text:
 Avis juridique important
 |
 31987L0403
 Richtlinie 87/403/EWG des Rates vom 25. Juni 1987 zur Ergänzung des Anhangs I der Richtlinie 70/156/EWG zur Angleichung der Rechtsvorschriften der Mitgliedstaaten über die Betriebserlaubnis für Kraftfahrzeuge und Kraftfahrzeuganhänger
 Amtsblatt Nr. L 220 vom 08/08/1987 S. 0044 - 0047 Finnische Sonderausgabe: Kapitel 13 Band 16 S. 0196 Schwedische Sonderausgabe: Kapitel 13 Band 16 S. 0196
 ++++ RICHTLINIE DES RATES vom 25 . Juni 1987 zur Ergänzung des Anhangs I der Richtlinie 70/156/EWG zur Angleichung der Rechtsvorschriften der Mitgliedstaaten über die Betriebserlaubnis für Kraftfahrzeuge und Kraftfahrzeuganhänger ( 87/403/EWG ) DER RAT DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN - gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft , insbesondere auf Artikel 100 , auf Vorschlag der Kommission ( 1 ) , nach Stellungnahme des Europäischen Parlaments ( 2 ) , in Erwägung nachstehender Gründe : In den Bemerkungen zu Anhang I der Richtlinie 70/156/EWG ( 3 ) , zuletzt geändert durch die Richtlinie 87/358/EWG ( 4 ) , ist die Klassifizierung der Kraftfahrzeuge und ihrer Anhänger festgelegt . Auf Gemeinschaftsebene ist jetzt zu definieren , was Fahrzeuge für den Einsatz abseits der Strasse ( Geländefahrzeuge ) sind , vor allem zur Anwendung der Richtlinie 84/424/EWG ( 5 ) , in deren Artikel 1 Abweichungen für diese Fahrzeugtypen vorgesehen sind , und ganz allgemein zur Anwendung jeder anderen Richtlinie auf dem Sektor Kraftfahrzeuge , für die eine solche Definition notwendig ist . In jedem Mitgliedstaat werden die Geländefahrzeuge anders definiert . Um den Handel in der Gemeinschaft nicht zu behindern , ist eine gemeinsame Definition innerhalb der internationalen Klasseneinteilung , die in den Bemerkungen zu Anhang I der Richtlinie 70/156/EWG wiedergegeben ist , erforderlich - HAT FOLGENDE RICHTLINIE ERLASSEN : Artikel 1 Anhang I der Richtlinie 70/156/EWG wird nach Maßgabe des Anhangs der vorliegenden Richtlinie ergänzt . Artikel 2 Die Mitgliedstaaten erlassen die erforderlichen Rechts - und Verwaltungsvorschriften , um dieser Richtlinie spätestens zum 1 . Oktober 1988 nachzukommen . Sie unterrichten hiervon unverzueglich die Kommission . Artikel 3 Diese Richtlinie ist an die Mitgliedstaaten gerichtet . Geschehen zu Luxemburg am 25 . Juni 1987 . Im Namen des Rates Der Präsident H . DE CROO ( 1 ) ABl . Nr . C 108 vom 23 . 4 . 1987 , S . 9 . ( 2 ) ABl . Nr . C 190 vom 20 . 7 . 1987 . ( 3 ) ABl . Nr . L 42 vom 23 . 2 . 1970 , S . 1 . ( 4 ) ABl . Nr . L 192 vom 11 . 7 . 1987 , S . 51 . ( 5 ) ABl . Nr . L 238 vom 6 . 9 . 1984 , S . 31 . ANHANG In den Bemerkungen zu Anhang I wird nach Buchstabe b ) folgender Text eingefügt : " 4 . Fahrzeuge der obengenannten Klassen M und N , die unter den in Nummer 4.4 genannten Ladungs - und Prüfbedingungen und nach den Definitionen und Abbildungen unter Nummer 4.5 als Fahrzeuge für den Einsatz abseits der Strasse gelten ( Geländefahrzeuge ) . 4.1 . Fahrzeuge der Klasse N1 mit einer zulässigen Gesamtmasse von nicht mehr als 2 Tonnen und Fahrzeuge der Klasse M1 gelten als Geländefahrzeuge , wenn sie wie folgt ausgestattet sind : mit mindestens einer Vorderachse und mindestens einer Hinterachse , die so ausgelegt sind , daß sie gleichzeitig angetrieben werden können , wobei der Antrieb einer Achse abschaltbar sein kann ; mit mindestens einer Differentialsperre oder mindestens einem Mechanismus , der eine ähnliche Wirkung gewährleistet ; und wenn sie als Einzelfahrzeug eine Steigung von 30 % überwinden können , nachgewiesen durch Rechnung . Ausserdem müssen sie mindestens fünf der folgenden sechs Anforderungen erfuellen : - der vordere Überhangwinkel muß mindestens 25 * betragen ; - der hintere Überhangwinkel muß mindestens 20 * betragen ; - der Rampenwinkel muß mindestens 20 * betragen ; - die Bodenfreiheit unter der Vorderachse muß mindestens 180 mm betragen ; - die Bodenfreiheit unter der Hinterachse muß mindestens 180 mm betragen ; - die Bodenfreiheit zwischen den Achsen muß mindestens 200 mm betragen . 4.2 . Fahrzeuge der Klasse N1 mit einer zulässigen Gesamtmasse von mehr als 2 Tonnen sowie Fahrzeuge der Klassen N2 und M2 und der Klasse M3 mit einer zulässigen Gesamtmasse von nicht mehr als 12 Tonnen gelten als Geländefahrzeuge , wenn alle Raader gleichzeitig angetrieben werden können , wobei der Antrieb einer Achse abschaltbar sein kann , oder wenn die drei folgenden Anforderungen erfuellt sind : - Mindestens eine Vorderachse und mindestens eine Hinterachse sind so ausgelegt , daß sie gleichzeitig angetrieben werden können , wobei der Antrieb einer Achse abschaltbar sein kann ; - Ausrüstung mit mindestens einer Differentialsperre oder mindestens einer Einrichtung , die eine ähnliche Wirkung gewährleistet ; - und wenn sie als Einzelfahrzeug eine Steigung von 25 % überwinden können , nachgewiesen durch Rechnung . 4.3 . Fahrzeuge der Klasse M3 mit eine zulässigen Gesamtmasse von mehr als 12 Tonnen und Fahrzeuge der Klasse N3 gelten als Geländefahrzeuge , wenn alle Raader gleichzeitig angetrieben werden können , wobei der Antrieb einer Achse abschaltbar sein kann , oder wenn die folgenden Anforderungen erfuellt sind : - Mindestens 50 % der Raader sind angetrieben ; - Ausrüstung mit mindestens einer Differentialsperre oder mindestens einer Einrichtung , die eine ähnliche Wirkung gewährleistet ; - und wenn sie als Einzelfahrzeug eine Steigung von 25 % überwinden können , nachgewiesen durch Rechnung . - Ausserdem müssen mindestens vier der folgenden sechs Anforderungen erfuellt sein : - Der vordere Überhangwinkel muß mindestens 25 * betragen ; - der hintere Überhangwinkel muß mindestens 25 * betragen ; - der Rampenwinkel muß mindestens 25 * betragen ; - die Bodenfreiheit unter der Vorderachse muß mindestens 250 mm betragen ; - die Bodenfreiheit zwischen den Achsen muß mindestens 300 mm betragen ; - die Bodenfreiheit unter der Hinterachse muß mindestens 250 mm betragen . 4.4 . Belastungs - und Prüfbedingungen 4.4.1 . Die Fahrzeuge der Klasse N1 mit einer zulässigen Gesamtmasse von nicht mehr als 2 Tonnen und die Fahrzeuge der Klasse M1 müssen fahrbereit sein , d . h . mit Kühlfluessigkeit , Schmiermitteln , Kraftstoff , Werkzeug und Ersatzrad sowie Fahrer , dessen Masse mit 75 kg veranschlagt wird . 4.4.2 . Andere als die unter 4.4.1 genannten Fahrzeuge müssen mit der vom Hersteller angegebenen technisch höchstens zulässigen Masse belastet sein . 4.4.3 . Die Prüfung der geforderten Steigfähigkeit ( 25 % und 30 % ) erfolgt durch einfache Berechnungen . In Grenzfällen kann der Technische Dienst jedoch verlangen , daß ein Fahrzeugtyp einem echten Fahrversuch unterzogen wird . 4.4.4 . Bei der Messung des vorderen und hinteren Überhangwinkels und des Rampenwinkels werden die Unterfahrschutzeinrichtungen nicht berücksichtigt . 4.5 . Definitionen und Skizzen des vorderen und hinteren Überhangwinkels , des Rampenwinkels sowie der Bodenfreiheit 4.5.1 . Der " vordere Überhangwinkel " ist der grösste Winkel zwischen der Standebene und den Ebenen tangential an die Reifen der Vorderräder bei statischer Belastung , so daß kein vor der ersten Achse gelegener Punkt des Fahrzeugs und kein festes Teil des Fahrzeugs - ausgenommen Aufstiege - unter diesen Ebenen liegt : siehe ABl . 4.5.2 . Der " hintere Überhangwinkel " ist der grösste Winkel zwischen der Standebene und den Ebenen tangential an die Reifen der Hinterräder bei statischer Belastung , so daß kein hinter der letzten Achse gelegener Punkt des Fahrzeugs und kein festes Teil des Fahrzeugs unter diesen Ebenen liegt : siehe ABl . 4.5.3 . Der " Rampenwinkel " ist der kleinste spitze Winkel zwischen zwei rechtwinklig zur mittleren Längsebene des Fahrzeugs liegenden Ebenen , die bei statischer Belastung tangential zu den Reifen der Vorderräder bzw . den Reifen der Hinterräder liegen und deren Schnittpunkt den starren unteren Teil des Fahrzeugs ausserhalb der Raader berunrt . Dieser Winkel gibt die steilste Rampe an , über die das Fahrzeug fahren kann : siehe ABl . 4.5.4 . Die " Bodenfreiheit zwischen den Achsen " ist der kleinste Abstand zwischen der Standebene und dem niedrigsten festen Punkt des Fahrzeugs . Mehrachsaggregate gelten als eine einzige Achse : siehe ABl . - Die " Bodenfreiheit unter einer Achse " ist durch die Scheitelhöhe eines Kreisbogens bestimmt , der durch die Mitte der Aufstandsfläche der Reifen einer Achse ( der Innenreifen bei Zwillingsreifen ) geht und den niedrigsten Festpunkt des Fahrzeugs zwischen den Raadern berührt . Kein starrer Teil des Fahrzeugs darf in den gestrichelten Kreisabschnitt der Zeichnung hineinragen . Gegebenenfalls ist die Bodenfreiheit mehrerer Achsen in der Reihenfolge ihrer Anordnung anzugeben , beispielsweise 280/250/250 : siehe ABl . "


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 7.12.2013
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 359/9
 Unionin yleisen tuomioistuimen tuomio 23.10.2013 — Bode Chemie v. SMHV — Laros (sterilina)
 (Asia T-114/12) (1)
 (Yhteisön tavaramerkki - Väitemenettely - Hakemus kuviomerkin sterilina rekisteröimiseksi yhteisön tavaramerkiksi - Aikaisemmat yhteisön tavaramerkeiksi rekisteröidyt sanamerkki ja kuviomerkki STERILLIUM ja BODE Sterillium - Suhteellinen hylkäysperuste - Sekaannusvaaraa ei ole - Asetuksen (EY) N:o 207/2009 8 artiklan 1 kohdan b alakohta)
 2013/C 359/15
 Oikeudenkäyntikieli: ranska
 Asianosaiset
 Kantaja: Bode Chemie GmbH (Hampuri, Saksa) (edustaja: asianajaja N. Aicher)
 Vastaaja: sisämarkkinoiden harmonisointivirasto (tavaramerkit ja mallit) (SMHV) (asiamies: V. Melgar)
 Vastapuoli valituslautakunnassa ja väliintulija unionin yleisessä tuomioistuimessa: Laros Srl (Cremona, Italia) (edustaja: asianajaja F. Caricato)
 Oikeudenkäynnin kohde
 Kanne SMHV:n neljännen valituslautakunnan 16.1.2012 tekemästä päätöksestä (asia R 2423/2010-4), joka koskee Bode Chemie GmbH:n ja Laros Srl:n välistä väitemenettelyä
 Tuomiolauselma
 1)
 Kanne hylätään.
 2)
 Bode Chemie GmbH velvoitetaan korvaamaan oikeudenkäyntikulut, mukaan lukien Laros Srl:lle sisämarkkinoiden harmonisointivirastossa (SMHV) käydystä menettelystä aiheutuneet välttämättömät kulut.
 (1) EUVL C 165, 9.6.2012.


type: contracts

text:
 2.7.2020
 HR
 Službeni list Europske unije
 L 210/79
 ODLUKA ZAJEDNIČKOG ODBORA EGP-A br. 93/2019
 od 29. ožujka 2019.
 o izmjeni Priloga XX. (Okoliš) Sporazumu o EGP-u [2020/841]
 ZAJEDNIČKI ODBOR EGP-a,
 uzimajući u obzir Sporazum o Europskom gospodarskom prostoru („Sporazum o EGP-u”), a posebno njegov članak 98.,
 budući da:
 (1)
 Provedbena odluka Komisije (EU) 2018/1135 od 10. kolovoza 2018. o utvrđivanju vrste, oblika i učestalosti dostavljanja podataka koje države članice trebaju staviti na raspolaganje za potrebe izvješćivanja o provedbi Direktive 2010/75/EU Europskog parlamenta i Vijeća o industrijskim emisijama (1) treba se uključiti u Sporazum i EGP-u.
 (2)
 Prilog XX. Sporazumu o EGP-u trebalo bi stoga na odgovarajući način izmijeniti,
 DONIO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 Iza točke 1.fs (Provedbena odluka Komisije (EU) 2018/1147) Priloga XX. Sporazumu o EGP-u umeće se sljedeća točka:
 „1.ft
 32018 D 1135: Provedbena odluka Komisije (EU) 2018/1135 od 10. kolovoza 2018. o utvrđivanju vrste, oblika i učestalosti dostavljanja podataka koje države članice trebaju staviti na raspolaganje za potrebe izvješćivanja o provedbi Direktive 2010/75/EU Europskog parlamenta i Vijeća o industrijskim emisijama (SL L 205, 14.8.2018., str. 40.).”
 Članak 2.
 Vjerodostojni su tekstovi Provedbene odluke (EU) 2018/1135 na islandskom i norveškom jeziku koji se objavljuju u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Članak 3.
 Ova Odluka stupa na snagu 30. ožujka 2019. pod uvjetom da su podnesene sve obavijesti iz članka 103. stavka 1. Sporazuma o EGP-u (*1).
 Članak 4.
 Ova se Odluka objavljuje u odjeljku o EGP-u Službenog lista Europske unije i u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Sastavljeno u Bruxellesu 29. ožujka 2019.
 Za Zajednički odbor EGP-a
 Predsjednik
 Claude MAERTEN
 (1) SL L 205, 14.8.2018., str. 40.
 (*1) Ustavni zahtjevi nisu navedeni.


text:
 10.11.2014
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 395/11
 A Bíróság (első tanács) 2014. szeptember 4-i ítélete (a Lietuvos Aukščiausiasis Teismas [Litvánia] előzetes döntéshozatal iránti kérelme) – Nickel & Goeldner Spedition GmbH kontra „Kintra” UAB
 (C-157/13. sz. ügy) (1)
 ((Előzetes döntéshozatal iránti kérelem - Polgári ügyekben folytatott igazságügyi együttműködés - 1346/2000/EK rendelet - A 3. cikk (1) bekezdése - A „fizetésképtelenségi eljárással összefüggő és ahhoz szorosan kapcsolódó kereset” fogalma - 44/2001/EK rendelet - Az 1. cikk (2) bekezdésének b) pontja - A „csődeljárás” fogalma - A felszámoló által indított, követelés kifizetése iránti kereset - Nemzetközi árufuvarozásból származó követelés - A 1346/2000 és a 44/2001 rendelet, valamint a Nemzetközi Közúti Árufuvarozásról szóló egyezmény (CMR) közötti kapcsolatok))
 (2014/C 395/13)
 Az eljárás nyelve: litván
 A kérdést előterjesztő bíróság
 Lietuvos Aukščiausiasis Teismas
 Az alapeljárás felei
 Felperes: Nickel & Goeldner Spedition GmbH
 Alperes:„Kintra” UAB
 Rendelkező rész
 1)
 A polgári és kereskedelmi ügyekben a joghatóságról, valamint a határozatok elismeréséről és végrehajtásáról szóló, 2000. december 22-i 44/2001/EK tanácsi rendelet 1. cikkének (1) bekezdését úgy kell értelmezni, hogy egy csődeljárás alatt álló vállalkozásnak az egyik tagállamban indított fizetésképtelenségi eljárás keretében kijelölt felszámolója által, fuvarozási szolgáltatások nyújtásán alapuló követelés kifizetése iránt, e szolgáltatások másik tagállamban letelepedett kedvezményezettje ellen indított kereset az e rendelkezés értelmében vett „polgári és kereskedelmi ügyek” fogalmába tartozik.
 2)
 A 44/2001 rendelet 71. cikkét úgy kell értelmezni, hogy abban az esetben, ha a jogvita mind ezen rendelet, mind pedig a 1978. július 5-én Genfben aláírt jegyzőkönyvvel módosított, a Nemzetközi Közúti Árufuvarozási Szerződésről szóló, 1956. május 19-én Genfben aláírt egyezmény hatálya alá tartozik, a tagállam az említett rendelet 71. cikkének (1) bekezdése alapján alkalmazhatja az ezen egyezmény 31. cikkének (1) bekezdésében előírt joghatósági szabályokat.
 (1) HL C 156., 2013.6.1.


type: other

text:
Maart 55
 Belastingrecht 845
 Bestuursprocesr... 8
 Bestuursrecht 1053
 Burgerlijk pro... 31
 Civiel recht 3718
 Insolventierecht 16
 Omgevingsrecht 291
 Strafrecht 361
 Verbintenissen... 95
 Raad van State 901
 Gerechtshof A... 611
 Parket bij de... 574
 Gerechtshof '... 514
 Rechtbank Ams... 309
 Hoge Raad 297
 Gerechtshof A... 208
 Gerechtshof '... 193
 Gerechtshof A... 183
 Rechtbank Haa... 168
 Rechtbank 's-... 153
 Rechtbank Mid... 126
 Gerechtshof D... 124
 Rechtbank Utr... 115
 Gerechtshof L... 106
 Rechtbank Noo... 106
 Rechtbank 's-H... 81
 Rechtbank Zwol... 79
 Rechtbank Den ... 77
 Rechtbank Noor... 77
 Rechtbank Almelo 73
 Rechtbank Limburg 73
 Rechtbank Over... 69
 Rechtbank Dord... 67
 Rechtbank Geld... 67
 Rechtbank Breda 66
 Rechtbank Zutphen 64
 Rechtbank Alkmaar 60
 Rechtbank Zeel... 54
 Kantongerecht H... 2
 Cassatie 281
 Eerste aanle... 1377
 Eerste aanleg... 942
 Hoger beroep 2163
 Hoger beroep ... 116
 Kort geding 514
 Op tegenspraak 12
 Tussenuitspraa... 14
 Verwijzing na H... 6
 Voorlopige vo... 200
 Voorlopige voo... 45
 FutD 638
 RvdW 459
 V-N 448
 NTFR 410
 Belastingblad 287
 JHV 246
 JOM 230
 NJF 169
 NJB 155
 JOR 146
 NJ 145
 Prg. 139
 BNB 136
 mr. 120
 FED 114
 AR-Updates.nl 68
 JONDR 68
 JBO 64
 INS-Updates.nl 58
 JM 48
 WFR 47
 Gst. 41
 JBPR 40
 OGR-Updates.nl 38
 ERF-Updates.nl 17
 NTHR 17
 TvPP 15
 NJFS 14
 NLF 13
 annotatie 12
 USZ 11
 PFR-Updates.nl 10
 SR-Updates.nl 9
 Drs. 8
 drs. 7
 's-Gravenhage 474
 's-Hertogenbosch 382
 Amsterdam 539
 Arnhem 165
 Haarlem 114
 Maastricht 65
 Volledige tekst 6532
 6.532 Rechterlijke Uitspraken
 6.532 rechterlijke uitspraken gevonden op het trefwoord bedrijfsruimte.
 ECLI:NL:RBLIM:2017:4371 Rechtbank Limburg, 4651003 CV EXPL 15-11964
 Uitleg artikel 18.2 algemene bepalingen ROZ-model huurovereenkomst bedrijfsruimte. Het minimum van € 300 aan boeterente is verschuldigd over elke maand huur die niet tijdig wordt... Bekijk de uitspraak
 ECLI:NL:RBOVE:2017:1977 Rechtbank Overijssel, C/08/187018 / HA ZA 16-229
 2017/2451
 2017/216 met annotatie van mr. D.M. van Geel
 Curator niet persoonlijk aansprakelijk voor gestelde schade door verkoop activa en incassering debiteuren na vernietiging faillissementsvonnis door Hof maar voor arrest Hoge Raad in... Bekijk de uitspraak
 ECLI:NL:RVS:2017:1226 Raad van State, 201602135/1/A1
 201602135/1/A1
 2017/2418
 Bij besluit van 16 februari 2015 heeft het college geweigerd omgevingsvergunning te verlenen aan de VvE voor het gebruiken van bedrijfsruimten aan de Cruquiuszoom 13-53 voor detailhandel. Bekijk de uitspraak
 ECLI:NL:RBGEL:2017:2565 Rechtbank Gelderland, 05/860063-15; 05/840406-16; 05/840026-17
 Verdachten worden veroordeeld tot respectievelijk een onvoorwaardelijke en een deels voorwaardelijke gevangenisstraf voor het runnen van een hennepplantage en witwassen van de illegaal... Bekijk de uitspraak
 ECLI:NL:RBNHO:2017:3798 Rechtbank Noord-Holland, HAA - 14 _ 2647
 HAA - 14 _ 2647
 2017-1276 met annotatie van Fiscaal up to Date
 2017/1279 met annotatie van Warner Bruins Slot, Ronald van den Brekel
 Vandaag 2017/1171
 In het kader van een voorgenomen cum/ex transactie koopt eiseres, een marketmaker, callopties (long call positie). Hierbij dekt eiseres het kopersrisico af, onder meer door short... Bekijk de uitspraak
 ECLI:NL:GHSHE:2017:1900 Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 200.178.317_01
 huurbeëindiging bedrijfsruimte wegens dringend eigen gebruik gemeente. Bekijk de uitspraak
 ECLI:NL:RBOBR:2017:2450 Rechtbank Oost-Brabant, C/01/311569 / HA ZA 16-543
 C/01/311569 / HA ZA 16-543
 Contradictoir. 843a Rv. Bewijsbeslag. Vordering tot overleggen afschrift van de beslagen bescheiden. Verstek. Toch afwijzing omdat eiser geen rechtmatig belang heeft bij afschrift van de... Bekijk de uitspraak


type: wikipedia

text:
Η Σομαλία (σομαλικά: Soomaaliya, αραβικά: الصومال / As-Suumaal, επίσημη ονομασία: Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Σομαλίας, Jamhuuriyadda Dimugradiga Soomaaliya) είναι χώρα της ανατολικής Αφρικής, με εκτεταμένες ακτές βόρεια, ανατολικά και νοτιοανατολικά στον κόλπο του Άντεν και τον Ινδικό ωκεανό αντίστοιχα, καθώς βρίσκεται στο λεγόμενο Κέρας της Αφρικής. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Αιθιοπία, στα δυτικά με το Τζιμπουτί και στα νοτιοδυτικά με την Κένυα.
 Η χώρα έχει έκταση 637.657 τ.χλμ. και πληθυσμό 17.598.000 κατοίκους, σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2022. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη είναι το Μογκαντίσου.
 Πρόσφατη ιστορία
 Το 2008 συνεχίστηκαν οι εμφύλιες συγκρούσεις, που ξεκίνησαν το 1991. Έπειτα από συνομιλίες στο Τζιμπουτί, τον Ιούνιο του 2008, η κυβέρνηση της Σομαλίας υπέγραψε συμφωνία ειρήνης με τη Συμμαχία για την Εκ Νέου Απελευθέρωση της Σομαλίας, η οποία έχει ως στόχο να σταματήσει την εμφύλια σύρραξη. Οι σκληροπυρηνικοί ισλαμιστές αντιτάχθηκαν στη συμφωνία, η οποία προβλέπει κατάπαυση του πυρός για τρεις μήνες. Παρά τη συμφωνία αυτή, τις επόμενες κιόλας ημέρες οι συγκρούσεις αναζωπυρώθηκαν. Στις 14 Δεκεμβρίου του 2008 ο πρόεδρος Αχμέτ καθαίρεσε τον πρωθυπουργό Νουρ Χασάν Χουσεΐν, επειδή απέτυχε να αποκαταστήσει την ασφάλεια στη χώρα του. Η σχετική δήλωση έγινε από τον ίδιο τον πρόεδρο στο Κοινοβούλιο. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο πρώην υπουργός Εσωτερικών, Μοχάμεντ Μοχάμουντ Γκουλέντ Γκαγκμοντέρ., ο οποίος παραιτήθηκε λίγες ημέρες μετά. Στις 29 Δεκεμβρίου του 2008 παραιτήθηκε και ο πρόεδρος Γιουσούφ Αχμέτ, αφήνοντας προσωρινά στη θέση του τον Σεΐχ Άντεν Μαντόμπε. Στις αρχές του 2009 άρχισαν να αποχωρούν από τη χώρα τα στρατεύματα της Αιθιοπίας. Τα τελευταία αιθιοπικά στρατεύματα αποχώρησαν στις 25 Ιανουαρίου του 2008. Νέος πρόεδρος εξελέγη στο Τζιμπουτί ο Σαρίφ Αχμέτ, στις 30 Ιανουαρίου του 2009, ο οποίος έπειτα από συμφωνία με τις αντιμαχόμενες παρατάξεις επέβαλε τον ισλαμικό νόμο (Σαρία). Στις 25 Μαΐου του 2009 ζήτησε τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας για να αντιμετωπίσει τους ισλαμιστές αντάρτες. Τα προβλήματα για την ασφάλεια της χώρας παραμένουν, παρά τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών το 2016 και την προεδρική εκλογή του 2017, που κερδήθηκε από τον Μοχάμεντ Αμπντουλαχί Μοχάμεντ.
 Εκλογές
 Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Σομαλίας, η πρώτη μόνιμη κεντρική κυβέρνηση στη χώρα από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, τοποθετήθηκε στις 20 Αυγούστου του 2012 μετά την έγκριση του Συντάγματος της Σομαλίας.
 Οι προεδρικές εκλογές, οι οποίες ήταν προγραμματισμένες να διεξαχθούν στη Σομαλία μετά τις βουλευτικές εκλογές στις 10 Οκτωβρίου 2021, θα επαναπρογραμματιστούν. Ο εν ενεργεία πρόεδρος, Μοχάμεντ Αμπντουλάχι Μοχάμεντ, είναι στην εξουσία από τις εκλογές του Φεβρουαρίου 2017 και η θητεία του έληξε στις 8 Φεβρουαρίου 2021.
 Γεωγραφία
 Η Σομαλία συνορεύει με την Αιθιοπία στα δυτικά, τον Κόλπο του Άντεν στα βόρεια, την Αραβική Θάλασσα και το Ακρωτήριο Γκουαρνταφούι στα ανατολικά και την Κένυα στα νοτιοδυτικά. Με έκταση 637.657 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το έδαφος της Σομαλίας αποτελείται κυρίως από οροπέδια, πεδιάδες και υψίπεδα. Η ακτογραμμή της έχει μήκος μεγαλύτερο από 3.333 χιλιόμετρα, η μεγαλύτερη στην ηπειρωτική Αφρική. Η Σομαλία είναι μία από τις χώρες που βρίσκονται στο κέρας της Αφρικής.
 Στο μακρινό βορρά, οι κακοτράχαλες οροσειρές των βουνών Όγκο βρίσκονται σε διαφορετικές αποστάσεις από την ακτή του Κόλπου του Άντεν. Στη Σομαλία οι καυτές συνθήκες επικρατούν όλο το χρόνο, μαζί με τους περιοδικούς ανέμους των μουσώνων και τις ακανόνιστες βροχοπτώσεις.
 Διοικητική διαίρεση
 Η Σομαλία διαιρείται επίσημα σε δεκατρείς περιφέρειες και πέντε διεκδικούμενες περιφέρειες (gobollada), οι οποίες με τη σειρά τους υποδιαιρούνται σε υποπεριφέρειες.
 Το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο είναι επιφορτισμένο με την επιλογή του τελικού αριθμού και των ορίων των αυτόνομων περιφερειακών πολιτειών (επίσημα: ομοσπονδιακά κράτη-μέλη) εντός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Σομαλίας.
 Κλίμα
 Λόγω της γειτνίασης της Σομαλίας με τον ισημερινό, δεν υπάρχει μεγάλη εποχιακή διακύμανση στο κλίμα της (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Μογκαντίσου: Bsh). Οι καυτές συνθήκες επικρατούν όλο το χρόνο μαζί με περιοδικούς ανέμους μουσώνων και ακανόνιστες βροχοπτώσεις. Οι μέσες ημερήσιες μέγιστες θερμοκρασίες κυμαίνονται από 30 έως 40 °C, εκτός από τα υψηλότερα υψόμετρα κατά μήκος της ανατολικής ακτής, όπου γίνονται αισθητές οι επιπτώσεις ενός ψυχρού υπεράκτιου ρεύματος. Στο Μογκαντίσου, για παράδειγμα, οι μέσες θερμοκρασίες κυμαίνονται από 28 έως 32 °C τον Απρίλιο.
 Μερικές από τις υψηλότερες μέσες ετήσιες θερμοκρασίες στον κόσμο έχουν καταγραφεί στη χώρα. Η Μπερμπέρα στη βορειοδυτική ακτή έχει μέση θερμοκρασία πάνω από 38 °C από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο. Σε εθνικό επίπεδο, η μέση ημερήσια ελάχιστη θερμοκρασία συνήθως κυμαίνεται από 15 έως 30 °C. Το μεγαλύτερο εύρος κλίματος συναντάται στη βόρεια Σομαλία, όπου οι θερμοκρασίες ξεπερνούν μερικές φορές τους 45 °C τον Ιούλιο στις παραλιακές πεδιάδες και πέφτουν κάτω από το σημείο πήξης κατά τη διάρκεια του Δεκεμβρίου στα υψίπεδα. Σε αυτήν την περιοχή, η σχετική υγρασία κυμαίνεται από περίπου 40% το μεσημέρι έως 85% τη νύχτα, ανάλογα την εποχή. Σε αντίθεση με τα κλίματα των περισσότερων άλλων χωρών σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος, οι συνθήκες στη Σομαλία κυμαίνονται από άνυδρες έως ημίξηρες. Οι ετήσιες βροχοπτώσεις κυμαίνονται από 100 mm έως 510 με 610 mm σε ετήσια βάση. Αν και οι παράκτιες περιοχές είναι ζεστές και υγρές καθόλη τη διάρκεια του έτους, η ενδοχώρα είναι συνήθως ξηρή και ζεστή.
 Πολιτική και διακυβέρνηση
 Η Σομαλία είναι μια ομοσπονδιακή κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ο Πρόεδρος της Σομαλίας είναι ο αρχηγός του κράτους και ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και είναι αυτός που επιλέγει τον πρωθυπουργό που θα ενεργεί ως επικεφαλής της κυβέρνησης.
 Το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο της Σομαλίας αποτελείται από τη Γερουσία (Άνω Βουλή) και τη Βουλή του Λαού (Κάτω Βουλή), τα μέλη των οποίων εκλέγονται για θητεία τεσσάρων ετών. Το κοινοβούλιο εκλέγει τον Πρόεδρο της χώρας, τον Πρόεδρο της Βουλής και τους Αναπληρωτές Προέδρους.
 Το δικαστικό σώμα της Σομαλίας ορίζεται από το Προσωρινό Σύνταγμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Σομαλίας. Υιοθετήθηκε την 1η Αυγούστου 2012 από μια Εθνική Συνταγματική Συνέλευση στο Μογκαντίσου, ενώ το έγγραφο συντάχθηκε από μια επιτροπή ειδικών υπό την προεδρία του δικηγόρου και προέδρου του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου, Μοχάμεντ Οσμάν Τζαβάρι. Παρέχει τη νομική βάση για την ύπαρξη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας και πηγή της δικαστικής εξουσίας.
 Η δομή των εθνικών δικαστηρίων είναι οργανωμένη σε τρεις βαθμίδες: το Συνταγματικό Δικαστήριο, τα δικαστήρια επιπέδου Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης και τα δικαστήρια επιπέδου Πολιτειών. Μια εννιαμελής Επιτροπή Δικαστικής Υπηρεσίας ορίζει οποιοδήποτε ομοσπονδιακό μέλος της δικαστικής εξουσίας. Επίσης, επιλέγει και παρουσιάζει πιθανούς δικαστές Συνταγματικού Δικαστηρίου στην Κάτω Βουλή του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου για έγκριση. Εάν εγκριθεί, ο Πρόεδρος ορίζει τον υποψήφιο ως δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Το πενταμελές Συνταγματικό Δικαστήριο εκδικάζει θέματα σχετικά με το Σύνταγμα, όπως επίσης διάφορα ομοσπονδιακά και εθνικά ζητήματα.
 Η Σομαλία περιέχει ένα μικτό νομικό σύστημα αστικού δικαίου, ισλαμικού δικαίου (σαρία) και εθιμικού δικαίου (αναφέρεται ως xeer).
 Οικονομία
 Παρά την εμφύλια διαμάχη, η Σομαλία διατήρησε μια άτυπη οικονομία, βασισμένη κυρίως σε κτηνοτροφία, εταιρείες εμβασμάτων/μεταφοράς χρημάτων και τηλεπικοινωνίες. Λόγω της έλλειψης επίσημων στατιστικών της κυβέρνησης και του πρόσφατου εμφυλίου πολέμου, είναι δύσκολο να μετρηθεί το μέγεθος ή η ανάπτυξη της οικονομίας. Το 2020, το ΑΕΠ της χώρας υπολογίζονταν στα 4.918 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ καταγράφηκε ύφεση 1,5%. Η γεωργία είναι ο σημαντικότερος τομέας της χώρας, με την κτηνοτροφία να αντιπροσωπεύει συνήθως το 40% του ΑΕΠ και περισσότερο από το 50% των εσόδων από εξαγωγές. Ο μικρός βιομηχανικός τομέας της Σομαλίας, που βασίζεται στην επεξεργασία αγροτικών προϊόντων, έχει λεηλατηθεί σε μεγάλο βαθμό και τα μηχανήματα έχουν πωληθεί ως παλιοσίδερα. Τα τελευταία χρόνια, η πρωτεύουσα της Σομαλίας, το Μογκαντίσου, γνώρισε την ανάπτυξη των πρώτων βενζινάδικων, σούπερ μάρκετ και αεροπορικών πτήσεων προς την Τουρκία μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης το 1991. Η επίσημη οικονομική ανάπτυξη δεν έχει ακόμη επεκταθεί έξω από το Μογκαντίσου και μερικές πρωτεύουσες της περιφέρειας, και εντός της πόλης, οι ανησυχίες για την ασφάλεια κυριαρχούν στις επιχειρήσεις. Το 2017, η Σομαλία εξέλεξε νέο πρόεδρο και συγκέντρωσε ρεκόρ ξένων ενισχύσεων και επενδύσεων, θετικό πρόσημο για την οικονομική της ανάκαμψη.
 Δημογραφικά στοιχεία
 Η Σομαλία στερείται αξιόπιστων δεδομένων για τον ακριβή αριθμό του πληθυσμού. Η χώρα είχε περίπου 15.893 εκατομμύρια κατοίκους το 2020, μία αύξηση από 3,3 συνολικού πληθυσμού σύμφωνα με την απογραφή του 1975. Μια έρευνα του Ταμείου Πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών που πραγματοποιήθηκε το 2013 και το 2014 υπολόγισε ότι ο συνολικός πληθυσμός ήταν 12.316.895.
 Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 56,5 χρόνια (54,0 χρόνια οι άνδρες και 59,2 οι γυναίκες).
 Περίπου το 85% των κατοίκων είναι Σομαλοί, που ιστορικά κατοικούσαν στο βόρειο τμήμα της χώρας. Οι μη σομαλικές εθνικές μειονότητες (συμπεριλαμβανομένων 30.000 Αράβων) αποτελούν το υπόλοιπο πληθυσμό της Σομαλίας και συγκεντρώνονται σε μεγάλο βαθμό στις νότιες περιοχές.
 Γλώσσες
 Τα σομαλικά και τα αραβικά είναι οι επίσημες γλώσσες της Σομαλίας, σύμφωνα με το Μεταβατικό Ομοσπονδιακό Χάρτη του 2012. Παράλληλα, στη Σομαλία ομιλούνται τα ιταλικά και τα αγγλικά. Οι διάλεκτοι της Σομαλίας χωρίζονται σε τρεις κύριες ομάδες: τα βόρεια σομαλικά, τα μπεναντίρι σομαλικά και τη μαάι.
 Πολλά συστήματα γραφής έχουν χρησιμοποιηθεί για τη γραφική αναπαράσταση της σομαλικής γλώσσας. Από αυτά, το αλφαβήτο της Σομαλίας είναι το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο και ήταν ο επίσημος τρόπος γραφής στη Σομαλία από τότε που το Ανώτατο Επαναστατικό Συμβούλιο το καθιέρωσε τον Οκτώβριο του 1972. Ο τρόπος γραφής αναπτύχθηκε από τον Σομαλό γλωσσολόγο Σιρ Τζάμα Άχμεντ ειδικά για τη σομαλική γλώσσα και χρησιμοποιεί όλα τα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου εκτός από τα p, v και z. Εκτός από τη λατινική γραφή του Άχμετ, άλλα αλφάβητα που έχουν χρησιμοποιηθεί εδώ και αιώνες για τη γραφή της σομαλικής γλώσσας περιλαμβάνουν την αραβική γραφή και τη γραφή Ουανταάντ. Τα γηγενή συστήματα γραφής που αναπτύχθηκαν τον 20ό αιώνα περιλαμβάνουν τη γραφή Οσμάνια, Μποράμα και Καντάρε.
 Τα αγγλικά μιλιούνται και διδάσκονται ευρέως. Παλαιότερα ήταν μια διοικητική γλώσσα στο βρετανικό προτεκτοράτο της Σομαλιλάνδης και λόγω της παγκοσμιοποίησης χρησιμοποιείται πλέον σε ολόκληρη τη Σομαλία. Τα αγγλικά είναι το μέσο διδασκαλίας σε πολλά πανεπιστήμια της Σομαλίας, και είναι μία από τις κύριες γλώσσες εργασίας των μεγάλων ΜΚΟ που λειτουργούν στη χώρα. Τα ιταλικά ήταν η επίσημη γλώσσα στην ιταλική Σομαλιλάνδη και κατά την περίοδο της κηδεμονίας, αλλά η χρήση της μειώθηκε σημαντικά μετά την ανεξαρτησία. Τώρα ακούγεται συχνότερα μεταξύ παλαιότερων γενεών, κυβερνητικών αξιωματούχων και σε μορφωμένους κύκλους.
 Θρησκείες
 Το Ισλάμ (Σουνίτες Μουσουλμάνοι) είναι η επίσημη θρησκεία της Σομαλίας, σύμφωνα με το Μεταβατικό Ομοσπονδιακό Χάρτη του 2012. Το ισλαμικό δίκαιο της σαρία είναι η βασική πηγή της εθνικής νομοθεσίας. Κανένας νόμος που δεν είναι σύμφωνος με τις βασικές αρχές της σαρία δεν μπορεί να θεσπιστεί.
 Σύμφωνα με το Ερευνητικό Κέντρο Pew, το 99,8% του πληθυσμού της Σομαλίας είναι μουσουλμάνοι. Η πλειοψηφία ανήκει στον σουνιτικό κλάδο του Ισλάμ. Ο σουφισμός, η μυστικιστική αίρεση του Ισλάμ, είναι επίσης καλά εδραιωμένος, με πολλά τοπικά τζαμιά (ζάβια) ή εκκλησίες των διαφόρων ταρικά ή ταγμάτων Σούφι.
 Ο χριστιανισμός είναι η μειοψηφούσα θρησκεία στη Σομαλία, με τους οπαδούς της να αντιπροσωπεύουν το λιγότερο του 0,1% του πληθυσμού το 2010. Υπάρχει μια καθολική επισκοπή για ολόκληρη τη χώρα, η Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Μογκαντίσου, η οποία εκτιμά ότι το ποίμνιό της αποτελούταν από περίπου εκατό καθολικούς το 2019.
 Σύμφωνα με το Ερευνητικό Κέντρο Pew, λιγότερο από το 0,1% του πληθυσμού της Σομαλίας το 2010 ήταν οπαδοί των λαϊκών θρησκειών. Αυτές ασκούταν κυρίως από κάποιες μη σομαλικές εθνοτικές μειονότητες στις νότιες περιοχές της χώρας, όπως ο ανιμισμός. Τέλος, λιγότερο από το 0,1% του πληθυσμού της Σομαλίας το 2010 ήταν οπαδοί του ιουδαϊσμού, του ινδουισμού, του βουδισμού ή δεν είχαν καμία θρησκεία.
 Γκαλερί
 Μεταφορές
 Η οδήγηση στην χώρα γίνεται στα δεξιά.
 Δείτε επίσης
 Σομαλιλάνδη
 Σομάλο της Ιταλικής Σομαλιλάνδης
 Αφρική
 Παραπομπές
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Άρθρο στο περιοδικό Αντί για την εισβολή της Αιθιοπίας και των ΗΠΑ στη Σομαλία την άνοιξη του 2007
 Άρθρο - Σομαλία: Από τον μαρξισμό στον εμφύλιο, BBC, δημοσιευμένο στην "Καθημερινή", 19 Απριλίου 2009.
 Κράτη της Ερυθράς Θάλασσας


text:
Il-Bażilika Ewfrasjana ta’ Poreč (bil-Kroat: Eufrazijeva bazilika) jew il-Bażilika Katidral tat-Tlugħ is-Sema ta’ Marija hija bażilika Kattolika Rumana fir-raħal ta’ Poreč, fin-naħa tal-Peniżola ta’ Istria li tagħmel mal-Kroazja. Il-kumpless episkopali, li jinkludi l-bażilika nnifisha, sagristija, battisterju u t-torri tal-kampnar tal-palazz tal-Arċisqof, huwa eżempju eċċellenti ta’ arkitettura Biżantina bikrija fir-reġjun tal-Mediterran.
 Il-Bażilika Ewfrasjana, fil-biċċa l-kbira tagħha, żammet l-għamla oriġinali tagħha, iżda xi inċidenti, nirien u terremoti li seħħew tul is-snin alteraw kemxejn xi dettalji żgħar. Peress li hija t-tielet knisja li nbniet fl-istess sit, tħaddan fiha partijiet mill-binjiet preċedenti, bħala pereżempju l-art bil-mużajk tal-bażilika preċedenti mis-seklu 5 W.K. Minħabba l-valur eċċezzjonali tagħha, fl-1997 tniżżlet fil-lista tas-Siti ta’ Wirt Dinji tal-UNESCO. Il-Bażilika hija wkoll il-Katidral tad-Djoċesi Kattolika Rumana ta’ Poreč-Pula.
 Storja
 L-iktar bażilika bikrija kienet iddedikata lil San Maurus ta’ Parentium u tmur lura għat-tieni nofs tas-seklu 4 W.K. L-art bil-mużajk fl-oratorju tagħha, oriġinarjament parti minn dar Rumana kbira, għadha ppreservata fil-ġnien tal-knisja. Dan l-oratorju kien diġà ġie estiż fl-istess seklu fi knisja magħmula minn navata waħda u kuritur wieħed (basilicae geminae). Il-ħuta fl-art bil-mużajk tmur lura għal dak il-perjodu. Barra minn hekk, fl-istess post instabu wkoll muniti bl-Imperatur Valens (365-378) fuq wiċċ minnhom, li jikkonfermaw li d-dati huma tajbin.
 Il-bażilika attwali, iddedikata lil Marija Assunta, inbniet fis-seklu 6 matul il-perjodu tal-Isqof Ewfrasju. Bdiet tinbena fil-553 fuq is-sit fejn kien hemm il-bażilika ta’ qabel li kienet qed taqa’ biċċa biċċa. Għall-kostruzzjoni tagħha, intużaw partijiet mill-knisja preċedenti u l-blokok tal-irħam ġew importati mill-kosta tal-Baħar ta’ Marmara. Il-mużajk ta’ mal-ħajt twettaq minn artisti Biżantini filwaqt li l-art bil-mużajk sar minn esperti lokali. B’kollox, il-kostruzzjoni damet għaxar snin. Fuq mużajk partikolari fl-apsida, l-Isqof Ewfrasju jidher qed iżomm il-Bażilika f’idejh, ħdejn San Maurus.
 Il-ħajt tan-Nofsinhar tan-navata ċentrali tal-Bażilika ġie rrestawrat wara t-terremot tal-1440. It-twiequ kienu nqerdu u għaldaqstant minflok inbnew oħrajn bi stil Gotiku.
 Deskrizzjoni
 Il-bażilika hija parti minn kumpless magħmul minn:
 Battisterju ottagonali tas-seklu 6 W.K., li oriġinarjament kien inbena fis-seklu 5 W.K. flimkien mal-bażilika iżda sarulu alterazzjoni konsiderevoli;
 Torri tal-kampnar tas-seklu 16;
 Atriju bil-kolonni, li nbena wara l-bażilika, u li huwa mgħotti fuq l-erba’ naħat kollha b’portiku li jħaddan fih kollezzjoni rikka ta’ monumenti tal-ġebel;
 Residenza episkopali (il-Palazz tal-Isqof), li nbniet ukoll fis-seklu 6 W.K., għalkemm hemm biss ftit fdalijiet mill-binja oriġinali;
 Kappella b’għamla ta’ trifolju, li nbniet fis-sekli 17 u 19.
 Iż-żewġ kurituri fil-ġnub huma sseparati min-navata ċentrali permezz ta’ 18-il kolonna Griega eleganti tal-irħam b’kapitelli Biżantini u Rumaneski rikki, li huma skolpiti u ddekorati bi xbihat ta’ annimali. Kull kolonna għandha l-monogramma ta’ San Ewfrasju, filwaqt li l-ħnejjiet bejn il-kapitelli huma ddekorati bl-istukko.
 Karatteristika innovattivi tal-Bażililka Ewfrasjana hi li minflok hija kkonfinata b’ħajt dritt, bħall-binjiet sagri kollha ta’ dak iż-żmien, tuża l-wisa’ u t-tul tal-apsida tan-navata ċentrali, mibnija f’għamla ta’ poligonu minn barra, filwaqt li ż-żewġ kurituri tal-ġnub jintemmu f’żewġ apsidi semiċirkolari iżgħar, imħaffrin ġol-ħajt. Għaldaqstant, il-Bażilika Ewfrasjana hija l-iktar eżempju bikri ta’ knisja bi tliet apsidi fl-Ewropa tal-Punent. L-atriju huwa eżempju tipiku tal-arkitettura Biżantina, bħalma huma l-kolonni, il-madum ħdejn l-artal u l-mużajk abbundanti kollu. L-iktar mużajk impressjonanti jinsab eżatt fuq l-artal u huwa rappreżentazzjoni ta’ Ġesù mal-appostli, u taħthom freġju ta’ 13-il medaljun bl-istampa tal-Ħaruf ta’ Kristu fin-nofs, imdawwar bi 12-il medaljun ieħor ta’ diversi martri.
 Il-knisja fiha wkoll oġġetti sagri u opri tal-arti oħra mill-perjodi Paleo-Kristjani, Biżantini u tal-Medju Evu. Ħdejn is-sagristija, hemm kappella bir-relikwi ta’ San Maurus u San Elewterju.
 Mużajk
 L-iktar karatteristika li tispikka tal-bażilika huma l-mużajk li jmur lura għas-seklu 6.
 Il-mużajk fl-arkata trionfali fuq l-apsida jirrappreżenta lil Kristu bi ktieb miftuħ f’idejh bit-test bil-Latin Ego sum lux vera (Jien id-dawl ta’ vera) bl-Appostli maġenbu, kull wieħed bl-attribut tiegħu. Il-ħnejja taħt il-mużajk fiha medaljuni bil-mużajk bil-Ħaruf t’Alla u r-ritratti ta’ tnax-il martri mara. Il-volta fuq l-apsida hija ddekorata bil-mużajk tal-Madonna bil-Bambin, bilqiegħda fuq it-Tron tas-Smewwiet, taħt girlanda f’id - is-simbolu t’Alla l-Missier. Din hija l-unika xbieha ta’ Omm Alla f’bażilika tal-ewwel Kristjani tal-Punent. Maġenb il-Madonna hemm l-anġli, l-Isqof Ewfrasju, b’mudell tal-knisja f’idejh; hemm ukoll qaddisin lokali, fosthom San Maurus, l-ewwel isqof ta’ Poreč u d-djoċesi ta’ Istria, u l-arċidjaknu Claudius. It-tifel bejn Ewfrasju u Claudius huwa akkumpanjat bl-iskrizzjoni “Ewfrasju, iben l-arċidjaknu”. Ir-ritratti kollha jinsabu fuq mergħa miksija bil-fjuri.
 Il-mużajk ċentrali bejn it-twieqi tal-apsidi jirrappreżenta t-Tħabbira u ż-Żjara. Fil-mużajk tat-Tħabbira, anġlu jidher jgħolli idu biex jindika messaġġ. F’idu tax-xellug għandu ħatar ta’ messaġġier. Il-Madonna liebsa libsa blu fil-vjola u velu. F’idi tax-xellug għandha raden. Fuq in-naħa l-oħra, il-mużajk jirrappreżenta ż-żjara ta’ Marija lil Eliżabetta. It-tnejn jidhru libsin ilbies saċerdotali kontemporanju b’kappa mimlija żigarelli. Figura żgħira ta’ mara tidher qed tħares minn wara purtiera ta’ dar. It-tliet medaljuni żgħar juru lil San Ġwann Battista, lil Żakkarija u lil anġlu. Bejn dawn iż-żewġ mużajċi kbar hemm oħrajn iżgħar ta’ Kristu żagħżugħ bir-raġġiera, u żewġ martri bil-kuruna tagħhom ta’ martri. Fl-apsida tat-Tramuntana x’aktarx kemm Cosmas u Damjan, filwaqt li fl-apsida tan-Nofsinhar hemm Ursus (jew isqof ieħor ta’ Ravenna), u Severus.
 Il-ħajt tal-faċċata tal-apsida għandu qisu gwarniċ b’faxx dejjaq iddekorat mimli tfaħħir lil Ewfrasju u x-xogħlijiet tiegħu. Il-parti t’isfel tal-apsida hija ddekorata b’ħaġriet tal-madreperla. Parti minn dawn ġew minn zokkli preċedenti. Jikkonsistu minn 21 għalqa bi 11-il dekorazzjoni differenti. Fin-nofs hemm it-tron tal-isqof, u maġenbu żewġ gandlieri.
 Ciborium
 L-apsida hija ddominata miċ-ciborium tal-irħam, immudellat fuq dak tal-Bażilika ta’ San Mark f’Venezja, li nbena fl-1277 skont l-ordnijiet ta’ Otto, l-Isqof ta’ Poreč. Il-baldakkin, iddekorat bil-mużajk, iserraħ fuq erba’ kolonni tal-irħam li kienu l-istess taċ-ciborium preċedenti tas-seklu 6. Il-parti ta’ quddiem tal-baldakkin fiha rappreżentazzjonijiet ta’ xeni mill-ħajja ta’ Marija sat-Tħabbira. Fis-seklu 15, l-Isqof Johann Porečanin ordna mill-Italja riljiev Rinaxximentali għall-antependju tal-artal, magħmul mill-fidda. Il-polittiku tal-pittur Venezjan Antonio Vivarini jmur lura għall-istess perjodu. L-Aħħar Ċena, impittra minn Palma ż-Żgħir hija xogħol Barokk.
 Referenzi
 Siti ta' Wirt Dinji
 Kroazja
 Kristjaneżmu
 Katidrali


text:
Wolfgang Kaiser (* 13. Januar 1936 in Schwäbisch Gmünd) ist ein Schweizer Polymerwissenschaftler und Hochschullehrer. Seit 1981 besitzt er das Bürgerrecht der Gemeinde Habsburg AG (Kanton Aargau) und damit das Schweizer Bürgerrecht.
 Leben und Wirken
 Wolfgang Kaiser machte sein Abitur 1955 am Parler-Gymnasium in Schwäbisch Gmünd. Danach studierte er an der Universität Zürich Chemie und promovierte 1964 am dortigen Institut für Chemie zum Dr. phil. Darauf folgten einige Jahre Industrietätigkeit im Bereich Forschung und Entwicklung auf dem Gebiet der Kunststoff-Additive bei der damaligen J. R. Geigy AG in Basel.
 Kaiser wurde 1966 zum Professor für Chemie und Physik an die seinerzeitige HTL Brugg-Windisch (Ingenieurschule) berufen, heute Hochschule für Technik der Fachhochschule Nordwestschweiz FHNW. Hier gelang es ihm, die Kunststofftechnik im Curriculum des Maschinenbaustudiums zu etablieren, 1968 zunächst als Freifach, 1969 als reguläres Fach, 1984 als Diplomfach und 1996 als eigenständige Vertiefungsrichtung.
 1976 schuf er das von ihm als einjähriges Vollzeitstudium konzipierte Nachdiplomstudium Kunststofftechnik, das Absolventen verschiedener Fachrichtungen die Möglichkeit bot, sich nachträglich noch die grundlegenden Kenntnisse der Kunststofftechnik anzueignen. Um den Interessierten aus der Praxis den Weg zu einem Nachdiplomabschluss zu erleichtern, machte Kaiser 1980 daraus ein berufsbegleitendes, modular aufgebautes Kontaktstudium (MAS Kunststofftechnik) von drei Semestern Dauer.
 Während einiger Jahre unterrichtete er auch im Studiengang Kunststofftechnik an der Hochschule für angewandte Wissenschaften Würzburg-Schweinfurt und im Vertiefungsfach Kunststofftechnik des Studiengangs Maschinentechnik (heute: Maschinentechnik | Innovation) der Hochschule für Technik Rapperswil HSR.
 Ab 1990 war er mit dem Thema Kunststoffverarbeitung auch in die obligatorischen Vorlesungen an der ETH Zürich eingebunden, wo er erfolgreich die Schaffung einer Professur für Polymertechnologie anregte. Vom Departement Materialwissenschaft der ETH wurde er 2006 in «Anerkennung seiner grossen Verdienste auf dem Gebiet der Polymerwerkstoffe» mit der Staudinger-Durrer-Medaille ausgezeichnet, die 1998 zu Ehren der 1912–1926 bzw. 1945–1962 an der ETH Zürich im Bereich Materialwissenschaften lehrenden Professoren Hermann Staudinger und Robert Durrer geschaffen worden war.
 Kaiser war auch treibende Kraft hinter der Idee, für die Schweizer Kunststoffindustrie eine eigene Aus- und Weiterbildungsstätte zu schaffen, die dann mit dem 1993 eröffneten Kunststoff-Ausbildungs- und Technologiezentrum KATZ in Aarau realisiert wurde. Dessen Aufbau ab 1991 und die Geschäftsführung bis Ende 2000 besorgte Kaiser neben seiner hauptamtlichen Aufgabe an der FH in Brugg-Windisch. Kaiser ist Ehrenmitglied des KATZ-Fördervereins und der Fachgruppe Kunststofftechnik FGKS des Verbandes Swiss Engineering (STV) sowie Freimitglied des Schweizer Verbandes der Kunststoffindustrie Swiss Plastics (seit dem 1. Januar 2020 Kunststoff.swiss).
 Von Mitte der neunziger Jahre bis 2004 wirkte Kaiser im Vorstand der Polymer-Gruppe Schweiz (PGS), einer wissenschaftlichen Vereinigung von Fachleuten der Polymertechnologie und der Kunststofftechnik, die 2007 als Division Polymeres, Colloids and Interfaces (heutige Bezeichnung) in die Schweizerische Chemische Gesellschaft SCG integriert wurde. Von 1998 bis 2002 war er Präsident der PGS. Kaiser war auch Mitglied in der Technischen Kommission 21 "Kunststoffe" des Vereins Schweizerischer Maschinen-Industrieller, heute Swissmem, sowie in der VDI-Gesellschaft Kunststofftechnik.
 Kaiser ist Autor und Mitautor zahlreicher wissenschaftlicher Veröffentlichungen. Er äusserte sich aber auch mehrfach zum Thema Aus- und Weiterbildung im Bereich Kunststofftechnik. Seine fachlichen Schwerpunkte sind die chemischen und physikalischen Grundlagen der Kunststofftechnik, so namentlich die Flüssigkristallpolymere und die Faserverbundkunststoffe, sowie die Kunststoffverarbeitung, hier insbesondere das Spritzgiessverfahren bis hin zur CIM-Technologie und zur Nanotechnik. Er ist Verfasser des 2006 erstmals erschienen und inzwischen mehrfach wieder aufgelegten Standardwerks Kunststoffchemie für Ingenieure.
 Kaiser gilt als Pionier der Aus- und Weiterbildung in Kunststofftechnik in der Schweiz, insbesondere auf Hochschulebene (tertiärer Bildungsbereich). Sein besonderes Anliegen in Lehre und Publikationen war es, Wissenschaft, Lehre, Fachtechnik und Praxisbedürfnisse zusammenzubringen. Er war und ist dementsprechend ein gefragter Referent an Fachveranstaltungen an Hochschulen, in Verbänden und Industriefirmen.
 Publikationen
 Fachtechnische Themen
 Über Piperido[2,1-a]isoindole und Homologe. Dissertation, Universität Zürich. Juris-Verlag Zürich 1964.
 Füllstoffe und ihre Anwendungen. In: Kunststoffe-Plastics. Nr. 4/1983, S. 29–30.
 Zur «Pathologie der Kunststoffe». Teil 1: Spritzgiesstechnische Fabrikationsfehler. In: Swiss Plastics. Nr. 11/1986, S. 7–20.
 Veränderung der Polymeren durch Verarbeitung. In: G. Hauschild, E. Spingler (Hrsg.): Migration bei Kunststoffverpackungen. Wissenschaftliche Verlagsgesellschaft, Stuttgart 1988, ISBN 3-8047-0962-1, S. 125–140.
 Saubere und sichere Kunststoffe. In: Swiss Materials. Nr. 4/1989, S. 13–15.
 Masszuschnitt bringt hohe Wachstumsraten. Verarbeitung und Anwendung von Flüssigkristallpolymeren. In: Technische Rundschau. Nr. 39/1989, S. 26–29.
 Ein Streifzug durch die Geschichte der Kunststoffe – Auf der Suche nach Schweizer Spuren. In: Ferrum, Nachrichten aus der Eisenbibliothek. Stiftung der Georg Fischer AG, Schaffhausen, Nr. 63/1991. (doi:10.5169/seals-378266).
 mit C. Bader und M. Diez: Rheologie|Rheologische Messungen auf der Spritzgiessmaschine. In: Kunststoffe. Nr. 3/1991, S. 220–224.
 mit M. Diez und C. Bader: Eigenschaften massschneidern mit flüssigkristallinen Kunststoffen. In: Kunststoffe. Nr. 8/1991, S. 705–709.
 mit S. Köppel, H. Schift und M. Gabriel: Spritzguss stösst in immer kleinere Dimensionen vor. In: Kunststoffe-Synthetics. Nr. 2/1999, S. 11–14.
 mit A. D’Amore, D. Simoneta, H. Schift und M. Gabriel: Spritzgiessen im Nanobereich. Kalibrierstrukturen für Rasterelektronenmikroskope. In: Kunststoffe. Nr. 6/2000, S. 52–55.
 Bartholomäus Schobinger (1500–1585) – Der Kunststoff-Pionier aus St. Gallen. KATZ Aarau, 2000.
 mit Johannes Kunz: Die Kunststofftechnik visiert ihre Zukunft an. In: Kunststoffe/Synthetics. 1/2000, S. 12–16. (iwk.hsr.ch PDF; 1,6 MB)
 mit Johannes Kunz: Kunststoffe der dritten und vierten Generation. In: Chemische Rundschau. Nr. 1/2000, 7. Januar 2000, S. 9.
 mit H. Schift, C. David, M. Gabriel, J. Gobrecht, L. J. Heyderman, S. Köppel und L. Scandella: . In: Microelectronic Engineering. 53, 2000, S. 171–174.
 mit H. Schift, A. D’Amore, C. David, M. Gabriel, J. Gobrecht und D. Simoneta: In: Journal of Vacuum Science Technology B. 6/2000, S. 3564–3568.
 mit A. Bühler, M. Grifoni und M. Jorio: CIM-Technologie. Exakt optimierte Strukturen im Nanobereich in Greifnähe. In: Kunststoffe-Synthetics. 1/2001, S. 7–10.
 mit A. D’Amore, M. Gabriel, W. Haese und H. Schift: Nanoreplikation: Informationsverdichtung. In: Kunststoffe. 2/2004, S. 54–58.
 mit A. Aeschlimann: Entzündliche Erkrankungen bei Künstlern: ein Zufall? In: Rheuma Schweiz. Nr. 1/2011, S. 32–34, Nr. 3/2011, S. 28–30, Nr. 4/2011, S. 22–23.
 mit A. Aeschlimann und B. Michel: Kunst und Rheuma. Rheuma Schweiz. Verlag Stutz Druck AG, Wädenswil 2012, ISBN 978-3-85928-090-8.
 Kunststoffchemie für Ingenieure. 5. Auflage. Carl Hanser Verlag, München 2021, ISBN 978-3-446-45191-9. .
 mit Willy Schlachter: Energie in der Kunststofftechnik. Carl Hanser Verlag, München 2019, ISBN 978-3-446-45409-5..
 Bildungsfragen
 Aspekte einer zeitgemässen Ausbildung auf dem Gebiet der Kunststoffe. In: Kunststoffe-Plastics. Nr. 11/1973, S. 12–13.
 Das Nachdiplomstudium in Kunststofftechnik an der Höheren Technischen Lehranstalt Brugg-Windisch. In: Kunststoffe – Plastics. Nr. 11/1975, S. 25–27.
 Aspekte der beruflichen Weiterbildung. In: Jahresbericht 1982/83 der HTL Brugg Windisch.
 Aspekte der beruflichen Weiterbildung, dargestellt am Beispiel des Kontaktstudiums Kunststofftechnik an der HTL Brugg-Windisch. In: Swiss Plastics. Nr. 4a/1984, S. 23–25.
 Die HTL im Spannungsfeld der Industrie. In: Synthetic. Nr. 5/1985, S. 43–46.
 Kunststoffe im Unterricht der HTL Brugg-Windisch. In: Swiss Plastics. Nr. 11a/1989, S. 33–37.
 Kunststofftechnik im Kanton Aargau. In: Chimia. 55 (2001), Neue Schweizerische Chemische Gesellschaft, , S. 183–185. online (PDF-Datei, 1,2 MB)
 So fing es an. Aus- und Weiterbildung von Ingenieuren der Kunststofftechnik an der HTL Brugg-Windisch. In: SwissPlastics 10/2009. S. 84–86.
 Literatur
 Gerhard Schreier: Kunststoff-Ausbildungs- und Technologie-Zentrum (KATZ) – ein Projekt der schweizerischen Kunststoffindustrie. In: Swiss Plastics. Nr. 11a/1989, S. 29–32.
 o. N.: 1979–1989: Zehn Jahre Kontaktstudium Kunststofftechnik an der Höheren Technischen Lehranstalt (Ingenieurschule) Brugg-Windisch. In: Swiss Plastics-Separatdruck «25 Jahre ASKI». 1990, S. 25–28.
 o. N.: Kontaktstudium an der HTL-Brugg-Windisch. Kaderschmiede für die Kunststoffindustrie. In: Kunststoffe-Synthetics. Nr. 8/1992, S. 4–6.
 Hans Fröhlich: Das Kunststoff-Ausbildungs- und Technologie-Zentrum (KATZ). Ein anspruchsvolles Projekt der schweizerischen Kunststoffindustrie. In: Swiss Plastics Separatdruck. 2-S/1992, S. 163–168.
 Willy Schlachter: Ein «Macher» tritt zurück. Professor Wolfgang Kaiser tritt in den Ruhestand. In: Kunststoffe-Synthetics. 1/2000, S. 32.
 Hans Georg Rhyner: Ein Kunststoffpionier wird 70. In: Kunststoffe-Synthetics. 1/2006, S. 32.
 Marianne Flury: 20 Jahre KATZ. Kompetente Anlaufstelle von nationaler Bedeutung. In: KunststoffXtra. 5/2013, S. 4–7.
 Walter Herzog: Ein Blick zurück und in die Zukunft. Interview mit Prof. Dr. Wolfgang Kaiser. In: KunststoffXtra. 7–8/2013, S. 25–27.
 Marianne Flury: Aktualisierte Grundlagen praxisnah vermitteln. Interview mit Wolfgang Kaiser. In: KunststoffXtra. 12/2015, S. 4–7.
 Einzelnachweise
 Chemiker (20. Jahrhundert)
 Hochschullehrer (Fachhochschule Nordwestschweiz)
 Person (Kanton Aargau)
 Deutscher
 Schweizer
 Geboren 1936
 Mann


text:
 Anunţ juridic important
 |
 21998D1119(02)
 Jurnalul Oficial L 310 , 19/11/1998 p. 0003 - 0003 ediţie specială în limba cehă capitol 11 volum 03 p. 123 - 123 ediţie specială în limba estonă capitol 11 volum 03 p. 123 - 123 ediţie specială în limba maghiară capitol 11 volum 03 p. 123 - 123 ediţie specială în limba lituaniană capitol 11 volum 03 p. 123 - 123 LV.ES capitol 11 volum 03 p. 123 - 123 MT.ES capitol 11 volum 03 p. 123 - 123 PL.ES capitol 11 volum 03 p. 123 - 123 SK.ES capitol 11 volum 03 p. 123 - 123 ediţie specială în limba slovenă capitol 11 volum 03 p. 123 - 123
 Decizia nr. 23/98 a Comitetului mixt al SEEdin 31 martie 1998de modificare a anexei VI (Asigurări sociale) la Acordul SEECOMITETUL MIXT AL SEE,având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European, astfel cum a fost modificat prin Protocolul de adaptare a Acordului privind Spațiul Economic European, denumit în continuare "acordul", în special articolul 98,întrucât anexa VI la acord a fost modificată prin Decizia nr. 82/97 a Comitetului mixt al SEE din 12 noiembrie 1997 [1];întrucât Decizia nr. 158 din 27 noiembrie 1995 privind modelele de formulare necesare pentru aplicarea Regulamentelor (CEE) nr. 1408/71 și (CEE) nr. 574/72 ale Consiliului (E 201-E 215) [2], adoptată de Comisia administrativă a Comunităților Europene pentru securitatea socială a lucrătorilor migranți, trebuie încorporată în acord,DECIDE:Articolul 1La punctul 3.23 (Decizia nr. 130) din anexa VI la acord se adaugă următoarea liniuță:- "— 396 D 0732: Decizia nr. 158 din 27 noiembrie 1995 (E 201-E 215) (JO L 336, 27.12.1996, p. 1)."Articolul 2Textele Deciziei nr. 158 în limbile islandeză și norvegiană, anexate la versiunile lingvistice respective ale prezentei decizii, sunt autentice.Articolul 3Prezenta decizie intră în vigoare la 1 aprilie 1998, cu condiția să se fi efectuat toate notificările prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din acord către Comitetul mixt al SEE.Articolul 4Prezenta decizie se publică în secțiunea SEE și în suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Comunităților Europene.Adoptată la Bruxelles, 31 martie 1998.Pentru Comitetul mixt al SEEPreședinteleF. Barbaso[1] JO L 134, 7.5.1998, p. 11.[2] JO L 336, 27.12.1996, p. 1.--------------------------------------------------