type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 16.12.2015
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 418/4
 BESCHLUSS DES RATES
 vom 14. Dezember 2015
 zur Ernennung der dänischen Mitglieder und stellvertretenden Mitglieder des Beratenden Ausschusses für die Koordinierung der Systeme der sozialen Sicherheit
 (2015/C 418/02)
 DER RAT DER EUROPÄISCHEN UNION —
 gestützt auf den Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union,
 gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 883/2004 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 29. April 2004 zur Koordinierung der Systeme der sozialen Sicherheit (1), insbesondere auf Artikel 75,
 gestützt auf die Kandidatenlisten, die dem Rat von den Regierungen der Mitgliedstaaten unterbreitet worden sind,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Mit seinem Beschluss vom 13. Oktober 2015 (2) hat der Rat die Mitglieder und stellvertretenden Mitglieder des Beratenden Ausschusses für die Koordinierung der Systeme der sozialen Sicherheit für den Zeitraum 20. Oktober 2015 bis 19. Oktober 2020 ernannt.
 (2)
 Die dänische Regierung hat weitere Kandidaten für mehrere zu besetzende Sitze vorgeschlagen —
 HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
 Artikel 1
 Folgende Personen werden für den Zeitraum vom 20. Oktober 2015 bis zum 19. Oktober 2020 zu Mitgliedern bzw. stellvertretenden Mitgliedern des Beratenden Ausschusses für die Koordinierung der Systeme der sozialen Sicherheit ernannt:
 I. VERTRETER DER REGIERUNGEN
 Land
 Mitglieder
 Stellvertretende Mitglieder
 Dänemark
 Frau Karin MØHL LARSEN
 Frau Marie-Louise OUTZEN
 II. VERTRETER DER ARBEITNEHMERVERBÄNDE
 Land
 Mitglieder
 Stellvertretende Mitglieder
 Dänemark
 Herr Christian SØLYST
 Frau Tine SKOV JENSEN
 III. VERTRETER DER ARBEITGEBERVERBÄNDE
 Land
 Mitglieder
 Stellvertretende Mitglieder
 Dänemark
 Frau Christiane MIßLBECK-WINBERG
 Herr Henning GADE
 Artikel 2
 Der Rat ernennt die bisher noch nicht vorgeschlagenen Mitglieder und stellvertretenden Mitglieder zu einem späteren Zeitpunkt.
 Artikel 3
 Dieser Beschluss tritt am Tag seiner Annahme in Kraft.
 Geschehen zu Brüssel am 14. Dezember 2015.
 Im Namen des Rates
 Der Präsident
 F. ETGEN
 (1) ABl. L 166 vom 30.4.2004, S. 1.
 (2) Beschluss des Rates vom 13. Oktober 2015 zur Ernennung der Mitglieder und stellvertretenden Mitglieder des Beratenden Ausschusses für die Koordinierung der Systeme der sozialen Sicherheit (ABl. C 341 vom 16.10.2015, S. 4).


text:
 |
 52012PC0550
 Πρόταση ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ περί εξουσιοδοτήσεως των κρατών μελών που είναι συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης της Βιέννης, της 21ης Μαΐου 1963, σχετικά με την αστική ευθύνη ως προς τις πυρηνικές ζημίες («Σύμβαση της Βιέννης») να κυρώσουν το Πρωτόκολλο περί τροποποιήσεως της εν λόγω Σύμβασης ή να προσχωρήσουν σε αυτό, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης /* COM/2012/0550 final - 2012/0262 (NLE) */
 ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ
 ΕΚΘΕΣΗ
 1. ΠΛΑΙΣΙΟ
 ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ
 1.1. Στόχος
 της πρότασης
 Το
 διεθνές
 καθεστώς
 πυρηνικής
 αστικής
 ευθύνης διέπεται
 επί του
 παρόντος από
 δύο βασικές
 πράξεις: τη
 «Σύμβαση της
 Βιέννης»», όπως
 αυτή
 τροποποιείται με
 το Πρωτόκολλο
 του 1997, και τη «Σύμβαση
 των Παρισίων»
 του 1960 για την
 αστική ευθύνη
 στον τομέα της
 πυρηνικής
 ενέργειας, η
 οποία τροποποιήθηκε
 με διάφορα
 πρωτόκολλα και
 συμπληρώθηκε
 με τη Σύμβαση
 των Βρυξελλών
 της 31ης
 Ιανουαρίου 1963
 (στο εξής η
 «Σύμβαση των
 Βρυξελλών»). Επί
 της ουσίας, αμφότερες
 οι εν λόγω
 συμβάσεις
 περιέχουν
 παρόμοιες
 βασικές αρχές.
 Ωστόσο,
 ορισμένα κράτη
 μέλη της ΕΕ
 είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη της
 Σύμβασης των
 Παρισίων και
 άλλα της
 Σύμβασης της
 Βιέννης.
 Τα άρθρα 12
 έως 14 του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997
 περιλαμβάνουν
 διατάξεις για
 τη διεθνή
 δικαιοδοσία,
 την αναγνώριση
 και την εκτέλεσης
 αποφάσεων
 σχετικά με την
 εφαρμογή της
 Σύμβασης της
 Βιέννης. Οι
 διατάξεις
 αυτές έχουν
 επιπτώσεις
 στους κανόνες
 του δικαίου
 της Ευρωπαϊκής
 Ένωσης και, πιο
 συγκεκριμένα,
 του κανονισμού
 (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του
 Συμβουλίου,
 της 22ας
 Δεκεμβρίου 2000
 για τη διεθνή δικαιοδοσία,
 την αναγνώριση
 και την
 εκτέλεση αποφάσεων
 σε αστικές και
 εμπορικές
 υποθέσεις[1].
 Κατά συνέπεια,
 η Ένωση έχει
 την
 αποκλειστική
 δικαιοδοσία
 επί των
 συγκεκριμένων
 διατάξεων του
 Πρωτοκόλλου του
 1997 και, άρα, τα
 κράτη μέλη δεν
 μπορούν να
 καταστούν συμβαλλόμενα
 μέρη του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997 σε ό,τι αφορά
 τις εν λόγω
 διατάξεις.
 Αντίστοιχα και
 ως προς το
 Πρωτόκολλο της
 12ης
 Φεβρουαρίου 2004
 για την τροποποίηση
 της Σύμβασης
 των Παρισίων,
 το Συμβούλιο
 εξέδωσε
 αποφάσεις με
 τις οποίες
 εξουσιοδοτούνται
 τα κράτη μέλη
 να υπογράψουν
 και να
 κυρώσουν το
 Πρωτόκολλο ή
 να
 προσχωρήσουν
 σε αυτό, προς το
 συμφέρον της
 Ένωσης.
 Παρόμοια είναι
 η λύση που
 προτείνεται
 και στην
 παρούσα
 περίπτωση.
 Η
 Επιτροπή
 προτείνει στο
 Συμβούλιο να
 εξουσιοδοτήσει
 τα κράτη μέλη
 που είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη της
 Σύμβασης, της
 21ης Μαΐου 1963,
 σχετικά με την
 αστική ευθύνη
 ως προς τις
 πυρηνικές
 ζημίες
 («Σύμβαση της
 Βιέννης») –
 δηλαδή τη
 Βουλγαρία, την
 Τσεχική
 Δημοκρατία,
 την Εσθονία,
 την Ουγγαρία,
 τη Λιθουανία,
 την Πολωνία (εκ
 των υστέρων)
 και τη
 Σλοβακία – να
 κυρώσουν ή να
 συνάψουν, προς
 το συμφέρον
 της Ευρωπαϊκής
 Ένωσης, το
 Πρωτόκολλο
 περί τροποποιήσεως
 της Σύμβασης το
 οποίο
 εγκρίθηκε στις
 12 Σεπτεμβρίου 1997
 υπό την αιγίδα
 του Διεθνούς
 Οργανισμού
 Ατομικής
 Ενέργειας.
 Τέλος, αν
 και θα ήταν
 προτιμότερο να
 εφαρμοστεί ενιαίο
 καθεστώς στον
 τομέα της
 πυρηνικής
 αστικής ευθύνης
 στην Ευρωπαϊκή
 Ένωση, υπάρχει
 περιθώριο ευελιξίας
 λόγω της
 συμβατότητας
 των καθεστώτων
 που
 καθιερώνουν οι
 συμβάσεις της
 Βιέννης και
 των Παρισίων.
 1.2. Πρωτόκολλο
 περί τροποποιήσεως
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 σχετικά με
 την αστική
 ευθύνη ως προς
 τις πυρηνικές
 ζημίες
 Η Σύμβαση της
 Βιέννης
 εγκρίθηκε για
 να εξυπηρετηθεί
 ο σκοπός της
 καταβολής
 επαρκούς και
 δίκαιης αποζημίωσης
 των θυμάτων
 των ζημιών που
 προκαλούνται
 από πυρηνικά
 ατυχήματα. Η
 σύμβαση αυτή
 καθορίζει
 ειδικό σύστημα
 αστικής
 ευθύνης στον
 τομέα της
 πυρηνικής
 ενέργειας
 σύμφωνα με τις
 ακόλουθες
 βασικές αρχές:
 α) την
 «αντικειμενική»
 ευθύνη, δηλαδή
 την ευθύνη
 άνευ πταίσματος··
 β) την
 αποκλειστική
 ευθύνη του
 φορέα εκμετάλλευσης
 της πυρηνικής
 εγκατάστασης·
 γ) τον ποσοτικό
 περιορισμό της
 ευθύνης και/ή
 τον περιορισμό
 κάλυψης της
 ευθύνης με τη
 σύναψη
 ασφάλισης ή με
 την παροχή
 κάποιας άλλης
 χρηματικής
 εγγύησης· δ) τον
 χρονικό
 περιορισμό της
 ευθύνης.
 Το
 Πρωτόκολλο του
 1997
 Η
 Σύμβαση της
 Βιέννης
 τροποποιήθηκε
 με το Πρωτόκολλο
 του 1997 (με
 ημερομηνία
 έναρξης ισχύος
 την 4η Οκτωβρίου
 2003) για να
 βελτιωθεί το
 καθεστώς
 αποζημίωσης
 των πυρηνικών
 ατυχημάτων.
 Μεταξύ
 άλλων, το
 Πρωτόκολλο του
 1997 περιλαμβάνει
 νέο ορισμό για
 τις πυρηνικές
 ζημίες
 (συνεκτιμώντας,
 πλέον, και τις
 έννοιες της
 περιβαλλοντικής
 ζημίας και των
 προληπτικών μέτρων),
 επεκτείνει το
 γεωγραφικό
 πεδίο
 εφαρμογής της
 Σύμβασης της
 Βιέννης,
 παρατείνει το
 χρονικό διάστημα
 εντός του
 οποίου μπορούν
 να ασκηθούν
 αγωγές αποζημίωσης
 για απώλεια
 ζωής και
 σωματική βλάβη
 και αυξάνει
 σημαντικά το
 ελάχιστο όριο
 αποζημίωσης.
 Παράλληλα,
 εμπεριέχει
 νέες περί
 διεθνούς
 δικαιοδοσίας
 διατάξεις που
 παράγουν
 συνέπειες σε
 περίπτωση
 πυρηνικού ατυχήματος
 κατά τη
 μεταφορά
 πυρηνικού
 υλικού προς ή από
 εγκατάσταση
 ευρισκόμενη
 στο έδαφος
 κράτους μέρους
 της Σύμβασης
 της Βιέννης.
 Βάσει
 του άρθρου 19
 παράγραφος 1
 του
 Πρωτοκόλλου του
 1997, το κράτος
 μέρος του
 Πρωτοκόλλου
 αλλά όχι και της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963
 δεσμεύεται από
 τις διατάξεις
 της, όπως τροποποιούνται
 με το
 Πρωτόκολλο,
 έναντι άλλων
 κρατών μερών
 του
 Πρωτοκόλλου
 και, εφόσον δεν
 εκφράσει διαφορετική
 πρόθεση κατά
 την κατάθεση
 της πράξης
 κύρωσης,
 αποδοχής,
 έγκρισης ή
 προσχώρησής
 του, θα δεσμεύεται
 από τη Σύμβαση
 της Βιέννης
 του 1963 έναντι των
 κρατών μερών
 της Σύμβασης
 αυτής και μόνο.
 Tο
 κοινό
 Πρωτόκολλο του
 1988
 Την 21η
 Σεπτεμβρίου 1988 η
 Διάσκεψη για
 τη σχέση μεταξύ
 της Σύμβασης
 των Παρισίων
 και της
 Σύμβασης της Βιέννης
 ενέκρινε το
 κοινό Πρωτόκολλο
 σχετικά με την
 εφαρμογή της
 Σύμβασης της Βιέννης
 και της
 Σύμβασης των
 Παρισίων («το
 κοινό Πρωτόκολλο
 του 1988»),
 δεδομένου ότι
 η Σύμβαση των
 Παρισίων, η
 Σύμβαση των
 Βρυξελλών και
 η Σύμβαση της
 Βιέννης
 διέπονται από
 τις ίδιες
 αρχές.
 Πρωταρχικός στόχος
 ήταν ο
 συντονισμός
 της εφαρμογής
 των εν λόγω συμβάσεων.
 Το κοινό
 Πρωτόκολλο του
 1988 συνδέει τις
 δύο συμβάσεις
 κατά δύο
 βασικούς
 τρόπους.
 Πρώτον,
 προβλέπει την
 αμοιβαία
 επέκταση της
 ευθύνης του
 φορέα
 εκμετάλλευσης
 που
 προβλέπεται
 από τα
 καθεστώτα των
 Παρισίων και
 της Βιέννης
 (άρθρο II). Κατά
 συνέπεια, σε περίπτωση
 πυρηνικού
 ατυχήματος υπ’
 ευθύνη φορέα εκμετάλλευσης
 βάσει και
 Σύμβασης της
 Βιέννης, καθώς
 και του κοινού
 Πρωτοκόλλου, ο
 φορέας
 εκμετάλλευσης
 θα ευθύνεται,
 σύμφωνα με τη
 Σύμβαση της
 Βιέννης, για
 τις πυρηνικές
 ζημίες όχι
 μόνο στο
 έδαφος των μερών
 αυτής, αλλά και
 στο έδαφος των
 μερών τόσο της
 Σύμβασης των
 Παρισίων όσο
 και του κοινού
 Πρωτοκόλλου.
 Αντίστροφα, σε
 περίπτωση
 πυρηνικού
 ατυχήματος υπ’
 ευθύνη φορέα
 εκμετάλλευσης
 βάσει τόσο της Σύμβασης
 των Παρισίων
 όσο και του
 κοινού
 Πρωτοκόλλου,
 θα ισχύει
 αμοιβαιότητα.
 Δεύτερον,
 το κοινό
 Πρωτόκολλο του
 1988 αποσκοπεί στην
 εξάλειψη των
 αλληλοσυγκρουόμενων
 διατάξεων που
 θα ανέκυπταν
 διαφορετικά,
 ειδικότερα σε
 περιπτώσεις
 μεταφοράς,
 λόγω της
 ταυτόχρονης
 εφαρμογής των
 δύο συμβάσεων
 (άρθρο III).
 Tο κοινό
 Πρωτόκολλο του
 1988 υπεγράφη από
 πέντε κράτη μέλη
 και ετέθη σε
 ισχύ σε άλλα 17
 μετά την από
 πλευράς τους
 κύρωση,
 προσχώρηση,
 έγκριση ή
 αποδοχή.
 2. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
 ΤΩΝ
 ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ
 ΜΕ ΤΑ
 ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ
 ΜΕΡΗ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ
 ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΥ
 Στις
 τροποποιήσεις
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 περιλαμβάνονται
 στοιχεία υπέρ
 των δυνητικών
 θυμάτων ενός
 πυρηνικού
 ατυχήματος, π.χ.
 η ποσοτική
 αύξηση της
 ευθύνης και ο
 ευρύτερος
 ορισμός των
 πυρηνικών
 ζημιών. Κατά
 συνέπεια, και
 σύμφωνα με τα
 συμπεράσματα
 τόσο της
 μελέτης που
 δημοσιεύτηκε
 το 2009 όσο και του
 συνεδρίου
 εργασίας του
 Ιουνίου του 2010
 για την
 πυρηνική
 αστική ευθύνη[2],
 αναγνωρίζεται,
 μετά από
 διαβουλεύσεις
 με τα ενδιαφερόμενα
 μέρη, ότι
 οποιαδήποτε
 πρωτοβουλία στον
 τομέα της
 πυρηνικής
 αστικής
 ευθύνης δεν
 πρέπει να
 παρεμποδίζει την
 προσχώρηση των
 κρατών μελών
 σε οποιαδήποτε
 διεθνή σύμβαση
 που βελτιώνει
 την κατάσταση
 των δυνητικών
 θυμάτων στην
 Ευρωπαϊκή
 Ένωση. Συνεπώς,
 η προσχώρηση
 στο Πρωτόκολλο
 του 1997 θα
 συμβάλει θετικά
 στη βελτίωση
 της
 αποζημίωσης
 των θυμάτων
 ανά την
 Ευρωπαϊκή Ένωση.
 3. ΝΟΜΙΚΑ
 ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ
 ΠΡΟΤΑΣΗΣ
 3.1. Tα ενδιαφερόμενα
 κράτη μέλη
 Tα
 ακόλουθα εννέα
 κράτη μέλη της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης είτε
 έχουν κυρώσει
 τη Σύμβαση της
 Βιέννης είτε έχουν
 προσχωρήσει σε
 αυτήν: Βουλγαρία,
 Τσεχική
 Δημοκρατία,
 Εσθονία,
 Ουγγαρία,
 Λετονία,
 Λιθουανία,
 Σλοβακία,
 Πολωνία και
 Ρουμανία. Το Ηνωμένο
 Βασίλειο και η
 Ισπανία
 υπέγραψαν τη
 σύμβαση χωρίς
 να την
 κυρώσουν (οι
 δύο αυτές
 χώρες κατέστησαν
 συμβαλλόμενα
 μέρη στη
 Σύμβαση των
 Παρισίων). Η
 σύμβαση δεν
 εφαρμόζεται
 πλέον στη
 Σλοβενία.
 Το
 Πρωτόκολλο του
 1997 υπεγράφη από
 την Τσεχική
 Δημοκρατία,
 την Ουγγαρία,
 τη Λιθουανία
 και την Ιταλία (η
 τελευταία
 είναι
 συμβαλλόμενο
 μέρος της
 Σύμβασης των
 Παρισίων). Το
 Πρωτόκολλο
 κυρώθηκε από
 τη Ρουμανία
 και τη Λετονία
 (πριν από την
 προσχώρησή
 τους στην ΕΕ)
 και από την
 Πολωνία (μετά
 την προσχώρηση
 στην ΕΕ).
 Κατά
 συνέπεια, η
 απόφαση του
 Συμβουλίου
 απευθύνεται σε
 εκείνα τα
 κράτη μέλη που
 είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη της
 Σύμβασης της
 Βιέννης,
 δηλαδή στη
 Βουλγαρία,
 στην Τσεχική
 Δημοκρατία,
 στην Εσθονία,
 στην Ουγγαρία,
 στη Λιθουανία,
 στην Πολωνία
 (εκ των υστέρων)
 και στη Σλοβακία.
 Δεδομένου ότι
 η Ιταλία, το
 Ηνωμένο
 Βασίλειο και η
 Ισπανία
 υπέγραψαν τη
 Σύμβαση της
 Βιέννης ενώ
 είναι και
 συμβαλλόμενα
 μέρη της
 Σύμβασης των
 Παρισίων, η
 οποία θεσπίζει
 ένα παρόμοιο
 καθεστώς
 πυρηνικής
 αστικής
 ευθύνης, οι εν
 λόγω χώρες δεν
 θα πρέπει να
 καλύπτονται
 από την
 απόφαση του
 Συμβουλίου.
 3.2. Ο κανονισμός
 (ΕΚ) του
 Συμβουλίου
 αριθ. 44/2001
 Ο κανονισμός
 (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του
 Συμβουλίου της
 22ας Δεκεμβρίου
 2000[3]
 καθορίζει
 κανόνες για τη
 διεθνή
 δικαιοδοσία,
 την αναγνώριση
 και την
 εκτέλεση των
 αποφάσεων σε
 αστικές και
 εμπορικές
 υποθέσεις. Ο
 κανονισμός
 είναι δεσμευτικός
 για όλα τα
 κράτη μέλη (για
 τη Δανία υπάρχουν
 ειδικές
 ρυθμίσεις).
 Οι
 κανόνες διεθνούς
 δικαιοδοσίας
 που
 θεσπίζονται με
 τον κανονισμό
 (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του
 Συμβουλίου
 εφαρμόζονται
 όταν ο εναγόμενος
 έχει την
 κατοικία του
 σε ένα από τα
 κράτη μέλη που
 δεσμεύονται
 από τον
 κανονισμό. Οι
 εναγόμενοι που
 δεν έχουν την
 κατοικία τους
 σε ένα κράτος μέλος
 μπορούν να
 εναχθούν
 ενώπιον των
 δικαστηρίων
 κάθε κράτους
 μέλους με βάση
 τους εθνικούς
 κανόνες
 δικαιοδοσίας
 του τελευταίου
 αυτού κράτους,
 υπό την
 επιφύλαξη των
 άρθρων 22
 (αποκλειστική
 διεθνής
 δικαιοδοσία)
 και 23 (ρήτρες
 συμφωνιών
 εκλογής δωσιδικίας).
 Η
 δικαιοδοσία
 βασίζεται,
 κατά πρώτο
 λόγο, στον τόπο
 κατοικίας του
 εναγομένου.
 Επιπλέον, όταν
 συντρέχει η
 περίπτωση
 αξιώσεων εξ
 αδικημάτων,
 ενοχών αδικοπραξίας
 ή οιονεί
 αδικοπραξίας,
 το πρόσωπο που
 έχει την
 κατοικία του
 στο έδαφος
 κράτους μέλους
 μπορεί να εναχθεί
 στο κράτος
 μέλος στο
 οποίο συνέβη ή
 ενδέχεται να
 συμβεί το
 ζημιογόνο
 γεγονός. Όπως
 εξυπακούεται,
 σύμφωνα με τη
 νομολογία του
 Δικαστηρίου, ο
 τόπος
 επέλευσης του
 ζημιογόνου
 γεγονότος
 είναι ο τόπος
 όπου έχει
 παραχθεί το
 ζημιογόνο
 γεγονός ή ο
 τόπος στον
 οποίο
 συντελέστηκε η
 ζημία. Σε
 διαφορές
 σχετικές με
 υποθέσεις
 ασφαλίσεων, ο
 ασφαλιστής που
 έχει την
 κατοικία του
 σε ένα κράτος
 μέλος μπορεί
 να εναχθεί α)
 ενώπιον των
 δικαστηρίων
 του κράτους
 μέλους όπου
 έχει την
 κατοικία του ή
 β) στο κράτος
 μέλος, στο οποίο
 ο ενάγων έχει
 την κατοικία
 του, εφόσον την
 αγωγή έχει
 ασκήσει ο
 αντισυμβαλλόμενος
 του ασφαλιστή, ο
 ασφαλισμένος ή
 ο δικαιούχος ή
 γ) εάν
 πρόκειται για
 συνασφαλιστή,
 ενώπιον του
 δικαστηρίου
 του κράτους
 μέλους στο
 οποίο έχει
 εναχθεί ο
 κύριος ασφαλιστής.
 Σε υποθέσεις
 ασφάλισης
 αστικής
 ευθύνης, ο
 ασφαλιστής
 μπορεί,
 επιπλέον, να
 εναχθεί
 ενώπιον των
 δικαστηρίων
 του τόπου όπου
 συνέβη το
 ζημιογόνο
 γεγονός και
 μπορεί επίσης
 να
 προσεπικληθεί
 ενώπιον του δικαστηρίου
 που έχει
 επιληφθεί της
 αγωγής του ζημιωθέντος
 κατά του
 ασφαλισμένου,
 εφόσον το
 δίκαιο του
 δικαστηρίου το
 επιτρέπει.
 Όπως
 ορίζεται στον
 κανονισμό (ΕΚ)
 αριθ. 44/2001, η
 απόφαση που
 εκδίδεται σε
 ένα κράτος
 μέλος πρέπει
 να αναγνωρίζεται
 και να
 εκτελείται στα
 υπόλοιπα κράτη
 χωρίς να
 χρειάζεται να
 τηρηθεί καμία ειδική
 διαδικασία.
 Επιτρέπεται,
 πάντως,
 περιορισμένος
 αριθμός λόγων
 μη αναγνώρισης
 για να ληφθούν
 υπόψη οι λόγοι
 δημοσίας
 τάξεως, ο
 σεβασμός των δικαιωμάτων
 της
 υπεράσπισης
 και η ύπαρξη
 ορισμένων
 ασυμβίβαστων
 αποφάσεων.
 3.3. Η
 αρμοδιότητα
 της Ευρωπαϊκής
 Ένωσης σε
 σχέση με το
 Πρωτόκολλο του
 1997
 Δεν
 υπάρχει
 ενωσιακή
 νομοθεσία που
 να διέπει την αστική
 ευθύνη στον
 τομέα της
 πυρηνικής
 ενέργειας. Ο
 κανονισμός (ΕΚ)
 αριθ. 864/2007 του
 Ευρωπαϊκού
 Κοινοβουλίου
 και του
 Συμβουλίου της
 11ης Ιουλίου 2007
 για το εφαρμοστέο
 δίκαιο στις
 εξωσυμβατικές
 ενοχές («Ρώμη II»)
 εξαιρεί την
 πυρηνική
 αστική ευθύνη
 από το πεδίο
 εφαρμογής του.
 Ωστόσο,
 το Πρωτόκολλο
 του 1997 περιέχει
 διατάξεις που
 επηρεάζουν τον
 κανονισμό (ΕΚ)
 αριθ. 44/2001 του
 Συμβουλίου.
 Αντίθετα προς
 τις
 πολυάριθμες
 βάσεις
 διεθνούς
 δικαιοδοσίας
 που
 προβλέπονται υπό
 τον εν λόγω
 κανονισμό, το
 άρθρο ΧΙ της
 Σύμβασης της
 Βιέννης, όπως
 αυτή
 τροποποιείται
 με το Πρωτόκολλο
 του 1997, προβλέπει
 καταρχήν την
 αποκλειστική
 δικαιοδοσία
 των
 δικαστηρίων
 του
 συμβαλλόμενου
 κράτους όπου
 συνέβη το
 πυρηνικό
 ατύχημα.
 Ειδικότερα,
 το άρθρο ΧΙ της
 Σύμβασης της
 Βιέννης προβλέπει
 αποκλειστική
 δικαιοδοσία
 των δικαστηρίων
 του
 συμβαλλόμενου
 κράτους όπου
 συνέβη το πυρηνικό
 ατύχημα
 αναφορικά με
 αγωγές
 αποζημίωσης
 για τις ζημίες
 που προκάλεσε
 το ατύχημα. Αν
 το ατύχημα
 συνέβη εκτός
 του εδάφους
 των συμβαλλομένων
 μερών ή αν ο
 τόπος του
 ατυχήματος δεν
 μπορεί να
 προσδιοριστεί
 με βεβαιότητα,
 αρμόδια είναι
 τα δικαστήρια
 του κράτους
 της πυρηνικής
 εγκατάστασης
 του υπεύθυνου
 φορέα
 εκμετάλλευσης.
 Το
 Πρωτόκολλο του
 1997 προβλέπει
 προσέτι την
 αποκλειστική
 δικαιοδοσία
 των
 δικαστηρίων
 του
 συμβαλλόμενου
 παράκτιου
 κράτους για
 πυρηνικά
 ατυχήματα
 εντός της αποκλειστικής
 οικονομικής
 ζώνης του. Η
 δικαιοδοσία
 αυτή
 αναγνωρίζεται
 υπό την προϋπόθεση
 ότι ο
 θεματοφύλακας
 της Σύμβασης
 έλαβε
 κοινοποίηση
 για την
 καθιέρωση μιας
 τέτοιας ζώνης
 πριν από την
 επέλευση του
 πυρηνικού ατυχήματος.
 Αναφορικά με
 τους κανόνες
 περί
 αναγνώρισης
 και εκτέλεσης
 υπό το άρθρο XII
 της Σύμβασης
 της Βιέννης, όπως
 αυτή
 τροποποιείται
 με το
 Πρωτόκολλο του
 1997, οιαδήποτε
 απόφαση του
 αρμόδιου
 δικαστηρίου δεν
 υπόκειται
 πλέον σε
 συνήθεις
 μορφές
 προσφυγής τυγχάνει
 των ειδικών
 διατάξεων
 σχετικά με την
 αναγνώριση και
 την εκτέλεση
 των αποφάσεων. Με
 ορισμένες
 εξαιρέσεις[4],
 το άρθρο XII
 προβλέπει ότι
 η απόφαση
 πρέπει να
 αναγνωρίζεται
 εντός του
 εδάφους όλων
 των συμβαλλομένων
 μερών και να
 είναι
 εκτελεστή σαν
 να επρόκειτο
 για απόφαση
 εθνικού
 δικαστηρίου.
 Επί της ουσίας
 αναθεώρηση της
 υπόθεσης δεν
 χωρεί για κανέναν
 λόγο.
 Η
 Ευρωπαϊκή
 Ένωση είναι
 αποκλειστικά
 αρμόδια για τα θέματα
 των διατάξεων
 της διεθνούς
 δικαιοδοσίας, της
 αναγνώρισης
 και της
 εκτέλεσης των
 αποφάσεων που
 περιλαμβάνει
 το Πρωτόκολλο
 του 1997, επειδή
 αυτά επηρεάζουν,
 κατά την
 έννοια της
 νομολογίας του
 Δικαστηρίου
 των Ευρωπαϊκών
 Κοινοτήτων[5],
 τους
 αντίστοιχους
 κανόνες του
 κανονισμού (ΕΚ)
 αριθ. 44/2001 του
 Συμβουλίου. Τα κράτη
 μέλη δεν
 δικαιούνται,
 συνεπώς, να
 παρεκκλίνουν
 πλέον μεταξύ
 τους από τους
 κανόνες αυτούς
 ούτε
 δικαιούνται να
 συνάπτουν
 διεθνείς
 συμβατικές σχέσεις
 με τρίτα κράτη,
 οι οποίες
 θίγουν τους εν
 λόγω κανόνες.
 3.4. Εξουσιοδότηση
 των κρατών
 μελών
 Η
 Σύμβαση της
 Βιέννης και το
 Πρωτόκολλο του
 1997 δεν περιλαμβάνουν
 ρήτρα
 περιφερειακών
 οικονομικών οργανισμών
 που να
 επιτρέπει στην
 Ευρωπαϊκή Ένωση
 να καταστεί
 συμβαλλόμενο
 μέρος του
 Πρωτοκόλλου.
 Εξαιτίας του
 γεγονότος
 αυτού, η
 Ευρωπαϊκή
 Ένωση δεν
 είναι σε θέση
 να καταστεί
 συμβαλλόμενο
 μέρος του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997.
 Διασφαλίζοντας
 τη βελτιωμένη
 προστασία των
 θυμάτων στις
 περιπτώσεις
 πυρηνικών
 ατυχημάτων, το
 Πρωτόκολλο του
 1997 είναι
 ιδιαίτερα
 σημαντικό για
 την Ευρωπαϊκή
 Ένωση και τα
 κράτη μέλη της.
 Επομένως,
 δικαιολογείται,
 κατ’ εξαίρεση, η
 άσκηση, από την
 πλευρά της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης, των
 αρμοδιοτήτων
 της μέσω των
 κρατών μελών
 της που είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη στη
 Σύμβαση της
 Βιέννης.
 Πέραν
 των κρατών
 μελών που ήδη
 είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη στην
 τροποποιημένη
 Σύμβαση των
 Παρισίων,
 πέντε κράτη
 μέλη της Ευρωπαϊκής
 Ένωσης και,
 συγκεκριμένα,
 η Αυστρία, η
 Ιρλανδία, το
 Λουξεμβούργο,
 η Μάλτα και η
 Κύπρος δεν είναι
 μέρη ούτε της
 τροποποιημένης
 Σύμβασης των
 Παρισίων ούτε της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963. Κ ατά
 συνέπεια,
 θεωρείται
 αντικειμενικά
 δικαιολογημένο
 να επιτραπεί, κατ’
 εξαίρεση, στα
 προαναφερόμενα
 πέντε κράτη
 μέλη να μην
 καταστούν μέρη
 του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997 και να
 εξακολουθήσουν
 να εφαρμόζουν
 τους κανόνες
 του κανονισμού
 (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του
 Συμβουλίου
 στον τομέα που
 καλύπτουν η
 Σύμβαση της
 Βιέννης και το
 Πρωτόκολλο του
 1997. Αυτή η
 διαφοροποιημένη
 εφαρμογή των
 κανόνων της
 διεθνούς
 δικαιοδοσίας
 εντός του
 πλαισίου της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης
 αιτιολογείται
 δεδομένου ότι:
 - το
 Πρωτόκολλο του
 1997 τροποποιεί
 μια σύμβαση
 στην οποία τα
 προαναφερόμενα
 πέντε κράτη
 μέλη δεν είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη,
 - ο
 κανονισμός (ΕΚ)
 αριθ. 44/2001 του
 Συμβουλίου δεν
 επηρεάζει τις
 συμβάσεις των
 οποίων
 συμβαλλόμενα
 μέρη είναι τα
 κράτη μέλη.
 Κατά
 συνέπεια, μόνο
 τα κράτη μέλη
 που τη στιγμή
 αυτή αποτελούν
 μέρη της
 Σύμβασης της
 Βιέννης θα
 πρέπει να
 κυρώσουν ή να
 προσχωρήσουν
 στο Πρωτόκολλο
 του 1997 προς το
 συμφέρον της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης. Η
 Πολωνία κύρωσε
 το Πρωτόκολλο
 του 1997 μετά την
 ένταξή της στην
 ΕΕ και,
 επομένως, θα
 πρέπει να
 καταστεί
 αποδέκτης της
 απόφασης εκ
 των υστέρων. Η
 Λετονία και η
 Ρουμανία είχαν
 ήδη υπογράψει
 και κυρώσει το
 Πρωτόκολλο του
 1997 πριν από την
 ένταξή τους
 στην Ευρωπαϊκή
 Ένωση.
 Για τους
 λόγους αυτούς
 η Επιτροπή
 συνιστά στο Ευρωπαϊκό
 Κοινοβούλιο
 και στο
 Συμβούλιο να
 εκδώσουν την
 απόφαση περί
 εξουσιοδοτήσεως
 των κρατών
 μελών που
 είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη στη
 Σύμβαση της
 Βιέννης
 προκειμένου να
 κυρώσουν, προς
 το συμφέρον
 της Ευρωπαϊκής
 Ένωσης, το
 Πρωτόκολλο του
 1997 ή να προσχωρήσουν
 σε αυτό.
 3.5. Επιφύλαξη
 ως προς τους
 κανόνες
 αναγνώρισης
 και εκτέλεσης
 των αποφάσεων
 Αναφορικά με
 τους κανόνες
 αναγνώρισης
 και εκτέλεσης
 των αποφάσεων
 του άρθρου ΧΙΙ
 όπως τροποποιείται
 με το άρθρο 14 του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997, είναι
 αναγκαίο να
 διασφαλιστεί η
 συνέχιση της
 εφαρμογής των
 συναφών κανόνων
 του κανονισμού
 αριθ. 44/2001, όπως
 επεκτείνονται
 στη Δανία
 βάσει της
 Συμφωνίας
 μεταξύ
 Ευρωπαϊκής
 Κοινότητας και
 του Βασιλείου
 της Δανίας
 σχετικά με τη
 διεθνή
 δικαιοδοσία
 και την
 αναγνώριση και
 εκτέλεση αποφάσεων
 σε αστικές και
 εμπορικές
 υποθέσεις[6]
 ή της Σύμβασης
 του Λουγκάνο,
 της 30ης
 Οκτωβρίου 2007, για
 τη διεθνή
 δικαιοδοσία,
 την αναγνώριση
 και την εκτέλεση
 αποφάσεων σε
 αστικές και
 εμπορικές υποθέσεις[7].
 Ο περιορισμός
 της εφαρμογής
 του άρθρου XII της
 Σύμβασης της
 Βιέννης κατ’
 αυτόν τον
 τρόπο θα
 διασφάλιζε την
 ενότητα του
 ενωσιακού
 δικαστικού
 χώρου και την
 ελεύθερη
 κυκλοφορία των
 δικαστικών
 αποφάσεων εντός
 της ΕΕ, χωρίς
 επιπτώσεις για
 την αποτελεσματική
 εφαρμογή της
 Σύμβασης, όπως
 αυτή
 τροποποιείται
 με το Πρωτόκολλο,
 και χωρίς
 θεμελιώδεις
 συνέπειες για
 τα συμβαλλόμενα
 μέρη της που
 δεν είναι
 κράτη μέλη της ΕΕ.
 Το
 Πρωτόκολλο του
 1997 δεν αναφέρει
 αν χωρούν
 επιφυλάξεις.
 Βάσει του
 άρθρου 19 της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1969
 περί του
 Δικαίου των
 Συνθηκών,
 επιφύλαξη
 χωρεί εφόσον
 αυτή συνάδει
 με «τον στόχο
 και τον σκοπό»
 της Σύμβασης,
 όπως στην
 παρούσα
 περίπτωση.
 Συμπερασματικά,
 κατά την
 προσχώρησή
 τους στο Πρωτόκολλο
 του 1997 τα κράτη
 μέλη πρέπει να
 διασφαλίσουν
 την εφαρμογή
 των
 αντίστοιχων
 ενωσιακών
 κανόνων σε ό,τι αφορά
 την αναγνώριση
 και την
 εκτέλεση
 δικαστικών
 αποφάσεων
 άλλου κράτους
 μέλους
 (συμπεριλαμβανομένης
 της Δανίας) ή
 κράτους εκτός
 ΕΕ που δεσμεύεται
 από τη σύμβαση
 του Λουγκάνο.
 2012/0262 (NLE)
 Πρόταση
 ΑΠΟΦΑΣΗ
 ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
 περί
 εξουσιοδοτήσεως
 των κρατών μελών
 που είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη της
 Σύμβασης της
 Βιέννης, της 21ης
 Μαΐου 1963, σχετικά
 με την αστική
 ευθύνη ως προς
 τις πυρηνικές
 ζημίες
 («Σύμβαση της Βιέννης»)
 να κυρώσουν το
 Πρωτόκολλο
 περί
 τροποποιήσεως
 της εν λόγω
 Σύμβασης ή να
 προσχωρήσουν
 σε αυτό, προς το
 συμφέρον της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης
 ΤΟ
 ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ
 ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ
 ΕΝΩΣΗΣ,
 Έχοντας
 υπόψη τη
 Συνθήκη για τη
 λειτουργία της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης, και
 ιδίως το άρθρο 81
 παράγραφος 2, σε
 συνδυασμό με
 το άρθρο 218
 παράγραφος 6
 στοιχείο α),
 Έχοντας
 υπόψη την
 πρόταση της
 Ευρωπαϊκής
 Επιτροπής,
 Έχοντας
 υπόψη την
 έγκριση του
 Ευρωπαϊκού
 Κοινοβουλίου,
 Εκτιμώντας
 τα ακόλουθα:
 (1) Το
 Πρωτόκολλο της
 12ης
 Σεπτεμβρίου 1997
 για την τροποποίηση
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 της 21ης Μαΐου 1963
 σχετικά με την
 αστική ευθύνη
 ως προς τις
 πυρηνικές
 ζημίες (στο
 εξής «η Σύμβαση
 της Βιέννης») υπεβλήθη
 σε
 διαπραγματεύσεις
 με σκοπό να
 βελτιωθεί η
 αποζημίωση των
 θυμάτων ζημιών
 που προκαλούνται
 από πυρηνικά
 ατυχήματα.
 (2) Η
 Ευρωπαϊκή
 Ένωση έχει
 αποκλειστική
 δικαιοδοσία
 όσον αφορά τα
 ενοποιημένα άρθρα
 XI και XII της
 Σύμβασης της
 Βιέννης, στον
 βαθμό που οι εν
 λόγω διατάξεις
 επηρεάζουν
 τους κανόνες
 που θεσπίζει ο
 κανονισμός (ΕΚ)
 αριθ. 44/2001 του
 Συμβουλίου, της
 22ας Δεκεμβρίου
 2000, για τη διεθνή
 δικαιοδοσία,
 την αναγνώριση
 και την
 εκτέλεση των
 αποφάσεων σε
 αστικές και
 εμπορικές
 υποθέσεις[8].
 Τα κράτη μέλη
 διατηρούν τις
 αρμοδιότητές
 τους στα
 θέματα που
 καλύπτει το
 Πρωτόκολλο του
 1997 τα οποία δεν
 έχουν
 επιπτώσεις στο
 δίκαιο της
 Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Λόγω του
 αντικειμένου
 και του σκοπού
 του Πρωτοκόλλου
 του 1997, η αποδοχή
 των διατάξεων
 του
 Πρωτοκόλλου
 που εμπίπτουν
 στη
 δικαιοδοσία
 της Ευρωπαϊκής
 Ένωσης δεν
 είναι δυνατόν
 να διαχωρισθεί
 από τις
 διατάξεις που
 εμπίπτουν στη
 δικαιοδοσία
 των κρατών
 μελών.
 (3) Το
 Πρωτόκολλο του
 1997 έχει
 ιδιαίτερη
 σημασία προς το
 συμφέρον της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης και των
 κρατών μελών
 της, επειδή
 επιτρέπει τη
 βελτίωση των
 αποζημιώσεων
 για τις ζημίες
 που
 προκαλούνται
 από πυρηνικά
 ατυχήματα.
 (4) Στη
 Σύμβαση της
 Βιέννης και
 στο Πρωτόκολλό
 της του 1997 δεν
 μπορούν να
 συμμετάσχουν
 περιφερειακοί
 οργανισμοί.
 Εξαιτίας του
 γεγονότος
 αυτού, η
 Ευρωπαϊκή
 Ένωση δεν
 είναι σε θέση
 να υπογράψει ή να
 κυρώσει το
 Πρωτόκολλο.
 Υπό τις
 συνθήκες
 αυτές, δικαιολογείται
 κατ’ εξαίρεση
 τα κράτη μέλη
 να κυρώσουν το
 Πρωτόκολλο του
 1997 ή να
 προσχωρήσουν
 σε αυτό, προς το
 συμφέρον της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης.
 (5) Πέντε
 κράτη μέλη της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης, και
 συγκεκριμένα η
 Αυστρία, η
 Ιρλανδία, το
 Λουξεμβούργο,
 η Κύπρος και η
 Μάλτα δεν
 είναι, ωστόσο,
 μέρη της Σύμβασης
 της Βιέννης.
 Δεδομένου ότι
 το Πρωτόκολλο
 του 1997 τροποποιεί
 τη Σύμβαση της
 Βιέννης και
 ότι ο
 κανονισμός (ΕΚ)
 αριθ. 44/2001 του
 Συμβουλίου
 εξουσιοδοτεί
 τα κράτη μέλη
 που δεσμεύονται
 από την εν λόγω
 σύμβαση να
 εξακολουθήσουν
 να εφαρμόζουν
 τους κανόνες
 διεθνούς δικαιοδοσίας
 που
 προβλέπονται
 από την εν λόγω
 σύμβαση, δικαιολογείται
 αντικειμενικά
 να είναι
 αποδέκτες της
 παρούσας
 απόφασης μόνο
 τα κράτη μέλη
 που αποτελούν
 συμβαλλόμενα
 μέρη της
 Σύμβασης της
 Βιέννης και να
 επιτραπεί, κατ’
 εξαίρεση, στα
 προαναφερόμενα
 πέντε κράτη
 μέλη να μην
 καταστούν μέρη
 του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997.
 (6) Κατά
 συνέπεια, τα
 κράτη μέλη που
 είναι μέρη της
 Σύμβασης της
 Βιέννης θα
 πρέπει να
 κυρώσουν το
 Πρωτόκολλο του
 1997 ή να
 προσχωρήσουν
 σε αυτό, προς το
 συμφέρον της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης και υπό
 τους όρους που
 καθορίζονται
 στην παρούσα
 απόφαση. Εκ των υστέρων
 αποδέκτης της
 παρούσας
 απόφασης είναι
 η Πολωνία,
 δεδομένου ότι
 κύρωσε το
 Πρωτόκολλο το 2010.
 (7) Κατά
 συνέπεια, όσον
 αφορά την
 Ευρωπαϊκή
 Ένωση, οι διατάξεις
 του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997 θα
 εφαρμόζονται μόνο
 στα κράτη μέλη
 που είναι, επί
 του παρόντος, συμβαλλόμενα
 μέρη της
 Σύμβασης της
 Βιέννης.
 (8) Τα
 κράτη μέλη θα
 πρέπει να
 ολοκληρώσουν
 εντός εύλογου
 χρονικού
 διαστήματος
 τις σχετικές
 διαδικασίες
 για την κύρωση
 του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997 ή την προσχώρησή
 τους σε αυτό,
 προς το
 συμφέρον της
 ΕΕ. Είναι
 σκόπιμη η
 ανταλλαγή
 πληροφοριών
 μεταξύ των
 κρατών μελών σχετικά
 με την πρόοδο
 των
 διαδικασιών
 κύρωσης ή προσχώρησης,
 ώστε να
 προετοιμαστεί
 η κατάθεση των αντίστοιχων
 εγγράφων
 κύρωσης του
 Πρωτοκόλλου του
 1997 ή προσχώρησης
 σε αυτό.
 (9) Οι
 κανόνες
 αναγνώρισης
 και εκτέλεσης
 των αποφάσεων
 που θεσπίζει
 το άρθρο ΧΙΙ της
 Σύμβασης της
 Βιέννης, όπως
 τροποποιείται
 με το άρθρο 14 του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997, δεν
 υπερισχύουν των
 οικείων
 διατάξεων του
 κανονισμού (ΕΚ)
 αριθ. 44/2001, όπως
 επεκτείνονται
 στη Δανία
 βάσει της
 Συμφωνίας
 μεταξύ της
 Ευρωπαϊκής
 Κοινότητας και
 του Βασιλείου
 της Δανίας για
 τη διεθνή
 δικαιοδοσία,
 την αναγνώριση
 και την
 εκτέλεση των
 αποφάσεων σε
 αστικές και
 εμπορικές
 υποθέσεις,
 ούτε διατάξεων
 της Σύμβασης
 του Λουγκάνο
 της 30ης
 Οκτωβρίου 2007 για
 τη διεθνή
 δικαιοδοσία,
 την αναγνώριση
 και την
 εκτέλεση των
 αποφάσεων σε
 αστικές και
 εμπορικές
 υποθέσεις.
 Κατά την
 κύρωση του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997 ή την
 προσχώρησή τους
 σε αυτό, τα
 κράτη μέλη
 πρέπει,
 συνεπώς, να
 προβούν σε
 δήλωση
 προκειμένου να
 διασφαλιστεί η
 συνέχιση της
 εφαρμογής των
 οικείων
 κανόνων της ΕΕ.
 (10) Δυνάμει
 των άρθρων 1 και 2
 του
 Πρωτοκόλλου
 σχετικά με τη
 θέση της
 Δανίας, το
 οποίο
 προσαρτάται
 στη Συνθήκη
 για την
 Ευρωπαϊκή
 Ένωση και στη
 Συνθήκη για τη
 λειτουργία της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης, η Δανία
 δεν συμμετέχει
 στην έκδοση
 της παρούσας
 απόφασης και
 δεν δεσμεύεται
 από αυτήν ούτε
 υπόκειται στην
 εφαρμογή της,
 ΕΞΕΔΩΣΕ
 ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ
 ΑΠΟΦΑΣΗ:
 Άρθρο 1
 1.
 Με την
 επιφύλαξη των
 αρμοδιοτήτων
 της Ευρωπαϊκής
 Ένωσης, τα
 κράτη μέλη που,
 επί του
 παρόντος,
 είναι μέρη στη
 Σύμβαση της Βιέννης,
 της 21ης Μαΐου 1963,
 σχετικά με την
 αστική ευθύνη
 ως προς τις
 πυρηνικές
 ζημίες
 κυρώνουν το
 Πρωτόκολλο του
 1997 ή προσχωρούν
 σε αυτό, προς το
 συμφέρον της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης.
 2.
 Το
 κείμενο του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997
 επισυνάπτεται
 στην παρούσα
 απόφαση.
 3.
 Στην
 παρούσα
 απόφαση, ως
 «κράτη μέλη»
 νοούνται όλα
 τα κράτη μέλη
 που, επί του
 παρόντος,
 είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη στη
 Σύμβαση της
 Βιέννης.
 Άρθρο 2
 1.
 Τα κράτη
 μέλη λαμβάνουν
 τα αναγκαία
 μέτρα για την
 ταυτόχρονη
 κατάθεση των
 εγγράφων
 κύρωσης του Πρωτοκόλλου
 του 1997 ή
 προσχώρησης σε
 αυτό στον
 Γενικό
 Διευθυντή του Διεθνούς
 Οργανισμού
 Ατομικής
 Ενέργειας,
 εντός εύλογης
 προθεσμίας
 και, εφόσον
 αυτό είναι
 εφικτό, πριν
 από την 31η
 Δεκεμβρίου 2014.
 2.
 Τα κράτη
 μέλη
 ενημερώνουν το
 Συμβούλιο και
 την Επιτροπή
 πριν από την [...], σχετικά
 με την
 προβλεπόμενη
 ημερομηνία για
 την ολοκλήρωση
 των
 διαδικασιών
 κύρωσης ή
 προσχώρησής τους.
 3.
 Τα κράτη
 μέλη μεριμνούν
 για την
 ανταλλαγή
 πληροφοριών
 σχετικά με την
 πρόοδο των
 αντίστοιχων
 διαδικασιών
 κύρωσης και
 προσχώρησης.
 Άρθρο 3
 Κατά την
 κύρωση του
 Πρωτοκόλλου
 του 1997 ή την
 προσχώρησή
 τους σε αυτό, τα
 κράτη μέλη
 προβαίνουν
 στην ακόλουθη
 δήλωση:
 «Οι
 δικαστικές
 αποφάσεις επί
 θεμάτων
 καλυπτόμενων
 από το
 Πρωτόκολλο του
 1997 οι οποίες
 εκδίδονται από
 το δικαστήριο
 κράτους μέλους
 της ΕΕ, το οποίο
 είναι συμβαλλόμενο
 μέρος του
 Πρωτοκόλλου,
 αναγνωρίζονται
 και
 εκτελούνται
 στα άλλα κράτη
 μέλη της ΕΕ που είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη του
 Πρωτοκόλλου,
 σύμφωνα με
 τους οικείους
 κανόνες της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης στον
 τομέα αυτό.
 Οι
 δικαστικές
 αποφάσεις επί
 θεμάτων
 καλυπτόμενων
 από το
 Πρωτόκολλο του
 1997 οι οποίες
 εκδίδονται από
 δικαστήριο του
 Βασιλείου της
 Δανίας,
 αναγνωρίζονται
 και
 εκτελούνται
 στα άλλα κράτη
 μέλη που είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη του
 Πρωτοκόλλου
 βάσει της Συμφωνίας
 μεταξύ της
 Ευρωπαϊκής
 Κοινότητας και
 του Βασιλείου
 της Δανίας για
 τη διεθνή
 δικαιοδοσία,
 την αναγνώριση
 και την
 εκτέλεση
 αποφάσεων σε
 αστικές και εμπορικές
 υποθέσεις.
 Οι
 δικαστικές
 αποφάσεις επί
 θεμάτων
 καλυπτόμενων
 από το
 Πρωτόκολλο των
 Αθηνών οι
 οποίες εκδίδονται
 από δικαστήριο
 κράτους εκτός
 ΕΕ που δεσμεύεται
 από τη Σύμβαση
 του Λουγκάνο,
 της 30ης Οκτωβρίου
 2007, για τη διεθνή
 δικαιοδοσία
 και την
 εκτέλεση των
 αποφάσεων σε
 αστικές και
 εμπορικές
 υποθέσεις,
 αναγνωρίζονται
 και
 εκτελούνται
 στα άλλα κράτη
 μέλη της ΕΕ που
 είναι
 συμβαλλόμενα
 μέρη του Πρωτοκόλλου
 σύμφωνα με την
 προαναφερόμενη
 σύμβαση.»
 Άρθρο 4
 Η
 παρούσα
 απόφαση
 αρχίζει να
 ισχύει την
 επόμενη ημέρα
 από τη
 δημοσίευσή της
 στην Επίσημη
 Εφημερίδα της
 Ευρωπαϊκής
 Ένωσης.
 Άρθρο 5
 Η
 παρούσα
 απόφαση
 απευθύνεται
 στα κράτη μέλη
 σύμφωνα με τις
 Συνθήκες.
 Βρυξέλλες,
 Για
 το Συμβούλιο
 Ο
 Πρόεδρος
 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
 Πρωτόκολλο
 περί
 τροποποιήσεως
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 σχετικά με
 την αστική
 ευθύνη ως προς τις
 πυρηνικές
 ζημίες
 ΤΑ ΚΡΑΤΗ
 ΜΕΡΗ ΤΟΥ
 ΠΑΡΟΝΤΟΣ
 ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ,
 ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ
 ότι είναι
 επιθυμητό να
 τροποποιηθεί η
 Σύμβαση της
 Βιέννης, της 21ης
 Μαΐου 1963, σχετικά
 με την αστική
 ευθύνη ως προς
 τις πυρηνικές
 ζημίες, ώστε να
 διευρυνθεί το
 πεδίο
 εφαρμογής της,
 να αυξηθεί το
 ποσό ευθύνης
 του φορέα
 εκμετάλλευσης
 μιας πυρηνικής
 εγκατάστασης
 και να
 βελτιωθούν τα
 μέσα διασφάλισης
 επαρκούς και
 δίκαιης
 αποζημίωσης,
 ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ
 τα ακόλουθα:
 Άρθρο 1
 Η
 σύμβαση που
 τροποποιείται
 από τις
 διατάξεις του
 παρόντος
 Πρωτοκόλλου
 είναι η
 Σύμβαση της
 Βιέννης, της 21ης
 Μαΐου 1963, σχετικά
 με την αστική
 ευθύνη ως προς
 τις πυρηνικές
 ζημίες, στο
 εξής «η Σύμβαση
 της Βιέννης
 του 1963».
 Άρθρο 2
 Το άρθρο I
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 τροποποιείται
 ως εξής:
 1. Η
 παράγραφος 1
 στοιχείο ι)
 τροποποιείται
 ως εξής:
 α) η λέξη
 «και»
 διαγράφεται
 στο τέλος του
 σημείου ii) και
 παρεμβάλλεται
 στο τέλος του σημείου
 iii)·
 β) προστίθεται
 νέο σημείο iv) ως
 εξής:
 iv)
 και οι
 υπόλοιπες
 εγκαταστάσεις
 αυτού του
 είδους στις
 οποίες
 υπάρχουν
 πυρηνικά
 καύσιμα ή
 ραδιενεργά
 προϊόντα ή
 απόβλητα, όπως
 προσδιορίζει
 κατά διαστήματα
 το Διοικητικό
 Συμβούλιο του
 Διεθνούς
 Οργανισμού
 Ατομικής
 Ενέργειας·
 2. Η
 παράγραφος 1
 στοιχείο ια)
 αντικαθίσταται
 από το ακόλουθο
 κείμενο:
 ια) ως
 «πυρηνική
 ζημία» νοείται:
 i) η
 απώλεια της
 ζωής ή η
 σωματική βλάβη
 ενός προσώπου·
 ii) η
 απώλεια ή η
 ζημία ενός
 περιουσιακού
 στοιχείου·
 και
 καθεμία από
 τις ακόλουθες
 περιπτώσεις,
 στον βαθμό που
 προσδιορίζεται
 από το δίκαιο
 του αρμόδιου
 δικαστηρίου·
 iii) η
 οικονομική
 απώλεια που
 απορρέει από
 την απώλεια ή
 τη ζημία που
 αναφέρονται
 στα σημεία i) ή ii),
 στο μέτρο που
 δεν
 συμπεριλαμβάνονται
 στα
 προαναφερόμενα
 σημεία, εάν
 πλήττει κάποιο
 πρόσωπο το
 οποίο δικαιούται
 να ζητήσει
 αποζημίωση
 αναφορικά με
 την εν λόγω
 απώλεια ή
 ζημία·
 iv) οι
 δαπάνες των
 μέτρων
 αποκατάστασης
 του περιβάλλοντος
 που έχει
 υποστεί
 βλάβες, εκτός
 εάν οι βλάβες
 αυτές είναι
 ασήμαντες, εάν
 τα μέτρα αυτά
 λαμβάνονται
 πράγματι ή
 πρέπει να
 ληφθούν και στον
 βαθμό που οι
 δαπάνες δεν
 συμπεριλαμβάνονται
 στο σημείο ii)·
 v) οι
 απώλειες
 εισοδήματος
 που είναι
 απόρροια οικονομικού
 συμφέροντος
 κάθε χρήσης ή
 απόλαυσης του
 περιβάλλοντος,
 οι οποίες
 αποτελούν
 συνέπεια των
 σημαντικών
 ζημιών που
 επιφέρονται
 στο εν λόγω
 περιβάλλον,
 και στο μέτρο
 που δεν
 συμπεριλαμβάνονται
 στο σημείο ii)·
 vi) οι
 δαπάνες των
 προληπτικών
 μέτρων
 αντιμετώπισης
 και οι
 περαιτέρω
 απώλειες ή
 ζημίες που
 προκαλούνται
 από τα μέτρα
 αυτά·
 vii) κάθε
 άλλη
 οικονομική
 απώλεια πλην
 της τυχόν
 προκληθείσας λόγω
 της βλάβης του
 περιβάλλοντος,
 εφόσον το επιτρέπει
 το γενικό
 δίκαιο περί
 αστικής
 ευθύνης του αρμόδιου
 δικαστηρίου·
 στην
 περίπτωση των
 προαναφερόμενων
 σημείων i) έως v)
 και vii), στον
 βαθμό που οι
 απώλειες ή οι
 ζημίες
 προκύπτουν ή
 είναι συνέπεια
 της ιοντίζουσας
 ακτινοβολίας η
 οποία
 εκπέμπεται από
 οποιαδήποτε
 πηγή ακτινοβολίας
 εντός
 πυρηνικής
 εγκατάστασης ή
 από πυρηνικά
 καύσιμα ή
 ραδιενεργά
 προϊόντα ή
 απόβλητα που
 βρίσκονται
 εντός
 πυρηνικής
 εγκατάστασης ή
 από πυρηνικά
 υλικά τα οποία
 προέρχονται
 από πυρηνική
 εγκατάσταση ή έχουν
 την αφετηρία
 τους ή
 αποστέλλονται
 σε πυρηνική
 εγκατάσταση,
 ανεξάρτητα από
 το εάν αυτό
 οφείλεται στις
 ραδιενεργές
 ιδιότητες των
 προαναφερόμενων
 υλών ή σε
 συνδυασμό των
 ραδιενεργών
 ιδιοτήτων τους
 που επενεργούν
 με τοξικές,
 εκρηκτικές ή
 άλλες επικίνδυνες
 ιδιότητές τους.
 3. Η
 παράγραφος 1
 στοιχείο ιβ)
 αντικαθίσταται
 από το ακόλουθο
 κείμενο:
 ιβ) ως
 «πυρηνικό
 ατύχημα»
 νοείται κάθε
 γεγονός ή σειρά
 γεγονότων της
 αυτής
 προέλευσης,
 που προκαλούν
 πυρηνική ζημία
 ή,
 αποκλειστικά
 όμως σε ό,τι
 αφορά
 προληπτικά
 μέτρα, σοβαρή
 και επικείμενη
 απειλή τέτοιας
 ζημίας.
 4. Μετά
 την παράγραφο 1
 στοιχείο ιβ),
 προστίθενται
 τέσσερα νέα
 στοιχεία ιγ), ιδ),
 ιε) και ιστ) ως
 εξής:
 ιγ) ως
 «μέτρα
 αποκατάστασης»
 νοούνται όλα
 τα εύλογα
 μέτρα τα οποία
 έχουν εγκριθεί
 από τις
 αρμόδιες αρχές
 του κράτους
 στο οποίο
 ελήφθησαν τα
 μέτρα αυτά και
 σκοπός των
 οποίων είναι η
 αποκατάσταση ή
 η επανόρθωση
 των στοιχείων
 του
 περιβάλλοντος
 που έχουν
 υποστεί ζημία
 ή έχουν
 καταστραφεί ή
 η ένταξη, όπου
 αυτό
 εμφανίζεται
 εύλογο, του
 ισοδύναμου
 αυτών των
 στοιχείων στο
 περιβάλλον. Η
 νομοθεσία του
 κράτους στο
 οποίο έχει
 συντελεσθεί η
 πυρηνική ζημία
 προσδιορίζει
 ποιος
 δικαιούται να
 λάβει τα μέτρα
 αυτά.
 ιδ) ως
 «προληπτικά
 μέτρα»
 νοούνται
 οποιαδήποτε
 εύλογα μέτρα
 που
 λαμβάνονται
 από
 οποιοδήποτε
 πρόσωπο έπειτα
 από την
 επέλευση ενός
 πυρηνικού
 ατυχήματος,
 προς αποτροπή
 ή
 ελαχιστοποίηση
 των ζημιών που αναφέρονται
 στο στοιχείο
 ια), σημεία i) έως v)
 ή vii), υπό τον όρο ότι
 θα δοθούν οι
 εγκρίσεις των
 αρμοδίων αρχών
 οι οποίες
 απαιτούνται
 βάσει της
 νομοθεσίας του
 κράτους στο
 οποίο
 ελήφθησαν τα
 μέτρα αυτά.
 ιε) ως «εύλογα
 μέτρα»
 νοούνται τα
 μέτρα εκείνα
 τα οποία, βάσει της
 νομοθεσίας του
 αρμόδιου
 δικαστηρίου,
 κρίνονται
 κατάλληλα και
 αναλογικά,
 λαμβανομένων
 υπόψη όλων των
 περιστάσεων,
 όπως για
 παράδειγμα:
 i) η φύση
 και η έκταση
 της ζημίας που
 έχει
 συντελεσθεί ή,
 στην περίπτωση
 των
 προληπτικών
 μέτρων
 αντιμετώπισης,
 η φύση και η
 έκταση του
 κινδύνου
 επέλευσης της
 ζημίας αυτής·
 ii) η έκταση
 στην οποία τα
 εν λόγω μέτρα
 αναμένεται να
 αποδειχθούν
 αποτελεσματικά
 κατά τη στιγμή
 της θέσπισής
 τους· και
 iii) οι
 συναφείς
 επιστημονικές
 και τεχνικές
 ειδικές γνώσεις.
 ιστ) ως
 «Ειδικά
 Τραβηκτικά
 Δικαιώματα»,
 στο εξής ΕΤΔ,
 νοείται η μονάδα
 υπολογισμού
 που όρισε και
 χρησιμοποιεί
 το Διεθνές
 Νομισματικό
 Ταμείο για τις
 δικές του πράξεις
 και
 συναλλαγές.
 5. Η
 παράγραφος 2
 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο κείμενο:
 2. Εάν αυτό
 δικαιολογείται
 λόγω του
 περιορισμένης
 έκτασης
 ενεχόμενου
 κινδύνου, το
 κράτος της
 πυρηνικής
 εγκατάστασης
 μπορεί να
 εξαιρεί
 οποιαδήποτε
 πυρηνική
 εγκατάσταση ή
 μικρές
 ποσότητες
 πυρηνικού
 υλικού από την
 εφαρμογή της
 παρούσας
 Σύμβασης, υπό
 την προϋπόθεση
 ότι:
 α) όσον
 αφορά τις
 πυρηνικές
 εγκαταστάσεις,
 τα κριτήρια
 της εν λόγω
 εξαίρεσης
 έχουν
 θεσπιστεί από
 το Διοικητικό
 Συμβούλιο του
 Διεθνούς
 Οργανισμού
 Ατομικής
 Ενέργειας και
 η οποιαδήποτε
 εξαίρεση από
 την πλευρά του
 κράτους της
 πυρηνικής
 εγκατάστασης
 πληροί τα εν λόγω
 κριτήρια· και
 β) όσον
 αφορά μικρές
 ποσότητες
 πυρηνικού
 υλικού, τα μέγιστα
 όρια εξαίρεσης
 των εν λόγω
 ποσοτήτων έχουν
 θεσπιστεί από
 το Διοικητικό
 Συμβούλιο του
 Διεθνούς
 Οργανισμού
 Ατομικής
 Ενέργειας, και
 οποιαδήποτε
 εξαίρεση από
 την πλευρά του
 κράτους της
 πυρηνικής εγκατάστασης
 τηρεί τα
 προαναφερόμενα
 όρια.
 Το
 Διοικητικό
 Συμβούλιο
 επανεξετάζει
 κατά τακτά
 διαστήματα τα
 κριτήρια
 εξαίρεσης
 πυρηνικών εγκαταστάσεων
 και τα μέγιστα
 όρια εξαίρεσης
 μικρών
 ποσοτήτων
 πυρηνικού
 υλικού.
 Άρθρο 3
 Μετά το
 άρθρο I της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963
 προστίθενται
 δύο νέα άρθρα I A
 και I B ως εξής:
 Άρθρο I A
 1. Η
 παρούσα
 σύμβαση
 εφαρμόζεται
 στις πυρηνικές
 ζημίες
 οπουδήποτε και
 αν
 συντελούνται
 αυτές.
 2. Ωστόσο,
 η νομοθεσία
 του κράτους
 της πυρηνικής
 εγκατάστασης
 μπορεί να
 εξαιρεί από
 την εφαρμογή
 της παρούσας
 Σύμβασης
 ζημίες που
 συντελέστηκαν:
 α) στο
 έδαφος μη
 συμβαλλόμενου
 κράτους· ή
 β) σε
 οποιεσδήποτε
 θαλάσσιες
 ζώνες οι
 οποίες έχουν καθοριστεί
 από μη
 συμβαλλόμενο
 κράτος σύμφωνα
 με το διεθνές
 δίκαιο της
 θάλασσας.
 3. Εξαίρεση
 βάσει της
 παραγράφου 2
 του παρόντος
 άρθρου
 εφαρμόζεται
 μόνον έναντι
 μη
 συμβαλλόμενου
 κράτους το
 οποίο, τη
 στιγμή επέλευσης
 του
 ατυχήματος·
 α) διαθέτει
 πυρηνική
 εγκατάσταση
 στο έδαφός του
 ή σε τυχόν
 θαλάσσια ζώνη
 που έχει το
 ίδιο
 καθιερώσει
 σύμφωνα με το
 διεθνές δίκαιο
 της θάλασσας·
 και
 β) δεν
 παρέχει
 ισοδύναμα
 αμοιβαία
 οφέλη.
 4. Οποιαδήποτε
 εξαίρεση βάσει
 της παραγράφου
 2 του παρόντος
 άρθρου δεν
 θίγει τα
 δικαιώματα που
 αναφέρονται
 στο άρθρο ΙΧ
 παράγραφος 2
 στοιχείο α) και
 οποιαδήποτε
 εξαίρεση βάσει
 της παραγράφου
 2 στοιχείο β) του
 παρόντος
 άρθρου δεν
 επεκτείνεται
 σε ζημίες επί
 πλοίου ή
 αεροσκάφους.
 Άρθρο I B
 Η
 παρούσα
 σύμβαση δεν
 εφαρμόζεται σε
 πυρηνικές εγκαταστάσεις
 που
 χρησιμοποιούνται
 για μη ειρηνικούς
 σκοπούς.
 Άρθρο 4
 Το άρθρο II
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 τροποποιείται
 ως εξής:
 1. Στο
 τέλος της
 παραγράφου 3
 στοιχείο α)
 προστίθεται το
 ακόλουθο
 κείμενο:
 2. Το
 κράτος της
 πυρηνικής
 εγκατάστασης
 μπορεί να περιορίσει
 το ποσό των ανά
 ατύχημα
 διατιθεμένων δημοσίων
 κονδυλίων στην
 τυχόν διαφορά
 μεταξύ των ποσών
 που καθορίζονται
 με τον τρόπο
 αυτό και του
 ποσού που
 καθορίζεται
 βάσει της του
 άρθρου V
 παράγραφος 1.
 3. Στο
 τέλος της
 παραγράφου 4
 προστίθεται το
 ακόλουθο
 κείμενο:
 Το
 κράτος της
 πυρηνικής
 εγκατάστασης
 μπορεί να περιορίσει
 το ποσό των
 διατιθεμένων
 δημοσίων κονδυλίων
 όπως
 προβλέπεται
 στο παρόν
 άρθρο
 παράγραφος 3 στοιχείο
 α).
 4. Η
 παράγραφος 6
 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο κείμενο:
 6. Κανένα
 πρόσωπο δεν
 ευθύνεται για
 απώλεια ή ζημία
 που δεν
 αποτελεί
 πυρηνική ζημία
 βάσει του
 άρθρου 1
 παράγραφος 1
 στοιχείου ια),
 αλλά που θα
 μπορούσε να
 έχει θεωρηθεί
 ως τέτοια
 βάσει των
 διατάξεων του
 εν λόγω
 στοιχείου.
 Άρθρο 5
 Μετά την
 πρώτη πρόταση
 του άρθρου III της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963
 προστίθεται το
 ακόλουθο
 κείμενο:
 Ωστόσο,
 το κράτος της
 πυρηνικής
 εγκατάστασης
 μπορεί να προβεί
 στην εξαίρεση
 της εν λόγω
 υποχρέωσης σε
 περίπτωση
 μεταφοράς που
 πραγματοποιείται
 εξ ολοκλήρου
 εντός του
 εδάφους του.
 Άρθρο 6
 Το άρθρο IV
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 τροποποιείται
 ως εξής:
 1. Η
 παράγραφος 3
 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο κείμενο:
 3.
 Βάσει της
 παρούσας
 Σύμβασης,
 καμία ευθύνη
 δεν αποδίδεται
 σε φορέα
 εκμετάλλευσης,
 εφόσον αυτός
 αποδείξει ότι
 οι πυρηνικές
 ζημίες είναι
 άμεση απόρροια
 πράξεων
 ένοπλης
 σύρραξης,
 εχθροπραξιών,
 εμφυλίου
 πολέμου ή
 εξέγερσης.
 2. Η
 παράγραφος 5
 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο
 κείμενο:
 5. Ο φορέας
 εκμετάλλευσης
 δεν ευθύνεται,
 βάσει της παρούσας
 Σύμβασης, για
 πυρηνική ζημία
 που προκαλείται:
 α) στην
 ίδια την
 πυρηνική
 εγκατάσταση
 και σε οποιαδήποτε
 άλλη πυρηνική
 εγκατάσταση,
 συμπεριλαμβανομένης
 της υπό
 κατασκευή
 πυρηνικής
 εγκατάστασης,
 στην τοποθεσία
 στην οποία
 βρίσκεται η
 εγκατάσταση
 αυτή· και
 β) σε
 οποιοδήποτε
 περιουσιακό
 στοιχείο το
 οποίο βρίσκεται
 στην ίδια
 τοποθεσία, το
 οποίο
 χρησιμοποιείται
 ή πρέπει να
 χρησιμοποιηθεί
 σε συνδυασμό
 με οποιαδήποτε
 άλλη τέτοια εγκατάσταση.
 3. Η
 παράγραφος 6
 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο κείμενο:
 6. Η
 αποζημίωση για
 τη ζημία που
 προκλήθηκε στο
 μέσο μεταφοράς
 στο οποίο
 βρισκόταν το
 εν λόγω πυρηνικό
 υλικό τη
 στιγμή της
 επέλευσης του
 πυρηνικού ατυχήματος
 δεν επιφέρει
 μείωση της ευθύνης
 του φορέα
 εκμετάλλευσης
 σε ό,τι αφορά
 τις άλλες
 ζημίες σε ποσό
 κατώτερο των 150
 εκατομμυρίων ΕΤΔ,
 ή σε
 μεγαλύτερο
 ποσό που
 καθορίζεται
 από τη νομοθεσία
 συμβαλλόμενου
 μέρους, ή σε
 ποσό που καθορίζεται
 βάσει του
 άρθρου V
 παράγραφος 1
 στοιχείο γ).
 4. Η
 παράγραφος 7
 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο κείμενο:
 7. Καμία
 διάταξη της
 παρούσας
 Σύμβασης δεν
 επηρεάζει την
 ευθύνη
 οποιουδήποτε
 φυσικού
 προσώπου για
 τις πυρηνικές
 ζημίες για τις
 οποίες δεν
 ευθύνεται,
 βάσει της
 παρούσας
 σύμβασης, ο
 φορέας εκμετάλλευσης,
 δυνάμει της
 παραγράφου 3 ή 5
 του παρόντος
 άρθρου, και οι
 οποίες είναι
 το αποτέλεσμα
 πράξης ή
 παράλειψης του
 εν λόγω
 προσώπου, η
 οποία έγινε με
 την πρόθεση
 της πρόκλησης
 ζημίας.
 Άρθρο 7
 1. Το
 άρθρο V της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο
 κείμενο:
 1. Η ευθύνη
 του φορέα
 εκμετάλλευσης
 μπορεί να περιοριστεί
 από το κράτος
 της πυρηνικής
 εγκατάστασης
 για
 οποιοδήποτε
 πυρηνικό
 ατύχημα είτε:
 α) σε
 ποσό όχι
 μικρότερο των 300
 εκατομμυρίων
 ΕΤΔ· ή
 β) σε
 ποσό όχι
 μικρότερο των 150
 εκατομμυρίων ΕΤΔ
 υπό την
 προϋπόθεση
 ότι, άνω του
 ποσού αυτού και
 έως το ποσό των 300
 εκατομμυρίων
 ΕΤΔ
 τουλάχιστον, το
 εν λόγω κράτος
 διαθέτει
 δημόσια
 κονδύλια για
 αποζημιώσεις
 λόγω των
 πυρηνικών
 ζημιών· ή
 γ) για
 ανώτατη
 περίοδο 15 ετών,
 από την
 ημερομηνία έναρξης
 ισχύος του
 παρόντος
 Πρωτοκόλλου,
 σε προσωρινό
 ποσό που
 ανέρχεται
 τουλάχιστον σε
 100 εκατομμύρια
 ΕΤΔ για οποιοδήποτε
 πυρηνικό
 ατύχημα το
 οποίο λαμβάνει
 χώρα κατά τη
 διάρκεια του
 διαστήματος
 αυτού. Μπορεί
 να καθοριστεί
 και ποσό
 μικρότερο των 100
 εκατομμυρίων
 ΕΤΔ υπό την
 προϋπόθεση ότι
 το εν λόγω
 κράτος
 διαθέτει
 δημόσια
 κονδύλια για
 αποζημιώσεις
 λόγω πυρηνικών
 ζημιών της
 τάξεως μεταξύ
 του εν λόγω
 μικρότερου
 ποσού και των 100
 εκατομμυρίων
 ΕΤΔ.
 2. Με
 την επιφύλαξη
 της παραγράφου
 1 του παρόντος
 άρθρου, το
 κράτος της πυρηνικής
 εγκατάστασης
 δύναται,
 λαμβάνοντας
 υπόψη τη φύση
 της ενεχόμενης
 πυρηνικής
 εγκατάστασης ή
 των ενεχόμενων
 πυρηνικών υλών
 και τις
 πιθανές
 συνέπειες
 ατυχήματος που
 προέρχεται από
 αυτές, να
 καθορίσει
 χαμηλότερο
 ποσό ευθύνης
 του φορέα
 εκμετάλλευσης,
 υπό τον όρο ότι
 οποιοδήποτε
 ποσό το οποίο
 καθορίζεται με
 τον τρόπο αυτό
 δεν θα είναι
 κατώτερο των 5
 εκατομμυρίων
 ΕΤΔ και υπό τον
 όρο ότι το
 κράτος της πυρηνικής
 εγκατάστασης
 διασφαλίζει τη
 διάθεση δημοσίων
 κονδυλίων που
 αντιστοιχούν
 στο ποσόν που καθορίζεται
 δυνάμει της
 παραγράφου 1.
 3. Τα
 ποσά που
 καθορίζει το
 κράτος της
 πυρηνικής εγκατάστασης
 για τον
 υπεύθυνο φορέα
 εκμετάλλευσης,
 σύμφωνα με τις
 παραγράφους 1
 και 2 του
 παρόντος άρθρου
 και σύμφωνα με
 την παράγραφο 6
 του άρθρου IV
 ισχύουν
 οπουδήποτε
 προκληθεί το
 πυρηνικό
 ατύχημα.
 2. Μετά το
 άρθρο V,
 προστίθενται
 τέσσερα νέα
 άρθρα V A, V B, V Γ και V Δ
 ως εξής:
 Άρθρο V A
 1. Οι
 τόκοι και τα
 έξοδα που
 επιδικάζονται
 από κάποιο
 δικαστήριο
 στις
 περιπτώσεις
 των αγωγών
 αποζημίωσης
 λόγω πυρηνικών
 ζημιών είναι
 καταβλητέα επιπλέον
 κάθε ποσού από
 τα αναφερόμενα
 στο άρθρο V.
 2. Τα
 ποσά του
 άρθρου V και του
 άρθρου IV
 παράγραφος 6 δύνανται
 να μετατραπούν
 σε εθνικό
 νόμισμα.
 Άρθρο V B
 Κάθε
 συμβαλλόμενο
 μέρος
 καταβάλλει
 μέριμνα ώστε
 τα πρόσωπα που
 έχουν υποστεί
 πυρηνική ζημία
 να έχουν τη
 δυνατότητα να
 διεκδικούν τα
 δικαιώματά τους
 για καταβολή
 αποζημίωσης,
 χωρίς να είναι
 υποχρεωμένα να
 κινούν
 χωριστές
 διαδικασίες
 ανάλογα με την
 προέλευση των
 κονδυλίων που
 προορίζονται για
 τις
 αντίστοιχες
 αποζημιώσεις.
 Άρθρο V Γ
 1. Εάν
 τα αρμόδια δικαστήρια
 είναι
 δικαστήρια
 συμβαλλόμενου
 μέρους πλην
 του κράτους
 της πυρηνικής
 εγκατάστασης,
 τα απαιτούμενα
 δημόσια
 κονδύλια βάσει
 του άρθρου V παράγραφος
 1 στοιχεία β) και
 γ) και του
 άρθρου VII παράγραφος
 1, καθώς και οι
 τόκοι και τα
 έξοδα που
 επιδικάζονται,
 μπορούν να
 διατεθούν από
 το
 συμβαλλόμενο
 μέρος που
 αναφέρεται
 πρώτο. Το
 κράτος της
 πυρηνικής εγκατάστασης
 επιστρέφει στα
 υπόλοιπα
 συμβαλλόμενα
 μέρη τυχόν
 καταβληθέντα
 ποσά. Τα εν λόγω
 δύο συμβαλλόμενα
 μέρη συμφωνούν
 επί της
 διαδικασίας επιστροφής.
 2. Εάν
 τα αρμόδια
 δικαστήρια
 είναι
 δικαστήρια
 συμβαλλόμενου
 μέρους
 διαφορετικού
 του κράτους
 της πυρηνικής
 εγκατάστασης,
 το
 συμβαλλόμενο
 μέρος του οποίου
 τα δικαστήρια
 είναι αρμόδια
 λαμβάνει όλα
 τα αναγκαία
 μέτρα ώστε το
 κράτος της
 πυρηνικής εγκατάστασης
 να μπορεί να
 παρέμβει στη
 διαδικασία και
 να συμμετάσχει
 σε
 οποιονδήποτε
 διακανονισμό
 αφορά
 αποζημιώσεις.
 Άρθρο V Δ
 1. Ο
 Γενικός
 Διευθυντής του
 Διεθνούς
 Οργανισμού Ατομικής
 Ενέργειας
 συγκαλεί τα
 συμβαλλόμενα
 μέρη με
 αντικείμενο
 την
 τροποποίηση
 των ορίων
 ευθύνης του
 άρθρου V, εφόσον
 εκφράσει
 σχετική
 επιθυμία το
 ένα τρίτο των
 συμβαλλομένων
 μερών.
 2. Οι
 τροποποιήσεις
 εγκρίνονται με
 πλειοψηφία δύο
 τρίτων των
 συμβαλλομένων
 μερών που
 είναι παρόντα
 και ψηφίζουν,
 υπό την
 προϋπόθεση ότι
 τουλάχιστον το
 ήμισυ των
 συμβαλλομένων
 μερών είναι
 παρόντα κατά
 την ψηφοφορία.
 3. Όταν
 καλούνται να
 αποφανθούν
 σχετικά με
 πρόταση τροποποίησης
 των ορίων, τα
 συμβαλλόμενα
 μέρη λαμβάνουν
 υπόψη, μεταξύ
 άλλων, τον
 κίνδυνο
 επέλευσης της
 ζημίας ως
 αποτέλεσμα
 πυρηνικού
 ατυχήματος, τις
 μεταβολές στην
 αξία των
 νομισμάτων και
 τις
 δυνατότητες
 της ασφαλιστικής
 αγοράς.
 4. α) Ο
 Γενικός
 Διευθυντής του
 ΔΟΑΕ
 κοινοποιεί σε
 όλα τα
 συμβαλλόμενα
 μέρη προς
 αποδοχή κάθε
 τροποποίηση
 που εγκρίνεται
 σύμφωνα με την
 παράγραφο 2 του
 παρόντος
 άρθρου. Η
 τροποποίηση
 θεωρείται ότι
 έχει γίνει
 αποδεκτή στο
 τέλος περιόδου
 18 μηνών από την
 ημερομηνία
 κοινοποίησης,
 υπό την προϋπόθεση
 ότι
 τουλάχιστον το
 ένα τρίτο των
 συμβαλλομένων
 μερών έχουν
 κοινοποιήσει
 στον Γενικό
 Διευθυντή του
 ΔΟΑΕ, τη στιγμή
 της έγκρισης
 της τροποποίησης
 κατά τη
 συνεδρίαση,
 ότι
 αποδέχονται
 την
 τροποποίηση.
 Τροποποίηση
 που έγινε
 δεκτή σύμφωνα
 με την παρούσα
 παράγραφο,
 τίθεται σε
 ισχύ 12 μήνες
 μετά την
 αποδοχή της
 από τα
 συμβαλλόμενα
 μέρη που την
 έκαναν αποδεκτή.
 β) Εάν
 κάποια
 τροποποίηση
 δεν έχει γίνει
 αποδεκτή σύμφωνα
 με το στοιχείο
 α) εντός
 περιόδου 18
 μηνών από την
 ημερομηνία
 κοινοποίησης
 προς αποδοχή,
 θεωρείται ότι
 η εν λόγω
 τροποποίηση
 έχει
 απορριφθεί.
 5. Για
 κάθε
 συμβαλλόμενο
 μέρος που
 αποδέχεται μία
 τροποποίηση,
 αφού αυτή έχει
 γίνει αποδεκτή
 αλλά πριν
 τεθεί σε ισχύ ή
 αφού τεθεί σε
 ισχύ σύμφωνα
 με την παράγραφο
 4 του παρόντος
 άρθρου, η εν
 λόγω
 τροποποίηση τίθεται
 σε ισχύ 12 μήνες
 μετά την
 αποδοχή της
 από το εν λόγω
 συμβαλλόμενο
 μέρος.
 6. Κάθε
 κράτος το
 οποίο
 καθίσταται
 μέρος της
 παρούσας
 Σύμβασης μετά
 την έναρξη
 ισχύος μίας
 τροποποίησης
 σύμφωνα με την
 παράγραφο 4 του
 παρόντος
 άρθρου, εφόσον
 δεν εκφράσει
 διαφορετική
 πρόθεση,
 θεωρείται:
 α) μέρος
 της παρούσας
 Σύμβασης έτσι
 όπως αυτή
 τροποποιείται·
 και
 β) μέρος
 της μη
 τροποποιηθείσας
 Σύμβασης
 έναντι οιουδήποτε
 κράτους μέρους
 που δεν
 δεσμεύεται από
 την τροποποίηση.
 Άρθρο 8
 Το άρθρο VI
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 τροποποιείται
 ως εξής:
 1. Η
 παράγραφος 1
 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο κείμενο:
 α) Τα
 δικαιώματα
 αποζημίωσης
 βάσει των
 διατάξεων της
 παρούσας
 Σύμβασης
 αποσβέννυνται
 εάν η αγωγή
 αποζημιώσεως
 δεν ασκείται:
 i) σε
 περίπτωση
 απώλειας ζωής
 ή σωματικών
 βλαβών, εντός
 προθεσμίας
 τριάντα ετών
 από την
 ημερομηνία της
 επέλευσης του
 πυρηνικού
 ατυχήματος·
 ii) σε
 περίπτωση
 άλλων ζημιών,
 εντός
 προθεσμίας δέκα
 ετών από την
 ημερομηνία της
 επέλευσης του
 πυρηνικού
 ατυχήματος.
 β) Εάν,
 ωστόσο,
 σύμφωνα με το
 νόμο του
 κράτους της
 πυρηνικής
 εγκατάστασης,
 η ευθύνη του
 φορέα εκμετάλλευσης
 καλύπτεται από
 ασφάλεια ή
 άλλη χρηματική
 εγγύηση
 συμπεριλαμβανομένων
 των κρατικών
 κονδυλίων για
 μεγαλύτερη
 χρονική
 περίοδο, το
 δίκαιο του
 αρμόδιου
 δικαστηρίου
 μπορεί να
 προβλέπει ότι
 τα δικαιώματα
 αποζημίωσης σε
 βάρος του
 φορέα
 εκμετάλλευσης
 αποσβέννυνται
 μόνο μετά την
 παρέλευση της
 εν λόγω
 μεγαλύτερης
 χρονικής
 περιόδου που
 δεν υπερβαίνει
 εκείνη για την
 οποία υπάρχει
 κάλυψη ευθύνης
 του φορέα εκμετάλλευσης
 βάσει του
 δικαίου του
 κράτους της
 πυρηνικής
 εγκατάστασης.
 γ) Αγωγές
 αποζημίωσης σε
 περίπτωση
 απώλειας ζωής
 ή σωματικής
 βλάβης ή,
 δυνάμει
 παράτασης
 βάσει του στοιχείου
 β) της παρούσας
 παραγράφου σε περίπτωση
 άλλων ζημιών,
 οι οποίες
 ασκούνται μετά
 από διάστημα
 δέκα ετών από
 την ημερομηνία
 του πυρηνικού
 ατυχήματος,
 δεν θίγουν σε
 καμία
 περίπτωση το
 δικαίωμα
 αποζημιώσεως,
 βάσει της
 παρούσας Σύμβασης,
 οποιουδήποτε
 προσώπου που
 έχει καταθέσει
 σχετική αγωγή
 κατά του φορέα
 εκμετάλλευσης
 πριν από την
 παρέλευση του
 εν λόγω
 διαστήματος.
 2. Η
 παράγραφος 2
 διαγράφεται.
 3. Η
 παράγραφος 3
 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο κείμενο:
 3. Τα
 δικαιώματα
 αποζημίωσης
 βάσει της
 παρούσας Σύμβασης
 υπόκεινται σε
 παραγραφή ή
 απόσβεση, όπως
 ορίζει το
 δίκαιο του
 αρμόδιου
 δικαστηρίου,
 εάν δεν
 ασκηθεί αγωγή
 εντός τριών
 ετών από την ημερομηνία
 κατά την οποία
 ο ζημιωθείς
 έλαβε γνώση ή
 όφειλε εύλογα
 να έχει λάβει
 γνώση τόσο για
 τη ζημία όσο
 και για τον
 υπεύθυνο φορέα
 εκμετάλλευσης,
 εφόσον δεν
 σημειώνεται
 υπέρβαση των
 προθεσμιών
 βάσει του
 παρόντος
 άρθρου
 παράγραφος 1
 στοιχεία α) και
 β).
 Άρθρο 9
 Το άρθρο
 VII
 τροποποιείται
 ως εξής:
 1. Στο
 τέλος της
 παραγράφου 1,
 προστίθενται
 οι ακόλουθες
 δύο προτάσεις
 και, μετά την
 τροποποίησή
 της, η εν λόγω παράγραφος
 γίνεται
 στοιχείο α) της
 ίδιας παραγράφου:
 Όταν η
 ευθύνη του
 φορέα
 εκμετάλλευσης
 είναι απεριόριστη,
 το κράτος της
 πυρηνικής
 εγκατάστασης
 μπορεί να
 προσδιορίσει
 το όριο της
 χρηματικής
 εγγύησης του
 υπεύθυνου
 φορέα
 εκμετάλλευσης,
 υπό την προϋπόθεση
 ότι το όριο
 αυτό δεν είναι
 μικρότερο των 300
 εκατομμυρίων
 ΕΤΔ. Το κράτος
 της πυρηνικής
 εγκατάστασης διασφαλίζει
 την εξόφληση
 των αξιώσεων
 αποζημίωσης
 για την
 πυρηνική ζημία
 οι οποίες
 έχουν εξακριβωθεί
 σε βάρος του
 φορέα
 εκμετάλλευσης
 στον βαθμό που
 η απόδοση της
 χρηματικής
 εγγύησης δεν
 επαρκεί για
 την ικανοποίηση
 των αξιώσεων
 αυτών, αλλά όχι
 πέραν του ποσού
 της χρηματικής
 εγγύησης που
 πρέπει να παρέχεται
 βάσει της
 παρούσας
 παραγράφου.
 2. Στην
 παράγραφο 1
 προστίθεται
 νέο στοιχείο β)
 ως εξής:
 β) Με την
 επιφύλαξη του
 στοιχείου α)
 της παρούσας
 παραγράφου, όταν
 η ευθύνη του
 φορέα
 εκμετάλλευσης
 είναι απεριόριστη,
 το κράτος της
 πυρηνικής
 εγκατάστασης
 δύναται,
 λαμβάνοντας
 υπόψη τη φύση
 της εν λόγω
 πυρηνικής
 εγκατάστασης ή
 των ενεχόμενων
 πυρηνικών υλών
 και τις πιθανές
 συνέπειες
 ατυχήματος που
 προέρχεται από
 αυτές, να
 καθορίσει
 χαμηλότερο
 ποσό
 χρηματικής
 εγγύησης του
 φορέα
 εκμετάλλευσης,
 υπό τον όρο ότι
 οποιοδήποτε
 ποσό το οποίο
 καθορίζεται με
 τον τρόπο αυτό
 δεν είναι
 κατώτερο των 5
 εκατομμυρίων
 ΕΤΔ και υπό τον
 όρο ότι το
 κράτος της
 πυρηνικής
 εγκατάστασης
 διασφαλίζει
 την εξόφληση
 των αξιώσεων
 αποζημίωσης
 για την
 πυρηνική ζημία
 οι οποίες
 έχουν
 εξακριβωθεί σε
 βάρος του
 φορέα
 εκμετάλλευσης,
 παρέχοντας τα
 αναγκαία
 κονδύλια στον
 βαθμό που η
 απόδοση της
 ασφάλισης ή
 οποιασδήποτε
 άλλης
 χρηματικής
 εγγύησης δεν
 επαρκεί για την
 ικανοποίηση
 των αξιώσεων
 αυτών και
 μέχρι του ορίου
 που
 προβλέπεται
 δυνάμει του
 στοιχείου α)
 της παρούσας
 παραγράφου.
 3. Στην
 παράγραφο 3, οι
 λέξεις «ή
 στοιχεία β) και
 γ) της παραγράφου
 1 του άρθρου V»
 παρεμβάλλονται
 μετά τις
 λέξεις «του
 παρόντος
 άρθρου».
 Άρθρο 10
 Το άρθρο
 VIII της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 τροποποιείται
 ως εξής:
 1. Το
 κείμενο του
 άρθρου VIII
 γίνεται
 παράγραφος 1
 του εν λόγω
 άρθρου.
 2. Προστίθεται
 νέα παράγραφος
 2 ως εξής:
 2. Με την
 επιφύλαξη της
 εφαρμογής του
 κανόνα του
 άρθρου VI παράγραφος
 1 στοιχείο γ),
 όταν στις
 ασκηθείσες εις
 βάρος του
 φορέα
 εκμετάλλευσης
 αγωγές η προς
 αποκατάσταση
 ζημία, βάσει
 της παρούσας
 Σύμβασης,
 υπερβαίνει ή
 ενδέχεται να
 υπερβαίνει το
 μέγιστο
 διατιθέμενο
 ποσό δυνάμει
 του άρθρου V
 παράγραφος 1,
 κατά την
 κατανομή της
 αποζημίωσης
 προτεραιότητα
 δίδεται στις
 αγωγές λόγω απώλειας
 ζωής ή
 σωματικής
 βλάβης.
 Άρθρο 11
 Στο
 άρθρο X της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963
 προστίθεται
 στο τέλος του
 άρθρου νέα
 πρόταση ως
 εξής:
 Το δικαίωμα
 προσφυγής που
 προβλέπεται
 στο παρόν
 άρθρο μπορεί
 επίσης να
 επεκταθεί υπέρ
 του κράτους
 της πυρηνικής
 εγκατάστασης
 στον βαθμό που
 αυτό παρέσχε
 δημόσια
 κονδύλια
 δυνάμει της
 παρούσας
 Σύμβασης.
 Άρθρο 12
 Το άρθρο XI
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 τροποποιείται
 ως εξής:
 1. Προστίθεται
 νέα παράγραφος
 1α ως εξής:
 1α. Όταν
 το πυρηνικό
 ατύχημα
 συμβαίνει
 εντός της αποκλειστικής
 οικονομικής
 ζώνης
 συμβαλλόμενου
 μέρους ή εάν η
 ζώνη αυτή δεν
 έχει
 καθορισθεί, σε
 περιοχή που
 δεν θα
 υπερέβαινε τα
 όρια της
 αποκλειστικής
 οικονομικής
 ζώνης εάν αυτή
 είχε
 καθορισθεί, αρμόδια
 δικαστήρια για
 την εκδίκαση
 των αγωγών αναφορικά
 με την
 πυρηνική ζημία
 που προκλήθηκε
 από το εν λόγω
 πυρηνικό
 ατύχημα είναι,
 για τους
 σκοπούς της
 παρούσας
 Σύμβασης,
 μόνον τα
 δικαστήρια του
 εν λόγω μέρους.
 Η προηγούμενη
 πρόταση
 εφαρμόζεται
 εφόσον το εν
 λόγω
 συμβαλλόμενο
 μέρος
 γνωστοποίησε
 στον θεματοφύλακα
 την περιοχή
 αυτή πριν από
 την επέλευση του
 πυρηνικού
 ατυχήματος.
 Καμία διάταξη
 της παρούσας
 παραγράφου δεν
 είναι δυνατόν
 να ερμηνευθεί κατά
 την έννοια ότι
 επιτρέπει την
 άσκηση της
 δικαιοδοσίας
 κατά τρόπο που
 αντίκειται στο
 διεθνές δίκαιο
 της θάλασσας,
 συμπεριλαμβανομένης
 της Σύμβασης
 των Ηνωμένων
 Εθνών σχετικά
 με το δίκαιο
 της θάλασσας.
 2. Η
 παράγραφος 2
 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο κείμενο:
 2.
 Όταν το
 πυρηνικό
 ατύχημα δεν
 συμβαίνει
 εντός του εδάφους
 συμβαλλομένου
 μέρους ή εντός
 περιοχής γνωστοποιηθείσας
 δυνάμει της
 παραγράφου 1α ή
 στις περιπτώσεις
 που η
 τοποθεσία
 επέλευσης του
 πυρηνικού ατυχήματος
 δεν είναι
 δυνατόν να
 προσδιορισθεί
 με βεβαιότητα,
 αρμόδια
 δικαστήρια για
 την εκδίκαση
 των αγωγών
 αυτών είναι τα
 δικαστήρια του
 κράτους της
 πυρηνικής εγκατάστασης
 του υπεύθυνου
 φορέα
 εκμετάλλευσης.
 3. Στην
 παράγραφο 3,
 πρώτη σειρά,
 και στο
 στοιχείο β), μετά
 τον αριθμό «1»
 παρεμβάλλεται
 «1α».
 4. Προστίθεται
 νέα παράγραφος
 4 ως εξής:
 4.
 Το
 συμβαλλόμενο
 μέρος του
 οποίου τα
 δικαστήρια είναι
 αρμόδια
 μεριμνά ώστε
 μόνο ένα εκ των
 δικαστηρίων
 του να είναι
 αρμόδιο σε
 σχέση με ένα
 συγκεκριμένο
 πυρηνικό
 ατύχημα.
 Άρθρο 13
 Μετά το
 άρθρο XI
 προστίθεται
 νέο Άρθρο XI A ως εξής:
 Άρθρο XI A
 Το
 συμβαλλόμενο
 μέρος του
 οποίου τα
 δικαστήρια είναι
 αρμόδια
 μεριμνά ώστε,
 αναφορικά με
 αγωγές αποζημίωσης
 λόγω πυρηνικών
 ζημιών:
 α) κάθε
 κράτος να έχει
 τη δυνατότητα
 να ασκήσει την αγωγή
 για λογαριασμό
 των προσώπων
 που έχουν υποστεί
 την πυρηνική
 ζημία, τα οποία
 έχουν την
 υπηκοότητα του
 κράτους αυτού
 ή τα οποία
 έχουν τη
 μόνιμη
 κατοικία ή
 διαμονή τους
 στο έδαφός του
 και τα οποία
 έδωσαν τη
 συγκατάθεσή
 τους προς τον
 σκοπό αυτό· και
 β) κάθε
 πρόσωπο να
 έχει τη
 δυνατότητα να
 ασκήσει αγωγή
 διεκδικώντας
 βάσει της
 παρούσας
 Σύμβασης τα
 δικαιώματα που
 έχει αποκτήσει
 δυνάμει
 υποκατάστασης
 ή εκχώρησης.
 Άρθρο 14
 Το άρθρο
 XII της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο
 κείμενο:
 Άρθρο XII
 1. Οι
 αποφάσεις που
 εκδίδονται από
 αρμόδιο δικαστήριο
 συμβαλλόμενου
 μέρους και δεν
 υπόκεινται πλέον
 σε συνήθεις
 μορφές
 προσφυγής
 αναγνωρίζονται,
 εκτός εάν:
 α) η
 απόφαση ελήφθη
 με δόλιο τρόπο·
 β) στο
 μέρος εναντίον
 του οποίου
 εξεδόθη η
 δικαστική
 απόφαση δεν
 είχε
 παρασχεθεί η
 δέουσα
 δυνατότητα
 υπεράσπισης· ή
 γ) αν η
 απόφαση είναι
 αντίθετη προς
 τη δημόσια
 τάξη του
 συμβαλλόμενου
 μέρους στο
 έδαφος του
 οποίου αναγνωρίζεται
 η απόφαση αυτή
 ή αν δεν είναι
 σύμφωνη προς
 τους
 θεμελιώδεις
 κανόνες
 δικαιοσύνης.
 2. Κατά
 την υποβολή
 της προς
 εκτέλεση,
 σύμφωνα με τις
 απαιτούμενες
 από το νόμο του
 συμβαλλόμενου
 μέρους διατυπώσεις,
 μία απόφαση
 που
 αναγνωρίζεται
 βάσει του
 παρόντος
 άρθρου
 παράγραφος 1
 είναι
 εκτελεστή σαν
 να επρόκειτο
 για απόφαση
 δικαστηρίου
 του οικείου
 συμβαλλόμενου
 μέρους. Δεν
 επιτρέπεται η
 διεξαγωγή
 περαιτέρω έρευνας
 με αντικείμενο
 την ουσία της
 αγωγής για την
 οποία εξεδόθη
 η εν λόγω
 απόφαση.
 Άρθρο 15
 Το άρθρο
 XIII της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 τροποποιείται
 ως εξής:
 1. Το
 άρθρο XIII γίνεται
 παράγραφος 1
 του εν λόγω
 άρθρου.
 2. Προστίθεται
 νέα παράγραφος
 2 ως εξής:
 2.
 Με την
 επιφύλαξη της
 παραγράφου 1
 του παρόντος
 άρθρου, στον
 βαθμό που οι
 αποζημιώσεις
 για τις προκαλούμενες
 πυρηνικές
 ζημίες
 υπερβαίνουν το
 ποσό των 150
 εκατομμυρίων
 ΕΤΔ , η
 νομοθεσία του
 κράτους της
 πυρηνικής
 εγκατάστασης
 μπορεί να
 παρεκκλίνει από
 τις διατάξεις
 της παρούσας
 Σύμβασης για
 πυρηνικές
 ζημίες οι
 οποίες
 συντελούνται
 στο έδαφος ή σε
 οποιαδήποτε
 θαλάσσια ζώνη
 άλλου κράτους
 που έχει
 καθορισθεί
 σύμφωνα με το
 διεθνές δίκαιο
 της θάλασσας
 και το οποίο, τη
 στιγμή
 επέλευσης του
 ατυχήματος,
 διαθέτει
 πυρηνική
 εγκατάσταση
 στο έδαφός του
 και στον βαθμό
 που δεν
 παρέχει
 αμοιβαία οφέλη
 ισοδύναμου
 ποσού.
 Άρθρο 16
 Το άρθρο
 XVIII της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 αντικαθίσταται
 από το
 ακόλουθο
 κείμενο:
 Η
 παρούσα
 σύμβαση δεν
 επηρεάζει τα
 δικαιώματα και
 τις
 υποχρεώσεις
 ενός
 συμβαλλόμενου
 μέρους βάσει των
 γενικών
 κανόνων του
 δημόσιου
 διεθνούς
 δικαίου.
 Άρθρο 17
 Μετά το
 άρθρο XX της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963
 προστίθεται
 νέο Άρθρο XX A ως
 εξής:
 Άρθρο XX A
 1. Σε
 περίπτωση
 διαφοράς
 μεταξύ
 συμβαλλομένων
 μερών ως προς
 την ερμηνεία ή
 την εφαρμογή
 της παρούσας Σύμβασης,
 τα μέρη της
 διαφοράς
 προβαίνουν σε
 διαβουλεύσεις
 με σκοπό τη
 διευθέτηση της
 διαφοράς μέσω
 διαπραγματεύσεων
 ή μέσω κάθε
 άλλου από
 κοινού αποδεκτού
 ειρηνικού
 μέσου
 διευθέτησης
 διαφορών.
 2. Εάν η
 σχετική
 διαφορά που
 αναφέρεται
 στην παράγραφο
 1 του παρόντος
 άρθρου δεν
 είναι δυνατό
 να διευθετηθεί
 εντός έξι
 μηνών από το
 αίτημα
 διεξαγωγής των
 διαβουλεύσεων
 που
 προβλέπονται
 στην παράγραφο
 1 του παρόντος
 άρθρου,
 παραπέμπεται,
 κατ’ αίτηση
 οιουδήποτε εκ
 των μερών της
 διαφοράς, σε
 διαιτησία ή
 στο Διεθνές
 Δικαστήριο
 προς έκδοση
 απόφασης. Σε
 περίπτωση που
 τα μέρη
 διαφοράς
 παραπεμφθείσας
 σε διαιτησία
 δεν επιτύχουν,
 εντός έξι
 μηνών από την
 ημερομηνία
 υποβολής της
 αίτησης
 διαιτησίας, να
 συμφωνήσουν
 επί της
 οργάνωσης της
 διαιτησίας,
 οιοδήποτε εκ
 των μερών
 δύναται να
 ζητήσει από
 τον Πρόεδρο
 του Διεθνούς
 Δικαστηρίου ή
 από τον Γενικό
 Γραμματέα των
 Ηνωμένων Εθνών
 να ορίσει έναν
 ή
 περισσότερους
 διαιτητές. Σε
 περίπτωση
 αλληλοσυγκρουόμενων
 αιτήσεων από
 τα μέρη της
 διαφοράς, προτεραιότητα
 έχει η αίτηση
 προς τον
 Γενικό Γραμματέα
 των Ηνωμένων
 Εθνών.
 3. Κατά
 την κύρωση, την
 αποδοχή ή την
 έγκριση της
 παρούσας
 Σύμβασης ή
 προσχώρησης σ’
 αυτήν, ένα
 κράτος δύναται
 να δηλώσει ότι
 δεν θεωρεί ότι
 δεσμεύεται από
 τη μία ή την
 άλλη διαδικασία
 διευθέτησης
 των διαφορών
 που
 προβλέπονται
 στην παράγραφο
 2 του παρόντος
 άρθρου. Τα άλλα
 συμβαλλόμενα
 μέρη δεν
 δεσμεύονται
 από διαδικασία
 διευθέτησης
 διαφορών
 προβλεπόμενη
 στην παράγραφο
 2 του παρόντος
 άρθρου έναντι
 ενός συμβαλλόμενου
 μέρους για το
 οποίο ισχύει
 μια τέτοια
 δήλωση.
 4. Ένα
 συμβαλλόμενο
 μέρος το οποίο
 έχει κάνει
 δήλωση σύμφωνα
 με το παρόν
 άρθρο
 παράγραφος 3
 δύναται ανά
 πάσα στιγμή να
 την ανακαλέσει
 μέσω
 κοινοποίησης
 προς τον
 θεματοφύλακα.
 Άρθρο 18
 1. Διαγράφονται
 τα άρθρα XX έως XXV,
 οι παράγραφοι 2
 και 3, καθώς και η
 παράγραφος
 αριθ. «1.» του
 άρθρου XXVI, και τα
 άρθρα XXVII και XXIX της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963.
 2. Η
 Σύμβαση της
 Βιέννης του 1963
 και το παρόν
 Πρωτόκολλο
 ερμηνεύονται
 από κοινού από
 τα
 συμβαλλόμενα
 στο παρόν
 Πρωτόκολλο
 μέρη ως ενιαίο
 κείμενο στο
 οποίο δύνανται
 να αναφέρονται
 ως τη Σύμβαση
 της Βιέννης
 του 1997 σχετικά με
 την αστική
 ευθύνη ως προς
 τις πυρηνικές
 ζημίες.
 Άρθρο 19
 1. Κράτος
 το οποίο είναι
 μέρος στο
 παρόν
 Πρωτόκολλο αλλά
 όχι και στη
 Σύμβαση της
 Βιέννης του 1963
 δεσμεύεται από
 τις διατάξεις
 της εν λόγω
 Σύμβασης όπως
 τροποποιείται
 με το παρόν
 Πρωτόκολλο
 έναντι των
 λοιπών κρατών
 μερών του
 παρόντος
 Πρωτοκόλλου και,
 εφόσον δεν
 εκφράσει
 διαφορετική
 πρόθεση κατά
 την κατάθεση
 της
 αναφερόμενης
 στο άρθρο 20
 πράξης,
 δεσμεύεται από
 τις διατάξεις
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 έναντι των
 κρατών που
 είναι μέρη
 μόνο αυτής.
 2. Καμία
 διάταξη του
 παρόντος
 Πρωτοκόλλου
 δεν επηρεάζει
 τις
 υποχρεώσεις
 κράτους που
 είναι μέρος τόσο
 στη Σύμβαση
 της Βιέννης
 του 1963 όσο και
 στο παρόν Πρωτόκολλο
 έναντι κράτους
 που είναι
 μέρος στη
 Σύμβαση της
 Βιέννης του 1963
 αλλά όχι στο
 παρόν
 Πρωτόκολλο.
 Άρθρο 20
 1. Το
 παρόν
 Πρωτόκολλο
 είναι ανοικτό
 για υπογραφή από
 όλα τα κράτη
 στην έδρα του
 Διεθνούς
 Οργανισμού
 Ατομικής
 Ενέργειας στη
 Βιέννη από την
 29η Σεπτεμβρίου
 1997 έως ότου τεθεί
 σε ισχύ.
 2. Το
 παρόν
 Πρωτόκολλο
 υπόκειται σε
 κύρωση,
 αποδοχή ή
 έγκριση από τα
 κράτη που το
 υπέγραψαν.
 3. Αφού
 τεθεί σε ισχύ,
 στο παρόν
 Πρωτόκολλο
 μπορεί να
 προσχωρήσει
 οιοδήποτε
 κράτος δεν το
 έχει υπογράψει.
 4. Τα
 έγγραφα κύρωσης,
 αποδοχής,
 έγκρισης ή
 προσχώρησης
 κατατίθενται στον
 Γενικό
 Διευθυντή του
 Διεθνούς
 Οργανισμού Ατομικής
 Ενέργειας, ο
 οποίος είναι
 και ο
 θεματοφύλακας
 του παρόντος
 Πρωτοκόλλου.
 Άρθρο 21
 1. Το
 παρόν
 Πρωτόκολλο
 τίθεται σε
 ισχύ τρεις
 μήνες μετά την
 ημερομηνία κατάθεσης
 της πέμπτης
 πράξης
 κύρωσης,
 αποδοχής ή έγκρισης.
 2. Για
 κάθε κράτος το
 οποίο κυρώνει,
 αποδέχεται,
 εγκρίνει ή
 προσχωρεί στο
 παρόν
 Πρωτόκολλο
 μετά την κατάθεση
 της πέμπτης
 πράξης
 κύρωσης,
 αποδοχής ή έγκρισης,
 το παρόν
 Πρωτόκολλο
 τίθεται σε
 ισχύ τρεις
 μήνες μετά την
 ημερομηνία
 κατάθεσης από
 το εν λόγω
 κράτος της
 κατάλληλης
 πράξης.
 Άρθρο 22
 1. Κάθε
 συμβαλλόμενο
 μέρος μπορεί
 να καταγγείλει
 το παρόν
 Πρωτόκολλο με
 γραπτή
 κοινοποίησή
 του προς τον
 θεματοφύλακα.
 2. Η
 καταγγελία
 παράγει
 αποτελέσματα
 ένα έτος μετά
 την ημερομηνία
 παραλαβής της
 κοινοποίησης από
 τον
 θεματοφύλακα.
 3. Μεταξύ
 των μερών του
 παρόντος
 Πρωτοκόλλου, η
 καταγγελία από
 οιοδήποτε εξ
 αυτών της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963
 σύμφωνα με το
 άρθρο XXVI αυτής
 δεν ερμηνεύεται
 κατά κανέναν
 τρόπο ως καταγγελία
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 όπως τροποποιείται
 με το παρόν
 Πρωτόκολλο.
 4. Με
 την επιφύλαξη
 καταγγελίας
 του παρόντος
 Πρωτοκόλλου
 από
 συμβαλλόμενο
 μέρος δυνάμει
 του παρόντος
 άρθρου, οι
 διατάξεις του
 παρόντος
 Πρωτοκόλλου
 εξακολουθούν
 να εφαρμόζονται
 για
 οποιαδήποτε
 πυρηνική ζημία
 προκαλείται
 από πυρηνικό
 ατύχημα που
 επήλθε πριν
 αρχίσει να
 παράγει
 αποτελέσματα η
 εν λόγω
 καταγγελία.
 Άρθρο 23
 Ο
 θεματοφύλακας
 κοινοποιεί
 αμέσως στα
 κράτη μέρη και
 σε όλα τα άλλα
 κράτη:
 α) κάθε
 υπογραφή του
 παρόντος Πρωτοκόλλου·
 β) κάθε
 κατάθεση
 πράξης
 κύρωσης,
 αποδοχής,
 έγκρισης ή
 προσχώρησης·
 γ) την
 έναρξη ισχύος
 του παρόντος
 Πρωτοκόλλου·
 δ) οποιαδήποτε
 κοινοποίηση
 έχει τυχόν
 παραληφθεί δυνάμει
 της παραγράφου
 1α του άρθρου XI·
 ε) αιτήματα
 σύγκλησης
 διάσκεψης για
 σκοπούς
 αναθεώρησης
 δυνάμει του
 άρθρου XXVI της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963
 και συνάντησης
 των συμβαλλομένων
 μερών δυνάμει
 του άρθρου V Δ
 της Σύμβασης
 της Βιέννης
 του 1963 όπως
 τροποποιείται
 με το παρόν
 Πρωτόκολλο·
 στ) παραληφθείσες
 κοινοποιήσεις
 ή καταγγελίες
 δυνάμει του
 άρθρου 22 και
 κάθε άλλη
 σχετική προς το
 παρόν
 Πρωτόκολλο
 κοινοποίηση.
 Άρθρο 24
 1. Το
 πρωτότυπο της
 παρούσας
 Σύμβασης, του
 οποίου τα
 κείμενα στην
 αγγλική,
 αραβική,
 γαλλική,
 ισπανική, κινεζική
 και ρωσική
 γλώσσα
 θεωρούνται
 εξίσου αυθεντικά,
 κατατίθεται
 στον
 θεματοφύλακα.
 2. Ο
 Διεθνής
 Οργανισμός
 Ατομικής
 Ενέργειας
 καθορίζει το
 ενοποιημένο
 κείμενο της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963
 όπως αυτή
 τροποποιείται
 με το παρόν
 Πρωτόκολλο
 στην αγγλική,
 αραβική,
 γαλλική,
 ισπανική, κινεζική
 και ρωσική
 γλώσσα με βάση
 τα οριζόμενα
 στο παράρτημα
 του παρόντος
 Πρωτοκόλλου.
 3. Ο
 θεματοφύλακας
 κοινοποιεί
 προς όλα τα
 κράτη τα επικυρωμένα
 γνήσια
 αντίγραφα του
 παρόντος Πρωτοκόλλου
 μαζί με το
 ενοποιημένο
 κείμενο της
 Σύμβασης της
 Βιέννης του 1963
 όπως αυτή
 τροποποιείται
 με το παρόν
 Πρωτόκολλο.
 ΣΕ
 ΠΙΣΤΩΣΗ ΤΩΝ
 ΑΝΩΤΕΡΩ, οι
 υπογράφοντες,
 δεόντως εξουσιοδοτημένοι
 προς τούτο,
 υπέγραψαν το
 παρόν Πρωτόκολλο.
 Βιέννη,
 δώδεκα
 Σεπτεμβρίου
 χίλια
 εννιακόσια ενενήντα
 επτά.
 [1] ΕΕ L 12
 της 16.1.2001, σ. 1.
 [2] http://ec.europa.eu/energy/nuclear/studies/nuclear_en.htm
 [3] ΕΕ L 12 της 16.1.2001, σ.
 1
 [4] Άρνηση
 αναγνώρισης
 χωρεί μόνον: α)
 αν η απόφαση εκδόθηκε
 με δόλιο τρόπο·
 β) αν στο μέρος
 εναντίον του οποίου
 εξεδόθη η
 δικαστική
 απόφαση δεν
 είχε παρασχεθεί
 η δέουσα
 δυνατότητα
 υπεράσπισης ή
 γ) αν η απόφαση
 είναι αντίθετη
 προς τη
 δημόσια τάξη («ordre
 public») του
 συμβαλλόμενου
 μέρους στο
 έδαφος του
 οποίου πρέπει
 να
 αναγνωριστεί ή
 δεν είναι
 σύμφωνη προς
 τους
 θεμελιώδεις
 κανόνες
 δικαιοσύνης.
 [5] ΔΕΚ,
 υπόθεση 22/70 («AETR»),
 Συλλογή 1971, σ. 263.
 [6] ΕΕ L 299 της 16.11.2005,
 σ. 62.
 [7] ΕΕ L 339 της 12.12.2007,
 σ. 3.
 [8] ΕΕ L 12 της 16.1.2001,
 σ.1.


type: wikipedia

text:
Marks Deivids Čepmens (, dzimis 1955. gada 10. maijā Fortvērtā, ASV) ir pazīstams kā Džona Lenona slepkava.
 1980. gada 8. decembrī Čepmens ap plkst. 17.00 pie Džona Lenona mājas Manhatanā palūdza viņa autogrāfu. Saņēmis to, viņš sagaidīja, kad Lenons ar Joko Ono ap plkst. 22.50 atgriežas no ierakstu studijas un ar 5 revolvera šāvieniem nogalināja Džonu Lenonu. Čepmens pēc slepkavības sagaidīja policijas ierašanos lasot Selindžera romānu "Uz kraujas rudzu laukā". Tiesa atzina Čepmenu par pieskaitāmu un piesprieda mūža ieslodzījumu ar tiesībām pēc 20 gadiem lūgt apžēlošanu. Pašlaik viņš izcieš sodu cietumā Atikā, Ņujorkā. Četras reizes viņš lūdzis apžēlošanu, tomēr tā nav piešķirta.
 1955. gadā dzimušie
 ASV slepkavas
 Teksasā dzimušie