text:
Acces la justiție pe probleme de mediu - Cipru
 Constituția Ciprului a fost elaborată în anii 1950, înainte ca drepturile privind mediul să devină general recunoscute. Prin urmare, nu există nicio dispoziție specifică în Constituția Ciprului cu privire la mediu, fie ca obligație din partea statului, fie ca drept în ceea ce privește natura sau persoanele. Există dreptul la viață (articolul 7), care a fost interpretat de jurisprudență ca dreptul la un mediu sănătos (Pyrga Community/Republica (1991) 4CLR). Având în vedere că nu există nicio dispoziție referitoare la mediu în Constituție, principalele dispoziții referitoare la accesul la justiție pentru problemele de mediu sunt cele care se aplică în general, iar dispozițiile principale ale Constituției referitoare la accesul la justiție sunt prevăzute la articolele 29 și 146. Conform articolul 29, orice persoane (inclusiv persoanele juridice și persoanele care nu sunt cetățeni ciprioți) au dreptul de a se adresa autorității competente, individual sau împreună cu alte persoane, iar plângerile lor să fie soluționate rapid și să primească un răspuns în termen de 30 de zile. (Aceasta se referă la plângerile adresate administrației publice sau altor autorități publice.) Articolul 146 prevede cine poate sesiza instanța împotriva unei decizii, acțiuni sau omisiuni a unei autorități publice, iar aceste dispoziții s-ar aplica, prin urmare, problemelor de mediu. Pentru ca acest drept să se aplice, reclamantul trebuie să aibă un interes personal și legitim existent, care a fost afectat direct prin această decizie, acțiune sau omisiune exercitată de o autoritate publică într-un mod care contravine Constituției, legii sau reprezintă un abuz de putere. Cetățenii pot invoca dreptul constituțional la viață și interpretarea acestuia. Părțile la o procedură administrativă sau judiciară se pot baza direct pe acordurile internaționale numai dacă acordurile respective au fost transpuse în legislația cipriotă. Convenția de la Aarhus a fost ratificată și transpusă în legislația națională în 2003 prin Legea nr. 33 (III)/2003. Până în prezent nu a apărut niciun caz care să implice principiile prevăzute în convenție, iar menționarea lor în instanță nu este cunoscută.
 Ciprul aplică principiul separării puterilor în stat. Justiția este exercitată un sistem judiciar independent, în cadrul următoarelor instanțe:
 Curtea Supremă a Republicii, care are competențele de mai jos:
 Curte de apel
 Curtea Supremă este competentă să audieze și să soluționeze toate căile de atac împotriva hotărârilor pronunțate de instanțele inferioare în materie civilă și penală. Curtea poate confirma, modifica sau anula o hotărâre sau ordona rejudecarea unei cauze, după cum consideră de cuviință.
 Curtea Supremă este singura instanță administrativă din țară, este singura competentă să se pronunțe cu privire la orice recurs formulat împotriva unei decizii, acțiuni sau omisiuni a oricărui organism, autorități sau persoane care își exercită autoritatea executivă sau administrativă, pe motivul că aceasta încalcă dispozițiile Constituției sau la orice act cu putere de lege sau depășește în orice abuz de putere sau deținute în acest organism, autorități sau persoane.
 Aspecte constituționale
 Curtea Supremă este competentă să se pronunțe cu privire la compatibilitatea unei legi cu dispozițiile Constituției sau la existența unui conflict de competențe între organismele sau autoritățile republicii. De asemenea, Curtea Supremă este competentă să soluționeze căile de atac introduse de Președintele Republicii cu privire la incompatibilitatea unei legi adoptate de către Camera Reprezentanților sau la inconsecvența cu alte dispoziții din Constituție.
 În calitate de instanță electorală, Curtea Supremă are competența de a soluționa cererile referitoare la interpretarea și aplicarea legilor electorale.
 Ordine prerogative
 Curtea Supremă este exclusiv competentă cu privire la emiterea ordinelor prerogative de habeas corpus (pentru eliberarea unei persoane din detenție) și a altor ordine care impun unei părți să facă sau să nu facă un lucru sau să corecteze o decizie (mandamus, interdicție, quo warranto și certiorari).
 Curtea Supremă este competentă să soluționeze cauzele de drept maritim. Inițial, competența este exercitată de un singur judecător, iar pentru căile de atac împotriva hotărârii acestuia competența revine completului Curții Supreme.
 Instanțele de prim grad de jurisdicție sunt: Judecătoria; Instanțele judecătorești; Tribunalele de dreptul familiei; Pentru litigiile de muncă, instanța militară; Instanțele teritoriale Tribunalul militar.
 Instanțele districtuale
 Jurisdicția civilă și penală
 Există șase instanțe teritoriale, câte una în fiecare dintre cele șase orașe de pe insulă. Două dintre acestea (instanțele teritoriale Famagusta și Kyrenia) au încetat să funcționeze în 1974, iar competența acestora a fost preluată de instanțele din Nicosia și Larnaca. Fiecare District Court are competența de a judeca toate cauzele civile. În cazul în care calea de atac ce a apărut în întregime sau în parte în limitele în care instanța districtuală este stabilită, sau în cazul în care pârâtul la momentul depunerii acțiunii își are reședința sau își desfășoară activitatea în limitele stabilite de Curte. O infracțiune poate fi judecată de președintele instanței teritoriale, de un înalt judecător teritorial sau de un judecător teritorial care hotărăște singur sau de o instanță superioară de drept penal.
 O instanță superioară de drept penal (în prezent există patru instanțe de acest tip) este formată din trei judecători și este competentă să se pronunțe cu privire la toate infracțiunile care pot fi sancționate de Codul penal sau de orice altă lege și are competența de a aplica sentința maximă prevăzută de legea relevantă.
 Instanțele de dreptul familiei
 Instanța de dreptul familiei (există trei instanțe de acest tip) este competentă să examineze cereri privind desfacerea căsătoriilor, precum și chestiuni referitoare la sprijinul parental, pensiile alimentare, adopție și raporturile patrimoniale dintre soți, cu condiția ca părțile să locuiască în Republica Cipru.
 Instanța pentru litigiile de muncă
 Instanța pentru litigiile de muncă (în prezent există trei instanțe de acest tip) este competentă să examineze plângerile angajaților referitoare la concedieri nejustificate și la indemnizațiile de disponibilizare. Aceasta constă într-un președinte (funcționar judiciar) și doi membri din afara sistemului judiciar care reprezintă angajatorii și angajații.
 Instanța de control locativ
 Instanța de control locativ (în prezent există trei instanțe de acest tip) are competența de a judeca toate litigiile care rezultă din aplicarea legislației de control locativ, care include, printre altele, plata chiriei și recuperarea bunurilor. O instanță de control locativ este formată dintr-un președinte (funcționar judiciar) și doi membri din afara sistemului judiciar care reprezintă chiriașii și proprietarii.
 Instanța militară
 Instanța militară este competentă să judece infracțiunile militare în temeiul Codului penal și toate crimele comise de membri ai forțelor armate. Aceasta este formată dintr-un președinte (funcționar judiciar) și doi asesori desemnați de Consiliul Suprem al Magistraturii dintr-o listă de ofițeri militari.
 Procedurile civile și cele penale sunt inițiate prin sesizarea instanțelor teritoriale și a instanțelor superioare de drept penal, iar căile de atac sunt înaintate Curții Supreme. Cu toate acestea, pentru toate aspectele administrative Curtea Supremă este singura instanță competentă, judecând atât în primul, cât și în al doilea grad de jurisdicție. Nu există o instanță specializată în probleme de mediu. Cu toate acestea, în cazul răspunderii publice pentru mediul înconjurător, Legea privind răspunderea față de mediul înconjurător nr. 189 (I)/2007 a instituit o autoritate de mediu care analizează sancțiunile administrative și alte măsuri pentru repararea prejudiciilor cauzate speciilor și habitatelor protejate, surselor de apă și solului. În general, căutarea instanței celei mai favorabile (forum shopping) nu este posibilă. În anumite situații, o parte poate decide dacă să intenteze sau nu o acțiune, de exemplu, în fața instanței teritoriale sau a instanței pentru litigii industriale în funcție de nivelul de despăgubiri dorit (mai ridicat în fața instanței districtuale, dar mult mai lung proces), dar, în mod normal, procedurile ar trebui să înceapă în instanța corespunzătoare și dreptul de oraș. În ceea ce privește prejudiciile cauzate ca urmare a încălcării legislației de mediu, se poate sesiza instanța teritorială în circumscripția căreia s-a produs prejudiciul. De asemenea, procurorul general poate introduce o acțiune penală în temeiul unei legi de mediu specifice (de ex., protecția naturii) sau al actelor legislative adoptate recent cu privire la infracțiunile grave împotriva mediului. Nu se face distincție între măsurile ordinare și cele extraordinare. În final, complete formate din trei judecători decid cu privire la căile de atac în procesele civile și penale. Aceștia pot confirma, modifica, anula sau ordona rejudecarea unei cauze, după cum consideră de cuviință. Procurorul general poate însă promova o măsură extraordinară, cum ar fi o măsură nolle prosequi, care este un ordin de desistare a procedurii pe motive de interes general sau să prezinte o recomandare de clemență. Atunci când Curtea Supremă hotărăște ca instanță administrativă, nu are competența de a examina fondul. Aceasta poate examina legalitatea actului sau a deciziei contestate, însă nu își poate extinde analiza asupra fondului cauzei. În acest sens, Curtea Supremă deține competențe similare celor deținute de o Curte de Casație. Aceasta poate anula o acțiune administrativă, parțial sau integral, și poate trimite cauza spre rejudecare la autoritatea care a emis decizia. Autoritatea este obligată să respecte hotărârea instanței. Majoritatea aspectelor de mediu fac obiectul procedurii administrative. Cu toate acestea, unele aspecte de mediu sunt de competența jurisdicției penale sau civile, de ex. Legea privind infracțiunile grave împotriva mediului nr. 22 (I)/2012 și Legea privind răspunderea pentru mediul înconjurător nr. 189(1)/2007. În procedurile penale, toate persoanele au dreptul de a se adresa procurorului pentru a denunța infracțiuni (de ex. abuzuri de putere ale unor autorități). Acestea pot participa și depune mărturie în cadrul procedurii. Căile de atac împotriva hotărârilor judecătorești sunt pot fi introduse numai de procuror și de inculpat. Pentru a putea introduce o cale de atac, reclamantul trebuie să aibă un interes legitim, în sensul articolul 146 din Constituție. Acest drept trebuie exercitat în termen de 75 de zile de la luarea la cunoștință a evenimentului contestat. Trei noi acte normative recunosc dreptul ONG-urilor de a depune o plângere cu privire la anumite acte administrative. Acestea sunt Legea EIA [nr. 140 (I)/2005], legea privind prevenirea și controlul integrat al poluării (IPPC) nr. 56 (I)/2003 și 15 (I)/2006 și Legea privind răspunderea pentru mediul înconjurător nr. 189 (I)/2007. În cadrul unei proceduri administrative, instanța poate examina din oficiu chestiuni de interes general, cum ar fi termenul, natura executorie a actului, competența organismului, interesul legitim. Instanța nu poate examina din oficiu problemele constituționale și încălcarea drepturilor fundamentale. Aceste probleme legate de constituționalitate trebuie invocate în mod specific.
 În conformitate cu articolul 10 litera i) din Legea privind accesul la informații despre mediu nr. 119 (I)/2004, se poate transmite o plângere ierarhică (de ex. o scrisoare) în termen de 30 de zile ministrului responsabil pentru un departament care nu a trimis niciun răspuns sau care a răspuns în mod necorespunzător. Aceasta nu împiedică reclamantul să își exercite drepturile prevăzute la articolul 146 din Constituție sau să se adreseze Ombudsmanului pentru un aviz motivat. Refuzul cererilor de informații trebuie justificat și formulat în scris, în conformitate cu articolul 8 alineatul (8) din lege, și trebuie să includă informații referitoare la procedurile de control judiciar prevăzute la articolele 10 și 11. Orice persoană poate solicita accesul la informații despre mediu printr-o scrisoare și fără a demonstra un interes special. În ceea ce privește persoanele care doresc să conteste un refuz, procedura este simplă. Aceasta poate include transmiterea unei plângeri ierarhice către ministrul responsabil pentru departamentul care refuză acordarea informațiilor. În cazul în care reclamantul decide să sesizeze instanța, trebuie să facă acest lucru în termen de 75 de zile de la data refuzului și trebuie să demonstreze că normele de procedură care s-ar aplica sunt dispozițiile de la articolul 10 din lege. Condițiile prevăzute la articolul 146 din Constituție trebuie, de asemenea, respectate, și anume reclamantul trebuie să demonstreze un interes personal și legitim. Dosarul administrativ care conține toate informațiile este prezentat în instanță și este examinat de judecător înainte de luarea unei hotărâri. Instanța are competența și responsabilitatea de a reglementa prezentarea probelor în conformitate cu cerințele referitoare la exercitarea competențelor sale în temeiul articolului. Instanța poate convoca orice persoană să prezinte elemente de probă sau documente pentru a-i permite instanței să soluționeze în mod corect cauzele respective.
 Nu există nicio procedură specială pentru participarea publică la probleme de mediu, însă o serie de acte legislative sectoriale (de ex., delimitarea zonelor, IPPC, EIA) prevăd notificarea publicului, invitația de a transmite observații și participarea publică într-o dezbatere deschisă. Cu excepția unor dispoziții contrare dintr-o lege specifică, în general nu există un organism administrativ superior căruia să i se poată adresa contestațiile împotriva deciziilor administrative. Deciziile administrative de primul grad pot și sunt înaintate direct instanței, deși în mod normal, în practică, acestea se înaintează mai întâi ministrului responsabil sau ombudsmanului ori amândurora. Dacă legea prevede astfel, deciziile administrative pot face obiectul reexaminării de către o autoritate superioară. În cazul în care reclamantul își exercită acest drept, termenul de depunere a contestației este suspendat până la finalizarea procedurii administrative. Dacă nu există nicio dispoziție legală, solicitantul poate sesiza direct instanța. Dacă legea prevede o plângere ierarhică, solicitantul poate alege să aștepte rezultatele acesteia și apoi să depună o contestație. Sesizarea ombudsmanului nu va fi considerată o plângere ierarhică, iar rezultatul acesteia nu este supus controlului instanței. În plus, termenul nu va fi suspendat în așteptarea deciziei Ombudsmanului. Legalitatea acțiunilor sau omisiunilor oricărui organism, autorități sau persoane care își exercită autoritatea executivă sau administrativă poate fi reexaminată, acestea fiind anulate (integral sau parțial) ori confirmate. Curtea Supremă nu poate analiza fondul deciziei reexaminate și nu poate soluționa cauza din oficiu pe baza fondului. Instanța nu poate analiza elementele științifice ale unei constatări de natură tehnică, ci poate examina numai dacă administrația care a formulat constatarea a acționat într-un mod corespunzător din punctul de vedere al constituționalității, legalității și al absenței unui abuz de putere.
 Planurile și alte decizii care definesc utilizarea teritoriului pot fi examinate în instanță ca urmare a sesizării de către o parte cu un interes legitim, în sensul articolul 146 din Constituție și al legislației privind EIA sau IPPC. Curtea examinează dacă administrația a acționat în mod corespunzător și are competența și responsabilitatea de a reglementa prezentarea probelor în conformitate cu cerințele referitoare la exercitarea competențelor sale în temeiul articolul 146, inclusiv convocarea oricărei persoane care să prezinte elemente de probă sau documente care să îi permită instanței să ia o hotărâre corectă în speță. Audierea se desfășoară public. Fiecare parte își prezintă punctul de vedere în scris și, cu aprobarea instanței, poate aduce martori sau prezenta probe (după caz) pentru a-și susține cauza. Reclamantul, persoana chemată înaintea instanței și părțile interesate sunt singurele care au dreptul de a participa la audiere. Instanțele examinează legalitatea procedurală și de fond.
 Nu există dispoziții speciale în legea EIA cu privire la contestarea deciziilor privind examinarea. Cu toate acestea, în temeiul articolul 25 alineatul (1) litera (c), ONG-urile pot formula o contestație cu trimitere la articolul 146 din Constituție, în cazul în care nu sunt mulțumite de autorizația de mediu acordată de Departamentul pentru mediu. Nu există dispoziții speciale în lege cu privire la controlul judiciar sau de alt tip al deciziilor de delimitare a domeniului de aplicare, care, în orice caz, ar face parte din proces, nu din decizia finală. În calitate de acte pregătitoare, acestea nu pot fi atacate separat, ci examinate ca parte a deciziei finale. Deciziile/autorizațiile EIA pot fi examinate în instanță în temeiul articolul 146 din Constituție și al articolul 25 alineatul (1) din Legea privind EIA. Participarea la etapa de consultare publică nu reprezintă o cerință preliminară pentru obținerea calității procesuale active în fața instanțelor. Calitatea procesuală activă rezultă din interesul legitim al părții. Nu există dispoziții speciale cu privire la măsurile de încetare în cadrul procedurilor EIA. Deși sunt disponibile în procedurile judiciare standard, acestea reprezintă o măsură reparatorie disponibilă foarte rar pentru persoanele private și, în general, numai ca urmare a depunerii unei garanții semnificative în instanță. Din punct de vedere procedural, instanța poate, în orice moment, să prezinte o ordonanță de măsuri provizorii în încetare fără a judeca cauza pe fond, dacă judecarea cazului impune acest lucru, fie din motive de urgență sau de alte circumstanțe speciale, fără preaviz și în condițiile pe care acesta poate fi considerată potrivită în circumstanțele respective: Ilegalitatea flagrantă și daunele ireparabile sunt condiții preliminare necesare pentru emiterea unei ordonanțe provizorii, care trebuie stabilită independent de fondul căii de atac introduse.
 Revizuirea deciziilor IPPC este posibilă în temeiul procedurilor ordinare de care dispun persoanele care îndeplinesc condițiile de la articolul 146 din Constituție sau ONG-urile care îndeplinesc condițiile prevăzute la articolul 9c alineatul (1) din Legea privind IPPC. Calitatea procesuală activă în procedurile IPPC nu depinde de participarea la etapa de consultare publică, ci rezultă din existența unui interes legitim al părții. În alte cazuri, revizuirea deciziilor IPPC este aceeași cu revizuirea menționată în cazul deciziilor EIA.
 Deși directiva UE relevantă (Directiva 2004/35/CE privind răspunderea pentru mediul înconjurător) a fost transpusă în legislația din Cipru [Legea nr. 189 (i) din 2007], până în prezent nu a fost instituită nicio schemă privind răspunderea civilă generală, iar legea nu a fost testată în instanță. Acțiunile întreprinse în temeiul acestei legi pot impune o „sancțiune administrativă” pentru „refacerea naturii” de până la 200,000 EUR și o sancțiune suplimentară de până la 5 000 EUR pentru fiecare zi în care încălcarea continuă. De asemenea, pot fi introduse acțiuni împotriva persoanelor fizice între persoane fizice/persoane juridice în temeiul cauzelor de răspundere civilă generală, cum ar fi acte dăunătoare sau neglijență. Se pot solicita atât daune, cât și măsuri de încetare. Cererile împotriva organismelor de stat pot fi înaintate direct Curții Supreme în temeiul articolul 146 din Constituție, cu condiția ca organismele împotriva cărora se introduce cererea să acționeze în capacitate administrativă, nu de reglementare. Cererile pot fi cereri de anulare a unui act și de obținere a unor daune-interese sau, în cazul unei omisiuni, cereri de mandamus (pentru realizarea unei anumite acțiuni) și daune, dacă este cazul. În cazul unui câștig de cauză, partea se poate adresa instanței teritoriale pentru a obține daune. Autoritatea competentă în temeiul Legii nr. 189 (I)/2007 privind răspunderea pentru mediul înconjurător este Departamentul Mediului (articolul 2), cu excepția cazului în care ministrul agriculturii, resurselor naturale și mediului nu emite un ordin prin care să desemneze altă autoritate competentă sau o autoritate suplimentară, în funcție de situație și de daunele suferite. O cerere de intervenție poate fi depusă de orice persoană fizică sau juridică, inclusiv un ONG de mediu [articolul 14 litera i) din Legea), dacă este posibil să fie afectată sau să aibă un interes legitim. Cu toate acestea, cererea nu poate fi formulată în cazul unor prejudicii viitoare. Cererea este transmisă în scris Departamentului Mediului, însoțită de toate materialele necesare pentru a argumenta plângerea. Conform articolul 17 din Legea privind răspunderea pentru mediul înconjurător, revizuirea din partea instanței a deciziilor adoptate de autoritatea competentă poate face obiectul cerințelor prevăzute la articolul 146 din Constituție. O cerere poate fi înaintată în temeiul articolul 146 fie pe motiv că o autoritate competentă nu a luat măsuri ca urmare a unei cereri de acțiune, fie împotriva măsurilor inadecvate luate pentru a reface habitatele sau speciile.
 Alte căi de atac disponibile în materie de mediu sunt solicitările adresate ombudsmanului sau comisarului pentru mediu, deși niciunul dintre aceștia nu are competență executivă care se aplică, prin urmare, chiar dacă aceștia emit o hotărâre favorabilă, este posibil să nu conducă întotdeauna la o cale de atac. Funcția de Ombudsman a fost înființată în 1992 pentru a proteja drepturile cetățenilor afectați de decizii ale administrației publice care contravin legii sau nu sunt conforme cu exercitarea adecvată a autorității administrative. O investigație sau inspecție desfășurată de ombudsman nu suspendă nicio procedură sau termen aplicabil în cadrul exercitării unei acțiuni juridice sau a unei plângeri ierarhice. Oricine se poate adresa Ombudsmanului, inclusiv cetățenii altor țări care locuiesc pe teritoriul Republicii sau ONG-urile. Decizia Ombudsmanului nu este însă obligatorie pentru autoritățile administrative. Destul de des, decizia este respectată, însă acest lucru nu se întâmplă întotdeauna, mai ales atunci când este vorba de recomandări privind demolarea unei construcții ilegale sau retragerea unei licențe de promovare imobiliară. Comisarul pentru mediu este desemnat de președinte și se subordonează acestuia. Comisarul poate transmite propuneri și recomandări ministerelor relevante în vederea punerii în aplicare a politicii și legislației de mediu. În anumite cazuri de efecte grave asupra mediului sau de încălcări flagrante, comisarul poate iniția investigații și inspecții ale presupuselor încălcări și poate recomanda soluții. De asemenea, el poate oferi orientări de cercetare serviciului corespunzător din cadrul unui minister și poate solicita să se transmită un raport. Toți cetățenii, inclusiv ONG-urile, se pot adresa comisarului pentru mediu, deși recomandările acestuia nu sunt obligatorii pentru autorități. Procurorii care acționează în cadrul parchetului au obligația de a pregăti memorii și de a aduce infracțiunile în fața instanței. În funcție de infracțiune, Inspectoratul Întreprinderilor din cadrul Ministerului Muncii sau brigadierii din cadrul organismului de protecție a speciilor sălbatice vor juca un rol activ în ceea ce privește urmărirea penală. Legea prevede posibilitatea de a introduce o procedură de acuzare privată (nu este specifică infracțiunilor de mediu), dar aceasta nu este practicată pe larg. Mecanismele de gestionare a plângerilor includ:
 Plângerile adresate ombudsmanului sau comisarului pentru mediu;
 Plângerile adresate ministrului responsabil de o acțiune/decizie vătămătoare, sub forma unei plângeri ierarhice oficiale sau într-un mod mai puțin oficial;
 Plângerile adresate unei autorități locale.
 Cheltuieli administrative Procedură
 Plângere adresată ombudsmanului sau comisarului pentru mediu
 Numai împotriva unei decizii care li se adresează.
 Necesită demonstrarea unui interes legitim, în sensul articolul 146 din Constituție sau prevăzut în legile sectoriale.
 Orice persoană având un interes care a fost prejudiciat, cetățean cipriot sau nu.
 Trebuie demonstrată existența unui interes public
 Trebuie demonstrată calitatea procesuală activă, care va fi recunoscută numai dacă este prevăzută de lege, respectiv în Legea privind EIA din 2005, Legea privind IPPC, modificată prin 15 (I)/2006 sau în Legea privind răspunderea pentru mediul înconjurător nr. 189 (I)/2007
 Trebuie să se demonstreze că existența unei gestionări necorespunzătoare de către un serviciu public sau o autoritate locală, chiar dacă această situație are doar o legătură slabă cu ONG-ul.
 Autoritățile locale afectate direct sau care susțin că există un interes public pentru locuitorii din circumscripția lor.
 În temeiul articolul 146 din Constituție, interpretat de jurisprudență.
 De ex., grupurile de cetățeni. Trebuie exprimat un interes justificabil.
 Nu există calitate procesuală pentru grup, însă membrii grupului, în calitate de persoane fizice, au calitate procesuală dacă îndeplinesc cerințele prevăzute la articolul 146 din Constituție.
 Trebuie să demonstreze că gestionarea necorespunzătoare din partea unui serviciu public sau a unei autorități publice îi afectează.
 Nicio dispoziție specifică. Probabil acceptată dacă ONG-ul demonstrează un interes general în domeniu sau dacă efectele depășesc granițele cipriote.
 Nicio calitate procesuală, nici măcar în cadrul legilor sectoriale (EIA, IPPC), deoarece acestea se referă expres la ONG-urile înregistrate în temeiul legislației cipriote.
 Niciun motiv pentru care nu pot înainta o plângere cu privire la un act administrativ cipriot dacă acesta le-a afectat domeniul de interes.
 Părțile trebuie să distingă între plângerile ierarhice și cele administrative. Controlul ierarhic este exercitat de un supraveghetor sau de un director față de subordonații săi. Dispozițiile legislative prevăd proceduri pentru revizuirea administrativă a actelor executive de către autorități administrative superioare (plângeri ierarhice). Totuși, această procedură nu este definitivă și nu exclude sesizarea Curții Supreme. Instanța a precizat în repetate rânduri că în sistemul juridic din Cipru nu există o actio popularis. Procurorii din cadrul parchetului vor deschide acțiuni în cazul unor infracțiuni în temeiul Codului penal și, în cazul primirii de informații din partea departamentului corespunzător, vor deschide procedura împotriva infractorilor în temeiul Legii nr. 22 (I)/2012 privind crimele împotriva mediului. De asemenea, în anumite situații, procurorul general poate să intervină în calitate de amicus curiae. Ombudsmanul și comisarul pentru mediu nu au competența de a deschide acțiuni judiciare. Articolul 25 litera i) din Legea privind EIA) și Legea privind IPPC [articolul 9 litera c)] și Legea privind răspunderea pentru mediul înconjurător (articolul 17) prevede în mod expres că ONG-urile de mediu au locus standi necesar pentru a respecta cerințele prevăzute în Constituție cu privire la accesul la procesul judiciar împotriva unor acte administrative specifice.
 Reprezentarea de către un consilier juridic nu este obligatorie. Solicitantul își poate prezenta cauza personal, dar acest lucru este puțin probabil având în vedere că legea administrativă este complexă și depinde de jurisprudență. În Cipru, avocații pot trata orice chestiune juridică și nu există specializări. Lista avocaților autorizați este disponibilă la Baroul din Cipru și este actualizată lunar. Nu există cabinete de avocatură specializate în probleme de mediu (prin urmare, nu există nicio listă publicată). O persoană care dorește să inițieze proceduri privind o problemă de mediu ar trebui să se adreseze unui avocat cu experiență în drept constituțional/administrativ, deoarece, cel mai probabil, procedurile vor fi desfășurate pe baza articolul 146 din Constituție. Având în vedere că Cipru este o țară mică, informațiile sunt comunicate prin recomandări. Nu există ONG-uri care să ofere consultanță publică pe probleme de mediu.
 Problemele de mediu sunt analizate în cadrul normelor generale care se aplică plângerilor împotriva departamentelor publice, astfel încât răspunsurile de mai jos fac trimitere la probele prezentate în cadrul tuturor procedurilor administrative adresate Curții Supreme. În cadrul Curții Supreme, cauza este analizată pe baza observațiilor scrise, iar departamentul administrativ împotriva căruia s-a inițiat procedura trebuie să prezinte Curții spre examinare dosarele complete referitoare la caz. Dosarele reprezintă principalele elemente de probă. De asemenea, în temeiul normei 11 din Normele Curții Supreme, 1962, instanța are puterea de a convoca orice persoană pentru a prezenta probe sau documente care să îi permită instanței să ia o hotărâre corectă în speță. În conformitate cu Regulamentul de procedură al Supreme Court din 1962, articolul 18, normele de procedură civilă se aplică procedurilor administrative, însă ori de câte ori consideră necesară pentru buna îndeplinire a misiunii sale în temeiul Constituției, Curtea Supremă nu va ezita să relaxăm sau chiar se îndepărtează de o astfel de lege și la normele în materie de probațiune. Solicitantul trebuie să-și susțină cauza, însă nu există nicio forță probantă similară celei existente în cauzele civile și penale. Părțile pot prezenta noi probe cu aprobarea Curții, iar instanța poate solicita din oficiu probe suplimentare prin prezentarea în persoană sau producerea de documente. Procedura normală desfășurată de Curtea Supremă are loc prin transmiterea unor declarații scrise. În general, se anexează un raport al unui expert, după caz. Avizul expertului nu este obligatoriu pentru judecători.
 Introducerea unei căi de atac nu are un efect suspensiv automat, nici nu se poate solicita doar o măsură de încetare. O măsură de încetare poate fi solicitată în contextul introducerii unei căi de atac împotriva validității deciziei sau acțiunii. Se poate depune o solicitare de suspendare a deciziei, în cazul în care solicitantul susține că există prejudicii ireparabile și o ilegalitate flagrantă. În cauzele civile, se poate solicita un ordin provizoriu. Dacă decizia nu este suspendată, va fi executată. Cu excepția unor dispoziții legale sectoriale, nu există nicio dispoziție generală cu privire la instituirea unor măsuri de încetare pentru chestiunile referitoare la mediu. Procedura judiciară normală trebuie urmată și respectată. Solicitările din partea persoanelor fizice sau a grupurilor sunt foarte rar acceptate și numai sub rezerva depunerii unei garanții pentru plata daunelor. Aceste condiții se aplică astfel încât măsurile de încetare să fie mai ușor instituite în cazul unui departament guvernamental care solicită împiedicarea unei acțiuni ilegale (de ex., împiedicarea demolării unei clădiri în baza unui ordin de conservare). Pentru o decizie de refuzare a acordării măsurii de încetare se poate înainta o cale de atac Curții Supreme în jurisdicția sa civilă sau în jurisdicția sa de reexaminare.
 Într-o acțiune judiciară, principalele cheltuieli sunt onorariile avocaților. De asemenea, pentru acțiunea înaintată se aplică timbre (taxe judiciare). Pentru cauzele civile, taxele judiciare depind de valoarea prejudiciilor pretinse. În recursuri, onorariul mediu al avocatului de către Curte sunt de 1 400 EUR pentru primul exemplu, iar valoarea timbrelor se ridică la 100 EUR. Recurs pentru reexaminare, costul timbrelor se ridică la aproximativ 120 EUR, în timp ce pentru căile de atac în materie civilă, valoarea timbrului depinde de suma solicitată. Taxele pentru experți pentru un raport pornesc de la 500 EUR, în funcție de raportul care urmează să fie redactat, împreună cu o taxă pentru numărul de zile petrecute de expert în instanță. Întrucât cauzele sunt adeseori amânate, expertul poate aplica plata unei taxe pentru zile suplimentare atunci când a fost chemat în instanță, iar cauza este amânată. Nu există nicio taxă standard pentru o zi de judecată. Dacă nu se ajunge la un acord între avocat și client, se aplică taxele minime. Onorariul minim perceput de un avocat este de 1 700 EUR pentru sesizarea Curții Supreme ca instanță de prim grad și de 2 200 EUR pentru introducerea unei căi de atac. Majoritatea avocaților percep onorarii mai mari decât cel minim. Nu toate costurile pot fi recuperate. Principalele cheltuieli sunt garanțiile de plată a daunelor, care vor fi stabilite de instanță și care trebuie achitate instanței în numerar sau prin garanție bancară. Prevalează principiul „partea care pierde plătește”, deși instanța poate cere să nu se achite toate costurile sau să solicite părților să își suporte propriile costuri, însă acest lucru nu poate fi cunoscut în avans.
 Nu există dispoziții privind un tratament special în cauzele în materie de mediu. În orice caz, instanțele nu pot stabili derogări de la cheltuielile procedurale, taxele, taxele de depunere a plângerii, impozitarea cheltuielilor etc. pentru cauzele în materie de mediu. Asistența judiciară este posibilă în cauzele penale pentru persoanele chemate în judecată care au mijloace limitate, fiind în special puse la dispoziția solicitanților de azil și a străinilor amenințați cu expulzarea pentru comiterea unor infracțiuni. Nu există nicio practică referitoare la acordarea de asistență organizațiilor de voluntari. Nu există nicio practică referitoare la serviciile de asistență juridică gratuită. Nu există clinici juridice care tratează probleme de mediu sau de altă natură. Nu există organizații de interes public sau avocați specializați în dreptul mediului.
 În temeiul articolul 29 din Constituția Ciprului, orice persoană care se adresează unei autorități publice ar trebui să primească răspuns în termen de 30 de zile. Cu toate acesta, răspunsul este adeseori o confirmare care informează solicitantul că este necesar mai mult timp pentru a se putea oferi un răspuns complet. În teorie, un solicitant se poate adresa instanței, însă aceasta nu se aplică în practică, decât în situațiile în care întârzierea sau neacordarea răspunsului are consecințe financiare grave. Părțile care deschid o acțiune privind o problemă administrativă în temeiul articolul 146 din Constituție (nu neapărat legată de mediu), trebuie să facă acest lucru în termen de 75 de zile de la data la care au luat cunoștință de decizie, acțiune sau omisiune. În cazul în care legea prevede că decizia sau acțiunea trebuie publicată în Monitorul Oficial, termenul de 75 de zile se aplică de la data publicării. Nu sunt stabilite termene pentru luarea unei decizii pe probleme de mediu sau de altă natură. O cauză de mediu ar trebui tratată la fel ca oricare alta, iar durata medie este de 16 luni pentru o procedură de primul grad. Pentru căile de atac, procedura durează mult mai mult, de obicei câțiva ani. Conform Instrucțiunilor practice din 1986, hotărârile instanțelor teritoriale trebuie pronunțate în termen de șase luni de la audierea pledoariilor finale. Nu pare a exista un astfel de termen pentru Curtea Supremă. În practică, toate tipurile de procedură durează foarte mult, cu excepția instanțelor de control locativ și a instanțelor de dreptul familiei atunci când este vorba de interesele minorilor. Dacă instanța inferioară nu pronunță nicio hotărâre în termen de nouă luni, trebuie prezentate explicații. Au existat cazuri sesizare a Curții Europene a Drepturilor Omului împotriva Republicii Cipru din cauza întârzierii pronunțării hotărârilor și s-a constat că aceste întârzieri în sine reprezintă o denegare de dreptate.
 Deciziile de mediu pot fi contestate în temeiul Legii EIA nr. 140 (I)/2005], Legea privind IPPC (nr. 56 (I)/2003 și nr. 15 (I)/2006) și Legea privind răspunderea pentru mediul înconjurător nr. 189 (I)/2007], și numai la sfârșitul procesului la publicarea deciziei. Publicul poate afla informații despre accesul la justiție pe probleme de mediu numai prin intermediul presei. Soluționarea alternativă a litigiilor este disponibilă în Cipru, însă, în general, este disponibilă în cauze civile sau de familie.
 Cazuri xvi.transboundary
 În ceea ce privește proiectele cu impact transfrontalier, Cipru a ratificat Convenția Espoo privind evaluarea impactului asupra mediului în context transfrontalier și aplică dispozițiile Convenției cu privire la dreptul mediului.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 11957A/PRO/PRI/13
 VERTRAG ZUR GRUENDUNG DER EUROPAEISCHEN ATOMGEMEINSCHAFT ( E.A.G. - EURATOM ), PROTOKOLL UEBER DIE VORRECHTE UND BEFREIUNGEN DER EUROPAEISCHEN ATOMGEMEINSCHAFT, KAPITEL 5: BEAMTE UND SONSTIGE BEDIENSTETE DER GEMEINSCHAFT, ARTIKEL 13
 ++++ ARTIKEL 13 DIE BEAMTEN UND SONSTIGEN BEDIENSTETEN DER GEMEINSCHAFT, DIE SICH LEDIGLICH ZUR AUSÜBUNG EINER AMTSTÄTIGKEIT IM DIENST DER GEMEINSCHAFT IM HOHEITSGEBIET EINES ANDEREN MITGLIEDSTAATES ALS DES STAATES NIEDERLASSEN, IN DEM SIE ZUR ZEIT DES DIENSTANTRITTS BEI DER GEMEINSCHAFT IHREN STEUERLICHEN WOHNSITZ HABEN, WERDEN IN DEN BEIDEN GENANNTEN STAATEN FÜR DIE ERHEBUNG DER EINKOMMEN -, VERMÖGEN - UND ERBSCHAFTSSTEUER SOWIE FÜR DIE ANWENDUNG DER ZUR VERMEIDUNG DER DOPPELBESTEUERUNG ZWISCHEN DEN MITGLIEDSTAATEN DER GEMEINSCHAFT GESCHLOSSENEN ABKOMMEN SO BEHANDELT, ALS HÄTTEN SIE IHREN FRÜHEREN WOHNSITZ BEIBEHALTEN, SOFERN SICH DIESER IN EINEM MITGLIEDSTAAT DER GEMEINSCHAFT BEFINDET . DIES GILT AUCH FÜR DEN EHEGATTEN, SOWEIT DIESER KEINE EIGENE BERUFSTÄTIGKEIT AUSÜBT, SOWIE FÜR DIE KINDER, DIE UNTER DER AUFSICHT DER IN DIESEM ARTIKEL BEZEICHNETEN PERSONEN STEHEN UND VON IHNEN UNTERHALTEN WERDEN . DAS IM HOHEITSGEBIET DES AUFENTHALTSSTAATES BEFINDLICHE BEWEGLICHE VERMÖGEN DER IN ABSATZ 1 BEZEICHNETEN PERSONEN IST IN DIESEM STAAT VON DER ERBSCHAFTSSTEUER BEFREIT; FÜR DIE VERANLAGUNG DIESER STEUER WIRD ES VORBEHALTLICH DER RECHTE DRITTER LÄNDER UND DER ETWAIGEN ANWENDUNG INTERNATIONALER ABKOMMEN ÜBER DIE DOPPELBESTEUERUNG ALS IN DEM STAAT DES STEUERLICHEN WOHNSITZES BEFINDLICH BETRACHTET . EIN LEDIGLICH ZUR AUSÜBUNG EINER AMTSTÄTIGKEIT IM DIENSTE ANDERER INTERNATIONALER ORGANISATIONEN BEGRÜNDETER WOHNSITZ BLEIBT BEI DER ANWENDUNG DIESES ARTIKELS UNBERÜCKSICHTIGT .


type: wikipedia

text:
Melita Football Club hu klabb tal-futbol Malti bbażat f'San Ġiljan. It-tim attwalment jilgħab fil-Premier League, l-ogħla livell tal-futbol Malti.
 Storja
 Il-klabb ġie bbażat fl-1933 minn Melita Kiely. Melita reċentement ġew promossi fl-ogħla kampjonat Malti, għall-ewwel darba. Wara biss 6 snin fil-Malta Football Association, Melita rnexxielha tmur fit-triq għall-finali tal-Tazza Maltija. Fil-finali, Melita ffaċċjaw lil Sliema Wanderers u rebħu bl-iskor ta' 4-0 - s'issa l-unika trofew maġġur li Melita rebħu u għamluha fil-finali għat-tieni sena konsekuttiva fl-1940, kontra Sliema wkoll, iżda din id-darba tilfu l-logħba bi 3-2.
 Matul l-aħħar 74 sena Melita kellhom togħma ta' ċelebrazzjoni kif ukoll diżappunti. Ħafna mit-titoli kienu t-tielet diviżjoni u tieni diviżjoni u n-nursery tal-Melita kellhom ukoll sehem tagħhom ta 'suċċess, kif ukoll għandhom ir-reputazzjoni biex jinġiebu plejers ta' kwalità li mxew 'il fuq biex laħqu l-ogħla livell. Melita kellhom ġurnata memorabbli, dakinhar meta rebħu lill-kampjuni Maltin Valletta għall-ewwel darba bl-iskor ta' 2-1.
 Skawdra
 Plejers notevoli
 Stephen Azzopardi
 Ernest Barry
 Bjorn Bondin
 Steve Borg
 David Cluett
 Michael Cutajar
 Michael Galea
 Michael Grixti
 Edward Herrera
 Unuri
 Tazza Maltija
 1939: Rebbieħa - kontra Sliema Wanderers 4-0
 1940: Runners-up - kontra Sliema Wanderers 2-3
 2007/2008: Rebbieħa tan-Knock-out Tieni/Tielet Diviżjoni - kontra Balzan Youths 5-1
 2008/2009: Runners-Up fit-Tieni Diviżjoni
 2008/2009: Rebbieħa tan-Knock-out Tieni/Tielet Diviżjoni - kontra St. Venera Lightnings 3-0
 Kumitat eżekuttiv
 Ħoloq esterni
 Klabbs tal-futbol Maltin
 Klabbs tal-Premier League Malti
 Klabbs tal-futbol stabbiliti fl-1933
 Melita FC


type: caselaw

text:
 26.1.2013
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 26/65
 Προσφυγή της 21ης Νοεμβρίου 2012 — Conrad Electronic κατά ΓΕΕΑ — Sky IP International (EuroSky)
 (Υπόθεση T-510/12)
 2013/C 26/128
 Γλώσσα του δικογράφου της προσφυγής: η γερμανική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Conrad Electronic SE (Hirschau, Γερμανία) (εκπρόσωποι: P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, J. Künzel, D. Jestaedt, M. Bergermann, J. Vogtmeier και A. Kramer, δικηγόροι)
 Καθού: Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα)
 Αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών: Sky IP International Ltd (Isleworth, Ηνωμένο Βασίλειο)
 Αιτήματα της προσφεύγουσας
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
 —
 να ακυρώσει την απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) της 20ής Σεπτεμβρίου 2012 στην υπόθεση R 1183/2011-4·
 —
 να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
 Λόγοι και κύρια επιχειρήματα
 Αιτούσα την καταχώριση του κοινοτικού σήματος: Η προσφεύγουσα
 Σήμα προς καταχώριση: Το λεκτικό σήμα «EuroSky» για εμπορεύματα της κλάσεως 9 — αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος αριθ. 4 539 896
 Δικαιούχος του κατά τη διαδικασία ανακοπής αντιταχθέντος σήματος ή σημείου: Η εταιρία Sky IP International Ltd
 Αντιταχθέν σήμα ή σημείο: Τα εθνικά και κοινοτικά λεκτικά και εικονιστικά σήματα «SKY» για εμπορεύματα και υπηρεσίες των κλάσεων 9, 16, 18, 25, 28, 35, 36, 38, 41, 42, 43 και 45
 Απόφαση του τμήματος ανακοπών: Η ανακοπή έγινε δεκτή
 Απόφαση του τμήματος προσφυγών: Η προσφυγή απορρίφθηκε
 Προβαλλόμενοι λόγοι: Παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 207/2009


type: legislation

text:
 EUROPOS KOMISIJA
 Briuselis, 2019 01 31
 COM(2019) 35 final
 2019/0016(NLE)
 Pasiūlymas
 TARYBOS SPRENDIMAS
 dėl Europos Sąjungos ir Lichtenšteino Kunigaikštystės susitarimo dėl tam tikrų Tarybos sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, Tarybos sprendimo 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, įgyvendinimo bei jo priedo ir Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR dėl kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditacijos nuostatų taikymo pasirašymo Europos Sąjungos vardu ir laikino tam tikrų jo nuostatų taikymo
 AIŠKINAMASIS MEMORANDUMAS
 1.PASIŪLYMO APLINKYBĖS
 •Pasiūlymo pagrindimas ir tikslai
 2008 m. birželio 23 d. Tarybos sprendimas 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje
 1
 (toliau – Priumo sprendimas), buvo priimtas siekiant į Europos Sąjungos teisinę sistemą įtraukti ankstesnės Priumo sutarties nuostatų dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu, tarpvalstybiniu nusikalstamumu ir neteisėta migracija srityse, dėl kurių 2005 m. gegužės 27 d. susitarė septynios Europos šalys, esmę. Tą pačią dieną Taryba taip pat priėmė 2008 m. birželio 23 d. Sprendimą 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje įgyvendinimo
 2
 (toliau – Priumo įgyvendinimo sprendimas), kuriame nustatytos būtinos techninės Sprendimo 2008/615/TVR įgyvendinimo nuostatos.
 Priumo sprendimo ir Priumo įgyvendinimo sprendimo tikslas – gerinti institucijų, atsakingų už nusikalstamų veikų užkardymą ir tyrimą, informacijos mainus ir stiprinti tarpvalstybinį Sąjungos valstybių narių policijos ir teismų bendradarbiavimą. Priumo sprendime, be kita ko, numatytos nuostatos, kuriomis valstybės narės abipusiu pagrindu suteikia viena kitai prieigą prie savo DNR analizės duomenų automatinių rinkmenų, daktiloskopinių duomenų automatinių identifikavimo sistemų ir transporto priemonių registrų. Lyginant duomenis gauta informacija suteiks išties naujų tyrimo galimybių ir todėl bus labai svarbi teikiant paramą valstybių narių teisėsaugos ir teisminėms institucijoms.
 2009 m. lapkričio 30 d. Taryba priėmė Tarybos pamatinį sprendimą 2009/905/TVR dėl kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditacijos
 3
 (toliau – Sprendimas dėl kriminalistinių laboratorijų). Šiuo Tarybos pamatiniu sprendimu nustatomi keitimosi DNR ir pirštų atspaudų duomenimis reikalavimai, siekiant užtikrinti, kad už nusikalstamų veikų užkardymą, išaiškinimą ir tyrimą atsakingos institucijos pripažintų, jog vienoje valstybėje narėje akredituotų kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų veiklos rezultatai yra vienodai patikimi kaip ir bet kurioje kitoje valstybėje narėje pagal EN ISO/IEC 17025 akredituotų kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų veiklos rezultatai.
 2015 m. spalio mėn. Komisija pateikė Tarybai rekomendaciją dėl Tarybos sprendimo, kuriuo suteikiami įgaliojimai derėtis dėl susitarimų su Šveicarijos Konfederacija ir Lichtenšteino Kunigaikštyste dėl tam tikrų Tarybos sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, Tarybos sprendimo 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, įgyvendinimo bei jo priedo, nuostatų taikymo sudarymo, įskaitant priedą (Derybiniai nurodymai).
 2016 m. birželio 10 d. Taryba įgaliojo Komisiją pradėti derybas su Šveicarijos Konfederacija ir Lichtenšteino Kunigaikštyste dėl tam tikrų Tarybos sprendimo 2008/615/TVR, Tarybos sprendimo 2008/616/TVR bei jo priedo ir Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR dėl kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditacijos nuostatų taikymo. Derybos su abiem valstybėmis sėkmingai užbaigtos 2018 m. gegužės 24 d. parafavus susitarimų tekstą.
 Komisijos manymu, Tarybos derybiniuose nurodymuose išdėstyti tikslai buvo pasiekti ir susitarimo projektas Sąjungai yra priimtinas.
 Šiuo tarptautiniu ES ir Lichtenšteino susitarimu siekiama pagerinti ir supaprastinti automatinį valstybių narių ir šios asocijuotosios šalies teisėsaugos institucijų keitimąsi informacija ir žvalgybos informacija, kad būtų skatinamas tarptautinis policijos bendradarbiavimas. Galimybė visoms valstybėms narėms turėti prieigą prie Šveicarijos Konfederacijos ir Lichtenšteino Kunigaikštystės
 4
 nacionalinėse duomenų bazėse esančių DNR, daktiloskopinių ir transporto priemonių registracijos duomenų, ir atvirkščiai, neabejotinai yra labai svarbi siekiant stiprinti ir skatinti tarpvalstybinį policijos bendradarbiavimą. Pačios valstybės narės negali deramai pagerinti teisėsaugos informacijos mainų siekiant užtikrinti saugumą Europos Sąjungoje dėl nusikalstamumo, kuris neapsiriboja ES sienomis, tarptautinio pobūdžio.
 •Suderinamumas su toje pačioje politikos srityje galiojančiomis nuostatomis
 Europos Sąjungos, Europos bendrijos, Šveicarijos Konfederacijos ir Lichtenšteino Kunigaikštystės pasirašytu protokolu dėl Lichtenšteino Kunigaikštystės prisijungimo prie Europos Sąjungos, Europos bendrijos ir Šveicarijos Konfederacijos susitarimo dėl Šveicarijos Konfederacijos asociacijos įgyvendinant, taikant ir plėtojant Šengeno acquis
 5
 Lichtenšteino Kunigaikštystė prisijungė prie 2004 m. spalio 26 d. asociacijos susitarimo. Todėl Lichtenšteino Kunigaikštystė prisijungė prie 2006 m. gruodžio 18 d. Tarybos pamatinio sprendimo 2006/960/TVR dėl keitimosi informacija ir žvalgybos informacija tarp Europos Sąjungos valstybių narių teisėsaugos institucijų supaprastinimo
 6
 , vadinamosios Švedijos iniciatyvos, kuria plėtojamos Šengeno acquis nuostatos.
 Švedijos iniciatyva iš dalies susijusi su Priumo sprendimu, nes joje nustatomos taisyklės, pagal kurias valstybių narių ir asocijuotųjų šalių teisėsaugos institucijos gali veiksmingai keistis turima informacija ir žvalgybos informacija, kad galėtų vykdyti nusikalstamų veikų tyrimus ar kriminalinės žvalgybos operacijas. Remiantis Švedijos iniciatyvos 5 straipsnio 1 dalimi, informacijos ir žvalgybos informacijos gali būti prašoma nusikaltimo išaiškinimo, užkardymo ar tyrimo tikslais, kai yra faktinių priežasčių manyti, kad kita valstybė narė turi atitinkamą informaciją ir žvalgybos informaciją. Automatinis keitimasis informacija pagal Priumo sprendimą yra tinkamas tokioms faktinėms priežastims nustatyti.
 Be to, pagal Reglamento (ES) Nr. 603/2013
 7
 20 straipsnio 1 dalį prieš pateikdamos prašymą dėl teisėsaugos institucijų prieigos prie sistemos EURODAC, valstybės narės turi pirmiausia patikrinti pagal nacionalinę teisę prieinamas pirštų atspaudų duomenų bazes ir palyginti pirštų atspaudų duomenų rinkinį su kitų valstybių narių automatinėmis pirštų atspaudų duomenų bazėmis pagal Priumo sprendimą. Valstybės narės, kurios neįvykdys reikalavimo atlikti Priumo patikrinimą, kuris yra privaloma išankstinė sąlyga, negalės kreiptis dėl teisėsaugos institucijų prieigos prie sistemos EURODAC.
 2015 m. gruodžio 14 d. Taryba įgaliojo Komisiją pradėti derybas dėl Sąjungos ir Danijos, Islandijos, Norvegijos, Šveicarijos ir Lichtenšteino susitarimų dėl šių valstybių dalyvavimo taikant duomenų palyginimo ir perdavimo teisėsaugos tikslais procedūrą, nustatytą Reglamento (ES) Nr. 603/2013 VI skyriuje, sąlygų.
 2010 m. liepos 26 d. buvo sudarytas Sąjungos ir Islandijos bei Norvegijos tarptautinis susitarimas dėl tam tikrų Tarybos sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, ir Tarybos sprendimo 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, įgyvendinimo nuostatų taikymo.
 Pagal prie Europos Sąjungos sutarties ir Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo pridėto Protokolo Nr. 21
 8
 dėl Jungtinės Karalystės ir Airijos pozicijos dėl laisvės, saugumo ir teisingumo erdvės 3 straipsnį šios valstybės narės praneša apie savo pageidavimą dalyvauti priimant ir taikant šį Tarybos sprendimo pasiūlymą per 3 mėnesius po dienos, kurią jį priima Komisija.
 Pagal prie Europos Sąjungos sutarties ir Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo pridėto Protokolo Nr. 22
 9
 dėl Danijos pozicijos 1 ir 2 straipsnius Danija nedalyvauja priimant šį sprendimą ir jis nėra jai privalomas ar taikomas.
 2.TEISINIS PAGRINDAS, SUBSIDIARUMO IR PROPORCINGUMO PRINCIPAI
 •Teisinis pagrindas
 Šio Tarybos sprendimo pasiūlymo teisinis pagrindas yra Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo (SESV) 82 straipsnio 1 dalies d punktas ir 87 straipsnio 2 dalies a punktas kartu su 218 straipsnio 5 dalimi.
 •Subsidiarumo principas (neišimtinės kompetencijos atveju)
 Pagal Europos Sąjungos sutarties 5 straipsnyje nustatytą subsidiarumo principą šio susitarimo tikslų galima pasiekti tik Sąjungos lygmeniu.
 •Proporcingumo principas
 Siekiant skatinti tarptautinį bendradarbiavimą šioje srityje, itin svarbu, kad visi dalyviai, kurie keičiasi duomenimis pagal Priumo sistemą, įgyvendintų tuos pačius techninius, procedūrinius ir duomenų apsaugos standartus ir reikalavimus, kad būtų galima greitai, veiksmingai ir tiksliai keistis informacija. Pasiūlymas atitinka proporcingumo principą, nes juo neviršijama to, kas būtina veiksmingo Lichtenšteino Kunigaikštystės dalyvavimo įgyvendinant Priumo sprendimus ir Sprendimą dėl kriminalistinių laboratorijų tikslams pasiekti.
 •Priemonės pasirinkimas
 Pagal SESV 218 straipsnio 5 dalį turi būti priimtas Tarybos sprendimas, kuriuo suteikiami įgaliojimai pasirašyti Susitarimą.
 3.EX POST VERTINIMO, KONSULTACIJŲ SU SUINTERESUOTOSIOMIS ŠALIMIS IR POVEIKIO VERTINIMO REZULTATAI
 •Konsultacijos su suinteresuotosiomis šalimis
 Taryba buvo informuojama ir su ja buvo konsultuojamasi atitinkamoje Tarybos darbo grupėje (DAPIX). Europos Parlamentas (Piliečių laisvių, teisingumo ir vidaus reikalų komitetas) buvo informuojamas.
 •Pagrindinės teisės
 Susitarimas visiškai atitinka pagrindines teises ir Priumo sprendime (6 skyriuje) nustatytus duomenų apsaugos principus.
 4.POVEIKIS BIUDŽETUI
 Susitarimo 8 konstatuojamojoje dalyje nustatyta, kad Lichtenšteino Kunigaikštystė turėtų padengti savo institucijų išlaidas, susijusias su šio susitarimo taikymu. Susitarimo 1 straipsnio 1 dalyje išvardyti taikomi Priumo sprendimo straipsniai, įskaitant 34 straipsnį, kuriame nustatyta, kad kiekviena valstybė narė padengia savo institucijų veiklos išlaidas, susijusias su Priumo sprendimo taikymu. 1 straipsnio 4 dalyje valstybėms narėms nustatyta panaši prievolė, susijusi su Sprendimu dėl kriminalistinių laboratorijų. Taigi pasiūlymas neturi poveikio Sąjungos biudžetui.
 5.KITI ELEMENTAI
 •Įgyvendinimo planai ir stebėsena, vertinimas ir ataskaitų teikimo tvarka
 Įgyvendinimas, įskaitant išankstinį Tarybos ir valstybių narių vertinimą, pranešimai ir deklaracijos yra aprašyti susitarimo 8 straipsnyje.
 •Išsamus konkrečių pasiūlymo nuostatų paaiškinimas
 Susitarime išvardytos Priumo sprendimo, Priumo įgyvendinimo sprendimo ir Sprendimo dėl kriminalistinių laboratorijų nuostatos, taikomos Lichtenšteino Kunigaikštystei po Susitarimo įsigaliojimo.
 Susitarime taip pat išdėstytos nuostatos dėl vienodo taikymo (3 straipsnis), ginčų sprendimo (4 straipsnis), pakeitimų (5 straipsnis), pranešimų ir deklaracijų (8 straipsnis). Susitariančiosios Šalys susitaria atlikti šio susitarimo bendrą peržiūrą ne vėliau kaip po penkerių metų nuo jo įsigaliojimo (6 straipsnis). Susitarimas sudaromas neribotam laikui, tačiau viena iš Susitariančiųjų Šalių gali bet kuriuo metu nutraukti susitarimą (10 straipsnis).
 2019/0016 (NLE)
 Pasiūlymas
 TARYBOS SPRENDIMAS
 dėl Europos Sąjungos ir Lichtenšteino Kunigaikštystės susitarimo dėl tam tikrų Tarybos sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, Tarybos sprendimo 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, įgyvendinimo bei jo priedo ir Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR dėl kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditacijos nuostatų taikymo pasirašymo Europos Sąjungos vardu ir laikino tam tikrų jo nuostatų taikymo
 EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,
 atsižvelgdama į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo, ypač į jos 82 straipsnio 1 dalies d punktą ir 87 straipsnio 2 dalies a punktą kartu su 218 straipsnio 5 dalimi,
 atsižvelgdama į Europos Komisijos pasiūlymą,
 kadangi:
 (1)2016 m. birželio 10 d. Taryba įgaliojo Komisiją pradėti derybas dėl Europos Sąjungos ir Lichtenšteino Kunigaikštystės susitarimo dėl tam tikrų Tarybos sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje
 10
 , Tarybos sprendimo 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, įgyvendinimo
 11
 bei jo priedo ir Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR dėl kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditacijos
 12
 nuostatų taikymo sudarymo (toliau – Susitarimas);
 (2)derybos buvo sėkmingai baigtos 2018 m. gegužės 24 d. parafavus Susitarimą;
 (3)pačios valstybės narės negali deramai pagerinti teisėsaugos informacijos mainų siekiant užtikrinti saugumą Sąjungoje dėl nusikalstamumo, kuris neapsiriboja Sąjungos sienomis, tarptautinio pobūdžio. Galimybė visoms valstybėms narėms ir Lichtenšteino Kunigaikštystei turėti abipusę prieigą prie nacionalinėse duomenų bazėse esančių DNR analizės duomenų, daktiloskopinių duomenų identifikavimo sistemų ir transporto priemonių registracijos duomenų yra labai svarbi siekiant skatinti tarpvalstybinį teisėsaugos bendradarbiavimą;
 (4)[pagal prie Europos Sąjungos sutarties ir Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo pridėto Protokolo Nr. 21 dėl Jungtinės Karalystės ir Airijos pozicijos dėl laisvės, saugumo ir teisingumo erdvės 3 straipsnį šios valstybės narės pranešė apie savo pageidavimą dalyvauti priimant ir taikant šį sprendimą;]
 (5)pagal prie Europos Sąjungos sutarties ir Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo pridėto Protokolo Nr. 22 dėl Danijos pozicijos 1 ir 2 straipsnius Danija nedalyvauja priimant šį sprendimą ir jis nėra jai privalomas ar taikomas;
 (6)Susitarimas turėtų būti Sąjungos vardu pasirašytas su sąlyga, kad jis bus sudarytas vėliau, o pridėta deklaracija patvirtinta;
 (7)Susitarime numatomas tam tikrų jo nuostatų laikinas taikymas. Šios nuostatos turėtų būti taikomos laikinai, kol bus baigtos Susitarimo formalaus sudarymo ir jo įsigaliojimo procedūros,
 PRIĖMĖ ŠĮ SPRENDIMĄ:
 1 straipsnis
 Sąjungos vardu patvirtinamas Europos Sąjungos ir Lichtenšteino Kunigaikštystės susitarimo dėl tam tikrų Tarybos sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, ir Tarybos sprendimo 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, įgyvendinimo bei jo priedo ir Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR dėl kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditacijos nuostatų taikymo (toliau – Susitarimas) pasirašymas, su sąlyga, kad jis bus sudarytas.
 Pasirašyti numatyto Susitarimo tekstas pridedamas prie šio sprendimo.
 2 straipsnis
 Tarybos generalinis sekretoriatas parengia įgaliojamąjį raštą, kuriuo Susitarimo derybininko nurodytam asmeniui ar asmenims suteikiami įgaliojimai pasirašyti Susitarimą, su sąlyga, kad jis bus sudarytas.
 3 straipsnis
 Sąjungos vardu patvirtinama prie šio sprendimo pridedama deklaracija.
 4 straipsnis
 Remiantis Susitarimo 8 straipsnio 3 dalimi, Susitarimo 5 straipsnio 1 ir 2 dalys laikinai taikomos nuo jo pasirašymo dienos tol, kol jis įsigalios.
 5 straipsnis
 Šis sprendimas įsigalioja kitą dieną po jo paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
 Priimta Briuselyje
 Tarybos vardu
 Pirmininkas
 (1)
 OL L 210, 2008 8 6, p. 1.
 (2)
 OL L 210, 2008 8 6, p. 12.
 (3)
 OL L 322, 2009 12 9, p. 14.
 (4)
 Praktiškai Lichtenšteinas neturi jokių atskirų duomenų bazių ir naudojasi Šveicarijos duomenų bazėmis.
 (5)
 OL L 160, 2011 6 18, p. 21.
 (6)
 OL L 386, 2006 12 29, p. 89.
 (7)
 2013 m. birželio 26 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamentas (ES) Nr. 603/2013 dėl Eurodac sistemos pirštų atspaudams lyginti sukūrimo siekiant veiksmingai taikyti Reglamentą (ES) Nr. 604/2013, kuriuo išdėstomi valstybės narės, atsakingos už trečiosios šalies piliečio arba asmens be pilietybės vienoje iš valstybių narių pateikto tarptautinės apsaugos prašymo nagrinėjimą, nustatymo kriterijai ir mechanizmai, ir dėl valstybių narių teisėsaugos institucijų bei Europolo teisėsaugos tikslais teikiamų prašymų palyginti duomenis su Eurodac sistemos duomenimis ir kuriuo iš dalies keičiamas Reglamentas (ES) Nr. 1077/2011, kuriuo įsteigiama Europos didelės apimties IT sistemų laisvės, saugumo ir teisingumo erdvėje operacijų valdymo agentūra (nauja redakcija) (OL L 180, 2013 6 29, p. 1).
 (8)
 OL C 202, 2016 6 7, p. 295.
 (9)
 OL C 326, 2012 10 26, p. 299.
 (10)
 2008 m. birželio 23 d. Tarybos sprendimas 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje (OL L 210, 2008 8 6, p. 1).
 (11)
 2008 m. birželio 23 d. Tarybos sprendimas 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, įgyvendinimo (OL L 210, 2008 8 6, p. 12).
 (12)
 2009 m. lapkričio 30 d. Tarybos pamatinis sprendimas 2009/905/TVR dėl kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditacijos (OL L 322, 2009 12 9, p. 14).
 ---documentbreak---
 EUROPOS KOMISIJA
 Briuselis, 2019 01 31
 COM(2019) 35 final
 PRIEDAS
 prie
 Pasiūlymo dėl Tarybos sprendimo
 dėl Europos Sąjungos ir Lichtenšteino Kunigaikštystės susitarimo dėl tam tikrų Tarybos sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, Tarybos sprendimo 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, įgyvendinimo bei jo priedo ir Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR dėl kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditacijos nuostatų taikymo pasirašymo Europos Sąjungos vardu ir laikino tam tikrų jo nuostatų taikymo
 SUSITARIMAS
 Europos Sąjungos ir Lichtenšteino Kunigaikštystės susitarimas dėl tam tikrų Tarybos sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, Tarybos sprendimo 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, įgyvendinimo bei jo priedo ir Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR dėl kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditacijos nuostatų taikymo
 EUROPOS SĄJUNGA ir
 LICHTENŠTEINO KUNIGAIKŠTYSTĖ, toliau – Susitariančiosios Šalys,
 NORĖDAMOS pagerinti Europos Sąjungos valstybių narių ir Lichtenšteino Kunigaikštystės policijos ir teisminį bendradarbiavimą nepažeidžiant asmens laisvės apsaugos taisyklių,
 ATSIŽVELGDAMOS į tai, kad dabartiniai Susitariančiųjų Šalių santykiai, visų pirma Europos Sąjungos, Europos bendrijos ir Lichtenšteino Kunigaikštystės susitarimas dėl Lichtenšteino Kunigaikštystės asociacijos įgyvendinant, taikant ir plėtojant Šengeno acquis, rodo, jog kovos su nusikalstamumu srityje vyksta glaudus bendradarbiavimas,
 ATKREIPDAMOS DĖMESĮ į tai, kad Susitariančiųjų Šalių bendras interesas yra užtikrinti, kad Europos Sąjungos valstybių narių ir Lichtenšteino Kunigaikštystės policija bendradarbiautų operatyviai ir veiksmingai, laikydamasi pagrindinių jų nacionalinės teisės sistemų principų ir nepažeisdama 1950 m. lapkričio 4 d. Romoje pasirašytoje Europos žmogaus teisių ir pagrindinių laisvių apsaugos konvencijoje įtvirtintų asmens teisių bei principų,
 PRIPAŽINDAMOS, kad 2006 m. gruodžio 18 d. Tarybos pamatiniame sprendime 2006/960/TVR dėl keitimosi informacija ir žvalgybos informacija tarp Europos Sąjungos valstybių narių teisėsaugos institucijų supaprastinimo jau yra nustatytos taisyklės, pagal kurias Europos Sąjungos valstybių narių ir Lichtenšteino Kunigaikštystės teisėsaugos institucijos gali operatyviai ir veiksmingai keistis esama informacija ir žvalgybos informacija siekdamos atlikti nusikaltimų tyrimus ar nusikaltimų žvalgybines operacijas,
 PRIPAŽINDAMOS, kad siekiant skatinti tarptautinį bendradarbiavimą šioje srityje itin svarbu greitai ir veiksmingai keistis tikslia informacija. Tikslas – nustatyti procedūras, skirtas skatinti greitus, veiksmingus ir nebrangius keitimosi duomenimis būdus. Bendrai naudojant duomenis, šiomis procedūromis turėtų būti nustatoma atitinkama atsakomybė ir numatomos atitinkamos garantijos dėl duomenų tikslumo ir saugumo juos perduodant bei saugant, taip pat dėl keitimosi duomenimis registravimo procedūrų ir apribojimų naudojantis pasikeista informacija,
 ATKREIPDAMOS DĖMESĮ į tai, kad dėl šios priežasties šiame susitarime yra nuostatų, kurios grindžiamos Tarybos sprendimo 2008/615/TVR ir Tarybos sprendimo 2008/616/TVR bei jo priedo ir Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR pagrindinėmis nuostatomis ir yra skirtos gerinti keitimąsi informacija, ir pagal kurias Europos Sąjungos valstybės narės ir Lichtenšteino Kunigaikštystė suteikia viena kitai prieigą prie savo DNR analizės duomenų automatinių rinkmenų, daktiloskopinių duomenų automatinių identifikavimo sistemų ir transporto priemonių registrų. Teikiant duomenis iš nacionalinių DNR analizės duomenų rinkmenų ir daktiloskopinių duomenų automatinių identifikavimo sistemų, sistema „yra atitiktis“ / „nėra atitikties“ turėtų sudaryti galimybę paiešką atliekančiai valstybei antrame etape paprašyti rinkmenas administruojančią valstybę pateikti konkrečius susijusius asmens duomenis ir, jei būtina, paprašyti pateikti daugiau informacijos pasinaudojant tarpusavio pagalbos procedūromis, įskaitant pagal Tarybos pamatinį sprendimą 2006/960/TVR priimtas procedūras,
 ATSIŽVELGDAMOS į tai, kad dėl tų nuostatų turėtų labai paspartėti esamos procedūros, nes valstybėms narėms ir Lichtenšteino Kunigaikštystei būtų sudarytos sąlygos sužinoti, ar kita valstybė turi reikalingos informacijos, ir jei taip, kuri valstybė narė ją turi,
 ATSIŽVELGDAMOS į tai, kad tarpvalstybinis duomenų palyginimas suteiks naujų galimybių kovojant su nusikalstamumu. Lyginant duomenis gauta informacija suteiks naujų tyrimo galimybių ir todėl bus labai svarbi teikiant paramą valstybių teisėsaugos ir teisminėms institucijoms,
 ATSIŽVELGDAMOS į tai, kad taisyklės yra grindžiamos į tinklą sujungtomis valstybių nacionalinėmis duomenų bazėmis,
 ATSIŽVELGDAMOS į tai, kad tam tikromis sąlygomis valstybės turėtų turėti galimybę teikti asmens duomenis ir su asmenimis nesusijusius duomenis, kad nusikaltimų prevencijos ir viešosios tvarkos ir saugumo palaikymo tikslais būtų pagerintas keitimasis informacija, susijusia su didelio masto tarpvalstybinio pobūdžio renginiais,
 PRIPAŽINDAMOS, kad reikia ne tik gerinti keitimąsi informacija, bet ir reglamentuoti kitas glaudesnio policijos institucijų bendradarbiavimo formas, visų pirma vykdant bendras saugumo operacijas (pavyzdžiui, bendrą patruliavimą),
 ATSIŽVELGDAMOS į tai, kad sistemos „yra atitiktis“ / „nėra atitikties“ struktūra suteikia galimybę palyginti anonimines charakteristikas, kai papildomais asmens duomenimis keičiamasi tik tada, jei randama informacija, kurios teikimas ir gavimas reglamentuojamas nacionaline teise, įskaitant teisinės pagalbos taisykles. Tokia struktūra užtikrinama tinkama duomenų apsaugos sistema, laikant, kad būtina asmens duomenų teikimo į kitą valstybę sąlyga – tinkamas duomenų apsaugos lygis gaunančioje valstybėje,
 ATSIŽVELGDAMOS į tai, kad Lichtenšteino Kunigaikštystė turėtų padengti savo institucijų išlaidas, susijusias su šio susitarimo taikymu,
 PRIPAŽĮSTANT, kad kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditavimas yra svarbus žingsnis siekiant saugiau ir veiksmingiau keistis kriminalistinių laboratorinių tyrimų informacija, Lichtenšteino Kunigaikštystė laikosi tam tikrų Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR nuostatų,
 ATSIŽVELGDAMOS į tai, kad Lichtenšteino Kunigaikštystės institucijų vykdomam asmens duomenų tvarkymui teroristinių nusikaltimų arba kitų sunkių nusikalstamų veikų prevencijos, atskleidimo ar tyrimo tikslais pagal šį susitarimą turėtų būti taikomas jų nacionalinėje teisėje nustatytas asmens duomenų apsaugos standartas, atitinkantis 2016 m. balandžio 27 d. Europos Parlamento ir Tarybos direktyvą (ES) 2016/680 dėl fizinių asmenų apsaugos kompetentingoms institucijoms tvarkant asmens duomenis nusikalstamų veikų prevencijos, tyrimo, atskleidimo ar baudžiamojo persekiojimo už jas arba bausmių vykdymo tikslais ir dėl laisvo tokių duomenų judėjimo, ir kuria panaikinamas Tarybos pamatinis sprendimas 2008/977/TVR,
 REMDAMOSI tuo, kad tarp Europos Sąjungos valstybių narių ir Lichtenšteino Kunigaikštystės yra tarpusavio pasitikėjimas jų teisinių sistemų struktūra ir veikimu,
 ATSIŽVELGDAMOS į tai, kad pagal Šveicarijos Konfederacijos ir Lichtenšteino Kunigaikštystės susitarimą dėl bendradarbiavimo pagal Šveicarijos daktiloskopinių duomenų ir DNR analitės informacijos sistemą abi šalys dalijasi ta pačia duomenų baze ir sistemomis, kai keičiasi informacija, atitinkamai DNR ir daktiloskopiniais duomenimis,
 PRIPAŽINDAMOS, kad dvišalių ir daugiašalių susitarimų nuostatos tebėra taikytinos visoms šiuo susitarimu nereglamentuojamoms sritims,
 NUSPRENDĖ SUDARYTI ŠĮ SUSITARIMĄ:
 1 straipsnis
 Objektas ir tikslas
 1.
 Atsižvelgiant į šio susitarimo nuostatas, Tarybos sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, 1–24 straipsnių, 25 straipsnio 1 dalies, 26–32 ir 34 straipsnių turinys taikomas Lichtenšteino Kunigaikštystės ir kiekvienos Europos Sąjungos valstybės narės dvišaliams santykiams.
 2.
 Atsižvelgiant į šio susitarimo nuostatas, Tarybos sprendimo 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, įgyvendinimo 1–19 ir 21 straipsnių turinys bei jo priedas, išskyrus 4 skyriaus 1 punktą, taikomas 1 dalyje nurodytiems santykiams.
 3.
 Valstybių narių pagal Tarybos sprendimus 2008/616/TVR ir 2008/615/TVR pateiktos deklaracijos taip pat taikomos jų santykiams su Lichtenšteino Kunigaikštyste.
 4.
 Atsižvelgiant į šio susitarimo nuostatas, 1 dalyje nurodytuose santykiuose taikomas Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR dėl kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditacijos 1–5 straipsnių ir 6 straipsnio 1 dalies turinys.
 2 straipsnis
 Sąvokų apibrėžtys
 1.
 Susitariančiosios Šalys – Europos Sąjunga ir Lichtenšteino Kunigaikštystė.
 2.
 Valstybė narė – Europos Sąjungos valstybė narė.
 3.
 Valstybė – valstybė narė arba Lichtenšteino Kunigaikštystė.
 3 straipsnis
 Vienodas taikymas ir aiškinimas
 1.
 Siekiant tikslo kuo labiau suvienodinti 1 straipsnyje nurodytų nuostatų taikymą ir aiškinimą, Susitariančiosios Šalys nuolat apžvelgia su tomis nuostatomis susijusią Europos Sąjungos Teisingumo Teismo praktikos raidą, taip pat Lichtenšteino Kunigaikštystės kompetentingų teismų praktikos raidą. Šiuo tikslu sukuriamas mechanizmas, užtikrinantis reguliarų abipusį keitimąsi tokios teisminės praktikos pavyzdžiais.
 2.
 Lichtenšteino Kunigaikštystė turi teisę Teisingumo Teismui pateikti faktų pareiškimus ar raštiškas pastabas tais atvejais, kai valstybės narės teismas yra pateikęs jam klausimą dėl prejudicinio sprendimo dėl kurios nors 1 straipsnyje nurodytos nuostatos išaiškinimo.
 4 straipsnis
 Ginčų sprendimas
 Tarp Lichtenšteino Kunigaikštystės ir valstybės narės kilus ginčui dėl šio susitarimo arba kurios nors iš 1 straipsnyje nurodytų nuostatų arba pakeitimų aiškinimo ar taikymo, ginčo šalis gali pranešti apie jį posėdžiaujantiems valstybių narių ir Lichtenšteino Kunigaikštystės vyriausybių atstovams, siekiant skubiai ginčą išspręsti.
 5 straipsnis
 Pakeitimai
 1.
 Tais atvejais, kai būtina iš dalies keisti 1 straipsnyje nurodytas nuostatas, Europos Sąjunga apie tai kuo anksčiau praneša Lichtenšteino Kunigaikštystei ir gauna jos pastabas.
 2.
 Priėmus 1 straipsnyje nurodytų nuostatų pakeitimą Europos Sąjunga iš karto apie tai praneša Lichtenšteino Kunigaikštystei.
 Lichtenšteino Kunigaikštystė savarankiškai sprendžia, ar pritarti pakeitimo turiniui ir įgyvendinti jį savo vidaus teisės sistemoje. Apie šį sprendimą Europos Sąjungai pranešama per tris mėnesius nuo pranešimo datos.
 3.
 Jei pakeitimo turinys gali būti privalomas Lichtenšteino Kunigaikštystei tik įvykdžius konstitucinius reikalavimus, Lichtenšteino Kunigaikštystė apie tai informuoja Europos Sąjungą pranešdama apie sprendimus. Lichtenšteino Kunigaikštystė skubiai raštu informuoja Europos Sąjungą apie visų konstitucinių reikalavimų įvykdymą. Jei nereikia rengti referendumo, pranešimas nusiunčiamas tuoj pat, kai tik baigiasi referendumo surengimo terminas. Jei reikia rengti referendumą, Lichtenšteino Kunigaikštystė pranešimą nusiunčia ne vėliau kaip per aštuoniolika mėnesių nuo pranešimo apie referendumą nusiuntimo Europos Sąjungai. Laikotarpiu nuo nustatytos pakeitimo įsigaliojimo Lichtenšteino Kunigaikštystėje datos iki informacijos apie jos konstitucinių reikalavimų įvykdymą pateikimo Lichtenšteino Kunigaikštystė, jei įmanoma, laikinai taiko tokio pakeitimo turinį.
 4.
 Jei Lichtenšteino Kunigaikštystė pakeitimui nepritaria, šio susitarimo taikymas laikinai sustabdomas. Sušaukiamas Susitariančiųjų Šalių posėdis visoms kitoms galimybėms apsvarstyti, siekiant toliau tinkamai taikyti šį susitarimą, įskaitant galimybę atsižvelgti į teisės aktų lygiavertiškumą. Laikinas sustabdymas baigiasi, kai Lichtenšteino Kunigaikštystė praneša apie pritarimą pakeitimui arba jei Susitariančiosios Šalys susitaria taikyti nepakeistą Susitarimą.
 5.
 Jei praėjus šešiems laikino sustabdymo mėnesiams Susitariančiosios Šalys nesusitaria taikyti nepakeisto Susitarimo, jis nustoja galioti.
 6.
 4 ir 5 dalys netaikomos pakeitimams, susijusiems su Tarybos sprendimo 2008/615/TVR 3, 4 ar 5 skyriais arba su Tarybos sprendimo 2008/616/TVR 17 straipsniu, apie kuriuos Lichtenšteino Kunigaikštystė pranešė Europos Sąjungai, kad nepritaria pakeitimui, nurodydama nepritarimo priežastis. Šiuo atveju, nepažeidžiant 10 straipsnio, atitinkamų nuostatų prieš pakeitimą buvusios redakcijos turinys toliau taikomas Lichtenšteino Kunigaikštystės ir valstybių narių santykiams.
 6 straipsnis
 Peržiūra
 Susitariančiosios Šalys susitaria atlikti šio susitarimo bendrą peržiūrą ne vėliau kaip po penkerių metų nuo jo įsigaliojimo. Atliekant peržiūrą pirmiausia atkreipiamas dėmesys į šio susitarimo praktinį įgyvendinimą, aiškinimą ir plėtojimą, taip pat į kitus klausimus, pavyzdžiui, kaip šio susitarimo dalyką paveiks tolesnis Europos Sąjungos vystymasis.
 7 straipsnis
 Santykis su kitais teisės aktais
 1.
 Lichtenšteino Kunigaikštystė gali toliau taikyti tarpvalstybinio bendradarbiavimo su valstybėmis narėmis dvišalius ar daugiašalius susitarimus ar priemones, kurie galioja šio susitarimo sudarymo metu, jei tokie susitarimai ar priemonės neprieštarauja šio susitarimo tikslams. Lichtenšteino Kunigaikštystė praneša Europos Sąjungai apie visus tokius susitarimus ar priemones, kurie bus taikomi toliau.
 2.
 Įsigaliojus šiam susitarimui, Lichtenšteino Kunigaikštystė gali sudaryti ar įgyvendinti kitus tarpvalstybinio bendradarbiavimo su valstybėmis narėmis dvišalius ar daugiašalius susitarimus ar priemones, jei tokiuose susitarimuose ar priemonėse numatoma papildyti ir išplėsti šio susitarimo tikslus. Lichtenšteino Kunigaikštystė praneša Europos Sąjungai apie visus tokius naujus susitarimus ar priemones per tris mėnesius nuo jų pasirašymo arba, tuo atveju, jei dokumentai buvo pasirašyti dar neįsigaliojus šiam susitarimui, per tris mėnesius nuo jų įsigaliojimo.
 3.
 1 ir 2 dalyse nurodyti susitarimai ar priemonės negali daryti įtakos santykiams su valstybėmis narėmis, kurios nėra jų šalys.
 4.
 Šis susitarimas nepažeidžia galiojančių susitarimų dėl teisinės pagalbos ar teismų sprendimų tarpusavio pripažinimo.
 8 straipsnis
 Pranešimai, deklaracijos ir įsigaliojimas
 1.
 Susitariančiosios Šalys praneša viena kitai apie procedūrų, reikalingų pareikšti sutikimą būti saistomoms šio susitarimo, užbaigimą.
 2.
 Europos Sąjunga gali pareikšti savo sutikimą būti saistoma šio susitarimo, net jeigu sprendimai dėl asmens duomenų, kurie teikiami arba buvo pateikti pagal Tarybos sprendimą 2008/615/TVR, tvarkymo dar nebuvo priimti visose valstybėse narėse.
 3.
 Nuo šio susitarimo pasirašymo laikinai taikomos 5 straipsnio 1 ir 2 dalys.
 4.
 Po šio susitarimo pasirašymo, bet dar prieš jam įsigaliojant priimtiems pakeitimams taikomas 5 straipsnio 2 dalies paskutiniame sakinyje nurodytas trijų mėnesių laikotarpis, pradedamas skaičiuoti nuo šio susitarimo įsigaliojimo dienos.
 5.
 Pateikdama pranešimą pagal 1 dalį ar, jeigu numatyta, bet kada vėliau, Lichtenšteino Kunigaikštystė pateikia šiame susitarime numatytas deklaracijas.
 6.
 Šis susitarimas įsigalioja trečio mėnesio, einančio po paskutinio pranešimo pagal 1 dalį dienos, pirmą dieną.
 7.
 Valstybės narės ir Lichtenšteino Kunigaikštystė asmens duomenis pagal šį susitarimą gali teikti tik tada, kai tokius duomenis teikiančios valstybės savo nacionalinėje teisėje įgyvendina Tarybos sprendimo 2008/615/TVR 6 skyriaus nuostatas.
 8.
 Siekiant patikrinti, ar taip yra Lichtenšteino Kunigaikštystės atveju, atliekamas vertinimo vizitas ir bandomasis sistemos patikrinimas Lichtenšteino Kunigaikštystei priimtinomis sąlygomis bei tvarka, analogiški vizitams ir patikrinimams, atliekamiems valstybėse narėse pagal Tarybos sprendimo 2008/616/TVR priedo 4 skyrių.
 Taryba, remdamasi bendra įvertinimo ataskaita ir laikydamasi tos pačios tvarkos kaip ir pradedant vykdyti automatinius duomenų mainus valstybėse narėse, nustato dieną ar dienas, nuo kurios (-ių) valstybės narės pagal šį susitarimą gali teikti asmens duomenis Lichtenšteino Kunigaikštystei.
 9.
 Lichtenšteino Kunigaikštystė įgyvendina ir taiko Europos Parlamento ir Tarybos direktyvos (ES) 2016/680 nuostatas. Lichtenšteino Kunigaikštystė pateikia Europos Komisijai šios direktyvos taikymo srityje priimtų pagrindinių nuostatų tekstus.
 10.
 Lichtenšteino Kunigaikštystė įgyvendina ir taiko 1 straipsnio 4 dalyje nurodytas Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR nuostatas. Lichtenšteino Kunigaikštystė pateikia Europos Komisijai šio Tarybos pamatinio sprendimo taikymo srityje priimtų pagrindinių nuostatų tekstus.
 11.
 Lichtenšteino Kunigaikštystės kompetentingos institucijos negali taikyti Tarybos sprendimo 2008/615/TVR 2 skyriaus nuostatų, kol Lichtenšteino Kunigaikštystė neperkels į nacionalinę teisę ir netaikys 9 ir 10 dalyse nurodytų priemonių.
 9 straipsnis
 Įstojimas
 Į Europos Sąjungą įstojus naujoms valstybėms narėms, tarp šių naujųjų valstybių narių ir Lichtenšteino Kunigaikštystės atsiranda šiame susitarime numatytos teisės ir pareigos.
 10 straipsnis
 Nutraukimas
 1.
 Bet kuri iš Susitariančiųjų Šalių gali bet kada nutraukti šį susitarimą.
 2.
 Šio susitarimo nutraukimas pagal 1 dalį įsigalioja praėjus šešiems mėnesiams po pranešimo apie nutraukimą deponavimo.
 Sudaryta [DATA] [VIETA] dviem originaliais egzemplioriais bulgarų, ispanų, čekų, danų, vokiečių, estų, graikų, anglų, prancūzų, kroatų, italų, latvių, lietuvių, vengrų, maltiečių, nyderlandų, lenkų, portugalų, rumunų, slovakų, slovėnų, suomių ir švedų kalbomis, ir tekstas kiekviena iš šių kalbų yra vienodai autentiškas.
 Europos Sąjungos vardu
 Lichtenšteino Kunigaikštystės vardu
 DEKLARACIJA, KURI BUS PRIIMTA PASIRAŠANT SUSITARIMĄ
 Europos Sąjunga ir Lichtenšteino Kunigaikštystė, susitarimo dėl tam tikrų Tarybos sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, Tarybos sprendimo 2008/616/TVR dėl Sprendimo 2008/615/TVR dėl tarpvalstybinio bendradarbiavimo gerinimo, visų pirma kovos su terorizmu ir tarpvalstybiniu nusikalstamumu srityje, įgyvendinimo bei jo priedo ir Tarybos pamatinio sprendimo 2009/905/TVR dėl kriminalistinių laboratorinių tyrimų paslaugų teikėjų akreditacijos nuostatų taikymo (toliau – Susitarimas) Susitariančiosios Šalys,
 pareiškia:
 Siekiant įgyvendinti keitimąsi DNR, daktiloskopiniais ir transporto priemonių registracijos duomenimis pagal Susitarimą, Lichtenšteino Kunigaikštystė turės užmegzti dvišalius ryšius kiekvienos iš šių duomenų kategorijos atveju su kiekviena valstybe nare.
 Siekiant sukurti galimybes šiai veiklai vykdyti bei sudaryti tam palankesnes sąlygas, Lichtenšteino Kunigaikštystė bus aprūpinta visa turima dokumentacija, programinės įrangos produktais bei kontaktų sąrašais. Siekiant dalytis patirtimi ir gauti praktinę bei techninę pagalbą, Lichtenšteino Kunigaikštystė turės galimybę užmegzti neoficialią partnerystę su tokius duomenų mainus jau įgyvendinusiomis valstybėmis narėmis. Dėl tokių partnerysčių sąlygų bus susitarta per tiesioginius kontaktus su atitinkamomis valstybėmis narėmis.
 Lichtenšteino ekspertai gali bet kurio metu kreiptis į Tarybai pirmininkaujančią valstybę narę, Europos Komisiją arba pagrindinius ekspertus šiais klausimais, kad gautų informacijos, paaiškinimų ar kitokios paramos. Atitinkamai Komisija tais atvejais, kai rengdama pasiūlymus ar komunikatus kreipiasi į valstybių narių atstovus, pasinaudos galimybe kreiptis ir į Lichtenšteino Kunigaikštystės atstovus.
 Lichtenšteino ekspertai gali būti kviečiami dalyvauti posėdžiuose, kuriuose valstybių narių ekspertai Taryboje svarsto techninius aspektus, tiesiogiai susijusius su tinkamu minėtų Tarybos sprendimų taikymu ir plėtojimu.
 [...] PRIEDAS


text:
Aton (sanatarkasti Aton-Ra) oli muinaisessa Egyptissä erityisesti Uuden valtakunnan 18. dynastian aikana palvottu auringonjumala ja universaali luojajumala.
 12. dynastian aikaan auringonjumala Ra-Horakhtyä alettiin kuvata pelkistettynä auringonkehränä. Ennen Amenhotep III:n hallituskautta Aton pysyi kuitenkin melko merkityksettömänä Heliopoliin paikallisjumalana. Akhenatenin noustua valtaan hän kielsi kaikkien muiden jumalten palvelemisen ja nosti Atonin ylimmäksi jumalaksi. Akhenatenin uskonto saattoi kuitenkin olla monolatrinen ennemmin kuin monoteistinen, sillä mikään lähde ei osoita hänen pitäneen Atonia ainoana jumalana. Muutokset kohtasivat suurta vastustusta ja siellä, missä vanhojen jumalten kannatus oli vahvaa, Atonia palvottiinkin korkeintaan nimellisesti. Erityisesti Amonin pappien hallussa ollut Theba vastusti Atoniin siirtymistä. Osittain tästä syystä Akhenaten rakennutti pääkaupungikseen Akhetatenin, ”Atonin horisontin”, josta tuli myös Atonin kulttikeskus.
 Atonin palvonta poikkesi huomattavasti vanhojen jumalien palvonnasta. Tavallinen ihminen ei saanut palvoa Atonia laisinkaan, vaan hänen tuli palvoa faarao Akhenatenia, joka edelleen palvoi Atonia. Aton kuvataan usein pitelemässä ankh-symbolia auringonsäteinä kurottuvilla käsillään faaraon kasvojen edessä. Atonin temppelit olivat vanhojen jumalten temppeleistä poiketen suuria kattamattomia alueita.
 Akhenatenin kuoltua Atonin kultista tuli hyvin epäsuosittu ja sen kannattajia mahdollisesti jopa vainottiin. Amonin papisto myös hävitti enimmät todisteet Akhenatenin valtakaudesta. Atonin palvonta jatkui kuitenkin satoja vuosia tämänkin jälkeen, mutta huomattavasti pienemmässä mittakaavassa.
 Atonin ja Akhenatenin valta-ajasta kertoo Mika Waltarin romaani Sinuhe egyptiläinen.
 Katso myös
 Ra
 Tutankhamon
 Mies nimeltä Mooses ja yksijumalinen uskonto
 Lähteet
 Kirjallisuus
 Viitteet
 Aiheesta muualla
 Muinaisen Egyptin jumalat
 Auringon jumalat


text:
Stal maraging – rodzaj stali w którym podstawowym mechanizmem umacniania jest wydzielanie faz międzymetalicznych w osnowie typu martenzytycznego z końcowym procesem starzenia.
 Stale tego typu zachowują dobre właściwości plastyczno-wytrzymałościowe w szerokim zakresie temperatur pracy. Niektóre gatunki stali maraging mogą pracować niezawodnie nawet do 600 °C. Do najbardziej znanych stali tego typu należą stale zawierające 20-25% Ni z dodatkami 1,3-1,6%Ti, 0,15-0,30% Al, 0,3-0,5% Nb. Wadą stali maraging jest ich wysoka cena, w porównaniu do niskostopowych stali wysokowytrzymałych, w związku z tym zastosowanie ogranicza się jedynie do specjalnych zastosowań takich jak:
 elementy silników rakietowych,
 przeguby skrzydeł o zmiennej geometrii,
 wały turbin gazowych,
 lufy dział szybkostrzelnych,
 korbowody i wały napędowe samochodów,
 ostrza do szermierczej broni sportowej (np. floret),
 i inne.
 Bibliografia
 Maraging


text:
 7.6.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 222/8
 Achomharc arna thabhairt an 1 Nollaig 2021 ag Collibra i gcoinne bhreithiúnas na Cúirte Ginearálta (Tríú Dlísheomra) a tugadh an 22 Meán Fómhair 2021 sna cásanna T-128/20 agus T-129/20, Collibra v EUIPO – Dietrich (COLLIBRA agus collibra)
 (Cás C-730/21 P)
 (2022/C 222/14)
 Teanga an cháis: an Béarla
 Páirtithe
 Achomharcóir: Collibra (ionadaithe: A. Renck agus A. Bothe, Rechtsanwälte, agus I. Junkar, abogada)
 Páirtithe eile sna himeachtaí: Oifig Maoine Intleachtúla an Aontais Eorpaigh, Hans Dietrich
 Le hordú an 23 Márta 2022, chinn an Chúirt Bhreithiúnais (Dlísheomra a chinneann ar chóir ligean d’achomhairc dul ar aghaidh) nach gceadaítear don achomharc dul ar aghaidh agus gur chóir do Collibra a chostais féin a íoc.


text:
 6.6.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 200/15
 Διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 22ας Φεβρουαρίου 2016 [αίτηση του Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Ισπανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — Confederación Sindical ELA, Juan Manuel Martínez Sánchez κατά Aquarbe S.A.U., Consorcio de Aguas de Busturialdea
 (Υπόθεση C-118/15) (1)
 (2016/C 200/21)
 Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
 Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάσισε τη διαγραφή της υποθέσεως.
 (1) ΕΕ C 171 της 26.5.2015.


text:
Το χημικό στοιχείο Βισμούθιο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 83 και ατομικό βάρος 208,9804. Αυτό το πτωχό μέταλλο έχει ιδιότητες που μοιάζουν με του αρσενικού και του αντιμονίου. Το βισμούθιο είναι πολύ βαρύ και εύθραυστο μέταλλο. Έχει ένα ασημί-άσπρο χρώμα με μία ροζ απόχρωση. Είναι το πιο φυσικά διαμαγνητικό απ' όλα τα μέταλλα. Είναι γενικά το τελευταίο φυσικό στοιχείο που δεν είναι ραδιενεργό, όμως κανονικά είναι το στοιχείο που εκπέμπει τη λιγότερη ραδιενέργεια. Το μόνο μη συνθετικό ισότοπό του, το Bi209, αποσυντίθεται σε θάλλιο-205 με μία άκρως μακριά ημιζωή που κρατά 1,9 × 1019 χρόνια.
 Ισότοπα
 Για ένα διάστημα το βισμούθιο ήταν παραδοσιακά το στοιχείο με το μόνο πιο βαρύ και σταθερό ισότοπο, το 209Bi όμως ήταν ύποπτο πως είναι ασταθές. Αυτό τελικά αποδείχθηκε το 2003 όταν οι επιστημονικοί ερευνητές στο ινστιτούτο d 'Astrophysique Spatiale στο Orsay στη Γαλλία, μέτρησαν την εκπομπή σωματιδίων άλφα και το χρόνο ημιζωής του βισμουθίου-209, που είναι 1,9 × 1019 χρόνια, δηλαδή πάνω από ένα δισεκατομμύριο φορές την εκτιμώμενη ηλικία του σύμπαντος. Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης περιόδου ημιζωής του, το βισμούθιο αντιμετωπίζεται σαν να είναι σταθερό και μη ραδιενεργό, για όλες τις γνωστές σήμερα ιατρικές και βιομηχανικές εφαρμογές. Είναι ενδιαφέρον στοιχείο επειδή είναι ένα από τα λίγα στοιχεία για τα οποία υποπτευόταν η ραδιενέργειά τους, και μάλιστα προβλέφθηκε θεωρητικά πριν εντοπισθεί στο εργαστήριο.
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Το βισμούθιο και οι χαρακτηριστικές αντιδράσεις του
 Βισμούθιο


text:
164 HR Službeni list Europske unije 11/Sv. 92
 22011D0047
 28.7.2011. SLUŽBENI LIST EUROPSKE UNIJE L 196/25
 ODLUKA ZAJEDNIČKOG ODBORA EGP-a
 br. 47/2011
 od 20. svibnja 2011.
 o izmjeni Priloga II. (Tehnički propisi, norme, ispitivanje i potvrđivanje) Sporazumu o EGP-u
 ZAJEDNIČKI ODBOR EGP-a, U smislu ovog Sporazuma vrijede odredbe ove Direktive sa
 sljedećim prilagodbama:
 uzimajući u obzir Sporazum o Europskom gospodarskom
 prostoru, kako je izmijenjen Protokolom o prilagodbi Spora U bilješci točke 5.4.1. Priloga III.A, u drugom stavku prve
 zuma o Europskom gospodarskom prostoru, dalje u tekstu alineje Dodatka 4. Prilogu IV. i u točki 2.1.3. Priloga V.
 „Sporazum”, a posebno njegov članak 98., dodaje se sljedeće:
 budući da: ‚IS za Island; FL za Lihtenštaj; 16 za Norvešku.’ ”
 (1) Prilog II. Sporazumu izmijenjen je Odlukom Zajedničkog Članak 2.
 odbora EGP-a br. 63/2010 od 11. lipnja 2010. (1)
 Tekstovi Direktive 2009/144/EZ na islandskom i norveškom
 (2) Direktivu 2009/144/EZ Europskog parlamenta i Vijeća jeziku, koji se objavljuju u Dodatku o EGP-u Službenom listu
 od 30. studenoga 2009. o određenim sastavnim dijelo Europske unije, vjerodostojni su.
 vima i značajkama traktora na kotačima za poljoprivredu
 i šumarstvo treba unijeti u Sporazum (2). Članak 3.
 Ova Odluka stupa na snagu 21. svibnja 2011. pod uvjetom da
 (3) Direktiva 2009/144/EZ stavlja izvan snage Direktivu su sve obavijesti iz članka 103. stavka 1. Sporazuma podnesene
 Vijeća 89/173/EEZ, koja je uključena u Sporazum, i Zajedničkom odboru EGP-a (*).
 koja se stoga treba staviti izvan snage sukladno Sporazu
 mu (3),
 Članak 4.
 ODLUČIO JE: Ova se Odluka objavljuje u odjeljku o EGP-u i Dodatku o EGP-u
 Službenom listu Europske unije.
 Članak 1.
 Tekst točke 23. (Direktiva Vijeća 89/173/EEZ) poglavlja II.
 Priloga II. Sporazumu zamjenjuje se sljedećim: Sastavljeno u Bruxellesu 20. svibnja 2011.
 „32009 L 0144: Direktiva 2009/144/EZ Europskog parla Za Zajednički odbor EGP-a
 menta i Vijeća od 30. studenoga 2009. o određenim sasta
 vnim dijelovima i značajkama traktora na kotačima za poljo Obnašatelj dužnosti predsjednika
 privredu i šumarstvo (SL L 27, 30.1.2010., str. 33.). Gianluca GRIPPA
 (1) SL L 244, 16.9.2010., str. 8.
 (2) SL L 27, 30.1.2010., str. 33.
 (3) SL L 67, 10.3.1989., str. 1. (*) Ustavni zahtjevi nisu navedeni.


text:
 30.6.2011
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 L 171/31
 DEĊIŻJONI TAL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE
 Nru 31/2011
 tal-1 ta’ April 2011
 li temenda l-Anness II (Regolamenti tekniċi, standards, ittestjar u ċertifikazzjoni) tal-Ftehim taż-ŻEE
 IL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE,
 Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, kif emendat mill-Protokoll li jaġġusta l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, minn issa ‘l quddiem imsejjaħ “il-Ftehim”, u b’mod partikolari l-Artikolu 98 tiegħu,
 Billi:
 (1)
 L-Anness II mal-Ftehim kien emendat bid-Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEE Nru 128/2010 tal-10 ta’ Diċembru 2010 (1).
 (2)
 Ir-Regolament tal-Kummissjoni (UE) Nru 298/2010 tad-9 ta’ April 2010 li jemenda r-Regolament (KE) Nru 1451/2007 dwar l-estensjoni tal-perjodu ta’ żmien ta’ derogi li jippermettu t-tqegħid fis-suq ta’ prodotti bijoċidali (2) għandu jiġi inkorporat fil-Ftehim.
 (3)
 Id-Deċiżjoni tal-Kummissjoni 2010/226/UE tal-20 ta’ April 2010 dwar l-eżami mill-ġdid tar-restrizzjoni li tikkonċerna paraffini klorinati ta’ katina qasira (SCCPs) elenkati fl-Anness XVII mar-Regolament (KE) Nru 1907/2006 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill (3) għandha tiġi inkorporata fil-Ftehim,
 IDDEĊIEDA DAN LI ĠEJ:
 Artikolu 1
 Il-Kapitolu XV tal-Anness II ta’ mal-Ftehim għandu jiġi emendat kif ġej:
 1.
 Dan li ġej għandu jiġi miżjud fil-punt 12ze (ir-Regolament tal-Kummissjoni (KE) Nru 1451/2007):
 ‘, kif emendat permezz ta'
 —
 32010 R 0298: Ir-Regolament tal-Kummissjoni (UE) Nru 298/2010 tad-9 ta’ April 2010 (ĠU L 90, 10.4.2010, p. 4).’
 2.
 Il-punt li ġej għandu jiddaħħal wara l-punt 12zw (id-Deċiżjoni tal-Kummissjoni 2010/84/UE):
 “12zx.
 32010 D 0226: Id-Deċiżjoni tal-Kummissjoni 2010/226/UE tal-20 ta’ April 2010 dwar l-eżami mill-ġdid tar-restrizzjoni li tikkonċerna paraffini klorinati ta’ katina qasira (SCCPs) elenkati fl-Anness XVII mar-Regolament (KE) Nru 1907/2006 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill. (ĠU L 100, 22.4.2010, p. 15)”
 Artikolu 2
 It-testi tar-Regolament (UE) Nru 298/2010 u tad-Deċiżjoni 2010/226/UE fil-lingwa Islandiża u f’dik Norveġiża, li għandhom jiġu ppubblikati fis-Suppliment taż-ŻEE ta’ Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea, għandhom ikunu awtentiċi.
 Artikolu 3
 Din id-Deċiżjoni għandha tidħol fis-seħħ fit-2 ta’ April 2011, sakemm in-notifiki kollha skont l-Artikolu 103(1) tal-Ftehim ikunu saru lill-Kumitat Konġunt taż-ŻEE (*).
 Artikolu 4
 Din id-Deċiżjoni għandha tiġi ppubblikata fit-Taqsima taż-ŻEE ta’ Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea u fis-Suppliment taż-ŻEE ta’ miegħu.
 Magħmul fi Brussell, l-1 ta’ April 2011.
 Għall-Kumitat Konġunt taż-ŻEE
 L-Aġent President
 Gianluca GRIPPA
 (1) ĠU L 85, 31.3.2011, p. 11.
 (2) ĠU L 90, 10.4.2010, p. 4.
 (3) ĠU L 100, 22.4.2010, p. 15.
 (*) L-ebda rekwiżiti kostituzzjonali ma huma indikati.