type: other

text:
Nieuwsbrief februari 2018 - Van Ardenne & Crince le Roy Advocaten
 1. Nieuwe gedragsregels advocatuur per 22 februari 2018
 2. De Hoge Raad wijst arrest over strafrechtelijke immuniteit gemeente Stichtse Vecht
 3. Rechtbank Den Haag: aan de gemeente Zoetermeer komt strafrechtelijke immuniteit toe
 4. ABRvS: conclusie gevraagd over schaarse publieke rechten bij ruimtelijke besluiten
 5. Afdeling advisering: advies over Europese richtlijn gegevensbescherming bij opsporing en vervolging
 6. CBb: geen dubbele bestraffing in geval van bestuurlijke boete en korting op de bedrijfstoeslag
 7. ABRvS: handhavend optreden kan onevenredig zijn als het nagestreefde belang niet met de opgelegde maatregel kan worden bereikt
 8. Rechtbank Rotterdam: extra behoedzaamheid geboden bij een proces-verbaal van een opsporingsambtenaar die tevens slachtoffer/aangever is
 9. Wetsvoorstel nieuwe Cybersecuritywet ingediend bij de Tweede Kamer
 10. De Rechtbank Oost-Brabant wijst in het vonnis in de zaak van de ‘politiemol’ de voormalig korpschef en voormalig minister van J&V op hun plek
 11. Schadevergoedingsperikelen: toepassingsbereik en billijkheidsoordeel artikelen 591a en 89 Sv
 Nieuwe gedragsregels advocatuur per 22 februari 2018
 Advocaten hebben zich te houden aan gedragsregels voor de advocatuur, die een richtlijn voor de praktijkuitoefening als advocaat vormen. Deze gedragsregels zijn een uitwerking van de wettelijke betamelijkheidsnorm van artikel 46 Advocatenwet. De gedragsregels die tot 21 februari 2018 van kracht waren dateerden uit 1992. Tijdsverloop, ingrijpende wijzigingen in de Advocatenwet per 1 januari 2015 door de Wet positie en toezicht advocatuur, en veranderingen in de praktijk waren aanleiding om de gedragsregels uit 1992 te herzien.
 Op 22 februari 2018 zijn de grondig herziene gedragsregels voor de advocatuur van kracht geworden door publicatie hiervan door de Nederlandse Orde van Advocaten. Vanaf deze dag moeten advocaten hun gedragingen afstemmen op de nieuwe regels. Wat in de herijkte gedragsregels opvalt is de grotere aandacht voor de rol van de advocaat in de maatschappij, gelet op zijn bijzondere positie in het rechtsbestel. Die nieuwe focus volgt uit het eerste hoofdstuk van de gedragsregels: ‘De maatschappelijke rol van de advocaat’. De advocaat dient ook in meer algemene zin bij te dragen aan de kwaliteit en integriteit van zijn door de wet bijzonder gepositioneerde beroepsgroep. Tegelijkertijd streeft de advocaat ook betamelijkheid na ter wille van zichzelf en zijn cliënt, uiteraard met behoud van de kernwaarden zoals partijdigheid en vertrouwelijkheid. Belangrijke wijzigingen ten opzichte van de oude gedragsregels is het provisieverbod (regel 2), de onverenigbaarheid van bepaalde openbare functies met het beroep van advocaat (gedragsregel 10) en de vereenvoudigde regel over belangenverstrengeling (gedragsregel 15). Tot slot betreft een belangrijke wijziging het einde van het regime rond confraternele correspondentie (regel 26). Voortaan moeten advocaten aangeven of communicatie vertrouwelijk moet blijven. In communicatie tussen advocaten waar voor 22 februari 2018 mededelingen werden gedaan die vertrouwelijk waren, geldt dat volgende correspondentie automatisch vertrouwelijk blijft, tenzij de advocaten iets anders afspreken. Voor schikkingsonderhandelingen geldt nog wel vertrouwelijkheid (regel 27).
 Relevantie voor de praktijk: advocaten dienen zich vanaf 22 februari 2018 te houden aan de nieuwe gedragsregels. Het niet naleven van gedragsregels kan tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen opleveren.
 Voor de nieuwe gedragsregels, klik hier.
 De Hoge Raad wijst arrest over strafrechtelijke immuniteit gemeente Stichtse Vecht
 De Hoge Raad heeft op 20 februari 2018 arrest gewezen naar aanleiding van de vordering cassatie in het belang der wet van P-G Machielse (ECLI:NL:PHR:2017:1298), die aan de orde kwam in onze nieuwsbrief van december 2017. Het arrest van de Hoge Raad behandelt de vraag of aan de gemeente Stichtse Vecht strafrechtelijke immuniteit toekomt. De rechtbank Midden-Nederland oordeelde dat dit niet het geval is en verklaarde het Openbaar Ministerie ontvankelijk in de vervolging van de gemeente (ECLI:NL:RBUTR:2012:BY5595). Machielse concludeerde dat de gemeente wel strafrechtelijke immuniteit had moeten toekomen en zijn vordering cassatie in het belang der wet strekt dan ook tot vernietiging van het vonnis van de rechtbank.
 De gemeente is door de rechtbank veroordeeld voor dood door schuld, meermalen gepleegd. De strafzaak ging over een ongeval waarbij een motorrijdster en haar passagier om het leven kwamen. Het ongeval is veroorzaakt doordat de motor is gaan stuiteren toen deze over een aantal hobbels in het wegdek reed die door de wortels van de bomen in de berm waren veroorzaakt. De tenlastelegging is zo geformuleerd dat aan de gemeente – kort samengevat – werd verweten: (1) het nalaten van het laten verrichten van onderhoud aan de weg en (2) nalaten om voldoende verkeersmaatregelen te nemen.
 De Hoge Raad herhaalde in zijn arrest allereerst zijn overwegingen over strafrechtelijke immuniteit uit het Pikmeer II arrest (ECLI:NL:HR:1998:AA9342). Vervolgens overwoog de Hoge Raad dat in gevallen waarin het gaat om het verwijt aan de gemeente dat een strafbaar feit het gevolg is van gebreken in de toestand van onder haar beheer vallende wegen, het voor de beantwoording van de vraag of de gemeente immuniteit toekomt, aankomt op de beoordeling van de aard van de tenlastegelegde gedragingen in het licht van het desbetreffende wettelijk systeem. Voor zover de tenlastegelegde gedragingen zien op het nalaten van het nemen van verkeersmaatregelen in de vorm van lokale snelheidsbeperking, wegafzetting of plaatsing van waarschuwingsborden, volgt uit het wettelijke kader dat de plaatsing van afzettingen en van verkeersborden die een maximumsnelheid aangeven in beginsel krachtens een verkeersbesluit van een openbaar lichaam als bedoeld in artikel 18, eerste lid, (oud) Wegenverkeerswet 1994 dient te geschieden. Daarnaast volgt uit artikel 1a Besluit administratieve bepalingen inzake het wegverkeer dat het anderen verboden is op, langs of boven de wegen verkeerstekens aan te brengen of te verwijderen. De Hoge Raad oordeelde dat de rechtbank dat heeft miskend door te oordelen dat de tenlastegelegde gedragingen – die in de kern neerkomen op het achterwege laten van het nemen van de voor de vorengenoemde verkeersmaatregelen vereiste besluiten – naar haar aard en gelet op het wettelijk systeem ook door anderen dan bestuursfunctionarissen in het kader van de uitvoering van de aan het openbaar lichaam opgedragen bestuurstaak kunnen worden verricht. De Hoge Raad oordeelde dan ook dat in zoverre het cassatiemiddel terecht is voorgesteld.
 Voor zover de tenlastegelegde gedragingen zien op het nalaten van het plegen van onderhoud aan de weg, overwoog de Hoge Raad dat in de overwegingen van de rechtbank besloten ligt dat deze gedragingen niet kunnen worden beschouwd als gedragingen die rechtens niet anders dan door bestuursfunctionarissen kunnen worden verricht. Op grond van artikel 16 Wegenwet rust op de gemeente een zorgplicht met betrekking tot het wegbeheer. Die zorgplicht betekent echter niet dat het feitelijke onderhoud van de wegen naar zijn aard en gelet op het wettelijk systeem niet door anderen dan bestuursfunctionarissen in het kader van de uitvoering van de aan het openbaar lichaam opgedragen bestuurstaak kan worden verricht. De Hoge Raad oordeelde daarom dat het oordeel van de rechtbank voor wat betreft dit onderdeel geen blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting en het cassatiemiddel in zoverre faalt.
 Relevantie voor de praktijk: Uit dit arrest kan worden afgeleid dat bij de beantwoording van de vraag of sprake is van strafrechtelijke immuniteit voor lagere overheden, de toets aan het Pikmeer II-criterium plaats dient te vinden aan de hand van de tenlastegelegde gedragingen in het licht van het op die gedragingen betrekking hebbende wettelijk systeem. Strafrechtelijke vervolging van een gemeente is mogelijk wanneer het gaat om strafbare feiten die het gevolg zijn van feitelijk handelen dat ook aan anderen dan bestuursfunctionarissen kan worden verricht, i.c. het niet voldoende onderhouden van wegen.
 Rechtbank Den Haag: aan de gemeente Zoetermeer komt strafrechtelijke immuniteit toe
 Ook de rechtbank Den Haag heeft zich gebogen over de vraag of aan een gemeente strafrechtelijke immuniteit toekomt. In haar vonnis van 20 februari 2018 beantwoordde de rechtbank die vraag bevestigend. De strafzaak gaat over een in Zoetermeer gevestigd bedrijf dat zich bezig houdt met het steriliseren van onder meer medische apparatuur. Begin 2002 was door de gemeente aan dat bedrijf een vergunning ingevolge de Wet milieubeheer (hierna: Wm) afgegeven, waarin de uitstoot van ethyleenoxide – een stof die wordt gebruikt bij het sterilisatieproces – wordt toegestaan. Het bedrijf werd verweten dat het de in de vergunningvoorschriften opgenomen toegestane emissie van ethyleenoxide had overschreden. Aan de gemeente Zoetermeer werd – kort samengevat – verweten artikel 10.1 Wm te hebben overtreden door de overschrijding van de emissienormen toe te staan en niet in te grijpen. De rechtbank haalde allereerst de overwegingen over strafrechtelijke immuniteit uit het Pikmeer II arrest (ECLI:NL:HR:1998:AA9342) aan. Vervolgens overwoog de rechtbank dat uit het Pikmeer II-arrest en het arrest inzake Trafigura/Proba Koala (ECLI:NL:HR:2013:765) kan worden vastgesteld dat een overheidsorgaan, zoals de gemeente, strafrechtelijk kan worden vervolgd in twee gevallen:
 b) er is wel sprake van dergelijke gedragingen, maar deze gedragingen maken een inbreuk op het recht op leven zoals bedoeld in artikel 2 EVRM in de zin die het EHRM daaraan in zijn rechtspraak heeft gegeven.
 De rechtbank overwoog over punt a) dat de in de tenlastelegging genoemde gedragingen niet anders kunnen worden gezien dan als gedragingen in het kader van de beslissing om het handelen van het bedrijf te gedogen. De rechtbank overwoog dat gedogen een discretionaire bevoegdheid is die uitsluitend aan de gemeente toekomt en dat gedogen dat een regel of een voorschrift wordt overtreden, uitsluitend kan geschieden door een bestuursfunctionaris die met handhaving is belast. Gedogen is naar het oordeel van de rechtbank een gedraging die valt in de categorie gedragingen voortvloeiend uit en samenhangend met de wettelijke aan de gemeente opgedragen taak, waarvoor de gemeente bestuurlijke verantwoordelijkheid blijft dragen, terwijl de uitvoering van die taak niet door anderen dan gemeenteambtenaren of met hen gelijkgestelden kan worden verricht.
 De rechtbank overwoog over punt b) dat uit dit artikel 2 EVRM en uit artikel 8 EVRM positieve verplichtingen voor de Staat voortvloeien tot het treffen van (wettelijke) maatregelen. Dat kunnen volgens de rechtbank uiteenlopende maatregelen zijn waaronder die van het instellen van een adequaat strafrechtelijk onderzoek indien sprake is van een opzettelijke inbreuk op het recht op leven of indien, in geval van gevaarlijke activiteiten, reële en onmiddellijk levensbedreigende risico’s (mede) door ernstige nalatigheid van de verantwoordelijke autoriteiten (fully realizing the likely consequences and disregarding the powers vested in them) zijn veroorzaakt. De rechtbank overwoog dat door verschillende internationale onderzoeksinstituten is vastgesteld dat ethyleenoxide carcinogene effecten heeft. De rechtbank oordeelde dat het aannemelijk is dat het maximaal toelaatbaar risico (MTR) door de emissie van ethyleenoxide in de tenlastegelegde periode werd overschreden. Het dossier biedt volgens de rechtbank echter geen enkel aanknopingspunt voor concrete gevallen van overlijden als gevolg van de uitstoot van ethyleenoxide of extra gevallen van kanker in de nabije omgeving van het bedrijf. De rechtbank overwoog daarom dat, hoewel niet valt uit te sluiten dat er in de toekomst sterfgevallen zullen zijn als gevolg van de betreffende emissies ethyleenoxide, niet kan worden geconcludeerd dat sprake is of is geweest van een direct en onmiddellijk levensgevaarlijk risico voor omwonenden en personen werkzaam in omliggende bedrijven. Artikel 2 EVRM dwingt volgens de rechtbank dan ook niet tot strafrechtelijke vervolging van de gemeente. Dat leidde de rechtbank tot de slotsom dat de gemeente in deze zaak strafrechtelijke immuniteit toekomt.
 Relevantie voor de praktijk: In deze zaak is voor het eerst door het Openbaar Ministerie expliciet aangevoerd en door de rechtbank overgenomen dat het recht op leven, zoals bedoeld in artikel 2 EVRM, een prominente plaats heeft in de beantwoording van de vraag of een lagere overheid strafrechtelijke immuniteit toekomt en de stelregel van het Pikmeer II-jurisprudentie kan doorbreken.
 Voor het volledige vonnis, zie: ECLI:NL:RBDHA:2018:1658.
 ABRvS: conclusie gevraagd over schaarse publieke rechten bij ruimtelijke besluiten
 De voorzitter van de Afdeling heeft op 9 februari 2018 een conclusie gevraagd aan staatsraad advocaat-generaal Widdershoven. De vraag die voorligt is of bij een ruimtelijk plan of een omgevingsvergunning zogenaamde schaarse publieke rechten worden verdeeld. Indien het antwoord bevestigend luidt, dan zouden eisen kunnen gelden zoals die ook bij de verdeling van schaarse vergunningen van toepassing zijn. Te denken valt aan een transparante procedure waarin potentiële gegadigden gelijke kansen krijgen om mee te dingen naar het project of de vergunning. In de eerste plaats is aan Widdershoven verzocht om te onderzoeken of bij een ruimtelijk besluit sprake kan zijn van een situatie waarbij schaarse publieke rechten worden verdeeld. Indien het antwoord bevestigend luidt, is vervolgens de vraag onder welke omstandigheden dat het geval is. Hierbij zou de eigendomssituatie van belang kunnen zijn of dat het ruimtelijk besluit al dan niet een economische dienst mogelijk maakt. In de tweede plaats wil de Afdeling weten aan welke eisen de procedure moet voldoen als ruimtelijke besluiten genomen worden die schaarse publieke rechten verdelen. Volgen daarbij bijvoorbeeld eisen over het toedelen van de planologische mogelijkheden en de duur van de besluiten?
 Relevantie voor de praktijk: Zoals wij reeds in onze nieuwsbrief van januari 2018 hebben vermeld, heeft het Hof van Justitie op 30 januari 2018 prejudiciële vragen beantwoord over de Dienstenrichtlijn en daarmee dus ook over de verdeling van schaarse rechten. Het gevolg van de uitleg van het Hof binnen het thema van de schaarse rechten is dat een bestemmingsplanregel waardoor schaarste wordt gecreëerd noodzakelijk en evenredig moet zijn en niet in strijd mag komen met het discriminatieverbod. Nu ligt de vraag bij Widdershoven voor of dat redelijk uitgekristalliseerde kader voor de verdeling van schaarse vergunningen ook een(zelfde) rol speelt bij ruimtelijke besluitvorming.
 Voor het bijbehorende persbericht, klik hier.
 Afdeling advisering: advies over Europese richtlijn gegevensbescherming bij opsporing en vervolging
 Op 19 februari 2018 is het advies van de Afdeling advisering van de Raad van State gepubliceerd over het bij de Tweede Kamer ingediende wetsvoorstel dat de Europese richtlijn gegevensbescherming opsporing en vervolging implementeert. Deze richtlijn heeft als doel de gegevensbescherming bij opsporing en vervolging van strafbare feiten te verbeteren. Onder meer zijn nieuwe verplichtingen geïntroduceerd voor politie en justitie, zoals de verplichting om een datalek te melden aan de Autoriteit Persoonsgegevens als betrokken toezichthouder. De regels uit deze richtlijn worden omgezet in Nederlandse wetgeving door het aanpassen van de Wet politiegegevens (Wpg) en de Wet justitiële en strafvorderlijke gegevens (Wjsg). De Afdeling advisering constateert dat de toepassing van de gegevensbeschermingswetgeving al langere tijd een bron van aandacht en zorg is. Uit onderzoek blijkt dat de bestaande Wpg en de Wjsg complex zijn en niet goed op elkaar aansluiten. De uitvoering wordt verder bemoeilijkt door problemen met de IT-voorzieningen. De wetgever heeft ervoor gekozen om de nieuwe gegevensbeschermingswetgeving te implementeren in de bestaande Wpg en Wjsg. Na de inwerkingtreding van het implementatievoorstel worden beide wetten herzien en geïntegreerd. Hiermee hebben de aan te passen wetten dan ook een tijdelijk karakter en de praktijk zal in betrekkelijk korte tijd met twee herzieningen worden geconfronteerd. Vanwege de problematische uitvoering van de huidige wetten is het dan de vraag of het implementatiewetsvoorstel zal leiden tot een adequate uitvoering van de gegevensbeschermingswetgeving door politie en justitie. De Afdeling advisering wijst bijvoorbeeld op de richtlijn en het implementatievoorstel die nieuwe complexe en vage normen en verplichtingen bevatten. Een voorbeeld daarvan is de plicht om een datalek te melden aan de betrokkene, tenzij dit een ‘onevenredige inspanning’ zou vergen. Het advies van de Afdeling advisering is dan ook om in de toelichting op het wetsvoorstel in te gaan op de concrete uitvoering van het wetsvoorstel in de praktijk.
 Relevantie voor de praktijk: op Europees niveau worden steeds meer verplichtingen opgelegd om de bescherming van persoonsgegevens beter te waarborgen. Nu de praktijk op korte termijn met de nieuwe wetgeving zal worden geconfronteerd, is het van belang dat de toepassing van nieuwe complexe en vage normen met mogelijk grote consequenties voor de justitiabelen nader wordt toegelicht, en dat duidelijk moet zijn hoe de noodzakelijke IT-voorzieningen zullen worden uitgevoerd. Gelet op het kritische advies van de Afdeling advisering is er nog veel werk aan de winkel.
 Voor het uitgebrachte advies en het nader rapport van de minister van Justitie en Veiligheid, klik hier.
 CBb: geen dubbele bestraffing in geval van bestuurlijke boete en korting op de bedrijfstoeslag
 In een op 12 februari 2018 gepubliceerde uitspraak van het College van Beroep voor het Bedrijfsleven (CBb) is het CBb tot de conclusie gekomen dat geen sprake is van dubbele bestraffing in geval van de oplegging van een bestuurlijke boete vanwege een overtreding van de Meststoffenwet in combinatie met een korting op de bedrijfstoeslag. In hoger beroep lag de vraag voor of de staatssecretaris van Economische Zaken had moeten afzien van de oplegging van de bestuurlijke boete. Appellant stelde daartoe dat sprake was van dubbele bestraffing, nu hij niet alleen bestuurlijk is beboet, maar ook een korting opgelegd had gekregen op zijn bedrijfstoeslag 2014 vanwege een onjuiste opgave van gewaspercelen in een gecombineerde opgave (de overtreding). Oorzaak van zowel de boete, als de korting was ‘hetzelfde feit’, namelijk het niet juist aangeven van de percelen landbouwgrond die appellant in 2014 in gebruik had, aldus appellant. Het CBb overweegt in de eerste plaats, onder verwijzing naar bestendige jurisprudentie van het Hof van Justitie (o.a. het arrest Bonda, ECLI:EU:C:2012:319) en de uitspraak van het CBb d.d. 16 maart 2017 (ECLI:NL:CBB:2017:9), dat sancties die zijn uitgevaardigd op grond van verordeningen betreffende het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) niet strafrechtelijk van aard zijn. In het arrest Bonda heeft het Hof ook uitdrukkelijk geoordeeld dat GLB-sancties, zoals een korting op de bedrijfstoeslag, tot doel hebben om het beheer van de middelen van de Europese Unie te beschermen. De boete en de uitsluiting van steun dienen daarmee een ander doel. Daarnaast vinden dergelijke sancties alleen toepassing indien een subsidieaanvraag is ingediend. Ook hieruit volgt dat zulke sancties geen bestraffend karakter hebben. Het aanvullend door de staatssecretaris uitsluiten van steun van tweemaal de afgekeurde oppervlakte levert daarom geen dubbele bestraffing van dezelfde overtreding op, aldus het CBb. Gelet hierop is ook geen sprake van schending van het ne bis in idem-beginsel zoals dat volgt uit artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. In dezelfde zin heeft de Hoge Raad geoordeeld in zijn arrest van 14 februari 2017 (ECLI:NL:HR:2017:241). De lagere vaststelling van de bedrijfstoeslag is ook geen bijzondere omstandigheid die moet leiden tot verlaging van de boete.
 Relevantie voor de praktijk: het cumuleren van bestuursrechtelijke sancties met een bestraffend karakter voor ‘hetzelfde feit’ kan in strijd komen met het ne bis in idem-beginsel. In deze uitspraak schept het CBb duidelijkheid over de lijn in de (Europese) rechtspraak; de bestuurlijke boete heeft een punitief karakter en de korting op de bedrijfstoeslag is niet punitief van aard. Reden waarom het ne bis in idem-beginsel zich er niet tegen verzet als beide maatregelen gelijktijdig opgelegd worden.
 Voor de volledige uitspraak, zie: ECLI:NL:CBB:2017:459.
 ABRvS: handhavend optreden kan onevenredig zijn als het nagestreefde belang niet met de opgelegde maatregel kan worden bereikt
 De Afdeling heeft in een uitspraak van 10 januari 2018 geoordeeld dat afgezien had moeten worden van handhavend optreden, omdat het handhavend optreden onevenredig was in verhouding tot de daarmee te dienen belangen. In deze zaak kwam een vereniging op tegen de (geluids)overlast die werd ervaren van een vliegbasis. De minister van Defensie had in januari 2006 kapwerkzaamheden laten verrichten voor de aanleg en instandhouding van een met de vliegveiligheidsvoorschriften overeenstemmende obstakelvrije vliegfunnel van de start- en landingsbaan van deze vliegbasis. Met een uitspraak van de Afdeling d.d. 7 april 2010 ( ECLI:NL:RVS:2010:BM0231 ) kwam de publiekrechtelijke titel voor die kapwerkzaamheden te vervallen. Daarmee waren de kapwerkzaamheden onrechtmatig geworden. De vereniging verzocht het college vervolgens in 2011 om handhavend op te treden. Eerst op 7 juli 2015 is een last onder dwangsom opgelegd aan de minister waarin hij onder meer werd gelast tot het planten van 20 zomereiken. Uit de uitspraak van de Afdeling volgt dat het college bij het opleggen van deze maatregel ten onrechte geen rekening had gehouden met het feit dat de gemeenteraad binnen enkele jaren een nieuw bestemmingsplan moest vaststellen dat regels diende te bevatten waarmee een obstakelvrije vliegfunnel gewaarborgd zou zijn. De Afdeling oordeelt derhalve dat de plek en de hoogte van de te plaatsen zomereiken hoogstwaarschijnlijk niet met deze obstakelvrije vliegfunnel te verenigen zijn. De opgelegde verplichting tot het planten van de 20 zomereiken dient, gelet hierop, volgens de Afdeling geen redelijk doel, nu er ten tijde van het nemen van het handhavingsbesluit van 7 juli 2015 redelijkerwijs van moest worden uitgegaan dat deze bomen binnen afzienbare termijn weer gekapt of afgezaagd zouden moeten worden op grond van de regels van het vast te stellen nieuwe bestemmingsplan. Hierdoor had van handhavend optreden moeten worden afgezien omdat dit handhavend optreden onevenredig is nu het belang dat met het handhavend optreden werd nagestreefd niet kon worden bereikt met de opgelegde maatregel. Overigens blijkt wel uit de uitspraak dat als het college direct in 2010 handhavend had opgetreden, de last wellicht wel had kunnen worden opgelegd.
 De tot dusverre in de rechtspraak bekende voorbeelden waardoor van handhaving kan worden afgezien betreffen vooral zaken waarin een overtreding een (te) incidenteel karakter had, het om overtredingen van geringe ernst ging of belangen van derden niet of nauwelijks werden geschaad. In de onderhavige uitspraak lijkt de Afdeling nog een uitzonderingscategorie op de beginselplicht tot handhaving aangenomen te hebben.
 Relevantie voor de praktijk: gelet op de beginselplicht tot handhaving bestaat er in beginsel weinig ruimte voor bestuursorganen om van handhaving af te zien. In deze zaak heeft de Afdeling het veelvuldig gevoerde verweer dat handhavend optreden onevenredig is, wel gehonoreerd. Dit gebeurt in de praktijk niet snel. Daarmee lijkt nu wel meer ruimte gecreëerd voor de aan te leggen evenredigheidstoets indien een handhavingsbesluit wordt aangevochten.
 Voor de volledige uitspraak, zie: ECLI:NL:RVS:2018:34.
 Rechtbank Rotterdam: extra behoedzaamheid geboden bij een proces-verbaal van een opsporingsambtenaar die tevens slachtoffer/aangever is
 De rechtbank Rotterdam heeft op 1 februari 2018 (gepubliceerd op 5 februari 2018) een vonnis gewezen waarin een kritische benadering aan de orde is van artikel 344 lid 2 Sv (de bijzondere bewijskracht van het proces-verbaal van een opsporingsambtenaar). Aan de verdachte was onder meer ten laste gelegd dat hij tijdens zijn transport naar het politiebureau een politieagent had mishandeld door hem een kopstoot te geven. De betreffende politieagent had zich als benadeelde partij in het strafproces gevoegd en vorderde €250,- aan immateriële schade. Het proces-verbaal dat de politieagent over de kopstoot had opgemaakt, vormde het enige bewijsmiddel dat de verdachte opzettelijk een kopstoot zou hebben gegeven. Uit het proces-verbaal valt op te maken dat de politieagent de indruk had dat de verdachte tijdens de rit naar het politiebureau op hem wilde spugen. De politieagent had het hoofd van de verdachte daarop ‘gefixeerd’, zodat hij niet zou kunnen spugen. De verdachte verzette zich tegen dat ‘fixeren’. Men is met verhoogde snelheid richting het politiebureau gereden. Door de verhoogde snelheid had de politieagent moeite om zichzelf en de verdachte onder controle te houden. Nadat het voertuig over een drempel reed, verloor de politieagent kort de controle over het hoofd van de verdachte. De politieagent beschrijft in zijn proces-verbaal dat hij zag toen dat de verdachte hem aankeek en met zijn hoofd een voorwaartse beweging maakte. De verdachte raakte de politieagent toen hard in zijn gezicht, aldus het proces-verbaal. De rechtbank overwoog dat aan het proces-verbaal van de politieagent in beginsel de bijzondere bewijskracht toekomt, zoals bedoeld in artikel 344 lid 2 Sv. De omstandigheid dat de politieagent zelf de benadeelde is van het feit dat de verdachte wordt ten laste gelegd en zich als partij heeft gesteld in deze procedure, maakt volgens de rechtbank echter dat de rechtbank het proces-verbaal met meer behoedzaamheid dient te beschouwen dan het geval zou zijn bij een proces-verbaal dat ambtsedig is opgemaakt door een politieagent die niet tevens het slachtoffer/de aangever is. Het dossier bevat naast dit proces-verbaal geen ander bewijs dat verdachte opzettelijk een kopstoot heeft gegeven. De rechtbank overwoog dat de politieagent in zijn proces-verbaal uitgaat van een aantal bij hem ontstane waarnemingen en indrukken, maar dat die indrukken niet bevestigd worden door de andere politieagent, die het proces-verbaal mede heeft opgemaakt, maar zonder dat daarover bevindingen van zijn kant zijn opgenomen. Naar het oordeel van de rechtbank is daarom niet uit te sluiten dat de verdachte, die zich moeilijk liet fixeren, bij het rijden over de drempel onopzettelijk het gezicht van de politieagent heeft geraakt. De rechtbank oordeelde daarom dat niet met voldoende overtuiging bewezen is dat de verdachte met zijn hoofd tegen het hoofd van de politieagent heeft gestoten met het opzet om de politieagent pijn of letsel te bezorgen en sprak de verdachte vrij van de tenlastegelegde mishandeling.
 Relevantie voor de praktijk: In deze uitspraak wordt de bijzondere bewijskracht van een proces-verbaal van een opsporingsambtenaar uit artikel 344 lid 2 Sv kritisch benaderd door de rechtbank, hetgeen een uitzondering vormt op de gebruikelijke gang van zaken en hetgeen in de wet daarover is bepaald.
 Voor het volledige vonnis, zie: ECLI:NL:RBROT:2018:743.
 Wetsvoorstel nieuwe Cybersecuritywet ingediend bij de Tweede Kamer
 Op 15 februari 2018 heeft de minister van Justitie en Veiligheid het wetsvoorstel voor de nieuwe Cybersecuritywet naar de Tweede Kamer gestuurd. Het doel van het wetsvoorstel is om Nederland digitaal veiliger te maken. Het wetsvoorstel schrijft onder meer voor dat vitale dienstverleners, zoals energienetbeheerders, beboet kunnen worden als zij hun IT-systemen niet goed beveiligd hebben. Het wetsvoorstel voor de Cybersecuritywet vloeit voort uit de Netwerk- en Informatiebeveiligingsrichtlijn (NIB-richtlijn) van de Europese Unie. Vanaf 9 mei moeten Nederland en andere EU-landen aan de NIB-richtlijn voldoen. De NIB-richtlijn spoort de lidstaten aan hun digitale weerbaarheid te vergroten en beter met elkaar samen te werken. Onderdeel van de NIB-richtlijn is een meldplicht voor aanbieders van essentiële diensten bij incidenten op het gebied van internetbeveiliging. Een dergelijke meldplicht geldt in Nederland al sinds 1 januari 2018, als onderdeel van de Wet gegevensverwerking. De huidige Wet gegevensverwerking en meldplicht cybersecurity (Wgmc) wordt opgenomen in de nieuwe Cybersecuritywet. Aanvullend regelt het wetsvoorstel de mogelijk op te leggen sancties, zoals een bestuurlijke boete van maximaal € 5 miljoen, door de betrokken toezichthouders die toezien op de naleving van de beveiligingseisen en de meldplicht. Zo moeten banken cyberincidenten bij hun toezichthouder, De Nederlandsche Bank, melden. Volgens de huidige Wgmc zijn aanbieders van bepaalde diensten enkel verplicht dit soort incidenten te melden bij het Nationaal Cyber Security Centrum (NCSC). Het NCSC fungeert voor Nederland als het Cyber Security Incident Response Team (CSIRT). Het CSIRT waarschuwt voor risico’s en biedt hulp en bijstand bij cyberincidenten. Het wetsvoorstel voorziet er in dat de bepalingen in de huidige Wgmc hierin worden opgenomen; de Wgmc zal worden ingetrokken.
 Relevantie voor de praktijk: vitale dienstverleners krijgen steeds meer verantwoordelijkheden en verplichtingen om cyberincidenten te voorkomen door vooraf passende maatregelen te nemen om inbreuken op hun IT-netwerken te voorkomen. Daarnaast dienen deze dienstverleners steeds vaker en sneller een melding te doen bij hun toezichthouder in geval een cyberincident plaatsvindt. Het te laat of niet melden van een dergelijk incident kan leiden tot bestuursrechtelijke handhaving waaronder boeteoplegging.
 Voor het wetsvoorstel, klik hier. Voor de memorie van toelichting, klik hier.
 De Rechtbank Oost-Brabant wijst in het vonnis in de zaak van de ‘politiemol’ de voormalig korpschef en voormalig minister van J&V op hun plek
 Op 19 februari 2018 heeft de rechtbank Oost-Brabant vonnis gewezen in de strafzaak tegen de zogenaamde ‘politiemol’. De oud-politieman werd door de rechtbank veroordeeld tot een gevangenisstraf van vijf jaar en tot ontzetting van het recht om een publieke functie uit te voeren voor de duur van tien jaar. De oud-politieman zocht regelmatig, onbevoegd, in een politiesysteem naar informatie over verschillende personen en lopende onderzoeken, die hij vervolgens deelde met personen buiten de politieorganisatie om hen te waarschuwen en op de hoogte te stellen van die onderzoeken en ingezette opsporingsmiddelen. De rechtbank oordeelde dat de oud-politieman schuldig is aan het schenden van ambtsgeheimen, computervredebreuk (meermalen gepleegd), ambtelijke omkoping, deelname aan een criminele organisatie, witwassen en het voorhanden hebben van valse paspoorten. In de strafmaatoverwegingen van de rechtbank komen de mededelingen in de media van de voormalig korpschef van de nationale politie – hij noemde de verdachte “de rotste appel aller tijden” – en de voormalig minister van Justitie en Veiligheid – hij heeft gezegd dat het passend is als een zeer hoge straf wordt opgelegd – aan de orde. De rechtbank noemt deze uitlatingen in de media “mededelingen die vooruitliepen op het ten aanzien van verdachte te vellen rechterlijk oordeel.” De rechtbank overweegt voorts dat deze uitlatingen lijken te passen in het huidige tijdsbeeld dat ook hoge overheidsfunctionarissen en politici menen zich te moeten uitlaten over strafzaken die niet aan hen ter beoordeling voorliggen. Volgens de rechtbank wordt de scheiding der machten (trias politica) daarmee regelmatig met voeten getreden. Dit terwijl van een bewindsman en een politiechef mag worden verwacht dat zij deze te allen tijde zullen respecteren. De rechtbank oordeelde dat zij zich desalniettemin door dergelijke uitspraken niet belemmerd heeft geacht in deze strafzaak recht te doen op grond van de voorliggende feiten en omstandigheden aan de hand van de bewijsmiddelen. De rechtbank oordeelde daarom dat aan verdachte het recht op een eerlijk proces niet is onthouden en de genoemde uitlatingen hebben niet tot een verlaging van de aan verdachte op te leggen straf geleid.
 Relevantie voor de praktijk: De rechtbank zet in haar strafmaatoverwegingen de voormalig korpschef en voormalig minister van Justitie en Veiligheid op hun plek. De rechtbank brengt nadrukkelijk naar voren dat zij niet te oordelen hebben over de strafzaak en zich dan ook dienen te onthouden van uitspraken in de media daaromtrent. In deze zaak leiden de uitlatingen in de media niet tot strafvermindering, maar in de toekomst zou dat – als de terechtwijzing van de rechtbank wordt genegeerd – onder verwijzing naar de waarschuwing die van deze uitspraak uitgaat, anders kunnen zijn.
 Voor het volledige vonnis, zie: ECLI:NL:RBOBR:2018:735.
 Schadevergoedingsperikelen: toepassingsbereik en billijkheidsoordeel artikelen 591a en 89 Sv
 Het toepassingsbereik en de ‘billijkheidsbeoordeling’ van verzoeken strekkende tot schadevergoeding op basis van de artikelen 89 (schade ten gevolge van verzekering, klinische observatie of voorlopige hechtenis) en 591a Sv (reis- en verblijfkosten, tijdverzuim, kosten raadsman) blijven de gemoederen bezighouden. Deze maand zijn er meerdere uitspraken op dat vlak gepubliceerd, waarvan wij er vier behandelen.
 Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden wees op 31 januari 2018 (gepubliceerd op 6 februari 2018) een verzoek ex artikel 591a Sv af (ECLI:NL:GHARL:2018:1049). Het verzoek strekte tot vergoeding van de kosten voor rechtsbijstand die verzoekster als klaagster in de artikel 12 Sv procedure tegen de NAM had gemaakt. Verzoekster stelde zich – kort samengevat – op het standpunt dat hoewel het Wetboek van Strafvordering naar de letter van de wet geen ruimte lijkt te bieden voor de gevraagde kostenvergoeding, een redelijke wetsuitleg daar wel ruimte voor biedt. Het gerechtshof oordeelde echter dat de tekst van de wet, de totstandkomingsgeschiedenis of de systematiek daarvan noch de jurisprudentie steun bieden voor het oordeel dat een redelijke wetsuitleg van artikel 591a Sv meebrengt dat de door verzoekster verzochte kosten op de voet van dit artikel voor vergoeding in aanmerking kunnen komen.
 De rechtbank Amsterdam wees op 11 januari 2018 (gepubliceerd op 5 februari 2018) een verzoek ex artikel 591a en 89 Sv af (ECLI:NL:RBAMS:2018:416). De strafzaak van verzoeker was geëindigd na een mediationtraject, waarna het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk was verklaard. Op 19 februari 2015 oordeelde het gerechtshof Den Haag in een soortgelijke zaak dat in een situatie waarin de mediation als uitkomst heeft gehad dat verzoeker in verband met het feit waarvan hij wordt verdacht een bedrag aan schadevergoeding zal betalen aan de aangever, dat op één lijn moet worden gesteld met de situatie waarin de strafzaak niet is geëindigd zonder oplegging van straf of maatregel of toepassing van artikel 9a Sv (ECLI:NL:GHDHA:2015:303). De rechtbank Amsterdam overwoog echter dat mediation in strafzaken dusdanig nieuw is dat daarmee in de wetgeving nog geen rekening is gehouden en de rechtbank daarom de afweging maakt of er gronden van billijkheid zijn voor toekenning van een vergoeding. De rechtbank overwoog voorts dat indien het gerechtshof Den Haag wordt gevolgd in zijn oordeel, het gevolg zal zijn dat in een mediation vaker dan voorheen geen betaling van schadevergoeding meer zal worden afgesproken. Dit is volgens de rechtbank juist in tegenspraak met de bedoeling om via mediation de schade onderling te kunnen regelen. De rechtbank overwoog verder dat bij het billijkheidsoordeel een afgesproken betaling tussen partijen wel meegewogen kan worden. Uit de in het dossier opgenomen feiten en omstandigheden volgt volgens de rechtbank een redelijk vermoeden dat verzoeker zich heeft schuldig gemaakt aan mensenhandel. Dat partijen zelf zijn overeengekomen dat hun geschil van civielrechtelijke aard was, maakt dat volgens de rechtbank niet anders en is niet doorslaggevend. Het toekennen van een vergoeding is i.c. niet billijk.
 Het gerechtshof Amsterdam wees op 19 januari 2018 (gepubliceerd op 20 februari 2018) een verzoek ex artikel 591a Sv af (ECLI:NL:GHAMS:2018:462). De rechtbank Noord-Holland had het verzoek eveneens afgewezen en had daartoe overwogen dat geen sprake is van een zaak die, indien tot verdere vervolging zou zijn overgegaan, onmiskenbaar zou hebben geleid tot het niet opleggen van een straf of maatregel. Het gerechtshof oordeelde dat de motivering van de rechtbank niet in lijn is met de jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) met betrekking tot de onschuldpresumptie. Het gerechtshof vernietigde daarom de beschikking van de rechtbank. Desalniettemin achtte het gerechtshof geen gronden van billijkheid aanwezig voor vergoeding van de advocaatkosten omdat verzoekster wist dat in en rond haar woning hennep werd gekweekt en zij dit zo heeft gelaten. Zij heeft moeten begrijpen dat bij ontdekking van de kwekerij een opsporingsonderzoek zou plaatsvinden waarin zij betrokken zou worden. Vanwege die omstandigheden dienen de advocaatkosten voor haar eigen risico te blijven, aldus het gerechtshof.
 De rechtbank Den Haag wees op 13 februari 2018 een verzoek ex artikel 591a Sv deels af (ECLI:NL:RBDHA:2018:1502). Het verzoek was ingediend door een gewezen verdachte die door de politierechter was vrijgesproken voor huisvredebreuk, diefstal en vernieling. Hij verzocht een bedrag van € 6.834,67 ter vergoeding van de door hem gemaakte advocaatkosten. De rechtbank achtte wel gronden van billijkheid aanwezig om verzoeker een bedrag toe te kennen, maar de rechtbank wees vanwege de aard, omvang en complexiteit van de strafzaak niet het volledige verzochte bedrag toe. De rechtbank stelde voorop dat de strafzaak ging om de verdenking van relatief eenvoudige feiten en dat het dossier slechts 40 pagina’s telde, waarvan 15 pagina’s zien op personalia. Door de raadsman was aan de zaak desalniettemin 32 uur besteed, bestaande uit bijna 9 uur jurisprudentie- en literatuuronderzoek, 5,5 uur voor het opstellen van een sepotverzoek, 3,5 uur voor studie van het strafdossier en 5,75 uur voor het opstellen van de pleitnota en het preliminair verweer. De rechtbank oordeelde het aantal gedeclareerde uren niet in verhouding staat tot de eenvoud en omvang van de strafzaak dat het daarom niet billijk is als alle kosten voor rekening van de Staat komen. De rechtbank wees een bedrag toe van € 3.500,-. Wij merken op dit bedrag in schril contrast staat met de door het gerechtshof Den Haag toegekende vergoeding ten bedrage van € 144.636,52 voor de advocaatkosten aan een van mishandeling en poging zware mishandeling vrijgesproken politieagent (ECLI:NL:GHDHA:2017:4020).
 Relevantie voor de praktijk: het toepassingsbereik en de beoordeling van de ‘billijkheid’ van een schadevergoeding zoals bedoeld in de artikelen 591a en 89 Sv is nog niet volledig uitgekristalliseerd. Voorgaande jurisprudentie biedt aanknopingspunten en richtsnoeren voor de beoordeling van de (kansen) van dergelijke verzoeken.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 16.12.2010
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 332/41
 BESCHLUSS DER KOMMISSION
 vom 15. Dezember 2010
 zur Änderung der Entscheidung 2006/944/EG über die gemäß der Entscheidung 2002/358/EG des Rates erfolgende Festlegung der Emissionsmengen, die der Gemeinschaft und jedem ihrer Mitgliedstaaten im Rahmen des Kyoto-Protokolls zugeteilt werden
 (Bekannt gegeben unter Aktenzeichen K(2010) 9009)
 (2010/778/EU)
 DIE EUROPÄISCHE KOMMISSION —
 gestützt auf den Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union,
 gestützt auf die Entscheidung 2002/358/EG des Rates vom 25. April 2002 über die Genehmigung des Protokolls von Kyoto zum Rahmenübereinkommen der Vereinten Nationen über Klimaänderungen im Namen der Europäischen Gemeinschaft sowie die gemeinsame Erfüllung der daraus erwachsenden Verpflichtungen (1), insbesondere auf Artikel 3,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 In der Entscheidung 2006/944/EG der Kommission (2) sind die Emissionsmengen für die Union und ihre Mitgliedstaaten für die fünf Jahre des ersten Verpflichtungszeitraums des Kyoto-Protokolls festgelegt.
 (2)
 Die in der Entscheidung 2006/944/EG festgelegten Emissionsmengen basierten auf vorläufigen Daten, da die endgültigen Emissionswerte für das Basisjahr bis 31. Dezember 2006 nicht vorlagen.
 (3)
 Nach Abschluss der gemäß Artikel 8 des Protokolls von Kyoto zum Rahmenübereinkommen der Vereinten Nationen über Klimaänderungen vorgenommenen Überprüfungen sind nunmehr die endgültigen Emissionsmengen festzulegen, die der Union und jedem ihrer Mitgliedstaaten nach dem in der Entscheidung 2006/944/EG angegebenen Verfahren zugeteilt werden.
 (4)
 Dänemark hat wiederholt Bedenken hinsichtlich seiner außergewöhnlich niedrigen Emissionswerte für das Basisjahr geäußert, die es in seinem gemäß Artikel 23 der Entscheidung 2005/166/EG der Kommission (3) übermittelten Bericht mitgeteilt hatte. Zur umfassenden Berücksichtigung der besonderen und einzigartigen Situation Dänemarks, die vom Rat 2002 im Zuge des Verfahrens, das zum Erlass der Entscheidung 2002/358/EG führte, anerkannt wurde und die aus seinen ungewöhnlich niedrigen Emissionen für das Basisjahr sowie aus der Tatsache resultiert, dass für Dänemark eine der höchsten quantifizierten Emissionsreduzierungsverpflichtungen gemäß Anhang II der genannten Entscheidung gilt, sollte die Union Dänemark 5 Mio. zugeteilte Einheiten (AAU) übertragen, die ausschließlich für die Einhaltung seiner Verpflichtungen aus dem ersten Verpflichtungszeitraum gemäß dem Protokoll von Kyoto zum Rahmenübereinkommen der Vereinten Nationen über Klimaänderungen bestimmt sind. Die Kommission hat die Zusage Dänemarks, etwaige aus dieser Übertragung verbleibende Zertifikate am Ende des ersten Verpflichtungszeitraums zu löschen, gebührend berücksichtigt.
 (5)
 Die Entscheidung 2006/944/EG ist daher entsprechend zu ändern.
 (6)
 Die in diesem Beschluss vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des Ausschusses für Klimaänderung —
 HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
 Artikel 1
 Die Entscheidung 2006/944/EG wird wie folgt geändert:
 1.
 Artikel 2 erhält folgende Fassung:
 „Artikel 2
 Die Differenz von 19 357 532 Tonnen Kohlendioxidäquivalent zwischen den Emissionsmengen der Union und der Summe der Emissionsmengen der in Anhang II der Entscheidung 2002/358/EG aufgeführten Mitgliedstaaten wird von der Union als zugeteilte Menge vergeben.“
 2.
 Der Anhang erhält die Fassung des Anhangs dieses Beschlusses.
 Artikel 2
 Der Zentralverwalter des Unionsregisters überträgt fünf Millionen (5 000 000) dieser zugeteilten Einheiten auf das Konto der Vertragspartei des Kyoto-Protokolls im Register von Dänemark.
 Artikel 3
 Dieser Beschluss ist an die Mitgliedstaaten gerichtet.
 Brüssel, den 15. Dezember 2010
 Für die Kommission
 Connie HEDEGAARD
 Mitglied der Kommission
 (1) ABl. L 130 vom 15.5.2002, S. 1.
 (2) ABl. L 358 vom 16.12.2006, S. 87.
 (3) ABl. L 55 vom 1.3.2005, S. 57.
 ANHANG
 Emissionsmengen, ausgedrückt in Tonnen Kohlendioxidäquivalent, die der Union und den Mitgliedstaaten im Rahmen des Kyoto-Protokolls für den ersten Zeitraum mit quantifizierten Verpflichtungen zur Emissionsbegrenzung und -reduzierung jeweils zugeteilt werden
 Europäische Union (1)
 19 621 381 509
 Belgien
 673 995 528
 Dänemark
 273 827 177
 Deutschland
 4 868 096 694
 Irland
 314 184 272
 Griechenland
 668 669 806
 Spanien
 1 666 195 929
 Frankreich
 2 819 626 640
 Italien
 2 416 277 898
 Luxemburg
 47 402 996
 Niederlande
 1 001 262 141
 Österreich
 343 866 009
 Portugal
 381 937 527
 Finnland
 355 017 545
 Schweden
 375 188 561
 Vereinigtes Königreich
 3 396 475 254
 Bulgarien
 610 045 827
 Tschechische Republik
 893 541 801
 Estland
 196 062 637
 Zypern
 Entfällt
 Lettland
 119 182 130
 Litauen
 227 306 177
 Ungarn
 542 366 600
 Malta
 Entfällt
 Polen
 2 648 181 038
 Rumänien
 1 279 835 099
 Slowenien
 93 628 593
 Slowakei
 331 433 516
 (1) Im Hinblick auf die in Artikel 4 des Kyoto-Protokolls vorgesehene gemeinsame Erfüllung der Verpflichtungen nach Artikel 3 Absatz 1 des Protokolls gemäß der Entscheidung 2002/358/EG und anwendbar auf die in Anhang II derselben Entscheidung aufgeführten Mitgliedstaaten.


type: wikipedia

text:
Systolederus is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie doornsprinkhanen (Tetrigidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1887 door Bolívar.
 Soorten
 Het geslacht Systolederus omvat de volgende soorten:
 Systolederus abbreviatus Shishodia, 1991
 Systolederus affinis Günther, 1936
 Systolederus angusticeps Stål, 1877
 Systolederus boettcheri Günther, 1939
 Systolederus brachynotus Zheng & Ou, 2010
 Systolederus carli Bolívar, 1909
 Systolederus cinereus Brunner von Wattenwyl, 1893
 Systolederus emeiensis Zheng, 1998
 Systolederus femoralis Walker, 1871
 Systolederus fujianensis Zheng, 1993
 Systolederus gravelyi Günther, 1939
 Systolederus greeni Bolívar, 1892
 Systolederus guangxiensis Zheng, 1998
 Systolederus guposhanensis Deng, Zheng & Wei, 2007
 Systolederus haani Bolívar, 1887
 Systolederus heishidingensis Zheng & Xie, 2005
 Systolederus injucundus Günther, 1937
 Systolederus japonicus Ichikawa, 1994
 Systolederus longinota Zheng, 2005
 Systolederus longipennis Zheng, Jiang & Liu, 2005
 Systolederus nigritibia Zheng, 2005
 Systolederus oculatus Zheng & Ou, 2012
 Systolederus ophthalmicus Bolívar, 1887
 Systolederus orthonotus Zheng, 1998
 Systolederus parvus Hancock, 1907
 Systolederus ridleyi Hancock, 1909
 Systolederus siamesicus Günther, 1939
 Systolederus spicupennis Zheng & Jiang, 2003
 Systolederus waterstradti Günther, 1939
 Doornsprinkhanen


text:
 15.10.2011
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 L 270/32
 DÉCISION EULEX KOSOVO/1/2011 DU COMITÉ POLITIQUE ET DE SÉCURITÉ
 du 14 octobre 2011
 prorogeant le mandat du chef de la mission «État de droit» menée par l’Union européenne au Kosovo (1), EULEX KOSOVO
 (2011/688/PESC)
 LE COMITÉ POLITIQUE ET DE SÉCURITÉ,
 vu le traité sur l’Union européenne, et notamment son article 38, troisième alinéa,
 vu l’action commune 2008/124/PESC du Conseil du 4 février 2008 relative à la mission «État de droit» menée par l’Union européenne au Kosovo, EULEX KOSOVO (2), et notamment son article 12, paragraphe 2,
 considérant ce qui suit:
 (1)
 En vertu de l’action commune 2008/124/PESC, le Comité politique et de sécurité (COPS) est autorisé, conformément à l’article 38 du traité, à prendre les décisions appropriées aux fins d’exercer le contrôle politique et la direction stratégique de la mission «État de droit» menée par l’Union européenne au Kosovo (EULEX KOSOVO), et notamment la décision de nommer un chef de mission.
 (2)
 Le 8 juin 2010, le Conseil a adopté la décision 2010/322/PESC (3) prorogeant la mission EULEX KOSOVO jusqu’au 14 juin 2012.
 (3)
 Par la décision 2010/431/PESC du 27 juillet 2010 (4), sur proposition du haut représentant de l’Union pour les affaires étrangères et la politique de sécurité (HR), le COPS a nommé M. Xavier BOUT DE MARNHAC chef de la mission EULEX KOSOVO, avec effet au 15 octobre 2010. Ladite décision est applicable jusqu’au 14 octobre 2011.
 (4)
 Le 23 septembre 2011, le HR a proposé de proroger le mandat de chef de la mission EULEX KOSOVO de M. Xavier BOUT DE MARNHAC jusqu’au 14 juin 2012,
 A ADOPTÉ LA PRÉSENTE DÉCISION:
 Article premier
 Le mandat de M. Xavier BOUT DE MARNHAC en tant que chef de la mission EULEX KOSOVO est prorogé jusqu’au 14 juin 2012.
 Article 2
 La présente décision entre en vigueur le jour de son adoption.
 Fait à Bruxelles, le 14 octobre 2011.
 Par le Comité politique et de sécurité
 Le président
 O. SKOOG
 (1) En vertu de la résolution 1244 (1999) du Conseil de sécurité des Nations unies.
 (2) JO L 42 du 16.2.2008, p. 92.
 (3) JO L 145 du 11.6.2010, p. 13.
 (4) JO L 202 du 4.8.2010, p. 10.


jurisdiction: US

text: b' Department of Veterans Affairs\n Office of Inspector General\n\n\n\n Office of Healthcare Inspections\n\nReport No. 13-01956-37\n\n\n\n Healthcare Inspection\n\n Quality of Care Issues \n\n San Juan VA Medical Center \n\n San Juan, Puerto Rico \n\n\n\n\n\nDecember 30, 2013\n\n Washington, DC 20420\n\x0cTo Report Suspected Wrongdoing in VA Programs and Operations:\n Telephone: 1-800-488-8244\n E-Mail: vaoighotline@va.gov\n Web site: www.va.gov/oig\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\n\n Executive Summary \n\nThe VA Office of Inspector General Office of Healthcare Inspections conducted an\ninspection to review allegations from a confidential complainant about quality of care\nissues, inadequate discharge planning, and lapses in communication at the San Juan\nVA Medical Center (the facility), in San Juan, Puerto Rico.\n\nWe substantiated the allegations that the medical condition leading to the patient\xe2\x80\x99s\nacute delirium was not addressed, that physicians failed to diagnose the patient\xe2\x80\x99s\nurinary tract infection and sepsis, and that the patient was not medically stable when he\nleft the facility.\n\nWe substantiated the allegation that the patient suffered a significant weight loss while\nhe was in the hospital, and determined that the patient\xe2\x80\x99s nutritional treatment plan was\ninadequate. We substantiated the allegation that the patient\xe2\x80\x99s sutures from the hernia\nsurgery were not removed for 7 weeks; however, this did not cause the patient harm.\n\nWe substantiated the allegation that the patient fell once, but we could not substantiate\nthe allegation that the staff treated the patient roughly, or that he fell a second time. We\nsubstantiated the allegation that family members did not receive adequate information\nregarding the patient\xe2\x80\x99s condition. We substantiated the allegation that no attempts were\nmade by staff to arrange for appropriate follow-up care with providers at the Arizona VA\nfacility.\n\nWe determined that accurate skin assessments were not performed, and that actions\ntaken to prevent and/or treat pressure ulcers were inadequate.\n\nWe recommended that thorough nutritional assessments are completed (including\nweights), processes be strengthened to ensure nursing staff perform accurate daily skin\ninspections, and discharge planning processes are appropriate for the patient\xe2\x80\x99s\ncondition. We also recommended that the informed consent process complies with\nVHA requirements, and that the facility director consults with Regional Counsel\nregarding possible disclosure of failure to diagnose urinary tract infection and prevent\nand treat pressure ulcers.\n\nComments\nThe Veterans Integrated Service Network and Facility Directors concurred with our\nrecommendations and provided an acceptable action plan. (See Appendixes A and B,\npages 14-17 for the Directors\xe2\x80\x99 comments.) We will follow up on the planned actions\nuntil they are completed. We consider recommendation 5 closed.\n\n\n\n JOHN D. DAIGH, JR., M.D.\n Assistant Inspector General for\n Healthcare Inspections\n\n\nVA Office of Inspector General i\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\n\n\n Purpose \n\nThe VA Office of Inspector General (OIG) Office of Healthcare Inspections conducted\nan inspection to review allegations from a confidential complainant about quality of care\nissues, inadequate discharge planning, and lapses in communication at the San Juan\nVA Medical Center (the facility), in San Juan, Puerto Rico. The purpose of the review\nwas to determine whether the allegations had merit.\n\n Background \n\nFacility\n\nThe facility, part of the VA Caribbean Healthcare System (the system), is a teaching\nhospital that provides emergency, medical, surgical, physical medicine and\nrehabilitation, psychiatric, and long-term care services. The system is a part of\nVeterans Integrated Service Network (VISN) 8 and has a total of 238 acute care beds\nand 37 intensive care beds.\n\nChronic Liver Disease/Cirrhosis\n\nChronic liver disease1 (CLD) refers to the gradual destruction of liver tissue over time\nand has several causes, including cirrhosis of the liver. Cirrhosis is a condition in which\nthe liver slowly deteriorates and malfunctions due to chronic injury. Scar tissue replaces\nhealthy liver tissue, partially blocking blood flow through the liver. Scarring also impairs\nthe liver\xe2\x80\x99s ability to remove toxins from the blood, process nutrients, and make proteins\nessential for regulating blood clotting.\n\nSymptoms of cirrhosis vary, depending on severity of the condition, and include\nweakness, fatigue, loss of appetite, nausea, vomiting, weight loss, abdominal pain,\nascites,2 jaundice,3 and the presence of spiderlike blood vessels on the skin, among\nothers.\n\nPrognostic scores are calculated for patients with cirrhosis to estimate the probability of\ndeath within a given time interval and assess the patient\xe2\x80\x99s capacity to withstand surgical\nor other aggressive therapeutic interventions. The Child-Pugh classification system is\ncommonly used for this purpose, and includes three categories: Class A is well-\ncompensated disease; Class B is disease with significant functional compromise; and\nClass C is decompensated liver disease. Patients with class C disease have a\n50 percent survival rate of 1 year. Patients with class A or B disease have a\n70-80 percent survival rate of 5 years.\n\n1\n A chronic disease or condition is one that last three months or longer.\n2\n Abdominal ascites is the accumulation of fluid in the abdomen.\n3\n Jaundice is a yellowing discoloration of the skin.\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 1\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\nTreatment for cirrhosis depends on the cause of the disease and whether complications\nare present. The goals of treatment are to slow the progression of scar tissue in the\nliver and prevent or treat disease complications. Cirrhosis is a progressive disease and\ndamage sustained to the liver is irreversible. With proper nutrition, early intervention,\navoidance of toxins (such as alcohol), vitamin supplementation, and management of\ncirrhosis complications, further liver damage can often be delayed or stopped. In\nsevere cases of cirrhosis, liver transplant may be considered.\n\nMalnutrition\n\nMalnutrition is defined as the result of inadequate food and nutrient intake or inadequate\nabsorption of nutrients. \xe2\x80\x9cMalnutrition is a well-known complication of advanced liver\ndisease and is associated with detrimental consequences if left untreated.\xe2\x80\x9d4 Treatment\nis focused on maintaining adequate protein and caloric intake and correcting nutrient\ndeficiencies. When oral intake is insufficient, early implementation of enteral tube\nfeedings5 should be considered. Malnutrition is a potentially reversible condition that,\nwhen identified and treated appropriately, can lead to improved outcomes.\n\nSince there is no single parameter that is definitive for adult malnutrition, the Academy\nof Nutrition and Dietetics recommends the identification of two or more of the following\nsix characteristics for the diagnosis of malnutrition: insufficient energy intake (calorie\ncount), weight loss, loss of muscle mass, loss of subcutaneous fat, localized or\ngeneralized fluid accumulation that may sometimes mask weight loss, and diminished\nfunctional status as measured by hand grip strength. In addition, tracking food and\nnutrient intake may be used as evidence of insufficient calories. The nutritional status of\npatients with liver disease should be assessed to identify those at risk of developing\npreventable complications. \xe2\x80\x9cInitiating nutritional therapy can reduce the risk of\ncomplications and improve the overall mortality rate.\xe2\x80\x9d6\n\nAcute Delirium\n\nAcute delirium is a sudden disturbance in a person\xe2\x80\x99s mental abilities that results in a\ndecreased awareness of one\xe2\x80\x99s environment and a confused thinking process. It is\nassociated with negative consequences, including prolonged hospitalization, functional\ndecline, increased use of restraints, and increased mortality. \xe2\x80\x9cDelirium affects as many\nas 25-60 percent of hospitalized adults, yet is often unrecognized by clinicians.\xe2\x80\x9d7\n\n\n\n\n4\n Henkel Anne S., Buchman Alan L.; Nutritional Support in Patients with Chronic Liver Disease. Nature Clinical\n\n\nPractice Gastroenterology & Hepatology, January 2006.\n\n\n5\n Enteral feedings are nutritionally complete liquids delivered directly into the gastrointestinal tract through a tube. \n\n6\n Henkel Anne S., Buchman Alan L.; Nutritional Support in Patients with Chronic Liver Disease. Nature Clinical\n\n\nPractice Gastroenterology & Hepatology, January 2006.\n\n\n7\n Lehman Cheryl, Confusion in Older Adults: Determining the Difference Between Dementia and Delirium.\n\n\nGerontology Update ARN Network, December 2007. \n\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 2\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\nPredisposing risk factors for acute delirium include severe illness, multiple co-\nmorbidities, alcoholism, older age, and dementia, among others. Evidence based\nresearch data indicate that some precipitating risk factors for acute delirium include\nacute illness, surgery, dehydration, infection, electrolyte imbalance, and urinary\nretention.8 Furthermore, \xe2\x80\x9cThe presence of acute delirium warrants prompt intervention\nto identify and treat underlying causes and provide supportive care.\xe2\x80\x9d9\n\nPrimary signs and symptoms of acute delirium include an inability to stay focused, poor\nthinking skills (cognitive impairment), and behavioral changes such as hallucinations,10\nrestlessness, agitation, depression, and disturbed sleep habits. The onset of acute\ndelirium is usually sudden, often within hours or a few days; however, is often\nunrecognized and undocumented by clinicians. Therefore, patients at risk for acute\ndelirium should be assessed frequently to facilitate prompt identification and\nmanagement of acute delirium and underlying causes.\n\nPressure Ulcers\n\nPressure ulcers, also known as decubitus ulcers or bedsores, are localized injuries to\nthe skin and/or underlying tissue that usually occur over a bony prominence as a result\nof pressure, or pressure in combination with shear and/or friction. The most common\nsites are the sacrum, coccyx, heels, or the hips, but other sites such as the elbows,\nknees, ankles, or the back of the cranium can be affected.\n\nPressure ulcers most commonly develop in persons who are confined to bed or\nwheelchairs. Other factors that can increase the risk of pressure ulcer development\ninclude malnutrition and skin wetness caused by sweating or incontinence.\n\nAlthough often prevented and treatable if detected early, pressure ulcers can be very\ndifficult to prevent in critically ill patients. Primary prevention is to redistribute pressure\nby turning the patient regularly. In addition to turning and re-positioning the patient,\nhaving an adequate protein intake and keeping the skin free from exposure to urine and\nstool is very important. A widely used tool for documentation of skin condition is the\nBraden Scale, a clinically reliable tool that scores and predicts an individual\xe2\x80\x99s level of\nrisk for developing pressure ulcers.\n\nThe complainant contacted the OIG in December 2012 with the following allegations:\n\n \xef\x82\xb7 The medical condition leading to the veteran\xe2\x80\x99s acute delirium was not addressed.\n \xef\x82\xb7 The veteran was not medically stable when he left the facility via a commercial\n flight, and required admission to another VA facility immediately upon arrival.\n\n\n8\n Christine M. Waszynski, General Assessment Series, The Confusion Assessment Method (CAM), No.13, revised\n\n\n2012. \n\n9\n Ibid. \n\n10\n Hallucinations are auditory, visual, or tactile sensations that appear real but do not exist. \n\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 3\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\n \xef\x82\xb7\t\t The veteran lost 100 pounds (lbs.) while in the hospital. He was too weak to eat\n and did not receive assistance with meals.\n \xef\x82\xb7\t\t The veteran\xe2\x80\x99s sutures placed after the hernia surgery had not been removed\n after seven weeks.\n \xef\x82\xb7\t\t The veteran fell twice, and complained of being treated roughly by staff.\n \xef\x82\xb7\t\t The facility did not consistently communicate changes in the patient\xe2\x80\x99s condition to\n the family.\n \xef\x82\xb7\t\t The veteran received minimal care during the last two weeks of his\n hospitalization.\n \xef\x82\xb7\t\t The facility did not arrange follow up care for the patient prior to discharge.\n\n Scope and Methodology \n\nWe interviewed the complainant prior to conducting a site visit on May 7\xe2\x80\x939, 2013.\nDuring our site visit, we interviewed physicians, registered dietitians, social workers, and\nregistered nurses. We reviewed current pertinent literature, electronic health record\n(EHR) documentation, VHA directives, system policies and procedures, and quality\nmanagement data.\n\nWe conducted the inspection in accordance with Quality Standards for Inspection and\nEvaluation published by the Council of the Inspectors General on Integrity and\nEfficiency.\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 4\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\n\n Case Summary \n\nThe patient is a male in his early forties who relocated from Arizona to Puerto Rico in\nDecember 2011. His chronic medical conditions include alcohol-related CLD and\ncirrhosis, umbilical hernia, and major depressive and bipolar disorders.\n\nBetween December 2011 and August 2012, the patient had a brief inpatient stay and\nfrequent outpatient visits for decompensated CLD. He required diagnostic and\ntherapeutic paracentesis11 at least monthly from February 2012 through August 2012 for\nrefractory ascites.12\n\nIn early September 2012, the patient presented to the ED complaining of tense\nascites,13 abdominal pain, and vomiting. A surgeon admitted him for emergent\nlaparoscopic14 repair of an incarcerated umbilical hernia.15 The EHR reflected that the\npatient\xe2\x80\x99s Child-Pugh score was Class B (disease with significant functional\ncompromise). The surgeon advised the patient that he was at high risk for\npostoperative complications because of his advanced liver disease. During surgery, the\nsurgeon identified and removed a section of necrotic bowel16 and repaired the hernia.\nThe patient subsequently had a prolonged hospital course with multiple complications\nsummarized below.\n\nDuring the hospitalization, the patient lost a significant amount of weight. Outpatient\nrecords showed he weighed 165 lbs. in August 2012. Nurses weighed the patient four\ntimes during the hospitalization: 213.9 lbs. on post-operative day (POD) 5, 227.4 lbs. on\nPOD 24, 209.8 lbs. on POD 35, and 113 lbs. on POD 50. Nutritionists monitored the\npatient and made recommendations to the care team throughout his stay.\n\nThe patient had frequent skin assessments throughout his hospital stay. A nurse\nrecorded a Stage I left heel pressure ulcer on POD 24. A note on POD\n25 documented redness on the sacrum. Nurses recorded a 1x1cm laceration of the\nsacrum on POD 43 and POD 49. The final assessment on the day of discharge\ndocumented a rash in the gluteal (buttock) area and that the left heel ulcer had healed.\n\nFollowing surgery, the patient remained in the surgical intensive care unit (SICU) for\n24 days. During this time, he received aggressive life support measures including\n\n11\n Paracentesis is performed by inserting a needle into the peritoneal space between the abdominal cavity and the\n\n\nabdominal wall that is created by accumulated fluid. Diagnostic paracentesis refers to the removal of a small \n\nquantity of fluid for testing. Therapeutic paracentesis refers to the removal of a large quantity of fluid to reduce \n\nabdominal pressure.\n\n\n12\n Refractory ascites is an accumulation of fluid in the peritoneal space that is unresponsive to medication. \n\n13\n Tense ascites is an accumulation of fluid in the abdomen that is significant enough to cause pressure on organs\n\n\nand difficulty breathing.\n\n\n14\n Laparoscopic surgery is performed through small incisions with the aid of a camera.\n\n\n15\n An umbilical hernia is the protrusion of intestines through the abdominal wall. An incarcerated hernia occurs \n\nwhen the protruded intestines is trapped which can lead to compromised blood supply and tissue death.\n\n\n16\n Necrotic bowel is non-viable intestinal tissue, in this case, from lack of blood supply to the area.\n\n\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 5\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\nmechanical ventilation,17 antibiotics, intermittent intravenous drugs for low blood\npressure, and nasogastric (NG) tube feedings for nutritional support. The SICU care\nteam also implemented measures to help prevent skin breakdown and ventilator\nassociated pneumonia.\n\nWhile in the SICU, the patient had refractory ascites requiring paracentesis five times.\nDespite the care team\xe2\x80\x99s prevention measures, he developed ventilator associated\npneumonia, necessitating treatment with antibiotics. Attempts to wean the patient from\nthe ventilator were unsuccessful, so surgeons placed a tracheostomy tube18 for long-\nterm respiratory support.\n\nOn POD 24, the patient transferred to the respiratory care unit. While there, doctors\nsuccessfully weaned him from the ventilator after a total of 33 days of mechanical\nsupport. He developed further complications, including an episode of acute delirium\nsecondary to sepsis,19 a seizure, and cellulitis (skin infection). He required paracentesis\nan additional nine times.\n\nOn POD 39, the patient moved to a general medical unit. The next day staff removed\nhis indwelling bladder catheter and submitted urine for analysis. The urinalysis results\nwere suggestive of, but not definitive for, a urinary tract infection (UTI). A consultant\nnoted these findings on POD 41, and recommended a culture and antibiotic\nadjustments if indicated; however, the internal medicine team did not order a culture or\nchange antibiotics. The antibiotics were discontinued on POD 46.\n\nOn POD 44, the nursing staff documented that the patient was confused,\nuncooperative, incoherent and needed restraints to prevent self-harm. Nursing notes\nindicated the patient remained confused and combative, had visual hallucinations, and\nrequired intermittent restraints during the remainder of his hospitalization. They also\nnoted the patient was unable to stand, perform self-care, or feed himself.\n\nPhysicians\xe2\x80\x99 notes during this episode of acute delirium indicated they were initially\naware of nursing notes documenting the patient\xe2\x80\x99s symptoms and restraints. On POD\n44, a psychiatry consultant recommended the internal medicine physicians evaluate for\na medical cause of acute delirium. On POD 49, the psychiatrist recommended delaying\ndischarge plans until the acute delirium was completely resolved. The same day an\ninternal medicine physician wrote, \xe2\x80\x9cwill follow ammonia and TSH [thyroid stimulating\nhormone] levels and if no abnormal values found that may be contributing to on-off\naltered mental status, then will proceed with discharge from medical service tomorrow.\xe2\x80\x9d\n\nA physician wrote discharge orders on POD 50; however, the patient remained on the\ngeneral medicine unit for another five days until travel arrangements were completed.\nOn POD 52, despite nursing notes to the contrary, both the psychiatry and internal\n\n17\n Mechanical ventilation is the use of a machine to assist or replace an individual\xe2\x80\x99s spontaneous breathing. \n\n18\n A tracheostomy tube is inserted through the front of the neck directly into the windpipe. \n\n19\n Sepsis is a life-threatening condition caused by severe infection.\n\n\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 6\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\nmedicine physicians recorded that the patient was stable and without symptoms of\nacute delirium.\n\nThe patient left the facility 54 days after surgery. A social worker advised the patient\xe2\x80\x99s\nfamily to arrange for acute inpatient rehabilitation after arrival home. The patient\nrequired ambulance transport to the airport. His family accompanied him on the\ncommercial flight back to Arizona. Immediately on arrival, the family drove him to the\nlocal VA facility ED.\n\nSixteen hours after leaving the San Juan VA, the patient required admission to the\nSICU for sepsis due to UTI, acute renal failure from dehydration, and acute delirium.\nHe weighed 117.5 lbs. Admission notes documented a recent dramatic weight loss and\ncachectic20 appearance. His admission skin assessment revealed multiple Stage I and\nII pressure ulcers on the left heel, right ankle, both elbows (8x8 cm and 3x3 cm), and\nboth knees (11x11 cm and 4x4 cm); a Stage II sacral ulcer measured 8x2 cm. He\nremained hospitalized for 27 days before he was transferred to an acute inpatient\nrehabilitation unit and eventually discharged to a Veteran\xe2\x80\x99s State Home.\n\n Inspection Results \n\nIssue 1: Quality of Care Issues\nInadequate Treatment for Acute Delirium\n\nWe substantiated the allegation that the medical condition leading to the patient\xe2\x80\x99s acute\ndelirium was not addressed. Specifically, the patient\xe2\x80\x99s acute delirium secondary to a\nsevere UTI went unrecognized and untreated. We also substantiated the allegation that\nthe patient was not medically stable when he left the facility via a commercial flight, and\nrequired admission to another VA facility immediately upon arrival.\n\nOn POD 41, a consultant recommended that providers obtain a urine culture to evaluate\nfor a possible UTI and adjust antibiotics if indicated; however, no urine culture was\nobtained. By POD 44, the patient developed symptoms of acute delirium including\nconfusion, hallucinations, and agitation. He was seen by Psychiatry Services, who\nrecommended evaluation for underlying medical causes for delirium. The patient\nremained intermittently agitated, often requiring the use of restraints to prevent self-\nharm during the remainder of his hospital stay. The EHR did not reflect that measures\nwere taken to identify infection as an underlying medical cause for the patient\xe2\x80\x99s acute\ndelirium.\n\nOn POD 53, the attending physician indicated that, \xe2\x80\x9cFrom internal medicine viewpoint,\npatient is medically stable and able to travel to Arizona with his family. Also, as per last\npsychiatric evaluation, there is no actual contraindication for traveling back with his\n20\n Cachectic appearance refers to generalized emaciation including muscle loss, fatigue, and weakness usually\noccurring in association with cancer or a chronic disease.\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 7\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\nfamily as his acute symptoms are resolved and patient [sic] is not in delirium. Patient\nand relatives were oriented and are aware of these findings.\xe2\x80\x9d Although the patient was\ncleared for discharge, other EHR entries by nursing staff reflected that the patient was\nintermittently confused and required restraints due to hallucinations.\n\nThe patient left the facility early in the morning of October 31 for a commercial flight to\nArizona. Immediately upon arrival, his family took him to the local VA facility, where he\nwas admitted to the intensive care unit with sepsis secondary to a UTI, acute delirium,\nand acute renal failure secondary to dehydration.\n\nWe determined that physicians did not acknowledge nursing documentation of the\npatient\xe2\x80\x99s acute symptoms including agitation, confusion, and hallucinations. We also\ndetermined that physicians failed to adequately assess for underlying causes of acute\ndelirium and failed to diagnose the patient\xe2\x80\x99s UTI and sepsis. We determined that the\npatient was not medically stable at the time he left the facility.\n\nLack of Nutritional Support\n\nWe substantiated the allegation that the patient lost a significant amount of weight while\nhe was in the hospital. We could not substantiate the allegation that he was too weak to\neat and no one assisted him.\n\nVHA policy21 requires that a nutritional assessment be conducted that includes\nevaluation of nutrition intake, hydration status, recent weight, and weight history,\nfollowed by the implementation of a nutrition care plan.\n\nLocal clinical practice guidelines for the prevention and treatment of pressure ulcers\nrequires that the patient\xe2\x80\x99s nutritional status be monitored, including assessment of the\npatient\xe2\x80\x99s intake and output, weight on admission and weekly thereafter, and calorie\ncounts. In addition, local protocol for patients receiving enteral nutrition requires weekly\nweights on patients receiving enteral tube feedings.\n\nAll three clinical dietitians we interviewed acknowledged that the commonly accepted\npractice of calculating caloric intake for patients receiving nutrition through tube\nfeedings was not done for this patient.\n\nThe EHR indicated that the patient was on tube feedings from POD 3\xe2\x80\x9323, and from\nPOD 26\xe2\x80\x9334, followed by a pureed diet. We found that nursing intake and output\ndocumentation and progress notes from members of the interdisciplinary team reflected\npercentage of food ingested, and/or a description of patient\xe2\x80\x99s appetite, but no\ndocumentation of actual caloric intake.\n\nWhile the patient was in the SICU receiving enteral nutrition, daily weights were\ndocumented in the progress notes; however, they were not current or accurate.\nInstead, the same two weights, one obtained in August 2012 (165 lbs.) and one\n21\n VHA Handbook 1109.02, Clinical Nutrition Management, February 14, 2012.\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 8\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\nobtained after six days in the hospital (213 lbs.), were repeatedly included in the\nphysician and nursing staff notes, were clearly contradictory, and according to the date\nand time stamps, were not current.\n\nEHR notes also indicated that when the patient was transferred to the general medical\nunit and was still receiving enteral nutrition, his weight was recorded only 2 of the\n16 days he was there, with no documentation of his weight for 11 consecutive days.\n\nWhen comparing the patient\xe2\x80\x99s initial weight of 213.19 lbs. with the weight of 113 lbs.\nobtained 4 days prior to discharge, it was clear that the patient lost a significant amount\nof weight during 55 days of hospitalization. His weight of 117.5 lbs. at the Arizona VA\nfacility correlates with the last recorded weight at the facility prior to discharge.\n\nThe family told us that the staff did not assist the patient with meals; however, EHR\ndocumentation reflects that the patient was assisted with meals.\n\nWe determined that the patient was not weighed as required by local policy. We also\ndetermined that the patient\xe2\x80\x99s nutritional treatment plan was inadequate. It was based\non inaccurate weights and incomplete assessments of nutritional intake.\n\nSurgical Wound Care\n\nWe substantiated the allegation that the patient\xe2\x80\x99s sutures from the hernia surgery were\nnot removed until 7 weeks after surgery. They were removed the day before he was\ndischarged; however, we found that the delay was medically justified.\n\nA provider\xe2\x80\x99s note in the EHR on the POD day 13 stated, \xe2\x80\x9cStaples will be kept in place\nlonger due to his large abdomen,\xe2\x80\x9d which justified the need to keep the sutures in place.\nAlthough documentation indicated that the sutures were in place for 45 days post-\nsurgery, it did not cause any harm. The sutures were necessary to prevent the wound\nfrom not closing properly due to the patient\xe2\x80\x99s ascites.\n\nInadequate Management of Patient\xe2\x80\x99s Fall\n\nWe substantiated the allegation that the patient fell once, but could not substantiate the\nallegation that the patient was treated roughly, or that he fell a second time.\n\nLocal policy defines falls as a loss of upright position that results in landing on the floor,\nor a sudden, uncontrolled, downward displacement of the body to the floor. The policy\nrequires that a fall risk assessment be done on admission and with changes in the\npatient\xe2\x80\x99s mental or physical condition, or a change in the treatment plan.\n\nThe patient was identified by the nursing staff as high risk for falls, and fall risk\nassessments were documented as required. EHR notes indicated that the patient had a\nfall, and the nursing staff initially helped him to slide down to the floor and then placed\nhim back on the bed. The patient was evaluated by a physician after the fall, who\nindicated no evidence of trauma. We found no documentation in the EHR of a second\nfall.\n\n\nVA Office of Inspector General 9\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\nLack of Communication with the Family\n\nWe substantiated the allegation that family members did not receive adequate\ninformation regarding the patient\xe2\x80\x99s condition for several weeks.\n\nThe complainant told us that the patient\xe2\x80\x99s medical team kept the family informed of the\npatient\xe2\x80\x99s condition and treatment while they were with the patient during the first week in\nthe SICU. However, after they returned home, they had difficulty obtaining timely\nupdates on the patient\xe2\x80\x99s condition.\n\nThe EHR indicated that providers attempted and/or spoke to the patient\xe2\x80\x99s relatives\nfrequently while the patient was in the SICU. We determined that there was a decrease\nin communication with the patient\xe2\x80\x99s relatives regarding changes in the patient\xe2\x80\x99s\ncondition and treatment plans after he was transferred out of the SICU.\n\nMinimal Care Prior to Discharge\n\nWe could not substantiate the allegation that the patient received minimal care for the\nlast 2 weeks prior to his discharge on October 27, 2012.\n\nThe complainant stated to us that when the patient\xe2\x80\x99s family was there with the patient\nduring the last 2 weeks of his hospitalization, the staff expected them to assist the\npatient with his basic activities of daily living such as feeding, bathing, and getting him\nout of bed. They also said that the patient was very weak, confused, and unable to do\nthings by himself, which caused them concern. However, the EHR reflected that routine\ncare was provided by the nursing staff.\n\nIssue 2: Lack of Adequate Discharge Planning\nWe substantiated the allegation that no attempts were made by staff to arrange for\nappropriate follow-up care or coordinate care with providers at the Arizona VA facility.\n\nVHA policy 22 requires that transfers be coordinated into and out of its medical facilities\nunder circumstances that provide maximum safety for patients. In addition, local policy\nrequires that the attending physician is responsible for determining the necessity for\ntransfer and transportation requirements for the specific medical needs.\n\nThe EHR indicated that on discharge, providers identified medical and mental health\nfollow up needs, and recommended inpatient rehabilitation. However, no arrangements\nwere made for inter-facility transfer to the Arizona rehabilitation facility, and there was\nno communication with the Arizona facility regarding the patient\xe2\x80\x99s need for ongoing\ninpatient care. Instead, family members were instructed to contact acute rehabilitation,\nmental health, gastroenterology, and speech and swallowing services at the Arizona VA\nfacility to arrange further care when they arrived home.\n\n22\n VHA Directive 2007-015, Inter-Facility Transfer Policy, May 2007.\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 10\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\nLocal policy requires that the patient\xe2\x80\x99s discharge needs be identified upon admission\nand until discharge or transfer, and that the interdisciplinary team assures continuity of\ncare by performing appropriate referrals to VA or community agencies. Local policy\nalso requires that discharge orders should be completed 24\xe2\x80\x9372 hours prior to the\napproximate discharge date.\n\nThe patient remained at the facility for 4 days after he was formally discharged. While\nthe EHR reflected that physicians saw the patient between the time he was discharged\nand actually left the facility, the discharge orders were written 4 days prior to actual\ndischarge and were not re-evaluated for appropriateness.\n\nWe determined that the discharge planning process was inadequate given the patient\xe2\x80\x99s\ncondition and his need for ongoing treatment and services.\n\nWe determined that the attending physician failed to provide appropriate oversight for\ncoordination of required services based on patient\xe2\x80\x99s medical, mental health, and\nrehabilitation needs, and that discharge orders were not timely or appropriate for the\npatient\xe2\x80\x99s condition.\n\nIssue 3: Other Findings\nIn the course of our review, we also found the following conditions.\n\nInadequate Actions for Prevention of Pressure Ulcers\n\nWe found that actions taken to prevent and/or treat pressure ulcers were inadequate.\n\nLocal policy requires that nursing staff perform skin inspections and obtain a Braden\nScale score for all patients upon admission, discharge, transfer, or change in patient\xe2\x80\x99s\ncondition; and that a skin assessment be documented within 24 hours of admission and\ndaily thereafter.\n\nWe found that the nursing skin assessment documentation reflected significant\ndiscrepancies concerning the patient\xe2\x80\x99s actual condition. Although a daily skin\nassessment was documented on 53 of the 55 days of the patient\xe2\x80\x99s hospitalization, the\ndocumentation was contradictory and inconsistent. The skin assessment at discharge\ndocumented only a rash in the gluteal area and a healed left heel ulcer. The admission\nskin assessment at the Arizona VA facility revealed multiple stage I and II pressure\nulcers on the left heel, right ankle, both elbows (8x8 cm and 3x3 cm), and both knees\n(11x11 cm and 4x4 cm); and a stage II sacral ulcer that measured 8x2 cm.\n\nWe determined that accurate skin assessments were not performed, and multiple\nexisting pressure ulcers were not identified or treated.\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 11\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\nInadequate Informed Consents\n\nWe found a lack of documentation of notification of the patient and/or family regarding\nchanges in the patient\xe2\x80\x99s treatment plan.\n\nVHA policy23 requires that the practitioner performing a procedure be identified, as well\nas any other practitioner responsible for supervision. In addition, VHA requires that if a\ndifferent practitioner is substituted for the practitioner responsible for conducting the\nprocedure, his/her name and signature must be added to the consent form, or a\nprogress note must be placed in the patient\xe2\x80\x99s EHR to indicate all changes to the\ntreatment plan, as well as patient agreement.\n\nWe noted that providers other than those listed on the informed consent performed\nprocedures two different times. While the change in the provider performing the\nprocedure was documented in the EHR, there was no documentation that the change\nwas discussed with the patient and/or family. This is a repeat finding from a previous\nHotline at this facility (Alleged Quality of Care and Responsiveness Issues, VA\nCaribbean Healthcare System, San Juan, Puerto Rico Report # 11-03896-209\nJune 22, 2012.)\n\n Conclusions \n\nWe substantiated the allegation that the medical condition leading to the patient\xe2\x80\x99s acute\ndelirium was not addressed. We determined that the physicians failed to diagnose the\npatient\xe2\x80\x99s UTI and sepsis. We also substantiated the allegation that the patient was not\nmedically stable when he left the facility, and required admission to another VA facility\nimmediately upon arrival home.\n\nWe substantiated the allegation that the patient lost a significant amount of weight while\nhe was in the hospital. We could not confirm the allegation that he was too weak to eat\nand no one assisted him. We determined that the patient\xe2\x80\x99s nutritional treatment plan\nwas inadequate, and was based on inaccurate weights and incomplete assessments of\nnutritional intake.\n\nWe substantiated the allegation that the patient\xe2\x80\x99s sutures from the hernia surgery were\nnot removed for 7 weeks, until the day before he was discharged. However, this did not\ncause the patient harm and may have been medically necessary to prevent further\ncomplications.\n\nWe substantiated the allegation that the patient fell once, but we could not confirm the\nallegation that the staff treated the patient roughly, or that he fell a second time.\n\nWe substantiated the allegation that family members did not receive adequate\ninformation regarding the patient\xe2\x80\x99s condition for several weeks. We could not\n\n23\n VHA Handbook 1004.01, Informed Consent for Clinical Treatments and Procedures, August 14, 2009.\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 12\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\nsubstantiate the allegation that the patient received minimal care the last two weeks of\nhis hospitalization.\n\nWe substantiated the allegation that no attempts were made by staff to arrange for\nappropriate follow-up care with providers at the Arizona VA facility. We determined that\nthe discharge planning process was inadequate. The attending physician failed to\nprovide appropriate oversight for coordination of required services, and providers failed\nto communicate on-going care needs to the Arizona facility. We determined that\ndischarge orders were written more than 72 hours prior to actual discharge, and were\nnot re-assessed for appropriateness.\n\nWe determined accurate skin assessments were not performed, and that actions taken\nto prevent and/or treat pressure ulcers were inadequate.\n\nWe found a lack of documentation of the patient and/or family notification regarding\nchanges in the patient\xe2\x80\x99s treatment plan.\n\n Recommendations \n\n1. We recommended that the System Director ensures that thorough nutritional\nassessments are completed (including weights), plans are implemented, and patient\nprogress is continually monitored.\n\n2. We recommended that the System Director ensures that processes be strengthened\nto ensure that nursing staff perform and document accurate daily skin inspections for all\nhospitalized patients identified as being at risk for pressure ulcers, and that compliance\nis monitored.\n\n3. We recommended that the System Director implement measures to ensure that\ndischarge planning processes are appropriate for the patient\xe2\x80\x99s condition, discharge\norders comply with local policy, and that compliance is monitored.\n\n4. We recommended that the System Director implement measures to ensure that the\ninformed consent process complies with VHA requirements.\n\n5. We recommended that the System Director consult with Regional Counsel regarding\npossible disclosure to the patient and family of failure to diagnose urinary tract infection\nwith sepsis, and failure to prevent and treat pressure ulcers.\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 13\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n Appendix A\n VISN Director Comments\n\n\n Department of\n Veterans Affairs Memorandum\n\n\n Date: December 3, 2013\n\n From: Director, VA Sunshine Healthcare Network (10N8)\n\n Subject: Healthcare Inspection \xe2\x80\x93 Quality of Care Issues, San Juan VA\n Medical Center, San Juan, PR\n\n To: Director, Bay Pines Office of Healthcare Inspections (54SP)\n\n Director, Management Review Service (VHA 10AR MRS OIG\n Hotline)\n\n\n I have reviewed and concur with the Healthcare Inspection on\n Quality of Care issues performed by the Office of Inspector\n General.\n\n Corrective action plans have been established with planned\n completion dates, as detailed in the attached report.\n\n\n\n\n Joleen Clark, MBA, FACHE\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 14\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n Appendix B\n System Director Comments\n\n\n Department of\n Veterans Affairs Memorandum\n\n\n Date: December 3, 2013\n\n From: Director, VA Caribbean Healthcare System (672/00)\n\n Subject: \t Healthcare Inspection \xe2\x80\x93 Quality of Care Issues, San Juan VA\n Medical Center, San Juan, PR\n\n To: Director, VA Sunshine Healthcare Network (10N8)\n\n\n\n Enclosed you will find the VA Caribbean Healthcare System\xe2\x80\x99s\n response to the Healthcare Inspection on Quality of Care issues\n performed by the Office of Inspector General.\n\n\n\n\n DeWayne Hamlin\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 15\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\n\n Comments to OIG\xe2\x80\x99s Report\nThe following Director\xe2\x80\x99s comments are submitted in response to the recommendations\nin the OIG report:\n\nOIG Recommendations\n\nRecommendation 1. We recommended that the System Director ensures that\nthorough nutritional assessments are completed (including weights), plans are\nimplemented, and patient progress is continually monitored.\n\nConcur\n\nTarget date for completion: January 31, 2014\n\nFacility response: VACHS recognizes the need to strengthen compliance with facility\npolicy of weighing patients at time of admission, transfer or by doctors\xe2\x80\x99 orders.\nNutritional assessments were completed in required timeframe however there is a need\nto improve on patients\xe2\x80\x99 nutritional progression, including caloric count where clinically\nindicated. Current policies are being evaluated to ensure there are no gaps in our\nnutritional assessment including weights and that plans are implemented and patients\xe2\x80\x99\nprogress is continuously monitored. Quality monitoring of nutritional assessments\ncommenced on November 15, 2013, and will continue until improvement is sustained\nwith reviews indicating 90 percent compliance.\n\nRecommendation 2. We recommended that the System Director ensures that\nprocesses be strengthened to ensure that nursing staff perform and document accurate\ndaily skin inspections for all hospitalized patients identified as being at risk for pressure\nulcers, and that compliance is monitored.\n\nConcur\n\nTarget date for completion: March 31, 2014\n\nFacility response: An action plan to improve nursing documentation of Braden Scale\nassessments is underway and includes direct observation, record audits and staff\ninterviews for perception of barriers. Based on these findings, education and training\nwill be provided to the nursing staff and skin care champions by the end of December\n2013. Monthly auditing will continue until documentation confirms compliance at\n90 percent or greater.\n\nRecommendation 3. We recommended that the System Director implements\nmeasures to ensure that discharge planning processes are appropriate for the patient\xe2\x80\x99s\ncondition, discharge orders comply with local policy, and that compliance is monitored.\n\nConcur\n\nTarget date for completion: March 30, 2014.\n\n\nVA Office of Inspector General 16\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n\n\nFacility response: A system redesign project was conducted and the VACHS is\nallocating additional resources needed to strengthen this process. The recently created\nPatient Flow Committee and the Social Work Service will monitor the process until at\nleast 90 percent compliance is sustained.\n\nRecommendation 4. We recommended that the System Director implements\nmeasures to ensure that the informed consent process complies with VHA\nrequirements.\n\nConcur\n\nTarget date for completion: January 31, 2014\n\nFacility response: VACHS has initiated a monitor to review informed consents and to\ninclude inpatient procedures performed at bedside as appropriate. Our Medicine\nService Section Chiefs reinforced with our residents that the informed consent could be\nobtained by anyone who was on the treatment team. If the person obtaining the\nconsent was not performing the procedure, then the resident needed to document in a\nprogress note that the patient had been notified and agreed to the change in provider.\nTo monitor compliance QMS (Quality Management Service) started reviewing inpatient\nprocedures performed and documentation of the procedures within the Medicine\nService on a monthly basis until at least 90 percent compliance with the informed\nconsent policy is sustained.\n\nRecommendation 5. We recommended that the System Director consult with Regional\nCounsel regarding possible disclosure to the patient and family of failure to diagnose\nurinary tract infection with sepsis, and failure to prevent and treat pressure ulcers.\n\nConcur\n\nTarget date for completion: November 8, 2013\n\nFacility response: A consultation with Regional Counsel was completed and a\ndisclosure was made to the patient and family.\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 17\n\x0c Quality of Care Issues, San Juan VA Medical Center, San Juan, PR\n Appendix C\n\n OIG Contact and Staff Acknowledgments\nContact For more information about this report, please contact the OIG at\n (202) 461-4720.\nContributors Alice Morales-Rullan, MSN, Team Leader\n Monika Gottlieb, MD\n Karen McGoff-Yost, LCSW\n Carol Torczon, ACNP\n Jackelinne Melendez, MPA\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 18\n\x0c Report Distribution \n\nVA Distribution\n\nOffice of the Secretary\nVeterans Health Administration\nAssistant Secretaries\nGeneral Counsel\nDirector, VA Sunshine Healthcare Network (10N08)\nDirector, VA Caribbean Healthcare System (672/00)\n\nNon-VA Distribution\n\nHouse Committee on Veterans\xe2\x80\x99 Affairs\nHouse Appropriations Subcommittee on Military Construction, Veterans Affairs, and\n Related Agencies\nHouse Committee on Oversight and Government Reform\nSenate Committee on Veterans\xe2\x80\x99 Affairs\nSenate Appropriations Subcommittee on Military Construction, Veterans Affairs, and\nSenate Committee on Homeland Security and Governmental Affairs\nRelated Agencies\nNational Veterans Service Organizations\nGovernment Accountability Office\nOffice of Management and Budget\nResident Commissioner for the Commonwealth of Puerto Rico: Pedro Pierluisi\nDelegate to Congress from the U.S. Virgin Islands: Donna M. Christian-Christensen\n\n\nThis report is available on our web site at www.va.gov/oig\n\n\n\n\nVA Office of Inspector General 19\n\x0c'


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 22001D0623
 2001/623/CE: Décision n° 5/2001 du Conseil d'association UE-Roumanie du 15 mai 2001 établissant la contribution financière de la Roumanie pour sa participation aux programmes Socrates II et Jeunesse pendant les années 2001 à 2006
 Journal officiel n° L 217 du 11/08/2001 p. 0009 - 0010
 Décision no 5/2001 du Conseil d'association UE-Roumaniedu 15 mai 2001établissant la contribution financière de la Roumanie pour sa participation aux programmes Socrates II et Jeunesse pendant les années 2001 à 2006(2001/623/CE)LE CONSEIL D'ASSOCIATION,vu le protocole additionnel à l'accord européen établissant une association entre les Communautés européennes et leurs États membres, d'une part, et la Roumanie, d'autre part(1), relatif à la participation de la Roumanie aux programmes communautaires, et notamment ses articles 1er et 2,considérant ce qui suit:(1) La décision n° 3/2000 du 29 septembre 2000 du Conseil d'association UE-Roumanie(2) a adopté les conditions et modalités de participation de la Roumanie à la deuxième phase des programmes Leonardo da Vinci et Socrates et est applicable pour la durée de ces programmes.(2) La décision n° 4/2000 du 13 octobre 2000 du Conseil d'association UE-Roumanie(3) a adopté les conditions et modalités de participation de la Roumanie au programme Jeunesse et est applicable pour la durée de ce programme.(3) L'annexe II, point 2, de la décision n° 3/2000, et l'annexe II, point 1, de la décision n° 4/2000 disposent que la contribution financière devant être versée par la Roumanie au budget de l'Union européenne en vue de participer respectivement aux programmes Socrates II et Jeunesse pendant les années 2001 à 2006 sera décidée par le Conseil d'association dans le courant de l'année 2000,DÉCIDE:Article premierLa contribution financière devant être versée par la Roumanie au budget de l'Union européenne en vue de participer au programme Socrates II pour les années 2001 à 2006 est la suivante:>TABLE>Article 2La contribution financière devant être versée par la Roumanie au budget de l'Union européenne en vue de participer au programme Jeunesse pour les années 2001 à 2006 est la suivante:>TABLE>Article 3Le versement des fonds impartis au programme PHARE suit le calendrier suivant:- les enveloppes annuelles suivantes pour la contribution financière au programme Socrates II:>TABLE>- les enveloppes annuelles suivantes pour la contribution financière au programme Jeunesse:>TABLE>Le solde de la contribution de la Roumanie est couvert par le budget de l'État roumain.Article 4La présente décision entre en vigueur le jour de son adoption par le Conseil d'association.Fait à Bruxelles, le 15 mai 2001.Par le Conseil d'associationLe présidentA. Lindh(1) JO L 317 du 30.12.1995, p. 40.(2) JO L 306 du 7.12.2000, p. 28.(3) JO L 290 du 17.11.2000, p. 33.