text:
 Събития
 По света
 29 януари – Карл Бенц патентова триколесния „Автомобил Бенц“, смятан за първия автомобил.
 29 март – Вилхелм Щайниц е признат за първия официален световен шампион по шах.
 13 юни – Пожар опустошава значителна част от Ванкувър, Канада.
 3 юли – Карл Бенц официално представя пред публика триколесния „Автомобил Бенц“.
 7 октомври – Испания премахва робството в Куба.
 28 октомври – Официално е открита Статуята на Свободата в Ню Йорк.
 11 ноември – Хайнрих Херц експериментално доказва съществуването на електромагнитни вълни.
 1 декември – Под името „Диал Скуеър“ е създаден английският футболен клуб Арсенал.
 8 май – Фармацевтът Джон Пембъртън създава газирана напитка, която по-късно става популярна като Coca-Cola.
 В България
 19 февруари (стар стил 3 март) – Подписан е Букурещкия договор, слагащ формално край на Сръбско-българската война.
 5 април – Подписан е Топханенския акт, с който Съединението на България се признава международно. (стар стил – 24 март)
 21 август (9 август стар стил) – След военен преврат е съставено единадесетото правителство на България, начело с Климент Търновски.
 24 август (12 август стар стил) – Съставено е дванадесетото правителство на България, начело с Петко Каравелов.
 28 август (16 август стар стил) – Съставено е тринадесетото правителство на България, начело с Васил Радославов.
 Родени
 24 януари – Хенри Кинг, американски филмов режисьор († 1982)
 25 януари – Вилхелм Фуртвенглер, германски диригент
 27 януари – Радхабинод Пал, индийски юрист
 6 февруари – Людмил Стоянов, български филолог
 18 февруари – Любомир Чакалов, български математик
 22 февруари – Хуго Бал, немски поет и драматург
 1 март – Оскар Кокошка, австрийски художник, поет и писател
 12 март – Кай Нилсен, датски илюстратор
 27 март – Лудвиг Мис ван дер Рое, германски архитект († 1969)
 19 април – Хироши Ошима, японски дипломат
 29 април – Курт Пинтус, немски писател († 1975 г.)
 2 май – Готфрид Бен, немски поет, есеист и драматург
 17 май – Алфонсо XIII, крал на Испания († 1941)
 29 юни – Робер Шуман, френски политик
 2 юли – Михаил Йовов, български военен и държавен деец, дипломат
 21 август – Борис Стателов, български морски офицер
 28 август – Дора Габе, българска поетеса
 17 септември – Димо Казасов, български политик
 20 септември – Чарлз Уилямс, английски писател
 24 септември – Едуард Бах, британски хомеопат
 3 октомври – Ален Фурние, френски писател
 16 октомври – Давид Бен-Гурион, израелски политик
 20 септември – Чарлз Уолтър Стансби Уилямс, британски писател
 26 октомври – Ран Босилек, български писател
 7 ноември – Арон Нимцович, датски шахматист
 8 ноември – Лора Каравелова,
 19 ноември – Фернан Кромелинк, белгийски драматург
 23 ноември – Александър Алберт Маунтбатън, маркиз на Карисбрук
 6 декември – Петър Димков, български военен деец и народен лечител
 8 декември – Диего Ривера, мексикански живописец и стенописец
 24 декември – Майкъл Къртис, американски кино-режисьор († 1962)
 27 декември – Александър Станишев, български лекар
 31 декември – Андрей, Нюйоркски митрополит
 Жеко Димитров, деец на БКП
 Теймур бин Фейсал, султан (1913 – 32) на Маскат и Оман
 Починали
 Кръсте Гиновски – български зограф
 14 януари – Лев Каменев – руски художник, пейзажист (* 1834 г.)
 8 февруари – Иван Аксаков, руски публицист
 27 март – Добри Чинтулов, български поет
 15 май – Емили Дикинсън, американска поетеса
 17 май – Джон Диър,
 23 май – Леополд фон Ранке, германски историк
 13 юни – Лудвиг II Баварски, крал на Бавария
 31 юли – Ференц Лист, унгарски композитор
 16 август – Шри Рамакришна, Индийски гуру
 17 август – Александър Михайлович Бутлеров, руски химик
 17 август – Александър Бутлеров, руски химик
 6 октомври – Николай Маковски, руски художник, передвижник (* 1841 г.)
 26 ноември – Вито Позитано, италиански дипломат
 Вижте също
 календара за тази година


type: wikipedia

text:
Randal Keith „Randy” Orton (ur. 1 kwietnia 1980 w Knoxville w Tennessee) – amerykański wrestler i aktor. Obecnie występuje w federacji WWE w brandzie Raw.
 Orton był w posiadaniu WWE Championship czternaście razy (ósme panowanie jako WWE World Heavyweight Championship). Jest czterokrotnym zdobywcą World Heavyweight Championship, a także jego ostatnim posiadaczem, unifikując mistrzostwo z WWE Championship. Orton reprezentuje trzecie pokolenie w rodzinie skupiającej się na wrestlingu; jego dziadek Bob Orton Sr., ojciec „Cowboy” Bob Orton i wujek Barry Orton byli częścią tego biznesu. Przed dostaniem się do głównego rosteru World Wrestling Federation (WWF, obecne WWE), Orton trenował i występował dla Mid-Missouri Wrestling Association-Southern Illinois Conference Wrestling. Następnie został przeniesiony do Ohio Valley Wrestling (OVW), w którym dwa razy zdobył OVW Hardcore Championship.
 W 2003 stał się członkiem ugrupowania Evolution, dzięki czemu niedługo potem zdobył swój pierwszy tytuł w WWE, Intercontinental Championship. Przyswoił sobie przydomek „The Legend Killer” (pol. zabójca legend), gdzie prowokował i atakował weteranów wrestlingu oraz członków WWE Hall of Fame. W wieku 24 lat stał się najmłodszym posiadaczem World Heavyweight Championship. Po zdobyciu pasa opuścił szeregi Evolution i rozpoczął rywalizację z członkami grupy. W 2006 połączył siły z Edgem i w drużynie Rated-RKO zdobyli World Tag Team Championship. Po rozwiązaniu drużyny w 2007, Orton jednej nocy dwa razy zdobył WWE Championship. W 2008 był liderem grupy The Legacy, do której należeli Cody Rhodes i Ted DiBiase. Od 2013 do 2015 należał do stajni The Authority, której członkowie określali go „twarzą WWE”. Pod koniec 2016 dołączył do The Wyatt Family, w którym wraz z Brayem Wyattem i Lukiem Harperem zdobyli WWE SmackDown Tag Team Championship.
 W swojej karierze, Orton panował jako mistrz szesnaście razy. Jest również zdobywcą walizki Money in the Bank z 2013, a także dwukrotnym zwycięzcą Royal Rumble matchu (2009 i 2017). Przepracował wiele walk wieczoru najważniejszych gal federacji, w tym WrestleManii XXV i WrestleManii XXX.
 Wczesne życie
 Orton urodził się w Knoxville w stanie Tennessee. Jest synem Elaine i Boba Ortona Juniora, wnukiem Boba Ortona Seniora i bratankiem Barry’ego Ortona. Ma młodszego brata Nate’a, który jest komikiem, a także młodszą siostrę Rebeccę. Wiedząc jak trudno jest prowadzić życie i karierę wrestlingową, rodzice Ortona próbowali go przekonać by nie szedł w ich ślady. Orton uczęszczał do Hazelwood Central High School, w którym był amatorskim zapaśnikiem.
 Po zdaniu liceum w 1998, Orton został zwerbowany do United States Marine Corps. W 1999 samowolnie uchylił się od obowiązków wojskowych, przez co został wydalony z wojska i trafił na 38 dni do wojskowego więzienia w Camp Pendleton.
 Kariera profesjonalnego wrestlera
 Treningi i wczesna kariera (2000–2001)
 Orton zadebiutował w ringu w 2000 dla promocji Mid-Missouri Wrestling Association-Southern Illinois Conference Wrestling (MMWA-SICW) utworzonej przez Sama Muchnicka. Był tam trenowany przez miejscowych trenerów oraz jego ojca, Boba Ortona Juniora. Występował dla promocji przez około miesiąc. Pracował również jako sędzia w federacji World Organized Wrestling, w której pracował jego wujek Barry Orton.
 World Wrestling Federation/Entertainment/WWE
 Ohio Valley Wrestling (2001–2002)
 W 2001, Orton podpisał kontrakt z World Wrestling Federation (WWF) i został przydzielony do szkółki Ohio Valley Wrestling (OVW), w której kontynuował treningi. Występował tam z przyszłymi gwiazdami takimi jak Rico Constantino czy też The Prototype (John Cena), a także wraz z Bobbym Eatonem tworzył drużynę. Dwukrotnie zdobył OVW Hardcore Championship – raz pokonując Mr. Blacka 14 lutego 2001, a także Flasha Flanagana 5 maja 2001. W tym samym roku występował na wielu galach typu house show, między innymi 1 maja przegrywając z Billym Gunnem. Pod koniec roku zaczął częściej występować w dark matchach produkowanych przed emisją tygodniówek federacji, gdzie walczył między innymi z Chuckiem Palumbo, Stevenem Richardsem oraz Shawnem Stasiakiem.
 Evolution (2002–2004)
 Pierwszy występ Ortona dla WWF odbył się 16 marca 2002 podczas WrestleMania X8 Fan Axxess, gdzie został pokonany przez Tommy’ego Dreamera. Zadebiutował w programach WWF 25 kwietnia 2002 podczas tygodniówki SmackDown!. W kolejnych tygodniach w roli protagonisty walczył z Hardcore Hollym. We wrześniu 2002 został przeniesiony do brandu Raw, gdzie w debiucie został pokonany przez Steviego Richardsa. Jesienią odniósł kontuzję ramienia, co wymagało przerwy od występów. W międzyczasie federacja puszczała filmiki, na których Orton co tydzień informował fanów o stanie zdrowia. Podczas tych segmentów powoli zmieniano jego charakter w narcystycznego antagonistę.
 Po powrocie do ringu w 2003, Orton dołączył do grupy Evolution, do której należeli również Ric Flair, Triple H oraz Batista. Grupa była mocno promowana na tygodniówkach Raw w 2003 i 2004, gdzie pod koniec 2003 wszyscy członkowie grupy posiadali tytuły mistrzowskie. Przez większość 2003, Orton pomagał Triple H podczas obron jego World Heavyweight Championship. Orton i Triple H byli częścią sześcioosobowego Elimination Chamber matchu o World Heavyweight Championship na gali SummerSlam, gdzie Ortonowi zależało na obronie tytułu przez jego przyjaciela z grupy.
 Jesienią 2003, Orton zaczął określać siebie mianem „The Legend Killera” (pol. zabójcy legend), gdzie przedstawiał się fanom jako przyszłość profesjonalnego wrestlingu. Prowokował wielu wrestlingowych weteranów oraz członków WWE Hall of Fame. Z pomocą jego mentora Rica Flaira, Orton pokonał Shawna Michaelsa na gali Unforgiven; walka miała przydomek „Legend versus Legend Killer”. W międzyczasie zaczął korzystać z ruchu RKO (jumping cutter), z którego do dzisiaj słynie. Na grudniowej gali Armageddon, Orton pokonał Roba Van Dama i zdobył WWE Intercontinental Championship, które było jego pierwszym tytułem w federacji. Był mistrzem przez siedem miesięcy, gdzie jako najdłużej panujący mistrz od siedmiu lat zawalczył z pół-emerytowanym wrestlerem Mickiem Foleyem. Na kwietniowej gali Backlash, Orton pokonał Foleya w hardcore matchu, w którym użyto pinezek, drutów kolczastych oraz innych przyrządów. Dwa miesiące później na gali Bad Blood obronił pas w walce z Sheltonem Benjaminem. Utrata tytułu nastąpiła w lipcu na Vengeance, gdzie przegrał z Edgem.
 Rywalizacje o mistrzostwa (2004–2006)
 Po utracie Intercontinental Championship, Orton stał się pretendentem do tytułu World Heavyweight Championship po tym jak wygrał 20-osobowy Battle Royal z 26 lipca. Na gali SummerSlam, Orton pokonał Chrisa Benoit i w wieku 24 lat stał się najmłodszym mistrzem w historii. Po walce uścisnęli sobie dłoń. Dobę później obronił tytuł w walce, po czym do ringu wkroczyła grupa Evolution, która po fałszywej celebracji zaatakowała Ortona. Flair, Batista i Triple H nakazali Ortonowi oddać mistrzostwo dla Triple H, lecz ten napluł mu na twarz i zaatakował pasem, tym samym stając się facem i rozpoczynając nową rywalizację. Miesiąc później na gali Unforgiven, Orton stracił mistrzostwo na rzecz Triple H. Szukając zemsty, przez kolejne tygodnie Orton atakował poszczególnych zawodników grupy. Na gali Taboo Tuesday, Orton pokonał Rica Flaira w Steel Cage matchu. W listopadzie na Survivor Series poprowadził swoją drużynę do zwycięstwa w 4-on-4 Survivor Series matchu, gdzie zwycięzcy byli generalnymi menedżerami tygodniówki Raw na jeden odcinek. Orton otrzymał kolejną szansę na mistrzostwo w styczniu 2005, lecz przegrał w sześcioosobowym Elimination Chamber matchu na gali New Year’s Revolution. 10 stycznia na Raw, Orton pokonał Batistę i ponownie mógł zawalczyć z Triple H, lecz przegrał z mistrzem na gali Royal Rumble.
 W lutym 2005, Orton zaczął flirtować ze Stacy Keibler oraz rywalizować z Christianem. 28 lutego na Raw pojawił się Superstar Billy Graham, który dał Ortonowi radę, aby „zrobił coś, czego nie zrobił jeszcze żaden inny wrestler”. Orton wyprodukował kopię magazynu SmackDown!, na okładce której znalazł się The Undertaker. Poszedł za radą Grahama i zdecydował, że będzie pierwszym zawodnikiem, który przerwie słynne pasmo zwycięstw Undertakera na WrestleManii. W marcu 2005, Orton ponownie zaczął ukazywać cechy heela, gdzie między innymi wymierzył ruch RKO na bezbronnej Stacy Keibler. Orton ponownie zaczął zadzierać z legendami WWE, przykładowo gdy Jake Roberts zalecał Ortonowi by nie przedrzeźniał 'Takera, Orton wykonał mu RKO. Na WrestleManii 21 pomimo interwencji ze strony „Cowboya” Boba Ortona, Randy przegrał walkę z Undertakerem.
 Następnej nocy na Raw, Orton zawalczył z Batistą, który dzień wcześniej zdobył World Heavyweight Championship; twierdził w telewizji, że ponownie kontuzjował swoje ramię. Orton został przeniesiony do brandu SmackDown jako drugi wybór w drafcie. Ponowił rywalizację z The Undertakerem, którego pokonał na gali SummerSlam. Dwa miesiące później, Orton i jego ojciec pokonali Undertakera w handicap Casket matchu, gdzie po walce podpalili trumnę 'Takera. W następnym miesiącu, Orton zastąpił zmarłego Eddiego Guerrero jako członka drużyny SmackDown w walce z drużyną Raw na gali Survivor Series; wygrał pojedynek jako jedyny ocalały. Na tej samej gali powrócił The Undertaker, który zaatakował celebrujące gwiazdy SmackDown. Rywalizacja zakończyła się Hell in a Cell matchem na gali Armageddon, gdzie Undertaker pokonał Ortona w półgodzinnym pojedynku.
 Po gali Armageddon, Orton wziął udział w 2006 Royal Rumble matchu jako trzydziesty i ostatni zawodnik, lecz został wyeliminowany przez Reya Mysterio. Walkę wygrał Mysterio, który otrzymał szansę na walkę o World Heavyweight Championship na WrestleManii 22. W kolejnych tygodniach, Orton próbował przekonać Mysterio do walki na gali No Way Out, gdzie stawką miało być miano pretendenta – prócz tego, Orton kontrowersyjnie wypowiadał się na temat zmarłego Guerrero (przyjaciela Mysterio). Wielu fanów twierdziło, że komentarze Ortona – nawet by wzbudzić negatywne reakcje odgrywanej postaci – były nie na miejscu. Orton pokonał Mysterio na gali No Way Out, tym samym stając się pretendentem. Generalny menedżer Theodore Long przywrócił Mysterio jako drugiego pretendenta, wskutek czego na WrestleManii odbył się pojedynek pomiędzy Ortonem, Mysterio i mistrzem Kurtem Anglem. Pojedynek i mistrzostwo wygrał Mysterio.
 Rated-RKO (2006–2007)
 4 kwietnia 2006, Orton został zawieszony na sześćdziesiąt dni za „nieprofesjonalne zachowanie”. W wywiadzie Orton powiedział, że po powrocie skupi się na byciu raz jeszcze mistrzem. W celu ukrycia tego faktu w programach WWE zdecydowano się na scenariusz, w którym Kurt Angle złamał kostkę Ortona. Orton powrócił w czerwcu i dołączono go do brandu Raw, gdzie rozpoczął rywalizację z Anglem. Zawalczył z nim na gali One Night Stand i Vengeance, po czym rozpoczął feud z Hulkiem Hoganem. W celu zaiskrzenia rywalizacji zaczął flirtować z jego córką Brooke. Na gali SummerSlam zawalczyli ze sobą w „Legend vs. Legend Killer” matchu, który wygrał Hogan.
 Po reformacji D-Generation X (DX) (tag-teamu Triple H i Shawna Michaelsa) i po tym jak powodowali przegrane Edge’a o WWE Championship, Edge namówił Ortona do połączenia sił i uformowania drużyny. Z powodu jego przeszłości z Triple H, Orton zgodził się na to i wspólnie utworzyli Rated-RKO. Duo szybko zdominowało dywizję tag-team i wspólnie zdobyli World Tag Team Championship. W celu zaiskrzenia rywalizacji, Rated-RKO zaatakowało Rica Flaira stalowym krzesełkiem. Na gali New Year’s Revolution, Rated-RKO obroniło tytuły w walce z DX, kiedy to Triple H odniósł prawdziwą kontuzję. Z powodu braku partnera, Shawn Michaels wybrał Johna Cenę jako nowego partnera – wspólnie pokonali Rated-RKO i zdobyli tytuły tag team. Po utracie tytułów, Edge i Orton zaczęli skupiać się na zdobyciu WWE Championship. Wzięli udział w triple threat matchu z Michaelsem, który to wygrał pojedynek i stał się pretendentem do tytułu na WrestleManię 23. Na gali, Orton i Edge wzięli udział w Money in the Bank ladder matchu, który wygrał Mr. Kennedy. Zawalczyli o WWE Championship w fatal four-way matchu na gali Backlash, lecz Cena obronił mistrzostwo. Współpraca Edge’a i Ortona dobiegła końca, gdy Edge został przeniesiony do brandu SmackDown. Orton kontynuował występy jako „Legend Killer”, między innymi pokonując Michaelsa na majowej gali Judgment Day. W kolejnych rywalizacjach, Orton walczył z Robem Van Damem, Rikiem Flairem, Dustym Rhodesem i Sgt. Slaughterem. W międzyczasie komentatorzy zaczęli określać Ortona jako „The Viper” (pol. żmija).
 WWE Champion (2007–2011)
 23 lipca na Raw, Orton został wybrany pretendentem do WWE Championship, które było w posiadaniu Johna Ceny. Trzy tygodnie przed ich walką na SummerSlam, Orton brutalnie zaatakował Cenę wykonując mu RKO. Ostatecznie Orton przegrał walkę z Ceną. Następnej nocy na tygodniówce Raw, Orton zażądał rewanżu, lecz generalny menedżer Raw William Regal nie przyznał mu go, wskutek czego Orton zainterweniował w walce Ceny i kopnął w głowę jego ojca. Mr. McMahon przyznał Ortonowi rewanż na galę Unforgiven, lecz Cena obronił mistrzostwo przez dyskwalifikację. Po walce, ojciec Ceny odwdzięczył się kopnięciem w głowę Ortona. Przed październikową galą No Mercy, Cena odniósł kontuzję podczas jednej z walk na Raw, po której Orton ponownie go zaatakował.
 Na start gali No Mercy, Mr. McMahon podarował Ortonowi WWE Championship, które Cena musiał zawiesić z powodu kontuzji. Orton stracił tytuł tej samej nocy na rzecz Triple H, lecz dwie godziny później wykorzystał klauzulę rewanżową i odzyskał mistrzostwo w Last Man Standing matchu. Orton ponowił rywalizację z Shawnem Michaelsem, który powrócił 8 października na odcinku Raw i wykonał mu ruch superkick. Na gali Cyber Sunday, Michaels został wybrany przez fanów rywalem Ortona, lecz ten zdołał obronić tytuł. Orton wygrał w rewanżu na gali Survivor Series. Pod koniec roku rozpoczął rywalizację z Jeffem Hardym, którego na początku roku pokonał na gali Royal Rumble. Na tej samej gali powrócił Cena, który wygrał 2008 Royal Rumble match. Zamiast walki z Ortonem na WrestleManii XXIV, Cena zadecydował by zawalczyć z nim miesiąc wcześniej na gali No Way Out. Orton specjalnie zdyskwalifikował się podczas walki i obronił mistrzostwo. Na WrestleManii, Orton obronił WWE Championship w walce z Ceną i Triple H.
 W następnym miesiącu na gali Backlash, Orton stracił tytuł na rzecz Triple H, gdzie w walce wystąpili również Cena i JBL. Po nieudanym odzyskaniu pasa na Judgment Day, Orton ponownie przegrał z Triple H w Last Man Standing matchu z gali One Night Stand, podczas której złamał obojczyk.
 Po umożliwionym powrotu do ringu, Orton ponownie kontuzjował obojczyk w wypadku motocyklowym. Powrócił 1 września na tygodniówce Raw, gdzie skrytykował wszystkich panujących mistrzów, w tym posiadaczy World Tag Team Championship Cody’ego Rhodesa i Teda DiBiasego. Zainspirowało ich to, by zdobyć szacunek ze strony Ortona. Na gali Unforgiven, cała trójka oraz Manu zaatakowali posiadacza World Heavyweight Championship CM Punka, przez co ten musiał zawiesić mistrzostwo. Orton powrócił do ringu 3 listopada na Raw, gdzie przegrał z Punkiem przez dyskwalifikację gdy zainterweniował DiBiase. W rezultacie Orton kopnął DiBiasego w głowę. 1 grudnia na Raw, Orton zaproponował Rhodesowi i Manu współpracę. Znani już jako The Legacy, Orton, Manu i Rhodes pokonali Batistę i Triple H w three-on-two handicap matchu.
 Orton rozpoczął rywalizację z rodziną McMahonów. 19 stycznia 2009 na odcinku Raw skonfrontował się z Mr. McMahonem i Stephanie McMahon twierdząc, że jest więcej wart od nich wszystkich. Po nazwaniu Stephanie bezwartościową, Mr. McMahon chciał zwolnić Ortona, lecz ten zdążył wykonać właścicielowi federacji kopnięcie w głowę. Tego samego miesiąca na gali Royal Rumble, Orton wygrał tegoroczny Royal Rumble match eliminując jako ostatniego Triple H. Następnej nocy na Raw wyjaśnił swój atak cierpieniem na zaburzenie eksplozywne przerywane. Dodał, że przez to nie może zostać zwolniony przez WWE. Stephanie znalazła inny plan i ogłosiła powrót Shane’a McMahona, który zaatakował Ortona. Orton zdołał pokonać Shane’a w No Holds Barred matchu na gali No Way Out. Dobę później na Raw ponownie zawalczył z Shane’em w walce bez zasad, która zakończyła się bez rezultatu gdy kopnął swojego przeciwnika w głowę. Stephanie przybiegła na pomoc swojemu bratu, lecz sama otrzymała RKO. Ze względu na to do rywalizacji przyłączył się Triple H, który chciał się zemścić za atak na jego żonie (w scenariuszu i w rzeczywistości). Orton stwierdził, że całość to zemsta za wyrzucenie go z grupy Evolution pięć lat wcześniej, przez co Triple H „zrujnował jego życie” i tym samym chciał się odwdzięczyć. Zawalczył z nim o WWE Championship w walce wieczoru WrestleManii XXV, lecz przegrał pojedynek. Odzyskał mistrzostwo w następnym miesiącu na gali Backlash, gdzie przypiął Triple H w sześcioosobowym tag-team matchu pomiędzy The Legacy, Triple H, Batistą i Shane’em McMahonem. Na gali Extreme Rules stracił tytuł na rzecz Batisty w Steel Cage matchu. Następnej nocy na Raw, Orton i Legacy złamało rękę Batisty, wskutek czego ten musiał zawiesić tytuł.
 15 czerwca na Raw, Orton po raz czwarty zdobył tytuł w fatal 4-way matchu, w którym pokonał Triple H, Johna Cenę i Big Showa. We wrześniu na gali Breaking Point stracił tytuł na rzecz Ceny przegrywając z nim w „I Quit” matchu. Odzyskał tytuł od Ceny w Hell in a Cell matchu na tytułowej gali. Na gali Bragging Rights, Cena przezwyciężył Ortona w godzinnym Iron Man matchu.
 Po zwycięskiej rywalizacji z Kofim Kingstonem, 11 stycznia 2010 na Raw, Orton wygrał triple threat match o miano pretendenta do tytułu należącego przez Sheamusa na galę Royal Rumble. Przegrał pojedynek przez dyskwalifikację z powodu interwencji Rhodesa; po walce zaatakował Rhodesa i DiBiasego. 15 lutego na Raw, Orton ponownie został zdyskwalifikowany w rewanżu. Orton i DiBiase wzięli udział w Elimination Chamber matchu o mistrzostwo na tytułowej gali, gdzie DiBiase wyeliminował Ortona po ataku stalową rurką, którą dał mu Rhodes. Następnej nocy na Raw, Orton oficjalnie stał się facem po raz pierwszy od 2005, kiedy to zaatakował ich obu podczas sześcioosobowego tag-team matchu. Na WrestleManii XXVI, Orton pokonał Rhodesa i DiBiasego w triple threat matchu.
 Po rozwiązaniu The Legacy, Orton zawalczył z Jackiem Swaggerem o World Heavyweight Championship na kwietniowej gali Extreme Rules, lecz przegrał pojedynek. Rozpoczął rywalizację z Edgem, który spowodował jego porażkę w walce o miano pretendenta na galę Over the Limit; w pojedynku na tej gali, Orton kontuzjował swoje prawe ramię, zaś sama walka zakończyła się podwójnym wyliczeniem pozaringowym. W czerwcu na gali Fatal 4-Way, Orton przegrał w fatal 4-way matchu o WWE Championship, który odzyskał Sheamus. 19 lipca na Raw wygrał walkę o miano pretendenta, dzięki czemu zmierzył się z Sheamusem na gali SummerSlam. Sheamus został zdyskwalifikowany, dzięki czemu obronił tytuł.
 Na gali Night of Champions Orton pokonał Johna Cenę, Chrisa Jericho, Wade’a Barretta, Edge’a i Sheamusa w Six-pack challenge elimination matchu stając się posiadaczem WWE Championship po raz szósty. Po skutecznej obronie tytułu w walce z Sheamusem na gali Hell in a Cell, Orton rozpoczął rywalizację z Barrettem, który szantażował Cenę by pomógł mu zdobyć tytuł od Ortona. Mistrz pokonał Barretta na galach Bragging Rights i Survivor Series, a także 22 listopada na odcinku Raw. Po trzeciej walce, The Miz wykorzystał swój kontrakt Money in the Bank i szybko pokonał Ortona zagarniając tytuł. Orton przegrał z Mizem w tables matchu na gali TLC: Tables, Ladders & Chairs, a także w styczniu na Royal Rumble. W drugiej walce zainterweniował lider grupy The New Nexus CM Punk, z którym Orton rozpoczął rywalizację.
 W lutym na gali Elimination Chamber, Orton stracił miano pretendenta do WWE Championship na rzecz Johna Ceny. Przez kolejne trzy tygodnie kontuzjował wszystkich członków New Nexusa: Husky’ego Harrisa, Michaela McGillicutty’ego, Davida Otungę i Masona Ryana. Na WrestleManii XXVII, Orton przypiął Punka po wykonaniu RKO w powietrzu. 11 kwietnia na Raw, McGillicutty, Otunga i Ryan powrócili, by spowodować porażkę Ortona o miano pretendenta do WWE Championship. Dwa tygodnie później podczas draftu, Orton został przeniesiony do brandu SmackDown, zaś na gali Extreme Rules zdołał pokonać Punka w Last Man Standing matchu.
 World Heavyweight Champion (2011–2012)
 6 maja podczas odcinka SmackDown, Orton otrzymał szansę na walkę o World Heavyweight Championship z Christianem. Pokonał go w walce wieczoru tygodniówki i drugi raz w karierze stał się posiadaczem tego tytułu. Panowanie Christiana trwało jedynie dwa dni. Na galach Over the Limit i Capitol Punishment, Orton skutecznie obronił tytuł w walkach z Christianem. W lipcu na gali Money in the Bank, Orton zawalczył z Christianem w walce, w której gdyby Orton został zdyskwalifikowany, Christian zdobyłby tytuł. Podczas walki Christian na tyle sprowokował Ortona, że ten kopnął swojego rywala w krocze powodując dyskwalifikację i tracąc tytuł. Jednakże miesiąc później na gali SummerSlam, Orton odzyskał tytuł od Christiana w No Holds Barred matchu. Obaj zakończyli swoją rywalizację w Steel Cage matchu, który Orton wygrał 30 sierpnia na SmackDown. Pretendentem do tytułu Ortona stał się Mark Henry, który przez kolejne tygodnie regularnie obijał mistrza. Na wrześniowej gali Night of Champions, Orton stracił swój tytuł na rzecz Henry’ego, po czym w październiku na Hell in a Cell nie zdołał odzyskać tytułu. 14 października na odcinku SmackDown, Orton wygrał 41-osobowy największy Battle Royal w historii federacji o miano pretendenta, ale przegrał walkę z Henrym z powodu interwencji Cody’ego Rhodesa. Orton zdołał pokonać Rhodesa na gali Vengeance, a także w Street Fighcie z edycji SmackDown z 4 listopada.
 Orton ponowił rywalizację z Wadem Barrettem, kiedy to obaj zostali wybrani kapitanami swoich drużyn w 5-on-5 Survivor Series elimination matchu. 11 listopada na SmackDown, Orton przegrał walkę z Barrettem, lecz trzy dni później na Raw zdołał wygrać w rewanżu. Drużyna Ortona została pokonana na gali Survivor Series, gdzie Barrett i Cody Rhodes byli jedynymi ocalałymi. Barrett kontynuował ataki na Ortonie podczas i po jego walkach. Na gali Tables, Ladders and Chairs, Orton pokonał Barretta w tables matchu. Barrett i Orton kontynuowali rywalizację do końca roku. 30 grudnia na SmackDown podczas ich Falls Count Anywhere matchu, Barrett zepchnął Ortona ze schodów, przez co Orton został kontuzjowany i nie występował przez miesiąc. 3 lutego na SmackDown, Orton pokonał Barretta w No Disqualification matchu kończącym ich rywalizację.
 13 lutego na tygodniówce Raw SuperShow, Orton odniósł wstrząśnienie mózgu po ataku ze strony World Heavyweight Championa Daniela Bryana. Kontuzja uniemożliwiła mu występ w Elimination Chamber matchu na tytułowej gali i został zastąpiony przez Santino Marellę. Orton powrócił 2 marca na SmackDown i przegrał z Bryanem ze względu na interwencję ze strony Kane’a. Trzy dni później na Raw SuperShow, Orton wykonał Kane’owi RKO po jego walce z R-Truthem. Na WrestleManii XXVIII, Orton został pokonany przez Kane’a w singlowym pojedynku. Orton zrewanżował mu się na najbliższym SmackDown w No Disqualification matchu, a także na gali Extreme Rules w Falls Count Anywhere matchu.
 30 kwietnia na Raw, Orton był częścią Beat the Clock challenge, w którym wyłoniono pretendenta do WWE Championship na galę Over the Limit; pokonał Jacka Swaggera w 4:16 przebijając czas The Miza o dwie sekundy, lecz jego czas pobił Daniel Bryan. Na najbliższej tygodniówce Raw SuperShow, Orton przypadkowo otrzymał Brogue Kick od jego tag team partnera Sheamusa, po czym Orton i ich przeciwnicy Chris Jericho i Alberto Del Rio zażądali walki o tytuł Sheamusa. W czteroosobowej walce na gali Over the Limit, World Heavyweight Championship pozostało w rękach Sheamusa. 30 maja, WWE zawiesiło Ortona na 60 dni za drugie złamanie przepisów antydopingowych.
 Różne współprace i rywalizacje (2012–2013)
 Orton powrócił 30 lipca na Raw, gdzie pokonał Heatha Slatera. Orton rozpoczął rywalizację z posiadaczem walizki Money in the Bank Dolphem Zigglerem po tym, jak wymierzył mu RKO gdy ten chciał wykorzystać swój kontrakt 24 sierpnia na SmackDown. Tydzień później zawalczyli w walce, którą wygrał Orton. Trzy dni później na Raw, Ziggler zrewanżował mu się i odniósł nieczyste zwycięstwo. Ostatnia walka odbyła się na gali Night of Champions, którą wygrał Orton. 28 września na SmackDown, Orton miał zawalczyć z Big Showem o miano pretendenta do World Heavyweight Championship, lecz przed walką zaatakował go Alberto Del Rio. Orton pokonał Del Rio w singlowej walce na gali Hell in a Cell. 6 listopada na SmackDown, Orton pokonał go ponownie w Falls Count Anywhere matchu wykonując RKO na stalowe schodki. Na gali Survivor Series, drużyna Zigglera (do której należał również Del Rio) pokonała drużynę Micka Foleya, do której należał Orton. Rywalizacja z Del Rio zakończyła się zwycięstwem Ortona następnej nocy w two-out-of-three falls matchu.
 3 grudnia na Raw, Orton rozpoczął rywalizację z grupą The Shield, która go zaatakowała po jego walce z Bradem Maddoxem. 14 grudnia na SmackDown ponownie został przez nich zaatakowany i „kontuzjowany”; w zamierzeniu Orton miał wyleczyć kontuzję ramienia. Powrócił na początku 2013, gdzie pomógł Sheamusowi i Rybackowi przezwyciężyć Shield. 1 lutego na SmackDown, Orton pokonał byłego rywala Wade’a Barretta i zakwalifikował się do Elimination Chamber matchu o World Heavyweight Championship. Na tytułowej gali, Orton wyeliminował Marka Henry’ego i Chrisa Jericho, lecz sam został wyeliminowany przez zwycięzcę, Jacka Swaggera. W lutym, Orton sprzymierzył się z Sheamusem by przeciwstawić się grupie The Shield i Big Showowi. 15 marca na SmackDown, Orton i Sheamus wybrali Rybacka jako ich partnera w sześcioosobowej walce na WrestleManii 29. Ostatecznie Ryback został wykluczony, gdyż zawalczył w solowej walce, wskutek czego ich partnerem stał się Big Show, który już nie współpracował z grupą Shield. 7 kwietnia na Wrestleanii, Orton, Sheamus i Show zostali pokonani przez The Shield, gdyż Show zdradził swój zespół i wykonał Ortonowi cios pięścią. W ramach zemsty, Orton pokonał Showa w Extreme Rules matchu na gali Extreme Rules. Rozpoczął współpracę z Danielem Bryanem by powstrzymać The Shield. 14 czerwca na tygodniówce SmackDown, Orton, Bryan i Kane jako pierwsza drużyna pokonała The Shield na telewizyjnej gali. Trzy dni później na gali Payback, Orton i Bryan nie zdołali pokonać Romana Reignsa i Setha Rollinsa o WWE Tag Team Championship. Następnej nocy na Raw, Orton i Bryan zmierzyli się w no disqualification matchu, który wygrał Orton po zatrzymaniu walki przez sędziego, gdyż Bryan odniósł kontuzję. Cztery dni później na SmackDown został pokonany przez Bryana. Na kolejnym odcinku Raw po uzyskaniu braku rezultatu z ich trzeciej walki, Bryan pokonał Ortona w Street Fight matchu.
 The Authority (2013–2015)
 14 lipca na gali Money in the Bank, Orton pokonał Christiana, CM Punka, Daniela Bryana, Roba Van Dama i Sheamusa zdobywając walizkę Money in the Bank używanej na tytuł WWE Championship. 18 sierpnia na gali SummerSlam, Orton stał się heelem po raz pierwszy od 2010, kiedy to wykorzystał kontrakt na nowym WWE Championie Danielu Bryanu; nowy mistrz został zaatakowany przez sędziego specjalnego Triple H, który pomógł Ortonowi wykorzystać walizkę i zdobyć tytuł po raz siódmy. Następnej nocy na tygodniówce Raw, Triple H i Stephanie McMahon utworzyli frakcję The Authority, gdzie Orton był jego członkiem jako „twarz federacji”.
 Na wrześniowym Night of Champions, Orton stracił tytuł z powrotem na rzecz Bryana, lecz Triple H pozbawił go tytułu dobę później na Raw, gdyż sędzia pojedynku Scott Armstrong za szybko wykonał odliczenie przypięcia. Orton i Bryan zawalczyli ze sobą 6 października na gali Battleground, lecz pojedynek o zawieszone mistrzostwo zakończył się bez rezultatu, gdyż Big Show znokautował obu uczestników. Kolejny ich pojedynek odbył się w Hell in a Cell matchu na tytułowej gali, gdzie Orton odzyskał mistrzostwo po tym jak sędzia specjalny Shawn Michaels wykonał Bryanowi Sweet Chin Music za atak na Triple H.
 24 listopada na Survivor Series, po skuteczniej obronie tytułu w pojedynku z Big Showem, Orton skonfrontował się z World Heavyweight Championem i wieloletnim rywalem Johnem Ceną. Następnej nocy na Raw, Cena zasugerował, że w federacji powinien być jeden światowy mistrz, wskutek czego Triple H wyznaczył walkę unifikującą oba tytuły na grudniową galę TLC. 15 grudnia, Orton pokonał Cenę w Tables, Ladders, and Chairs matchu, gdzie zunifikował oba tytuły w WWE World Heavyweight Championship (kontynuacja WWE Championship) i był ostatnim World Heavyweight Championem. W styczniu na gali Royal Rumble obronił tytuł w rewanżu z Ceną. 23 lutego na gali Elimination Chamber pokonał Cesaro, Christiana, Daniela Bryana, Johna Cenę i Sheamusa broniąc swojego WWE World Heavyweight Championship. Wystąpił w walce wieczoru WrestleManii XXX, gdzie bronił tytułu w walce z Batistą (zwycięzca Royal Rumble matchu) i Bryanem (pokonał Triple H w walce otwierającej galę i tym samym dołączył do walki). Pojedynek wygrał Daniel Bryan, który zakończył 161-dniowe panowanie Ortona.
 Dobę później po WrestleManii, Orton i Batista wspólnie zażądali rewanżu o WWE World Heavyweight Championship, lecz ostatecznie obaj zawalczyli z The Usos, którzy byli w posiadaniu WWE Tag Team Championship. Przegrali walkę z mistrzami, lecz po walce wspólnie ich zaatakowali. Tej samej nocy, Batista, Orton i Kane zaatakowali Bryana, który miał bronić tytułu w walce z Triple H. Na jego ratunek przybyła grupa The Shield. 14 kwietnia na Raw, Batista, Triple H i Orton wkroczyli do ringu przy grafikach i motywie muzycznym grupy Evolution, po czym zaatakowali Ambrose’a, Rollinsa i Reignsa. Na galach Extreme Rules i Payback, Evolution przegrało z The Shield. 9 czerwca na Raw, The Authority przyznało Ortonowi miejsce w 2014 Money in the Bank ladder matchu o zwakowane WWE World Heavyweight Championship, lecz pojedynek wygrał Cena. 21 lipca na Raw, Roman Reigns zaatakował Ortona, co było motywem ich rywalizacji prowadzącej do walki na SummerSlam, którą wygrał Reigns. Na wrześniowym Night of Champions, Orton pokonał Chrisa Jericho.
 20 października podczas odcinka Raw, Orton otrzymał zgodę od The Authority na walkę z przegranym pomiędzy Johnem Ceną i Deanem Ambrosem. Ambrose wygrał walkę, wskutek czego Orton i Cena po raz kolejny zmierzyli się ze sobą, tym razem w Hell in a Cell matchu. Tydzień przed galą, Seth Rollins zaatakował Ortona wykonując mu Curb Stomp. Na gali Hell in a Cell, Cena pokonał Ortona i stał się pretendentem do WWE World Heavyweight Championship. Dobę później na Raw, Orton zaatakował Rollinsa i bronił się przed The Authority, że to Rollins jest słabym ogniwem grupy; tym samym rozpoczął przemianę charakteru w face’a. 3 listopada na Raw, Orton ponownie zaatakował Rollinsa podczas jego walki z Dolphem Zigglerem o Intercontinental Championship, po czym wyzwał Rollinsa do walki. Walkę wygrał Rollins, zaś po niej Orton został zaatakowany przez członków Authority, gdzie Rollins wykonał Ortonowi Curb Stomb w stalowe schodki.
 Na lutowej gali Fastlane po tym, jak The Authority (Big Show, Rollins i Kane) pokonali Zigglera, Ericka Rowana i Rybacka, Orton powrócił i uratował drugą drużynę, po czym wymierzył Jamiemu Noble’owi i Joeyovi Mercury’owi i Kane’owi RKO. Następnej nocy na Raw, Authority próbowało przekonać Ortona do powrotu do „rodziny”, lecz ten nie dawał jednoznacznej odpowiedzi. 9 marca na Raw, podczas 2-on-1 handicap matchu z Rollinsem przeciwko Reignsowi, Orton opuścił swojego partnera powodując ich przegraną. Na WrestleManii 31, Orton pokonał Rollinsa, lecz ten w walce wieczoru wykorzystał swoją walizkę Money in the Bank i zdobył od Brocka Lesnara WWE World Heavyweight Championship. 6 kwietnia na Raw, Orton pokonał Reignsa i Rybacka w triple threat matchu stając się pretendentem do tytułu Rollinsa. Zmierzyli się w Steel Cage matchu, gdzie ruch RKO był zbanowany, zaś Kane był „strażnikiem klatki” i spowodował porażkę Ortona. Na majowej gali Payback odbył się fatal 4-way match, w którym zmierzyli się Orton, Rollins, Dean Ambrose i Reigns; z pojedynku zwycięsko wyszedł Rollins.
 Wyatt Familly i United States Champion (2015-2018)
 Na gali Money in the Bank, Orton nie zdołał zdobyć walizki Money in the Bank na WWE World Heavyweight Championship, którą ostatecznie zdobył Sheamus. Przez wakacje 2015, Orton rywalizował z Sheamusem, którego pokonał na gali Battleground, lecz przegrał z nim na SummerSlam. 7 września na Raw, Orton pokonał Sheamusa w singles matchu, lecz po walce został zaatakowany przez The Wyatt Family. Dwa tygodnie później na Raw, Orton uratował Deana Ambrose’a i Romana Reignsa przed atakiem ze strony Wyatt Family. Walka Ambrose’a i Ortona przeciwko Luke’owi Harperowi i Braunowi Strowmanowi została ogłoszona na galę Hell in a Cell, lecz została anulowana przez odniesienie kontuzji ramienia przez Ortona.
 7 lipca 2016 na odcinku SmackDown, Orton został wybrany przeciwnikiem Brocka Lesnara na galę SummerSlam. 19 lipca podczas draftu, Orton został przypisany do brandu SmackDown, zaś Lesnar do brandu Raw. 24 lipca na gali Battleground, Orton powrócił do telewizji jako gość segmentu Highlight Reel prowadzonego przez Chrisa Jericho, gdzie powiedział, że chce pokazać, iż wciąż należy do czołówki, po czym wymierzył prowadzącemu RKO. 26 lipca na tygodniówce SmackDown Live, Orton pokonał Intercontinental Championa The Miza w non-title matchu. 1 sierpnia na Raw podczas wygłaszania przemowy przez Lesnara, Orton pojawił się na arenie i wymierzył swojemu przeciwnikowi RKO. Lesnar odwdzięczył się atakiem na Ortonie dobę później na SmackDown Live. Na gali SummerSlam, Lesnar pokonał Ortona przez techniczny nokaut, pozostawiając zakrwawionego Ortona w ringu.
 23 sierpnia na odcinku SmackDown Live, Orton skonfrontował się z Brayem Wyattem, co wznowiło ich rywalizację. W następnym tygodniu zaakceptował wyzwanie Wyatta do walki z nim na gali Backlash. Przed rozpoczęciem walki, Orton został zaatakowany przez Wyatta na zapleczu, wskutek czego Wyatt wygrał przez poddanie walki. Zostało ujawnione, że przyczyną takiego rozpisania scenariusza była prawdziwa kontuzja odniesiona miesiąc wcześniej na SummerSlam. Ostatecznie zawalczyli ze sobą w walce wieczoru październikowej gali No Mercy, lecz Orton przegrał z powodu interwencji powracającego Luke’a Harpera. 11 października na SmackDown Live, Orton i Kane zawalczyli z Wyattem i Harperem, lecz przegrali pojedynek. Dwa tygodnie później, Kane zawalczył z Wyattem w singles matchu, podczas którego Orton zdradził Kane’a i przyłączył się do grupy The Wyatt Family. 1 listopada na SmackDown Live, Wyatt i Harper pomogli Ortonowi wygrać z Kanem, co potwierdziło ich sojusz.
 Tej samej nocy, Orton i Wyatt zostali ujawnieni jako członkowie męskiej drużyny SmackDown na galę Survivor Series. Drużyna SmackDown pokonała drużynę Raw, gdzie Orton i Wyatt byli jedynymi niewyeliminowanymi wrestlerami w pojedynku. Na grudniowej gali TLC: Tables, Ladders & Chairs, Orton i Wyatt pokonali Heatha Slatera i Rhyno zdobywając WWE SmackDown Tag Team Championship, co było pierwszym tag-teamowym mistrzostwem Ortona od ponad dekady. Następnego dnia ogłoszono, że Luke Harper również jest uznawany za mistrza dzięki zasadzie Freebird Rule. 27 grudnia na tygodniówce SmackDown Live, The Wyatt Family straciło tytuły na rzecz American Alpha (Chada Gable’a i Jasona Jordana), gdyż Harper przypadkowo trafił Ortona podczas pojedynku. 29 stycznia na gali Royal Rumble, Orton po raz drugi w karierze wygrał Royal Rumble match poprzez eliminację jako ostatniego Romana Reignsa. Pomimo tego, 14 lutego na SmackDown Live, Orton zadecydował, że dopóki WWE Championship jest w posiadaniu Braya Wyatta, to rezygnuje z walki z nim na WrestleManii 33. 28 lutego na SmackDown Live, Orton zdradził Wyatta i spalił jego charakterystyczną chatkę na bagnach, tym samym ponawiając rywalizację. 7 marca na SmackDown Live, Orton obronił miano pretendenta pokonując AJ Stylesa. Na WrestleManii 33, Orton pokonał Wyatta i zdobył WWE Championship po raz dziewiąty w karierze. Orton przegrał z Wyattem w House of Horrors matchu ze względu na interwencję ze strony Jindera Mahala i The Singh Brothers (Sunila i Samira Singha). Podczas majowej gali Backlash, Orton utracił mistrzostwo na rzecz Mahala. Rozpoczął feud z Jinderem. Na Money in the Bank przegrał rewanż o pas z Mahalem. 23 lipca na gali Battleground ponownie przegrał z „Maharadżą Smackdown” w Punjabi Prison Matchu ze względu na interwencję w walkę rodaka Mahala – The Great Khaliego. Orton zakończył tym samym feud z hinduskim zapaśnikiem. Na Summerslam pokonał Ruseva. 29 sierpnia na SmackDown LIVE połączył siły z Shinsuke Nakamurą i wspólnie z nim pokonał Ruseva i Mahala. Tydzień później, na SmackDown LIVE przegrał z Nakamurą walkę, w której wygrany miał prawo walczyć o WWE Title. Podczas Survivor Series dołączył do drużyny SmackDown LIVE, wyeliminował Finna Bálora finisherem RKO. Sam został jednak wyeliminowany przez Brauna Strowmana. 28 listopada na SmackDown LIVE przegrał z Kevinem Owensem w No Disqualification Matchu, ponieważ podczas walki zaatakował go Sami Zayn. Viper postanowił się zemścić i na następnej tygodniówce niebieskiego brandu pokonał Zayna. Po walce został zaatakowany przez Owensa. W porę jednak zainterweniował Shinsuke Nakamura, a Randy wykonał na Samim RKO. 19 grudnia na SmackDown razem z AJ Stylesem i Nakamurą pokonał Mahala, Owensa i Zayna.
 Różne rywalizacje i powrót Legend Killer'a (2018-obecnie)
 Po krótkiej przerwie, Orton powrócił na Extreme Rules i zaatakował Jeffa Hardy'ego po meczu z Shinsuke Nakamurą o mistrzostwo Stanów Zjednoczonych. Dwie noce później na SmackDown, Orton ingerował w rewanż Jeffa i ponownie go zaatakował. 21 sierpnia na odcinku SmackDown Live, Orton i Hardy zmierzyli się w meczu, który zakończył się dyskwalifikacją. Na Hell in a Cell, Orton pokonał Hardy'ego w tytułowym meczu. 9 października na SmackDown Live, Orton pokonał powracającego Big Show'a, kwalifikując się tym samym do WWE World Cup na Crown Jewel, a na samym evencie przegrał z Rey Mysterio w pierwszej rundzie. Następnie rozpoczął feud z Mysterio, kradnąc jego maskę w odcinku SmackDown Live z 21 listopada i nosząc ją ze sobą przez kilka tygodni. Na TLC, Orton przegrał z Mysterio w meczu krzesłami. Na Royal Rumble 2019, Orton wszedł do meczu pod numerem 29, eliminując Mysterio, ale później sam został wyeliminowany przez Andrade. Orton wziął udział meczu Elimination Chamber na evencie o tej samej nazwie, gdzie wyeliminował AJ Stylesa, a później sam został wyeliminowany przez Kofiego Kingstona. Następnie rozpoczął feud z AJ Stylesem, w którym obaj oskarżali się o swoją przeszłość w biznesie. Na WrestleManii 35, Orton przegrał ze AJ Stylesem. W lipcu Orton feudował z Kingstonem o WWE Championship, który doprowadził go na SummerSlam i Clash of Champions, ale ostatecznie nie zdobył tytułu. Na Crown Jewel i Survivor Series, Orton brał udział w meczach tag teamowych, ale jego drużyna żadnego z nich nie wygrała. Podczas draftu w 2019 został przeniesiony na Raw. Na Royal Rumble 2020, Orton wszedł do tytułowego meczu z numerem 25 i wyeliminował Karla Andersona, ale później sam został wyeliminowany przez swojego byłego tag team partnera z Rated-RKO, Edge'a, który powrócił do akcji od czasu przejścia na emeryturę z powodu kończącego karierę urazu szyi w 2011 roku. Orton i Edge rozpoczęli feud, walcząc ze sobą w meczu Last Man Standing na WrestleManii 36, który Orton przegrał. Ich drugi mecz na Backlash wygrał Orton. Następnej nocy na Raw, przyjaciel Edge'a i były tag partner, Christian, wyzwał Ortona na niesankcjonowany mecz, który Orton wygrał z pomocą Ricka Flaira. W ciągu następnych kilku tygodni Orton wrócił do swojego starego gimmicku Legend Killer i zaczął "zabijać" legendy, takie jak Flair czy Shawn Michaels, jednocześnie stając się coraz bardziej szalonym i zachłannym. Oświadczył, że chce wygrać mistrzostwo WWE od Drew McIntyre'a, ale ostatecznie przegrał mecz o mistrzostwo na SummerSlam. Następnej nocy na Raw przerwał mu debiutujący Keith Lee.
 Kariera aktorska
 Jako były żołnierz Marines, Orton miał być postacią pierwszoplanową filmu W cywilu 2 (2009), lecz ze względu na odniesienie kontuzji został zastąpiony przez Teda DiBiasego. Grał postać ojca szkolnego chuligana w komedio-dramacie That’s What I Am (2011). Ponownie zaproponowano mu udział w filmie W cywilu 3, lecz został zastąpiony przez The Miza. W 2013 wystąpił w głównej roli filmu 12 rund 2. Orton wystąpił jako gość specjalny serialu Shooter.
 Inne media
 W 2004, Orton pojawił się w talk-show Jimmy Kimmel Live! w celu promocji gali Taboo Tuesday. W marcu 2007 wraz z Edgem, Johnem Ceną i Bobbym Lashleyem wystąpił w teleturnieju Grasz czy nie grasz.
 W październiku 2014 stały się popularne krótkie 6-sekundowe filmy (tzw. Vine’y), na których umieszczano animację Ortona wykonującego ruch RKO w śmiesznych sytuacjach, w których ktoś upadał przodem na ziemię.
 Życie prywatne
 Orton mieszka w St. Charles w Missouri. 21 września 2007, Orton poślubił Samanthę Speno. Doczekali się pierwszej córeczki, Alanny Marie Orton, która urodziła się 12 lipca 2008. Orton i Speno rozwiedli się w czerwcu 2013, ówcześnie będąc w separacji od końca 2012. 14 listopada 2015 wziął za żonę Kimberly Kessler. Druga córka Ortona (i czwarte dziecko Kessler), Brooklyn Rose Orton, urodziła się 22 listopada 2016.
 19 marca 2007, magazyn Sports Illustrated umieścił artykuł na swojej stronie, w którym kontynuowano tematykę używania sterydów przez profesjonalnych atletów w różnych sportach. Wymieniono między innymi obecne i byłe gwiazdy WWE, w tym Ortona, którego podejrzewano o korzystanie z anastrozolu, klomifenu, nandrolonu, oxandrolonu, stanozololu oraz testosteronu. WWE odparło zarzuty twierdząc, że od czasu wprowadzenia zasad antydopingowych w lutym 2006 nie wykryto niepożądanych substancji.
 Filmografia
 Filmy fabularne
 Seriale TV
 Styl walki
 Finishery
 Full nelson slam – OVW; w WWE używany jako zwykły ruch
 O-Zone (Overdrive) – 2002–2003
 RKO (Jumping cutter, często wykonywany jako kontra) – od 2003
 Running punt kick w czaszkę przeciwnika, najczęściej powodując kontuzje (według scenariusza) – od 2020 używany ponownie
 Inne ruchy
 Corner clothesline
 Diving crossbody
 Dropkick
 Elevated DDT, najczęściej wykonywany z nogami przeciwnika podpartymi o środkową linę
 European uppercut
 Gutwrench elevated neckbreaker
 Inverted headlock backbreaker
 Leaping knee drop
 Lou Thesz press z dodaniem wielu ciosówref name=„OWOW”/>
 Wiele wariacji suplexów
 Belly-to-back suplex, czasem wykonywany w barykadę
 Exploder suplex
 Side belly-to-belly suplex
 Slingshot suplex
 Superplex – zaadaptowane od jego ojca
 Olympic slam
 Snap scoop powerslam
 Swinging neckbreaker
 Z Batistą
 Drużynowe finishery
 Kombinacja powerbomb (Batista) / jumping neckbreaker (Orton)
 Z Edgem
 Drużynowe finishery
 Con-chair-to
 Double RKO (Double jumping cutter)
 Inne ruchy drużynowe
 Double dropkick
 Menedżerowie
 Bob Orton
 Lita
 Ric Flair
 Stacy Keibler
 Przydomki
 „The Apex Predator”
 „The Legend Killer”
 „Mr. Money in the Bank”
 „The Viper”
 Motywy muzyczne
 World Wrestling Entertainment/WWE
 „Blasting” ~ Jim Johnston (25 kwietnia 2002 – 3 lutego 2003)
 „Evolve” ~ Jim Johnston (10 lutego 2003 – 16 czerwca 2003)
 „Line in the Sand” ~ Motörhead (14 lipca 2003 – 23 sierpnia 2004; 14 kwietnia 2014 – 2 czerwca 2014; używany jako członek grupy Evolution)
 „Burn in My Light” ~ Mercy Drive (30 sierpnia 2004 – 5 maja 2008)
 „This Fire Burns” ~ Killswitch Engage (3 marca 2006 – 10 marca 2006)
 „Voices” ~ Rev Theory (od 12 maja 2008)
 „Live in Fear” ~ Mark Crozer (8 listopada 2016 – 28 lutego 2017; używany jako członek grupy The Wyatt Family)
 Mistrzostwa i osiągnięcia
 Ohio Valley Wrestling
 OVW Hardcore Championship (2 razy)
 Pro Wrestling Illustrated
 Feud roku (2009)
 Najlepszy heel (2007, 2009)
 Największy progres roku (2004)
 Najlepszy face (2010)
 Debiutant roku (2001)
 Zawodnik roku (2009, 2010)
 PWI umieściło go na 1. miejscu w top 500 wrestlerów rankingu PWI 500 w 2008
 World Wrestling Entertainment/WWE
 World Heavyweight Championship (4 razy)
 World Tag Team Championship (1 raz) – z Edgem
 WWE Championship / WWE World Heavyweight Championship (9 razy)
 WWE Intercontinental Championship (1 raz)
 WWE United States Chaminship (1 raz)
 WWE SmackDown Tag Team Championship (1 raz) – z Brayem Wyattem i Lukiem Harperem
 Money in the Bank (2013)
 Royal Rumble (2009, 2017)
 Siedemnasty Triple Crown Champion
 Slammy Award za Hashtag of the Year (2014) – #RKOOuttaNowhere
 Dwudziesty drugi Grand Slam Champion
 Wrestling Observer Newsletter
 Największy progres (2004)
 Najbardziej przeceniany wrestler (2013)
 Przypisy
 Linki zewnętrzne
 Profil Randy’ego Ortona na WWE.com
 Profile Randy’ego Ortona w serwisach Cagematch.net, Wrestlingdata.com i Internet Wrestling Database.
 Urodzeni w 1980
 Amerykańscy wrestlerzy
 Członkowie The Authority (wrestling)
 Posiadacze WWE Championship
 Ludzie urodzeni w Knoxville


type: caselaw

jurisdiction: US

text:
This is one of those all too often frequent divorce cases in which parties request a legal separation because of cessation of marital activities while continuing to live in the same house. In the case before us, the wife brought the original bill for a divorce a mensa and for alimony. The husband then filed a cross bill for divorce a mensa. The Chancellor dismissed both. The wife did not appeal, but the husband did. So the question before us is only whether he showed sufficient grounds to get a divorcea mensa from his wife.
 Another case was brought by the wife, asking for the annulment of a deed for the property in which the couple lived, made by her husband to his son by his first wife. The Court set aside this deed, but no appeal was taken by the husband from this decision, so that question, although intimately connected with the facts in the divorce case, is not before us.
 The parties were married in 1942. Each had been married before, and each had grown children. The *Page 504
 appellant had been divorced from his first wife, and she had married again. Their son is married and has a family. One of the wife's daughters by her first husband lives with the Fischers. She is employed, and at the time the case was heard below was 23 years old. In November, 1946, she came home one night, was alarmed by something outside of the house, and requested her mother to sleep in her room. The husband did not object to this, and the wife continued to sleep with her daughter from that time on. The husband said he asked her to come back, but she did not come back. The wife denies this, and says that the next day he told her he was going out that night by himself. That from that time on he would never take her out again, and said that he did not care for her. That he did go out alone, she did not return to his room because of what he said, and afterwards he never even talked to her, but said he was through with her forever. On one occasion, however, in February 1947, when her married daughter and her grandson were in the house in the day-time, she admitted her husband called her and asked her to get in his bed. She refused because of the manner in which he asked it in the hearing of her daughter and grandson. After this occurrence the husband transferred the property to his son, and a proceeding in the Peoples' Court was started to compel the wife to pay rent or to get out of the house, and subsequently, another proceeding was started to put the daughter out, or to collect rent from her. There is other testimony about the husband's physical condition, and his claim (denied by the wife) that she refused to cook for him, but we see no necessity for prolonging this opinion by its relation.
 In our opinion the evidence does not justify the conclusion that the husband wanted his wife to come back or that he asked her in good faith to do so. His actions indicated otherwise, and we do not think he has proved his right to a divorce a mensa. The refusal of a decree in favor of the wife is not before us, and, therefore, we do not pass upon the question whether or not she was *Page 505
 justified in staying away from her husband. However, the Chancellor, who saw the parties, thought there was not much effort on the part of either of them to effect reconciliation, and he said "The upshot of the whole story is that this Court is convinced it is practically a cessation of hostilities by mutual consent." We find nothing in the record to justify us in disturbing the decree of the Chancellor.
 The appellee has made a motion to dismiss the appeal because it was not entered within 30 days from the date of the decree. Rule 5 of the Rules of this Court respecting appeals, 1947 Supplement, Code of Public General Laws, page 1992. It appears that the decree was entered on November 26, 1948, and the appeal on December 27, 1948. December 25th was, of course, Christmas Day, a holiday, and the following day, the 26th, was Sunday. In 1941, by Chapter 522 of the Acts of Assembly of that year, codified as Section 2, of Article 94, the Legislature attempted to make uniform the method of computing time in statutes or rules of the court. By the terms of that statute the day of the act, after which the designated period of time begins to run is not included, but the last day of the period is, unless it is Sunday or a legal holiday, in which event the period runs until the end of the next day which is neither a Sunday nor a legal holiday. There is a further provision that the last day is not to be included when the act to be done is the filing of some paper in court, and the office of the clerk of the court, on said last day, is not open or is closed for part of a day, in which event the period runs until the next day which is neither a Sunday, Saturday, a legal holiday or a day on which said office is not open the entire day. Under either of these exceptions the appellant was in time in filing his appeal. We considered this section in Pumphrey v. Stockett, 187 Md. 318, 49 A.2d 804. The appellee bases her motion upon the decision of this Court inWinkel v. Geiger, 154 Md. 673, 141 A. 345, 346, which construed the original statute which fixed the time for appeal "within two months * * * and not afterwards". *Page 506
 The Act of 1941 had then not been passed, but it was in force when Rule 5 was adopted in 1945. It is contended that because no change was made in the wording of the new rule, it was intended to adopt for it the construction placed upon the old rule inWinkel v. Geiger, supra. But our rule was passed with knowledge of the attempt by the Legislature to make uniform the method of computation of time, and it must be construed in the light of that statute. Had we intended to provide a method of computing, different from the uniform method prescribed by the statute, we would have said so. We did not intend to do this, we did not make an exception in the rule, and the time under the rule is to be computed according to the statute. Thus computed, the appeal was taken in time.
 Decree affirmed with costs


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Anunţ juridic important
 |
 22006D0133
 Jurnalul Oficial L 366 , 21/12/2006 p. 0073 - 0074
 Decizia nr. 133/2006 a Comitetului mixt al SEEdin 27 octombrie 2006de modificare a anexei XIII (Transporturile) la Acordul SEECOMITETUL MIXT AL SEE,având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European, astfel cum a fost modificat prin Protocolul de adaptare a Acordului privind Spațiul Economic European, denumit în continuare "acordul", în special articolul 98,întrucât:(1) Anexa XIII la acord a fost modificată prin Decizia nr. 123/2006 a Comitetului mixt al SEE din 22 septembrie 2006 [1].(2) Regulamentul (CE) nr. 549/2004 al Parlamentului European și al Consiliului din 10 martie 2004 de stabilire a cadrului pentru crearea cerului unic european [2], Regulamentul (CE) nr. 550/2004 al Parlamentului European și al Consiliului din 10 martie 2004 privind prestarea de servicii de navigație aeriană în cerul unic european [3], Regulamentul (CE) nr. 551/2004 al Parlamentului European și al Consiliului din 10 martie 2004 privind organizarea și utilizarea spațiului aerian în cerul unic european [4] și Regulamentul (CE) nr. 552/2004 al Parlamentului European și al Consiliului din 10 martie 2004 privind interoperabilitatea rețelei europene de gestionare a traficului aerian [5] au fost încorporate în acord prin Decizia nr. 67/2006 a Comitetului mixt al SEE [6] din 2 iunie 2006, cu adaptări specifice fiecărei țări.(3) Regulamentul (CE) nr. 730/2006 al Comisiei din 11 mai 2006 privind clasificarea spațiului aerian și accesul zborurilor efectuate în conformitate cu regulile de zbor la vedere deasupra nivelului de zbor 195 [7], trebuie să fie încorporate în acord,DECIDE:Articolul 1Următorul punct se adaugă după punctul 66w, [Regulamentul (CE) nr. 552/2004 al Parlamentului European și al Consiliului] din anexa XIII la acord:"66wa. 32006 R 0730: Regulamentul (CE) nr. 730/2006 al Comisiei din 11 mai 2006 privind clasificarea spațiului aerian și accesul zborurilor efectuate în conformitate cu regulile de zbor la vedere deasupra nivelului de zbor 195 (JO L 128, 16.5.2006, p. 3)."Articolul 2Textul Regulamentului (CE) nr. 730/2006 în limbile islandeză și norvegiană, care urmează să fie publicate în Suplimentul SEE al Jurnalului Oficial al Uniunii Europene, sunt autentice.Articolul 3Prezenta decizie intră în vigoare la 28 octombrie 2006 cu condiția transmiterii prealabile a tuturor notificărilor prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din acord către Comitetul mixt al SEE [] sau la data intrării în vigoare a Deciziei nr. 67/2006 a Comitetului mixt al SEE din 2 iunie 2006, în cazul în care această dată este ulterioară.Articolul 4Prezenta decizie se publică în Secțiunea SEE și în Suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Uniunii Europene.Adoptată la Bruxelles, 27 octombrie 2006.Pentru Comitetul mixt al SEEPreședinteleOda Helen Sletnes[1] JO L 333, 30.11.2006, p. 52.[2] JO L 96, 31.3.2004, p. 1.[3] JO L 96, 31.3.2004, p. 10.[4] JO L 96, 31.3.2004, p. 20.[5] JO L 96, 31.3.2004, p. 26.[6] JO L 245, 7.9.2006, p. 18.[7] JO L 128, 16.5.2006, p. 3.[] Nu sunt indicate cerințe constituționale.--------------------------------------------------


text:
Rochester je grad u američkoj saveznoj državi Minnesoti i sjedište okruga Olmsted, a nalazi se oko 130 kilometara jugoistočno od Minneapolisa i Saint Paula, međusobno spojenih najvećih gradova u Minnesoti. Prema popisu stanovništva iz 2000. grad je imao populaciju od 85,806, a prema procjeni iz 2005. imao je 97.806 stanovnika, što ga čini trećim najvećim gradom u Minnesoti.
 Rochester je najpoznatiji kao dom medicinskog centra klinike Mayo, koji sad ima i podružnice u nekoliko američkih gradova. Klinika i IBM-ov kampus dva su najveća privatna poslodavca u gradu, a poslovi vezani uz medicinske usluge i računala primarna su djelatnost.
 Vanjske poveznice
 Službene internet stranice grada Rochestera
 Gradovi u SAD-u
 Minnesota


type: legislation

text:
 EVROPSKÁ KOMISE
 V Bruselu dne 16.5.2022
 COM(2022) 205 final
 2022/0150(NLE)
 Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY
 o postoji, který má být zaujat jménem Evropské unie ve Smíšeném výboru EHP ke změně protokolu 31 k Dohodě o EHP o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody a protokolu 32 o finančních postupech pro provádění článku 82 (InvestEU)
 (Text s významem pro EHP)
 DŮVODOVÁ ZPRÁVA
 1.Předmět návrhu
 Tento návrh se týká rozhodnutí o postoji, který má být zaujat jménem Unie ve Smíšeném výboru EHP v souvislosti se zamýšleným přijetím rozhodnutí Smíšeného výboru o změně protokolu 31 k Dohodě o EHP o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody a protokolu 32 o finančních postupech pro provádění článku 82.
 2.Souvislosti návrhu
 2.1.Dohoda o EHP
 Dohoda o Evropském hospodářském prostoru (dále jen „Dohoda o EHP“) zaručuje občanům a hospodářským subjektům v EHP stejná práva a povinnosti na vnitřním trhu. Stanoví začlenění právních předpisů EU, které se vztahují na čtyři svobody, ve všech 30 státech EHP tvořených členskými státy EU, Norskem, Islandem a Lichtenštejnskem. Dohoda o EHP se kromě toho vztahuje na spolupráci v dalších důležitých oblastech, jako je výzkum a vývoj, vzdělávání, sociální politika, životní prostředí, ochrana spotřebitele, cestovní ruch a kultura, které jsou společně označovány jako „vedlejší a horizontální“ politiky. Dohoda vstoupila v platnost dne 1. ledna 1994. Evropská unie je spolu se svými členskými státy smluvní stranou dohody.
 2.2.Smíšený výbor EHP
 Za správu Dohody o EHP odpovídá Smíšený výbor EHP. Jedná se o fórum pro výměnu názorů v souvislosti s fungováním Dohody o EHP. Jeho rozhodnutí jsou přijímána na základě konsensu.
 2.3.Zamýšlený akt Smíšeného výboru EHP
 Očekává se, že Smíšený výbor EHP přijme rozhodnutí Smíšeného výboru EHP (dále jen „zamýšlený akt“), pokud jde o změnu protokolu 31 k Dohodě o EHP o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody a protokolu 32 o finančních postupech pro provádění článku 82.
 Účelem zamýšleného aktu je rozšířit spolupráci smluvních stran Dohody o EHP tak, aby zahrnovala účast států ESVO EHP na Programu InvestEU. Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) 2021/523 ze dne 24. března 2021, kterým se zavádí Program InvestEU a mění nařízení (EU) 2015/1017
 1
 , by proto mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 Jelikož Lichtenštejnsko neprojevilo zájem účastnit se Programu InvestEU, návrh rozhodnutí Smíšeného výboru EHP se týká jen Norska a Islandu. Státy ESVO EHP se rovněž rozhodly neúčastnit se Poradenského centra InvestEU a mohou se rozhodnout, že se budou účastnit jednoho nebo více finančních produktů v rámci složky EU Fondu InvestEU. S cílem umožnit přiměřený finanční příspěvek států ESVO EHP bude tento příspěvek založen na rizikovém profilu finančních produktů, jichž se rozhodnou účastnit. Příspěvek od států ESVO EHP zvyšuje záruku EU.
 Pro účely výpočtu finančního příspěvku států ESVO EHP do Fondu InvestEU nemusí činitel úměrnosti stanovený v čl. 82 odst. 1 Dohody o EHP pro rozpočtové položky přesně odrážet podíl účasti ve Fondu InvestEU prostřednictvím příslušných finančních produktů. Proto v souladu s článkem 8 protokolu 32 uzavřou státy ESVO dohody o příspěvcích s EU zastoupenou Komisí. Vzhledem k tomu, že finanční příspěvek se uskutečňuje prostřednictvím vybraných finančních produktů, musí být stanovení výše finančního příspěvku států ESVO na záruku EU, stanovení podmínek pro použití tohoto příspěvku, stanovení četnosti a výše plateb příspěvku a stanovení pravidel pro navracení nevyužitých prostředků a výnosů daným státům ESVO ponecháno na dohodách o příspěvku.
 V souladu s rozpočtovou politikou EU je jakákoliv účast na opatřeních EU možná, pouze pokud je uhrazen odpovídající finanční příspěvek. Tato platba však může být provedena až poté, co bude tento návrh rozhodnutí Rady přijat a následná výzva EU k poskytnutí příspěvků, kterou stanoví Evropská komise, bude předložena státům ESVO EHP.
 Aby bylo možné překlenout období od 1. ledna 2022 do přijetí příslušné platby, má návrh rozhodnutí Smíšeného výboru také zpětnou působnost od 1. ledna 2022. Zpětná působnost se nedotýká práv a povinností dotčených osob a je v souladu se zásadou legitimního očekávání.
 Zamýšlený akt se pro smluvní strany stane závazným v souladu s články 103 a 104 Dohody o EHP.
 3.Postoj, který má být zaujat jménem Unie
 Komise předkládá návrh rozhodnutí Smíšeného výboru EHP Radě, aby jej Rada přijala jako postoj Unie. Komise doufá, že bude moci tento postoj předložit Smíšenému výboru EHP co nejdříve.
 Obsah a povaha návrhu připojeného rozhodnutí Smíšeného výboru EHP překračují rámec úprav, které lze považovat za úpravy pouze technické povahy ve smyslu čl. 1 odst. 3 nařízení Rady (ES) č. 2894/94. Postoj Unie proto zaujme Rada.
 4.Právní základ
 4.1.Procesněprávní základ
 4.1.1.Zásady
 Ustanovení čl. 218 odst. 9 Smlouvy o fungování Evropské unie (SFEU) zavádí rozhodnutí, kterými se stanoví „postoje, které mají být jménem Unie zaujaty v orgánu zřízeném dohodou, má-li tento orgán přijímat akty s právními účinky, s výjimkou aktů, které doplňují nebo pozměňují institucionální rámec dohody“.
 Pojem „akty s právními účinky“ zahrnuje akty, které mají právní účinky na základě pravidel mezinárodního práva, kterým se dotyčný orgán řídí. Zahrnuje rovněž nástroje, které podle mezinárodního práva nemají závazný účinek, ale „mohou rozhodujícím způsobem ovlivnit obsah právní úpravy přijaté zákonodárcem EU“
 2
 .
 4.1.2.Uplatnění v tomto konkrétním případě
 Smíšený výbor EHP je orgán zřízený dohodou, konkrétně Dohodou o EHP. Akt, který má Smíšený výbor EHP přijmout, představuje akt s právními účinky. Zamýšlený akt bude závazným podle mezinárodního práva v souladu s články 103 a 104 Dohody o EHP.
 Zamýšlený akt nedoplňuje ani nepozměňuje institucionální rámec Dohody o EHP. Procesněprávním základem navrhovaného rozhodnutí je tudíž čl. 218 odst. 9 Smlouvy o fungování EU ve spojení s čl. 1 odst. 3 nařízení Rady č. 2894/94 o některých prováděcích pravidlech k Dohodě o Evropském hospodářském prostoru.
 4.2.Hmotněprávní základ
 4.2.1.Zásady
 Hmotněprávní základ rozhodnutí podle čl. 218 odst. 9 Smlouvy o fungování EU závisí v první řadě na cíli a obsahu zamýšleného aktu, v souvislosti s nímž se postoj jménem Unie zaujímá. Sleduje-li zamýšlený akt dvojí účel nebo má-li dvě složky a lze-li jeden z těchto účelů nebo jednu z těchto složek identifikovat jako hlavní, zatímco druhý účel či druhá složka je pouze vedlejší, musí být rozhodnutí přijaté podle čl. 218 odst. 9 Smlouvy o fungování EU založeno na jediném hmotněprávním základu, a sice na tom, který si žádá hlavní nebo převažující účel či složka.
 Pokud jde o zamýšlený akt, který sleduje najednou několik cílů nebo který má několik složek, jež jsou nerozlučně spjaty, aniž je jedna vůči druhé vedlejší, musí se hmotněprávní základ rozhodnutí podle čl. 218 odst. 9 Smlouvy o fungování EU výjimečně zakládat na různých odpovídajících právních základech.
 4.2.2.Uplatnění v tomto konkrétním případě
 Hmotněprávní základ navrhovaného rozhodnutí odpovídá hmotněprávnímu základu právního aktu, který začleňuje do Dohody o EHP.
 „Program InvestEU“ je založen na hlavách Smlouvy o fungování EU „Průmysl“ a „Hospodářská, sociální a územní soudržnost“ (článek 173 a čl. 175 třetí pododstavec).
 Hmotněprávní základ navrhovaného rozhodnutí proto tvoří následující ustanovení: článek 173 a čl. 175 třetí pododstavec Smlouvy o fungování EU.
 4.3.Závěr
 Právním základem navrhovaného rozhodnutí by měl být článek 173 a čl. 175 třetí pododstavec Smlouvy o fungování EU ve spojení s čl. 218 odst. 9 Smlouvy o fungování EU a čl. 1 odst. 3 nařízení Rady č. 2894/94 o některých prováděcích pravidlech k Dohodě o Evropském hospodářském prostoru.
 5.Rozpočtové důsledky
 Norsko a Island budou finančně přispívat do rozpočtu Unie. Přesná částka bude stanovena v souladu s ustanoveními Dohody o EHP, jakmile bude přijat tento návrh rozhodnutí Rady.
 6.Zveřejnění zamýšleného aktu
 Jelikož akt Smíšeného výboru EHP mění protokol 31 k Dohodě o EHP o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody a protokol 32 o finančních postupech pro provádění článku 82, je vhodné jej po jeho přijetí zveřejnit v Úředním věstníku Evropské unie.
 2022/0150 (NLE)
 Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY
 o postoji, který má být zaujat jménem Evropské unie ve Smíšeném výboru EHP ke změně protokolu 31 k Dohodě o EHP o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody a protokolu 32 o finančních postupech pro provádění článku 82
 (InvestEU)
 (Text s významem pro EHP)
 RADA EVROPSKÉ UNIE,
 s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 173 a čl. 175 třetí pododstavec ve spojení s čl. 218 odst. 9 této smlouvy,
 s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 2894/94 ze dne 28. listopadu 1994 o některých prováděcích pravidlech k Dohodě o Evropském hospodářském prostoru
 3
 , a zejména na čl. 1 odst. 3 uvedeného nařízení,
 s ohledem na návrh Evropské komise,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)Dohoda o Evropském hospodářském prostoru
 4
 (dále jen „Dohoda o EHP“) vstoupila v platnost dne 1. ledna 1994.
 (2)Podle článku 98 Dohody o EHP může Smíšený výbor EHP rozhodnout mimo jiné o změně protokolu 31 k Dohodě o EHP o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody a protokolu 32 o finančních postupech pro provádění článku 82.
 (3)Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) 2021/523
 5
 má být začleněno do Dohody o EHP.
 (4)Protokol 31 (o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody) a protokol 32 (o finančních postupech pro provádění článku 82) k Dohodě o EHP by proto měly být odpovídajícím způsobem změněny.
 (5)Postoj Unie ve Smíšeném výboru EHP by měl vycházet z návrhu rozhodnutí Smíšeného výboru EHP uvedeného v příloze tohoto rozhodnutí,
 PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 Postoj, který má být jménem Unie zaujat ve Smíšeném výboru EHP k navrhované změně protokolu 31 (o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody) a protokolu 32 (o finančních postupech pro provádění článku 82) k Dohodě o EHP, vychází z návrhu rozhodnutí Smíšeného výboru EHP připojeného k tomuto rozhodnutí.
 Článek 2
 Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem přijetí.
 V Bruselu dne
 Za Radu
 předseda/předsedkyně
 (1)
 Úř. věst. L 107, 26.3.2021, s. 30.
 (2)
 Rozsudek Soudního dvora ze dne 7. října 2014, Německo v. Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, body 61 až 64.
 (3)
 Úř. věst. L 305, 30.11.1994, s. 6.
 (4)
 Úř. věst. L 1, 3.1.1994, s. 3.
 (5)
 Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) 2021/523 ze dne 24. března 2021, kterým se zavádí Program InvestEU a mění nařízení (EU) 2015/1017 (Úř. věst. L 107, 26.3.2021, s. 30).
 ---documentbreak---
 EVROPSKÁ KOMISE
 V Bruselu dne 16.5.2022
 COM(2022) 205 final
 PŘÍLOHA
 návrhu rozhodnutí Rady
 o postoji, který má být zaujat jménem Evropské unie ve Smíšeném výboru EHP ke změně protokolu 31 k Dohodě o EHP o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody a protokolu 32 o finančních postupech pro provádění článku 82 (InvestEU)
 PŘÍLOHA
 ROZHODNUTÍ SMÍŠENÉHO VÝBORU EHP
 č. [...]
 ze dne [...]
 o změně protokolu 31 (o spolupráci v některých oblastech mimo čtyři svobody) a protokolu 32 (o finančních postupech pro provádění článku 82) k Dohodě o EHP
 SMÍŠENÝ VÝBOR EHP,
 s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru (dále jen „Dohoda o EHP“), a zejména na články 86 a 98 této dohody,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)Je vhodné rozšířit spolupráci smluvních stran Dohody o EHP tak, aby zahrnovala nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) 2021/523 ze dne 24. března 2021, kterým se zavádí Program InvestEU a mění nařízení (EU) 2015/1017
 1
 .
 (2)Podle článku 5 nařízení (EU) 2021/523 jsou povoleny příspěvky na záruku EU od států ESVO za účelem účasti na konkrétních finančních produktech v rámci složky EU Fondu InvestEU. Příspěvky států ESVO na tvorbu rezerv záruky EU mohou být doprovázeny zárukou „back-to-back“, která kryje příslušný podmíněný závazek ve vztahu k záruce EU. Případně mohou rovněž poskytnout hotovostní příspěvek do Fondu InvestEU v plné výši.
 (3)Podmínky účasti států ESVO a jejich orgánů, podniků, organizací a státních příslušníků na programech Evropské unie jsou stanoveny v Dohodě o EHP, a zejména v článku 81 uvedené dohody.
 (4)Nařízení Rady (EU) 2020/2094 ze dne 14. prosince 2020, kterým se zřizuje Nástroj Evropské unie na podporu oživení, jehož účelem je podpořit oživení po krizi COVID-19
 2
 , přiděluje na Program InvestEU zřízený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) 2021/523 dodatečné vnější účelově vázané příjmy. V protokolu 32 o finančních postupech pro provádění článku 82 Dohody o EHP je vhodné upřesnit, že pro účely výpočtu finančních příspěvků států ESVO na Program InvestEU by měl být základ pro výpočet v souvislosti s jejich účastí na tomto programu navýšen o prostředky odpovídající vnějším účelově vázaným příjmům podle čl. 3 odst. 1 nařízení Rady (EU) 2020/2094.
 (5)Protokoly 31 a 32 k Dohodě o EHP by proto měly být změněny tak, aby umožňovaly tuto rozšířenou spolupráci od 1. ledna 2022,
 PŘIJAL TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 Za článek 19 (Snížení hospodářských a sociálních nerovností) protokolu 31 k Dohodě o EHP se doplňuje nový článek, který zní:
 „Článek 20
 Zlepšování konkurenceschopnosti a sociálně-ekonomické konvergence a soudržnosti v rámci Programu InvestEU
 1.Státy ESVO se od 1. ledna 2022 podílejí na činnostech, které mohou vyplynout z tohoto aktu Unie:
 –32021 R 0523: Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) 2021/523 ze dne 24. března 2021, kterým se zavádí Program InvestEU a mění nařízení (EU) 2015/1017 (Úř. věst. L 107, 26.3.2021, s. 30).
 2.Státy ESVO se neúčastní Poradenského centra InvestEU.
 3.Státy ESVO se mohou rozhodnout, že se budou účastnit jednoho nebo více finančních produktů v rámci složky EU Fondu InvestEU. Příspěvek států ESVO EHP bude založen na rizikovém profilu finančních produktů, jichž se rozhodnou účastnit. Příspěvek od států ESVO zvyšuje záruku EU.
 4.Pro účely výpočtu finančního příspěvku států ESVO do Fondu InvestEU se nepoužije činitel úměrnosti stanovený v čl. 82 odst. 1 Dohody o EHP pro rozpočtové položky. V souladu s článkem 8 protokolu 32 uzavřou státy ESVO dohody o příspěvcích s EU zastoupenou Komisí. Stanovení výše finančního příspěvku států ESVO na záruku EU, stanovení podmínek pro použití tohoto příspěvku, stanovení četnosti a výše plateb příspěvku a stanovení pravidel pro vracení nevyužitých prostředků a výnosů daným státům ESVO se stanoví v dohodách o příspěvku.
 5.Pokud příspěvek států ESVO na záruku EU neposkytuje hotovostní rezervy v plné výši, tj. je-li tvorba rezervy stanovena na méně než 100 %, státy ESVO se zavazují, že příslušný podmíněný závazek pokryjí neodvolatelnou, bezpodmínečnou a na požádání splatnou zárukou „back-to-back“. Záruka „back-to-back“ se poskytuje současně s podpisem dohody o příspěvku.
 6.Výjimka se uděluje Lichtenštejnsku, jež se programu neúčastní ani na něj finančně nepřispívá.“
 Článek 2
 V článku 1 protokolu 32 k Dohodě o EHP se odstavec 10 nahrazuje tímto:
 „10. Pro účely výpočtu operačního příspěvku podle čl. 82 písm. a) a b) dohody se prostředky na závazky a platby zapsané v rozpočtu Evropské unie, který byl s konečnou platností přijat pro příslušný rok, pro účely financování programu Horizont Evropa (zřízeného nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) 2021/695), Programu InvestEU (zřízeného nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) 2021/523) a mechanismu civilní ochrany Unie (řízeného rozhodnutím Evropského parlamentu a Rady č. 1313/2013/EU) zvyšují o prostředky odpovídající vnějším účelově vázaným příjmům přiděleným na tyto činnosti podle čl. 3 odst. 1 nařízení Rady (EU) 2020/2094 ze dne 14. prosince 2020, kterým se zřizuje Nástroj Evropské unie na podporu oživení, jehož účelem je podpořit oživení po krizi COVID-19
 3
 .“
 Článek 3
 Toto rozhodnutí vstupuje v platnost prvním dnem poté, co bude učiněno poslední oznámení podle čl. 103 odst. 1 Dohody o EHP
 4*.
 Použije se ode dne 1. ledna 2022.
 Článek 4
 Toto rozhodnutí se zveřejní v oddíle EHP a v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie.
 V Bruselu dne [...].
 Za Smíšený výbor EHP
 předseda/předsedkyně
 [...]
 tajemníci
 Smíšeného výboru EHP
 [...]
 (1)
 Úř. věst. L 107, 26.3.2021, s. 30.
 (2)
 Úř. věst. L 433I, 22.12.2020, s. 23.
 (3)
 Úř. věst. L 433I, 22.12.2020, s. 23.
 (4)
 *
 [Nebyly oznámeny žádné ústavní požadavky.] [Byly oznámeny ústavní požadavky.]


text:
 Viktigt rättsligt meddelande
 |
 52006PC0544
 Förslag till Rådets förordning om ändring av förordning (EG) nr 379/2004 i fråga om utökning av tullkvoterna för vissa fiskeriprodukter för perioden 2004—2006 /* KOM/2006/0544 slutlig */
 [pic] | EUROPEISKA GEMENSKAPERNAS KOMMISSION |Bryssel den 25.9.2006KOM(2006) 544 slutligFörslag tillRÅDETS FÖRORDNINGom ändring av förordning (EG) nr 379/2004 i fråga om utökning av tullkvoterna för vissa fiskeriprodukter för perioden 2004—2006(framlagt av kommissionen)MOTIVERING1) BAKGRUND |Motiv och syfte/Allmän bakgrund Det ligger i EU:s intresse att utöka vissa befintliga autonoma tullkvoter, eftersom beredningsindustrin i några medlemsstater har stora problem med att täcka sitt behov av vissa fiskeriprodukter med råmaterial från gemenskapen. För att klara denna brist på råmaterial, som förstärks av behovet av att anta strikta bevarandeåtgärder, använder industrin ersättningsprodukter med ursprung i tredjeland. I rådets förordning (EG) nr 379/2004 av den 24 februari 2004 (EUT L 64) fastställs autonoma gemenskapstullkvoter för vissa fiskeriprodukter för perioden 2004—2006. Genom förslaget kommer denna förordning att ändras under 2006 för att anpassa försörjningssituationen till ändrade villkor inom fångstsektorn och på importmarknaderna. |Gällande bestämmelser I rådets förordning (EG) nr 379/2004 av den 24 februari 2004 (EUT L 64) fastställs autonoma gemenskapstullkvoter för vissa fiskeriprodukter för perioden 2004—2006. |Förenlighet med Europeiska unionens politik och mål på andra områden Förslaget är förenligt med jordbruks-, fiske-, handels- och utvecklingspolitiken och med politiken för yttre förbindelser. Det kommer inte att genomföras på bekostnad av de utvecklingsländer som har förmånsavtal på handelsområdet med EU, dvs. allmänna preferenssystemet och AVS-staterna. |2) SAMRÅD MED BERÖRDA PARTER OCH KONSEKVENSANALYS |Samråd med berörda parter |Metoder, målsektorer och deltagarnas allmänna profil Samråd med medlemsstaterna genom förvaltningskommittén för fiskeriprodukter och den rådgivande kommitté för fiske och vattenbruk. Informella samråd med EU-industrin (AIPCE (EU-fiskproducenternas organisation) och CEP (Förbundet för nationella intresseorganisationer för importörer och exportörer av fisk)). Sammanfattning av svaren och av hur de har beaktats De föreslagna åtgärderna stöds av en stor majoritet av medlemsstaterna. |Extern experthjälp |Berörda fackområden/sakkunskaper Experter som företräder medlemsstaterna i förvaltningskommittén för fiskeriprodukter. Metoder Öppet samråd De viktigaste organisationer och experter som rådfrågats Experter utsedda av de enskilda medlemsstaterna Samråd med förvaltningskommittén för fiskeriprodukter den 28 februari 2006 och den 6 april 2006. Samråd den 15 februari 2006 i arbetsgrupp III, Marknader och handelspolitik, inom den rådgivande kommittén för fiske och vattenbruk. Det första mötet med gemenskapens berörda aktörer hölls den 31 januari 2006: AIPCE och CEP. Det andra mötet med AIPCE och CEP hölls den 20 mars 2006. Sammanfattning av avgivna och utnyttjade rekommendationer Några potentiella risker med oåterkalleliga konsekvenser har inte påtalats. Tillvägagångssätt för att göra experternas rekommendationer allmänt tillgängliga Offentliggörande av förslaget |Konsekvensanalys Ej tillämpligt Förslaget ingår inte i kommissionens arbets- och lagstiftningsprogram för 2006. |3) RÄTTSLIGA ASPEKTER |Sammanfattning av den föreslagna åtgärden Förslag till rådets förordning om ändring av rådets förordning (EG) nr 379/2004 om öppnande och förvaltning av autonoma gemenskapstullkvoter för vissa fiskeriprodukter för perioden 2004—2006 |Rättslig grund Artikel 26 i EG-fördraget |Subsidiaritetsprincipen Förslaget avser ett område där gemenskapen är ensam behörig. Subsidiaritetsprincipen är därför inte tillämplig. |Proportionalitetsprincipen Förslaget är förenligt med proportionalitetsprincipen av följande skäl: |Det är nödvändigt att anta åtgärder som motverkar den allvarliga försörjningsbristen för beredningsindustrin för återstoden av 2006. |Åtgärderna ligger i linje med principerna för att förenkla förfarandena för aktörerna inom utrikeshandeln och är förenliga med kommissionens meddelande om autonom befrielse från tullar och kvoter (98/C 128/02). |Val av regleringsform |Föreslagen regleringsform: förordning. |Övriga regleringsformer skulle vara olämpliga av följande skäl: Enligt artikel 26 i EG-fördraget skall autonoma befrielser från tullar och kvoter fastställas av rådet med kvalificerad majoritet på förslag av kommissionen. Det krävs en förordning för att man skall kunna säkerställa direkt tillämplighet och enhetlighet i hela gemenskapen. |4) BUDGETKONSEKVENSER |Icke uttagna tullar till ett totalt belopp av 10 247 777 euro. |5) YTTERLIGARE UPPLYSNINGAR |Europeiska ekonomiska samarbetsområdet (EES) Förslaget gäller en EES-fråga, och bör därför gälla även för EES. |Förslag tillRÅDETS FÖRORDNINGom ändring av förordning (EG) nr 379/2004 i fråga om utökning av tullkvoterna för vissa fiskeriprodukter för perioden 2004—2006(Text av betydelse för EES)EUROPEISKA UNIONENS RÅD HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNINGmed beaktande av fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, särskilt artikel 26,med beaktande av kommissionens förslag[1], ochav följande skäl:(1) I rådets förordning (EG) nr 379/2004 av den 24 februari 2004 om öppnande och förvaltning av autonoma gemenskapstullkvoter för vissa fiskeriprodukter för perioden 2004—2006[2] fastställs autonoma gemenskapstullkvoter, för att säkerställa att gemenskapens beredningsindustris behov av vissa fiskeriprodukter tillgodoses.(2) Beredningsindustrin i några medlemsstater har stora problem med att täcka sitt behov av vissa fiskeriprodukter med produkter från gemenskapen. För att klara bristen på råvaror använder industrin ersättningsprodukter med ursprung i tredjeland.(3) Därför är det lämpligt att för vissa produkter öka de tullkvoter som fastställs i förordning (EG) nr 379/2004 för den nuvarande kvotperioden som löper ut 2006.(4) Förordning (EG) nr 379/2004 bör därför ändras i enlighet med detta.HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.Artikel 1I bilagan till förordning (EG) nr 379/2004 skall raderna med löpnumren 09.2759, 09.2761, 09.2770, 09.2785, 09.2790 och 09.2794 ersättas med texten i bilagan till den här förordningen.Artikel 2Denna förordning träder i kraft den tredje dagen efter det att den har offentliggjorts i Europeiska unionens officiella tidning .Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater.Utfärdad i BrysselPå rådets vägnarOrdförandeBILAGA09.2759 | f.d. 0302 50 10 f.d. 0302 50 90 f.d. 0303 60 11 f.d. 0303 60 19 f.d. 0303 60 90 | 20 10 10 10 10 | Torsk (Gadus morhua, Gadus ogac, Gadus macrocephalus), med undantag av lever, rom och mjölke, färsk, kyld eller fryst, avsedd för beredning (a)(b) | 70.000 | 0 | 1.1.2004-31.12.2006 |09.2761 | f.d. 0304 20 91 f.d. 0304 20 94 f.d. 0304 90 97 | 10 41 81 60 86 | Hoki (Macruronus spp.), frysta filéer och annat kött, avsedd för beredning (a)(b) | 20.000 | 0 | 1.1.2004-31.12.2006 |09.2770 | f.d. 0305 63 00 | 10 | Ansjovis (Engraulis anchoita), saltad eller i saltlake, men inte torkad eller rökt, för beredning (a)(b) | 8.000 | 0 | 1.1.2004-31.12.2006 |09.2785 | f.d. 0307 49 59 f.d. 0307 99 11 | 10 10 | Rör av tioarmad bläckfisk (Ommastrephes spp. – med undantag av Ommastrephes sagittatus –, Nototodarus spp., Sepioteuthis spp.) och Illex spp., fryst, med skinn och fenor, för beredning (a)(b) | 40.000 | 3.5 | 1.1.2004-31.12.2006 |09.2790 | f.d. 1604 14 16 | 20 30 95 | Filéer, så kallade ”loins”, av tonfisk och bonit, för beredning (a)(b) | 5.500 | 6 | 1.1.2004-31.12.2006 |09.2794 | f.d. 1605 20 99 | 45 | Räkor av arten Pandalus borealis, kokta och skalade, för beredning (a)(b) | 10.000 | 6 | 1.1.2004-31.12.2006 |(a) Kontrollen av att produkterna används för detta särskilda ändamål skall ske i enlighet med relevanta gemenskapsbestämmelser.(b) Produkterna får omfattas av denna tullkvot när de är avsedda för någon typ av hantering, dock inte när de endast är avsedda för en eller flera av följande typer av hantering:— Rensning, urtagning, borttagning av stjärt, avlägsnande av huvud.— Skärning (med undantag av styckning i tärningar, skärning till filéer, framställning av lappar eller skärning av frysta block eller delning av frysta interleavedpackade block av filéer).— Stickprovstagning, sortering.— Märkning.— Förpackning.— Kylning.— Frysning.— Djupfrysning.— Upptining, urbening.Tullkvoten är inte tillgänglig för produkter som dessutom är avsedda för annan typ av beredning (eller hantering) som ger rätt till att omfattas av kvoten, när denna beredning (eller hantering) sker på detaljhandels- eller restaurangnivå. Sänkningen av tullarna är endast tillämplig på fisk som är avsedd att användas som livsmedel.FINANSIERINGSÖVERSIKT FÖR FÖRSLAG TILL RÄTTSAKT SOM ENDAST PÅVERKAR BUDGETENS INKOMSTSIDA1. BENÄMNING:Förslag till rådets förordning om ändring av rådets förordning (EG) nr 379/2004 om öppnande och förvaltning av autonoma gemenskapstullkvoter för vissa fiskeriprodukter för perioden 2004—20062. BUDGETRUBRIKERKapitel och artikel: kapitel 12, artikel 120Budgeterat belopp för 2006: 12 905,4 miljoner euro per år3. BUDGETKONSEKVENSER( Förslaget påverkar inte budgetenx Förslaget har inga effekter på budgetens utgiftssida, men påverkar budgetens inkomstsida enligt följande:(miljoner euro (avrundat till en decimal))Budgetrubrik | Inkomster[3] | Budgetår 2006 |Artikel 120 | Påverkan på egna medel | - 10,3 per år |4. BESTÄMMELSER OM BEDRÄGERIBEKÄMPNINGKontroll av användningen för särskilda ändamål beträffande vissa av de produkter som avses i denna rådsförordning kommer att göras i enlighet med artiklarna 291—300 i kommissionens förordning (EEG) nr 2454/93 om tillämpningsföreskrifter för gemenskapens tullkodex.5. ÖVRIGA ANMÄRKNINGARDetta förslag innehåller de ändringar som måste göras i bilagan till den befintliga förordningen för att ta hänsyn till följande:1. Ansökningar om ökning av autonomoma tullkvoter som har lagts fram och bifallits.2. Ändringar av fiskemöjligheter och marknadsutveckling som leder till brist på fiskeriprodukterBeräknad kostnad för åtgärdenPå grundval av tillgänglig statistik (2004 och 2005) kan den här förordningens effekter i form av inkomstbortfall beräknas till 10,2 miljoner euro för återstoden av 2006 (se bilagan)Löpnummer | Ändring av tullkvotvolymer (enheter/ton) | Beräknat pris (euro/ton) | Normal tullsats (%) (GTT 2006) | Kvottullsats (%) | Förväntad ändring av inkomstbortfallet jämfört med föregående kvotperiod (i euro) |09.2759 | 20.000 | 2.374 | 12 | 0 | 5.679.600 |09.2761 | 5.000 | 1.865 | 7.5 + 15 (genomsnitt = 11.25) | 0 | 1.049.062 |09.2770 | 6.000 | 1.446 | 10 | 0 | 867.600 |09.2785 | 10.000 | 2.421 | 8 | 3.5 | 1.936.800 |09.2790 | 1.500 | 3.414 | 24 | 6 | 1.229.040 |09.2794 | 3.000 | 4.836 | 20 | 6 | 2.901.600 |Det sammanlagda inkomstbortfallet jämfört med föregående tullkvotperiod uppgår till (13 681 702,50 euro – 3 420 425,63 euro) = 10 261 276,88 euro netto.[1] EUT C [...], [...], s. [...].[2] EUT L 64, 2.3.2004, s. 7.[3] I fråga om traditionella egna medel (jordbrukstullar, sockeravgifter och tullar) skall nettobelopp anges, dvs. bruttobelopp efter ett avdrag på 25 % för uppbördskostnader.


text:
29.4.2000 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 122/41
 — die Entscheidung des Prüfungsausschusses, die Namen der Streichung der Rechtssache T-193/98 (1)
 Kläger nicht auf die Liste der erforlgreichen Teilnehmer des
 internen Auswahlverfahrens B-260 zu setzen, aufzuheben;
 (2000/C 122/63)
 — dem Beklagten die Kosten aufzuerlegen.
 (Verfahrenssprache: Griechisch)
 Klagegründe und wesentliche Argumente Mit Beschluß vom 18. Februar 2000 hat der Präsident der
 Zweiten Kammer des Gerichts erster Instanz der Europäischen
 Gemeinschaften die Streichung der Rechtssache T-193/98
 — Vassilis Boucouvalas gegen Europäisches Parlament —
 Die Kläger tragen vor, der Rat habe das interne Auswahlverfah-
 angeordnet.
 ren B-260 für den Laufbahngruppenübergang aufgrund von
 schriftlichen Prüfungen ausgeschrieben, um drei Stellen für
 Verwaltungsinspektoren zu besetzen. Nach der Korrektur (1) ABl. C 48 vom 20.2.1999.
 der Prüfungsarbeiten durch den Prüfungsausschuß habe die
 Direktion Personal und Verwaltung den Klägern mit Schreiben
 vom 27. November 1998 mitgeteilt, daß sie in den schriftli-
 chen und mündlichen Prüfungen insgesamt 109 bzw.
 105 Punkte erzielt hätten. Daher seien sie in der Eignungsliste
 auf die fünfte bzw. sechste Stelle gesetzt worden. Gemäß dem
 Hinweis in der Fußnote auf Seite 1 und in Kapitel V der
 Stellenausschreibung habe der Prüfungsausschuß sie nicht in
 die Eignungsliste aufgenommen, weil die Zahl der erfolgrei- Streichung der Rechtssache T-88/99 (1)
 chen Bewerber nicht die Zahl der ausgeschriebenen (drei)
 Stellen überschreiten dürfe.
 (2000/C 122/64)
 Sie hätten im Vorverfahren geltend gemacht, nach den ihnen
 vorliegenden Informationen sei nur eine der drei ausgeschrie- (Verfahrenssprache: Griechisch)
 benen Stellen von einem der erfolgreichen Bewerber besetzt
 worden. Insofern handele es sich bei dem fraglichen Auswahl- Mit Beschluß vom 18. Februar 2000 hat der Präsident der
 verfahren nicht um ein Auswahlverfahren zur Besetzung Zweiten Kammer des Gerichts erster Instanz der Europäischen
 bestimmter Stellen, sondern um ein Auswahlverfahren für den Gemeinschaften die Streichung der Rechtssache T-88/99 —
 nicht spezialisierten Laufbahngruppenübergang. Sie verlangten Vassilis Boucouvalas gegen Europäisches Parlament — ange-
 daher die Aufstellung einer vollständigen Reserveliste unter ordnet.
 Einschluß aller Bewerber, die die Prüfungen bestanden hätten,
 darunter sie selbst.
 (1) ABl. C 160 vom 5.6.1999.
 Zur Begründung ihrer Klage machen die Kläger geltend:
 — einen Verstoß gegen Artikel 4 des Statuts und gegen
 den allgemeinen Grundsatz, daß eine Ernennung durch
 Anordnung unzulässig sei;
 — einen Verstoß gegen Artikel 29 Absatz 1 des Statuts; Streichung der Rechtssache T-207/99 R
 — einen Verstoß (2000/C 122/65)
 — gegen die Personalnachrichten Nr. 16/91 über die (Verfahrenssprache: Spanisch)
 allgemeinen Durchführungsbestimmungen für interne
 Auswahlverfahren, namentlich deren Punkt D;
 Mit Beschluß vom 14. Februar 2000 hat der Präsident des
 Gerichts erster Instanz der Europäischen Gemeinschaften die
 — gegen die Personalnachrichten Nr. 70/97 und 32/98 Streichung der Rechtssache T-207/99 R — Asociación de
 über das interne Auswahlverfahren B-260. Fruticultores del Jalón Medio gegen Kommission der Euro-
 päischen Gemeinschaften — angeordnet.


text:
Gastracanthus is een geslacht van vliesvleugeligen uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1833 door John Obadiah Westwood.
 Soorten
 Het geslacht Gastracanthus omvat de volgende soorten:
 Gastracanthus acutus (Kamijo, 1960)
 Gastracanthus atrobaculus Heydon, 1997
 Gastracanthus conicus (Girault, 1917)
 Gastracanthus erythrogaster (Dalla Torre, 1898)
 Gastracanthus japonicus Kamijo, 1960
 Gastracanthus nigrescens Kamijo, 1960
 Gastracanthus pulcherrimus Westwood, 1833
 Pteromalidae