text:
 21.2.2018
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 48/3
 TŁUMACZENIE
 TRAKTAT Z MARRAKESZU
 o ułatwieniu dostępu do opublikowanych utworów osobom niewidomym, słabowidzącym i osobom z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem
 UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
 PRZYWOŁUJĄC zasady niedyskryminacji, równych szans, dostępności oraz pełnego i efektywnego uczestnictwa w życiu społecznym i integracji społecznej proklamowane w Powszechnej deklaracji praw człowieka i w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych,
 ŚWIADOME wyzwań stojących na przeszkodzie pełnemu rozwojowi osób słabowidzących lub osób z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem, które ograniczają ich wolność wyrażania opinii, w tym swobodę poszukiwania, otrzymywania i przekazywania wszelkiego rodzaju informacji oraz idei na równych zasadach z innymi, co obejmuje wszelkie wybrane przez siebie formy porozumiewania się, korzystanie z prawa do edukacji oraz możliwość prowadzenia badań,
 PODKREŚLAJĄC wagę ochrony praw autorskich jako zachęty i nagrody dla utworów literackich i artystycznych oraz wagę zwiększenia możliwości wszystkich ludzi, w tym osób słabowidzących lub osób z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem, w zakresie uczestniczenia w życiu kulturalnym społeczności, kontaktu ze sztuką oraz korzystania z postępu naukowego i jego zdobyczy,
 ŚWIADOME przeszkód utrudniających osobom słabowidzącym lub osobom z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem dostęp do opublikowanych utworów, zapewniający im równe szanse w społeczeństwie, oraz świadome potrzeby zarówno zwiększenia liczby utworów w dostępnych formatach, jak i poprawy obiegu takich utworów,
 BIORĄC POD UWAGĘ, że większość osób słabowidzących lub osób z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem żyje w krajach rozwijających się i krajach najsłabiej rozwiniętych,
 UZNAJĄC, że pomimo różnic między krajowymi przepisami dotyczącymi praw autorskich można zwiększyć pozytywny wpływ nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych na życie osób słabowidzących i osób z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem poprzez wzmocnienie ram prawnych na szczeblu międzynarodowym,
 UZNAJĄC, że choć wiele państw członkowskich ustanowiło ograniczenia i wyjątki w swoich krajowych przepisach dotyczących praw autorskich z myślą o osobach słabowidzących i osobach z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem, to nadal powstaje za mało kopii utworów w dostępnym formacie dla takich osób, oraz uznając, że wysiłki państw członkowskich służące udostępnieniu utworów tym osobom wymagają znacznych środków, a także uznając, że brak możliwości transgranicznej wymiany kopii utworów w dostępnym formacie doprowadził do powielania tych wysiłków,
 UZNAJĄC zarówno istotną rolę podmiotów uprawnionych w udostępnianiu ich utworów osobom słabowidzącym lub osobom z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem oraz wagę odpowiednich ograniczeń i wyjątków w udostępnianiu utworów tym osobom, w szczególności gdy nie można zapewnić takiego dostępu w ramach rynku,
 UZNAJĄC potrzebę utrzymania równowagi między skuteczną ochroną praw autorów a szerszym interesem publicznym, w szczególności w zakresie edukacji, badań i dostępu do informacji, oraz uznając, że taka równowaga musi ułatwiać skuteczny i szybki dostęp do utworów z korzyścią dla osób słabowidzących i osób z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem,
 POTWIERDZAJĄC zobowiązania Umawiających się Stron wynikające z obowiązujących międzynarodowych traktatów o ochronie praw autorskich oraz wagę i elastyczność trzystopniowego testu stosowanego wobec ograniczeń i wyjątków ustanowionego w art. 9 ust. 2 Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz w innych instrumentach międzynarodowych,
 PRZYWOŁUJĄC znaczenie zaleceń zawartych w Agendzie na rzecz rozwoju przyjętej w 2007 r. przez Zgromadzenie Ogólne Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO), które zmierzają do zapewnienia, aby kwestie związane z rozwojem stanowiły integralną część pracy tej organizacji,
 UZNAJĄC wagę międzynarodowego systemu ochrony praw autorskich oraz dążąc do harmonizacji ograniczeń i wyjątków w celu ułatwienia osobom słabowidzącym i osobom z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem dostępu do utworów i korzystania z nich,
 UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
 Artykuł 1
 Stosunek do innych konwencji i traktatów
 Żadne z postanowień niniejszego Traktatu nie stanowi odstępstwa od jakichkolwiek zobowiązań, które Umawiające się Strony podjęły wzajemnie wobec siebie na podstawie jakichkolwiek innych traktatów ani nie narusza jakichkolwiek praw Umawiających się Stron, wynikających z jakichkolwiek innych traktatów.
 Artykuł 2
 Definicje
 Do celów niniejszego Traktatu:
 a)
 „utwory” oznaczają dzieła literackie i artystyczne w rozumieniu art. 2 ust. 1 Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych (zwanej dalej „konwencją berneńską”) w formie tekstu, notacji lub związanych z nimi ilustracji, opublikowane lub w inny sposób publicznie udostępnione we wszelkich formach (1);
 b)
 „kopia w dostępnym formacie” oznacza kopię utworu wykonaną w inny sposób lub w innej formie, co zapewnia beneficjentowi dostęp do utworu, w tym również pozwala tej osobie na dostęp równie skuteczny i wygodny jak ten, z którego korzystają osoby niebędące osobami słabowidzącymi lub osobami z niepełnsosprawnościami uniemożlwiającymi zapoznawanie się z drukiem. Z kopii utworów w dostępnych formatach korzystają wyłącznie beneficjenci i nie mogą one naruszać integralności oryginalnego utworu, przy jednoczesnym należytym uwzględnieniu zmian niezbędnych do udostępnienia utworu w innym formacie oraz potrzeb beneficjentów w zakresie dostępności;
 c)
 „upoważniony podmiot” oznacza podmiot, który został upoważniony lub uznany przez rząd do prowadzenia na zasadzie niekomercyjnej działalności na rzecz beneficjentów w zakresie edukacji, szkoleń, czytania adaptacyjnego lub dostępu do informacji. Pojęcie to obejmuje również instytucje rządowe lub organizacje nienastawione na zysk oferujące takie same usługi beneficjentom w ramach swoich głównych działań lub obowiązków instytucjonalnych (2).
 Upoważniony podmiot ustanawia i stosuje własne praktyki w zakresie:
 (i)
 ustalania, że osoby korzystające z jego usług są beneficjentami;
 (ii)
 dystrybucji i udostępniania kopii w dostępnych formatach w taki sposób, aby korzystali z nich wyłącznie beneficjenci lub upoważnione podmioty;
 (iii)
 zniechęcania do niedozwolonego zwielokrotniania, dystrybucji i udostępnianiu kopii; oraz
 (iv)
 zachowywania należytej staranności w postępowaniu z kopiami utworów oraz prowadzenia dokumentacji takiego postępowania, przy jednoczesnym poszanowaniu prywatności beneficjentów zgodnie z art. 8.
 Artykuł 3
 Beneficjenci
 Beneficjent to osoba:
 a)
 niewidoma;
 b)
 z niepełnosprawnością wzroku lub z ograniczoną zdolnością postrzegania lub czytania niepoddającą się korekcji w takim stopniu, aby funkcja wzroku tej osoby stała się zasadniczo równoważna z funkcją wzroku osoby bez takiej niepełnosprawności lub takiego ograniczenia, i która w związku z tym nie jest w stanie czytać utworów drukowanych w zasadniczo takim samym stopniu jak osoba bez niepełnosprawności lub ograniczenia; lub (3)
 c)
 która ze względu na inną niepełnosprawność fizyczną nie jest w stanie trzymać książki lub posługiwać się nią, lub też skupić wzroku lub poruszać oczami w stopniu umożliwiającym normalne czytanie;
 niezależnie od jakichkolwiek innych niepełnosprawności.
 Artykuł 4
 Ograniczenia i wyjątki w prawie krajowym dotyczące kopii w dostępnych formatach
 1.
 a)
 Umawiające się Strony określają w swoich krajowych przepisach dotyczących praw autorskich ograniczenia lub wyjątki w zakresie prawa do zwielokrotniania, prawa do dystrybucji i prawa do publicznego udostępniania, jak przewidziano w traktacie WIPO o prawie autorskim, w celu ułatwienia beneficjentom dostępu do kopii w dostępnych formatach. Ograniczenia lub wyjątki określone w prawie krajowym powinny pozwalać na wprowadzanie zmian niezbędnych do udostępniania utworów w innej formie;
 b)
 Umawiające się Strony mogą również określić ograniczenia lub wyjątki w zakresie prawa do artystycznych wykonań w celu ułatwienia beneficjentom dostępu do utworów.
 2. Umawiająca się Strona może wypełnić art. 4 ust. 1 w odniesieniu do wszystkich wymienionych w nim praw poprzez określenie takich ograniczeń lub wyjątków w swoich krajowych przepisach dotyczących praw autorskich, aby:
 a)
 upoważnione podmioty mogły bez upoważnienia podmiotów, którym przysługująprawa autorskie, sporządzać kopie w dostępnych formatach utworów, otrzymywać od innych upoważnionych podmiotów kopie w dostępnych formatach i dostarczać te kopie beneficjentom w dowolny sposób, w tym w ramach niekomercyjnego użyczania lub drogą elektroniczną, przewodową lub bezprzewodową, oraz podejmować wszelkie pośrednie działania służące osiągnięciu tych celów, gdy spełnione są następujące warunki:
 (i)
 upoważniony podmiot chcący podjąć wspomniane działanie ma zgodny z prawem dostęp do takiego utworu lub jego kopii;
 (ii)
 utwór został zamieniony na kopię w dostępnym formacie, co może obejmować wszelkie środki niezbędne do odczytywania informacji w dostępnym formacie, ale wprowadza wyłącznie takie zmiany, które są niezbędne do udostępnienia utworu beneficjentom;
 (iii)
 takie kopie w dostępnym formacie są dostarczane na wyłączny użytek beneficjentów; oraz
 (iv)
 takie działanie nie jest nastawione na zysk;
 oraz
 b)
 beneficjent lub osoba działająca w jego imieniu, w tym główny opiekun, mógł wykonać kopię w dostępnym formacie utworu na prywatny użytek beneficjenta lub mógł w inny sposób pomóc beneficjentowi w wykonaniu takiej kopii i korzystaniu z niej w przypadku, gdy beneficjent ma zgodny z prawem dostęp do takiego utworu lub jego kopii.
 3. Umawiająca się Strona może wypełnić art. 4 ust. 1 w drodze określenia innych ograniczeń lub wyjątków w swoich krajowych przepisach dotyczących praw autorskich zgodnie z art. 10 i 11 (4).
 4. Umawiająca się Strona może zawęzić zakres ograniczeń lub wyjątków w niniejszym artykule do utworów, których kopie w określonym dostępnym formacie nie są dostępne dla beneficjentów na zasadach komercyjnych i na rozsądnych warunkach na tym rynku. Każda Umawiająca się Strona, która chce skorzystać z takiej możliwości, składa notyfikację z odpowiednim oświadczeniem Dyrektorowi Generalnemu WIPO w chwili ratyfikacji lub przyjęcia niniejszego Traktatu, lub przystąpienia do niego, lub też w dowolnym późniejszym terminie (5).
 5. Kwestię ewentualnego wynagrodzenia za korzystanie z utworów w ramach ograniczeń lub wyjątków w niniejszym artykule reguluje prawo krajowe.
 Artykuł 5
 Transgraniczna wymiana kopii w dostępnych formatach
 1. Umawiające się Strony zapewniają, aby kopie w dostępnych formatach wykonane w ramach ograniczeń lub wyjątków, lub z mocy prawa, mogły być dystrybuowane lub udostępniane przez upoważniony podmiot beneficjentom lub upoważnionym podmiotom w innej Umawiającej się Stronie (6).
 2. Umawiająca się Strona może wypełnić art. 5 ust. 1 w drodze określenia takich ograniczeń lub wyjątków w swoich krajowych przepisach dotyczących praw autorskich, aby:
 a)
 upoważnione podmioty mogły, bez upoważnienia podmiotu uprawnionego, dystrybuować lub udostępniać, na wyłączny użytek beneficjentów, kopie w dostępnych formatach upoważnionym podmiotom w innej Umawiającej się Stronie; oraz
 b)
 upoważnione podmioty mogły, bez upoważnienia podmiotu uprawnionego oraz zgodnie z art. 2 lit. c), dystrybuować lub udostępniać kopie w dostępnych formatach beneficjentom w innej Umawiającej się Stronie;
 pod warunkiem że przed dystrybucją lub udostępnieniem pierwotny upoważniony podmiot nie wiedział lub nie miał uzasadnionych podstaw, by wiedzieć, że kopie w dostępnych formatach będą wykorzystywane przez osoby inne niż beneficjenci (7).
 3. Umawiająca się Strona może wypełnić art. 5 ust. 1 w drodze określenia innych ograniczeń lub wyjątków w krajowych przepisach dotyczących praw autorskich zgodnie z art. 5 ust. 4, art. 10 i 11.
 4.
 a)
 Gdy upoważniony podmiot w którejś z Umawiających się Stron otrzyma kopie w dostępnych formatach zgodnie z art. 5 ust. 1, a ta Umawiająca się Strona nie podlega zobowiązaniom wynikającym z art. 9 konwencji berneńskiej, zapewni ona, zgodnie ze swoim własnym systemem prawnym i praktyką, aby kopie w dostępnym formacie były zwielokrotniane, dystrybuowane lub udostępniane wyłącznie z korzyścią dla beneficjentów w jurysdykcji tej Umawiającej się Strony.
 b)
 Dystrybucja i udostępnianie kopii w dostępnych formatach przez upoważnione podmioty zgodnie z art. 5 ust. 1 ogranicza się do tej jurysdykcji, chyba że Umawiająca się Strona jest Stroną traktatu WIPO o prawie autorskim lub w inny sposób, wykonując niniejszy Traktat, zawęża stosowanie ograniczeń i wyjątków w zakresie prawa do dystrybucji i prawa do publicznego udostępniania do niektórych szczególnych przypadków, które nie naruszają normalnego korzystania z utworu i nie powodują nieuzasadnionej szkody dla uzasadnionych interesów podmiotu uprawnionego (8)
 (9).
 c)
 Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie wpływa na określenie tego, co stanowi dystrybucję lub publiczne udostępnianie.
 5. Żadnego z postanowień niniejszego Traktatu nie stosuje się w odniesieniu do kwestii wyczerpania praw.
 Artykuł 6
 Przywóz kopii w dostępnych formatach
 W zakresie, w jakim prawo krajowe Umawiającej się Strony zezwala beneficjentowi, osobie działającej w jego imieniu lub upoważnionemu podmiotowi na wykonanie kopii w dostępnym formacie utworu, prawo krajowe tej Umawiającej się Strony zezwala również na przywóz przez nich kopii w dostępnym formacie z korzyścią dla beneficjenta, bez upoważnienia podmiotu uprawnionego (10).
 Artykuł 7
 Zobowiązania dotyczące środków technicznych
 Umawiające się Strony podejmują, w razie konieczności, odpowiednie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby przy wprowadzaniu przez nie odpowiedniej ochrony prawnej oraz skutecznych środków prawnych przeciwko obchodzeniu skutecznych środków technologicznych, ta ochrona prawna nie stanowiła przeszkody dla beneficjentów w korzystaniu z ograniczeń i wyjątków przewidzianych w niniejszym Traktacie (11).
 Artykuł 8
 Poszanowanie prywatności
 Wdrażając ograniczenia i wyjątki przewidziane w niniejszym Traktacie, Umawiające się Strony podejmują starania w celu ochrony prywatności beneficjentów na równi z innymi.
 Artykuł 9
 Współpraca w celu ułatwienia wymiany transgranicznej
 1. Umawiające się Strony podejmują starania na rzecz ułatwienia transgranicznej wymiany kopii w dostępnych formatach poprzez zachęcanie do dobrowolnego dzielenia się informacjami, aby wspierać upoważnione podmioty we wzajemnej identyfikacji. Biuro Międzynarodowe WIPO ustanowi w tym celu informacyjny punkt dostępu.
 2. Umawiające się Strony zobowiązują się do wspierania swoich upoważnionych podmiotów zaangażowanych w działania określone w art. 5 w udostępnianiu informacji dotyczących ich praktyk stosowanych zgodnie z art. 2 lit. c), zarówno w drodze przekazywania informacji pomiędzy upoważnionymi podmiotami, jak i w drodze udostępniania informacji na temat ich polityk i praktyk – w tym związanych z transgraniczną wymianą kopii w dostępnych formatach – zainteresowanym stronom oraz ogółowi społeczeństwa, w zależności od przypadku.
 3. Wzywa się Międzynarodowe Biuro WIPO do przekazywania informacji na temat funkcjonowania niniejszego Traktatu, gdy są one dostępne.
 4. Umawiające się Strony uznają wagę międzynarodowej współpracy i jej promowania we wspieraniu krajowych wysiłków służących osiągnięciu celów niniejszego Traktatu (12).
 Artykuł 10
 Ogólne zasady dotyczące wykonania
 1. Umawiające się Strony zobowiązują się do przyjęcia środków niezbędnych do zapewnienia stosowania niniejszego Traktatu.
 2. Nic nie powinno uniemożliwiać Umawiającym się Stronom ustalenia odpowiedniego sposobu wykonania postanowień niniejszego Traktatu w ramach ich systemu prawnego i praktyki (13).
 3. Umawiające się Strony mogą wypełnić swoje prawa i zobowiązania wynikające z niniejszego Traktatu w drodze ograniczeń lub wyjątków z korzyścią dla beneficjentów, innych ograniczeń lub wyjątków, lub ich połączenia, w ramach swojego systemu prawnego i praktyki. Może to obejmować rozstrzygnięcia sądowe, administracyjne lub regulacyjne z korzyścią dla beneficjentów w odniesieniu do uczciwych praktyk, uczciwego postępowania lub korzystania w celu spełnienia potrzeb beneficjentów zgodnych z prawami i zobowiązaniami Umawiających się Stron wynikającymi z konwencji berneńskiej, innych międzynarodowych traktatów oraz art. 11.
 Artykuł 11
 Ogólne zobowiązania dotyczące ograniczeń i wyjątków
 Przyjmując środki niezbędne do zapewnienia stosowania niniejszego Traktatu, Umawiająca się Strona może wykonywać swoje prawa oraz wypełnia zobowiązania wynikające z konwencji berneńskiej, Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej oraz traktatu WIPO o prawie autorskim, w tym w porozumień dotyczących interpretacji tych dokumentów, w taki sposób, aby:
 a)
 zgodnie z art. 9 ust. 2 konwencji berneńskiej Umawiająca się Strona mogła zezwolić na zwielokrotnianie utworów w niektórych szczególnych przypadkach, pod warunkiem że takie zwielokrotnianie nie narusza normalnego korzystania z utworu i nie powoduje nieuzasadnionej szkody dla uzasadnionych interesów autora;
 b)
 zgodnie z art. 13 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej Umawiająca się Strona zawężała ograniczenia lub wyjątki od praw wyłącznych do niektórych szczególnych przypadków, które nie naruszają normalnego korzystania z utworu i nie powodują nieuzasadnionej szkody dla uzasadnionych interesów podmiotu uprawnionego;
 c)
 zgodnie z art. 10 ust. 1 Traktatu WIPO o prawie autorskim Umawiająca się Strona mogła wprowadzić ograniczenia i wyjątki od praw przyznanych autorom na mocy traktatu WIPO w niektórych szczególnych przypadkach, które nie naruszają normalnego korzystania z utworu i nie powodują nieuzasadnionej szkody dla uzasadnionych interesów autora;
 d)
 zgodnie z art. 10 ust. 2 Traktatu WIPO o prawie autorskim Umawiająca się Strona, stosując konwencję berneńską, zawężała wszelkie ograniczenia i wyjątki od praw do niektórych szczególnych przypadków, które nie naruszają normalnego korzystania z utworu i nie powodują nieuzasadnionej szkody dla uzasadnionych interesów autora.
 Artykuł 12
 Inne ograniczenia i wyjątki
 1. Umawiające się Strony uznają, że Umawiająca się Strona może wprowadzić do swojego prawa krajowego ograniczenia i wyjątki w zakresie prawa autorskiego z korzyścią dla beneficjentów inne niż te przewidziane w niniejszym Traktacie, mając na uwadze sytuację gospodarczą tej Umawiającej się Strony oraz jej potrzeby społeczne i kulturowe, zgodnie z międzynarodowymi prawami i zobowiązaniami tej Umawiającej się Strony, a w przypadku krajów najsłabiej rozwiniętych – mając na uwadze ich szczególne potrzeby, szczególne prawa i zobowiązania międzynarodowe oraz stopień ich elastyczności.
 2. Niniejszy Traktat pozostaje bez uszczerbku dla innych przewidzianych w prawie krajowym ograniczeń i wyjątków dla osób z niepełnosprawnościami.
 Artykuł 13
 Zgromadzenie
 1.
 a)
 Umawiające się Strony powołują Zgromadzenie.
 b)
 Każda Umawiająca się Strona jest reprezentowana w Zgromadzeniu przez jednego delegata, któremu mogą towarzyszyć zastępcy, doradcy i eksperci.
 c)
 Wydatki każdej delegacji ponosi Umawiająca się Strona, która delegację wyznaczyła. Zgromadzenie może wystąpić do WIPO o przyznanie pomocy finansowej celem ułatwienia udziału delegacji Umawiających się Stron, które, zgodnie z przyjętą praktyką Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, uważane są za kraje rozwijające się lub które są krajami przechodzącymi do systemu gospodarki rynkowej.
 2.
 a)
 Zgromadzenie rozpatruje sprawy dotyczące utrzymania i rozwoju niniejszego Traktatu oraz jego stosowania i funkcjonowania.
 b)
 Zgromadzenie wykonuje funkcje przyznane mu na mocy art. 15 w odniesieniu do przyjęcia jako stron niniejszego Traktatu niektórych organizacji międzyrządowych.
 c)
 Zgromadzenie decyduje o zwołaniu konferencji dyplomatycznej w celu dokonania rewizji niniejszego Traktatu i wydaje Dyrektorowi Generalnemu WIPO niezbędne instrukcje celem przygotowania takiej konferencji dyplomatycznej.
 3.
 a)
 Każda z Umawiających się Stron będąca państwem dysponuje jednym głosem i głosuje tylko w swoim własnym imieniu.
 b)
 Każda z Umawiających się Stron będąca organizacją międzyrządową może brać udział w głosowaniu zamiast swoich państw członkowskich, dysponując liczbą głosów równą liczbie swoich państw członkowskich, które są stronami niniejszego Traktatu. Żadna taka organizacja międzyrządowa nie bierze udziału w głosowaniu, jeżeli jedno z jej państw członkowskich korzysta ze swojego prawa głosu, i odwrotnie.
 4. Zgromadzenie zbiera się na sesję zwoływaną przez Dyrektora Generalnego w tym samym czasie i w tym samym miejscu co Zgromadzenie Ogólne WIPO, o ile nie wystąpią wyjątkowe okoliczności.
 5. Zgromadzenie dąży do podejmowania decyzji na zasadzie konsensusu i ustanawia swój regulamin wewnętrzny, zawierający między innymi przepisy dotyczące zwoływania sesji nadzwyczajnych, wymaganego kworum oraz, z zastrzeżeniem postanowień niniejszego Traktatu, większości wymaganej w przypadku różnego rodzaju decyzji.
 Artykuł 14
 Biuro Międzynarodowe
 Biuro Międzynarodowe WIPO realizuje zadania administracyjne wynikające z niniejszego Traktatu.
 Artykuł 15
 Uzyskanie statusu strony Traktatu
 1. Każde państwo członkowskie WIPO może zostać stroną niniejszego Traktatu.
 2. Zgromadzenie może zadecydować o przyjęciu jako strony niniejszego Traktatu każdej organizacji międzyrządowej, która oświadczy, że jest właściwa w sprawach objętych zakresem stosowania niniejszego Traktatu i ma w tym zakresie własne prawodawstwo wiążące wszystkie jej państwa członkowskie oraz że, zgodnie ze swymi wewnętrznymi procedurami, jest należycie upoważniona, aby zostać stroną niniejszego Traktatu.
 3. Unia Europejska może zostać stroną niniejszego Traktatu po złożeniu, podczas konferencji dyplomatycznej, która przyjęła niniejszy Traktat, oświadczenia, o którym mowa w poprzednim ustępie.
 Artykuł 16
 Prawa i zobowiązania wynikające z Traktatu
 Z zastrzeżeniem wszelkich postanowień szczególnych stanowiących inaczej w niniejszym Traktacie, każda z Umawiających się Stron korzysta ze wszystkich praw i przyjmuje wszystkie zobowiązania wynikające z niniejszego Traktatu.
 Artykuł 17
 Podpisanie Traktatu
 Niniejszy Traktat jest otwarty do podpisu podczas konferencji dyplomatycznej w Marrakeszu, a następnie w siedzibie WIPO przez każdą uprawnioną stronę w terminie jednego roku po jego przyjęciu.
 Artykuł 18
 Wejście w życie Traktatu
 Niniejszy Traktat wchodzi w życie trzy miesiące po złożeniu przez 20 uprawnionych stron, o których mowa w art. 15, dokumentów ratyfikacji lub przystąpienia.
 Artykuł 19
 Data uzyskania statusu strony Traktatu
 Niniejszy Traktat wiąże:
 a)
 20 uprawnionych stron, o których mowa w art. 18, od dnia wejścia w życie niniejszego Traktatu;
 b)
 każdą inną uprawnioną stronę, o której mowa w art. 15, po upływie trzech miesięcy od dnia złożenia przez nią dokumentu ratyfikacji lub przystąpienia Dyrektorowi Generalnemu WIPO.
 Artykuł 20
 Wypowiedzenie Traktatu
 Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszy Traktat w drodze notyfikacji skierowanej do Dyrektora Generalnego WIPO. Wypowiedzenie staje się skuteczne w terminie roku od dnia otrzymania notyfikacji przez Dyrektora Generalnego WIPO.
 Artykuł 21
 Języki Traktatu
 1. Niniejszy Traktat został sporządzony w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach: angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, rosyjskim i hiszpańskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.
 2. Tekst urzędowy w jakimkolwiek innym języku niż te, o których mowa w art. 21 ust. 1, sporządzany jest przez Dyrektora Generalnego WIPO na wniosek zainteresowanej strony, po konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami. Do celów niniejszego ustępu „zainteresowana strona” oznacza każde państwo członkowskie WIPO, którego języka urzędowego lub jednego z języków urzędowych to dotyczy, oraz Unię Europejską, a także każdą inną organizację międzyrządową, która może zostać stroną niniejszego Traktatu, jeśli dotyczy to jednego z jej języków urzędowych.
 Artykuł 22
 Depozytariusz
 Depozytariuszem niniejszego Traktatu jest Dyrektor Generalny WIPO.
 Sporządzono w Marrakeszu dnia 27 czerwca 2013 r.
 (1) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 2 lit. a): Do celów niniejszego Traktatu przyjmuje się, że powyższa definicja obejmuje również tego rodzaju utwory w formie dźwiękowej, takie jak książki mówione.
 (2) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 2 lit. c): Na potrzeby niniejszego Traktatu przyjmuje się, że pojęcie „podmioty uznane przez rząd” może obejmować podmioty otrzymujące wsparcie finansowe rządu w celu zapewniania beneficjentom na zasadzie niekomercyjnej edukacji, szkoleń, czytania adaptacyjnego lub dostępu do informacji.
 (3) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 3 lit. b): Użyty tutaj zwrot „niepoddającą się korekcji” nie oznacza konieczności wykorzystania wszystkich możliwych medycznych procedur diagnostycznych i metod leczenia.
 (4) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 4 ust. 3: Przyjmuje się, że niniejszy ustęp nie ogranicza ani nie rozszerza zakresu stosowania ograniczeń i wyjątków dopuszczonych przez konwencję berneńską, odnośnie do prawa do tłumaczenia pisemnego, w odniesieniu do osób słabowidzących lub osób z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem.
 (5) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 4 ust. 4: Przyjmuje się, że wymóg dostępności na zasadach komercyjnych na rynku nie przesądza o zgodności ograniczenia lub wyjątku w tym artykule z trzyetapowym testem.
 (6) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 5 ust. 1: Ponadto przyjmuje się, że żadne z postanowień niniejszego Traktatu nie ogranicza ani nie rozszerza zakresu praw wyłącznych wynikających z jakichkolwiek innych traktatów.
 (7) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 5 ust. 2: Przyjmuje się, że aby dystrybuować lub udostępnić kopie w dostępnych formatach bezpośrednio beneficjentom w innej Umawiającej się Stronie, może być właściwe, aby upoważniony podmiot zastosował dodatkowe środki w celu potwierdzenia, że osoba korzystająca z jego usług jest beneficjentem, oraz aby stosował własne praktyki, jak opisano w art. 2 lit. c).
 (8) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 5 ust. 4 lit. b): Przyjmuje się, że żadne z postanowień niniejszego Traktatu nie wymaga ani nie zakłada, aby Umawiająca się Strona przyjęła lub stosowała trzyetapowy test w zakresie wykraczającym poza jej zobowiązania wynikające z tego instrumentu lub z innych traktatów międzynarodowych.
 (9) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 5 ust. 4 lit. b): Przyjmuje się, że żadne z postanowień niniejszego Traktatu nie nakłada na Umawiające się Strony jakiegokolwiek zobowiązania ratyfikacji traktatu WIPO o prawie autorskim, przystąpienia do niego lub wypełniania jego postanowień, jak również że żadne z postanowień niniejszego Traktatu nie narusza jakichkolwiek praw, ograniczeń lub wyjątków zawartych w traktacie WIPO o prawie autorskim.
 (10) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 6: Przyjmuje się, że Umawiające się Strony korzystają z tej samej elastyczności określonej w art. 4 przy wykonywaniu swoich zobowiązań wynikających z art. 6.
 (11) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 7: Przyjmuje się, że upoważnione podmioty w różnych okolicznościach decydują o zastosowaniu środków technicznych przy tworzeniu, dystrybucji i udostępnianiu kopii w dostępnych formatach i żadne z postanowień niniejszego Traktatu nie zakłóca takich praktyk, gdy są one zgodne z prawem krajowym.
 (12) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 9: Przyjmuje się, że art. 9 nie zakłada obowiązkowej rejestracji upoważnionych podmiotów ani nie stanowi warunku wstępnego dla upoważnionych podmiotów, którego spełnienie umożliwiałoby im podjęcie działań uznanych w ramach niniejszego Traktatu; przewiduje możliwość wymiany informacji w celu ułatwienia transgranicznej wymiany kopii w dostępnych formatach.
 (13) Uzgodnione oświadczenie dotyczące art. 10 ust. 2: Przyjmuje się, że jeśli dany utwór jest utworem w rozumieniu art. 2 lit. a), w tym utworem w formie dźwiękowej, to ograniczenia i wyjątki przewidziane w niniejszym Traktacie stosuje się odpowiednio do powiązanych praw w zakresie, w jakim jest to niezbędne do wykonania kopii w dostępnych formatach, a także do ich dystrybucji i udostępniania beneficjentom.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
C 174/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 19.6.1999
 Middelen en voornaamste argumenten Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
 Verzoekers stellen, dat zij onder de toepassing vallen van — nietig te verklaren het besluit van de Commissie van
 enkele bepalingen van de United Kingdom VAT Act 1994, die 5 januari 1999 houdende afwijzing van de door hem
 op grond van de machtiging in artikel 4, lid 4, van de Zesde krachtens artikel 90, lid 2, Ambtenarenstatuut ingediende
 BTW-richtlijn (77/388/EEG, zoals gewijzigd) zijn vastgesteld klacht tegen het besluit van het tot aanstelling bevoegd
 („[Elke lidstaat kan] personen die in het binnenland gevestigd gezag, waarbij hem toestemming is geweigerd om de
 zijn en die juridisch gezien wel zelfstandig zijn, doch financieel, gedetailleerde samenvatting te publiceren van de voor-
 economisch en organisatorisch nauw met elkaar verbonden dracht die hij op 30 oktober 1997 te Cordoba had mogen
 zijn, tezamen als één belastingplichtige aanmerken”). Van deze houden over het onderwerp „The need for economic
 machtiging kan echter niet zonder meer gebruik worden finetuning at the local and regional level in het Monetary
 gemaakt, daar artikel 4, lid 4, voorafgaande raadpleging Union of the European Union”;
 conform artikel 29 van de richtlijn voorschrijft, waarbij het
 „Raadgevend Comité voor de belasting over de toegevoegde — zijn vordering om toestemming voor de publicatie van de
 waarde” is ingesteld. samenvatting van zijn voordracht ontvankelijk en gegrond
 te verklaren;
 Verzoekers menen, dat wanneer het Verenigd Koninkrijk dit — verweerster in alle kosten van het geding te verwijzen.
 Comité niet heeft geraadpleegd of geen direct bewijs in de
 vorm van een bewijskrachtig rapport over de raadpleging
 wordt geleverd, de bedoelde bepalingen van het Verenigd Middelen en voornaamste argumenten
 Koninkrijk wegens schending van een wezenlijk vormvoor-
 schrift ongeldig zijn en niet op hen kunnen worden toegepast. Verzoeker zet uiteen, dat hij als particulier aan een seminarie
 heeft deelgenomen en dat hij bij die gelegenheid een voordracht
 Zij hebben de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk wel heeft gehouden. Voor die voordracht had hij tevoren toestem-
 om informatie over de raadpleging verzocht, doch dit is ming verkregen van zijn hiërarchieke meerderen. Die toestem-
 afgewezen op de grond dat de desbetreffende gegevens niet ming had hij verkregen op basis van een samenvatting van zijn
 voor het publiek toegankelijk zijn. Zij hebben zich derhalve voordracht en een summiere vermelding van de belangrijkste
 tot de Commissie gewend, doch deze heeft op het verzoek punten die hij zou behandelen. Na de voordracht verzochten
 evenals op het herzieningsverzoek niet binnen een maand na de organisatoren van het seminarie hem om de volledige tekst
 indiening geantwoord. van de voordracht, om die te kunnen opnemen in een boek
 dat zij wensten uit te geven. Daarop verzocht verzoeker
 Doordat het herzieningsverzoek niet binnen een maand is overeenkomstig artikel 17, tweede alinea, Ambtenarenstatuut
 beantwoord, dient het verzoek volgens artikel 2, lid 4, van het om toestemming om de betrokken tekst te mogen publiceren.
 toegangsbesluit als afgewezen te worden beschouwd. Deze De bevoegde autoriteit weigerde toestemming te verlenen op
 afwijzing is op zich reeds onrechtmatig en ook, omdat zij niet grond dat verzoekers mening, zoals hij die tot uiting had
 is gemotiveerd en dientengevolge in strijd is met artikel 190 gebracht, de belangen van de instelling dreigde te schaden,
 EG, een bepaling van dwingend recht. De termijn van een daar zij de manoeuvreerruimte van deze laatste beperkte, en
 maand voor elk van de twee verzoeken legt een zekere omdat er grote verschillen bestonden tussen de samenvatting
 discipline op en wil de rechten van personen als verzoekers van de voordracht (op basis waarvan hij de toestemming had
 die toegang tot documenten wensen te verkrijgen, beschermen verkregen om ze te houden) en de betrokken tekst.
 tegen vertraging, door de Commissie te verplichten, binnen de
 termijn al het nodige te doen, daaronder begrepen interne Verzoeker betwist die motivering en is van mening dat de
 consultaties en het verkrijgen van alle vereiste goedkeuringen; Commissie, door hem het recht op publicatie van zijn artikel
 die termijn is dwingend en in alle opzichten bindend. te ontzeggen, een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan,
 zich schuldig heeft gemaakt aan machtsmisbruik, het vertrou-
 wensbeginsel heeft geschonden en haar zorgplicht niet is
 nagekomen.
 Beroep, op 12 april 1999 ingesteld door M. Cwik tegen
 Commissie van de Europese Gemeenschappen
 (Zaak T-82/99) Beroep, op 13 april 1999 ingesteld door M. Hendrickx
 tegen CEDEFOP
 (1999/C 174/24)
 (Zaak T-87/99)
 (Procestaal: Frans)
 (1999/C 174/25)
 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
 schappen is op 12 april 1999 beroep tegen Commissie van de (Procestaal: Frans)
 Europese Gemeenschappen ingesteld door M. Cwik, wonende
 te Tervuren (België), vertegenwoordigd door N. Lhöest, ad- Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
 vocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg schappen is op 13 april 1999 beroep tegen Europees Centrum
 bij Fiduciaire Myson SARL, Rue de Cessange 30. voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding — hierna:


type: contracts

text:
 22.8.2019
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 L 219/12
 ROZHODNUTÍ SMÍŠENÉHO VÝBORU EHP č. 199/2017
 ze dne 27. října 2017,
 kterým se mění příloha XIII (Doprava) Dohody o EHP [2019/1362]
 SMÍŠENÝ VÝBOR EHP,
 s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru (dále jen „Dohoda o EHP“), a zejména na článek 98 této dohody,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)
 Prováděcí rozhodnutí Komise (EU) 2017/1412 ze dne 1. srpna 2017 o uznání Fidži podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2008/106/ES, pokud jde o systémy výcviku a vydávání průkazů způsobilosti námořníků (1), by mělo být začleněno do Dohody o EHP.
 (2)
 Směrnice Rady 96/98/ES (2) byla zrušena směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2014/90/EU (3), které je začleněna do Dohody o EHP, a proto by odkaz na směrnici Rady 96/98/ES měl být v Dohodě o EHP zrušen.
 (3)
 Příloha XIII Dohody o EHP by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
 PŘIJAL TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 Příloha XIII Dohody o EHP se mění takto:
 1)
 Za bod 56ju (prováděcí rozhodnutí Komise (EU) 2017/727) se vkládá nový bod, který zní:
 „56jv.
 32017 D 1412: prováděcí rozhodnutí Komise (EU) 2017/1412 ze dne 1. srpna 2017 o uznání Fidži podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2008/106/ES, pokud jde o systémy výcviku a vydávání průkazů způsobilosti námořníků (Úř. věst. L 202, 3.8.2017, s. 6).“
 2)
 Znění bodu 56d (směrnice Rady 96/98/ES) se zrušuje.
 Článek 2
 Znění prováděcího rozhodnutí (EU) 2017/1412 v islandském a norském jazyce, která mají být zveřejněna v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie, jsou platná.
 Článek 3
 Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem 28. října 2017 za předpokladu, že jsou učiněna veškerá oznámení podle čl. 103 odst. 1 Dohody o EHP (*1).
 Článek 4
 Toto rozhodnutí bude zveřejněno v oddíle EHP a v dodatku EHP Úředního věstníku Evropské unie.
 V Bruselu dne 27. října 2017.
 Za Smíšený výbor EHP
 předsedkyně
 Sabine MONAUNI
 (1) Úř. věst. L 202, 3.8.2017, s. 6.
 (2) Úř. věst. L 46, 17.2.1997, s. 25.
 (3) Úř. věst. L 257, 28.8.2014, s. 146.
 (*1) Nebyly oznámeny žádné ústavní požadavky.


type: wikipedia

text:
Skrabské je obec na Slovensku v okrese Vranov nad Topľou.
 Dejiny
 Skrabské je starobylou zemplínskou obcou. Jeho písane dejiny siahajú do roku 1321. V stredoveku stál v obci hrad, po stáročia bolo Skrabské sídlom panstva a pred približne sto päťdesiatimi rokmi práve tu vznikla prvá moderná cementáreň na území Slovenska.
 Kultúra a zaujímavosti
 Pamiatky
 Praveké sídliská, archeologické lokality z obdobia od doby bronzovej po dobu rímsku. Osídlenie plynule pokračovalo do obdobia stredoveku do 15. storočia. Nachádzajú sa v juhozápadnej a východnej časti obce. Lokality nie sú prezentované.
 Rímskokatolícky kostol Obetovania Pána, jednoloďová neskorobaroková stavba s pravouhlým ukončením presbytéria a predstavanou vežou, z roku 1753. Stojí na mieste zaniknutého hradu. V interiéri sa nachádza murovaná empora. Zariadenie je zo začiatku 20. storočia. Fasády kostola sú členené lizénami a segmentovo ukončenými oknami s profilovanými šambránami a klenákmi. Veža je členená kordónovou rímsou a ukončená ihlancovou helmicou.
 Neskoroklasicistická kúria, jednopodlažná dvojtraktová stavba na pôdoryse obdĺžnika z polovice 19. storočia. Úpravami prešla na začiatku 20. storočia. Fasády sú členené pilastrami a oknami so šambránami a rímsovými frontónmi.
 Náhrobok továrnika J. Bencúra (1806-1886), neoklasicistický obelisk z roku 1886. Nachádza sa na miestnom cintoríne.
 Referencie
 Obce okresu Vranov nad Topľou


text:
18.12.1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias C 366/15
 Finalmente, a Comissão deveria ter aprovado as medidas Deve o artigo 1.o do Regulamento (CE) n.o 3295/94 (JO L 341
 notificadas com base no artigo 87.o, n.o 2, alı́nea c), do de 30.12.1994, p. 8) do Conselho, de 22 de Dezembro de
 Tratado CE. Embora conhecesse todas as circunstâncias 1994, que estabelece medidas destinadas a proibir a introdução
 relevantes, a Comissão ignorou tais disposições sem qual- em livre prática, a exportação, a reexportação e a colocação
 quer fundamentação. sob um regime suspensivo das mercadorias de contrafacção e
 das mercadorias-pirata, ser interpretado no sentido de que esse
 — Erro de direito que consistiu em considerar a existência de regulamento é também aplicável às situações de facto em que
 elementos de auxı́lio de Estado no processo de privatização: mercadorias abrangidas pelo regulamento e que estão em
 erradamente, a Comissão considera, invocando a juris- trânsito de um Estado não pertencente à Comunidade Europeia
 prudência do Tribunal de Justiça (4), que ao efectuar o para outro Estado também não pertencente a esta Comunidade
 cálculo comparado venda/liquidação apenas havia que são, a pedido do titular do direito de propriedade industrial
 tomar em conta o valor da liquidação apurado pelos que alega a violação do seu direito e cuja empresa tem sede num
 revisores de contas. Todavia, segundo o direito alemão, o Estado-Membro da Comunidade Europeia, provisoriamente
 proprietário responde tanto pelos custos de liquidação detidas num Estado-Membro, pelas suas autoridades aduanei-
 como pelos custos de saneamento das instalações e, no ras, ao abrigo do referido regulamento?
 caso concreto, os empréstimos concedidos à sociedade não
 podem ser exigidos à massa falida.
 A crı́tica ao processo de privatização que a Comissão
 expressa na decisão impugnada viola, por um lado, a
 proibição de comportamento contraditório, dado que, em
 numerosos casos, a Comissão não contestou processos
 de privatização idênticos. Por outro lado, as condições
 impostas pela Comissão não se baseiam numa avaliação
 realista dos métodos de cessão de patrimónios, em uso
 também no sector privado, sob a forma de participações
 através da intervenção de bancos de investimento. Por Recurso interposto em 4 de Outubro de 1999 pela
 conseguinte, o Governo federal entende que a privatização, República Portuguesa contra Comissão das Comunidades
 enquanto tal, não comporta elementos de auxı́lio de Europeias
 Estado, facto que a Comissão ignora. Além disso, neste
 particular, a decisão não está suficientemente fundamen-
 tada (violação dos artigos 5.o, n.o 2, quarto travessão, e (Processo C-365/99)
 15.o do Tratado CECA e do artigo 253.o do Tratado CE).
 (1999/C 366/24)
 ( 1) JO C 320 de 13.12.1988, p. 3.
 ( 2) JO L 198 de 30.7.1999, p. 1.
 ( 3) JO L 128 de 21.5.1999, p. 1. Deu entrada em 4 de Outubro de 1999, no Tribunal de Justiça
 ( 4) Processo C-278/92, Colect. 1994, p. I-4103. das Comunidades Europeias, um recurso contra a Comissão
 das Comunidades Europeias, interposto pela República Portu-
 guesa, representada por Luı́s Fernandes, Director do Serviço
 Jurı́dico da Direcção-Geral dos Assuntos Comunitários do
 Ministério dos Negócios Estrangeiros, e Maria João Abecassis,
 Adjunta do Gabinete do Ministro da Agricultura do Desenvol-
 vimento Rural e das Pescas, na qualidade de agentes, e por
 Carlos Aguiar e Tiago Ferreira de Lima, advogados em Lisboa,
 e Gerard van der Wal, advogado em Bruxelas, na qualidade de
 Pedido de decisão prejudicial apresentado por despacho
 advogados, com domicı́lio escolhido no Luxemburgo na
 do Landesgericht Korneuburg (República da Áustria) de
 Embaixada de Portugal, 33, allée Scheffer.
 17 de Setembro de 1999, no processo entre SEIKO
 Kabushiki Kaisha e Mohammed Ibrahim
 A recorrente conclui pedindo que o Tribunal se digne:
 (Processo C-362/99)
 (1999/C 366/23) a) admitir o presente recurso;
 Foi submetido ao Tribunal de Justiça das Comunidades Euro- b) declarar nula a decisão 1999/517/CE (1) da Comissão, na
 peias um pedido de decisão prejudicial por despacho do medida em que esta substitui no artigo 4.o da decisão
 Landesgericht Korneuburg (Áustria) de 17 de Setembro de 98/653/CE (2) as palavras 1 de Agosto de 1999 por 1 de
 1999, no processo entre SEIKO Kabushiki Kaisha e Moham- Fevereiro de 2000;
 med Ibrahim, que deu entrada na Secretaria do Tribunal
 de Justiça em 30 de Setembro de 1999. O Landesgericht
 Korneuburg solicita ao Tribunal de Justiça que se pronuncie c) condenar a Comissão no pagamento dos custos da Repú-
 sobre a seguinte questão: blica Portuguesa.


text:
 16.11.2015
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 381/8
 Presuda Suda (četvrto vijeće) od 1. listopada 2015. (zahtjev za prethodnu odluku koji je uputio Tribunale di Firenze – Italija) – kazneni postupak protiv Skerdjana Celaja
 (Predmet C-290/14) (1)
 ((Zahtjev za prethodnu odluku - Područje slobode, sigurnosti i pravde - Direktiva 2008/115/EZ - Vraćanje državljana trećih zemalja s nezakonitim boravkom - Odluka o vraćanju kojoj je pridodana zabrana ulaska u trajanju od tri godine - Povreda zabrane ulaska - Državljanin treće zemlje koji je prethodno udaljen - Zatvorska kazna u slučaju ponovnog nezakonitog ulaska na državni teritorij - Usklađenost))
 (2015/C 381/08)
 Jezik postupka: talijanski
 Sud koji je uputio zahtjev
 Tribunale di Firenze
 Stranka glavnog kaznenog postupka
 Skerdjan Celaj
 Izreka
 Direktivu 2008/115/EZ Europskog parlamenta i Vijeća od 16. prosinca 2008. o zajedničkim standardima i postupcima država članica za vraćanje državljana trećih zemalja s nezakonitim boravkom treba tumačiti na način da se u načelu ne protivi propisu države članice koji predviđa izricanje zatvorske kazne državljaninu treće zemlje u slučaju nezakonitog boravka koji, nakon što je vraćen u svoju zemlju podrijetla u okviru prethodnog postupka vraćanja, ponovno nezakonito uđe na područje navedene države uz povredu zabrane ulaska.
 (1) SL C 292, 1. 9. 2014.