type: wikipedia

text:
Veda-kirjat (devanagari: sanskritin kieltä ja tarkoittaa tietoa, tiedettä tai totuutta) on neljän Intian niemimaalla syntyneen hymnin ja rituaalitekstin kokoelma, jotka ovat: Rigveda, Yajurveda, Samaveda ja Atharvaveda. Kirjat muodostuivat Intian muinaisen veda-uskonnon piirissä, ja vaikuttavat edelleen hindulaisuuden taustalla. Vedat ovat shruti, mitä on kuultu (eli ilmestys, toisin kuin smriti, mitä muistetaan), ja siten pyhiä kaikille hinduille. Vedoista vanhimman, Rigvedan syntyajaksi arvioidaan nykyään noin 1200–1000 eaa. tai vähän aikaisemmin. Muut vedat ovat vähän nuorempia lukuun ottamatta Atharvavedan vanhimpia osia, jotka ovat syntyneet samoihin aikoihin Rigvedan kanssa. Vedat säilyivät pitkään yksinomaan suullisena traditiona; Intian vanhimmat tunnetut kirjoitetut tekstit Induskulttuurin tulkitsemattoman kirjoituksen jälkeen ovat vasta ajanlaskun alkua edeltäneiltä vuosisadoilta.
 Veda-kirjat (joiden osat myös ovat kirjoja, ) jakautuvat seuraaviin osiin:
 samhita – alkuperäinen teksti, sisältää mantrat ja hymnit
 brahmana – rituaaliset uhrimystiikan opetukset
 aranayaka – meditaatio-osa
 upanishad – mystinen ja filosofinen osa, tunnetaan myös nimellä Vedanta eli Vedan lopussa
 sutrat, joita on neljää lajia:
 srautasutrat, suurista julkisista uhreista
 grhyasutrat, kotona suoritettavista rituaaleista
 sulvasutrat, uhripaikan rakennusohjeita
 dharmasutrat, eettisiä ja uhripuhtautta koskevia normeja
 Katso myös
 Rigveda
 Vedalainen kulttuuri
 Bharata Natya Shastra
 Lähteet
 Aiheesta muualla
 Hindulaiset kirjoitukset
 Seulonnan keskeiset artikkelit


type: other

text:
Ulga rehabilitacyjna tylko za okres niepełnosprawności - eGospodarka.pl - Interpretacje i wyjaśnienia
 eGospodarka.pl › Podatki › Interpretacje i wyjaśnienia › Ulga rehabilitacyjna tylko za okres niepełnosprawności
 Wydatki rehabilitacyjne dopiero od daty orzeczenia © Peter Maszlen - Fotolia.com
 Podatniczka w ramach ulgi rehabilitacyjnej nie może odliczyć wydatków na zakup aparatów słuchowych poniesionych przed dniem wskazanym w wydanym dla niej orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności jako data, od której istnieje ustalony stopień niepełnosprawności - uznał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 04.02.2020 r. nr 0113-KDIPT2-2.4011.754.2019.1.AKU.
 Wnioskodawczyni od 20 lat choruje na obustronny niedosłuch. Dnia 18 lipca 2019 r. zakupiła niezbędne jej do funkcjonowania aparaty słuchowe, które kosztowały 8 980 zł (wkład własny wnioskodawczyni wyniósł 7 580 zł, kwotę 1 400 zł sfinansował NFZ).
 W dniu 12 sierpnia 2019 r. wnioskodawczyni wystąpiła do Miejskiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności. W orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności, w którym zaliczono wnioskodawczynię do stopnia niepełnosprawności lekkiego wskazano, ze ustalony stopień datuje się od 12 sierpnia 2019 r., oraz że niepełnosprawność istnieje od – „nie da się ustalić”.
 Wnioskodawczyni zadała pytanie, czy w takim przypadku może odliczyć zakup aparatów słuchowych w ramach ulgi rehabilitacyjnej? W przedmiotowej sprawie organ podatkowy zajął następujące stanowisko:
 „(...) Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.), podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c, art. 30e i art. 30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
 fot. Peter Maszlen - Fotolia.com
 Wydatki rehabilitacyjne dopiero od daty orzeczenia
 Niezbędnym warunkiem do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej jest posiadanie przez osobę niepełnosprawną orzeczenia o zakwalifikowaniu jej do jednego z trzech stopni niepełnosprawności bądź posiadanie decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną. Odliczeniu podlegają jedynie te wydatki, które będą poniesione od dnia wskazanego w orzeczeniu jako data ustalenia stopnia niepełnosprawności.
 W myśl art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wydatki na cele rehabilitacyjne uważa się wydatki poniesione na zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.
 Należy zaznaczyć, że katalog wydatków wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Rozszerzająca interpretacja przepisu art. 26 ust. 7a ww. ustawy jest niedozwolona. Zgodnie bowiem z zasadą przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa podatkowego, ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Tak więc przepisy regulujące prawo do ulgi powinny być interpretowane ściśle; niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.
 Stosownie do treści art. 26 ust. 7b ww. ustawy wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.
 1. I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów orzeczono:
 Natomiast, w myśl postanowień art. 26 ust. 13a ww. ustawy, wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. (...)
 Podstawowym warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne zgodnie z ww. przepisami jest m.in. posiadanie przez osobę, która poniosła wydatek orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności bądź posiadanie decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną. Odliczeniu, co do zasady, podlegają wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że stopień niepełnosprawności datowany jest wcześniej niż data wydania orzeczenia. W takiej sytuacji podatnik, który posiada orzeczenie o niepełnosprawności może odliczyć wydatki poniesione od dnia wskazanego w orzeczeniu jako data ustalenia stopnia niepełnosprawności. Stopień niepełnosprawności musi być bowiem już ustalony na dzień poniesienia wydatków.
 Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy, że Wnioskodawczyni nie może skorzystać z tzw. ulgi rehabilitacyjnej za 2019 r., gdyż z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika, że stopień niepełnosprawności datowany jest od dnia 12 sierpnia 2019 r., a daty, od której niepełnosprawność istnieje, nie da się ustalić. Natomiast, wydatek związany z zakupem przez Wnioskodawczynię aparatów słuchowych miał miejsce w dniu 18 lipca 2019 r. Zatem, wskazanie, że Wnioskodawczyni w dniu zakupu aparatów słuchowych była już osobą niesłyszącą od dawna, na co wskazuje dokumentacja medyczna, jak również fakt dwukrotnej hospitalizacji na oddziałach ORL w 2008 r. i 2009 r., nie mają w tym przypadku znaczenia, gdyż jak wyżej wskazano warunkiem niezbędnym do skorzystania z tzw. ulgi rehabilitacyjnej jest m.in. posiadanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, co oznacza, że odliczeniu podlegają wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, chyba, że w orzeczeniu tym wskazano, że stopień niepełnosprawności datowany jest wcześniej niż data wydania orzeczenia.
 W związku z powyższym – nie kwestionując zasadności i konieczności poniesienia przez Wnioskodawczynię wydatków na zakup aparatów słuchowych – stwierdzić należy, że Wnioskodawczyni nie może dokonać odliczenia wydatków poniesionych w 2019 r. na zakup aparatów słuchowych w ramach ulgi rehabilitacyjnej, albowiem ww. wydatki poniesione zostały przed dniem wskazanym w wydanym dla Wnioskodawczyni orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności jako data, od której istnieje ustalony stopień niepełnosprawności. (...)”
 Więcej na ten temat: PIT-y, zeznania podatkowe, rozliczenia podatkowe, zeznania roczne, zeznanie podatkowe, ulgi podatkowe, rozliczenie roczne 2019, odliczenia od podatku 2019, rozliczenie podatku za 2019, ulga podatkowa 2019, ulgi podatkowe 2019, ulga podatkowa, ulga rehabilitacyjna, osoba niepełnosprawna, aparat słuchowy, orzeczenie o niepełnosprawności
 Dzień dobry, właśnie dowiedziałam się, że istnieje ulga z tytułu niepełnosprawności na koszty utrzymania samochodu. Córka ma orzeczenie o ...


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 EVROPSKÁ KOMISE
 V Bruselu dne 14.9.2015
 COM(2015) 435 final
 2015/0198(NLE)
 Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY
 o podpisu jménem Evropské unie a prozatímním provádění Dohody mezi Evropskou unií a Kolumbijskou republikou o zrušení vízové povinnosti pro krátkodobé pobyty
 DŮVODOVÁ ZPRÁVA
 1.SOUVISLOSTI NÁVRHU
 Nařízení Rady (ES) č. 539/2001
 1
 stanoví seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci musí mít při překračování vnějších hranic členských států vízum, jakož i seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci jsou od této povinnosti osvobozeni. Nařízení (ES) č. 539/2001 se používá ve všech členských státech s výjimkou Irska a Spojeného království.
 Nařízení Rady (ES) č. 539/2001 bylo pozměněno nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 509/2014
 2
 , které převedlo 19 zemí do přílohy II obsahující seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci jsou osvobozeni od vízové povinnosti. Jde o těchto 19 zemí: Dominika, Grenada, Kiribati, Kolumbie, Marshallovy ostrovy, Mikronésie, Nauru, Palau, Peru, Samoa, Spojené arabské emiráty, Svatá Lucie, Svatý Vincenc a Grenadiny, Šalamounovy ostrovy, Tonga, Trinidad a Tobago, Tuvalu, Vanuatu a Východní Timor. Položky týkající se těchto zemí v příloze II jsou doplněny o poznámku pod čarou, která stanoví, že „[o]svobození od vízové povinnosti se použije ode dne vstupu v platnost dohody o osvobození od vízové povinnosti, která má být uzavřena s Evropskou unií“.
 Nařízení (EU) č. 509/2014 bylo přijato dne 20. května 2014 a vstoupilo v platnost dne 9. června 2014. První dohody o zrušení vízové povinnosti byly podepsány dne 6. května 2015 (se Spojenými arabskými emiráty), dne 26. května 2015 (s Východním Timorem) a dne 28. května 2015 (s Dominikou, Grenadou, Samoou, Svatou Lucií, Svatým Vincencem a Grenadinami, Trinidadem a Tobagem a Vanuatu) a provádějí se prozatímně ode dne jejich podpisu do dne jejich vstupu v platnost.
 Podle 5. bodu odůvodnění nařízení (EU) č. 509/2014 a na základě společného prohlášení vydaného v době jeho přijetí podléhají Kolumbie a Peru zvláštnímu postupu, který vyžaduje další hodnocení těchto zemí z hlediska příslušných kritérií, dříve než Komise předloží Radě doporučení vydat rozhodnutí, která ji zmocní k zahájení jednání o dohodách o zrušení vízové povinnosti s těmito dvěma zeměmi. V říjnu roku 2014 přijala Komise zprávu
 3
 , která obšírně hodnotí situaci Kolumbie z hlediska plnění kritérií uvedených v článku 1 nařízení (ES) č. 539/2001 ve znění nařízení (EU) č. 509/2014; paralelně s ní byla přijata zpráva o Peru
 4
 . Ve zprávě byly přezkoumány údaje a vývoj v oblasti migrace a mobility (schengenská víza, legální migrace, nelegální migrace, zabezpečení cestovních dokladů a podvody s cestovními doklady), trestné činnosti a bezpečnosti, hospodářství, obchodu a cestovního ruchu, vnějších vztahů a otázek týkajících se lidských práv, regionální soudržnosti a vzájemnosti. Zpráva dále posuzuje možné rizikové scénáře plynoucí z liberalizace vízového režimu. Komise dospěla k závěru, že značné zlepšení hospodářské, sociální a bezpečnostní situace v Kolumbii v posledních letech je důvodem, proč by Kolumbijcům měl být udělen bezvízový vstup na území členských států s tím, že rizika související s liberalizací vízového režimu jsou zvládnutelná, například intenzivnější spoluprací v oblasti navracení a řádným prováděním hraničních kontrol. Dohoda o zrušení vízové povinnosti navíc obsahuje nezbytné záruky k pozastavení či ukončení provádění dohody, bude-li to zapotřebí, aby bylo zabráněno bezpečnostním nebo migračním rizikům pro Unii.
 V březnu 2015 předložila Komise Radě doporučení, aby Komisi zmocnila k zahájení jednání o dohodách o zrušení vízové povinnosti s Kolumbií a Peru
 5
 . Dne 19. května 2015 předložila Rada Komisi směrnice pro jednání. Jednání s Kolumbií se uskutečnilo dne 20. května 2015 v Bruselu. Během jednání bylo přezkoumáno celé znění návrhu, navrženo několik úprav a dosaženo dohody o všech jeho aspektech.
 Dohoda byla hlavními vyjednavači parafována dne 9. června 2015; slavnostní ceremoniál proběhl na okraj summitu EU-CELAC dne 10. června 2015. Znění dohody bylo členským státům zasláno dne 27. května 2015 a bližší informace byly poskytnuty během zasedání Pracovní skupiny Rady pro víza dne 15. června 2015.
 2.PRÁVNÍ ZÁKLAD
 Na straně Unie tvoří právní základ dohody čl. 77 odst. 2 písm. a) Smlouvy o fungování Evropské unie ve spojení s článkem 218 této smlouvy.
 Připojený návrh představuje právní nástroj pro podepsání dohody. Rada o něm rozhodne kvalifikovanou většinou.
 Vzhledem ke skutečnosti, že Kolumbie bude moci urychleně dokončit své vnitřní ratifikační postupy, návrh rozhodnutí o podpisu stanoví v souladu s čl. 218 odst. 5 Smlouvy o fungování Evropské unie, že dohoda bude ode dne následujícího po dni podpisu prováděna prozatímně. Vzhledem k tomu, že před uzavřením dohody je nutný souhlas Evropského parlamentu, bude Komise Evropský parlament informovat o prozatímním provádění dohody.
 3.VÝSLEDKY JEDNÁNÍ
 Komise soudí, že bylo dosaženo cílů, které stanovila Rada ve svých směrnicích pro jednání, a že návrh dohody o zrušení vízové povinnosti je pro Unii přijatelný.
 Konečný obsah dohody lze shrnout takto:
 Účel
 Dohodou se zavádí režim bezvízového styku pro občany Evropské unie a občany Kolumbie, kteří mohou pobývat na území druhé smluvní strany po dobu nejvýše 90 dnů během jakéhokoli období 180 dnů.
 Aby bylo zaručeno rovné zacházení pro všechny občany EU, bylo do dohody zahrnuto ustanovení, že Kolumbie může pozastavit či ukončit provádění dohody pouze ve vztahu ke všem členským státům Evropské unie a také Unie může pozastavit či ukončit provádění dohody jen ve vztahu ke všem svým členským státům.
 Zvláštní situace Spojeného království a Irska je zohledněna v preambuli.
 Oblast působnosti
 Zrušení vízové povinnosti se vztahuje na všechny kategorie osob (držitele běžných cestovních, diplomatických, služebních/úředních a zvláštních pasů) cestujících za jakýmkoli účelem, s výjimkou osob cestujících za účelem vykonávání výdělečné činnosti. Pokud jde o tuto kategorii osob, jednotlivé členské státy i Kolumbie mají nadále možnost uložit vízovou povinnost občanům druhé strany v souladu s použitelnými právními předpisy Unie nebo vnitrostátními právními předpisy. Aby bylo zajištěno harmonizované provádění dohody, připojuje se k dohodě společné prohlášení o výkladu kategorie „osoby cestující za účelem vykonávání výdělečné činnosti“.
 Délka pobytu
 Dohodou se zavádí režim bezvízového styku pro občany Evropské unie a občany Kolumbie, kteří mohou pobývat na území druhé smluvní strany po dobu nejvýše 90 dnů během jakéhokoli období 180 dnů. K dohodě je připojeno společné prohlášení o výkladu této doby 90 dnů během jakéhokoli období 180 dnů.
 Dohoda zohledňuje situaci členských států, které dosud neuplatňují schengenské acquis v plném rozsahu. Dokud tyto státy nebudou součástí schengenského prostoru bez vnitřních hranic, dává zrušení vízové povinnosti státním příslušníkům Kolumbie právo pobývat na území každého z uvedených členských států (v současnosti Bulharska, Chorvatska, Kypru a Rumunska) po dobu 90 dnů během jakéhokoli období 180 dnů bez ohledu na délku pobytu vypočtenou pro celý schengenský prostor.
 Územní působnost
 Dohoda obsahuje ustanovení o územní působnosti: státní příslušníci Kolumbie, kteří cestují do Francie a Nizozemska, mají právo pobývat bez víza pouze na evropském území těchto členských států.
 Prohlášení
 Kromě společných prohlášení uvedených výše jsou k dohodě připojena čtyři další společná prohlášení:
 –o přidružení Norska, Islandu, Švýcarska a Lichtenštejnska k provádění, uplatňování a rozvoji schengenského acquis,
 –o úplném informování občanů o obsahu dohody o zrušení vízové povinnosti a jejích důsledcích a o souvisejících otázkách, jako jsou podmínky vstupu,
 –o zavedení biometrických pasů Kolumbijskou republikou, ve kterém se Kolumbie zavazuje vydávat biometrické pasy nejpozději od 31. srpna 2015 a podle nějž je nezavedení biometrických pasů do 31. prosince 2015 dostatečným důvodem pro pozastavení provádění dohody, a
 –o spolupráci v oblasti nelegální migrace. Toto prohlášení připomíná závazek podle čl. 49 odst. 3 dohody o politickém dialogu a spolupráci mezi Unií a Andským společenstvím, pokud jde o zpětné přebírání jejich nelegálních migrantů. Strany budou plnění tohoto závazku úzce sledovat a souhlasí s uzavřením dohody o zpětném přebírání osob na žádost kterékoli ze stran, zejména v případě nárůstu nelegální migrace a v případě problémů v souvislosti se zpětným přebíráním nelegálních migrantů. Neuzavření dohody o zpětném přebírání osob, bude-li o ně požádáno, je dostatečným důvodem pro pozastavení provádění dohody.
 4.ZÁVĚRY
 Komise s ohledem na výše uvedené výsledky navrhuje Radě, aby:
 –rozhodla o podpisu dohody jménem Unie a pověřila předsedu Rady, aby jmenoval osobu či osoby řádně zmocněné podepsat dohodu jménem Unie,
 –schválila prozatímní provádění dohody do jejího vstupu v platnost.
 2015/0198 (NLE)
 Návrh
 ROZHODNUTÍ RADY
 o podpisu jménem Evropské unie a prozatímním provádění Dohody mezi Evropskou unií a Kolumbijskou republikou o zrušení vízové povinnosti pro krátkodobé pobyty
 RADA EVROPSKÉ UNIE,
 s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 77 odst. 2 písm. a) ve spojení s čl. 218 odst. 5 této smlouvy,
 s ohledem na návrh Evropské komise,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 509/2014
 6
 převedlo položku týkající se Kolumbie z přílohy I do přílohy II nařízení Rady (ES) č. 539/2001
 7
 .
 (2)Položku týkající se této země doprovází poznámka pod čarou, která stanoví, že osvobození od vízové povinnosti se použije ode dne vstupu v platnost dohody o osvobození od vízové povinnosti, která má být uzavřena s Evropskou unií.
 (3)V souladu s 5. bodem odůvodnění nařízení (EU) č. 509/2014 Komise vyhodnotila situaci Kolumbie z hlediska kritérií stanovených v uvedeném nařízení. Dne 29. října 2014 přijala Komise zprávu, ve které dospěla k závěru, že značné zlepšení hospodářské, sociální a bezpečnostní situace v Kolumbii v posledních letech je důvodem, proč by kolumbijským státním příslušníkům měl být udělen bezvízový vstup na území členských států.
 (4)Rozhodnutím ze dne 19. května 2015 Rada zmocnila Komisi k vyjednání dohody mezi Evropskou unií a Kolumbií o zrušení vízové povinnosti pro krátkodobé pobyty. Jednání o dohodě se uskutečnilo dne 20. května 2015.
 (5)Dohoda, parafovaná dne 9. června 2015, by měla být podepsána a připojená prohlášení by měla být schválena. Dohoda by měla být prozatímně prováděna do dokončení postupů nezbytných pro její formální uzavření.
 (6)V souladu s Protokolem o postavení Spojeného království a Irska s ohledem na prostor svobody, bezpečnosti a práva a s Protokolem o schengenském acquis začleněném do rámce Evropské unie, připojenými ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, a potvrzujíc, že ustanovení této dohody se nevztahují na Spojené království a Irsko,
 PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 Podpis Dohody mezi Evropskou unií a Kolumbijskou republikou o zrušení vízové povinnosti pro krátkodobé pobyty (dále jen „dohoda“) se schvaluje jménem Unie s výhradou jejího uzavření.
 Znění dohody se připojuje k tomuto rozhodnutí.
 Článek 2
 Prohlášení připojená k tomuto rozhodnutí se schvalují jménem Unie.
 Článek 3
 Předseda Rady je oprávněn jmenovat osobu nebo osoby zmocněné podepsat dohodu jménem Unie s výhradou jejího uzavření.
 Článek 4
 Dohoda je prováděna prozatímně ode dne následujícího po dni podpisu do dokončení postupů nezbytných pro její uzavření.
 V Bruselu dne
 Za Radu
 předseda
 (1)
 Nařízení Rady (ES) č. 539/2001 ze dne 15. března 2001, kterým se stanoví seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci musí mít při překračování vnějších hranic vízum, jakož i seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci jsou od této povinnosti osvobozeni, Úř. věst. L 81, 21.3.2001, s. 1.
 (2)
 Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 509/2014 ze dne 15. května 2014, kterým se mění nařízení Rady (ES) č. 539/2001, kterým se stanoví seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci musí mít při překračování vnějších hranic vízum, jakož i seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci jsou od této povinnosti osvobozeni, Úř. věst. L 149, 20.5.2014, s. 67.
 (3)
 COM (2014) 665, 29.10.2014.
 (4)
 COM (2014) 663, 29.10.2014.
 (5)
 COM (2015) 119, 11.3.2015.
 (6)
 Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 509/2014 ze dne 15. května 2014, kterým se mění nařízení Rady (ES) č. 539/2001, kterým se stanoví seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci musí mít při překračování vnějších hranic vízum, jakož i seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci jsou od této povinnosti osvobozeni, Úř. věst. L 149, 20.5.2014, s. 67.
 (7)
 Nařízení Rady (ES) č. 539/2001 ze dne 15. března 2001, kterým se stanoví seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci musí mít při překračování vnějších hranic vízum, jakož i seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci jsou od této povinnosti osvobozeni, Úř. věst. L 81, 21.3.2001, s. 1.
 ---documentbreak---
 EVROPSKÁ KOMISE
 V Bruselu dne 14.9.2015
 COM(2015) 435 final
 PŘÍLOHA
 návrhu rozhodnutí Rady
 o podpisu jménem Evropské unie a prozatímním provádění Dohody mezi Evropskou unií a Kolumbijskou republikou o zrušení vízové povinnosti pro krátkodobé pobyty
 PŘÍLOHA
 návrhu rozhodnutí Rady
 o podpisu jménem Evropské unie a prozatímním provádění Dohody mezi Evropskou unií a Kolumbijskou republikou o zrušení vízové povinnosti pro krátkodobé pobyty
 DOHODA
 mezi Evropskou unií a Kolumbijskou republikou o zrušení vízové povinnosti pro krátkodobé pobyty
 EVROPSKÁ UNIE a
 KOLUMBIJSKÁ REPUBLIKA, dále jen „Kolumbie“,
 společně dále jen „smluvní strany“,
 S CÍLEM dále rozvíjet přátelské vztahy mezi smluvními stranami a přejíce si usnadnit cestování tím, že svým občanům zajistí bezvízový vstup a krátkodobý pobyt,
 S OHLEDEM na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 509/2014 ze dne 15. května 2014, kterým se mění nařízení Rady (ES) č. 539/2001, kterým se stanoví seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci musí mít při překračování vnějších hranic vízum, jakož i seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci jsou od této povinnosti osvobozeni
 1
 , mimo jiné převedší 19 zemí včetně Kolumbie do seznamu třetích zemí, jejichž státní příslušníci jsou v případě krátkodobých pobytů osvobozeni od vízové povinnosti v členských státech,
 MAJÍCE NA PAMĚTI, že podle článku 1 nařízení (EU) č. 509/2014 se osvobození od vízové povinnosti pro státní příslušníky těchto 19 států použije ode dne vstupu v platnost dohody o osvobození od vízové povinnosti, která má být uzavřena s Evropskou unií,
 PŘEJÍCE SI zaručit dodržování zásady rovného zacházení pro všechny občany EU,
 BEROUCE V ÚVAHU, že na osoby cestující za účelem vykonávání výdělečné činnosti se během jejich krátkodobého pobytu tato dohoda nevztahuje, a proto se na tuto kategorii osob nadále vztahují příslušná pravidla práva Evropské unie, vnitrostátního práva členských států a vnitrostátního práva Kolumbie v oblasti vízové povinnosti nebo osvobození od ní a v oblasti přístupu k zaměstnání,
 ZOHLEDŇUJÍCE Protokol o postavení Spojeného království a Irska s ohledem na prostor svobody, bezpečnosti a práva a Protokol o schengenském acquis začleněném do rámce Evropské unie, připojené ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, a potvrzujíce, že se ustanovení této dohody nevztahují na Spojené království a Irsko,
 SE DOHODLY TAKTO:
 ČLÁNEK 1
 Účel
 Touto dohodou se zavádí režim bezvízového styku pro občany Evropské unie a občany Kolumbie, kteří mohou pobývat na území druhé smluvní strany po dobu nejvýše 90 dnů během jakéhokoli období 180 dnů.
 ČLÁNEK 2
 Definice
 Pro účely této dohody se rozumí:
 a)
 „členským státem“ kterýkoli členský stát Evropské unie s výjimkou Spojeného království a Irska;
 b)
 „občanem Evropské unie“ státní příslušník členského státu ve smyslu písmene a);
 c)
 „občanem Kolumbie“ osoba, která má státní občanství Kolumbie;
 d)
 „schengenským prostorem“ prostor bez vnitřních hranic zahrnující území členských států podle písmene a) uplatňujících schengenské acquis v plném rozsahu;
 e)
 „schengenským acquis“ všechna opatření, jejichž účelem je zajistit volný pohyb osob v prostoru bez vnitřních hranic, ve spojení s bezprostředně souvisejícími doprovodnými opatřeními týkajícími se kontrol na vnějších hranicích, azylu a přistěhovalectví, jakož i opatřeními k předcházení trestné činnosti a boji proti ní.
 ČLÁNEK 3
 Oblast působnosti
 1.
 Občané Evropské unie, kteří jsou držiteli platných běžných cestovních, diplomatických, služebních, úředních či zvláštních pasů vydaných členským státem, mohou vstupovat na území Kolumbie a pobývat na něm bez víza po dobu stanovenou v čl. 4 odst. 1.
 Občané Kolumbie, kteří jsou držiteli platných běžných cestovních, diplomatických, služebních, úředních či zvláštních pasů vydaných Kolumbií, mohou vstupovat na území členských států a pobývat na něm bez víza po dobu stanovenou v čl. 4 odst. 2.
 2.
 Odstavec 1 tohoto článku se nevztahuje na osoby cestující za účelem vykonávání výdělečné činnosti.
 U této kategorie osob může každý členský stát sám rozhodnout, zda uloží občanům Kolumbie vízovou povinnost či zda je od této povinnosti osvobodí v souladu s čl. 4 odst. 3 nařízení Rady (ES) č. 539/2001
 2
 .
 U této kategorie osob může Kolumbie v souladu se svým vnitrostátním právem sama rozhodnout, zda uloží občanům každého jednotlivého členského státu vízovou povinnost, či zda je od této povinnosti osvobodí.
 3.
 Zrušení vízové povinnosti stanovené touto dohodou se uplatňuje, aniž jsou dotčeny právní předpisy smluvních stran týkající se podmínek pro vstup a krátkodobý pobyt. Členské státy a Kolumbie si vyhrazují právo odepřít vstup na svá území a krátkodobý pobyt na těchto územích, není-li splněna jedna nebo více těchto podmínek.
 4.
 Zrušení vízové povinnosti platí bez ohledu na dopravní prostředek použitý k překročení hranic smluvních stran.
 5.
 Záležitosti, na které se tato dohoda nevztahuje, se řídí právem Evropské unie, vnitrostátním právem členských států a vnitrostátním právem Kolumbie.
 ČLÁNEK 4
 Délka pobytu
 1.
 Občané Evropské unie mohou pobývat na území Kolumbie po dobu nejvýše 90 dnů během jakéhokoli období 180 dnů.
 2.
 Občané Kolumbie mohou pobývat na území členských států uplatňujících schengenské acquis v plném rozsahu po dobu nejvýše 90 dnů během jakéhokoli období 180 dnů. Tato doba se počítá bez ohledu na délku pobytu v těch členských státech, které dosud schengenské acquis v plném rozsahu neuplatňují.
 Občané Kolumbie mohou pobývat na území každého z členských států, které dosud schengenské acquis v plném rozsahu neuplatňují, po dobu nejvýše 90 dnů během jakéhokoli období 180 dnů, bez ohledu na délku pobytu vypočtenou pro území členských států uplatňujících schengenské acquis v plném rozsahu.
 3.
 Touto dohodou není dotčena možnost, aby Kolumbie a členské státy v souladu se svým vnitrostátním právem a právem Evropské unie prodloužily tuto délku pobytu na dobu delší než 90 dnů.
 ČLÁNEK 5
 Územní působnost
 1.
 Pro Francouzskou republiku se tato dohoda vztahuje pouze na její evropské území.
 2.
 Pro Nizozemské království se tato dohoda vztahuje pouze na jeho evropské území.
 ČLÁNEK 6
 Smíšený výbor pro správu dohody
 1.
 Smluvní strany zřídí odborný smíšený výbor (dále jen „výbor“) složený ze zástupců Evropské unie a Kolumbie. Evropskou unii zastupuje Evropská komise.
 2.
 Výbor plní tyto úkoly:
 a)
 sleduje provádění této dohody;
 b)
 navrhuje změny této dohody nebo dodatky k ní;
 c)
 urovnává spory vyplývající z výkladu či provádění této dohody;
 d)
 jakékoli další úkoly, na nichž se smluvní strany dohodnou.
 3.
 Výbor se svolává podle potřeby na žádost jedné ze smluvních stran.
 4.
 Výbor přijme svůj jednací řád.
 ČLÁNEK 7
 Vztah mezi touto dohodou a stávajícími dvoustrannými dohodami o zrušení vízové povinnosti
 mezi členskými státy a Kolumbií
 Tato dohoda má přednost před ustanoveními jakékoli dvoustranné dohody či ujednání mezi jednotlivými členskými státy a Kolumbií, pokud upravují záležitosti spadající do působnosti této dohody.
 ČLÁNEK 8
 Závěrečná ustanovení
 1.
 Smluvní strany ratifikují nebo schválí tuto dohodu v souladu se svými vnitřními postupy a tato dohoda vstoupí v platnost prvním dnem druhého měsíce po datu pozdějšího z obou oznámení, jimiž se smluvní strany o dokončení těchto postupů vzájemně uvědomí.
 Tato dohoda se do svého vstupu v platnost provádí ode dne následujícího po dni jejího podpisu.
 2.
 Tato dohoda se uzavírá na dobu neurčitou, pokud nebude vypovězena v souladu s odstavcem 5.
 3.
 Tuto dohodu lze měnit písemnou dohodou smluvních stran. Změny vstupují v platnost poté, co si smluvní strany vzájemně oznámily dokončení svých vnitřních postupů nezbytných k tomuto účelu.
 4.
 Každá smluvní strana může pozastavit provádění této dohody zcela nebo zčásti, zejména z důvodů veřejného pořádku, ochrany národní bezpečnosti nebo ochrany veřejného zdraví, nedovoleného přistěhovalectví nebo při opětovném zavedení vízové povinnosti kteroukoli ze smluvních stran. Rozhodnutí o pozastavení musí být oznámeno druhé smluvní straně nejpozději dva měsíce před jeho zamýšleným vstupem v platnost. Smluvní strana, která pozastavila provádění této dohody, bezodkladně uvědomí druhou smluvní stranu, jakmile důvody pozastavení pominou, a pozastavení zruší.
 5.
 Každá smluvní strana může tuto dohodu vypovědět písemným oznámením druhé smluvní straně. Dohoda pozbývá platnosti 90 dnů po dni jeho doručení.
 6.
 Kolumbie může pozastavit či ukončit provádění této dohody pouze ve vztahu ke všem členským státům.
 7.
 Evropská unie může pozastavit či ukončit provádění této dohody pouze ve vztahu ke všem členským státům.
 Sepsáno ve dvou vyhotoveních v jazyce anglickém, bulharském, českém, dánském, estonském, finském, francouzském, chorvatském, italském, litevském, lotyšském, maďarském, maltském, německém, nizozemském, polském, portugalském, rumunském, řeckém, slovenském, slovinském, španělském a švédském, přičemž všechna znění mají stejnou platnost.
 SPOLEČNÉ PROHLÁŠENÍ S OHLEDEM NA ISLAND, NORSKO, ŠVÝCARSKO
 A LICHTENŠTEJNSKO
 Smluvní strany berou na vědomí těsný svazek mezi Evropskou unií a Norskem, Islandem, Švýcarskem a Lichtenštejnskem, zejména na základě dohod ze dne 18. května 1999 a 26. října 2004 o přidružení těchto zemí k provádění, uplatňování a rozvoji schengenského acquis.
 Za těchto okolností je žádoucí, aby orgány Norska, Islandu, Švýcarska a Lichtenštejnska na jedné straně a Kolumbie na straně druhé bezodkladně uzavřely dvoustranné dohody o zrušení vízové povinnosti pro krátkodobé pobyty za podobných podmínek, jaké stanoví tato dohoda.
 SPOLEČNÉ PROHLÁŠENÍ O VÝKLADU KATEGORIE „OSOBY CESTUJÍCÍ ZA ÚČELEM VYKONÁVÁNÍ VÝDĚLEČNÉ ČINNOSTI“
 PODLE ČL. 3 ODST. 2 TÉTO DOHODY
 Aby byl zajištěn jednotný výklad, dohodly se smluvní strany, že pro účely této dohody kategorie „osoby cestující za účelem vykonávání výdělečné činnosti“ zahrnuje osoby vstupující na území druhé smluvní strany za účelem vykonávání placeného zaměstnání nebo odměňované činnosti jako zaměstnanci nebo poskytovatelé služeb.
 Tato kategorie by neměla zahrnovat:
 –
 obchodníky, tj. osoby cestující za účelem obchodních jednání (které nejsou zaměstnány v zemi druhé smluvní strany),
 –
 sportovce a umělce vykonávající činnost na jednorázovém základě,
 –
 novináře vyslané sdělovacími prostředky země, kde mají pobyt, a
 –
 interní stážisty vyslané v rámci společnosti.
 Provádění tohoto prohlášení bude v rámci svých povinností, stanovených v článku 6 této dohody, sledovat smíšený výbor, který může navrhovat změny, pokud je bude na základě zkušeností smluvních stran považovat za nezbytné.
 SPOLEČNÉ PROHLÁŠENÍ O VÝKLADU DOBY 90 DNŮ
 BĚHEM JAKÉHOKOLI OBDOBÍ 180 DNŮ UVEDENÉ V ČLÁNKU 4 TÉTO DOHODY
 Smluvní strany se dohodly, že dobou nejvýše 90 dnů během jakéhokoli období 180 dnů podle článku 4 této dohody se rozumí nepřetržitý pobyt nebo několik po sobě jdoucích návštěv, jejichž celková doba trvání během jakéhokoli období 180 dnů nepřekročí 90 dnů.
 Slovo „jakýkoli“ znamená, že se použije „pohyblivé“ referenční období 180 dnů a zpětně se započítá každý den pobytu v posledním období 180 dnů, aby se ověřilo, že je i nadále splňován požadavek 90 dnů v jakémkoli období 180 dnů. To znamená mimo jiné, že nepřítomnost po dobu 90 po sobě jdoucích dnů opravňuje k novému pobytu v délce až 90 dnů.
 SPOLEČNÉ PROHLÁŠENÍ O INFORMOVÁNÍ OBČANŮ
 O DOHODĚ O ZRUŠENÍ VÍZOVÉ POVINNOSTI
 Uznávajíce důležitost, jakou má transparentnost pro občany Evropské unie a Kolumbie, se smluvní strany dohodly, že zajistí úplné informování občanů o obsahu dohody o zrušení vízové povinnosti a jejích důsledcích i o souvisejících otázkách, jako jsou podmínky vstupu.
 SPOLEČNÉ PROHLÁŠENÍ O ZAVEDENÍ BIOMETRICKÝCH PASŮ KOLUMBIJSKOU REPUBLIKOU
 Kolumbijská republika jakožto smluvní strana prohlašuje, že již zadala zakázku na výrobu biometrických pasů, a zavazuje se biometrické pasy svým občanům vydávat nejpozději ode dne 31. srpna 2015. Tyto pasy plně vyhovují požadavkům ICAO uvedeným v dokumentu ICAO Doc 9303.
 Smluvní strany souhlasí, že nezavedení biometrických pasů do 31. prosince 2015 je dostatečným důvodem pro pozastavení provádění této dohody v souladu s postupy podle čl. 8 odst. 4.
 SPOLEČNÁ DEKLARACE O SPOLUPRÁCI V OBLASTI NELEGÁLNÍ MIGRACE
 Smluvní strany připomínají svůj závazek podle čl. 49 odst. 3 dohody o politickém dialogu a spolupráci mezi Evropským společenstvím a jeho členskými státy na jedné straně a Andským společenstvím a jeho členskými státy na straně druhé (podepsané v roce 2003), pokud jde o zpětné přebírání svých nelegálních migrantů.
 Smluvní strany budou plnění tohoto závazku úzce sledovat. Souhlasí s tím, že na žádost kterékoli ze stran, a zejména v případě nárůstu nelegální migrace a v případě problémů v souvislosti se zpětným přebíráním nelegálních migrantů po vstupu dohody o zrušení vízové povinnosti v platnost, uzavřou dohodu upravující zvláštní povinnosti obou stran v oblasti zpětného přebírání osob.
 Smluvní strany se shodly, že taková dohoda o zpětném přebírání osob významně posílí vzájemné závazky přijaté v této dohodě a že neuzavření takové dohody o zpětném přebírání osob, bude-li o ně požádáno, je dostatečným důvodem pro pozastavení provádění této dohody v souladu s postupy podle čl. 8 odst. 4.
 _________________
 (1)
 Úř. věst. L 149, 20.5.2014, p. 67.
 (2)
 Nařízení Rady (ES) č. 539/2001 ze dne 15. března 2001, kterým se stanoví seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci musí mít při překračování vnějších hranic vízum, jakož i seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci jsou od této povinnosti osvobozeni (Úř. věst. L 81, 21.3.2001, s. 1).


text:
A bizonyítási teher a valamely állítást megfogalmazó személyre hárul, ahogyan azt a szervezeti és polgári eljárásjogi törvény 562. szakasza is kimondja: „valamely tény bizonyításának terhe minden esetben az állítást megfogalmazó félre hárul”.
 Igen, léteznek ilyen szabályok, ezeket a szervezeti és polgári eljárásjogi törvény 627. és azt követő szakaszai tartalmazzák. A 627. szakasz felsorolja azokat a dokumentumokat, amelyek esetében az e dokumentumokon található, azok eredetiségét igazoló elemeken túl nincs szükség külön bizonyítékra, például az alábbi esetekben:
 a máltai kormány aktusai, amelyeket a kibocsátó minisztérium minisztere vagy államtitkára írt alá, vagy távollétében a helyettese vagy a rangsorban a következő tisztségviselő, aki ilyen aktusok aláírására jogosult;
 a máltai kormány bármely minisztériumának nyilvántartásai;
 az illetékes hatóságok által ellenjegyzett, és a Kormányzati Közlönyben közzétett közhiteles aktusok;
 a máltai kormány engedélyével nyomtatott és megfelelő módon közzétett kormányzati aktusok;
 a máltai bíróságok és egyházi bíróságok aktusai és nyilvántartásai;
 az Anyakönyvi Hivatal és a Földhivatal által kibocsátott kivonatok;
 a polgári bíróság első kollégiumának felügyeletével készített hajókáróvás;
 a kereskedelmi hajózási törvényben említett más dokumentumok (ideértve a hivatalvezető vagy más hivatalos személy által aláírt forgalmi engedélyeket, és a forgalmi engedélyben feltüntetett egyéb elemeket, amelyeknél a hivatalvezető vagy más hivatalos személy aláírása szerepel).
 Egyéb dokumentumok is felhasználhatók bizonyítékként, amelyek tartalma mentesül a bizonyítási teher alól, eredetiségüket azonban igazolni kell. Ide tartoznak az alábbiak:
 a törvény vagy a kormány által jóváhagyott vagy elismert intézmény vagy állami szerv aktusai és nyilvántartásai;
 születési, házassági és halálozási egyházi aktusok és nyilvántartások, valamint a törvénnyel összhangban plébános jelenlétében tett rendelkezések;
 a máltai közjegyzők aktusai és nyilvántartásai;
 a törvénnyel összhangban vezetett üzleti könyvek, de kizárólag a kereskedelmi jellegű megállapodások vagy egyéb ügyletek tekintetében;
 az alkuszok által a törvény szerint vezetett könyvek, a szerződő felek közötti kereskedelmi ügyekben zajlott bármely eseményre vonatkozóan.
 Olyan bizonyíték is előállhat, amely ellentétes az ilyen dokumentumok tartalmával.
 E dokumentumokon kívül létezik egy másik, Málta Törvényeinek 16. fejezete, azaz a Polgári Törvénykönyv által szabályozott vélelem, nevezetesen, hogy a házasságban született gyermeket a feleség férjétől származó gyermeknek kell tekinteni. E jogi vélelem érvényességének megszűnését úgy lehet bizonyítani, hogy hivatalos keresetet kell benyújtani a Polgári Bírósághoz (családjogi szekció), és e vélelem érvénytelenségét alátámasztó bizonyítékkal kell szolgálni.
 A bíróságnak ahhoz, hogy polgári ügyekben ítéletet hozzon, meg kell bizonyosodnia arról, hogy az elképzelhető esetekkel kapcsolatban kiegyensúlyozottan áll rendelkezésre bizonyíték.
 Bírósági ügyben a részes felek érdekeiktől függetlenül tanúvallomást tehetnek saját kérésükre, az ügyben részt vevő másik fél kérésére vagy a bíróság által hivatalból történő idézés során. Ha az eljárás keresettel indul ̧ össze kell állítani a tanúk jegyzékét. Ugyanez vonatkozik a hivatalos válaszra – ennek is tartalmaznia kell a tanúk jegyzékét. Ha valamely fél olyan tanút kíván bevonni, akinek neve nem szerepel a jegyzékben, új keresetet kell benyújtania.
 Ha a bizonyítási kérelmet elfogadták, a tanúkat a bizonyítékot benyújtani kívánó fél kérelmére idézik a bíróságra. A tanúk idézése iránti kérelmet a máltai Törvényszéken és a gozói Törvényszéken (alsóbírósági hatáskör) szóban lehet benyújtani.
 A bíróság elutasíthatja a bizonyítási kérelmet, ha az idézett személy ügyvéd, segédügyvéd vagy pap. Alapszabály továbbá, hogy az ügy tárgyalásán jelen lévő személy nem idézhető be tanúként ugyanabban az ügyben. A bíróság saját hatáskörben dönthet úgy, hogy bizonyos jól megalapozott esetekben eltekint ettől a szabálytól. Léteznek külön jogszabályok, amelyek a hivatali titoktartást szabályozzák, és nem teszik lehetővé a titkos és bizalmas információk nyilvánosságra hozatalát. Emellett a kérelmet el is lehet utasítani, ha a bíróság úgy véli, hogy a tanú nem releváns.
 Háromféle bizonyítási eszköz létezik: dokumentumok, vallomás és nyilatkozat.
 Az általános szabály az, hogy a tanú kihallgatása az ügy tárgyalása során nyilvános ülésen, élőszóban történik. A törvény azonban a bizonyításfelvétel más módjait is lehetővé teszi:
 A Máltán lakóhellyel rendelkező és a külföldön tartózkodó tanúk egyaránt tehetnek nyilatkozatoz.
 Olyan személy esetében, aki Máltát elhagyni készül, beteg, idős, az ügy tárgyalása előtt valószínűleg meghal vagy cselekvőképtelenné válik, vagy nem tud megjelenni a tárgyaláson, a bíróság jogi asszisztenst bízhat meg azzal, hogy az adott személyt kihallgassa. Ebben az esetben a tanúnak szánt kérdéseket és az azokra adott válaszokat írásba kell foglalni, a tanúnak pedig alá kell írnia a tanúvallomást, vagy aláírás helyett kereszttel kell azt megjelölnie.
 A bíróság helyettes bírót is kijelölhet egy adott tanú kihallgatására, ha a tanú életkorából adódóan nem tudja elhagyni otthonát.
 Ha a tanú lakóhelye külföldön található, az ügyvéd kérvényezheti a megkeresés útján történő kihallgatást – a tanú kihallgatását kérelmező fél írásbeli kérdéseket ad meg, valamint annak a személynek a nevét és címét, aki az ő képviseletében a tanú meghallgatásán jelen lesz;
 Ha a bíróság szükségesnek tartja, engedélyezheti, hogy a bizonyítékként felhasználandó tanúvallomásról hang- vagy videofelvétel készüljön;
 A bíróság a tanúk kihallgatásával és esketésével bírósági fogalmazókat bízhat meg.
 Ha a bizonyításfelvétel a bírósági fogalmazó feladata, ugyanazok az eszközök állnak rendelkezésére, mint a bíróságoknak.
 Valamennyi bizonyítási eszköz egyforma bizonyító erővel rendelkezik.
 Nem, de mindig a lehető legkörültekintőbben kell beszerezni a bizonyítékokat.
 Igen, a törvény minden beidézett tanút kötelez a vallomástételre. Ugyanakkor a tanú nem kötelezhető arra, hogy olyan kérdésekre válaszoljon, amelyek eredményeként büntetőeljárás alá vonhatják.
 Bírósági ügy bármely peres felének férje vagy felesége tanúnak minősül, és a felek bármelyikének kérésére tanúvallomásra kötelezhető. A férj azonban nem kötelezhető arra, hogy felfedjen olyan tényeket, amelyeket felesége a házasság során bizalmasan osztott meg vele, és viszont; továbbá egyik házastárs sem kötelezhető olyan kérdések megválaszolására, amelynek eredményeként a másik házastársat büntetőeljárás alá vonhatják.
 Kivételt képeznek továbbá az ügyvéddel, segédügyvéddel vagy pappal bizalmasan megosztott információk. Ha azonban az ügyvéd vagy segédügyvéd megszerzi ügyfele hozzájárulását, vagy a pap megkapja a neki meggyónt személy hozzájárulását, a tudomásukra jutott kérdésekben ki lehet őket kérdezni (a hozzájárulás függvényében); az ügyvéd és a segédügyvéd azzal kapcsolatban, amit az ügyfele az ügy céljából vele megosztott, a pap pedig azon tényekkel kapcsolatban, amelyek a szentségi pecsét oltalma alatt vagy a gyónás során tudomására jutottak.
 A könyvelők, orvosok, szociális munkások, pszichológusok és házassági tanácsadók csak bírói végzéssel kötelezhetők arra, hogy felfedjék az ügyfeleik által szakmai titoktartás mellett nekik átadott információkat, vagy ha szakmai minőségükben jutottak ilyen információhoz. Ez a kiváltság az ilyen titkos információkat közvetítő tolmácsra is kiterjed.
 A szakmai titoktartás által kötött tanú nem fedhet fel titkos és bizalmas információkat, kivéve bizonyos körülmények között és az adott ügyre alkalmazandó joggal összhangban.
 Ha a hivatalosan beidézett tanú nem jelenik meg a megadott időpontban, a bíróság megsértésének bűntettét követi el, amiért azonnal elítélik és megbírságolják. A bíróság rendőri kísérettel vagy elfogatóparanccsal kényszerítheti a tanút, hogy valamely következő ülésen megjelenjen és tanúvallomást tegyen. A bíróság azonban elengedheti a kiszabott bírságot, ha a távolmaradást a tanú megfelelően kimenti.
 Tanúként előállítható bármely, szellemi képességeinek birtokában lévő személy, amennyiben tanúzási képességével kapcsolatban nem áll fenn valamely kivétel. Bármilyen életkorú személy előállítható tanúként, ha tudatában van annak, hogy helytelen hamis tanúvallomást tenni.
 A vizsgálat vagy keresztkikérdezés során a bíróság az általa szükségesnek vagy fontosnak tartott bármely kérdést felteheti. Másrészről az ügyben részt vevő felek érdekeiktől függetlenül tanúvallomást tehetnek saját kérésükre, az ügyben részt vevő másik fél kérésére vagy a bíróság által hivatalból történő beidézés során.
 A kiskorúakat érintő ügyekben a bíró a kiskorút zárt ajtók mögött hallgatja meg, vagy a kiskorú meghallgatására gyermekjogi képviselőt jelölhet ki.
 A nem Máltán élő tanúkat videokonferencián is meghallgathatják.
 Ha a bizonyítékot nem illegális úton szerezték, a bíróságot semmi sem korlátozza határozatának meghozatalakor. Alapszabályként az egyetlen kivétel az, ha a bíróság nem veszi tudomásul a tényekre vonatkozó olyan bizonyítékot, amelyekről a tanú állítása szerint mástól szerzett tudomást, vagy az olyan tényekre vonatkozó bizonyítékokat, amelyeket más személyek állítanak, akiket tanúvallomás céljából elő kell állítani.
 Igen, az ügyben félként részt vevők nyilatkozata is elfogadható.


text:
HG 577 28/05/2008 - Portal Legislativ
 HOTĂRÂRE nr. 577 din 28 mai 2008pentru aprobarea Normelor metodologice de aplicare a prevederilor Legii nr. 61/1993 privind alocaţia de stat pentru copii, precum şi pentru reglementarea modalităţilor de stabilire şi plată a alocaţiei de stat pentru copii
 În temeiul art. 108 din Constituţia României, republicată, al art. 11 din Legea nr. 61/1993 privind alocaţia de stat pentru copii, republicată, cu modificările şi completările ulterioare, şi al art. III din Ordonanţa de urgenţă a Guvernului nr. 16/2008 pentru modificarea şi completarea Legii nr. 61/1993 privind alocaţia de stat pentru copii,Guvernul României adoptă prezenta hotărâre. + Articolul 1Se aprobă Normele metodologice de aplicare a prevederilor Legii nr. 61/1993 privind alocaţia de stat pentru copii, precum şi pentru reglementarea modalităţilor de stabilire şi plată a alocaţiei de stat pentru copii, prevăzute în anexa care face parte integrantă din prezenta hotărâre. + Articolul 2 (1) Fondurile destinate plăţii sumelor restante reprezentând drepturi de alocaţie de stat pentru copii stabilite până la data de 31 decembrie 2007, în condiţiile legii, precum şi cheltuielile de transmitere a acestora se suportă din bugetul de stat, prin bugetele ministerelor şi ale altor organe de specialitate ale administraţiei publice centrale cu atribuţii în acest domeniu până la această dată. ... (2) Plata sumelor restante se realizează de către instituţiile prevăzute la alin. (1), cu respectarea termenului de prescripţie prevăzut de lege. ... + Articolul 3 (1) Pentru copiii prevăzuţi la art. II alin. (1) din Ordonanţa de urgenţă a Guvernului nr. 97/2007 pentru modificarea şi completarea Legii nr. 61/1993 privind alocaţia de stat pentru copii, bazele de date transmise direcţiilor de muncă şi protecţie socială judeţene, respectiv a municipiului Bucureşti, denumite în continuare direcţii teritoriale, de către Ministerul Educaţiei, Cercetării şi Tineretului, instituţiile din sistemul de apărare, ordine publică şi siguranţă naţională şi celelalte organe de specialitate ale administraţiei publice centrale care au în subordine unităţi de învăţământ, prin structurile teritoriale deconcentrate, precum şi direcţiile generale de asistenţă socială şi protecţia copilului judeţene, respectiv ale sectoarelor municipiului Bucureşti constituie documente justificative de plată a alocaţiei de stat pentru copii. ... (2) Pentru anul 2008, în situaţia în care baza de date transmisă de inspectoratele şcolare judeţene, respectiv al municipiului Bucureşti, în condiţiile prevăzute de art. II alin. (1) din Ordonanţa de urgenţă a Guvernului nr. 97/2007, conţine date incomplete cu privire la copiii pentru care se acordă alocaţia de stat, reprezentanţii legali ai acestora sau, după caz, titularul se vor adresa cu cerere însoţită de documente doveditoare la unităţile de învăţământ. ... (3) Cererile prevăzute la alin. (2) se transmit lunar direcţiilor teritoriale de către unităţile de învăţământ prin intermediul inspectoratelor şcolare, până la data de 1 a fiecărei luni. ... + Articolul 4Pentru tinerii care au împlinit vârsta de 18 ani, care urmează cursurile învăţământului liceal sau profesional organizate în condiţiile legii, cererea prevăzută la art. II alin. (3) din Ordonanţa de urgenţă a Guvernului nr. 16/2008 pentru modificarea şi completarea Legii nr. 61/1993 privind alocaţia de stat pentru copii se completează potrivit modelului prevăzut la art. 5 lit. c) din normele metodologice. + Articolul 5 (1) Plata alocaţiilor de stat pentru copii şcolari stabilite până la data de 31 decembrie 2007, care au fost achitate din bugetul Ministerului Educaţiei, Cercetării şi Tineretului şi neridicate, se efectuează în continuare prin Compania Naţională "Poşta Română" - S.A., pe baza filelor cec pentru plata alocaţiilor de stat pentru copii şcolari care au fost distribuite elevilor prin unităţile de învăţământ. ... (2) Compania Naţională "Poşta Română" - S.A. va plăti alocaţiile de stat pentru copii şcolari restante, cu respectarea termenului legal de prescripţie, din sumele primite în conturile deschise la Trezoreria Statului, atât de la Ministerul Educaţiei, Cercetării şi Tineretului, cât şi de la "Bancpost" - S.A. ... (3) Cheltuielile pentru plata alocaţiei de stat pentru copii din sumele primite de la "Bancpost" - S.A., aferente alocaţiilor de stat pentru copii neridicate până la 31 decembrie 2007, se calculează prin aplicarea unui coeficient de 1,3% din valoarea sumelor achitate lunar şi se finanţează din bugetul Ministerului Educaţiei, Cercetării şi Tineretului. Plata se face în luna următoare, pe baza deconturilor primite de la Compania Naţională "Poşta Română" - S.A. ... (4) Din conturile deschise la Trezoreria Statului, Compania Naţională "Poşta Română" - S.A. ridică sumele în numerar necesare achitării alocaţiilor de stat pentru copii, pe baza programărilor depuse la unităţile Trezoreriei Statului la care sunt deschise conturile respective. Pentru sumele în numerar ridicate de Compania Naţională "Poşta Română" - S.A. din conturile deschise la Trezoreria Statului nu se percep comisioane. ... (5) În primele 5 zile lucrătoare ale fiecărei luni Compania Naţională "Poşta Română" - S.A. va depune în conturile distincte deschise la Trezoreria Statului sumele în numerar ridicate în luna precedentă pentru achitarea alocaţiilor de stat pentru copii rămase neutilizate. ... (6) Lunar, Compania Naţională "Poşta Română" - S.A. va vira Ministerului Educaţiei, Cercetării şi Tineretului sumele prescrise. ... + Articolul 6Pe data intrării în vigoare a prezentei hotărâri se abrogă Hotărârea Guvernului nr. 591/1993 privind măsurile pentru aplicarea dispoziţiilor Legii nr. 61/1993 referitoare la gestionarea fondurilor, stabilirea şi plata alocaţiei de stat pentru copii, republicată în Monitorul Oficial al României, Partea I, nr. 75 din 21 februarie 2000, cu modificările şi completările ulterioare.PRIM-MINISTRUCĂLIN POPESCU-TĂRICEANUContrasemnează:--------------Ministrul muncii, familiei şi egalităţii de şanse,Paul Păcurarup. Ministrul internelor şi reformei administrative,Paul Victor Dobre,secretar de statMinistrul economiei şi finanţelor,Varujan VosganianBucureşti, 28 mai 2008.Nr. 577. + AnexăNORMA 28/05/2008