende obtener la opinión de la Corte son las siguientes:
 1. “¿Cuáles son, a la luz de los artículos 1, 2, 5, 7, 8, 19, 22.7, y 25 de la Convención Americana y de los artículos 1, 25 y 27 de la Declaración Americana de los Derechos y Deberes del Hombre, los procedimientos que deberían adoptarse a fin de identificar los diferentes riesgos para los derechos de niños y niñas migrantes; determinar las necesidades de protección internacional; y adoptar, en su caso, las medidas de protección especial que se requieran?”
 2. “¿Cuáles son a la luz de los artículos 1, 2, 7, 8, 19 y 25 de la Convención Americana y del artículo 25 de la Declaración Americana de los Derechos y Deberes del Hombre, las garantías de debido proceso que debieran regir en los procesos migratorios que involucran niños y niñas migrantes?”
 3. “¿Cómo debe interpretarse, a la luz de los artículos 1, 7, 8, 19 y 29 de la Convención Americana y del artículo 25 de la Declaración Americana de los Derechos y Deberes del Hombre, el principio de última ratio de la detención como medida cautelar en el marco de procedimientos migratorios cuando están involucrados niños y niñas que se encuentran junto a sus padres, y cuando están involucrados niño/as no acompañados o separados de sus padres?”
 4. ¿Qué características deben tener, a la luz de los artículos 2, 7, 19, 25 y 29 de la Convención Americana y del artículo 25 de la Declaración Americana de los Derechos y Deberes del Hombre, las medidas alternativas adecuadas de protección de derechos del niño que debieran constituir la respuesta estatal prioritaria para evitar cualquier tipo de restricción a la libertad ambulatoria? ¿Cuáles son las garantías de debido proceso que deberían aplicarse en el procedimiento de decisión acerca de medidas alternativas a la detención?
 5. “¿Cuáles son las condiciones básicas que debieran cumplimentar los espacios de alojamiento de niños/as migrantes, y cuáles son las obligaciones principales que tienen los Estados respecto de los niños y niñas (solos o acompañados) que se encuentran bajo la custodia estatal por razones migratorias, a la luz de los artículos 1, 2, 4.1, 5, 7, 17 y 19 de la Convención Americana y de los artículos 1 y 25 de la Declaración Americana de los Derechos y Deberes del Hombre?”
 6. “¿Cuáles son a la luz de los artículos 1, 2, 7, 8, 19 y 25 de la Convención Americana y del artículo 25 de la Declaración Americana de los Derechos y Deberes del Hombre, las garantías de debido proceso que debieran regir en los procesos migratorios que involucran a niños y niñas, cuando en estos procesos se apliquen medidas que restrinjan la libertad personal de los niños?”
 7. “¿Cuál es el alcance y contenido del principio de no devolución a la luz de los artículos 1, 2, 4.1, 5, 7, 8, 19, 22.7, 22.8 y 25 de la Convención Americana, artículo 13 inciso 4 de la Convención Interamericana para Prevenir y Sancionar la Tortura, y de los artículos 1, 25 y 27 de la Declaración Americana de los Derechos y Deberes del Hombre, al adoptarse medidas que puedan implicar el retorno de un niño/a a un país determinado?”
 8. “¿Qué características, a la luz del artículo 22.7 de la Convención Americana y el artículo 27 de la Declaración Americana de los Derechos y Deberes del Hombre, deberían tener los procedimientos a emplearse cuando se identifica una potencial solicitud de asilo o de reconocimiento de la condición de refugiado de un niño/a migrante?”
 9. “¿Cuál es el alcance que debiera conferirse a la protección del derecho de los niños/as a no ser separados de sus padres en los casos en que pudiera aplicarse una medida de deportación a uno o ambos progenitores, como consecuencia de su condición migratoria, a la luz de los artículos 8, 17, 19 y 25 de la Convención Americana y artículos 6 y 25 de la Declaración Americana de los Derechos y Deberes del Hombre?”
 Publicado por Derechos del Niño y trabajo social en 19:52
 BOLETIN CRIN N° 142
 UNA POSTURA REFLEXIVA FRENTE A LA SITUACIÓN DE LA ...
 Solicitud de Opinión Consultiva sobre Niñez Migran...
 CONDICION JURÍDICA Y DERECOS HUMANOS DEL NIÑO. Opi...
 IRAN: قانونگذاران تصویب لایحه اجازه می دهد مردان ب...


text:
ECLI:SI:UPRS:2017:I.U.193.2016.20
 UP00000560
 davčni inšpekcijski nadzor - ugotovitvena odločba - dokazovanje - dokazno breme - zaslišanje priče - načelo materialne resnice
 Izpodbijana odločba je ugotovitvena, kar pomeni, da z njo tožnici davčna obveznost ni bila odmerjena. Ugotavlja se zgolj njeno ravnanje v nasprotju z določbami ZDavP-2, ker v letih 2007 in 2008 davčnemu organu ni predložila pravilnih podatkov za odmero dohodnine. Zato so nerelavantni ugovori, ki se nanašajo na samo odmero davka. Ta bo namreč predmet obnovljenega postopka odmere dohodnine za posamezni leti.
 Podatki spisov ne potrjujejo tožbenih trditev o neizvedbi predloženih dokazov. V razlogih izpodbijane odločbe namreč prvostopenjski davčni organ ob obrazloženi delni zavrnitvi dokaznih predlogov (zaslišanje prič) obrazloženo oceni vse pridobljene in po tožnici predložene listinske dokaze. Razlogi, s katerimi davčni organ utemeljuje dvom v resničnost zatrjevanih dejstev, so v izpodbijani odločbi izčrpno in prepričljivo obrazloženi, kar sodišču omogoča učinkovit preizkus zakonitosti izpodbijane odločitve. V konkretnem primeru gre torej za drugačno dokazno oceno od tiste, ki bi jo rada dosegla tožnica, ne pa za bistveno kršitev pravil postopka, kot tožnica zatrjuje v tožbi.
 1. Finančna uprava RS (v nadaljevanju prvostopenjski, tudi davčni organ) je z izpodbijano odločbo v postopku davčnega inšpekcijskega nadzora davkov in prispevkov od dohodkov fizičnih oseb za obdobje od 1. 1. 2007 do 31. 12. 2008 ugotovila nepravilnost s tem, ko tožnica v skladu z 288. členom Zakona o davčnem postopku (v nadaljevanju ZDavP-2) v letih 2007 in 2008 ni vložila napovedi za odmero akontacije dohodnine od dohodka iz zaposlitve. S tem, ko ni vložila napovedi, ji davčni organ med leti 2007 in 2008 ni obračunal akontacije dohodnine od dohodka iz zaposlitve v znesku 651.056,62 EUR.
 2. Iz obrazložitve izhaja, da je davčni organ na podlagi obširne dokumentacije, pridobljene s strani nemških in hrvaških davčnih organov ter podatkov banke A., ugotovil, da je tožnica po pooblastilih, danih s strani njenega moža B.B., opravljala gotovinske dvige z bančnega računa št. ..., ki ga je pri podružnici A. (Nemčija) odprla družba C. d.o.o. Slednja je bila 6. 11. 2007 izbrisana iz sodnega registra na Hrvaškem, kljub temu pa so se prek bančnega računa v Nemčiji še nadalje v letih 2007 in 2008 opravljale finančne transakcije, tudi v večjih vrednostih. Hrvaški davčni organ je ob inšpekcijskem nadzoru pri družbah C. 1 in C. 2 ugotovil, da so se računi izdajali v imenu družbe C. 2, na njih pa je bil naveden račun C. 1 v Nemčiji. Račune je podpisoval B.B., čeprav v družbi C. 2 uradno ni opravljal nikakršnih funkcij. Z bančnega računa v Nemčiji so denarna sredstva dvigovale fizične osebe B.B., Č.Č., D.D. in tožnica.
 3. Tožnica je v postopku davčnega inšpekcijskega nadzora dokazovala, da je vso dvignjeno gotovino predala pooblaščencu družbe C. 2 B.B., ta pa jo je predal družbi na blagajni podjetja v Varaždinu. Davčni organ ugotavlja, da zatrjevana predaja gotovine ni logična. Predaja naj bi se zgodila v Spielfildu v Avstriji, ker tožnica ni imela pooblastila za prenos gotovine čez mejo. Zakaj bi se njen mož, ki je bil pogosto službeno zadržan in ni imel časa za dvigovanje gotovine v Nemčiji, vozil v S., ko pa tožnica ni imela nobenih omejitev za prenos denarja iz Nemčije v Slovenijo. Prav tako ni logično, da s sredstvi C. 2 nista razpolagali direktorici E.E. in F.F. (sestra in nečakinja B.B.), ampak B.B. Tožnica tudi ni predložila nobenega dokazila, da je bil B.B. pooblaščenec oziroma predstavnik družbe C. 2, niti ga ni predložil B.B. v postopku inšpekcijskega nadzora, ki se je vodil zoper njega. V postopku pri B.B. je bilo ugotovljeno, da so blagajniški prejemki ("uplatnice"), s katerim je slednji dokazoval pologe gotovine na blagajno podjetja) sestavljeni naknadno, saj so bili nekateri blagajniški prejemki sestavljeni na obrazcih, ki na dan zatrjevanega nastanka sploh še niso bili natisnjeni in v prodaji. V inšpekcijskem nadzoru hrvaških davčnih organov pri družbi C. 2 pa se je izkazalo tudi, da družba v poslovnih knjigah ni izkazovala niti računov, po katerih so bila opravljena plačila na bančni račun v Nemčiji, niti plačil po teh računih. Zato dvigi gotovine, ki jih je tožnica opravila z bančnega računa v Nemčiji in jih zadržala zase, predstavljajo njen dohodek.
 4. Drugostopenjski davčni organ je izrek izpodbijane odločbe v delih, ki se nanaša na akontacijo dohodnine od dohodkov iz zaposlitve, spremenil, tako da se pravilno glasi akontacija dohodnine od drugih dohodkov, v ostalem pa je pritožbo zavrnil. Pojasnil je, da tožnica ni predložila potrdil, da je bila predana gotovina prevzeta v blagajno podjetja in zavedena v poslovnih knjigah, pologov gotovine pa ni zasledil niti hrvaški davčni organ, ki je pri pravni osebi opravil inšpekcijski pregled. Iz predloženih potrdil o predaji gotovine je sicer razvidno, da naj bi bila slednja predana pravni osebi C. 2, vendar o tem ne obstajajo verodostojne listine.
 5. Tožnica se z navedeno odločitvijo ne strinja in jo izpodbija v tem postopku. V tožbi trdi, da je tožena stranka kršila načelo zakonitosti iz 4. člena ZDavP-2, kar predstavlja absolutno bistveno kršitev pravil postopka. Sklicuje se tudi na določbo 73. člena ZDavP-2, po kateri je davčni organ pred izdajo odločbe dolžan po vestni in skrbni presoji vsakega dokaza posebej in vseh dokazov skupaj ugotoviti vsa dejstva in okoliščine, ki imajo pomen za odmerno odločbo. Navedena določba je neposredno namenjena varstvu pravic strank v smislu dolžnosti ugotovitve materialne resnice, kakor tudi dolžnosti zagotovitve ustreznega sodelovanja stranke v ugotovitvenem postopku. Naloga tožene stranke je torej ugotoviti materialno resnico, zato mora uradna oseba odrediti izvedbo vsakega dokaza (različnih dokazov), ne glede na to, ali je v prid ali v škodo tožnice, če spozna, da je to potrebno za razjasnitev zadeve. Če je postavljena pred dejstvo dvoma, mora izvesti postopek cenitve davčne osnove. Tožnica se sklicuje tudi na načelo iz drugega odstavka 6. člena ZDavP-2. Tožena stranka bi morala v skladu z načelom "in dubio pro reo" odločiti v korist tožnice. To še toliko bolj velja za konkretni primer, saj so na eni strani izvedeni dokazi, ki vsi kažejo na iste zaključke, na drugi strani pa neargumentiran dvom tožene stranke, ki zaradi pavšalnosti onemogoča učinkovit preizkus. Poleg tega bi tožena stranka morala izvesti tudi zaslišanje vpletenih oseb, če je bila v dvomu glede dvignjene gotovine.
 6. Kolikor se ji očita, da ni predložila potrdil o predani gotovini v blagajno podjetja in da teh pologov ni zasledili niti hrvaški davčni organ, tožnica opozarja, da vodenje poslovnih knjig družbe C. 2 ni v njeni domeni. Lažna in zavajujoča je izjava davčnega organa, da C. 2 ni bila lastnica računa št. ... V dogovoru z banko je namreč navedena družba nasledila račun od prve družbe C. Pri banki so shranjena tudi vsa originalna pooblastila za dvige tožnice, ki bi jih tožena stranka lahko pridobila, vendar jih v tem pristranskem postopku ni želela pridobiti oziroma jih ni želela razkriti. Vse navedbe lahko potrdita direktorici in lastnici podjetja E.E. in F.F. Tožena stranka je bila v skladu z določbama 5. člena in 6. člena ZDavP-2 dolžna zaslišati obe direktorici in pridobiti pooblastila za dvige pri banki A. Vsa dokumentacija, ki jo je posredovala toženi stranki, je verodostojna. Te dokaze pa tožena stranka zavrača ali jih ne preizkusi. Zato sodišču predlaga, da odpravi izpodbijano odločbo in postopek ustavi oziroma podredno, da odločbo odpravi in zadevo vrne prvostopenjskemu davčnemu organu v ponovni postopek. Zahteva tudi povračilo stroškov postopka.
 7. Tožena stranka v odgovoru na tožbo prereka tožbene navedbe in v celoti vztraja pri razlogih iz upravnih odločb. Sodišču predlaga, da tožbo kot neutemeljeno zavrne.
 9. Po končanem davčnem inšpekcijskem nadzoru davčni organ izda odločbo o odmeri davčne obveznosti oziroma odločbo o ugotovitvi nepravilnosti, ki ne vplivajo na višino davčne obveznosti (prvi odstavek 141. člena ZDavP-2). Izpodbijana odločba je ugotovitvena, kar pomeni, da z njo tožnici davčna obveznost ni bila odmerjena. Ugotavlja se zgolj njeno ravnanje v nasprotju z določbami ZDavP-2, ker v letih 2007 in 2008 davčnemu organu ni predložila pravilnih podatkov za odmero dohodnine. Zato so nerelavantni ugovori, ki se nanašajo na samo odmero davka. Ta bo namreč predmet obnovljenega postopka odmere dohodnine za posamezni leti.
 10. V zvezi s tožbeni ugovori sodišče ugotavlja, da so vsebinsko enaki pritožbenim in pripombam na zapisnik. Nanje sta pravilno odgovorila že oba davčna organa. Zato sodišče teh razlogov v celoti ne ponavlja, ampak se nanje sklicuje po pooblastilu iz drugega odstavka 71. člena Zakona o upravnem sporu (v nadaljevanju ZUS-1).
 11. Zatrjevanih kršitev temeljnih načel in pravil ZDavP-2 o dokazovanju sodišče v obravnavanem primeru ne ugotavlja. Stranka ima tako v davčnem postopku kot v postopku pred sodiščem pravico predlagati dokaze v svojo korist, iz česar izvira načelna dolžnost njihove izvedbe, vendar pa po stališču Vrhovnega sodišča RS ta dolžnost davčnih organov ni neomejena. Na eni strani je omejena s formalnimi, zakonskimi omejitvami, po drugi strani pa z vsebinsko presojo, ali obstajajo upravičeni razlogi za zavrnitev izvedbe predlaganih dokazov (tako Vrhovno sodišče RS v sodbi X Ips 453/2014 z dne 20. 1. 2016). Vsi listinski dokazi, ki jih je v inšpekcijskem postopku predložila tožnica, so bili izvedeni in ocenjeni, vsebinsko ocenjena pa so bila tudi pojasnila, ki jih je podala tožnica tekom postopka. Sodišče v tem pogledu nepravilnosti ali nelogičnosti ne ugotavlja. Podatki spisov ne potrjujejo tožbenih trditev o neizvedbi predloženih dokazov. V razlogih izpodbijane odločbe namreč prvostopenjski davčni organ ob obrazloženi delni zavrnitvi dokaznih predlogov (zaslišanje prič) obrazloženo oceni vse pridobljene in po tožnici predložene listinske dokaze. Razlogi, s katerimi davčni organ utemeljuje dvom v resničnost zatrjevanih dejstev, so v izpodbijani odločbi izčrpno in prepričljivo obrazloženi, kar sodišču omogoča učinkovit preizkus zakonitosti izpodbijane odločitve. V konkretnem primeru gre torej za drugačno dokazno oceno od tiste, ki bi jo rada dosegla tožnica, ne pa za bistveno kršitev pravil postopka, kot tožnica zatrjuje v tožbi.
 12. Dokaz z zaslišanjem tožničinega moža B.B. je bil v davčnem postopku utemeljeno in s pravilnimi razlogi zavrnjen. Zoper njega se je namreč vodil samostojen inšpekcijski postopek, davčni organ pa je trditve tožnice glede predaje gotovine preveril pri njenem možu in z njegovimi trditvami in dokazi seznanil tožnico v tem postopku (glej zapisnik o inšpekcijskem nadzoru z dne 25. 9. 2014, str. 18-21). Tožnica tudi ne navede, v čem bi priča lahko izpovedala vsebinsko drugače, kot je razvidno iz listin, ki jih je predložila davčnemu organu.
 13. Tudi ostale dokazne predloge tožnice sodišče enako kot davčni organ zavrača kot nepotrebne. B.B. je bil edina oseba, na katero se je tožnica sklicevala v zvezi z dvignjeno gotovino, njegovo zaslišanje pa je bilo utemeljeno zavrnjeno, kot izhaja iz prejšnje točke obrazložitve te sodbe. Direktorici družbe C. 2 E.E. in F.F. bi po tožničinih navedbah potrdili le razmerje med B.B. in navedeno družbo, ne bi pa izpovedali o ravnanju tožnice z dvignjeno gotovine. Že iz tega razloga njuno zaslišanje ne bi prispevalo k razjasnitvi zadeve ter k zakoniti in pravilni odločitvi. Davčni organ v prvostopenjski odločbi sicer obširno opisuje neobičajen način poslovanja obeh družb C. in družine ..., vendar je za odločitev v tej zadevi bistveno le dejstvo, da je tožnica z bančnega računa v Nemčiji dvigovala gotovino, za katero v postopku ni dokazala, da gre za sredstva pravne osebe, ki bi bila predana pravni osebi. Posledično je utemeljen zaključek, da dvignjena gotovina predstavlja tožničin dohodek v smislu 18. člena Zakona o dohodnini (ZDoh-2), ki ga je bila slednja dolžna napovedati davčnemu organu.
 14. Zaradi neizvedbe (vseh) predlaganih dokazov po presoji sodišča glede na zgoraj obrazloženo ni prišlo do kršitve načela materialne resnice. Napačno je tudi tožničino razumevanje načela sorazmernosti iz 6. člena ZDavP-2. Navedeno načelo ureja uporabo ter izbiro ukrepov in pooblastil, ki jih ima davčni organ na voljo. Ta izbira mora iti v prid davčnemu zavezancu z izbiro zanj ugodnejšega ukrepa, kar izdaja zgolj ugotovitvene odločbe nedvomno je. Ne nanaša pa se načelo na samo presojo dokazov in podajo dokazne ocene (glej tudi sodbo Vrhovnega sodišča X Ips 25/2015 z dne 18. 5. 2016).
 15. Tožbeni ugovori so po navedenem neutemeljeni. Sodišče samo nepravilnosti, na katere pazi uradoma, ni ugotovilo. Zato je tožbo na podlagi prvega odstavka 63. člena ZUS-1 kot neutemeljeno zavrnilo.
 16. Odločitev o stroških temelji na četrtem odstavku 25. člena ZUS-1, po katerem trpi, če sodišče tožbo zavrne, vsaka stranka svoje stroške upravnega spora.
 17. Sodišče je na podlagi 59. člena v zvezi z drugim odstavkom 51. člena ZUS-1 v zadevi odločilo na seji (brez glavne obravnave), ker so bili dokazi izvedeni in pravilno presojeni v postopku izdaje izpodbijane odločbe.
 Zakon o davčnem postopku (2006) - ZDavP-2 - člen 4, 6, 73
 P2RvYy0yMDE1MDgxMTExNDA5Mjk5


jurisdiction: US

text:
The traverser was indicted, on the second day of November, 1910, in the Circuit Court for Worcester County, for the violation of the Acts of 1908, chapter 27, commonly known as the local option law of that county. He was tried, convicted, and sentenced to pay a fine of one hundred and fifty dollars, and to be confined in the Maryland House of Correction for the period of six months. He has taken this appeal.
 At the trial of the case the traverser demurred to the indictment upon the ground that it failed to allege the offense, in the language of the statute; that is, to charge that the sale of the intoxicating liquor was made at a place of business of the traverser; secondly, the act is unconstitutional and void, because in violation of Article 3, § 29, of the *Page 363
 Constitution of Maryland, which provides that every law enacted by the General Assembly shall embrace but one subject, and that shall be described in its title.
 The objections, to the indictment, and to the validity of the Act of 1908, chapter 27, raised on the record, in this case, cannot be sustained, and, we think, the ruling of the Court below in overruling the demurrer was entirely correct.
 The language of the second section of the Act of 1908, under which the indictment was framed, is clear and definite, in its legislative meaning and intent and can admit of but one construction.
 It provides "that if the returns of the election provided for in section 1 of this act shall show that a majority of the votes cast at said election were against the sale of intoxicating liquors in Worcester County; that it shall be unlawful for any person or persons, firm, corporation or association of persons,under any pretense whatever, directly or indirectly, to barter, sell, give away or otherwise dispose of it at a place ofbusiness, or keep at any place whatsoever for the purpose of bartering or selling any spirituous, fermented or intoxicating liquors, alcoholic bitters or compounds within the limits of Worcester County; and it shall also be unlawful for any person or persons, firm, corporation or association of persons under any pretense whatever, within the limits of the county aforesaid, to take orders for any spirituous, fermented or intoxicating liquors, alcoholic bitters, or compounds, or for any person or persons, firm, corporation or association of persons, to operate as distributing or collecting agents for any spirituous, fermented or intoxicating liquors, alcoholic bitters or compounds".
 The indictment charged that Charles Mitchell, the appellant here, of the county and state named in the indictment, on the ninth day of July, in the year 1910, at said county and state, unlawfully did sell certain spirituous, fermented or intoxicating liquors, to wit.: One gill of spirituous, fermented or intoxicating liquors to a certain Henry Davis, contrary to *Page 364
 the form of the Act of Assembly in such case made and provided and against the peace, government and dignity of the State.
 This indictment, it seems to us, clearly and sufficiently charged an offense, within the statute, because the statute by its very terms prohibits the sale of spirituous, fermented and intoxicating liquors within the limits of Worcester County and made it unlawful to keep, at any place whatsoever for the purpose of barter or sale any spirituous or intoxicating liquors within the limits of that county. The use of the words in the statute, "to give away or otherwise dispose of it at a place of business", was not intended to allow the sale of intoxicating liquors in the county at other places than "a place of business", but they were inserted for the purpose of enlarging the prohibition, and making it unlawful, to give or otherwise dispose of it, under any other circumstances and conditions, at a place of business, than those previously named in the statute. It was not, therefore, necessary to allege, that the sale was made "at a place of business" conducted by the traverser, because it was unlawful under the provisions of the statute to sell directly or indirectly spirituous or intoxicating liquors at any place whatsoever within the limits of Worcester County. This is clear both from the title, and the provisions of section 2 of the act itself.
 The cardinal rule in the construction of a statute is to ascertain the intention of the Legislature as it is expressed in the words of the statute, and for this purpose the whole act must be considered together. In State v. Archer, 73 Md. 57, this Court said this rule lies at the bottom of all statutory construction. The law, it is true, in its tenderness for life and liberety, requires that penal statutes shall be strictly construed, by which is meant that Courts will not extend the punishment to cases not plainly within the language used. At the same time, such statutes are to be fairly and reasonably construed and Courts will not, by a narrow and strained construction exclude from their operation cases plainly within *Page 365
 their scope and meaning. This intention is to be ascertained, primarily, of course, from the language of the statute itself, and if the language used in plain and unambiguous, the Legislature must be understood as meaning what they have expressly declared. U.S. v. Lacher, 134 U.S. 624; Foby v.Fletcher, 28 L.J. Exch. 100.
 Statutes must also be construed with special reference to the subject matter legislated upon, and with reference to the manifest mischief the act was intended to remedy. Alexander v.Worthington, 5 Md. 472; Roland Park Co. v. State,80 Md. 451; Maxwell v. State, 40 Md. 273; Johnson and Wife v.Heald, 33 Md. 352.
 The construction we have thus given the act here in dispute not only, we think, accords with the well-settled rules of statutory interpretation established by the Courts, but carries out the legislative purpose and intent of the act itself.
 It is contended, however, that section two (2) of the act is invalid and unconstitutional because in violation of Article 3, § 29 of the Constitution, for the want of a valid title.
 The title of the act, it will be seen, is an act to enable the qualified voters of Worcester County to determine at a special election to be held Saturday, March 21, 1908, whether or not spirituous, fermented or intoxicating liquors, alcoholic bitters or compounds, shall be sold in said county and providing certain fines and penalties for the violation of the provisions of the same.
 Now, it is objected, because section 2 in the body of the act makes it also unlawful in addition to the sale thereof "to give away", "otherwise dispose of", "to take orders for" and "to operate as distributing or collecting agents for", any spirituous, fermented or intoxicating liquors within the limits of the county, and as the last-named violations are not embraced in the title, the statute should be declared invalid. The answer to this contention, is, that the indictment and conviction in this case, is for the sale of liquor, and we are not concerned with the violation of the statute, in other *Page 366
 respects. The objection, however, is obviously not tenable upon authority.
 In Cearfoss v. The State, 42 Md. 403, this Court held, that the fact that giving was made an offense in the body of the Act, whilst the title prohibited the sale, did not render the Act unconstitutional under section 29 of Article 3 of the Constitution. Slymer v. State, 62 Md. 237; Co. Commrs. v.Hellen, 72 Md. 606; Franklin v. State, 12 Md. 236;Parkinson v. State, 14 Md. 202.
 The only remaining question arises upon an alleged bill of exception taken and signed by the Court below on the 10th day of December, 1910, nearly one month after the 11th day of November, 1910, the date of the trial and the conviction of the traverser. The sentence was imposed on the 16th day of November and an order for an appeal to this Court was entered in the case on the 19th day of November, 1910.
 The bill of exception is in these words: "The accused excepts to the verdict of the jury and to the judgment and sentence of the Court as being contrary to law because of a defect of proof, in that there was no evidence adduced and it did not appear at the trial that the Act of 1908, Chapter 27, was either voted on by the people of Worcester county, or whether the majority of the votes cast were for or against the sale of liquor; and that there was no other law in existence under which the sentence of the Court could have been imposed; and the accused prays the Court to sign and seal this his bill of exceptions, which is accordingly done this 10th day of December, 1910. ROBLEY D. JONES (Seal)."
 This exception appears to have been taken to the verdict of the jury and the judgment and sentence of the Court, and purports to present an objection because of want or defect of proof, on the part of the State, as to the legal existence of the Act of 1908, Chapter 27, under which the traverser was convicted. The record does not show any ruling of the Court thereon or that the point was raised at the trial below. *Page 367
 In State v. Williams, 5 Md. 82, it was said, it is obviously incompetent for this Court to review a point or question not appearing by the record to have been decided in the Court below.
 By Art. 5, § 9 (Rule 4) of the Code of Public General Laws it is distinctly provided as follows: That in no case shall the Court of Appeals decide any point or question which does not plainly appear by the record to have been tried and decided by the Court below.
 In the case before us this question or point here relied upon was not even raised during the trial, and no exception to any ruling therein appears to have been reserved during the trial. It is difficult to see how this exception can be regarded as an exception at all and within the rules applicable to the taking and reserving of bills of exceptions.
 Mr. Poe, in his work on Practice, sec. 319, vol. 2, says, that the invariable rule is for counsel to take an exception to a ruling, the correctness of which is denied, at the time such ruling is made, and unless so taken it will be held to be waived.Railway Company v. Twombly, 100 U.S. 78; Hagan v. Hendry,18 Md. 177; Cecil Bank v. Heald, 25 Md. 562; Boone v.Purnell, 28 Md. 607; Lee v. Rutledge, 51 Md. 318; Kendrick Roberts v. Warren Bros., 110 Md. 76.
 But assuming, without deciding, that the question sought to be raised was properly before us upon a ruling of the Court below, we should have no hesitation, upon authority, that the omission to prove the legal existence of the law was in no way fatal to the conviction of the traverser, because the question was one for the Court and not a fact to be submitted to the jury. Mackin v.State, 62 Md. 244.
 The Act of 1908, Chapter 27, was a public local law, applicable to the entire County of Worcester, and the Court was bound to take judicial notice of it, upon the present state of the record.
 In Slymer v. State, 62 Md. 237, this Court, in dealing with the Act of 1882, Chapter 92, known as the "Local Option Law" for Harford County, said, it is the duty of the *Page 368
 Courts to take judicial cognizance of public local laws, within the sphere of their operation, equally with public general laws. It was also said in that case that a law like the one there involved became a valid law of the State so soon as it received the approval of the Governor in constitutional form, notwithstanding its operation was deferred till a future time and was made entirely dependent upon the acceptance of the same by the majority of ballots or votes at an election held for the purpose of ascertaining their will. Hammond v. Haines,25 Md. 558; Fell v. State, 42 Md. 71; Crouse v. State,57 Md. 328; Bishop on Statutory Crimes, sec. 395.
 It was further said in Slymer's case, whether the law has operative existence or not is a preliminary question for the Court and not the jury. If it were otherwise, we might have the anomalous state of things of one jury finding the law operative and the traverser guilty, and another jury finding the law had not been adopted and for that reason acquitting the accused.Crouse v. State, 57 Md. 328; Mackin v. State, 62 Md. 244.
 The Court also held in Slymer v. State, supra, that no distinction can be taken in respect to the duty of the Court as to taking judicial cognizance of public general laws and public local laws. Both are general and uniform within the sphere of their operation and within the section, at least, where public local laws do prevail and operate, and the Courts must take judicial notice of them.
 In Jones v. State, 67 Md. 256, the Court reaffirmed the doctrine of the cases of Slymer v. State and Macklin v.State, supra, and held that the Act of 1878, a local option law for Dorchester county, was a public and not a private law and any question affecting its legal existence belongs to the Court, which takes judicial notice of all such laws. Slymer v. State,supra; Jones v. State, supra; Higgins v. State, 64 Md. 419;Dickey v. Pocomoke City Bank, 89 Md. 298; Graham v.Harford Co., 87 Md. 329; Mackin v. State, supra.
 The question in Whitman v. State, 80 Md. 413, relied upon by the appellant, was raised on plea and as upon writ of *Page 369
 error, and we find nothing in this case inconsistent with the conclusion we have reached here.
 It appears that the questions there passed upon were raised in the Court below by a demurrer to the plea, and presented here as on writ of error. The State, in that case, should have replied to the plea, setting up the legal existence of the law, and not demurred to the plea.
 In this case the question was not raised at all, before the Court below, and is not properly presented here.
 We do not understand, that it has been the practice in the First Judicial Circuit of the State nor in any other of the Circuits of the State, where such laws are in force, to prove the legal existence of local option laws, unless the question is distinctly raised before the Court below, but the Courts take judicial notice of them, as other public local laws. The law of the State upon this subject seemed to have been considered settled and not heretofore contested as announced in Slymer v.State, supra, and the cases there referred to, and no good reason has been stated why it should be now disturbed.
 Finding no error in the rulings of the Court below, the judgment for the reasons stated will be affirmed.
 Judgment affirmed, with costs. *Page 370


type: legislation

text:
 29.6.2016
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 170/3
 РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) 2016/1043 НА КОМИСИЯТА
 от 15 юни 2016 година
 за вписване на название в регистъра на защитените наименования за произход и защитените географски указания [Café de Valdesia (ЗНП)]
 ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
 като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
 като взе предвид Регламент (ЕС) No 1151/2012 на Европейския парламент и на Съвета от 21 ноември 2012 г. относно схемите за качество на селскостопанските продукти и храни (1), и по-специално член 52, параграф 2 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 В съответствие с член 50, параграф 2, буква а) от Регламент (ЕС) No 1151/2012 заявлението за регистрация на названието „Café de Valdesia“, подадено от Доминиканската република, бе публикувано в Официален вестник на Европейския съюз
 (2).
 (2)
 Тъй като Комисията не е получила никакви възражения по член 51 от Регламент (ЕС) No 1151/2012, наименованието „Café de Valdesia“ следва да се регистрира.
 ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
 Член 1
 Регистрира се наименованието „Café de Valdesia“ (ЗНП).
 Наименованието по първа алинея се използва за идентифициране на продукт от клас 1.8. Други продукти от приложение I към Договора (подправки и т.н.) от приложение XI към Регламент за изпълнение (ЕС) No 668/2014 на Комисията (3).
 Член 2
 Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
 Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
 Съставено в Брюксел на 15 юни 2016 година.
 За Комисията,
 от името на председателя,
 Phil HOGAN
 Член на Комисията
 (1) ОВ L 343, 14.12.2012 г., стр. 1.
 (2) ОВ C 91, 8.3.2016 г., стр. 15.
 (3) Регламент за изпълнение (ЕС) No 668/2014 на Комисията от 13 юни 2014 г. за определяне на правила за прилагането на Регламент (ЕС) No 1151/2012 на Европейския парламент и на Съвета относно схемите за качество на селскостопанските продукти и храни (ОВ L 179, 19.6.2014 г., стр. 36).


type: wikipedia

text:
El Manifiesto SCUM, publicado en 1967 por Valerie Solanas, es un texto que intenta ofrecer una teoría homóloga a la teoría de envidia del falo de Sigmund Freud. Se enmarca dentro de la segunda ola del feminismo de los años 60. Solanas, paciente psiquiátrica con tendencias homicidas que sería ingresada en el Hospital Psiquiátrico de Bellevue, el Hospital South Florida y otros, expresa su odio a los hombres, niega su humanidad y propone su exterminio.
 Aunque su tono violento se pueda considerar satírico (el manifiesto pide la rebelión de las mujeres y la erradicación de los hombres), la autora nunca ha afirmado que este sea el caso, y de hecho expuso públicamente que las ideas del Manifiesto constituyeron al menos parcialmente el motivo de su intento de asesinar a tres hombres.
 En este sentido, propone una revolución violenta contra el sexo masculino, justificándola como contrapartida a la violencia que esta clase aplicaría cotidianamente contra las mujeres. La autora invierte las líneas de Freud acerca de la teoría de la envidia del falo por parte de la mujer, dando a entender que es el hombre el que siente envidia de la mujer y que por eso se ve ridiculizado y desea tomar su posición, fingiendo y creando problemas.
 El Manifiesto era poco conocido hasta que Solanas intentó matar a Andy Warhol en 1968. Este acontecimiento trajo la atención pública significativa al Manifiesto y a Solanas.
 Sobre el título
 Se trata de un juego de palabras, pues las siglas S.C.U.M. (Society for Cutting Up Men) forman la palabra inglesa "scum" que se traduce como "escoria" o capa de suciedad.
 Contenido
 Solanas se inicia mediante la presentación de una teoría del macho como una "mujer incompleta" que es genéticamente deficiente debido al cromosoma Y. De acuerdo con Solanas, esta deficiencia genética hace que el macho sea emocionalmente limitado, egocéntrico e incapaz de pasión mental o interacción genuina. Ella describe al macho como carente de empatía e incapaz de relacionarse con nada aparte de sus propias sensaciones físicas. El Manifiesto continúa con el argumento de que el hombre se pasa la vida tratando de llegar a ser de sexo femenino y, con ello, superar su inferioridad. Lo hace por "buscar constantemente fraternizar con y tratar de vivir mediante una fusión con la mujer". Solanas rechaza de Freud la teoría de la envidia del pene y argumenta que los hombres tienen "envidia de la vagina". Solanas entonces acusa a los hombres de convertir al mundo en una hecatombe.
 El Manifiesto consta de los siguientes aspectos:
 La guerra
 La compensación normal del hombre por no ser mujer es sacar su Gran Arma, extremadamente inadecuada. Como solo la puede sacar un número limitado de veces, cuando lo hace es a escala masiva para probar al mundo entero que es un ’Hombre’ al no tener compasión o habilidad para comprender o identificarse con otros.
 Prostitución y matrimonio
 Dejando de lado su persona altamente inadecuada, abrumado por una ansiedad intensa y por una soledad honda y profunda, su ser vacío y desesperado quiere vincularse a cualquier mujer con la tenue esperanza de completarse. En la creencia mística de que por tocar oro se convertirá en oro, el hombre busca con avidez la continua compañía de las mujeres. Estar acompañado por la hembra más abyecta es preferible a estar consigo mismo o con otros hombres, que solo sirven para recordarle su repulsividad. Pero las mujeres, a menos que sean muy jóvenes o estén enfermas, deben ser obligadas o sobornadas para estar en compañía masculina.
 Poder y control
 Prevención de privacidad
 Conformidad
 La filosofía, la religión y la moral por razón de sexo
 El prejuicio (racial, étnico, religioso, etc.)
 Ignorancia sobre la competencia basada en el prestigio, el estatus, la educación formal y las clases económicas
 Prevención de la conversación
 Prevención de la amistad y el amor
 Sexualidad violenta
 Aburrimiento
 Secreto, la censura, la represión del conocimiento y de las ideas
 Desconfianza
 Fealdad
 El odio y la violencia
 La enfermedad y la muerte
 Otros rasgos llamativos de su obra son la apología de la eugenesia ("cuando el control genético sea posible – y lo será muy pronto – huelga decir que lo que produciremos serán seres completos, totales, no con defectos físicos o con deficiencias, incluso deficiencias generales como la masculinidad. Así como la producción deliberada de gente ciega sería inmoral, así también lo sería la producción deliberada de lisiados emocionales"); la apología del terrorismo y el "asesinato selectivo y discriminado" (Solanas sugiere que las todas las mujeres se rebelen contra los hombres y que, después de destrozar la mayor parte del mobiliario urbano asesinen a todos los varones que no participen del Cuerpo Auxiliar Masculino de SCUM); y el apoyo a la idea de la extinción humana voluntaria.
 Sobre la autora
 El contenido del Manifiesto deja en evidencia el desmejorado estado mental de Valerie Solanas en el momento de escribirlo (posiblemente debido al abuso sexual que sufrió en su infancia y a sus experiencias negativas en el mundo de la prostitución y la mendicidad). Todo ello se traduce en una más que evidente misandria, que ella misma declara sin tapujos, descartando públicamente la idea de que la obra fuese de carácter satírico. Tras intentar asesinar a Andy Warhol, Mario Amaya y Fred Hughes, y después de entregarse a la policía, Solanas justificó su tentativa ante la prensa con las siguientes palabras: "Tengo muchas razones. Leed mi Manifiesto y os dirá quién soy". Esta declaración implica que sus motivaciones eran las recogidas en su obra, y que por tanto estaba a favor de dichas ideas de forma no irónica.
 También se puede observar en la autora un considerable distanciamiento de la realidad y una ignorancia profunda sobre cuestiones científicas complejas: Solanas afirma con decisión que la reproducción humana es posible sin la colaboración de un hombre o una mujer, cuando ninguno de estos avances se ha logrado en la actualidad, incluso unas cinco décadas después de la publicación de la obra. Además considera que, mediante una automatización masiva, sería posible mantener los estándares de vida de su sociedad sin necesidad de que las personas ejerzan "trabajos no creativos". Sin embargo, hasta los años 2000 la inteligencia artificial careció de la fiabilidad suficiente como para llevar a cabo un enorme número de tareas relativamente simples para un humano, como la conducción de vehículos, y aún en la actualidad sería técnicamente muy difícil una automatización masiva a corto plazo (ver Automatización industrial#La automatización y el cuerpo humano). En el Manifiesto incluso se llega a afirmar que la totalidad de las enfermedades podrían tener cura en "algunos años si la ciencia se dedicase a ello con empeño", y se considera que la presencia masculina en el ámbito científico es la causa de la tardanza de las investigaciones. Solanas atribuye la senescencia humana únicamente a las enfermedades, hipótesis que había tenido un gran impacto al inicio del siglo XX pero que, finalmente, se demostró errónea.
 Sobre el texto
 El Manifiesto SCUM comenzó a circular a partir de 1968 tanto en ediciones pirata como publicadas por círculos feministas existiendo, por tanto, numerosas ediciones del mismo. Su contenido gira en torno al exterminio del género masculino, al que acusa de representar los más bajos vicios frente a las mujeres que, solo alejadas de la influencia del hombre, son seres propiamente humanos y dignos de existir.
 Algunos autores han intentado argumentar que el Manifiesto es una parodia del patriarcado y una obra satírica. Solanas no se describió como "una propagandista social" y negó que el manifiesto fuera solamente marketing e insistió en que su intención era "muy en serio". A pesar de esta declaración, el Manifiesto ha sido traducido a más de doce idiomas y se ha incluido en varias antologías feministas.
 Mientras que vivía en el Chelsea Hotel, Solanas conoció a Maurice Girodias, el fundador de Olympia Press y miembro residente del hotel. En agosto de 1967, Girodias y Solanas firmaron un contrato informal que daría a Girodias su "próxima escritura y otros escritos". A cambio Girodias le pagó 500 dólares. Después ella entendió que Girodias poseería su trabajo. [4] Solanas le dijo a Paul Morrissey que "todo lo que escribo va a ser suyo. Él me ha hecho esto a mí... ¡me está jorobando!". Solanas tenía la intención de escribir una novela basada en el Manifiesto SCUM, pero no llegó a hacerlo.
 Influencia
 El Manifiesto SCUM es considerado una muestra del feminismo separatista. Solanas es citada en las notas de Generation Terrorists, el primer álbum de los Manic Street Preachers. Su canción Of Walking Abortion en el álbum The Holy Bible debe su nombre a una cita del Manifiesto. La banda punk Big in Japan compuso su canción Society for Cutting Up Men inspirada por la obra de Solanas.
 En 1976, la actriz francesa Delphine Seyrig y la directora Carole Roussopoulos realizaron un vídeo en homenaje al manifiesto.
 Véase también
 Incel
 Psicoanálisis
 Feminismo separatista
 Feminismo radical
 Misandria
 Hembrismo
 Feminazi
 Referencias
 Bibliografía
 SCUM Manifesto Olympia Press, London; introduction by Vivian Gornick, 1971. ISBN 0-7004-1030-9
 Manifiesto SCUM Herstory, Barcelona, 2008. ISBN 978-84-612-3988-7
 Drake, Temple; Kerekes, David (2004). Headpress Guide to the Counterculture: A Sourcebook for Modern Readers. Manchester: Headpress. ISBN 1900486350.
 Echols, Alice (1983). "The new feminism of yin and yang". In Ann Barr Snitow, Christine Stansell & Sharon Thompson. Powers of Desire: The Politics of Sexuality. New York, NY: Monthly Review Press. ISBN 0-85345-610-0.
 Echols, Alice (1989). Daring to Be Bad: Radical Feminism in America 1967–1975. Minneapolis, MN: University of Minnesota Press. ISBN 0-8166-1787-2.
 Fahs, Breanne (2014). Valerie Solanas. The Feminist Press. ISBN 9781558618480.
 Faso, Frank; Lee, Henry (5 June 1968). "Actress defiant: 'I'm not sorry'" 49 (297). New York Daily News.
 Greer, Germaine (1971). The Female Eunuch. New York, NY: McGraw-Hill.
 Harding, James Martin (2010). "Forget Fame. Valerie Solanas, the Simplest Surrealist Act, and the (Re)Assertion of Avant-Garde Priorities". Cutting Performances: Collage Events, Feminist Artists, and the American Avant-Garde. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-11718-5.
 Heller, Dana (2008). "Shooting Solanas: radical feminist history and the technology of failure". In Victoria Hesford & Lisa Diedrich. Feminist Time against Nation Time: Gender, Politics, and the Nation-State in an Age of Permanent War. Lanham, MD: Lexington. ISBN 978-0-7391-1123-9.
 Hewitt, Nancy A. (2004). "Solanas, Valerie". In Susan Ware & Stacy Lorraine Braukman. Notable American Women: A Biographical Dictionary Completing the Twentieth Century. Cambridge, MA: Belknap Press. ISBN 0-674-01488-X.
 Hoberman, J. (2003). The Magic Hour: Film at Fin de Siècle. Philadelphia, PA: Temple University Press. ISBN 1-56639-996-3.
 Jansen, Sharon L. (2011). Reading Women's Worlds from Christine de Pizan to Doris Lessing: a Guide to Six Xenturies of Women Writers Imagining Rooms of Their Own. New York, NY: Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-11066-3.
 Lord, Catherine (2010). "Wonder Waif Meets Super Neuter". October (132): 135–163. doi:10.1162/octo.2010.132.1.135.
 Lyon, Janet (1991). Transforming manifestoes: a second-wave problematic. Yale Journal of Criticism 5. pp. 101–127.
 Marmorstein, Robert (13 June 1968). "SCUM goddess: a winter memory of Valerie Solanis". The Village Voice: 9–20.
 Penner, James (2011). Pinks, Pansies, and Punks: The Rhetoric of Masculinity in American Literary Culture. Bloomington, IN: Indiana University Press. ISBN 978-0-253-22251-0.
 Purkis, Jon; Bowen, James (1997). Twenty-First Century Anarchism: Unorthodox Ideas for a New Millennium. London: Cassell. ISBN 978-0304337422.
 Rich, B. Ruby (1993). "Manifesto destiny: drawing a bead on Valerie Solanas". Voice Literary Supplement (New York, NY: The Village Voice) 119: 16–17. (review of Valerie Solanas' SCUM Manifesto)
 Ronell, Avitel (2004). "Deviant payback: the aims of Valerie Solanas". SCUM Manifesto. London: Verso. ISBN 1-85984-553-3.
 Siegel, Deborah (2007). Sisterhood, Interrupted: From Radical Women to Grrls Gone Wild. New York, NY: Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-4039-8204-9.
 Singleton, Carl; Knight, Jeffrey A.; Wildin, Rowena (1999). The Sixties in America. Pasadena, CA: Salem Press. ISBN 0-89356-982-8.
 Smith, Howard; Van der Horst, Brian (25 July 1977). "Scenes: Valerie Solanas interview". The Village Voice XXII (30).
 Solanas, Valerie (1968). SCUM Manifesto. Olympia Press.
 Winkiel, Laura (1999). "The 'Sweet Assassin' and the Performative Politics of SCUM Manifesto". In Patricia Juliana Smith. The Queer Sixties. New York: Routledge. ISBN 978-0-472-11718-5.
 Feminismo
 Scum
 Misandria
 Ensayos de 1967
 Ensayos feministas radicales


text:
Ο Γεράσιμος ο Θηραίος (Κοντοχώρι Θήρας, ; - Θήρα, 20 Μαΐου 1772) υπήρξε Έλληνας ιεράρχης, μητροπολίτης Παλαιών Πατρών.
 Βιογραφικά στοιχεία
 Γεννήθηκε στο Κοντοχώρι της Θήρας. Αργότερα, όταν έγινε ιερέας, έχτισε στο χωριό του τον ναό της Θεοτόκου, ο οποίος το 1759 ο Πατριάρχης Σεραφείμ τον τίμησε με σταυροπηγική χάρη. Εγινε μητροπολίτης Παλαιών Πατρών στις 22 Ιουλίου 1733, έγινε αμέσως συνοδικός και συμμετείχε σε πάρα πολλές συνόδους. Από το 1750 μέχρι το 1757, είχε χάσει το μητροπολιτικό θρόνο και μόνασε στη μονή του Τίμιου Προδρόμου σε νησί που αγνοούμε το όνομά του και βρισκόταν κοντά στην Σωζόπολη στον Εύξεινο Πόντο. Τον Αύγουστο του 1757, επανέρχεται στο θρόνο της μητρόπολης της Παλαιάς Πάτρας μέχρι το 1759. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στη Θήρα, όπου και πέθανε στις 20 Μαΐου 1772.
 Πηγές
 Στέφανος Θωμόπουλος Ιστορία της πόλεως των Πατρών, Τόμος Α ́, έκδοση τέταρτη, Αχαικές εκδόσεις 1998, ISBN 960-7960-10-6
 Γερασιμος Θηραιος
 Γερασιμος