text:
 13.10.2011
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 268/1
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 1008/2011
 z dnia 10 października 2011 r.
 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009
 RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4 i art. 11 ust. 2, 5 i 6,
 uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 A. PROCEDURA
 1. Obowiązujące środki
 (1)
 W następstwie dochodzenia antydumpingowego („pierwotne dochodzenie”) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1174/2005 (2), ostateczne cło antydumpingowe na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części objętych obecnie kodami CN ex 8427 90 00 oraz ex 8431 20 00, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ostateczne środki antydumpingowe”). Środki przyjęły formę cła ad valorem w wysokości od 7,6 % do 46,7 %.
 (2)
 W następstwie dokonanego z urzędu przeglądu okresowego dotyczącego zakresu produktu Rada uściśliła w rozporządzeniu (WE) nr 684/2008 (3) zakres produktu na potrzeby pierwotnego dochodzenia.
 (3)
 W następstwie podjętego z urzędu dochodzenia w sprawie obejścia środków Rada, rozporządzeniem (WE) nr 499/2009 (4), rozszerzyła ostateczne cło antydumpingowe stosowane do „wszystkich innych przedsiębiorstw” nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1174/2005 na ręczne wózki paletowe oraz ich zasadnicze części wysyłane z Tajlandii, zgłoszone lub niezgłoszone jako pochodzące z Tajlandii.
 2. Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia
 (4)
 W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu (5) obowiązujących ostatecznych środków antydumpingowych Komisja otrzymała w dniu 21 kwietnia 2010 r. wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wniosek został złożony przez dwóch producentów unijnych: BT Products AB i Lifter S.r.l. („wnioskodawcy”) reprezentujących znaczącą część, w tym przypadku prawie całość, unijnej produkcji ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części.
 (5)
 W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu unijnego.
 3. Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia
 (6)
 Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu wygaśnięcia i ogłosiła, w drodze zawiadomienia opublikowanego dnia 20 lipca 2010 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
 (6) („zawiadomienie o wszczęciu”), wszczęcie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
 4. Dochodzenie
 4.1. Okres objęty dochodzeniem
 (7)
 Dochodzenie dotyczące kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu obejmowało okres od dnia 1 lipca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („okres badany”).
 4.2. Strony zainteresowane dochodzeniem
 (8)
 Komisja oficjalnie zawiadomiła wnioskodawców, producentów eksportujących, importerów, zainteresowanych użytkowników i przedstawicieli państwa wywozu o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
 (9)
 Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.
 (10)
 Ze względu na dużą liczbą niepowiązanych importerów, uznano za stosowne, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, zbadanie, czy powinna zostać przeprowadzona kontrola wyrywkowa. Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej, a jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, do wyżej wymienionych stron zwrócono się, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, z prośbą o zgłoszenie się do Komisji w ciągu 15 dni od wszczęcia przeglądów i o dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Żaden niepowiązany importer nie wyraził jednak gotowości do współpracy. Kontrola wyrywkowa nie była zatem konieczna.
 (11)
 Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron oraz do tych podmiotów, które zgłosiły się w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Otrzymano odpowiedzi od dwóch grup producentów unijnych, będących jednocześnie wnioskodawcami. Żaden ze znanych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej („ChRL”) nie współpracował w ramach przeglądu. Żaden z importerów nie zgłosił się w trakcie kontroli wyrywkowej; również w toku dochodzenia żaden importer lub użytkownik nie dostarczył Komisji jakichkolwiek informacji ani się nie ujawnił.
 (12)
 Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i wynikającej z niego szkody oraz określenia interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących zainteresowanych stron:
 Producenci unijni
 —
 Lifter SRL, Casole d’Elsa, Włochy,
 —
 BT Products AB, Mjölby, Szwecja.
 B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
 (13)
 Produktem objętym niniejszym przeglądem jest ten sam produkt, co w pierwotnym dochodzeniu, określony bliżej w ramach przeglądu okresowego dotyczącego zakresu produktu, a mianowicie ręczne wózki paletowe oraz ich zasadnicze części, tj. podwozie i systemy hydrauliczne, pochodzące z ChRL, objęte obecnie kodami CN ex 8427 90 00 i ex 8431 20 00. Na potrzeby niniejszego rozporządzenia ręczne wózki paletowe określa się jako wózki kołowe wyposażone w podnośniki widłowe służące do przewozu palet, pchane, ciągnięte i sterowane ręcznie przez pieszego operatora za pomocą przegubowej sterownicy, przystosowane do gładkich, płaskich i twardych nawierzchni. Ręczne wózki paletowe są przeznaczone wyłącznie do podnoszenia ładunku, poprzez pompowanie sterownicą, na wysokość wystarczającą do jego przewożenia; nie mają żadnych dodatkowych funkcji lub zastosowań, takich jak na przykład (i) przenoszenie i podnoszenie ładunków w celu umieszczenia ich na wysokości lub wspomaganie składowania ładunków (wózki paletowe wysokiego składowania); (ii) ustawianie palet jedna na drugiej (wózki podnośnikowe); (iii) podnoszenie ładunku na wysokość roboczą (wózki krzyżakowe); lub (iv) podnoszenie i ważenie ładunku (wózki z wagą).
 (14)
 Dochodzenie potwierdziło, że – podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu – produkt objęty postępowaniem i produkty wytwarzane i sprzedawane na krajowym rynku w ChRL oraz produkty wytwarzane i sprzedawane w UE przez producentów unijnych mają te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz takie samo zastosowanie, a zatem stanowią one produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
 C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
 (15)
 Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, zbadano, czy wygaśnięcie obowiązujących środków prowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.
 1. Uwagi wstępne
 (16)
 Po wszczęciu przeglądu skontaktowano się z dziewiętnastoma znanymi chińskimi producentami eksportującymi. Tylko jedno przedsiębiorstwo, Crown Equipment (Suzhou), zgłosiło się na początkowym etapie i wyraziło zgodę na włączenie do próby, jednak następnie wycofało się ze współpracy. W związku z powyższym żaden producent eksportujący w ChRL nie współpracował w ramach dochodzenia, a ustalenia dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu oprzeć musiano na dostępnych faktach, w szczególności na informacjach przedłożonych przez wnioskodawców, włączając w to informacje zawarte we wniosku o dokonanie przeglądu, dane Eurostatu oraz oficjalne statystyki wywozu ChRL.
 2. Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym
 2.1. Państwo analogiczne
 (17)
 Zgodnie z przepisami art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną trzeba było określić na podstawie ceny lub skonstruowanej wartości normalnej uzyskanej w państwie trzecim o gospodarce rynkowej („państwo analogiczne”) lub na podstawie ceny stosowanej przy wywozie z państwa analogicznego do innych państw, w tym państw Unii, a w przypadku gdy jest to niemożliwe, na podstawie innej uzasadnionej metody, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej w Unii za produkt podobny, w stosownych przypadkach odpowiednio skorygowanej, tak by uwzględniała rozsądną marżę zysku.
 (18)
 W pierwotnym dochodzeniu Kanada służyła jako państwo analogiczne w celu określenia wartości normalnej. Ze względu na zaprzestanie produkcji w Kanadzie w zawiadomieniu o wszczęciu obecnego przeglądu planowano, by Brazylia pełniła rolę państwa analogicznego. Żaden ze znanych brazylijskich producentów eksportujących nie zgodził się jednak na współpracę. W zamian podjęto starania o wszczęcie współpracy z 27 producentami z Indii i dwoma z Tajwanu, ale także i w tym wypadku nie nawiązano współpracy. Zainteresowane strony nie zgłosiły żadnych sugestii dotyczących państwa analogicznego.
 (19)
 Jeden niewspółpracujący eksporter przedstawił zarzut, że Komisja nie wykazała, że nie było możliwości zastosowania danych z państwa analogicznego w obecnej sprawie. Zbadano przedstawione przez to przedsiębiorstwo propozycje. W niektórych przypadkach okazało się, że przedsiębiorstwa proponowane przez niewspółpracującego eksportera nie produkują produktu objętego postępowaniem. Przedsiębiorstwo to zaproponowało również, że rolę państwa analogicznego mógłby pełnić Wietnam. Wietnam nie wchodził jednak w rachubę, jako że nie jest on uznawany za państwo o gospodarce rynkowej. Jak wyjaśniono powyżej w motywie 17 i 18, Komisja skontaktowała się z wieloma przedsiębiorstwami w trzech potencjalnych państwach analogicznych: Brazylii, Indiach i Tajwanie. Mimo tych wysiłków nie udało się nawiązać współpracy. Przy braku jakiejkolwiek współpracy ze strony państw analogicznych, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, wartość normalną ust.alić musiano na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej w Unii Europejskiej za produkt podobny, w stosownych przypadkach odpowiednio skorygowanej, tak by uwzględniała rozsądną marżę zysku W związku z powyższym zarzut ten odrzucono.
 2.2. Wartość normalna
 (20)
 Ze względu na brak współpracy ze strony państwa analogicznego w obecnym przeglądzie jako podstawę do ustalenia wartości normalnej użyto ceny faktycznie płaconej lub należnej w Unii za produkt podobny, w stosownych przypadkach odpowiednio skorygowanej, tak by uwzględniała rozsądną marżę zysku. Tej samej metodyki użyto w stosunku do obydwu przedsiębiorstw, którym przyznano status podmiotu traktowanego na zasadach gospodarki rynkowej („MET”) w pierwotnym dochodzeniu, oraz do tych przedsiębiorstw, którym w pierwotnym dochodzeniu nie przyznano MET.
 2.3. Cena eksportowa
 (21)
 Ze względu na brak współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących cenę eksportową ustalono na podstawie dostępnych faktów. Do ustalenia ceny eksportowej użyto różnych źródeł informacji: danych Eurostatu, ofert chińskich producentów eksportujących przedłożonych przez wnioskodawców oraz faktur eksportowych zebranych przez władze celne państw członkowskich.
 2.4. Porównanie
 (22)
 Średnia ważona wartość normalna została porównana – na tym samym poziomie handlu – ze średnią ważoną ceną eksportową na podstawie ceny ex-works. Aby zapewnić prawidłowe porównanie, zgodnie z art. 2 ust 10 rozporządzenia podstawowego, uwzględniono różnice w czynnikach, które wpływały na ceny i porównywalność cen. Dokonano dostosowań w odniesieniu do frachtu morskiego i krajowego w państwie wywozu oraz ubezpieczenia.
 2.5. Margines dumpingu
 (23)
 Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej i średniej ważonej ceny eksportowej. Porównanie to wykazało występowanie znacznego dumpingu podczas ODP sięgającego od 97 % do 224 %. Istotna różnica marginesów dumpingu wynika z użycia różnych danych przy ustalaniu ceny eksportowej.
 3. Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków
 (24)
 W nawiązaniu do analizy występowania dumpingu w ODP zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia środków. Zważywszy że żaden producent eksportujący z ChRL nie podjął współpracy w dochodzeniu, przedstawione poniżej wnioski opierają się – zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego – na faktach dostępnych, a mianowicie informacjach zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu oraz danych przekazanych przez współpracujących wnioskodawców, danych Eurostatu i oficjalnych statystykach wywozu ChRL.
 (25)
 W tym zakresie przeanalizowano następujące elementy: zmiany wielkości przywozu z ChRL, wolne moce produkcyjne eksporterów i atrakcyjność rynku unijnego, chińskie ceny krajowe i ceny eksportowe stosowane w wywozie do państw trzecich.
 3.1. Zmiany wielkości przywozu z ChRL
 (26)
 Po wprowadzeniu środków w 2005 r. chińscy producenci eksportujący nadal dostarczali znaczne ilości ręcznych wózków paletowych na rynek Unii. Wielkość przywozu z ChRL do UE podczas ODP – prawie 400 000 jednostek, co odpowiada 99 % całkowitego przywozu UE – znacznie przekroczyła poziom odnotowany przed wprowadzeniem środków (wynoszący od 118 000 jednostek w 2000 r. do 280 000 jednostek w pierwotnym OD).
 3.2. Wolne moce produkcyjne eksporterów
 (27)
 Z powodu braku innych źródeł informacji dotyczących produkcji i mocy produkcyjnych w ChRL analizę przeprowadzono zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego na podstawie informacji przedłożonych przez wnioskodawców. Zawarte we wniosku o dokonanie przeglądu informacje dotyczące rynku, co do których zainteresowane strony nie wniosły sprzeciwu, wskazują na bardzo duże moce produkcyjne w ChRL. W 2008 r. i 2009 r. poziom produkcji wynosił odpowiednio 1,5 mln i 800 000 jednostek, co już wtedy odpowiadało dwukrotnej wielkości produkcji na całym rynku Unii. Do tego dochodzi fakt, że jedynie niewielki odsetek chińskiej produkcji (14 % w 2008 r. i 23 % w 2009 r.) sprzedano na chińskim rynku krajowym.
 (28)
 Poziom produkcji wyraźnie wskazuje, że w razie braku środków, mogłoby dojść do skierowania na rynek unijny znaczących dodatkowych ilości chińskich ręcznych wózków paletowych.
 3.3. Atrakcyjność rynku unijnego, chińskie ceny krajowe i stosowane w wywozie do państw trzecich
 (29)
 Rynek unijny pozostaje cenowo atrakcyjny dla chińskich producentów eksportujących. Przywóz z ChRL napływał do UE po cenach odpowiadających około jednej trzeciej cen pobieranych przez przemysł unijny od niepowiązanych klientów unijnych.
 (30)
 Na podstawie chińskich statystyk wywozu ustalono, że Unia była w ODP rynkiem przeznaczenia dla 40 % ogółu chińskiego wywozu ręcznych wózków paletowych. USA – które są rynkiem przeznaczenia dla 20 % ogółu chińskiego wywozu – są drugim co do wielkości rynkiem eksportowym dla chińskich ręcznych wózków paletowych, podczas gdy pozostała część wywozu kierowana jest na szereg innych rynków zbytu.
 (31)
 Chińskie ceny eksportowe stosowane w wywozie do UE są ogólnie porównywalne ze średnimi chińskimi cenami eksportowymi do wszystkich państw trzecich z wyjątkiem USA. Można jednak przyjąć, że w razie uchylenia środków istnieje możliwość, że przynajmniej część chińskiego wywozu do państw trzecich innych niż UE lub USA (40 % ogółu chińskiego wywozu) potencjalnie mogłaby zostać przekierowana do UE. Taki rozwój sytuacji jest prawdopodobny nie tylko z powodu możliwości uzyskania wyższych cen w razie braku środków, ale przede wszystkim z powodu rozdrobnienia wywozu do wspomnianych państw trzecich. Zważywszy na znaczenie rynku Unii i już istniejące kanały sprzedaży łatwiej byłoby obsługiwać jeden rynek eksportowy niż różne państwa.
 (32)
 Chińskie ceny eksportowe stosowane w wywozie do UE są znacznie wyższe od chińskich cen eksportowych stosowanych w wywozie do USA (o 17 % w ODP). Ze względu na brak współpracy ze strony chińskich eksporterów nie można ustalić, w jakim stopniu tę różnicę cenową tłumaczą różnice w asortymencie. Niemniej jednak, na podstawie dostępnych danych dotyczących wywozu, nie można wykluczyć, że w razie uchylenia środków ręczne wózki paletowe wywożone obecnie po niższych cenach do USA zostałyby (częściowo) przekierowane na rynek unijny. Taki rozwój sytuacji tłumaczyć mogą przyczyny wymienione powyżej w motywie 31.
 (33)
 Powyższe porównania cenowe pokazują, że UE pozostaje bardzo atrakcyjnym rynkiem zbytu dla chińskich producentów eksportujących, którzy najprawdopodobniej nadal wywozić będą duże ilości ręcznych wózków paletowych po niskich cenach.
 3.4. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu
 (34)
 Z powyższej analizy wynika, że chiński przywóz nadal napływał na rynek unijny po cenach dumpingowych o bardzo wysokich marginesach dumpingu. Biorąc pod uwagę przede wszystkim analizę poziomów cen na rynku UE i rynkach innych państw trzecich oraz mocy produkcyjnych dostępnych w ChRL, można stwierdzić, że w razie zniesienia środków zachodzi prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu.
 D. DEFINICJA PRZEMYSŁU UNIJNEGO
 1. Produkcja unijna
 (35)
 Produkt podobny wytwarzany jest w UE przez dwie grupy przedsiębiorstw, które są wnioskodawcami, oraz przez trzeciego unijnego producenta ręcznych wózków paletowych. Produkcja tych przedsiębiorstw stanowi całkowitą produkcję unijną produktu podobnego w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
 2. Przemysł unijny
 (36)
 Jako że produkcja tych producentów stanowi całkowitą produkcję unijną ręcznych wózków paletowych i ich zasadniczych części, zostają oni uznani za przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i będą dalej zwani „przemysłem unijnym”.
 (37)
 Jeden niewspółpracujący eksporter stwierdził, że Komisja zastosowała niedokładną definicję przemysłu unijnego, ponieważ niewspółpracujący unijny producent został objęty definicją przemysłu unijnego oraz włączony w zakres analizy szkody. Twierdził on również, że naruszało to przepisy art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Jednakże zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przemysł unijny obejmuje wszystkich producentów unijnych produktu podobnego. Zgodnie z rozporządzeniem podstawowym niewspółpracujący producent stanowi zatem część przemysłu unijnego. Jak wyjaśniono w motywie 42, dane dotyczące niewspółpracującego producenta unijnego włączono jedynie w zakres analizy wielkości sprzedaży niepowiązanym klientom i udziału przemysłu unijnego w rynku. Należy również zauważyć, że wyłączenie niewspółpracującego producenta unijnego z zakresu analizy nie zmieniłoby ustaleń dochodzenia.
 E. SYTUACJA NA RYNKU UNIJNYM
 1. Uwaga wstępna
 (38)
 Zważywszy, że ani jeden chiński producent eksportujący wytwarzający produkt objęty postępowaniem nie podjął współpracy w dochodzeniu, dane dotyczące wywozu do Unii Europejskiej produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL („państwo, którego dotyczy postępowanie”) opierają się na danych liczbowych Eurostatu.
 2. Konsumpcja na rynku unijnym
 (39)
 Konsumpcję w Unii ustalono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym oraz danych dotyczących przywozu pochodzących z Eurostatu.
 (40)
 Między 2007 r. a ODP konsumpcja w Unii zmniejszyła się o 40 %, a główny spadek nastąpił między 2008 r. a 2009 r.
 Tabela 1
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Łączna konsumpcja UE (w sztukach)
 783 330
 654 843
 385 410
 468 557
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 84
 49
 60
 3. Wielkość, udział w rynku i ceny przywozu z ChRL
 (41)
 Wielkość przywozu pochodzącego z ChRL zmniejszyła się o 37 % w okresie badanym i osiągnęła poziom 387 907 sztuk w ODP. Jednakże – mimo znacznego spadku popytu unijnego – udział w rynku przywozu chińskiego wzrósł w okresie badanym, jako że chiński przywóz nie zmniejszył się w tym samym stopniu co konsumpcja unijna. Udział przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, w rynku wzrósł zatem znacznie między 2007 r. i ODP i osiągnął poziom około 83 %. Średnia cena przywożonych z ChRL towarów wykazywała niewielkie wahania w okresie badanym.
 Tabela 2
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Wielkość przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie
 (w sztukach)
 (7)
 612 222
 522 573
 300 222
 387 907
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 85
 49
 63
 Udział przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, w rynku
 (7)
 78 %
 80 %
 78 %
 83 %
 Ceny importowe stosowane przez państwo, którego dotyczy postępowanie (EUR/sztukę)
 (7)
 96
 92
 100
 97
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 96
 104
 101
 4. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego
 (42)
 Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszystkie istotne czynniki i wskaźniki gospodarcze mające wpływ na przemysł unijny. Z uwagi na wymóg poufności (jedynie dwóch producentów będących wnioskodawcami współpracowało w przeglądzie) poniżej podano jedynie wskaźniki. Celem zapewnienia zgodności z powyższymi tabelami 1 i 2 (konsumpcja i chiński udział w rynku) dane dotyczące wielkości całkowitej sprzedaży unijnej niepowiązanym klientom oraz udziału przemysłu unijnego w rynku podane poniżej w tabelach 6 i 7 oparte są na informacjach odnoszących się do wszystkich trzech producentów unijnych, obejmując zatem dwie grupy będące wnioskodawcami i trzeciego producenta niewspółpracującego w ramach przeglądu (dane liczbowe dotyczące wielkości sprzedaży tego producenta opierają się na informacjach przedłożonych przez wnioskodawców).
 4.1. Produkcja
 (43)
 W ODP produkcja zmniejszyła się o 35 % w porównaniu z 2007 r.
 Tabela 3
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Produkcja (sztuki)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 84
 55
 65
 4.2. Moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
 (44)
 Moce produkcyjne nie uległy zmianie między 2007 r. a ODP. Choć wykorzystanie mocy produkcyjnych było na niskim poziomie już w 2007 r., spadek produkcji między 2007 r. a ODP doprowadził do dalszego znacznego spadku wykorzystania mocy produkcyjnych o 20 punktów procentowych między 2007 r. a ODP, w którym wykorzystanie mocy produkcyjnych było na bardzo niskim poziomie.
 Tabela 4
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Moce produkcyjne (sztuki)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 100
 100
 100
 Wykorzystanie mocy produkcyjnych
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 84
 55
 65
 4.3. Zapasy
 (45)
 Poziom zapasów przemysłu unijnego na koniec okresu sprawozdawczego wzrósł o 56 % między 2007 r. a ODP.
 Tabela 5
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego (sztuki)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 131
 59
 156
 4.4. Wielkość sprzedaży
 (46)
 W okresie badanym sprzedaż przemysłu unijnego na rynku unijnym do niepowiązanych klientów zmniejszyła się o 50 %, a największy spadek odnotowano między 2008 r. a 2009 r.
 Tabela 6
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Wielkość sprzedaży UE niepowiązanym klientom (w sztukach)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 79
 55
 50
 4.5. Udział w rynku
 (47)
 Z niskiego już poziomu w 2007 r. udział przemysłu unijnego w rynku zmniejszył się o dalsze 16 % między 2007 r. a ODP. Dwóch z czterech unijnych producentów z pierwotnego dochodzenia zaprzestało produkcji ręcznych wózków paletowych. Obydwa fakty uznać można za wynik wzrastającego nacisku wywieranego na rynku europejskim przez chiński przywóz po cenach dumpingowych; nacisku, który w warunkach znacznego spadku konsumpcji odczuwalny był tym dotkliwiej przez przemysł unijny.
 Tabela 7
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Udział w rynku przemysłu unijnego
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 95
 111
 84
 4.6. Wzrost
 (48)
 W okresie między 2007 r. a ODP konsumpcja unijna zmalała o 40 %. Przemysł unijny utracił 3,2 punktu procentowego udziału w rynku, podczas gdy udział przywozu produktu objętego postępowaniem w rynku zwiększył się o niemal 5 punktów procentowych.
 4.7. Zatrudnienie
 (49)
 Między 2007 r. a ODP poziom zatrudnienia w przemyśle unijnym obniżył się o 17 %. Świadczy to o wysiłkach podejmowanych przez przemysł unijny celem racjonalizacji produkcji w warunkach znacznego spadku popytu.
 Tabela 8
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Zatrudnienie związane z produktem objętym postępowaniem (liczba zatrudnionych)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 84
 76
 83
 4.8. Wydajność
 (50)
 Wydajność siły roboczej przemysłu unijnego, mierzona jako produkcja przypadająca na jednego pracownika w ujęciu rocznym, zmniejszyła się między 2007 r. a ODP o 22 %.
 Tabela 9
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Wydajność (w liczbie sztuk na pracownika)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 103
 74
 78
 4.9. Ceny sprzedaży i czynniki wpływające na ceny krajowe
 (51)
 Jednostkowe ceny sprzedaży przemysłu unijnego wzrosły nieznacznie o 4 % między 2007 r. a ODP.
 Tabela 10
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Cena jednostkowa na rynku UE (EUR/sztukę)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 101
 103
 104
 4.10. Wynagrodzenia
 (52)
 Między 2007 r. a ODP średnia płaca w przeliczeniu na jednego pracownika zmniejszyła się o 29 %. Także i to pokazuje udane wysiłki podejmowane przez przemysł unijny celem ograniczenia kosztów pomimo problemów spowodowanych drastycznym spadkiem wielkości produkcji.
 Tabela 11
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Roczny koszt pracy w przeliczeniu na pracownika (w tys. EUR)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 91
 63
 71
 4.11. Inwestycje
 (53)
 Między 2007 r. a ODP roczny napływ inwestycji przemysłu unijnego w produkt objęty postępowaniem zmniejszył się gwałtownie o 91 %.
 Tabela 12
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Inwestycje netto (EUR)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 58
 27
 9
 4.12. Rentowność i zwrot z inwestycji
 (54)
 Rentowność przemysłu unijnego zmniejszyła się znacznie o 66 % między 2007 r. a ODP.
 (55)
 Zwrot z inwestycji uległ również znacznemu zmniejszeniu o 57 % w okresie badanym.
 Tabela 13
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Zysk netto sprzedaży UE niepowiązanym klientom (% sprzedaży netto)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 68
 –2
 34
 Zwrot z inwestycji (zysk netto w ujęciu procentowym wartości księgowej netto inwestycji)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 80
 –2
 43
 4.13. Przepływy środków pieniężnych i zdolność do pozyskania kapitału
 (56)
 Przepływy środków pieniężnych netto wynikające z działalności operacyjnej pokazano poniżej w tabeli 14. Nie było oznak trudności w pozyskiwaniu kapitału przez przemysł unijny, głównie z uwagi na fakt, że część producentów należy do większych grup przedsiębiorstw.
 Tabela 14
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Przepływy środków pieniężnych (EUR)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 84
 65
 73
 4.14. Wielkość marginesu dumpingu
 (57)
 Biorąc pod uwagę wielkość przywozu z ChRL, jego udział w rynku i ceny, wpływu rzeczywistych marginesów dumpingu na przemysł unijny nie można uznać za nieistotny.
 4.15. Poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
 (58)
 Wskaźniki zbadane powyżej pokazują, że mimo wprowadzenia środków antydumpingowych w 2005 r. sytuacja gospodarcza i finansowa przemysłu unijnego jest nadal zasadniczo słaba, a wytłumaczeniem tego jest obecność na rynku Unii przytłaczającej ilości towarów chińskich po niskich cenach. W okresie od 2009 r. do ODP, w którym znaczny spadek unijnej konsumpcji ujawnił w pełni negatywny nacisk wywoływany przez przywóz po cenach dumpingowych z ChRL, sytuacja z niebezpiecznej zmieniła się w noszącą znamiona szkody. Warto podkreślić, że spadek wielkości produkcji i sprzedaży, którego doświadczył w tym okresie przemysł unijny, był większy niż spadek unijnej konsumpcji, i w konsekwencji przemysł unijny poniósł znaczną dodatkową stratę w udziale w rynku. W tym samym okresie – pomimo stosowanych środków – udział w rynku przywozu z ChRL dodatkowo wzrósł, a chińskie produkty nadal były przywożone po cenach znacznie niższych niż ceny przemysłu unijnego. W ODP zyski przemysłu unijnego zmalały jeszcze bardziej. Dlatego też przemysł unijny nie był w stanie przezwyciężyć skutków dumpingu i jego sytuacja uległa dalszemu pogorszeniu w ODP.
 4.16. Wnioski
 (59)
 W okresie między 2007 r. i ODP – pomimo wprowadzenia środków wyrównawczych i antydumpingowych – wiele istotnych wskaźników kształtowało się negatywnie. Rentowność zmalała o 4,9 punktu procentowego, wielkość produkcji zmalała o 35 % a sprzedaży o 50 %, zaś wykorzystanie mocy produkcyjnych zmalało o 35 % i pociągnęło za sobą zmniejszenie zatrudnienia. Część tych negatywnych tendencji wyjaśnić można gwałtownym spadkiem konsumpcji, który w okresie badanym wyniósł 40 %; jednakże dalsza utrata przez przemysł unijny udziału w rynku (spadek o 4 punkty procentowe między 2007 r. a ODP) i nieustający wzrost udziału przywozu z ChRL w rynku wskazują wyraźnie na istnienie narastającego nacisku spowodowanego przez przywóz z ChRL po cenach dumpingowych. Mając na uwadze nieomal monopolową pozycję osiągniętą już na rynku unijnym przez przywożone z ChRL towary, jakikolwiek dalszy wzrost przywozu z ChRL – ze względu m.in. na znacznie niższe ceny przywożonych towarów – może doprowadzić do tego, że wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu unijnego zmaleje poniżej poziomu zapewniającego jego przetrwanie. Należy w tym względzie przypomnieć, że dwaj unijni producenci zaprzestali działalności w branży ręcznych wózków paletowych podczas okresu badanego, o czym wspomniano już powyżej w motywie 47.
 (60)
 Komentując ujawnienie ustaleń, jeden chiński producent eksportujący stwierdził, że pewne wskaźniki dotyczące przemysłu unijnego, włącznie z produkcją, wielkością sprzedaży, rentownością, wykorzystaniem mocy produkcyjnych i poziomem zatrudnienia nie kształtują się wcale negatywnie. Przedsiębiorstwo to zbadało jednak tylko okres między 2009 r. a ODP, podczas gdy ocena szkody wymaga zbadania kształtowania się całej sytuacji przemysłu unijnego w okresie badanym, tj. między 2007 r. a ODP. Jak wyjaśniono powyżej (por. motywy 43–49), wszystkie wymienione przez chińskiego eksportera wskaźniki szkody kształtowały się negatywnie w okresie badanym.
 (61)
 Ten sam eksporter twierdził ponadto, że Komisja nie poczyniła rozróżnienia między szkodliwym wpływem spowodowanym przez przywóz po cenach dumpingowych a innymi czynnikami, w szczególności gwałtownym spadkiem popytu wynikającym z kryzysu gospodarczego. Odnosząc się do tego, wskazać trzeba, że mimo spadku unijnej konsumpcji o 40 % w okresie badanym, chińscy eksporterzy zdołali w tymże okresie powiększyć znacznie swój udział w rynku kosztem przemysłu unijnego. Należy nadto przypomnieć, że jak wyjaśniono powyżej w motywie 58, wpływ przywozu po cenach dumpingowych był w istocie bardziej szkodliwy w okresie słabego popytu.
 Należy zatem stwierdzić, że przemysł unijny – mimo stosowania środków antydumpingowych – poniósł istotną szkodę w ODP.
 5. Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych i innych czynników
 5.1. Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych
 (62)
 Mimo spadku poziomu konsumpcji w Unii Europejskiej w okresie badanym, wielkość przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, nie zmalała w równym stopniu, co doprowadziło do zwiększenia się udziału przywozu z ChRL w rynku. Z powodu braku współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących, podcięcie cenowe i zaniżanie cen obliczono na podstawie dostępnych faktów, co obejmuje różne źródła informacji, tj. dane Eurostatu, oferty chińskich producentów eksportujących przedłożone przez wnioskodawców oraz faktury eksportowe zebrane przez władze celne państw członkowskich. Ustalono, że przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie, w wyraźny sposób podcina ceny przemysłu unijnego o od 43 % do 78 % w zależności od użytego źródła informacji.
 5.2. Przywóz z innych państw
 (63)
 Przywóz z innych państw pozostaje na bardzo niskim poziomie i w okresie między 2007 r. a ODP uległ dalszemu spadkowi o 79 %. Obniżeniu uległ również w ODP udział w rynku przywozu z innych państw. Z uwagi na wymóg poufności (w zakres przemysłu unijnego wchodzi jedynie dwóch producentów) poniżej podano jedynie wskaźniki
 Tabela 15
 2007
 2008
 2009
 ODP
 Wielkość przywozu z innych państw (w sztukach)
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 60
 6
 21
 Udział w rynku przywozu z innych państw
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 71
 12
 34
 6. Wniosek
 (64)
 Jak wykazano w motywie 41, przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie, wzrósł w okresie badanym, jeśli chodzi o udział w rynku, i to mimo znacznego spadku unijnej konsumpcji. Zwiększyło to udział w rynku przywozu chińskiego do 83 % unijnej konsumpcji podczas ODP. Ten wzrastający nacisk, jeśli chodzi o wielkość przywozu, istniejący mimo ogólnie zmniejszającego się popytu, występował w połączeniu z bardzo niskimi cenami chińskiego przywozu do UE, co w znacznym stopniu podcinało ceny przemysłu unijnego. Stwierdza się zatem, że istnieje związek przyczynowy między przywozem po cenach dumpingowych z ChRL a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny w ODP.
 F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI SZKODY
 1. Uwagi wstępne
 (65)
 Jak przedstawiono powyżej, wprowadzenie środków antydumpingowych nie dało przemysłowi unijnemu możliwości poprawienia sytuacji.
 2. Prawdopodobne kształtowanie się wywozu z ChRL w przypadku uchylenia środków
 (66)
 Jak wspomniano powyżej w motywie 27 w ChRL dostępne są bardzo znaczne moce produkcyjne. W 2008 r. i 2009 r. poziom produkcji wynosił odpowiednio 1,5 mln i 800 000 jednostek, co już wtenczas odpowiadało dwukrotnej wielkości produkcji na całym rynku Unii. Ponadto jedynie ograniczony odsetek chińskiej produkcji (14 % w 2008 r. i 23 % w 2009 r.) sprzedano na chińskim rynku krajowym. Dlatego też, w razie braku środków, na rynek UE napłynąć by mogły znaczne dodatkowe ilości chińskich ręcznych wózków paletowych.
 (67)
 Jak wspomniano powyżej w motywie 31, chińskie ceny eksportowe stosowane w wywozie do UE są ogólnie porównywalne ze średnimi chińskimi cenami eksportowymi stosowanymi w wywozie do wszystkich państw trzecich. Można jednak przyjąć, że w razie uchylenia środków istnieje możliwość, że przynajmniej część chińskiego wywozu do państw trzecich innych niż UE lub USA (40 % ogółu chińskiego wywozu) potencjalnie mogłaby zostać przekierowana do UE. Taki rozwój sytuacji jest prawdopodobny nie tylko z powodu możliwości uzyskania wyższych cen w razie braku środków, ale przede wszystkim z powodu rozdrobnienia wywozu do wspomnianych państw trzecich. Zważywszy na znaczenie rynku Unii i już istniejące kanały sprzedaży, łatwiej byłoby obsługiwać jeden rynek eksportowy niż szereg różnych państw.
 3. Wniosek
 (68)
 W świetle ustaleń wspomnianych powyżej w motywach 66 i 67, stwierdza się, że w przypadku uchylenia środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji istotnej szkody stwierdzonej w ODP. Prowadziłoby to prawdopodobnie do dalszego pogorszenia się sytuacji gospodarczej i finansowej przemysłu unijnego, co w perspektywie średniookresowej mogłoby nawet zagrozić jego istnieniu.
 G. INTERES UNII
 1. Wprowadzenie
 (69)
 Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesowi Unii jako całości. Interes Unii określono na podstawie analizy wszystkich zaangażowanych interesów, tj. interesu przemysłu unijnego, importerów oraz użytkowników.
 (70)
 Należy przypomnieć, że w pierwotnym dochodzeniu wprowadzenie środków nie zostało uznane za działanie wbrew interesowi Unii. Co więcej: fakt, że obecne dochodzenie to przegląd, a więc obejmuje ono analizę sytuacji, w której środki antydumpingowe były już stosowane, umożliwia ocenę jakiegokolwiek nadmiernie niekorzystnego wpływu aktualnie obowiązujących środków antydumpingowych na zainteresowane strony.
 (71)
 Na tej podstawie zbadano, czy – pomimo wniosków w sprawie prawdopodobieństwa kontynuacji powodującego szkodę dumpingu – możliwe jest stwierdzenie w jasny sposób, że utrzymanie obecnych środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Unii.
 2. Interes przemysłu unijnego
 (72)
 W badanym okresie przemysł unijny systematycznie tracił udział w rynku, podczas gdy przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie, znacznie zwiększył swój udział w rynku. Dwóch z pierwotnie czterech unijnych producentów zaprzestało wytwarzania produktu objętego postępowaniem. Przemysł unijny doznał nadto istotnej szkody w okresie badanym. Gdyby nie wprowadzono środków, przemysł unijny bez wątpienia znajdowałby się w jeszcze trudniejszej sytuacji.
 3. Interes importerów i użytkowników
 (73)
 Żaden z niepowiązanych importerów i użytkowników, z którymi nawiązano kontakt, nie wykazał chęci współpracy. Przypomina się, że w pierwotnym dochodzeniu ustalono, że wpływ wprowadzenia środków nie będzie znaczący dla użytkowników. Pomimo obowiązywania środków przez pięć lat importerzy/użytkownicy w Unii w dalszym ciągu zaopatrywali się głównie w ChRL. Brak jest wskazań, aby wystąpiły jakiekolwiek trudności w znalezieniu innych źródeł. Przypomina się ponadto że w pierwotnym dochodzeniu współpracujący użytkownicy pozostawali neutralni w stosunku do wprowadzenia środków, jako że ustalono, że ręczne wózki paletowe miały niewielkie znaczenie dla ich działalności. W trakcie przeglądu nie znaleziono żadnych wskazań, które podważałyby to twierdzenie. Uznaje się zatem, że utrzymanie środków antydumpingowych nie będzie prawdopodobnie miało istotnego wpływu na importerów/użytkowników w Unii. Co więcej, w razie braku środków przywóz z ChRL po cenach dumpingowych mógłby doprowadzić do monopolizacji unijnego rynku ręcznych wózków paletowych.
 4. Wniosek
 (74)
 W obliczu powyższego nie można jasno stwierdzić, że utrzymanie obowiązujących środków antydumpingowych nie leży w interesie UE.
 H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
 (75)
 Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza się zalecić utrzymanie obowiązujących środków. Wyznaczono również termin, w którym strony miały możliwość przedstawienia uwag dotyczących ujawnionych informacji. Przedstawione uwagi i komentarze, o ile były uzasadnione, zostały należycie uwzględnione.
 (76)
 W swoich uwagach dotyczących ujawnionych ustaleń przemysł unijny podkreślił, że poziomy dumpingu i podcięcia cenowego ustalone w przeglądzie są o wiele wyższe niż w pierwotnym dochodzeniu i że nacisk ze strony przywozu z ChRL po cenach dumpingowych wzrastał. Przemysł unijny zaproponował zatem, by Komisja jednocześnie rozważyła dokonanie ponownej oceny poziomu ceł antydumpingowych. W świetle wspomnianych uwag oraz ustaleń tego przeglądu rozważono możliwość otwarcia pełnego przeglądu okresowego ograniczonego do dumpingu.
 (77)
 Z powyższych ustaleń wynika, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, że środki antydumpingowe stosowane względem przywozu ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z ChRL powinny zostać utrzymane. Przypomina się, że środki te mają formę cła ad valorem o różnej wysokości stawek.
 (78)
 Przypomina się, że środki objęte niniejszym przeglądem zostały rozszerzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 499/2009 na przywóz takiego samego produktu wysyłanego z Tajlandii, pochodzącego lub niepochodzącego z Tajlandii. W ramach niniejszego przeglądu nie przedstawiono żadnych nowych argumentów w tym względzie. Ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 46,7 %, mające zastosowanie „wobec wszystkich innych przedsiębiorstw” do przywozu pochodzącego z ChRL, należy zatem rozszerzyć na przywóz takiego samego produktu wysyłanego z Tajlandii, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Tajlandii.
 (79)
 Indywidualne stawki ceł antydumpingowych dla przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu są stosowane wyłącznie do przywozu produktu objętego postępowaniem, wytworzonego przez te przedsiębiorstwa, a zatem przez określone wskazane osoby prawne. Przywożone produkty objęte postępowaniem wytworzone przez inne przedsiębiorstwa, których nazwa i adres nie zostały wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, łącznie z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i do ich produktów stosowane są stawki dla „wszystkich innych przedsiębiorstw”.
 (80)
 Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji (8) wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione przez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, tj. podwozi i mechanizmów hydraulicznych, objętych obecnie kodami CN ex 8427 90 00 (kody TARIC 8427900011 i 8427900019) oraz ex 8431 20 00 (kody TARIC 8431200011 i 8431200019), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Na potrzeby niniejszego rozporządzenia ręczne wózki paletowe określa się jako wózki kołowe wyposażone w podnośniki widłowe służące do przewozu palet, pchane, ciągnięte i sterowane ręcznie przez pieszego operatora za pomocą przegubowej sterownicy, przystosowane do gładkich, płaskich i twardych nawierzchni. Ręczne wózki paletowe, są przeznaczone wyłącznie do podnoszenia ładunku, poprzez pompowanie sterownicą, na wysokość wystarczającą do jego przewożenia; nie mają żadnych dodatkowych funkcji lub zastosowań, takich jak na przykład (i) przenoszenie i podnoszenie ładunków w celu umieszczenia ich na wysokości lub wspomaganie składowania ładunków (wózki paletowe wysokiego składowania); (ii) ustawianie palet jedna na drugiej (wózki podnośnikowe); (iii) podnoszenie ładunku na wysokość roboczą (wózki krzyżakowe); lub (iv) podnoszenie i ważenie ładunku (wózki z wagą).
 2. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa:
 Przedsiębiorstwo:
 Stawka Cła
 (%)
 Dodatkowy kod TARIC
 Ningbo Liftstar Material Transport Equipment Factory, Zhouyi Village, Zhanqi Town, Yin Zhou District, Ningbo City, Zhejiang Province, 315144, ChRL
 32,2
 A600
 Ningbo Ruyi Joint Stock Co. Ltd, 656 North Taoyuan Road, Ninghai, Zhejiang Province, 315600, ChRL
 28,5
 A601
 Ningbo Tailong Machinery Co. Ltd, Economic Developing Zone, Ninghai, Ningbo City, Zhejiang Province, 315600, ChRL
 39,9
 A602
 Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co. Ltd, 58, Jing Yi Road, Economy Development Zone, Changxin, Zhejiang Province, 313100, ChRL
 7,6
 A603
 Wszystkie inne przedsiębiorstwa
 46,7
 A999
 3. Ostateczne cło antydumpingowe stosowane do „wszystkich innych przedsiębiorstw” określone w ust. 2 rozszerza się niniejszym na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, to jest podwozi i systemów hydraulicznych, zdefiniowanych w ust. 1, objętych obecnie kodami CN ex 8427 90 00 i ex 8431 20 00 (kody TARIC 8427900011 i 8431200011), wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii.
 4. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Luksemburgu dnia 10 października 2011 r.
 W imieniu Rady
 A. KRASZEWSKI
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.
 (2) Dz.U. L 189 z 21.7.2005, s. 1.
 (3) Dz.U. L 192 z 19.7.2008, s. 1.
 (4) Dz.U. L 151 z 16.6.2009, s. 1.
 (5) Dz.U. C 70 z 19.3.2010, s. 29.
 (6) Dz.U. C 196 z 20.7.2010, s. 15.
 (7) Źródło: Eurostat. W 2007 r. i 2008 r., do czasu wprowadzenia środków przeciwdziałających obejściu ceł nałożonych na przywóz z Tajlandii w 2008 r., część chińskich produktów zgłaszano jako pochodzące z Tajlandii Z tego powodu ten przywóz tajlandzki dodano do przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, co nieznacznie zmieniło dane za 2007 r. i 2008 r. podane w powyższej tabeli 2.
 (8) European Commission, Directorate-General for Trade, Directorate H, 1049 Brussels, Belgia.


type: other

text:
+37061438540 info@kompiuterizuotas.lt Kontaktai
 Kompiuterinių žaidimų įranga
 IT paslaugos, Kompiuterių remontas
 Pilnos IT priežiūros paslauga
 Greita IT pagalba ir kompiuterių servisas
 Namų ūkių IT konsultacijos ir priežiūra
 Nuotolinė priežiūra
 Apsauginis šalmas / kaukė 44 g
 Dell XPS 13 7390 Silver, 13.3 ", Touchscreen, Ultra HD, 3840 x 2160, Intel Core i7, i7-10510U, 16 GB, LPDDR3, SSD 512 GB, Intel UHD, Windows 10 Pro, 802.11ax, Bluetooth version 5.0, Keyboard language English, Keyboard backlit, Warranty Basic OnSite 36 mon
 €2,123.43
 GLOBBER scooter Primo navy blue, 422-100-2
 Apple iMac AIO, AIO, Intel Core i5, 21.5 ", Internal memory 8 GB, DDR4, 1000 GB, Radeon Pro 560X, Keyboard language English, Russian, macOS, Warranty 12 month(s)
 €1,607.40
 VestFrost Washing mashine WVC 10644 SA++ Front loading, Washing capacity 6 kg, 1000 RPM, A++, Depth 52 cm, Width 60 cm, Silver, LED,
 VestFrost Washing machine WVC 10550 Front loading, Washing capacity 5 kg, 1000 RPM, A++, Depth 51 cm, Width 60 cm, White,
 VestFrost Washing machine WVC 12644 F2 Front loading, Washing capacity 6 kg, 1200 RPM, A++, Depth 52 cm, Width 60 cm, White, LED, Display,
 VestFrost Washing machine WVC 10640 Front loading, Washing capacity 6 kg, 1000 RPM, A+++, Depth 51 cm, Width 60 cm, White, LED, Crystal Pro glass,
 SALE OUT. Adler AD 8051 Mini washing machine with spinning function, Washing capacity up to 3kg, Spinning capacity up to 1kg, White-Blue Adler Washing machine AD 8051 Top loading, Washing capacity 3 kg, Unspecified RPM, Unspecified, Depth 37 cm, Width 38
 LG Washing mashine F2J5NY4W Front loading, Washing capacity 6 kg, 1200 RPM, Direct drive, A+++-10%, Depth 45 cm, Width 60 cm, White, Steam function, LED, Display,
 €297.11
 LG Washing machine with Dryer F2J7HG2W Front loading, Washing capacity 7 kg, Drying capacity 4 kg, 1200 RPM, Direct drive, B, Depth 45 cm, Width 60 cm, White, Steam function, LED, Drying system, Display
 €275.02
 LG Washing Machine FH2J3TDN0 Front loading, Washing capacity 8 kg, 1200 RPM, Direct drive, A+++, Depth 55 cm, Width 60 cm, White, LED,
 €324.01
 LG Washing machine F4WN809S2 Front loading, Washing capacity 9 kg, 1400 RPM, Direct drive, A+++ -30%, Depth 56 cm, Width 60 cm, White, Steam function, LED touch screen, Display, Wi-Fi
 €444.93
 LG Washing machine F4WN408S0 Front loading, Washing capacity 8 kg, 1400 RPM, Direct drive, A+++ -30%, Depth 56 cm, Width 60 cm, White, Steam function, LED touch screen, Display, Wi-Fi
 LG Washing machine F4DN409N0 Front loading, Washing capacity 9 kg, Drying capacity 5 kg, 1400 RPM, Direct drive, A, Depth 56 cm, Width 60 cm, White, Steam function, LED touch screen, Drying system, Display, Wi-Fi
 Rodoma nuo 1 iki 12 iš 35 (3 puslapių)
 +37061438540
 info@kompiuterizuotas.lt
 I - IV 00.00 - 24.00, V 00.00 - 24.00


type: wikipedia

text:
Η συζυγία είναι σύνολο ρημάτων που έχουν ιδιαίτερη, χαρακτηριστική κλίση.
 Στα ελληνικά, ξεχωρίζουν 2 συζυγίες ανάλογα με τη μορφή που έχουν στο α' πρόσωπο του ενεστώτα. Όσα ρήματα κλίνονται με τον ίδιο τρόπο αποτελούν μια συζυγία.
 α ́ συζυγία
 Στην α' συζυγία ανήκουν τα ρήματα που στο α' πρόσωπο του ενικού αριθμού, στην ενεργητική φωνή τονίζονται στην παραλήγουσα και στην προπαραλήγουσα (δηλαδή -ω), π.χ. "βλέπω",εκλέγομαι. Επίσης, στη συζυγία αυτή ανήκουν τα ρήματα που στο α' πρόσωπο του ενικού αριθμού, στην παθητική φωνή έχουν κατάληξη -ομαι πχ. διορίζομαι, καθαρίζομαι.
 β ́ συζυγία
 Στην 2η συζυγία ανήκουν τα ρήματα που στο α' πρόσωπο του ενικού αριθμού,στην ενεργητική φωνή τονίζονται στην λήγουσα (δηλαδή -ώ), π.χ. αγαπώ*. Επίσης, στη συζυγία αυτή ανήκουν τα ρήματα που στο α' πρόσωπο του ενικού αριθμού, στην παθητική φωνή έχουν καταλήξεις -ιέμαι, -ούμαι, -άμαι, π.χ. ξεχνιέμαι, απολογούμαι, φοβάμαι.
 Τάξεις
 Στην πρώτη συζυγία υπάρχει μια τάξη, ενώ στη δεύτερη συζυγία υπάρχουν δύο. Στην ενεργητική φωνή η πρώτη τάξη αποτελείται από τα ρήματα που τελειώνουν σε -ώ, -άς, -ά ( π.χ. αγαπ-ώ, αγαπ-άς, αγαπ-ά ) και η δεύτερη τάξη από αυτά που τελειώνουν σε -ώ, -είς, -εί ( π.χ. λαλ-ώ, λαλ-είς, λαλ-εί ). Στην παθητική φωνή τα ρήματα της πρώτης τάξης τελειώνουν σε -ιέμαι, -ιέσαι, -ιέται (π.χ. ξεχν-ιέμαι,ξεχν-ιέσαι, ξεχν-ιέται) και της δεύτερης τάξης τελειώνουν σε -ούμαι (-άμαι), -είσαι,-είται (ασκ-ούμαι, ασκ-είσαι, ασκ-είται).
 Γραμματική


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 12.4.2008
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 92/27
 2008 m. sausio 22 d. Pirmosios instancijos teismo nutartis byloje Efkon prieš Europos Parlamentą ir Tarybą
 (Byla T-298/04) (1)
 („Ieškinys dėl panaikinimo - Direktyva 2004/52/EB - Kelių mokesčio surinkimo sistemų tarpusavio sąveika - Konkrečios sąsajos nebuvimas - Nepriimtinumas“)
 (2008/C 92/55)
 Proceso kalba: vokiečių
 Šalys
 Ieškovė: Efkon AG (Gracas-Andritcas, Austrija), atstovaujama iš pradžių advokato G. Zanger, vėliau — M. Novak
 Atsakovai: Europos Parlamentas, atstovaujamas U. Rösslein ir A. Neergaard, ir Europos Sąjungos Taryba, atstovaujama A. Lopes Sabino ir M. Bauer
 Atsakovės pusėje į bylą įstojusi šalis: Europos Bendrijų Komisija, atstovaujama R. Vidal Puig ir G. Braun
 Dalykas
 Prašymas panaikinti arba, nepatenkinus šio prašymo, iš dalies panaikinti 2004 m. balandžio 29 d. Europos Parlamento ir Tarybos direktyvą Nr. 2004/52/EB dėl elektroninių kelių mokesčio surinkimo sistemų tarpusavio sąveikos Bendrijoje (OL L 166, p. 124, klaidų ištaisymas OL L 200, p. 50).
 Rezoliucinė dalis
 1.
 Atmesti ieškinį kaip nepriimtiną.
 2.
 Efkon AG padengia savo ir Tarybos bylinėjimosi išlaidas.
 3.
 Parlamentas ir Komisija padengia savo išlaidas.
 (1) OL C 262, 2004 10 23.


text:
 18.7.2016
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 260/30
 Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 maja 2016 r. – Shields & Sons Partnership/The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
 (Sprawa C-262/16)
 (2016/C 260/38)
 Język postępowania: angielski
 Sąd odsyłający
 Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)
 Strony w postępowaniu głównym
 Strona skarżąca: Shields & Sons Partnership
 Strona przeciwna: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
 Pytania prejudycjalne
 1.
 W odniesieniu do wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników ustanowionego w rozdziale 2 tytułu XII dyrektywy Rady (WE) 2006/112/WE (1) czy art. 296 ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on wyczerpujący katalog przypadków, w których państwo członkowskie może wyłączyć rolnika ze wspólnego rolnego systemu ryczałtowego? W szczególności:
 1.1
 Czy państwo członkowskie może jedynie wyłączyć rolników ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na podstawie art. 296 ust. 2?
 1.2
 Czy państwo członkowskie może także wyłączyć rolnika ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na mocy art. 299?
 1.3
 Czy zasada neutralności podatkowej daje państwu członkowskiemu prawo do wyłączenia rolnika ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników?
 1.4
 Czy państwo członkowskie ma prawo do wyłączenia rolników ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na innej podstawie?
 2.
 W jaki sposób należy interpretować termin „kategorie rolników” z art. 296 ust. 2 dyrektywy Rady (WE) 2006/112/WE? W szczególności:
 2.1
 Czy właściwą kategorię rolników należy określić poprzez odniesienie do obiektywnych parametrów?
 2.2
 Czy właściwą kategorię rolników można określić poprzez odniesienie do aspektów ekonomicznych?
 2.3
 Jaki poziom precyzji jest wymagany przy określaniu kategorii rolników, którą państwo członkowskie zamierzało wyłączyć?
 2.4
 Czy upoważnia to państwo członkowskie do traktowania jako właściwej kategorii „rolników, w przypadku których ustalono, że uzyskują znacznie większy zwrot jako członkowie systemu ryczałtowego, niż gdyby byli zarejestrowani dla celów podatku VAT”?
 (1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


text:
 19.12.2016
 HR
 Službeni list Europske unije
 C 475/4
 Presuda Suda (veliko vijeće) od 18. listopada 2016. (zahtjev za prethodnu odluku koji je uputio Bundesarbeitsgericht – Njemačka) – Republik Griechenland protiv Grigoriosa Nikiforidisa
 (Predmet C-135/15) (1)
 ((Zahtjev za prethodnu odluku - Pravosudna suradnja u građanskim stvarima - Mjerodavno pravo za ugovor o radu - Uredba (EZ) br. 593/2008 - Članak 28. - Područje primjene ratione temporis - Članak 9. - Pojam ‚prevladavajuće obvezne odredbe’ - Primjena prevladavajućih obveznih odredaba država članica koje nisu država pred čijim se sudom vodi postupak - Zakonodavstvo države članice koje predviđa smanjenje plaća u javnom sektoru zbog proračunske krize - Dužnost lojalne suradnje))
 (2016/C 475/05)
 Jezik postupka: njemački
 Sud koji je uputio zahtjev
 Bundesarbeitsgericht
 Stranke glavnog postupka
 Tužitelj: Republik Griechenland
 Tuženik: Grigorios Nikiforidis
 Izreka
 1.
 Članak 28. Uredbe (EZ) br. 593/2008 Europskog parlamenta i Vijeća od 17. lipnja 2008. o pravu koje se primjenjuje na ugovorne obveze (Rim I) treba tumačiti na način da je radni ugovorni odnos koji je nastao prije 17. prosinca 2009. obuhvaćen područjem primjene te uredbe samo ako je taj odnos uzajamnom suglasnošću ugovornih stranaka nakon tog datuma izmijenjen u takvom opsegu da treba smatrati da je od navedenog datuma sklopljen novi ugovor o radu, a što je na sudu koji je uputio zahtjev da provjeri.
 2.
 Članak 9. stavak 3. Uredbe br. 593/2008 treba tumačiti na način da isključuje mogućnost da sud koji vodi postupak primijeni kao pravna pravila druge prevladavajuće obvezne odredbe koje nisu prevladavajuće obvezne odredbe države pred čijim se sudom vodi postupak ili države u kojoj obveze koje proizlaze iz ugovora moraju biti izvršene ili su izvršene, ali se ne protivi tomu da sud koji vodi postupak uzme u obzir takve druge prevladavajuće obvezne odredbe kao činjenične elemente ako to predviđa nacionalno pravo koje je na temelju odredaba te uredbe mjerodavno za ugovor. Načelo lojalne suradnje utvrđeno u članku 4. stavku 3. UEU-a ne dovodi u pitanje to tumačenje.
 (1) SL C 198, 15. 6. 2015.


text:
Justyfikacjonizm jest to jedno ze stanowisk badających sposób uzasadniania twierdzeń w nauce, obok logistycznego antyirracjonalizmu, falsyfikacjonizmu, koncepcji paradygmatycznego rozwoju wiedzy naukowej i anarchizmu metodologicznego.
 Klasyczni intelektualiści i klasyczni empiryści
 Zgodnie z tym stanowiskiem wszelka wiedza naukowa składa się z twierdzeń dowiedzionych. W ramach tego stanowiska „klasyczni intelektualiści” („racjonaliści” w wąskim tego słowa znaczeniu - np. Kartezjusz czy Kant) oraz „empiryści” (np. Locke czy Hume) wymagali aby nie twierdzić niczego, co nie jest dowiedzione. Ta tradycja była do wieku XX dominującą tradycją racjonalnego myślenia, w jej ramach występowały trzy podstawowe nurty: kartezjanizm, kantyzm oraz klasyczny empiryzm.
 Wszystkie one zgodne były w jednej zasadniczej kwestii: procedury dedukcyjne pozwalają jedynie na poprawne wnioskowania, czyli na przekazywanie prawdy, nie pozwalają jednak na dowodzenie (ustalanie) prawdy. Problem jaki stanął przed nimi polegał na rozstrzygnięciu natury tych wszystkich twierdzeń (aksjomatów), których prawdziwość dowieść można jedynie środkami pozalogicznymi.
 Klasyczni intelektualiści odwoływali się tu do intuicji intelektualnej, oczywistości czy objawienia, zaś empiryści do względnie małego zbioru twierdzeń faktualnych, ujmujących twarde fakty, których wartość logiczną ustalało samo doświadczenie i które tworzyły niepodważalną, empiryczną bazę nauki. Wszyscy oni zgodni byli w jeszcze jednej zasadniczej kwestii - pojedyncze zdanie wyrażające twardy fakt obalić może teorię ogólną, natomiast niewielu z nich twierdziło, że skończona koniunkcja twierdzeń faktualnych może dowieść (indukcyjnie) teorii naukowej.
 Intelektualistom dedukcyjna logika pozwalała na dowodzenie twierdzeń naukowych każdego rodzaju, o ile zaakceptowane zostaną ich aksjomaty. Dla empirystów sprawa się komplikuje, bowiem dowodzenie na podstawie wąskiej bazy empirycznej wymaga logiki innego rodzaju, logiki indukcyjnej, pozwalającej na przechodzenie od twierdzeń jednostkowych do twierdzeń ogólnych.
 O niepowodzeniach ich programów pisze Lakatos następująco:
 Jedni i drudzy zostali jednak pokonani: kantyści przez geometrie neeuklidesowe i nienewtonowską fizykę, empiryści zaś przez logiczną niemożliwość ustalenia bazy empirycznej (fakty nie mogą, na co wskazywali kantyści, dowodzić twierdzeń) i ustanowienia logiki indukcyjnej (żadna logika nie może w niezawodny sposób zwiększać treści. Okazało się, że wszystkie teorie są równie nieudowodnialne.
 Wszystkie odmiany epistemologii justyfikacjonistycznej, dla których zmysły są podstawowym źródłem wiedzy orzekają o istnieniu szczególnego stanu umysłu (nazywanego „odpowiednim”, „normalnym”, „zdrowym”, „nieuprzedzonym”) pozwalającego na dokonywanie obserwacji prawdy, taką, jaka sama z siebie się jawi.
 Justyfikacjoniści proponują jakąś formę psychoterapii w celu oczyszczenia umysłu i otwarcia się na rzeczywistość "taką jaka ona jest w swej własnej istocie". Dla klasycznych empirystów umysł jest tabula rasa - skutkiem określonej psychoterapii staje się uwolniony od wszelkich przesądów teoretycznych. Dla Kartezjusza umysł oczyszczany jest aż do samego cogito, w którym na nowo ustanawia on ego i odnajduje boską dłoń oczywistości wiodącą ku prawdzie. takie pasywistyczne ujęcie charakterystyczne dla klasycznego empiryzmu i kartezjanizmu traktuje wiedzę prawdziwą jako „odcisk przyrody” w doskonale biernym umyśle. Jedynym rezultatem umysłowej aktywności są zniekształcenia i uprzedzenia.
 Logiczni empiryści
 Znaczna część poglądów filozofów z kręgu logicznego empiryzmu, zajmująca się badaniem naukowym z punktu widzenia oceny rezultatów poznawczych, utożsamiała metodę zdobywania wiedzy z metodą jej uzasadniania. Wiodącą była dla nich teza o empirycznej genezie wiedzy oraz o kryteriach empirycznej sensowności, związana ze stanowiskami empirycznego i metodologicznego genetyzmu wywodzącymi wszelką ludzką wiedzę z doświadczenia i w doświadczeniu upatrującymi jej jedynego uzasadnienia.
 Obiektywne poznanie świata to poznanie oparte na czystym doświadczeniu, czyli na obserwacji nagich faktów. Zaobserwowane fakty stanowią granicę ścisłości i pewności naukowej, po przekroczeniu której rozpoczyna się wiedza przypuszczalna. Zadaniem filozofii jest krytyczna analiza języka nauki celem oczyszczenia języka z wszelkich nieempirycznych elementów. Punktem wyjścia jest tu teza o biernej roli umysłu w procesie poznania - umysł wtedy jest najlepiej przygotowany do poznawania świata, gdy jest wolny od uprzedzeń w postaci z góry, bez doświadczenia, powziętych spekulacji i oczekiwań, które nie dają się przełożyć na język obserwacji.
 Bazą, czyli fundamentem empirycznej wiedzy są uznane zdania spostrzeżeniowe, o charakterze introspekcyjnym bądź ekstraspekcyjnym, tylko one bowiem są definitywnie rozstrzygnięte pod względem prawdziwościowym. Zdania te ujmujące nagie fakty stanowią bazę dla pozostałych czynności naukowych, czyli ich opisu i uporządkowania. Ze względu na zdania spostrzeżeniowe akceptowane mogą być inne zdania nauki, zdania wykraczające poza granice obserwacji; przykładowo: prognozy (czyli przewidywania), uogólnienia empiryczne, itp.
 O naukowej postawie badacza świadczy nie tylko jego język empiryczny oraz stosowana przez niego metoda doświadczalna, świadczy o niej również rodzaj problemów jakie badacz podejmuje. Jedynymi problemami naukowymi są problemy nie zmuszające nas do nazbyt odległego wykraczania poza wyniki obserwacji. Właśnie dla tych powodów klasyczne problemy filozofii są problemami pseudonaukowymi, jako że nie dają się rozwiązać przy pomocy ostrożnych metod empirycznych; czyli obserwacji i indukcji.
 Kryterium demarkacji
 Granica pomiędzy sensem i nonsensem, zwana kryterium demarkacji, zapewniająca wyrażeniom naszego języka (zdaniom w sensie gramatycznym i logicznym) sensowność przebiega na dwóch płaszczyznach:
 Sensowne są zdania prawdziwe ze względu na swą formę, czyli tautologie oraz zdania fałszywe ze względu na swą formę, czyli prawdy i fałsze konieczne. Takie zdania mają charakter analityczny i jako takie nic nowego o świecie nie mówią.
 Tylko takie nietautologiczne zdania są sensowne, które sens swój posiadają ze względu na określony stosunek do zdań spostrzeżeniowych. Sensowne są zatem tylko zdania rozstrzygane przez skończoną koniunkcję zdań protokolarnych (wczesna wersja kryterium demarkacji) lub potwierdzalne indukcyjnie przez skończone koniunkcje zdań protokolarnych (późniejsze wersje kryterium demarkacji).
 O sensowności danego wyrażenia orzekała metoda jego rozstrzygania - dla zdań weryfikacja, orzekanie dla nazw. Nazwy indywidualne i orzeczniki obserwacyjne (czyli nazwy własności obserwowalnych, których przysługiwanie lub nieprzysługiwanie indywidualnym makroskopowym przedmiotom da się definitywnie rozstrzygnąć przez krótki, skończony ciąg prostych obserwacji) to całkowicie zinterpretowane, a więc w pełni sensowne wyrażenia nazwowe języka empirycznego. Sensowność wszelkich innych wyrażeń nazwowych języka zależy od ich definiowalności przez nazwy całkowicie zinterpretowane.
 Teorie sprawdzania logicznego empiryzmu odwołują się każdorazowo do konfrontowania twierdzeń wyprowadzanych ze sprawdzalnych hipotez ze zdaniami czysto empirycznymi. W następujących etapach przedstawić można ewolucję empirystycznego kryterium znaczenia poznawczego, inaczej to nazywając: ewolucj kryterium demarkacji na sfery: nauki i nie-nauki (sensu i non-sensu):
 Pierwszą wersję owego kryterium stanowił wymóg pełnej zasadniczej weryfikowalności. Funkcjonował on we wczesnej fazie rozwoju Koła Wiedeńskiego.
 Zdanie ma znaczenie empiryczne wtedy i tylko wtedy, gdy nie jest analityczne i wynika logicznie z pewnego skończonego i niesprzecznego zbioru zdań obserwacyjnych.
 Zarzuty wobec tego kryterium przedstawić można następująco: (1) wyklucza ono z obrębu nauki wszystkie zdania uniwersalne; (2) wyklucza on zdania zawierające zarazem kwantyfikator ogólny i szczegółowy, których również nie można wydedukować ze skończonego zbioru zdań obserwacyjnych; (3) do dowolnego zdania spełniającego ów wymóg, alternatywnie dołączyć można dowolne zdanie owego wymogu nie spełniające. Alternatywa tych zdań stanowiła będzie logiczną konsekwencję zdania spełniającego wymóg całkowitej weryfikowalności, co z kolei pozostanie w sprzeczności z wymogiem całkowitej weryfikowalności. (Swoistą wersją owego kryterium - przedstawiony tu w dogmatycznym falsyfikacjonizmie - stanowi wymóg pełnej zasadniczej falsyfikowalności.)
 Sprawdzenie (weryfikacja lub falsyfikacja) zdania empirycznego sprowadza się do jednego z dwóch wymogów:
 bezpośredniego sprawdzenia na podstawie aktu percepcji, albo;
 sprawdzenia pośredniego, dokonującego się drogą bezpośredniego sprawdzenia zdań wyprowadzonych dedukcyjnie ze zdania protokolarnego oraz z innych już zweryfikowanych zdań.
 Tak sformułowana zasada weryfikacji twierdzeń naukowych, pod wpływem krytyki przeszła radykalną ewolucję w kierunku liberalizacji wymogu weryfikowalności zdań. Wymogu całkowitej weryfikacji oraz możliwości falsyfikacji nie spełniają jednak uniwersalne zdania (prawa) nauki (nie można zweryfikować zdania z kwantyfikacją ogólną, np. Wszyscy ludzie są śmiertelni, bowiem, w tym konkretnym przykładzie, nic nie wiemy o przypadkach przyszłych). Próby rozwiązania owej trudności szły w dwóch kierunkach:
 wersja Schlicka: Moritz Schlick uznaje prawa naukowe za instrukcje. Powołując się na Wittgensteina utrzymywał pogląd, że uniwersalne prawa nauki są zdaniami nie posiadającymi właściwości sądu, nie są zatem ani prawdziwe ani fałszywe, są jedynie instrukcjami, czyli regułami możliwego działania intelektualnego pokazującymi nam jak dochodzić do zdań - sądów. Tym oto sposobem Schlick próbuje uwolnić się od faktu niesprawdzalności całkowitej uniwersalnych praw nauki.
 wersja Carnapa: Rudolf Carnap warunek weryfikowalności poddał istotnej modyfikacji - w miejsce weryfikowalności zdań ogólnych żądał ich konfirmowalności. Próbując uprawomocnić teorię naukową porzucono pierwotnie akceptowaną postać reguł korespondencji - między zdaniami protokolarnymi a teorią, do której się odnosiły - zastępując je zdaniami redukcyjnymi.
 Wprowadzenie zdań redukcyjnych pociągnęło za sobą konieczność rezygnacji z weryfikowalności jako kryterium sensowności i zastąpienia jej kryterium testowalności (konfirmowalności) jako kryterium sensowności poznawczej zdań teoretycznych.
 Istotę kryterium testowalności wyrazić można za pomocą następującej tezy:
 Sąd ma znaczenie (jest naukowy) jeśli można z niego wyprowadzić prawdziwe sądy.Kolejny etap to kryterium Ayera, które przedstawić można następująco:
 Zdanie S ma treść empiryczną, jeżeli z koniunkcji S i odpowiednich hipotez pomocniczych możliwe jest wywiedzenie zdań obserwacyjnych, które nie wynikają z samych hipotez pomocniczych.
 Sam Ayer zauważył, że jego kryterium jest nazbyt szerokie, wyposaża bowiem w treść empiryczną dowolne zdanie. Przyjmijmy zdanie S mówiące: "Absolut jest doskonały" a jako hipotezę pomocniczą zdanie: "Jeśli absolut jest doskonały, to to jabłko jest czerwone". Na ich podstawie wydedukować można zdanie obserwacyjne: "To jabłko jest czerwone".
 Treść swego kryterium poddał Ayer modyfikacji, dopuszczając jako hipotezy pomocnicze jedynie zdania analityczne lub takie zdania empiryczne, które są niezależnie sprawdzalne. Jednakże ma tu zastosowanie zarzut drugi z kryterium falsyfikowalności.
 Trudności jakie stanęły przed owymi kryteriami skłoniły Carla Gustava Hempla do następującej uwagi.
 Myślę, że nie ma sensu poszukiwanie adekwatnego kryterium sprawdzalnościowego opartego na dedukcyjnych stosunkach do zdań obserwacyjnych.Następny etap ewolucji kryterium demarkacji to analizy Hempla dotyczące przekładalnościowego kryterium znaczenia poznawczego, którego podstawy sformułował Carnap. Hempel formułuje je następująco.
 Zdanie ma znaczenie poznawcze wtedy i tylko wtedy, gdy jest przekładalne na jakiś język empiryczny.
 Jak łatwo zauważyć, kryterium to jest nazbyt wąskie, dopuszcza bowiem jako sensowne terminy obserwacyjne, pozbawionymi sensu czyniąc terminy dyspozycyjne. Dopiero drogą dopuszczenia do języka empirystycznego zdań (definicji) redukcyjnych, zasięg stosowalności owego kryterium można poszerzyć. Do wyjaśnienia pozostanie tu jeszcze problem konstruktów teoretycznych takich jak np. "potencjał grawitacyjny", "pole elektryczne", itp., których nagminnie używają współczesne teorie naukowe, a ani definicje ani zdania redukcyjne owych terminów nie są w stanie wprowadzić w oparciu o predykaty obserwacyjne.
 Hempel proponuje następującą drogę przeformułowania empirystycznego kryterium znaczenia. Jego punkt wyjścia przedstawia się następująco:
 W rzeczy samej treści wartościowego empirycznie zdania nie można, ogólnie biorąc, wyczerpująco wyrazić za pomocą jakiegokolwiek zbioru zdań obserwacyjnych.
 W olbrzymim skrócie propozycję Hempla przedstawić można następująco. Empirystyczne kryterium znaczenia uznać należy za propozycję językową, która jako taka nie jest ani prawdziwa ani fałszywa, lecz adekwatna lub nie adekwatna. O adekwatnym kryterium znaczenia można mówić gdy spełnione są dwa warunki. Warunek pierwszy, eksplikacja musi być wystarczająco głęboką analizą powszechnie przyjętego znaczenia explicandum, analizą opierającą się na twierdzeniach o charakterze empirycznym. Warunek drugi, eksplikacja stanowić musi racjonalną rekonstrukcję explicandum - musi ona, posiłkując się logiką, stworzyć ogólny aparat pojęciowy pozwalający na spójne i precyzyjne przeformułowanie oraz na teoretyczną systematyzację kontekstów w jakich używane jest explicandum.
 Probabilizm
 Na tym polu szczególne znaczenie mają badania Rudolfa Carnapa. Probabilizm, będący bardziej wyrafinowaną wersją justyfikacjonizmu, ideę weryfikacji próbuje zastąpić ideą prawdopodobieństwa, bazująca na indukcji eliminacyjnej i enumeracyjnej. Indukcja z przesłanek spostrzeżeniowych, które dotyczą indywidualnych i zaobserwowanych przypadków pozwala jako wniosek wyprowadzić następujące zdania:
 zdanie o nowym przypadku, jeszcze nie zaobserwowanym, zwane przewidywaniem indukcyjnym lub wnioskowaniem przez analogię;
 zdanie o wszystkich przypadkach pewnej klasy, zwane indukcją uogólniającą.
 Obydwa powyższe zdania przedstawić można pod postacią następującego schematu wnioskowania, zwanego indukcją enumeracyjną, w którym S i P są nazwami własności obserwowalnych.
 S1 jest P i S2 jest P i ... Sn jest P
 Nie zaobserwowano elementów klasy S niemających własności PZatem:(1) Sn+1 ma własność P (czyli: następny, jeszcze nie zaobserwowany element klasy S ma własność P),lub (2) Każde S jest P.
 Celem przekształcenia powyższego schematu w schemat indukcji eliminacyjnej należy dołączyć do niego warunek głoszący, że przedmioty S1, ... Sn są jak najbardziej różnorodne pod wieloma względami, celem eliminacji poprzez przesłanki jak najwięcej hipotez konkurencyjnych względem wniosku indukcyjnego.
 Postępowanie badawcze ma cztery etapy. Etap pierwszy polega na zgromadzeniu obserwacji będących przesłankami o postaci „S jest P”. Etap drugi polega na postawieniu ogólnej hipotezy, której zasięg (czyli klasa S będących P) jest prowizorycznie oszacowany na podstawie dostępnych wyników obserwacji. Etap trzeci polega na sprawdzeniu uogólnienia poprzez nowe obserwacje, celem ostatecznego ustalenia zasięgu hipotezy drogą jej zawężenia lub rozszerzenia w perspektywie otrzymanych wyników. Etap czwarty, czyli uzasadnienie wniosku indukcyjnego, innymi słowy mówiąc nadanie mu określonego prawdopodobieństwa, przy założeniu, że jego prawdopodobieństwo ze względu na stwierdzone w przesłankach wyniki obserwacji jest większe od prawdopodobieństwa początkowego, przebiega dwojako, w zależności od tego czy mamy do czynienia z indukcją enumeracyjną czy eliminacyjną.
 W przypadku indukcji enumeracyjnej prawdopodobieństwo wniosku jest tym większe, im większa jest ilość przeprowadzonych obserwacji. Zaś w przypadku indukcji eliminacyjnej prawdopodobieństwo wniosku zależy od ilości różnorodnych obserwacji, innymi słowy mówiąc, od ilości wyeliminowanych hipotez konkurencyjnych. Jeżeli prawdopodobieństwo wniosku okaże się duże (tzn. bliskie jedności) lub okaże się większe od prawdopodobieństwa negacji wniosku, to wniosek należy uznać. Jest to tzw. zasada racji dostatecznej w postępowaniu indukcyjnym.
 Co oznacza użyte w powyższych zdaniach słowo „prawdopodobieństwo”? Traktowane jest ono tu jako uogólnienie pojęcia prawdy, teoria wnioskowania dedukcyjnego jest granicznym przypadkiem logiki indukcji, dedukcyjne operacje logiczne są granicznymi przypadkami operacji indukcyjnych.
 Ogólna zasada indukcji w ujęciu Rudolfa Carnapa, tzw. nierówność Carnapa, przedstawia się następująco.p(G, e1... en) > p(G)(Symbole czytamy kolejno: p - prawdopodobieństwo, G - generalizacja (uogólnienie) typu „Każde S jest P”, e 1.... en - n kolejnych wyników obserwacji typu Si jest P.)
 Przy akceptacji tezy, że indukcyjne uzasadnienie prawa lub teorii przez przesłanki polega na zwiększeniu jego prawdopodobieństwa początkowego, problemem uprawomocnienia indukcji nazywa się poszukiwanie takiej teorii prawdopodobieństwa indukcyjnego, w świetle której nierówność Carnapa nazwać można prawdziwą. Chodzi tu przede wszystkim o to, by wykazać, że istnieje nie prowadzący do sprzeczności sposób przyporządkowania sprawdzanym indukcyjnie hipotezom prawdopodobieństwa początkowego różnego od zera.
 Należy w tym miejscu zauważyć, że nie istnieje metoda niesprzecznego przyporządkowywania początkowego prawdopodobieństwa różnego od zera wszystkim godnym uwagi hipotezom i teoriom. Zgodnie z teorią prawdopodobieństwa indukcyjnego prawdopodobieństwo początkowe wszelkich praw i teorii naukowych jest równe lub bliskie zeru dla każdego, dostatecznie dużego, uniwersum a zatem żadna ilość zgodnych z nim wyników obserwacji nie jest zdolna zwiększyć ich początkowego prawdopodobieństwa i zbliżyć go do jedności. Nierówność Carnapa nie jest zatem nigdy spełniona. Głównie za sprawą wysiłków K.R. Poppera okazało się jednak, że niezależnie od dostępnych świadectw empirycznych wszystkie teorie mają zerowe prawdopodobieństwo. Konsekwencją tego jest sąd, że wszystkie teorie są nie tylko w takim samym stopniu nieudowodnialne, ale i nieprawdopodobne.
 Redukcja interteoretyczna
 Logiczny empiryzm koncentrował się zasadniczo na problemach struktury teorii naukowej, ujmując rekonstrukcję teorii naukowej jako koniunkcję zasad teoretycznych i reguł korespondencji - rozważania miały zatem na ogół charakter synchroniczny. Z tym tradycyjnym poglądem na naukę ściśle związana była teza o ciągłości wiedzy naukowej dotycząca treści twierdzeń naukowych, która osiągana była drogą jednolitej metody. Tezę o ciągłości wiedzy gwarantowała również idea jedności nauki w ujęciu encyklopedyzmu, dla której rozwiązaniem był fizykalizm - jedność nauki możliwa jest dzięki jednolitemu językowi nauki.
 Głównym powodem badań na redukcją interteoretyczną było dążenie do jedności nauki. Hasło jedności nauki (Einheitswissenschaft, Unity of Science) występuje w Kole Wiedeńskim niemal od początku jego istnienia. Pierwotnie stanowiło ono jedynie postulat skierowany przeciwko różnorodności nazw tych samych zjawisk w różnych dziedzinach wiedzy. Szło zatem o ujednolicenie terminologii naukowej. Miało się ono odbyć przez sprowadzenie wszystkich terminów naukowych do pewnego zbioru terminów pierwotnych, przy pomocy odpowiednich definicji. Kolejnym etapem było sformułowanie postulatu intersensualności i intersubiektywności języka nauki. Program jedności nauki przekształca się tym samym w program fizykalizacji, czyli w postulat sprowadzania wszystkich terminów nauki do języka fizyki. Jest to postulat Neuratha, który przejął od niego Carnap, rezygnując, wbrew Schlickowi z fenomenalizmu.
 „Jedność nauki” jest nie tylko pewnym hasłem, lecz również i tezą, rozwijaną przez logiczny empiryzm. Zgodnie z tą tezą, program jedności nauki daje się zrealizować, czyli terminy wszystkich nauk empirycznych można sprowadzić przez definicję lub redukcję do języka fizykalnego. Tezę tę nazwano „tezą fizykalizmu”. Teza ta występuje również i w innym znaczeniu, zgodnie z którym, każde zdanie naukowe daje się przetłumaczyć na język fizyki.
 W ramach takiego ujęcia pojawiały się również pytania o rozwój nauki, a zatem o jej aspekt diachroniczny. Odpowiedzi na nie przybierały postaci różnych koncepcji redukcji interteoretycznej. W ramach tego nurtu wyróżnia się dwie odmienne koncepcje redukcji: Nagla-Woodgera oraz Kemeny’ego-Oppenheima.Redukcja Nagla-Woodgera. Redukcja teorii wtórnej (teorii redukowanej) do teorii pierwotnej (teorii redukującej) polega na wyprowadzeniu z teorii pierwotnej jako jej logicznych konsekwencji wszystkich twierdzeń teorii wtórnej. Ze względu na tożsamość bądź odrębność słowników teorii pierwotnej i wtórnej redukcja przybiera postać homogenicznej bądź heterogenicznej.
 Redukcja homogeniczna dotyczy przypadku gdy teoria pierwotna w zasadzie jest teorią wtórną, tyle, że z rozszerzonym zakresem. Można ją traktować jako obraz rozwoju nauki. W ramach tego ujęcia rekonstruującego teorię jako koniunkcję zasad teoretycznych (T) i reguł korespondencji (K); TK; wraz ze zmianą zakresu teorii ulega zmianie zbiór reguł korespondencji (K). Rozszerzanie zakresu teorii prowadzi do powstania łańcucha teorii TK, TK1, TK2 ... TKn, w którym poprzednie teorie redukują się do następnej, innymi słowy mówiąc każda poprzednia teoria wynika z następnej.Redukcję heterogeniczną również potraktować można jako obraz rozwoju teorii, a więc diachronicznie, pod tym jednakże warunkiem, że teoria wtórna jest teorią dawniejszą, a teoria pierwotna - teorią nowszą. Redukcja heterogeniczna ma miejsce wtedy gdy słowniki obydwu teorii przynajmniej częściowo się różnią. Przy takim stanie rzeczy nie jest możliwe wynikanie teorii wtórnej z teorii pierwotnej, o ile nie zostaną spełnione dwa podstawowe warunki: warunek spójności oraz warunek wynikania logicznego.
 Warunek spójności przedstawić można następująco. Jeśli w słowniku teorii wtórnej występuje termin A, który nie występuje w słowniku teorii pierwotnej, to należy przyjąć postulaty określające relacje pomiędzy zakresem terminu A oraz własnościami oznaczanymi przez terminy teoretyczne występujące w teorii pierwotnej. Warunek ten spełnia się na kilka sposobów. Jeśli postulaty dotyczą relacji logicznych pomiędzy znaczeniami wtedy znaczenie terminu A można przedstawić środkami językowymi teorii pierwotnej. Warunek ten można spełnić poprzez konwencjonalne ustalenie związków pomiędzy terminem A oraz niektórymi terminami teorii pierwotnej. Drogą formułowania hipotez fizycznych można również spełniać ten warunek, o ile owe hipotezy stwierdzają, że zajście jakiegoś stanu oznaczanego przez znany termin teorii pierwotnej jest wystarczające dla zajścia stanu oznaczanego przez A.
 Warunek wynikania logicznego nakazuje aby wszystkie twierdzenia teorii wtórnej, a zwłaszcza zawierające termin A, wynikały logicznie z postulatów teorii pierwotnej, czyli z jej aksjomatów i reguł korespondencji.
 Przedstawione wyżej typy redukcji mają charakter kumulatywistyczny. Świadczy o tym fakt, że twierdzenia teorii dawniejszych mają wynikać z teorii nowszych. Ernest Nagel preferuje w nauce takie systemy teoretyczne, które zinterpretować można w ramach jednej ze znanych już i akceptowanych teorii. Mając do wyboru dwie konkurujące ze sobą hipotezy - dopuszczalne na gruncie danych doświadczenia - wybrać należy tą z nich, która w mniejszym stopniu narusza zastany system wiedzy.Redukcja Kemeny’ego-Oppenheima również ma charakter kumulatywistyczny, z tą istotną różnicą, że kumulacja ma tu zachodzić jedynie na poziomie obserwacyjnym. Celem dokonania redukcji teorii T2 do teorii T1 spełnić należy trzy warunki.
 W słowniku teorii T2 występują terminy nie objęte słownikiem teorii T1.
 Wszystkie dane obserwacyjne wyjaśniane przez T2 można wyjaśnić na gruncieT1.
 Teoria T1 jest co najmniej równie dobrze usystematyzowana jak teoria T1. Teoria ma tym większy stopień usystematyzowania, im mniej liczny jest jej zbiór aksjomatów oraz im większego zakresu przewidywanych zjawisk on dotyczy. (Kumulatywny charakter tej redukcji zapewnia warunek drugi.)Logiczny empiryzm zainteresowany był głównie analizami logicznej struktury teorii naukowej a problem zmienności nauki uznawał za problem drugorzędny, ponieważ, zgodnie z ich ujęciem, logiczna struktura nauki jest stała, a zatem historycznie zmienia się tylko treść empiryczna teorii a nie ich logiczna forma. Wszelka problematyka związana z historią nauki odesłana została do innych dyscyplin, głównie do socjologii, psychologii oraz historii nauki. Postęp w nauce polega na gromadzeniu twierdzeń teoretycznych oraz na wyjaśnianiu coraz większej liczby zjawisk. Wszelkie przewroty w nauce, w ramach tego ujęcia, są odkrywaniem błędów - irracjonalnych zanieczyszczeń nauki, które należy wyrugować poza jej granice. Nauka rozwija się zatem poprzez dodawanie do ustalonych i nie podlegających zmianom prawd nowych twierdzeń wraz z nowymi, coraz to bardziej ogólnymi teoriami - generalizacjami, z których stare teorie muszą być wyprowadzalne. Taka koncepcja postępu nauki pozwala naszkicować jej przyszły obraz, w świetle którego postęp jest oceniany jako formułowanie teorii głębszych, szerszych, oraz bliższych prawdzie. Obca zatem temu ujęciu jest myśl aby wiedza, którą uznano za naukową, a więc należycie uprawomocnioną i wyartykułowaną za pomocą teorii naukowych, podlegała rewizji umożliwiającej kwestionowanie jej najbardziej fundamentalnych podstaw.
 Bibliografia
 Kazimierz Ajdukiewicz, O tzw. neopozytywizmie [w] Ajdukiewicz, Język i poznanie t. 1., PWN, Warszawa 1986
 Rudolf Carnap; Filozofia jako analiza języka nauki, PWN, Warszawa 1969,
 Rudolf Carnap, Logiczna składnia języka, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995;
 Paul Feyerabend, Przeciw metodzie, Wydawnictwo SIEDMIORÓG, Wrocław 1997,
 Carl Gustav Hempel; Empirystyczne kryterium znaczenia,[w]: Empiryzm współczesny, Wybór tekstów pod redakcją Barbary Stanosz, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 1991,
 Kazimierz Jodkowski, Paradygmaty, wspólnoty uczonych i rewolucje naukowe, Wydawnictwo UMCS Lublin 1989,
 Imre Lakatos, Falsyfikacja a metodologia naukowych programów badawczych [w] Lakatos, Pisma z filozofii nauk empirycznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995,
 Alina Motycka; Relatywistyczna wizja nauki. Wprowadzenie: filozoficzny spór o naukę, PWN, Warszawa 1985,
 Karl R. Popper, Logika odkrycia naukowego, PWN, Warszawa 1977;
 Barbara Stanosz; Wstęp [w]: Carnap, Logiczna..,
 Jan Woleński; Rudolf Carnap jako filozof nauki, [w]: Zbigniew Kuderowicz (red.); Filozofia współczesna', WP, Warszawa 1983, t. 2.,
 Filozofia nauki


type: legislation

text:
 22.10.2014
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 302/26
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1113/2014
 z dnia 16 października 2014 r.
 ustanawiające format i szczegóły techniczne zgłoszenia, o którym mowa w art. 3 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 256/2014, oraz uchylające rozporządzenia Komisji (WE) nr 2386/96 i (UE, Euratom) nr 833/2010
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 256/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej, zastępujące rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 617/2010 oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 736/96 (1), w szczególności jego art. 7,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 W celu zebrania porównywalnych danych i uproszczenia procesu sprawozdawczości państw członkowskich lub wyznaczonych przez nie podmiotów bądź organów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 256/2014, formę, w jakiej przekazywane są zgłoszenia, należy ujednolicić, stosując w tym celu tabele sprawozdawcze. Należy zatem przyjąć przepisy dotyczące formatu i innych szczegółów technicznych zgłaszania danych i informacji.
 (2)
 W związku z uchyleniem rozporządzenia Rady (WE) nr 736/96 (2) rozporządzeniem (UE) nr 256/2014, należy również uchylić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2386/96 (3).
 (3)
 W związku ze stwierdzeniem przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości (4) nieważności rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 617/2010 (5) rozporządzenie Komisji (UE, Euratom) nr 833/2010 (6) również powinno zostać uchylone niniejszym rozporządzeniem,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Format i szczegóły techniczne zgłaszania Komisji danych i informacji o projektach inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej, o którym mowa w art. 3 i 5 rozporządzenia (UE) nr 256/2014, są określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
 Artykuł 2
 Rozporządzenie (WE) nr 2386/96 i rozporządzenie (UE, Euratom) nr 833/2010 tracą moc.
 Artykuł 3
 Państwa członkowskie zapewniają zachowanie spójności informacji statystycznych przekazywanych w oparciu o wzór określony w załączniku oraz informacji statystycznych przekazywanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1099/2008 w sprawie statystyki energii.
 Artykuł 4
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
 Sporządzono w Brukseli dnia 16 października 2014 r.
 W imieniu Komisji
 José Manuel BARROSO
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 61.
 (2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 736/96 z dnia 22 kwietnia 1996 r. w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych stanowiących przedmiot zainteresowania Wspólnoty w sektorach ropy naftowej, gazu ziemnego i energii elektrycznej (Dz.U. L 102 z 25.4.1996, s. 1).
 (3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2386/96 z dnia 16 grudnia 1996 r. stosujące rozporządzenie Rady (WE) nr 736/96 z dnia 22 kwietnia 1996 r. w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych stanowiących przedmiot zainteresowania Wspólnoty w sektorach ropy naftowej, gazu ziemnego i energii elektrycznej (Dz.U. L 326 z 17.12.1996, s. 13).
 (4) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2012 r. w sprawie C-490/10 Parlament przeciwko Radzie (Zb.Orz. 2012, s. I-0000).
 (5) Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 617/2010 z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 736/96 (Dz.U. L 180 z 15.7.2010, s. 7).
 (6) Rozporządzenie Komisji (UE, Euratom) nr 833/2010 z dnia 21 września 2010 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 617/2010 w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej (Dz.U. L 248 z 22.9.2010, s. 36).
 ZAŁĄCZNIK


text:
 10.11.2014
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 395/11
 Euroopa Kohtu (esimene koda) 4. septembri 2014. aasta otsus (Lietuvos Aukščiausiasis Teismas eelotsusetaotlus – Leedu) – Nickel & Goeldner Spedition GmbH versus„Kintra” UAB
 (Kohtuasi C-157/13) (1)
 ((Eelotsusetaotlus - Õigusalane koostöö tsiviilasjades - Määrus (EÜ) nr 1346/2000 - Artikli 3 lõige 1 - Mõiste „otseselt maksejõuetusmenetlusest tulenev ja sellega tihedalt seotud hagi” - Määrus (EÜ) nr 44/2001 - Artikli 1 lõike 2 punkt b - Mõiste „pankrotimenetlus” - Pankrotihalduri esitatud võlgnevuse tasumise hagi - Rahvusvahelisest kaupade veost tulenev võlgnevus - Määruste 1346/2000 ja 44/2001 ning rahvusvahelise kaupade autoveolepingu konventsiooni (CMR) vaheline suhe))
 (2014/C 395/13)
 Kohtumenetluse keel: leedu
 Eelotsusetaotluse esitanud kohus
 Lietuvos Aukščiausiasis Teismas
 Põhikohtuasja pooled
 Hageja: Nickel & Goeldner Spedition GmbH
 Kostja:„Kintra” UAB
 Resolutsioon
 1.
 Nõukogu 22. detsembri 2000. aasta määruse (EÜ) nr 44/2001 kohtualluvuse ja kohtuotsuste täitmise kohta tsiviil- ja kaubandusasjades artikli 1 lõiget 1 tuleb tõlgendada nii, et selle sätte tähenduses „tsiviil- ja kaubandusasjade” hulka kuulub veoteenuse osutamisest tuleneva võlgnevuse tasumisega seotud hagi, mille esitab pankrotis ettevõtja pankrotihaldur, kes on nimetatud liikmesriigis algatatud maksejõuetusmenetluses, ja mis on esitatud teenuse tellija vastu, kes asub teises liikmesriigis.
 2.
 Määruse nr 44/2001 artiklit 71 tuleb tõlgendada nii, et juhul, kui vaidluses tuleb kohaldada nii seda määrust kui ka Genfis 19. mail 1956 allkirjastatud rahvusvahelise kaupade autoveolepingu konventsiooni, mida on muudetud Genfis 5. juulil 1978 allkirjastatud protokolliga, võib liikmesriik vastavalt selle määruse artikli 71 lõikele 1 kohaldada kohtualluvuse sätteid, mis on ette nähtud CMR artikli 31 lõikes 1.
 (1) ELT C 156, 1.6.2013.


text:
Atómová hmotnosť je pokojová hmotnosť atómu určitého chemického prvku v základnom stave.
 Rozlišuje sa:
 relatívna (pomerná) atómová hmotnosť(Ar) bez jednotky
 absolútna atómová hmotnosť (ma) v kilogramoch (kg), gramoch (g) alebo atómových hmotnostných jednotkách (u alebo mu)
 Platí:
 Prvé hodnoty atómových hmotností vypočítal J. Dalton, ktorý bral za základ atómovú hmotnosť vodíka a pokladal ju za jednotkovú. Neskôr sa brala za základ atómová hmotnosť kyslíka. Izotop 12C sa zaviedol roku 1961 ako referenčný prvok atómovej hmotnosti.
 Atóm
 Hmotnosť


text:
Il-liebru tas-savana Afrikana, magħruf xjentifikament bħala Lepus microtis huwa speċi ta' mammiferu plaċentat tal-familja Leporidae (leporidu), fl-ordni Lagomorpha (lagomorfu) li hu mifrux f'arja kbira tal-kontinent tal-Afrika.
 Id-distribuzzjoni ta' dan il-liebru hija waħda enormi u qiegħda mifruxa ma' bosta pajjiżi mit-Tramuntana san-Nofsinhar u mil-Punent għal-Lvant tal-kontinent Afrikan.
 Klassifikazzjoni
 Dan il-liebru huwa wieħed minn żewġ speċi li qegħdin ikklassifikati fis-sottoġeneru Sabanalagus u bħala speċi qiegħda maqsuma minn tal-inqas f'erba' sottospeċi.
 Ordni Lagomorpha
 Familja Leporidae
 Sottofamilja Leporinae
 Tribù Leporini
 Ġeneru Lepus
 Sottoġeneru Sabanalagus
 Liebru tas-savana Afrikana, Lepus microtis
 Sottospeċi
 Lepus microtis angolensis (Thomas, 1904)
 Lepus microtis microtis (Heuglin, 1865)
 Lepus microtis senegalensis (Rochebrune, 1883)
 Lepus microtis whytei (Thomas, 1894)
 Referenzi
 Id-Databażi Palebijoloġika
 Tassonomija tal-Mammiferi
 Savana Afrikana


text:
1978. gada FIFA Pasaules kauss notika Argentīnā no 1. līdz 25. jūnijam. Tas bija pēc skaita 11. Pasaules kausa finālturnīrs. Par uzvarētājiem kļuva laukuma saimnieki Argentīnas izlase, kas finālspēlē papildlaikā ar 3-1 uzvarēja Nīderlandi. Šis bija viens no retajiem finālturnīriem, kas rīkotājvalstij nenesa peļņu, Argentīna cieta zaudējumus $750 miljonu apmērā.
 Stadioni
 Estadio Antonio Vespucio Liberti, Buenosairesa - 76 000
 Estadio José Amalfitani, Buenosairesa - 49 540
 Estadio Olímpico de Córdoba, Kordova - 46 083
 Estadio Dr. Lisandro de la Torre, Rosario - 41 654
 Estadio José María Minella, Mara del Plata - 35 354
 Estadio Malvinas Argentinas, Mendosa - 32 268
 Komandas
 Tālāk minētās 16 izlases piedalījās 1978. gada FIFA Pasaules kausa izcīņā. Turnīram automātiski kvalificējās laukuma saimnieki Argentīnas izlase un 1974. gada Pasaules čempioni VFR izlase.
 Turnīra gaita
 Turnīra formāts bija tieši tāds pats kā 1974. gada čempionātā. Finālturnīrā piedalījās 16 izlases, kas tika sadalītas četrās grupās katrā pa četrām komandām. No katras grupas 2. kārtā iekļuva 2 spēcīgākās izlases. Otrajā kārtā 8 komandas tika sadalītas 2 grupās. Abu grupu spēcīgākās komandas tikās finālā, bet 2. vietu ieguvējas cīnījās par 3. vietu čempionātā. Lielākais pārsteigums grupu turnīrā bija Peru izlases lieliskais sniegums, kā rezultātā Peru izcīnīja uzvaru savā apakšgrupā. Turnīra otrajā posmā iekļuva visas favorītkomandas. Par uzvarētāju 2. kārtas A grupā kļuva Nīderlande, kas cīnījās neizšķirti ar VFR, bet uzvarēja itāļus un austriešus. Otro vietu A grupā ieņēma Itālija. Savukārt B grupā, kurā spēkiem mērojās 3 Dienvidamerikas komandas Argentīna, Brazīlija un Peru, kā arī poļi, uzvarēja Argentīna, kas apsteidza 2. vietas ieguvējus brazīļus labākas vārtu starpības dēļ, kas tika iegūta sagraujot peruāņus ar 6-0.
 Spēlē par trešo vietu tikās Brazīlija pret Itāliju; brazīļi uzvarēja ar 3-0. Finālspēlē tikās laukuma saimnieki Argentīnas izlase pret iepriekšējā čempionāta finālistiem Nīderlandi. Spēles pamatlaiks beidzās neizšķirti 1-1, bet pagarinājumā Argentīna guva 2 bezatbildes vārtus, uzvarot spēlē ar 3-1 un pirmo reizi kļūstot par Pasaules čempioniem. Finālspēlē 2 vārtus mājinieku labā guva čempionāta rezultatīvākais futbolists Mario Kempess.
 Grupu turnīrs
 1. grupa
 2. grupa
 3. grupa
 4. grupa
 Otrā kārta
 A grupa
 B grupa
 Izslēgšanas turnīrs
 Spēle par 3. vietu
 24. jūnijs - Buenosairesa
 Brazīlija 2-1 Itālija
 Fināls
 25. jūnijs - Buenosairesa
 Argentīna 3-1 (pag) Nīderlande
 Godīgākā komanda: Argentīna
 Labākie vārtu guvēji
 Mario Kempess - 6
 Robs Rensenbrinks - 5
 Teofilo Kubiljass - 5
 Leopoldo Luke - 4
 Hanss Krankls - 4
 Ārējās saites
 1978. gada FIFA Pasaules kauss FIFA mājaslapā


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 11957E/PRO/CJ/26
 TREATY ESTABLISHING THE EUROPEAN ECONOMIC COMMUNITY, PROTOCOL ON THE STATUTE OF THE COURT OF JUSTICE OF THE EUROPEAN ECONOMIC COMMUNITY, TITLE III - PROCEDURE, ARTICLE 26
 ++++Article 26 The Court may order that a witness or expert be heard by the judicial authority of his place of permanent residence . The order shall be sent for implementation to the competent judicial authority under conditions laid down in the rules of procedure . The documents drawn up in compliance with the letters rogatory shall be returned to the Court under the same conditions . The Court shall defray the expenses , without prejudice to the right to charge them , where appropriate , to the parties .