text:
 EUROPSKA KOMISIJA
 Bruxelles, 18.3.2019.
 COM(2019) 139 final
 2019/0080(NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o dodjeli sredstava koja su opozvana iz projekata u okviru 10. europskog razvojnog fonda u svrhu obnove Instrumenta mirovne pomoći za Afriku
 OBRAZLOŽENJE
 1.KONTEKST PRIJEDLOGA
 •Razlozi i ciljevi prijedloga
 Instrument mirovne pomoći za Afriku (APF) osnovan je 2003. unutar okvira Sporazuma iz Cotonoua
 1
 te se financira iz Europskog razvojnog fonda (ERF) koji ne pripada općem proračunu Unije. APF je postao jedan od ključnih instrumenata za provedbu suradnje u vezi s pitanjima mira i sigurnosti između Afrike i EU-a.
 U okviru trenutačnog 11. ERF-a za APF je prvotno dodijeljen iznos od 750 milijuna EUR za razdoblje 2014.–2020. Pri određivanju tog iznosa, koji se temeljio na obvezama APF-a u okviru 10. ERF-a, nije se u dovoljnoj mjeri uzeo u obzir nagli porast financijskog opsega APF-a nakon 2012., koji se nastavio do 2015., kada je Komisija ograničila svoja sredstva za operacije potpore miru na 80 % tadašnje stope UN-a za stipendije pripadnicima postrojbi i policije koji su raspoređeni u okviru operacija potpore miru pod afričkim vodstvom. Uvođenje te gornje granice dovelo je do stabilizacije, ali ne i smanjenja isplata APF-a jer su uštede dobivene uvođenjem gornje granice doprinosa Instrumenta mirovne pomoći za Afriku za potrebe stipendija prebijene povećanjem ukupnog broja financiranih operacija potpore miru. Slijedom toga, zahtjevi za financiranje iz APF-a uskoro su premašili raspoloživi iznos. Stoga je APF do sada bio triput obnavljan te iznosi ukupno 835 milijuna EUR: dvije obnove dodatnim sredstvima od 150 milijuna EUR (odluka od 24. rujna 2015.
 2
 odnosno 2. kolovoza 2016.
 3
 ) za program djelovanja za razdoblje 2014.–2016. i treća obnova dodatnim sredstvima u iznosu od 535 milijuna EUR (odluka od 2. kolovoza 2016.
 4
 ) za financiranje programa djelovanja za razdoblje 2017.–2018. Porast u zahtjevima ponajviše se odnosi na nastavak financiranja postojećih operacija (misija Afričke unije u Somaliji – AMISOM) te na uspostavu novih operacija potpore miru (misija Gospodarske zajednice zapadnoafričkih država u Gvineji Bisau – ECOMIB, Multinacionalna zajednička jedinica protiv skupine Boko Haram – MNJTF, Zajednička jedinica G5 Sahel). U okviru 11. ERF-a iz APF-a je dosad dodijeljeno ukupno 1 627,3 milijuna EUR
 5
 . Taj je iznos znatno veći od obveza u okviru prethodnih ERF-ova, što pokazuje povećano ulaganje sredstava ERF-a u mir i sigurnost.
 U odluci COREPER-a od 10. svibnja 2016. o obnovi APF-a utvrđena su sredstva za taj instrument do kraja 2018., ali nisu obuhvaćene financijske potrebe za posljednje dvije godine 11. ERF-a, koje odgovaraju programu djelovanja APF-a za razdoblje 2019.–2020. Sredstva za razdoblje od 2019. do 2020. trebala bi biti dovoljna za ispunjenje trajnih potreba Afričke unije i afričkih regionalnih organizacija za rješavanje postojećih i novih sigurnosnih kriza u Africi. Treba osigurati predvidljivost i održivost financiranja potreba APF-a. Financijske potrebe APF-a do kraja 2020. trenutačno se procjenjuju na 814 860 000 EUR.
 Cilj je ovog nacrta prijedloga odluke Vijeća pribaviti odobrenje Vijeća za uporabu sredstava koja su opozvana iz 10. ERF-a da bi se APF obnovio dodatnim iznosom od 445 860 000 EUR, od kojih će 431 000 000 EUR doprinijeti financiranju zahtjeva APF-a do kraja 2020., a 14 860 000 EUR pokrit će rashode Komisije za potporu. Ta će se sredstva iskoristiti primjenom ključa raspodjele doprinosa država članica iz 10. ERF-a
 6
 . Kako bi se ta sredstva nadopunila iz pričuve za ostvarenje postignuća (réserve non-mobilisable), dodatna će se sredstva za APF mobilizirati iz pričuve 11. ERF-a za nacionalne okvirne programe/regionalne okvirne programe (NIP/RIP) (369 000 000 EUR).
 •Dosljednost s postojećim odredbama politike u određenom području
 U Globalnoj strategiji EU-a
 7
 mir i sigurnost definiraju se kao jedan od ključnih interesa EU-a, uz napomenu da je sigurnost unutar Europe isprepletena s mirom u susjednim i okolnim regijama. Obnovljenim Europskim konsenzusom o razvoju
 8
 iz 2017. „mir” se određuje kao jedno od pet središnjih područja te se ponovno potvrđuje predanost EU-a globalnom poretku utemeljenom na pravilima i multilateralizmu.
 APF je jedan od ključnih instrumenata za provedbu suradnje u vezi s pitanjima mira i sigurnosti između Afrike i EU-a prema Zajedničkoj strategiji Afrike i EU-a koja je donesena u Lisabonu 2007. Na četvrtom sastanku na vrhu Afrike i EU-a 2014. mir i sigurnost ponovno su potvrđeni kao jedno od pet prioritetnih područja za provedbu Zajedničke strategije. Na 5. sastanku na vrhu Afričke unije i EU-a u studenome 2017. čelnici su postigli dogovor o četiri zajednička strateška prioriteta za razdoblje do sljedećeg sastanka na vrhu, od kojih je jedan bio „Podrška otpornosti, miru, sigurnosti i upravljanju”. Na temelju Novog europskog konsenzusa o razvoju u kojem se podsjeća na povezanost sigurnosti i razvoja te na temelju globalne strategije EU-a koja naglašava potrebu za integriranim pristupom sukobima, središnje mjesto u partnerstvu Afrike i EU-a i dalje zauzima suradnja u području mira i sigurnosti. U tom su kontekstu Europska komisija i Komisija Afričke unije 23. svibnja 2018. potpisale Memorandum o razumijevanju o miru, sigurnosti i upravljanju, koji služi kao okvir za pojačanu suradnju između Afričke unije i EU-a pri suočavanju s izazovima u području mira i sigurnosti.
 Uz omogućavanje nastavka aktivnosti APF-a do 2020. ovaj će prijedlog pridonijeti i postizanju ciljeva održivog razvoja, posebno cilja broj 16: „Promicati miroljubiva i uključiva društva za održiv razvoj, osigurati pristup pravdi za sve i izgraditi učinkovite, odgovorne i uključive institucije na svim razinama”.
 APF se redovito financira iz omotnice unutar AKP-a u okviru ERF-a. Aktivnosti koje se financiraju dodatnim sredstvima dodijeljenima APF-u iz pričuve za ostvarenje postignuća (réserve non-mobilisable) i dalje će biti usklađene s općim i posebnim ciljevima APF-a navedenima u strategiji o suradnji unutar AKP-a
 9
 .
 Dodatna će se sredstva upotrebljavati u skladu s pravilima i postupcima koji se primjenjuju za 11. ERF. Programiranje tih sredstava utvrdit će se u sljedećem programu djelovanja APF-a za razdoblje 2019.–2020., što zahtijeva odobrenje COREPER-a prije nego što ga Komisija donese, kako je predviđeno člankom 15. točkom (b) Provedbene uredbe o 11. ERF-u
 10
 .
 •Dosljednost u odnosu na druge politike Unije
 Nije primjenjivo.
 2.PRAVNA OSNOVA, SUPSIDIJARNOST I PROPORCIONALNOST
 •Pravna osnova
 Članak 1. stavak 4. Unutarnjeg sporazuma o 11. ERF-u
 11
 .
 U članku 1. stavku 4. Unutarnjeg sporazuma o 11. ERF-u zahtijeva se da Vijeće jednoglasno donese svoju odluku.
 •Supsidijarnost (za neisključivu nadležnost)
 Nije primjenjivo.
 ERF se uspostavlja unutarnjim dogovorom predstavnika država članica te se njime predviđa mogućnost korištenja opozvanih sredstava ako se Vijeće s time složi
 12
 .
 •Proporcionalnost
 Prijedlog, a posebno predloženi iznosi, temelje se na sveobuhvatnoj analizi koju su provele službe Komisije i ESVD. Prijedlog se temelji i na pretpostavci da će drugi partneri financijski pridonijeti nastojanjima, među ostalim da će države članice Afričke unije postupno ispuniti obvezu preuzetu u lipnju 2015. tijekom sastanka na vrhu Afričke unije u Johannesburgu u Južnoj Africi na temelju koje bi njihov doprinos operacijama potpore miru do 2020. trebao iznositi 25 %, te da će i drugi donatori, uključujući UN, dati svoj doprinos. Nadalje, države članice EU-a mogu prenijeti vlastite dobrovoljne doprinose preko APF-a.
 Afrička unija je u srpnju 2016. donijela odluku o uvođenju pristojbe od 0,2 % na prihvatljivi uvoz za financiranje Afričke unije. Svrha je odluke osigurati pouzdano i predvidljivo financiranje kontinentalnog mira i sigurnosti s pomoću Fonda za mir Afričke unije. Provedba potrebnog zakonodavstva i praktičnih mjera napreduje u državama članicama AU-a, ali različitom brzinom.
 •Odabir instrumenta
 ERF je jedini izvor financiranja APF-a na razini EU-a. S obzirom na zakonska ograničenja, postojeći instrumenti EU-a koji se financiraju iz općeg proračuna Unije ne smiju se upotrebljavati za operacije s posljedicama u području vojske ili obrane ili za potporu vojnih korisnika osim za izgradnju kapaciteta za potporu razvoju i sigurnosti u svrhu razvoja.
 U skladu s člankom 1. stavkom 4. Unutarnjeg sporazuma između predstavnika vlada država članica Europske unije, koji su se sastali u okviru Vijeća, o financiranju pomoći Europske unije na temelju višegodišnjeg financijskog okvira za razdoblje od 2014. do 2020., u skladu sa Sporazumom o partnerstvu AKP-EU, i o dodjeli financijske pomoći za prekomorske zemlje i područja na koje se primjenjuje dio četvrti Ugovora o funkcioniranju Europske unije Vijeće odlučuje o prijedlogu Komisije.
 3.REZULTATI EX POST EVALUACIJA, SAVJETOVANJA S DIONICIMA I PROCJENE UČINAKA
 •Ex post evaluacija/provjera primjerenosti postojećeg zakonodavstva
 Nije primjenjivo.
 •Savjetovanja s dionicima
 Nije primjenjivo.
 •Prikupljanje i primjena stručnih znanja
 Nije primjenjivo.
 •Procjena učinka
 Nije primjenjivo.
 •Primjerenost propisa i pojednostavljivanje
 Nije primjenjivo.
 •Temeljna prava
 Jačanje dimenzije ljudskih prava u sprečavanju sukoba, upravljanju krizama i procesima nakon sukoba jedno je od ključnih područja suradnje u okviru prioritetnog područja JAES-a „Mir i sigurnost”. U Memorandumu o razumijevanju o miru, sigurnosti i upravljanju Afričke unije i EU-a, koji je potpisan u svibnju 2018., dodatno se ističe središnja uloga ljudskih prava, uključujući borbu protiv rodno uvjetovanog nasilja povezanog sa sukobima, u postizanju mira i sigurnosti na afričkom kontinentu.
 U okviru programa djelovanja APF-a za razdoblje 2019.–2020. posebna pozornost posvetit će se dimenziji svih relevantnih mjera koja se odnosi na rodna pitanja i ljudska prava. Potpora će se pružati Afričkoj uniji i drugim relevantnim akterima kako bi se uspostavio kontinentalni okvir za poštovanje ljudskih prava i međunarodnog humanitarnog prava, koji će se primjenjivati na sve operacije potpore miru pod afričkim vodstvom.
 4.UTJECAJ NA PRORAČUN
 Nije primjenjivo.
 ERF nije dio proračuna EU-a.
 5.OSTALI DIJELOVI
 •Planovi provedbe i mehanizmi praćenja, evaluacije i izvješćivanja
 Mehanizmi praćenja, evaluacije i izvješćivanja oni su koji se primjenjuju na 11. ERF te koji su predviđeni relevantnim višegodišnjim programima djelovanja. Dodatne relevantne mjere uključene su i u Podsjetnik o mjerama za jačanje Komisije Afričke unije, koji su 15. travnja 2016. donijele i 24. svibnja 2017. dopunile Europska komisija i Komisija Afričke unije te ih potonja mora poštovati pri provedbi ERF-a neizravnim upravljanjem.
 •Dokumenti s obrazloženjima (za direktive)
 Nije primjenjivo.
 •Detaljno obrazloženje posebnih odredbi prijedloga
 U članku 1. stavku 1. prijedloga predviđa se dodjela opozvanih sredstava u iznosu od najviše 445 860 000 EUR iz projekata u okviru 10. ERF-a u svrhu obnove APF-a kako bi se ispunile procijenjene financijske potrebe programa djelovanja APF-a za razdoblje 2019.–2020.
 U članku 1. stavku 2. predviđa se da će se Komisiji dodijeliti najviše 14 860 000 EUR od iznosa iz stavka 1. za rashode za potporu. Taj iznos proizlazi iz korištenja omjera (3,45 %) koji je predviđen i za upravljanje sredstvima iz 11. ERF-a u članku 1. stavku 2. točki (a) Unutarnjeg sporazuma o 11. ERF-u.
 U članku 1. stavku 3. predviđa se da će se primjenjivati pravila 11. ERF-a (Provedbena i financijska uredba
 13
 ).
 U članku 2. predviđa se datum stupanja na snagu odluke.
 2019/0080 (NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o dodjeli sredstava koja su opozvana iz projekata u okviru 10. europskog razvojnog fonda u svrhu obnove Instrumenta mirovne pomoći za Afriku
 VIJEĆE EUROPSKE UNIJE,
 uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije,
 uzimajući u obzir Unutarnji sporazum između predstavnika vlada država članica Europske unije, koji su se sastali u okviru Vijeća, o financiranju pomoći Europske unije na temelju višegodišnjeg financijskog okvira za razdoblje od 2014. do 2020., u skladu sa Sporazumom o partnerstvu AKP-EU, i o dodjeli financijske pomoći za prekomorske zemlje i područja na koje se primjenjuje dio četvrti Ugovora o funkcioniranju Europske unije
 14
 , a posebno njegov članak 1. stavak 4.,
 uzimajući u obzir prijedlog Europske komisije,
 budući da:
 (1)EU je u okviru 11. ERF-a dosad dodijelio ukupno 1 627,3 milijuna EUR Instrumentu mirovne pomoći za Afriku (APF) kako bi pružio financijsku potporu odgovoru Afričke unije na postojeće i nove sigurnosne krize u Africi. Ta nastojanja u području mira i sigurnosti na afričkom kontinentu trebala bi se nastaviti u razdoblju 2019.–2020.
 (2)Potrebe APF-a za razdoblje 2019.–2020. procjenjuju se na 814 860 000 EUR.
 (3)Primjereno je upotrijebiti opozvana sredstva iz projekata u okviru 10. ERF-a kako bi se osigurala sredstva za APF do kraja 2020.
 (4)Tim bi se dodatnim sredstvima trebale financirati aktivnosti APF-a, uključujući potporu operacionalizaciji Afričke strukture za mir i sigurnost, potporu inicijativama kojima je cilj spriječiti nasilne sukobe i upravljati njima u slučaju hitnih i nepredviđenih potreba u kriznim situacijama (mehanizam brzog reagiranja), potporu operacijama potpore miru pod afričkim vodstvom, te pokriti rashodi Komisije za potporu.
 (5)Ta bi se sredstva trebala upotrebljavati u skladu s relevantnim višegodišnjim programom djelovanja APF-a i s pravilima i postupcima koji se primjenjuju na 11. ERF, kako je utvrđeno u Uredbi Vijeća (EU) 2015/322 od 2. ožujka 2015. o provedbi 11. europskog razvojnog fonda
 15
 i Uredbi Vijeća (EU) 2018/1877 od 26. studenoga 2018. o financijskoj uredbi koja se primjenjuje na 11. europski razvojni fond
 16
 ,
 DONIJELO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 Iznos od najviše 445 860 000 EUR sredstava opozvanih iz projekata u okviru 10. europskog razvojnog fonda (ERF) dodjeljuje se u svrhu obnove APF-a za razdoblje od 2019. do 2020.
 Od tog iznosa najviše 14 860 000 EUR dodjeljuje se Komisiji za rashode za potporu.
 Ta se sredstva upotrebljavaju u skladu s pravilima i postupcima koji se primjenjuju na 11. ERF.
 Članak 2.
 Ova Odluka stupa na snagu sljedećeg dana od dana donošenja.
 Sastavljeno u Bruxellesu,
 Za Vijeće
 Predsjednik
 (1)
 Sporazum o partnerstvu između članica Skupine afričkih, karipskih i pacifičkih država, s jedne strane, i Europske zajednice i njezinih država članica, s druge strane, potpisan u Cotonouu 23. lipnja 2000.
 (2)
 Odluka Komisije C(2015) 8627 od 7. prosinca 2015.
 (3)
 Odluka Komisije C(2016) 7258 od 17. studenoga 2016.
 (4)
 Odluka Komisije C(2017) 2579 od 27. travnja 2017. kako je izmijenjena Odlukom Komisije C(2018) 1258 od 23. veljače 2018.
 (5)
 Taj iznos uključuje 16,5 milijuna EUR dobrovoljnih doprinosa različitih država članica.
 (6)
 To nije presedan u pogledu mogućeg budućeg korištenja sredstava koja su opozvana iz prethodnih ERF-ova, koje je podložno odluci koju države članice donose za svaki pojedinačan slučaj, u skladu s člankom 55. Uredbe Vijeća (EU) 2018/1877 od 26. studenoga 2018. o financijskoj uredbi koja se primjenjuje na 11. europski razvojni fond.
 (7)
 Zajednička vizija, zajedničko djelovanje: jača Europa. Globalna strategija Europske unije za vanjsku i sigurnosnu politiku, lipanj 2016.
 (8)
 Zajednička izjava Vijeća i predstavnika vlada država članica koji se sastaju u Vijeću, Europskog parlamenta i Komisije (2017/C 210/01): Novi europski konsenzus o razvoju „Naš svijet, naše dostojanstvo, naša budućnost”, 7. lipnja 2017.
 (9)
 Odluka Komisije C(2015) 7766 od 13. studenoga 2015. o donošenju strateškog dokumenta i okvirnog programa za suradnju unutar AKP-a između Europske unije i Skupine država AKP-a za razdoblje od 2014. do 2020.
 (10)
 Uredba Vijeća (EU) 2015/322 od 2. ožujka 2015.
 (11)
 Unutarnji sporazum između predstavnika vlada država članica Europske unije, koji su se sastali u okviru Vijeća, o financiranju pomoći Europske unije na temelju višegodišnjeg financijskog okvira za razdoblje od 2014. do 2020., u skladu sa Sporazumom o partnerstvu AKP-EU, i o dodjeli financijske pomoći za prekomorske zemlje i područja na koje se primjenjuje dio četvrti Ugovora o funkcioniranju Europske unije (SL L 210, 6.8.2013., str. 1.).
 (12)
 Članak 1. stavak 4. Unutarnjeg sporazuma o 11. ERF-u i članak 55. Uredbe Vijeća (EU) 2018/1877 od 26. studenoga 2018. o financijskoj uredbi koja se primjenjuje na 11. europski razvojni fond.
 (13)
 Uredba Vijeća (EU) 2015/322 od 2. ožujka 2015. o provedbi 11. europskog razvojnog fonda i Uredba Vijeća (EU) 2018/1877 od 26. studenoga 2018. o financijskoj uredbi koja se primjenjuje na 11. europski razvojni fond.
 (14)
 SL L 210, 6.8.2013., str. 1.
 (15)
 SL L 58, 3.3.2015., str. 1.–16.
 (16)
 SL L 307, 3.12.2018., str. 1.–21.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 21988A0227(01)
 Supplementary protocol to the Agreement establishing an Association between the European Economic Community and Turkey - Joint Declaration - Declarations by the representative of the Federal Republic of Germany
 Official Journal L 053 , 27/02/1988 P. 0091 - 0095 Finnish special edition: Chapter 3 Volume 26 P. 0060 Swedish special edition: Chapter 3 Volume 26 P. 0060
 *****SUPPLEMENTARY PROTOCOL to the Agreement establishing an Association between the European Economic Community and Turkey THE EUROPEAN ECONOMIC COMMUNITY, of the one part, and THE REPUBLIC OF TURKEY, of the other part, HAVING REGARD to the Agreement establishing an Association between the European Economic Community and the Republic of Turkey, signed at Ankara on 12 September 1963, and the Additional Protocol thereto, signed at Brussels on 23 November 1970, hereinafter referred to as the 'Agreement', and Decision No 1/80 of the Association Council of 19 September 1980, CONSIDERING THAT the Community and Turkey wish to strengthen still further their relations in order to take account of the new dimension created by the accession to the European Communities of Spain and Portugal on 1 January 1986 and that Article 56 of the Additional Protocol provides for the possibility of taking the mutual interests of the Community and Turkey as defined by the Agreement into consideration on this occasion; CONSIDERING THAT certain rules should be foreseen to enable Turkey's traditional export trade to the Community to be maintained, HAVE DECIDED to conclude a Protocol adapting certain provisions of the Agreement, and to this end have designated as their Plenipotentiaries: THE COUNCIL OF THE EUROPEAN COMMUNITIES: Jakob Esper LARSEN, Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary, Permanent Representative of Denmark, Chairman of the Permanent Representatives Committee; Jean DURIEUX, Special Adviser in the Directorate-General for External Relations of the Commission of the European Communities; THE GOVERNMENT OF THE REPUBLIC OF TURKEY: Pulat TACAR, Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary, Permanent Delegate to the European Economic Community, head of the mission of the Republic of Turkey; WHO, having exchanged their Full Powers, found in good and due form, HAVE AGREED AS FOLLOWS: Article 1 1. For 1990 and for each successive marketing year, the Community shall decide, on the basis of the statistical review and analysis referred to in paragraph 2, and taking into account factors relevant to the objective of maintaining traditional trade flows in the context of enlargement, whether to adjust the entry price, referred to in Regulation (EEC) No 1035/72, for fresh lemons falling within subheading ex 08.02 C of the Common Customs Tariff and originating in Turkey within a quantitative limit of 12 000 tonnes a year. 2. From 1987 onwards and at the end of each marketing year, the Community shall carry out, on the basis of a statistical review, an analysis of the situation for lemons originating in Turkey and exported to the Community. For this same product, from 1989 onwards and for each subsequent year, the Community shall draw up, together with Turkey, a forecast of production and deliveries. 3. The possible adjustment provided for in paragraph 1 refers to the sum to be deducted, in respect of customs duty, from the representative prices recorded in the Community for the purpose of calculating the entry price of this product, within the limits set out in Article 152 (2) (c) of the Act of Accession of Spain and Portugal. Article 2 Imports into the Community of fresh table grapes falling within subheading 08.04 A I b) of the Common Customs Tariff and originating in Turkey during the period from 18 to 31 July shall be admitted under the same conditions in respect of the abolition of customs duties as provided for the same product during the period from 15 to 17 July by Article 3 of Decision No 1/80 of the Association Council and paragraph 1 of the Exchange of Letters concluded between the EEC and the Republic of Turkey on 6 February 1981 concerning Article 3 (3) of that Decision. Article 3 This Protocol shall form an integral part of the Agreement establishing an Association between the European Economic Community and Turkey. Article 4 1. This protocol shall be ratified, accepted or approved by the Contracting Parties in accordance with their own procedures; the Contracting Parties shall notify each other of the completion of the procedures necessary to that end. 2. This Protocol shall enter into force on the first day of the month following that in which the notification provided for in paragraph 1 was given. Article 5 This Protocol shall be drawn up in duplicate in the Danish, Dutch, English, French, German, Greek, Italian, Portuguese, Spanish and Turkish languages, each of these texts being equally authentic. En fe de lo cual, los plenipotenciarios abajo firmantes suscriben el presente Protocolo. Til bekraeftelse heraf har undertegnede befuldmaegtigede underskrevet denne Protokol. Zu Urkund dessen haben die unterzeichneten Bevollmaechtigten ihre Unterschriften unter dieses Protokoll gesetzt. Eis pístosin ton anotéro, oi ypogegramménoi plirexoýsioi éthesan tis ypografés toys sto parón protókollo. In witness whereof the undersigned Plenipotentiaries have signed this Protocol. En foi de quoi, les plénipotentiaires soussignés ont apposé leurs signatures au bas du présent protocole. In fede di che, i plenipotenziari sottoscritti hanno apposto le loro firme in calce al presente protocollo. Ten blijke waarvan de ondergetekende gevolmachtigden hun handtekening onder dit Protocol hebben gesteld. Em fé do que, os plenipotenciários abaixo assinados apuseram as suas assinaturas no final do presente Protocolo. Bunun belgesi olarak, as agda adlar yazl tam yektili temsilciler bu protokoluen altna imzalarn atms lardr. Hecho en Bruselas, el ventitrés de julio de mil novecientos ochenta y siete. Udfaerdiget i Bruxelles, den treogtyvende juli nitten hundrede og syvogfirs. Geschehen zu Bruessel am dreiundzwanzigsten Juli neunzehnhundertsiebenundachtzig. Égine stis Vryxélles, stis eíkosi treis Ioylíoy chília enniakósia ogdónta eptá. Done at Brussels on the twenty-third day of July in the year one thousand nine hundred and eighty-seven. Fait à Bruxelles, le vingt-trois juillet mil neuf cent quatre-vingt-sept. Fatto a Bruxelles, addì ventitré luglio millenovecentottantasette. Gedaan te Brussel, de drieëntwintigste juli negentienhonderd zevenentachtig. Feito em Bruxelas, em vinte e três de Julho de mil novecentos e oitente e sete. Brueksel'de, 23 Termuz bin dokuz yuez seksen yedi guenuende yaplms tr. Por el Consejo de las Comunidades Europeas For Raadet for De Europaeiske Faellesskaber Fuer den Rat der Europaeischen Gemeinschaften Gia to Symvoýlio ton Evropaïkón Koinotíton For the Council of the European Communities Pour le Conseil des Communautés européennes Per il Consiglio delle Comunità europee Voor de Raad van de Europese Gemeenschappen Pelo Conselho das Comunidades Europeias Avrupa Topluluklar Konsey adna Por el Gobierno de la República de Turquía Por regeringen for Republikken Tyrkiet Fuer die Regierung der Republik Tuerkei Gia tin kyvérnisi tis Dimokratías tis Toyrkías For the Government of the Republic of Turkey Pour le gouvernement de la République turque Per il governo della Repubblica di Turchia Voor de Regering van de Republiek Turkije Pelo Governo da República da Turquia Tuerkiye Cumhuryet Huekuemet adna Joint Declaration by the Contracting Parties on Article 1 of the Supplementary Protocol The Contracting Parties agree that, should the entry into force of the Supplementary Protocol not coincide with the start of the calendar year or, as the case may be, the seasonal year, the quantitative limits referred to in Article 1 shall be applied on a pro rata basis. The Contracting Parties further agree that the charging against quantitative limits of Community imports of products originating in Turkey and subject to such limits under the Supplementary Protocol shall begin on 1 January of each year. Declaration by the representative of the Federal Republic of Germany on the definition of German nationality Every German person, within the meaning of the basic constitutional law applying in the Federal Republic of Germany, is considered as a national of the Federal Republic of Germany. Declaration by the representative of the Federal Republic of Germany on the application of the Supplementary Protocol to Berlin The Supplementary Protocol shall also apply to Land Berlin provided that no statement to the contrary by the Government of the Federal Republic of Germany is addressed to the other Contracting Parties within three months of the entry into force of the Protocol.


type: legislation

text:
 16.5.2012
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 128/4
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 413/2012
 z dnia 15 maja 2012 r.
 zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 496/2011 w odniesieniu do minimalnej zawartości benzoesanu sodu jako dodatku paszowego w paszy dla prosiąt odsadzonych od maciory
 (Tekst mający znaczenie dla EOG)
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 13 ust. 3,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 496/2011 (2) zezwolono na stosowanie benzoesanu sodu, należącego do kategorii „dodatki zootechniczne”, jako dodatku paszowego u prosiąt odsadzonych od maciory przez dziesięć lat.
 (2)
 Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 posiadacz zezwolenia zaproponował zmianę warunków zezwolenia dotyczącego przedmiotowej substancji, polegającą na zmniejszeniu jej minimalnego stężenia z 99,9 % do 99,0 % w odniesieniu do stosowania u prosiąt odsadzonych od maciory. Do wniosku dołączone zostały właściwe dane szczegółowe.
 (3)
 Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał w swojej opinii z dnia 15 listopada 2011 r., że przedmiotowa substancja jest bezpieczna dla ludzi, gatunków docelowych i środowiska naturalnego i że w tych samych warunkach stosowania, w których użytkowany jest obecny preparat, jest ona skuteczna u prosiąt odstawionych od maciory przy wymaganej minimalnej zawartości wynoszącej ≥ 99,0 % (3).
 (4)
 Warunki przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 zostały spełnione.
 (5)
 Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 496/2011.
 (6)
 Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 W kolumnie 4 załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 496/2011 słowa „Benzoesan sodu: ≥ 99,9 %” zastępuje się słowami „Benzoesan sodu: ≥ 99,0 %”.
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 15 maja 2012 r.
 W imieniu Komisji
 José Manuel BARROSO
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.
 (2) Dz.U. L 134 z 21.5.2011, s. 9.
 (3) Dziennik EFSA 2011; 9(12):2443.


type: caselaw

text:
 3.11.2015
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 363/10
 Tiesas (piektā palāta) 2015. gada 10. septembra spriedums (Raad van State (Nīderlande) lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu) – Nannoka Vulcanus Industries BV/College van gedeputeerde staten van Gelderland
 (Lieta C-81/14) (1)
 (Lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu - Direktīva 1999/13/EK - II B pielikums - Gaisa piesārņojums - Gaistoši organiski savienojumi - Emisijas samazināšana - Organisko šķīdinātāju izmantošana noteiktos darbības veidos un iekārtās - Esošām iekārtām piemērojamas saistības - Termiņa pagarināšana)
 (2015/C 363/12)
 Tiesvedības valoda – holandiešu
 Iesniedzējtiesa
 Raad van State
 Pamatlietas puses
 Prasītāja: Nannoka Vulcanus Industries BV
 Atbildētāja: College van gedeputeerde staten van Gelderland
 Rezolutīvā daļa:
 1)
 Padomes 1999. gada 11. marta Direktīvas 1999/13/EK par gaistošu organisko savienojumu emisijas ierobežošanu no organiskiem šķīdinātājiem noteiktos darbības veidos un iekārtās II B pielikums ir jāinterpretē tādējādi, ka termiņa pagarinājums, kas ir paredzēts tā 2. punkta pirmās daļas i) punktā, var tikt piešķirts “iekārtas” – šīs direktīvas 2. panta [1)] punkta izpratnē – operatoram, lai īstenotu gaistošo organisko savienojumu emisijas samazināšanas plānu, ja vēl tikai izstrādā aizstājējus, kas satur maz šķīdinātāja vai to nemaz nesatur, lai gan ražojuma cietās daļas saturu šajā iekārtā var uzskatīt par nemainīgu un izmantot kā atskaites lielumu emisijas samazināšanā.
 2)
 Direktīvas 1999/13 II B pielikuma 2. punkta pirmās daļas i) punkts ir jāinterpretē tādējādi, ka termiņa pagarināšanai, lai īstenotu gaistošo organisko savienojumu emisijas samazināšanas plānu, ir nepieciešama kompetento iestāžu atļauja, kuras priekšnoteikums ir attiecīgā operatora iepriekšējs pieteikums. Lai noteiktu, vai termiņa pagarinājums operatoram gaistošo organisko savienojumu emisijas samazināšanas plāna īstenošanai ir jāpiešķir, un lai noteiktu varbūtēji piešķiramā termiņa pagarinājuma ilgumu, šīm kompetentajām iestādēm, ņemot vērā tām paredzēto rīcības brīvību, ir tostarp jāpārbauda, vai aizstājēji, kas ir piemēroti izmantošanai attiecīgajās iekārtās un gaistošu organisko savienojumu emisijas samazināšanai, patiešām tiek izstrādāti; vai notiekošie darbi, ņemot vērā sniegto informāciju, var beigties ar tādu aizstājēju izstrādi, un vai nepastāv alternatīvs pasākums, ar ko var tikt panākta līdzīga vai vēl lielāka emisijas samazināšana ar zemākām izmaksām, un tostarp, vai jau nav pieejami citi aizstājēji. Turklāt ir jāņem vērā saikne starp emisijas ierobežojumu apjomu, ko radīs aizstājēji, kas vēl tiek izstrādāti, kā arī šo aizstājēju izmaksām, no vienas puses, un papildu emisiju, ko radīs termiņa pagarinājums, kā arī varbūtējo alternatīvo pasākumu izmaksām, no otras puses. Termiņa pagarinājuma ilgums nevar pārsniegt aizstājēju izstrādei nepieciešamo laiku. Tas ir jāizvērtē, ņemot vērā visu atbilstošo informāciju un tostarp papildu emisijas apjomu, kas rodas termiņa pagarinājuma dēļ, un varbūtējo alternatīvo pasākumu izmaksas attiecībā pret emisijas ierobežojumu apjomu, ko radīs aizstājēji, kas vēl tiek izstrādāti, un šo aizstājēju izmaksām.
 (1) OV C 142, 12.5.2014.


text:
23, 9 . 95 | FR Journal officiel des Communautés européennes N° C 248/7
 Recours introduit le 20 juillet 1995 par Commission des se conformer à la directive 92/50/CEE du Conseil, du
 Communautés européennes contre République française 18 juin 1992 , portant coordination des procédures de
 ( Affaire C-252/95 ) passation des marchés publics de services ( J ), la républi
 que fédérale d'Allemagne a manqué aux obligations qui
 ( 95/C 248/13 ) lui incombent en vertu des dispositions combinées de
 l'article 189 troisième alinéa du traité et de l' article 44
 La Cour de justice a été saisie d'un recours introduit le paragraphe 1 de la directive précitée,
 20 juillet 1995 contre la République française et formé par
 la Commission des Communautés européennes, représentée — subsidiairement, constater que la république fédérale
 par M. Gérard Rozet, en qualité d'agent, ayant élu domicile d'Allemagne a manqué à son obligation d' informer
 à Luxembourg, chez M. Gomez de la Cruz, centre Wagner, immédiatement la Commission des mesures adoptées en
 Kirchberg. vue de la transposition de la directive,
 La partie requérante conclut à ce qu'il plaise à la Cour: — condamner la république fédérale d'Allemagne aux
 dépens .
 — constater qu'en ne mettant pas en vigueur les disposi
 tions législatives, réglementaires et administratives Moyens et principaux arguments
 nécessaires pour se conformer, en ce qui concerne la
 maladie hémorragique épizootique des cerfs, à la direc Les moyens et principaux arguments sont analogues à ceux
 tive 92/ 119/CEE du Conseil du 17 décembre 1992 , de l'affaire C-252/95 ; le délai de transposition a expiré le
 établissant des mesures communautaires générales de 1 er juillet 1993 .
 lutte contre certaines maladies animales ainsi que des
 mesures spécifiques à l'égard de la maladie vésiculeuse f 1 ) JO n" L 209 du 24 7 . 1992 , p . 1 .
 du porc ( ] ), et/ou en ne les communiquant pas à la
 Commission, la République française a manqué aux
 obligations qui lui incombent en vertu de l'avant-dernier
 article de ladite directive ainsi que du traité,
 — condamner la République française aux dépens . Demande de décision préjudicielle présentée par ordon
 nance du Consiglio di Stato in sede giurisdizionale rendue le
 Moyens et principaux arguments 21 mars 1995 dans les affaires 1 . S. Agri snc, 2 . Agricola
 Veneta sas contre Regione Veneto
 Le caractère contraignant de l'article 189 paragraphe 3 et de ( Affaire C-255/95 )
 l'article 5 paragraphe 1 du traité impose aux Etats membres
 d' adopter les mesures nécessaires pour la mise en œuvre de ( 95/C 248/ 15
 directives dont ils sont les destinataires avant l'expiration du
 délai qui leur est imparti à cet effet. Le délai fixé à l'article 27 La Cour de justice des Communautés européennes a été
 paragraphe 1 de la directive 92/119/CEE a expiré le saisie d' une demande de décision à titre préjudiciel par
 30 septembre 1993 sans que la France ait adopté les mesures ordonnance du Consiglio di Stato siégeant en matière
 nécessaires en ce qui concerne la lutte contre la maladie juridictionnelle ( quatrième chambre ) rendue le 21 mars
 hémorragique épizootique des cerfs . 1995 , dans les affaires 1 . S. Agri snc, 2 . Agricola Veneta sas
 contre Regione Veneto et qui est parvenue au greffe de la
 (!) JO n° L 62 du 15 . 3 . 1993 , p . 69 . Cour le 24 juillet 1995 .
 Le Consiglio di Stato in sede giurisdizionale demande à la
 Cour de justice de statuer sur les questions suivantes .
 Recours introduit le 20 juillet 1995 par Commission des 1 ) Une disposition nationale qui, en cas d'intervalle de
 Communautés européennes contre république fédérale temps entre la fin de la période de référence et le début de
 d'Allemagne la période d'engagement, tient compte non seulement de
 la production ( nombre d'unités de bétail ) réalisée au
 ( Affaire C-253/95 ) cours de la période de référence par rapport à celle
 ( 95/C 248/14 ) devant être réalisée au cours de la période d'engagement,
 mais également des variations de production interve
 La Cour de justice des Communautés européennes a été nues durant la période intermédiaire susvisée est-elle
 saisie, le 20 juillet 1995 , d' un recours dirigé contre la compatible avec l'ordre juridique communautaire — en
 république fédérale d'Allemagne et formé par la Commis particulier, avec l' article 1 er ter paragraphe 3 point c ) du
 sion des Communautés européennes représentée par Mme règlement ( CEE ) n° 797/85 du Conseil, du 12 mars
 Claudia Schmidt, membre de son service juridique, élisant 1985 , concernant l'amélioration de l'efficacité des
 domicile à Luxembourg, au bureau de M. Gomez de la Cruz, structures de l' agriculture i 1 ), introduit par l' arti
 centre Wagner C 254, Kirchberg. cle 1 er du règlement ( CEE ) n° 1094/88 du Conseil , du
 25 avril 1988 ( 2 ), ainsi qu' avec les articles 4 paragra
 La partie requérante conclut à ce qu'il plaise à la Cour: phes 1 et 2, 7 et 10 paragraphe 1 du règlement ( CEE )
 n° 4115/88 de la Commission, du 21 décembre 1988 ,
 — constater qu'en omettant d'adopter les mesures législa déterminant les modalités d'application du régime
 tives, réglementaires et administratives nécessaires pour d'aides à l'extensification de la production ( 3 )?


text:
 Avis juridique important
 |
 21997A0226(01)
 Accord sous forme d'échange de lettres concernant une application provisoire d'un accord entre la Communauté européenne et la Nouvelle-Zélande sur les mesures sanitaires applicables au commerce d'animaux vivants et de produits animaux
 Journal officiel n° L 057 du 26/02/1997 p. 0002 - 0003
 ACCORD SOUS FORME D'ÉCHANGE DE LETTRES concernant une application provisoire d'un accord entre la Communauté européenne et la Nouvelle-Zélande sur les mesures sanitaires applicables au commerce d'animaux vivants et de produits animauxA. Lettre du gouvernement de la Nouvelle-Zélande Bruxelles, le 17 décembre 1996Monsieur,Me référant à l'accord entre la Communauté européenne et la Nouvelle-Zélande relatif aux mesures sanitaires applicables au commerce d'animaux vivants et de produits animaux, j'ai l'honneur de vous proposer l'application par la Communauté européenne et la Nouvelle-Zélande des dispositions relatives aux contrôles vétérinaires et aux redevances figurant aux articles 10 et 11 (ensemble l'annexe VIII) sur une base provisoire avec effet au 1er janvier 1997.J'ai en outre l'honneur de proposer que toutes les conditions de certification sanitaire existantes applicables au 31 décembre 1996 au commerce d'animaux vivants et de produits animaux énoncées dans la législation vétérinaire de la Communauté européenne et la législation correspondante de la Nouvelle-Zélande, continueront à s'appliquer jusqu'à l'entrée en vigueur de l'accord, conformément aux dispositions de l'article 18 paragraphe 1 deuxième alinéa.Je vous serais reconnaissant de bien vouloir confirmer l'accord de la Communauté européenne sur une telle application provisoire de l'accord.Je vous prie d'agréer, Monsieur, l'assurance de ma très haute considération.Pour le gouvernement de la Nouvelle-Zélande>PICTURE>B. Lettre de la CommunautéBruxelles, le 17 décembre 1996Monsieur,J'ai l'honneur d'accuser réception de votre lettre de ce jour libellée comme suit:«Me référant à l'accord entre la Communauté européenne et la Nouvelle-Zélande relatif aux mesures sanitaires applicables au commerce d'animaux vivants et de produits animaux, j'ai l'honneur de vous proposer l'application par la Communauté européenne et la Nouvelle-Zélande des dispositions relatives aux contrôles vétérinaires et aux redevances figurant aux articles 10 et 11 (ensemble l'annexe VIII) sur une base provisoire avec effet au 1er janvier 1997.J'ai en outre l'honneur de proposer que toutes les conditions de certification sanitaire existantes applicables au 31 décembre 1996 au commerce d'animaux vivants et de produits animaux énoncées dans la législation vétérinaire de la Communauté européenne et la législation correspondante de la Nouvelle-Zélande, continueront à s'appliquer jusqu'à l'entrée en vigueur de l'accord, conformément aux dispositions de l'article 18 paragraphe 1 deuxième alinéa.Je vous serais reconnaissant de bien vouloir confirmer l'accord de la Communauté européenne sur une telle application provisoire de l'accord.»J'ai l'honneur de confirmer l'accord de la Communauté européenne sur le contenu de votre lettre.Je vous prie d'agréer, Monsieur, l'assurance de ma très haute considération.Au nom du Conseil de l'Union européenne>PICTURE>


text:
 COMISSÃO EUROPEIA
 Bruxelas, 11.9.2019
 COM(2019) 410 final
 2019/0191(NLE)
 Proposta de
 DECISÃO DO CONSELHO
 relativa à posição a tomar, em nome da União Europeia, no âmbito do Conselho Geral da Organização Mundial do Comércio, relativamente à adoção de uma decisão de prorrogação de uma derrogação da OMC que autoriza os países em desenvolvimento seus membros a conceder um tratamento pautal preferencial a produtos dos países menos desenvolvidos
 EXPOSIÇÃO DE MOTIVOS
 1.Objeto da proposta
 A presente proposta diz respeito à decisão que estabelece a posição a tomar em nome da União, no âmbito do Conselho Geral da Organização Mundial do Comércio (OMC), relativamente à adoção prevista de uma decisão de prorrogação de uma derrogação da OMC que autoriza os países em desenvolvimento seus membros a conceder um tratamento pautal preferencial aos países menos desenvolvidos.
 2.Contexto da proposta
 2.1.Acordo de Marraquexe que institui a Organização Mundial do Comércio
 O Acordo de Marraquexe que institui a Organização Mundial do Comércio («Acordo OMC») entrou em vigor em 1 de janeiro de 1995.
 A União Europeia é parte no Acordo.
 2.2.Conferência Ministerial e Conselho Geral da Organização Mundial do Comércio
 Nos termos do artigo IV, n.o 1, do Acordo OMC, a Conferência Ministerial é competente para decidir de todas as questões abrangidas por qualquer dos acordos comerciais multilaterais.
 Nos termos do artigo IV, n.o 2, do Acordo OMC, no intervalo entre as reuniões da Conferência Ministerial, as suas funções são exercidas pelo Conselho Geral da OMC.
 Nos termos do artigo IX, n.o 1, a OMC toma, geralmente, decisões por consenso.
 2.3.Ato previsto do Conselho Geral da OMC
 Nos termos do artigo IX, n.o 3, do Acordo OMC, um Membro pode, em circunstâncias excecionais, ser dispensado de uma obrigação que lhe incumbe.
 Na sequência de um pedido do Chile, da China, da Índia, da Tailândia e da Turquia («copatrocinadores»), o Conselho Geral da OMC irá adotar uma decisão no sentido de prorrogar a derrogação da OMC em vigor que autoriza os países em desenvolvimento seus membros a conceder um tratamento pautal preferencial aos países menos desenvolvidos (PMD), nos termos do artigo IX, n.os 3 e 4, do Acordo OMC («ato previsto»).
 A derrogação em vigor relativa aos países menos desenvolvidos terminou em 30 de junho de 2019. Por conseguinte, o objetivo do ato previsto é prorrogar a derrogação de 1 de julho de 2019 até 30 de junho de 2029.
 O ato previsto tornar-se-á vinculativo para os Membros da OMC, em conformidade com o artigo IX, n.o 3, e o artigo II, n.o 2, do Acordo OMC, que estabelece o seguinte: «Os acordos e os instrumentos jurídicos conexos que figuram nos anexos 1, 2 e 3 [...] fazem parte integrante do presente Acordo e são vinculativos para todos os Membros.»
 3.Posição a tomar em nome da União
 Os copatrocinadores solicitaram a prorrogação da atual derrogação da OMC às obrigações decorrentes do artigo I, n.o 1, do GATT de 1994, que autoriza os países em desenvolvimento seus membros a conceder um tratamento pautal preferencial a produtos dos PMA, assim designados pelas Nações Unidas, sem serem obrigados a alargar os mesmos direitos pautais a produtos similares provenientes de qualquer outro país membro entre 1 de julho de 2019 e 30 de junho de 2029.
 Os copromotores apresentaram o pedido nos termos dos do artigo IX, n.os 3 e 4, do Acordo OMC. Justificam o pedido com a particular vulnerabilidade dos PMD e as dificuldades estruturais especiais que estes países enfrentam na economia mundial, bem como com a importância de melhorar a sua participação efetiva no sistema comercial multilateral, concedendo-lhes um acesso significativo ao mercado e, assim, favorecendo a diversificação da sua base de produção e de exportação.
 Esta será a segunda prorrogação da derrogação para tratamento pautal preferencial relativa aos PMD, que foi inicialmente concedida em 15 de junho de 1999 até 30 de junho de 2009
 1
 , e prorrogada em 27 de maio de 2009 até 30 de junho de 2019
 2
 .
 A prorrogação da derrogação não afeta negativamente a economia da União, nem as relações comerciais da União com os beneficiários desta derrogação. Através da sua iniciativa «Tudo Menos Armas», a União concede aos PMA uma isenção total de direitos e contingentes pautais, ao mesmo tempo que apoia os esforços de outros membros da OMC, incluindo os países em desenvolvimento, de conceder um tratamento pautal preferencial aos países menos desenvolvidos. A União considera ainda que é necessário um instrumento jurídico para autorizar os países em desenvolvimento a conceder essas preferências, uma vez que, nos termos da cláusula de habilitação da OMC, só os seus membros desenvolvidos o podem fazer. Por conseguinte, a posição a tomar pela União no âmbito do Conselho Geral deve ser a de apoiar a prorrogação da derrogação.
 4.Base jurídica
 4.1.Base jurídica processual
 4.1.1.Princípios
 O artigo 218.o, n.o 9, do Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia (TFUE) prevê decisões que definam «as posições a tomar em nome da União numa instância criada por um acordo, quando essa instância for chamada a adotar atos que produzam efeitos jurídicos, com exceção dos atos que completem ou alterem o quadro institucional do acordo».
 A noção de «atos que produzam efeitos jurídicos» engloba os atos que produzem efeitos jurídicos por força das normas de direito internacional que regem a instância em questão. Abrange também instrumentos que não produzem um efeito vinculativo por força do direito internacional, mas que «tendem a influenciar de forma determinante o conteúdo da regulamentação adotada pelo legislador da União»
 3
 .
 4.1.2.Aplicação ao caso em apreço
 O Conselho Geral da OMC é uma instância criada por um acordo, a saber, o Acordo OMC.
 O ato que o Conselho Geral deve adotar é um ato que produz efeitos jurídicos. O ato previsto será vinculativo por força do direito internacional, em conformidade com o artigo II, n.o 2, e o artigo IX, n.o 3, do Acordo OMC.
 O ato previsto não complementa nem altera o quadro institucional do Acordo.
 Por conseguinte, a base jurídica processual da decisão proposta é o artigo 218.o, n.o 9, do TFUE.
 4.2.Base jurídica material
 4.2.1.Princípios
 A base jurídica material de uma decisão ao abrigo do artigo 218.o, n.o 9, do TFUE depende essencialmente do objetivo e do conteúdo do ato previsto em relação ao qual é tomada uma posição em nome da União. Se o ato previsto tiver duas finalidades ou duas componentes, e se uma dessas finalidades ou componentes for identificável como sendo principal e a outra como sendo apenas acessória, a decisão a adotar ao abrigo do artigo 218.o, n.o 9, do TFUE deve assentar numa única base jurídica material, nomeadamente a imposta pela finalidade ou pela componente principal ou preponderante.
 4.2.2.Aplicação ao caso em apreço
 O principal objetivo e o conteúdo do ato previsto estão relacionados com a política comercial comum.
 Por conseguinte, a base jurídica material da decisão proposta é o artigo 207.o, n.o 4, primeiro parágrafo, do TFUE.
 4.3.Conclusão
 A base jurídica da decisão proposta deve ser o artigo 207.o, n.o 4, primeiro parágrafo, em conjugação com o artigo 218.o, n.o 9, do TFUE.
 5.Publicação do ato previsto
 Uma vez que o ato do Conselho Geral da OMC aplicará as disposições do Acordo da OMC no que diz respeito às derrogações, é conveniente publicá-lo no Jornal Oficial da União Europeia após a sua adoção.
 2019/0191 (NLE)
 Proposta de
 DECISÃO DO CONSELHO
 relativa à posição a tomar, em nome da União Europeia, no âmbito do Conselho Geral da Organização Mundial do Comércio, relativamente à adoção de uma decisão de prorrogação de uma derrogação da OMC que autoriza os países em desenvolvimento seus membros a conceder um tratamento pautal preferencial a produtos dos países menos desenvolvidos
 O CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,
 Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia, nomeadamente o artigo 207.o, n.o 4, em conjugação com o artigo 218.o, n.o 9,
 Tendo em conta a proposta da Comissão Europeia,
 Considerando o seguinte:
 (1)O Acordo de Marraquexe que institui a Organização Mundial do Comércio («Acordo OMC») entrou em vigor em 1 de janeiro de 1995
 (2)Nos termos do artigo II, n.o 2, do Acordo OMC, os acordos e os instrumentos jurídicos conexos que figuram nos anexos 1, 2 e 3 («acordos comerciais multilaterais») fazem parte integrante do presente Acordo e são vinculativos para todos os Membros.
 (3)Em conformidade com o artigo IX, n.o 3, em circunstâncias excecionais, a Conferência Ministerial pode decidir dispensar um Membro de uma obrigação imposta pelo Acordo OMC ou por um dos acordos comerciais multilaterais.
 (4)Os n.os 3 e 4 do artigo IX do Acordo OMC estabelecem os procedimentos para a concessão de derrogações relativas aos acordos comerciais multilaterais que figuram nos anexos 1A ou 1B ou 1C do Acordo OMC e respetivos anexos.
 (5)Nos termos do artigo IV, n.o 1, do Acordo OMC, a Conferência Ministerial é competente para decidir de todas as questões abrangidas por qualquer dos acordos comerciais multilaterais.
 (6)Nos termos do artigo IV, n.o 2, do Acordo OMC, no intervalo entre as reuniões da Conferência Ministerial, as suas funções são exercidas pelo Conselho Geral da OMC. Nos termos do artigo IX, n.o 1, a OMC toma, geralmente, decisões por consenso.
 (7)Em 15 de junho de 1999, os membros da OMC concederam uma derrogação às obrigações previstas no artigo I, n.o 1, do GATT de 1994, na medida do necessário para autorizar os países em desenvolvimento seus membros a conceder um tratamento pautal preferencial a produtos dos países menos desenvolvidos, assim designados pelas Nações Unidas, sem serem obrigados a alargar os mesmos direitos pautais a produtos similares provenientes de qualquer outro país membro até 30 de junho de 2009. Em 27 de maio de 2009, os Membros da OMC prorrogaram a derrogação de 1 de julho de 2009 até 30 de junho de 2019.
 (8)Nos termos do artigo IX, n.os 3 e 4, do Acordo OMC, o Chile, a China, a Índia, a Tailândia e a Turquia («copatrocinadores») apresentaram um pedido ao Conselho Geral para que tomasse uma decisão no sentido de prorrogar a derrogação da OMC em vigor, a fim de autorizar os países em desenvolvimento seus membros a conceder um tratamento pautal preferencial a produtos provenientes dos países menos desenvolvidos, de 1 de julho de 2019 a 30 de junho de 2029.
 (9)Os copatrocinadores justificam o pedido com a particular vulnerabilidade dos países menos desenvolvidos e as dificuldades estruturais específicas que enfrentam na economia mundial, bem como com a importância de melhorar a sua participação efetiva no sistema comercial multilateral, concedendo-lhes um acesso significativo ao mercado e, assim, favorecendo a diversificação da sua base de produção e de exportação.
 (10)A prorrogação da derrogação não afeta negativamente a economia da União, nem as relações comerciais da União com os beneficiários desta derrogação. Além disso, no âmbito da iniciativa «Tudo Menos Armas», a União disponibiliza aos países menos desenvolvidos um acesso ao mercado isento de direitos e de contingentes pautais e apoia outros membros da OMC que também concedem preferências comerciais aos países menos desenvolvidos.
 (11)É conveniente estabelecer a posição a tomar pela Comissão Europeia, em nome da União, no âmbito do Conselho Geral da OMC, no sentido de apoiar o pedido dos copatrocinadores de prorrogação da derrogação, nos termos do artigo 218.o, n.o 9, do TFUE, uma vez que a prorrogação da derrogação será vinculativa para os membros da OMC,
 ADOTOU A PRESENTE DECISÃO:
 Artigo 1.o
 A posição a adotar pela Comissão Europeia, em nome da União, no âmbito do Conselho Geral da Organização Mundial do Comércio, é a de apoiar a prorrogação de uma derrogação da OMC que autoriza os países em desenvolvimento seus membros a conceder um tratamento pautal preferencial a produtos originários dos países menos desenvolvidos entre 1 de julho de 2019 e 30 de junho de 2029.
 Artigo 2.o
 A destinatária da presente decisão é a Comissão.
 Feito em Bruxelas, em
 Pelo Conselho
 O Presidente
 (1)
 WT/L/304.
 (2)
 WT/L/759.
 (3)
 Acórdão do Tribunal de Justiça de 7 de outubro de 2014, Alemanha/Conselho, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, n.os 61 a 64.


text:
 3.4.2017
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 104/42
 Üldkohtu 16. veebruari 2017. aasta otsus – Holistic Innovation Institute versus REA
 (Kohtuasi T-706/14) (1)
 ((Teadusuuringud ja tehnoloogia arendamine - Teadusuuringute valdkonna projektid, mida rahastab Euroopa Liit - Teadusuuringute, tehnoloogiaarenduse ja tutvustamistegevuse seitsmes raamprogramm (2007–2013) - Projektid ZONeSEC ja Inachus - Otsus keelduda hageja osalemisest - Tühistamishagi ja kahju hüvitamise hagi))
 (2017/C 104/58)
 Kohtumenetluse keel: hispaania
 Pooled
 Hageja: Holistic Innovation Institute, SLU (Pozuelo de Alarcón, Hispaania) (esindajad: advokaat R. Muñiz García, hiljem advokaat J. Marín López)
 Kostja: Teadusuuringute Rakendusamet (esindajad: S. Payan Lagrou ja V. Canetti, keda abistas advokaat J. Rivas)
 Ese
 Esiteks ELTL artiklil 263 põhinev nõue tühistada Teadusuuringute Rakendusameti (REA) direktori 24. juuli 2014. aasta otsus ARES (2014) 2461172, millega otsustati lõpetada hagejaga läbirääkimised ja loobuda tema osalemisest Euroopa projektides Inachus ja ZONeSEC, ning teiseks ELTL artiklil 268 põhinev nõue hüvitada kahju, mida hageja väidetavalt kandis tema väljajätmise tõttu kõnealustest projektidest ning peale selle otsuse tegemist tema kohta teatud andmete edastamise tõttu.
 Resolutsioon
 1.
 Jätta hagi rahuldamata.
 2.
 Mõista käesoleva menetlusega seotud kohtukulud välja Holistic Innovation Institute, SLU-lt.
 3.
 Jätta ajutiste meetmete kohaldamise menetlusega seotud kohtukulud poolte enda kanda.
 (1) ELT C 421, 24.11.2014.


type: wikipedia

text:
 Origine
 Margherita, secondo lo storico inglese Charles Previté-Orton, era figlia del Conte di Ginevra, Guglielmo I (:en:Charles Previté-Orton); anche lo storico francese, Victor Flour de Saint-Genis, sostiene che era figlia del Conte di Ginevra, Guglielmo I e della signora di Faucigny, Beatrice, e che veniva chiamata anche Beatrice; Charles Previté-Orton sostiene che oltre che Beatrice, Margherita veniva chiamata anche Nicola; anche la Chronica Albrici Monachi Trium Fontium cita i genitori di Margherita, confermando che la madre era discendente dei signori di Faucigny.
 Guglielmo I di Ginevra, secondo la Bibliotheca Sebusiana, Centuria II era figlio del Conte di Ginevra, Amedeo I (Amedeus Gebennensis comes) e di Matilde (Matildis uxoris mæ) di Cuiseaux.
 Secondo lo storico francese, Samuel Guichenon, nel suo Histoire généalogique de la royale maison de Savoie, Margherita di Ginevra e Beatrice di Faucigny erano le due mogli di Tommaso I di Savoia; la prima non gli diede figli, ed i figli furono tutti della seconda moglie.
 Biografia
 Esiste una diceria, riportata da Samuel Guichenon, che, il padre di Margherita, Guglielmo I di Ginevra, non vedendo di buon occhio un matrimonio col conte di Savoia, Tommaso I, l'avesse promessa in moglie al re di Francia, Filippo II Augusto e, nel 1196, mentre, con la figlia, si stava recando a Parigi per le nozze, Tommaso I di Savoia tese loro un'imboscata a Rossillon nel Bugey, e, reclamando Margherita, per le nozze, rapì la contessina, la condusse in Savoia, dove si procedette alle nozze. Le sue motivazioni, riguardo all'opportunità che Margherita sposasse lui invece di Filippo, furono che il re di Francia era già sposato. In effetti il sovrano francese due anni prima aveva sposato Ingeburge di Danimarca, ma l'aveva ripudiata poco dopo, ma il papa Celestino III aveva rifiutato di annullare il matrimonio; comunque anche lo stesso Samuel Guichenon fa notare, che in quel periodo, 1196, Filippo II Augusto era già sposato ed inoltre Tommaso I di Savoia non avrebbe certamente fatto un tale affronto al re di Francia.
 Alla fine Beatrice-Margherita sposò Tommaso I e divenne come sua consorte contessa di Savoia; nel documento n° 41 del Peter der Zweite, Graf von Savoyen, Markgraf in Italien, inerente alla conferma dei privilegi alla città di Susa da parte di Tommaso (Thomæ comitis et marchionis), Margherita viene citata col nome di Nicola (uxore ejus Nichola filia comitis Gebennarum).
 Il documento n° 58 del Peter der Zweite, Graf von Savoyen, Markgraf in Italien, inerente l'accordo di Tommaso I con il vescovo di Sion, del 1224, venne controfirmato anche dalla moglie (Comitissa uxor Thomæ) e dai figli.
 Sempre consultando i documenti del Peter der Zweite, Graf von Savoyen, Markgraf in Italien:
 nel n° 67, del 1227, viene citata come Margherita (M. comitissa Maurian. uxor Thomæ comitis Maurianensis et marchionis Italiæ)
 nel n° 76, del 1231, viene citata ancora come Margherita (M. comitissa Sabaudie et marchisa in Ytalia)
 nel n° 83, del 1232, che attesta l'acquisto della città di Chambéry da parte di Tommaso I, viene citata come Beatrice (Beatrix uxor comitis Thomæ,).
 Suo marito, Tommaso I morì il 1o marzo 1233, rendendola vedova; la Chronica Albrici Monachi Trium Fontium riporta che la morte di Tommaso I (comitis Thome de Sabaudia) è avvenuta nel 1232, mentre il documento n° DXXXVII del Regesta comitum Sabaudiae riporta la morte di Tommaso (Thomas comes Sabaudiae) al 1o marzo 1233 (1233, 1 Martii). A Tommaso succedette il figlio primogenito Amedeo, come Amedeo IV.
 Margherita citata come Beatrice (Domina Beatrix de Gebennis comitissa Sabaudie et domina de Narembors, parens comitum Sabaudie) morì l'8 aprile 1257 (obiit sextus idus Aprilis Anno MCCLVII), come ci viene confermato dal documento n° 448 del Peter der Zweite, Graf von Savoyen, Markgraf in Italien. Venne sepolta, come altri membri della famiglia Savoia, presso l'Abbazia di Altacomba (Francia).
 Figli
 Margherita a Tommaso I diede molti figli, tra cui quattro conti di Savoia:
 Amedeo (1197 – 1253), suo diretto successore come conte sovrano di Savoia dal 1233 al 1253;
 Umberto (1198 – 1223), deceduto fra marzo e novembre del 1223, in Ungheria, citato col fratello Amedeo nel documento n° 47 del Peter der Zweite, Graf von Savoyen, Markgraf in Italien (filiis suis Amedeo et Humberto);
 Tommaso (1199 – 1259), citato come terzogenito dalla Chronica Albrici Monachi Trium Fontium, signore e conte in Piemonte, sposò Giovanna di Fiandra (†1244), divenendo così conte di Fiandra; divenne conte sovrano di Savoia dal 1253 alla morte, succedendo al fratello Amedeo IV, come reggente della contea per il figlio di quest'ultimo, Bonifacio di Savoia (1245 – 1263)
 Aimone (1200 – 1242), citato col fratello Amedeo nel documento n° 67, datato 1227, del Peter der Zweite, Graf von Savoyen, Markgraf in Italien (filii mei Amedeus et Aymo), signore del Chiablese, morto per la lebbra;
 Guglielmo (1201 – 1239), vescovo di Valence e rettore di Vienne, eletto vescovo di Liegi, nel 1238, morto avvelenato a Viterbo (apud Viterbum potionatus) come ricorda Matteo di Parigi;
 Amedeo, († 1256), dal 1236, vescovo di Saint-Jean de Maurienne (Amedeus episcopus Maurianensis);
 Pietro (1203 – 1268), citato con i fratelli chierici nel documento n° 58 del Peter der Zweite, Graf von Savoyen, Markgraf in Italien (quatuor filii clerici videl. Willelmus, Thomas, Petrus et Bonifacius), dal 1233 Signore del Vaud, che risiedette a lungo in Inghilterra, dove divenne conte di Richmond ed infine, nel 1263, divenne conte sovrano di Savoia succedendo al nipote Bonifacio di Savoia, che era morto senza eredi maschi;
 Filippo (1207 – 1285), citato col fratello Bonifacio nel documento n° 123, datato 1240, del Peter der Zweite, Graf von Savoyen, Markgraf in Italien (fratribus suis B. Bellicensi Electo et Philippo Metensi Primicerio), divenne arcivescovo di Lione, il quale poi però ritornò allo stato laico, sposando la contessa palatina di Borgogna ed infine nel 1268 divenne conte di Savoia, succedendo al fratello Pietro II, morto senza eredi maschi;
 Bonifacio (1217 – 1270), citato col fratello Filippo nel documento n° 123, datato 1240, del Peter der Zweite, Graf von Savoyen, Markgraf in Italien (fratribus suis B. Bellicensi Electo et Philippo Metensi Primicerio), arcivescovo di Canterbury, beatificato nel 1838 da papa Gregorio XVI;
 Beatrice (1206 – 1266), andata sposa nel dicembre del 1219 a Raimondo Berengario IV, conte di Provenza (1209 – 1245) e fu madre di ben quattro regine:
 Margherita (1221 – 1295), moglie di Luigi IX di Francia;
 Eleonora (1223 – 1291), moglie di Enrico III d'Inghilterra;
 Sancha (1228 – 1261), seconda moglie di Riccardo di Cornovaglia (1209 – 1272), Re dei Romani;
 Beatrice (1231 – 1267), moglie di Carlo I di Sicilia;
 Alasia o Alice († 1277), badessa del monastero di St. Pierre in Lione;
 Agata († 1279), badessa del monastero di St. Pierre in Lione;
 Margherita, (1202 †1273), andata sposa nel 1218 ad Hartmann I di Kyburg;
 Avita († 1292), che sposò Baldovino di Reviers, settimo Conte di Devon come riporta Matteo di Parigi.
 Note
 Bibliografia
 Fonti primarie
 Matthæi Parisiensis, Monachi Sancti Albani, Chronica Majorar, vol. III.
 Matthæi Parisiensis, Monachi Sancti Albani, Chronica Majorar, vol. V.
 Monumenta Germaniae Historica, Scriptores, tomus XXIII)
 Regesta comitum Sabaudiae
 Chartes du diocèse de Maurienne
 Peter der Zweite, Graf von Savoyen, Markgraf in Italien
 Cartulare monasterii beatorum Petri et Pauli de Domina.
 Regeste dauphinois, ou Répertoire chronologique et analytique des documents, tome I, fascicolo II.
 Il conte Umberto I (Biancamano) e il re Ardoino : ricerche e documenti
 Documenti sigilli e monete appartenenti alla storia della monarchia di Savoia
 Bibliotheca Sebusiana, Centuria II
 Letteratura storiografica
 Histoire de Savoie, d'après les documents originaux,... par Victor ... Flour de Saint-Genis. Tome 1
 Histoire généalogique de la royale maison de Savoie, justifiée par titres, ..par Guichenon, Samuel
 The early history of the house of Savoy (1000-1233)
 Voci correlate
 Conti di Ginevra
 Consorti dei sovrani di Savoia
 Contea di Savoia
 Altri progetti
 Collegamenti esterni
 Coniugi dei Savoia


text:
 10.5.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 191/15
 Iarraidh ar réamhrialú ón Varhoven administrativen sad (an Bhulgáir) arna taisceadh an 22 Feabhra 2022 – Balgarska telekomunikatsionna kompania EAD v Direktor na Direktsia “Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Sóifia
 (Cás C-127/22)
 (2022/C 191/24)
 Teanga an cháis: an Bhulgáiris
 An chúirt a rinne an tarchur
 Varhoven administrativen sad
 Páirtithe sna príomhimeachtaí
 Achomharcóir: Balgarska telekomunikatsionna kompania EAD
 Freagróir: Direktor na Direktsia “Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Sóifia
 Na ceisteanna a tharchuirtear
 1.
 An bhfuil Airteagal 185(1) de Threoir 2006/112/CE (1) le léirmhíniú sa chaoi, sa chás go ndéantar earraí a dhíscríobh, sa chiall go ndéantar sócmhainní nó fardail a dhí-aithint ar ráiteas staide airgeadais an duine inchánaigh toisc nach rabhthas ag súil leis go mbeadh aon tairbhe eacnamaíoch ag baint leo a thuilleadh, mar shampla toisc go bhfuil siad caite, lochtach nó mí-oiriúnach nó nach féidir iad a úsáid chun na críche dá bhfuil siad beartaithe, gur athrú é sin sna fachtóirí a úsáidtear chun an méid atá le hasbhaint i dtaca le CBL a íocadh cheana tráth a ceannaíodh na hearraí, a thala nuair a rinneadh an tuairisceán CBL i gcomhréir leis an Zakon za danak varhu dobavenata stoinost (Dlí ar cháin bhreisluacha, “ZDDS”) agus óna n-eascraíonn oibleagáid chun an asbhaint a choigeartú más rud é go ndearnadh na hearraí a díscríobhadh a dhíol ina dhiaidh sin mar earraí a liostaítear in Iarscríbhinn 2, ar soláthar inchánach é?
 2.
 An bhfuil Airteagal 185(1) de Threoir 2006/112/CE le léirimhíniú sa chaoi, sa chás go ndéantar earraí a dhíscríobh, sa chiall go ndéantar sócmhainní nó fardail a dhí-aithint ar ráiteas staide airgeadais an duine inchánaigh toisc nach rabhthas ag súil leis go mbeadh aon tairbhe eacnamaíoch ag baint leo a thuilleadh, mar shampla toisc go bhfuil siad caite, lochtach nó mí-oiriúnach nó nach féidir iad a úsáid chun na críche dá bhfuil siad beartaithe, gur athrú é sin sna fachtóirí a úsáidtear chun an méid atá le hasbhaint i dtaca le CBL a íocadh cheana nuair a ceannaíodh na hearraí, a tharla nuair a rinneadh an tuairisceán CBL i gcomhréir leis an Zakon za danak varhu dobavenata stoinost (Dlí ar cháin bhreisluacha, “ZDDS”) agus óna n-eascraíonn oibleagáid chun an asbhaint a choigeartú más rud é go ndearnadh na hearraí a díscríobhadh a scriosadh nó a dhiúscairt agus gur féidir an fíoras sin a chruthú nó a dheimhniú go cuí?
 3.
 Más freagra dearfach a thabharfar ar Cheist 1 nó Ceist 2 nó má thugtar freagra dearfach ar an dá cheist, an bhfuil Airteagal 185(2) de Threoir 2006/112/CE le léirimhíniú sa chaoi, sa chás go ndéantar earraí a dhíscríobh faoi na cúinsí thuasluaite, gur cás cruthaithe nó deimhnithe de scriosadh earraí nó de chaillteanas earraí, lena mbaineann oibleagáid chun an asbhaint a choigeartú don CBL a íocadh nuair a fuarthas na hearraí?
 4.
 Más freagra dearfach a thabharfar ar Cheist 1 nó Ceist 2 nó má thugtar freagra dearfach ar an dá cheist, an bhfuil Airteagal 185(2) de Threoir 2006/112/CE le léirmhíniú sa chaoi, sa chás go ndéantar na hearraí a dhíscríobh sna cúinsí thuasluaite, gur cás cruthaithe nó deimhnithe de scriosadh earraí nó de chaillteanas earraí, óna n-eascraíonn an oibleagáid chun an asbhaint a choigeartú i dtaca leis an CBL a íocadh nuair a fuarthas na hearraí?
 5.
 Más freagra diúltach a thabharfar ar Cheist 1 nó Ceist 2, an gcuirtear cosc le hAirteagal 185(1) de Threoir 2006/112/CE ar reachtaíocht náisiúnta, amhail Airteagal 79(3) de ZDDS sa leagan a bhí infheidhme go dtí an 31 Nollaig 2016, nó Airteagal 79(1) de ZDDS sa leagan a bhí infheidhme go dtí an 1 Eanáir 2017, lena gceanglaítear an asbhaint a choigeartú sa chás go ndéantar earraí a dhíscríobh, fiú má dhíoltar na hearraí ina dhiaidh sin mar sholáthar inchánach earraí de réir bhrí Iarscríbhinn 2 nó má dhéantar iad a scriosadh nó a dhiúscairt agus go bhfuil an fíoras sin cruthaithe nó deimhnithe mar is cuí?
 (1) Treoir 2006/112/CE ón gComhairle an 28 Samhain 2006 maidir leis an gcomhchóras cánach breisluacha (IO 2006 L 347, lch. 1).


text:
 Pomembno pravno obvestilo
 |
 22003D0098(01)
 Uradni list L 272 , 23/10/2003 str. 0035 - 0036
 Sklep Skupnega odbora EGPšt. 98/2003z dne 11. avgusta 2003o spremembi Priloge IX (Finančne storitve) k Sporazumu EGPSKUPNI ODBOR EGP JE -ob upoštevanju Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, kakor je bil spremenjen s Protokolom o prilagoditvi Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, v nadaljnjem besedilu "Sporazum", in zlasti člena 98 Sporazuma,ob upoštevanju naslednjega:(1) Priloga IX k Sporazumu je bila spremenjena s Sklepom Skupnega odbora EGP št. 47/2003 z dne 16. maja 2003 [1].(2) Direktivo 2001/97/ES Evropskega parlamenta in Sveta z dne 4. decembra 2001 o spremembi Direktive Sveta 91/308/ES o preprečevanju uporabe finančnega sistema za pranje denarja [2] je treba vključiti v Sporazum.(3) Direktivo 2001/97/ES je treba prilagoditi za namene Sporazuma -SKLENIL:Člen 1V točki 23 (Direktiva Sveta 91/308/EGS) Priloge IX k Sporazumu se pred modalitetami za vključevanje držav članic EFTA v skladu s členom 101 Sporazuma doda naslednje:", kakor je bila spremenjena s:- 32001 L 0097: Direktiva 2001/97/ES Evropskega parlamenta in Sveta z dne 4. decembra 2001 (UL L 344, 28.12.2001, str. 76).Določbe Direktive se s prilagoditvami za namene tega sporazuma glasijo:V drugem odstavku člena 1(E) se tretja alinea nadomesti z naslednjim:"goljufije, vsaj hujše, ki škodljivo vplivajo na finančne interese Evropskih skupnosti, so:(a) glede izdatkov vsako namerno dejanje ali opustitev dejanja v zvezi z:- uporabo ali dajanjem lažnih, nepravilnih ali nepopolnih poročil ali listin, ki ima za posledico nezakonito prisvojitev ali nezakonito zadržanje sredstev iz proračuna Evropskih skupnosti ali iz proračunskih sredstev, ki jih upravljajo ali se jih upravlja v imenu Evropskih skupnosti;- nerazkritjem podatkov kot kršitvijo določene obveznosti, z enakimi posledicami;- uporabo teh sredstev za druge namene kot so bila odobrena;(b) glede prihodkov, kakor so opredeljeni v Sklepu Sveta št. 2000/597/ES, Euratom z dne 29. septembra 2000 o sistemu lastnih sredstev Evropskih skupnosti [3], vsako namerno dejanje ali opustitev dejanja v zvezi z:- uporabo ali dajanjem lažnih, nepravilnih ali nepopolnih poročil ali listin, ki ima za posledico nezakonito zmanjšanje sredstev proračuna Evropskih skupnosti ali proračunskih sredstev, ki jih upravljajo ali se jih upravlja v imenu Evropskih skupnosti;- nerazkritjem podatkov kot kršitvijo določene obveznosti, z enakimi posledicami;- poneverbo zakonito pridobljene koristi, z enakimi posledicami.Za hudo goljufijo se šteje goljufija, ki se nanaša na minimalni znesek, ki pa ne sme presegati 50000 evrov.""Člen 2Besedili Direktive 2001/97/ES v islandskem in norveškem jeziku, ki se objavita v Dopolnilu EGP Uradnega lista Evropske unije, sta verodostojni.Člen 3Ta sklep začne veljati 12. avgusta 2003 pod pogojem, da so Skupnemu odboru EGP [4] predložena vsa uradna obvestila v skladu s členom 103(1) Sporazuma.Člen 4Ta sklep se objavi v sklopu EGP in v Dopolnilu EGP Uradnega lista Evropske unije.V Bruslju, 11. avgusta 2003Za Skupni odbor EGPPredsednikH. S. H. Princ Nikolaus von Liechtenstein[1] UL L 193, 31.7.2003, str. 18.[2] UL L 344, 28.12.2001, str. 76.[3] UL L 253, 7.10.2000, str. 42.[4] Ustavne zahteve so sporočene.--------------------------------------------------


text:
Niské knížectví ( Księstwo Nyskie, Fürstenum Neisse), zkráceně Nisko, je historické území v Dolním Slezsku rozkládající se podél středního toku Kladské Nisy, původně zahrnující souvislé území kolem dnešních měst Nysa (dle něhož je knížectví pojmenováno), Otmuchów, Paczków, Głuchołazy, Vidnava a Jeseník, roce 1344 bylo ještě rozšířeno o Grodków. Dnes je Nisko rozděleno mezi Polsko (1231 km2) a Česko (900 km2).
 Historie
 Samostatný úděl se tu formoval během 11.–12. století. Když se roku 1199 stal opolský kníže Jaroslav biskupem ve Vratislavi a daroval své území vratislavské diecézi, stává se Nisko světským panstvím biskupů. Biskup Přeclav z Pohořelé město Nisu opevnil a poté roku 1350 uznal lenní vztah k České koruně. Zároveň Nisko rozšířil koupěmi od Lehnicka o panství Grodkov (něm. Grottkau) a město Vidnavu (něm. Weidenau) s okolím.
 Díky těžbě drahých kovů a přílivu německých horníků a kolonistů se oblast už ve 13. století silně germanizovala. Za husitských válek spolu s ostatním Slezskem odpadlo Nisko od Zemí koruny České, ale už roku 1424 bylo husity dobyto. Naproti tomu za třicetileté války bylo třikrát marně obléháno. Později se součástí Niska stala malá část Opavska (město Cukmantl, obec Heřmanovice a katastrální území Mnichov a Železná).
 Vznik knížectví
 Niské knížectví jako jediné ze slezských knížectví nevzniklo postupným rozpadem původně jednotné piastovské knížecí domény, ale postupnou koncentrací pozemkového majetku vratislavského biskupství. Proces jeho vzniku byl pozvolný a vyznačoval se postupnou kumulací majetkových a mocenských práv, zejména ve druhé polovině 13. a první polovině 14. století, a byl prakticky završen roku 1344, kdy vratislavští biskupové, v rámci nové politické organizace Slezska v rámci zemí Koruny české za prvních Lucemburků na českém trůně, dosáhli plně rovnoprávného postavení s ostatními slezskými knížaty.
 Předpokladem vzniku knížectví byla koncentrace pozemkového majetku biskupství. Výchozím bodem se stal hrad Otmuchov s okolím. Je považován za jeden z nejstarších církevních majetků a patřil vratislavskému biskupství možná od jeho založení, jak se tvrdilo už v 13. století, pravděpodobněji však až od vlády Boleslava III. Křivoústého, tedy od počátku 12. století. V každém případě je hrad Otmuchov „se vším, co k němu náleží,“ jmenován jako majetek církve (vedle 241 dalších biskupských statků) v ochranné listině, kterou pro vratislavského biskupa Waltera z Malonne vydal papež Hadrián IV. 23. dubna 1155. V téže listině je při popisu diecéze jmenována otmuchovská kastelánie jako jedna z 15 kastelánií, na něž se dělilo Slezsko; listina přímo netvrdí, že celá kastelánie patřila církvi, ta ji však v tomto smyslu později vykládala.
 Toto území bylo na přelomu 12. a 13. století rozšířeno o část území kolem středního toku řeky Nisy, které – podle Chronicon Polono-Silesiacum přibližně z let 1281–85 – získal kníže Jaroslav Opolský od svého otce, slezského knížete Boleslava I. Vysokého, jako odškodnění za to, že otec jmenoval jediným dědicem jeho bratra Jindřicha I. Bradatého. Již roku 1198 měl Jaroslav, podle pozdějšího podání, v Nise vysvětit kamenný kostel. Varianty kronikářského zápisu nasvědčují, že Jaroslav původně získal toto území jen pro svou osobu jakožto knížecího syna a biskupství si je přisvojilo až následně.
 V průběhu 13. století probíhal dlouhý zápas mezi církví a piastovskými knížaty o postavení církve. Biskupové, pocházející často z vývojově pokročilejší západoněmecké oblasti, usilovali o získání podobně nezávislého postavení vůči panovníkovi, jako o něco dříve vydobyly jejich protějšky v Říši. K tomu patřila i snaha o získání souvislého území, nad kterým by měli svrchovanou vládu. Protože panovnické postavení nebylo ve středověku jednotným pojmem, ale skládalo se z komplexu různých práv (regalia, ve slezském kontextu iura ducalia), bylo taktikou vratislavských biskupů získávat tato práva postupně, ať již dohodou, uzurpací nebo v různých sporech, které v případě, že rozhodčím byl zástupce papeže, pro ně dopadaly většinou výhodně.
 Důvody, pro něž o tato práva biskupové usilovali, nebyly jen prestižní a politické, ale také ekonomické. Od počátku 12. století usilovali o hospodářský rozvoj svého území okolo Otmuchova a Nisy, zejména kolonizací za přispění místního slovanského obyvatelstva i německých přistěhovalců, zakládáním nových vsí, měst a hradů na jejich obranu, rozvojem těžby nerostů apod. Tím však naráželi na knížecí výsady, mezi něž patřilo i právo stavět hrady a horní regál. Porušením knížecích výsad bylo i zakládání měst a vsí bez jeho svolení, ale v případě Niska kníže protestoval především proti zakládání nových a obracení stávajících vsí na emfyteutické (německé) právo, které s sebou neslo změnu peněžních a jiných povinností poddaných v neprospěch knížete, a také proti zakládání nových vsí v pohraničním hvozdu proti Moravě a Opolsku, tzv. presece, který plnil vojenskou obrannou úlohu a jehož údržba byla pravomocí i povinností knížete.
 V první třetině 13. století, za vlády mocného knížete Jindřicha Bradatého, ještě snahy biskupa Vavřince Dolivety (1207–1232) o získání pravomocí vyhražených knížeti nebyly příliš úspěšné, kníže se dokázal bránit i u papežské stolice. Dokládá to například spor o vyšší, tzv. hrdelní soudnictví vykonávané dědičným fojtem v Nise. Po dlouhých sporech uzavřeli kníže a biskup 5. ledna 1230 smír, podle kterého sice biskup fojta uváděl do funkce a mohl vybírat část z hrdelních pokut, ale výsada svěřit mu hrdelní pravomoc byla nadále vyhrazena knížeti. Moc knížat však vážně poklesla po zpustošení Slezska mongolským vpádem roku 1241, kdy navíc padl kníže Jindřich II. Pobožný a následovala nejprve regentská vláda vdovy po knížeti a pak rozbroje mezi jeho syny. Této situace dokázali biskupové využít: Tomáš I. (1232–1268) získal roku 1245 ochrannou papežskou bulu potvrzující církevní majetek a imunity a ve výkonu soudních pravomocí, výběru poddanských dávek a desátků a vysazování nových měst a vesnic se jen málokdy ohlížel na svolení vratislavského knížete Jindřicha III. Bílého, který se spokojoval s nominálním suverenitou nad biskupskými državami.
 Zcela jinak však jednal energický a schopný syn Jindřicha III., Jindřich IV. Probus (1270–1290). Zásadně hodlal získat od církve zpět veškerá knížecí práva, která jí nebyla výslovně listinně přepuštěna. Zejména vznesl nárok na 65 vesnic, které biskup bez povolení založil na německém právu v knížecím pohraničním lese. Když papežský legát jako rozhodce 10. srpna 1282 rozhodl – byť s výhradami – ve prospěch biskupa Tomáše II. (1270–1292), kníže nález neuznal a roku 1284 obsadil nejen sporné vesnice, ale i zbytek biskupského území a při pronásledování biskupa oblehl roku 1288 město Ratiboř, do nějž se biskup uchýlil pod ochranu knížete Měška. Biskup byl donucen ke smíru: uznal nárok knížete na dotčené vesnice a přijal je od knížete zpět darem. Výsledek jednoznačně potvrdil vrchní vládu knížete nad biskupskými državami.
 O dva roky později však došlo k neočekávanému obratu. Jindřich IV. dne 23. června 1290, jen několik hodin před svou smrtí, sepsal závěť, v níž vratislavskému biskupovi v „niské a otmuchovské zemi“ přenechával „plné a dokonalé panství“ (plenum dominium) a „knížecí právo“ (ius ducale). Z knížecích práv listina závěť zmiňuje vyšší (hrdelní) soudnictví, právo razit mince a daňovou imunitu. Vzhledem k obsaženým výjimkám – kníže si vyhradil stavění vojska a stavbu vojenských opevnění – lze udělené výsady považovat za omezenou suverenitu. Biskup Tomáš si nechal listinu, jejíhož napadení se oprávněně obával, neprodleně potvrdit papežem Mikulášem IV. Papežova listina, datovaná 9. září 1290, výsady udělené knížetem potvrzovala a ještě rozšiřovala: biskup teď měl mít na dotčeném území, označovaném jako „knížectví neboli panství“ (ducatus seu dominium) mít „knížecí právo neboli právo knížete“ (ius ducale seu ducis) nebo jinak řečeno „plné panství a dokonalé právo, které patřívalo onomu knížeti z důvodu jeho knížecího stavu“. I práva výslovně vyhrazená knížeti v jeho testamentu si biskupové v následujícím půl století uzurpovali. Tím biskup získal pro nisko-otmuchovskou zemi (ale nikoli pro jiný majetek církve ve Slezsku) plnou suverenitu. Teprve Jindřich I. z Vrbna (vratislavský biskup v letech 1302–1319) z toho vyvodil i změnu své titulatury a jako první se ihned po svém nástupu začal nazývat „knížetem (niským)“ (princeps). Volba titulu „kníže“ (lat. princeps, něm. Fürst) oproti titulu „vévoda“ (lat. dux, něm. Herzog), který užívala slezská piastovská knížata a jejich následníci, se opírala o úzus v Svaté říši římské, kde se církevní vladaři označovali za „duchovní knížata“.
 Rozdělení knížectví
 Zásadní zvrat v dějinách knížectví měly Války o rakouské dědictví, které vedly k rozdělení Slezska, a současně k rozdělení Niského knížectví, mezi Prusko a habsburskou monarchii roku 1742.
 Již na počátku první slezské války Prusko obsadilo většinu Slezska (3. ledna 1741 Vratislav, 23. ledna Opavu; obsazena byla i většina území Niského knížectví, ačkoli samotná Nisa zůstala v držení rakouské posádky a byla obléhána až do příměří v Klein-Schnellendorfu (Przydroże Małe) 9. října 1741, po kterém Rakousko Nisu vyklidilo. Podle podmínek příměří ve Vratislavi 11. června 1742 a Berlínského míru z 28. července 1742 bylo Slezsko rozděleno. Rozdělení se dotklo i konkrétně Niského knížectví, které bylo přeťato východozápadní linií vedenou po úpatí Rychlebských hor. Větší část Niska (1231 km2) s městy Nisa, Grodkov a Otmuchov připadla Prusku, menší část s městy Vidnavou, Jeseníkem a Zlatými Horami a zámkem Jánský Vrch zůstala Rakousku (694 km2). Nový průběh hranic byl potvrzen i Hubertusburským mírem 15. února 1763.
 Pruská část Niska
 Fridrich II. ihned po obsazení Slezska upevňoval svou moc nad slezskými knížaty včetně vratislavského biskupa. Jako první byly zlikvidovány stavovské instituce, celoslezské i v jednotlivých knížectvích. 31. října 1741 byly zrušeny Slezský konvent i Generální berní úřad, hlavní slezské stavovské orgány, a stejně tak byly deaktivovány i zemské sněmy; tak i pokus o svolání zemského sněmu Niského knížectví byl potlačen. V letech 1741–1743 pak proběhly v rychlém sledu zásadní centralizační reformy v oblasti správy, vojenství, soudnictví i daní. Pravomoci jednotlivých knížat a majitelů stavovských panství jimi byly prakticky zlikvidovány.
 Cenou za to bylo v případě šlechty nové tituly, postavení u dvora a zeměpanské úřady, v případě vztahu k biskupskému panství byla situace složitější. Pruská vláda zachovávala přísnou náboženskou svobodu, podporovala vzdělávací a sociální úlohu katolické církve a zprvu nezasahovala ani do jejích majetkových záležitostí, činila si však nárok na politickou, personální a ideologickou kontrolu, což bylo pramenem konfliktů. Fridrich II. dosadil biskupovi Filipovi Ludvíkovi ze Sinzendorfu roku 1743 za koadjutora Filipa Gottharda Schaffgotsche, který se stal roku 1747 biskupem, místo očekávané povolnosti se však nakonec dostal do sporů s králem a za sedmileté války přešel na stranu Rakouska, kam roku 1766 definitivně uprchl a zůstal do své smrti roku 1795. V důsledku toho převzal král přímo správu pruské části Niského knížectví i majetku biskupství. Teprve roku 1795 převzal správu majetku zpět nový biskup Josef Kristián Hohenlohe. Za napoleonských válek upadlo Prusko do finančních těžkostí a rozhodlo se je řešit sekularizací církevního majetku. Stalo se tak královským ediktem z 30. října 1810. Tím byl zestátněn majetek biskupství, katedrální kapituly a všech klášterů, kolegiátních kapitul a jiných církevních nadací, ale také zrušeno (pruské) Niské knížectví jako autonomní útvar. Nisko ještě několik let přetrvalo jako správní celek, ale v roce 1816 proběhla v Prusku správní reforma, která rozdělila Slezsko na 4 kraje a 43 okresů.
 Většina Niského knížectví se stala součástí okresů Nisa a Grodkov opolského kraje. Ve svazku pruského Slezska pak zůstalo území bývalého Niského knížectví ro doku 1945, kdy připadlo Polsku.
 Česká (rakouská) část Niska
 V té části Niského knížectví, která zůstala součástí habsburské monarchie, zůstal biskupský majetek nedotčen. Jednalo se nadále o rozsáhlý a téměř kompaktní majetek na Jesenicku, jemuž dominovaly statky v přímém držení biskupa s centry ve Vidnavě, na Jánském Vrchu, ve Frývaldově, ve Frýdberku a v Cukmantlu, vedle nichž zde existovala malá a nečetná biskupská léna. K roku 1848, při zrušení patrimoniální správy, se jednalo o statky Kobylá, Bílá Voda, Dolní Červená Voda, Hradec, Hamberk, Krutvald, Velké Kunětice, Kolnovice, Horní Heřmanice a několik lenních fojtství, jež však celkem zabíraly jen asi osminu rakouského Niska. Tato razantní majetková převaha biskupa vedla i k jeho naprosté dominanci politické, takže stavovské orgány se v rakouské části Niského knížectví již nevytvořily.
 Vratislavský biskup v české či rakouské části Niska, zejména pak ve své rezidenci na zámku Jánský Vrch, často pobýval, zejména v dobách, kdy v Prusku byla jeho přítomnost nemožná nebo obtížná – za vlády Fridricha Velikého, v době Kulturkampfu a nakonec i v době nacismu.
 Centralizace veřejné moci však v rakouské části knížectví postupovala jen o málo pomaleji než v Prusku. Vedle niské zemské vlády podléhající biskupovi (jejím sídlem se roku 1742 stala Vidnava, roku 1767 se však přesunula na Jánský Vrch) vznikl roku 1744 pro toto území královský úřad zemského staršího se sídlem ve Vidnavě, který zastupoval zájmy panovníka a jehož pravomoci odpovídaly krajským hejtmanům v jiných částech monarchie. Když po roce 1777 zmizely naděje na znovuzískání Slezska Rakouskem, byla správní struktura zbylé části této země redukována. K 1. červenci 1782 zanikl úřad zemského staršího pro Niské knížectví a jeho pravomoci převzaly orgány Opavského kraje. Tím prakticky zaniklo Niské knížectví jako jednotka státní správy.
 Biskupská zemská vláda pro Niské knížectví fakticky klesla na orgán běžné vrchnostenské správy, která navíc od josefinských reforem podléhala značnému státnímu dohledu. Zvláštní postavení biskupa – stejně jako dalších knížat ve zbylém rakouském Slezsku, totiž knížete krnovsko-opavského, těšínského a od roku 1754 bílského – zajišťovala jejich účast ve Slezském veřejném konventu, pětičlenném orgánu stavovské samosprávy; pravomoci stavovských orgánů v Rakousku 2. poloviny 18. a 1. poloviny 19. století však byly značně omezené.
 Zrušením patrimoniální správy – a tedy i knížebiskupské zemské vlády – k 1. lednu 1850 Niské knížectví zaniklo jako správní jednotka (ačkoliv nově vzniklý politický okres Frývaldov mu až do roku 1869 územně odpovídal). Existovalo pak jako titulární a jeho držení zaručovalo vratislavskému biskupovi, aby si podržel virilní hlas v rozšířeném Slezském veřejném konventu (od roku 1861 zvaném Slezský zemský sněm). Pozůstatkem zvláštního postavení vratislavských biskupů byla po nějakou dobu existence zbývajících pěti biskupských lén – podlén Českého království – a to až do jejich vyvázání podle zákona č. 103 říš. zák. ze 17. prosince 1862 a prováděcího zákona pro Slezsko č. 107 říš. zák. ze dne 12. května 1869.
 Posledním knížetem niským byl kardinál Adolf Bertram, který se stal biskupem vratislavským 1914. Knížectví samo o sobě zaniklo vznikem Československa, kterému rakouská část Niska po první světové válce připadla, a užívání knížecího titulu, alespoň na československém území, biskupovi zakazoval zákon o zrušení šlechtictví. Se vznikem Československa zanikl i Slezský zemský sněm, a tudíž i biskupova práva v něm svázaná s niským knížecím titulem. Biskupství však zůstaly nadále značné pozemkové majetky na Jesenicku, a to i přesto, že se jich výrazně dotkla pozemková reforma v Československu. Kardinál Bertram ostatně na Jesenicku, zejména na Jánském Vrchu, často pobýval a zde roku 1945 i zemřel. Pozemky vratislavského arcibiskupství byly posléze dále zestátněny ve druhé pozemkové reformě v letech 1947–48, konečného zániku práv vratislavského biskupství k majetku na Jesenicku však bylo dosaženo až majetkovým vyrovnáním české a polské římskokatolické církve roku 1984.
 Současné územní rozdělení
 Česká část Niska je v současnosti rozdělena mezi kraje Olomoucký (území v moderním okrese Jeseník) a Moravskoslezský (obec Heřmanovice a katastrální území Mnichov a Železná). Polská část Niska je v současnosti součástí Opolského vojvodství.
 Poznámky
 Reference
 Související články
 Slezsko
 České Slezsko
 Pruské Slezsko
 Polské Slezsko
 Země Moravskoslezská
 Sudety
 Slezská expozitura země Moravskoslezské
 Olomoucký kraj (1948–1960)
 Olomoucký kraj po roce 2000
 Ostravský kraj
 Severomoravský kraj
 Moravskoslezský kraj
 Externí odkazy
 Slezská knížectví
 Zaniklé státy Polska
 Zaniklé státy na území Česka
 Dějiny Českého Slezska


text:
Teco-Tecoxquin /izgovor teko-tekoškin/(Tecoxquin; pl.Teco-Tecoxquines).- (od tequectequi, “throat-cutters”, 'rezači-vratova) pleme iz grupe Nahua nekad locirano u južnom Nayaritu i dvije enklave u zapadnom Michoacanu, Meksiko. Pleme je slabo poznato, iza njih u području Altaviste ostali petroglifi duž potoka Piletas. Nalazište je poznato kao “La Pila del Rey” i prostire se na 80 hektara.
 Plemena ovoga kraja pa i Tecoxquin bili su farmeri, ribari i proizvođači soli a trgovali su i kakaom i pamukom. Teco-Tecoxquines su bili organizirani u niz sela pod kontrolom Teuzacualpan-a u dolini Chila (moderni Zacualpan). Intenzivna trgovina Tecoxquinesa dopirala je sve do najmanje južne Sinaloe i na jug i istok do Colime i Michoacana. Ovi Indijanci su šamanisti-nahualisti (engl. 'nahualism'; došlo od 'nahualli') koji dolaze u kontakt s bogovima pomoću psihotropskih biljaka i duhana. Šamani padaju u trans što im omogućava da kontaktiraju duhove ili bogove.
 1524. godine Francisco Cortés de San Buenaventura dovodi ovo područje pod jurisdikciju Santiaga u Colimi. Šest godina kasnije Nuño De Guzman osniva kraljevstvo 'Nueva Galicia' (Nova Galicija), cijeli sjever i zapadna područja došla su pod Meksiko. Tecoxquines uskoro nestaju pokošeni epidemijama ili asimilacijom.
 rat
 -'Rat cvijeća', poznat osobito kod Asteka (kao xochiyaoyotl) bio je prisutan i kod Tecoxquines Indijanaca. Cilj njihovog 'rata cvijeća' nije bio osvajanje teritorija nego lov na glave koje su kasnije nudili bogovima. Ove ratove često su vodili u susjednim krajevima, ali su također išli do dolina Talpa, Mascota i kanjona Mochitiltic u Jaliscu.
 Izvori
 Nahuatlan
 Meksički Indijanci, Nayarit
 Meksički Indijanci, Michoacan
 indijanska plemena


text:
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 202/289
 PROTOKOL (č. 18)
 O FRANCII
 VYSOKÉ SMLUVNÍ STRANY,
 PŘEJÍCE SI vzít v úvahu jeden zvláštní bod týkající se Francie,
 SE DOHODLY na následujících ustanoveních, která se připojují ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie:
 Francie si zachová výsadu měnové emise v Nové Kaledonii, Francouzské Polynésii a na Wallisu a Futuně za podmínek stanovených jejím vnitrostátním právem a jako jediná bude oprávněna určovat paritu CFP franku.


text:
Stát de chuid na hAstráile ó 1836 is ea An Astráil Theas (Béarla: South Australia, cód poist: SA). Is réigiún mór tirim é, agus is e Adelaide an phríomhchathair. Tá an-cháil ar an Astráil Theas maidir le fion, beagnach 45% den táirgeadh náisiúnta go háirithe sa mBarossa Valley in aice le hAdelaide. Tháinig Liútaraigh as Gearmáine timpeall 1840 is chuireadar fúthu sa mBarossa Valley (60 ciliméadar ó Adelaide). Fuaireadar ithir shaibhir, dóthain báistí is dalladh gréine rompu agus thosaigh siad ar tháirgeadh fíona ann.
 Cathracha san Astráil Theas
 Tá mórchuid dhaonra an stáit ina chónaí taobh istigh de réigiún cathrach Adelaide, cathair a raibh daonra 1,262,940 aice sa bhliain 2011 (77.1% daonra an stáit). Is iad seo na láithreacha tábhachtacha daonra eile sa stáit: Mount Gambier (28,313), Whyalla (22,489), Murray Bridge (17,152), Port Lincoln (15,682), Port Pirie (14,281), Port Augusta (14,196), agus Victor Harbor (13,671).
 Tagairtí


text:
Galilėjas Galilėjus (; 1564 m. vasario 15 d. Pizoje – 1642 m. sausio 8 d. Florencijoje) – italų astronomas, matematikas, filosofas ir fizikas.
 Galilėjus prisidėjo prie teleskopo tobulinimo, astronominių atradimų, palaikė M. Koperniko idėjas.
 Biografija
 Gimė 1564 m. vasario 15 d. Italijoje, Pizos mieste, čia mokėsi, įstojo į universitetą, tačiau nebaigė jo dėl finansinių sunkumų. Vėliau, būdamas 25 metų, pradėjo dėstyti matematiką Pizos universitete, šiek tiek vėliau persikėlė į Paduvos universitetą, kur iki 1610 m. dėstė geometriją, mechaniką ir astronomiją. 1610 m. aprašė savo atradimus knygoje „Žvaigždžių pasiuntinys“, kuri tapo viena iš skaitomiausių knygų Italijoje ir kitose šalyse. 1612 m. paskelbė darbą „Svarstymai apie kūnus, kurie yra vandenyje, ir apie tuos, kurie jame plaukia“. 1632 m. išleistoje knygoje „Dialogas apie dvi svarbiausias pasaulio sistemas – Ptolemajo ir Koperniko“ pasisakė už Koperniko heliocentrinę sistemą, tuo užsitraukdamas Katalikų bažnyčios nemalonę. Už scholastinės Aristotelio fizikos neigimą 1632 m. jam teko stoti prieš inkvizicijos teismą. Iš pradžių priverstas tylėti, vėliau, grasinamas kankinimais, atsisakė savo pažiūrų. Nuo 1633 m. gyveno kaime namų arešto sąlygomis prie Florencijos. 1637 m. apako. Palaidotas Florencijos Santa Croce bazilikoje. 1638 m. Olandijoje buvo išleistas jo veikalas „Pokalbiai ir matematiniai įrodinėjimai apie dvi naujas mokslo šakas“, kuris padėjo pamatus medžiagų mechanikos mokslui.
 Išradimai
 Galilėjui klaidingai priskiriama teleskopo išradėjo garbė, tačiau jis buvo vienas pirmųjų efektyviai panaudojusių teleskopą dangaus stebėjimui. Naudodamasis 1608 metais Nyderlanduose išrasto teleskopo brėžiniais jis pats susikonstravo aštuonis kartus didinantį teleskopą, o vėliau jį patobulino iki 20 kartų didinančio. Galilėjus 1610 m. atrado keturis didžiausius Jupiterio palydovus, Mėnulio kalnus, Veneros fazių kaitą, taip pat buvo vienas pirmųjų europiečių, stebėjusių Saulės dėmes (kinai dėmes stebėjo žymiai anksčiau). Pirmasis pasisakė prieš manierizmą. Idėjų semtis siūlė iš realaus gyvenimo.
 Atrado švytuoklės švytavimo dėsnį ir sukonstravo hidrostatines svarstykles kietujų kūnų tankiui matuoti. 1589 m. tapęs matematikos profesoriumi, pasvirusiame Pizos bokšte tyrė laisvojo kritimo dėsnį. Jo konfliktas su Bažnyčia įkvėpė daugelį žymių rašytojų (pvz., Bertoldą Brechtą). Praėjus daugiau kaip trims amžiams po Galilėjaus mirties, popiežius Jonas Paulius II Katalikų bažnyčios vardu pripažino, kad su Galilėjumi buvo elgtasi neteisingai.
 Šaltiniai
 Matematikai
 Astronomai
 Italijos filosofai
 Italijos fizikai