type: other

text:
ECLI:NL:PHR:2011:BN3437, voorheen LJN BN3437, Parket bij de Hoge Raad, 08/02791
 ECLI:NL:PHR:2011:BN3437
 08/02791
 Arrest gerechtshof: ECLI:NL:GHAMS:2008:BD3477
 Arrest Hoge Raad: ECLI:NL:HR:2011:BN3437
 Overdrachtsbelasting; omzetbelasting. Art. 15, lid 1, letter a, Wet BRV; artt. 11, lid 1, letter a, 1o, en lid 3, letter b, Wet OB 1968; artt. 13, B, letter g, en 4, lid 3, letter a, Zesde richtlijn. Levering van een gebouw dat verbouwd wordt tot vervaardigd goed. Prejudiciële vraag.
 V-N 2011/32.17
 BNB 2012/142 met annotatie van W. de Wit
 FutD 2010-1944
 HR nr. 08/02791
 Hof nr. P06/00470
 Rb nr. AWB 05/3396
 Overdrachtsbelasting 6 februari 2004
 Conclusie van 13 juli 2010 inzake:
 De onderhavige zaak is door de Hoge Raad aangehouden in afwachting van het arrest van het Hof van Justitie in de zaak Don Bosco Onroerend Goed B.V., C-461/08 (HvJ 19 november 2009, V-N 2009/59.17). De feiten in de onderhavige zaak verschillen echter toch zodanig van die welke ten grondslag lagen aan de procedure Don Bosco, dat het de vraag is of de uitkomst van het arrest Don Bosco één-op-één toepasbaar is in deze zaak.
 2.1. Belanghebbende heeft bij akte van 6 februari 2004 de eigendom verkregen van - voor zover in cassatie van belang(1) - de appartementsrechten op de winkelruimten in winkelpassage 'A' (hierna: de winkelpassage). De koopsom van deze appartementsrechten bedroeg € 2.426.021,90, exclusief omzetbelasting.
 2.2. In de akte van levering is, voor zover hier van belang, het volgende opgenomen:
 - De verschuldigde omzetbelasting over de sub 1. tot en met 16. genoemde registergoederen groot (...) (€ 460.944,16) is door koper aan verkoper voldaan (...).
 Met betrekking tot de eventuele heffing van overdrachtsbelasting wordt, voor wat de sub 1. tot en met 16. genoemde registergoederen betreft, een beroep gedaan op het gestelde in artikel 15, lid 1. onder a. van de Wet op Belastingen van Rechtsverkeer, op grond waarvan deze verkrijging zal zijn vrijgesteld van de heffing van overdrachtsbelasting, aangezien:
 MILIEU, MONUMENT
 Koper is voornemens om het verkochte te verbouwen, in verband hiermee is door de gemeente Hoorn een bouwvergunning afgegeven."
 2.3. Voorafgaand aan de overdracht van de onroerende zaak is de verkoper van de onroerende zaak in contact getreden met de belastingdienst, met name over de vraag of de levering van de in geding zijnde appartementsrechten in de heffing van omzetbelasting diende te worden betrokken, een en ander met het oog op de voorgenomen verbouwing en verkoop van de winkelpassage. In dit kader heeft de voor de verkoper(2) bevoegde inspecteur (verder: de inspecteur - geschreven met kleine letter, ter onderscheid van de voor belanghebbende bevoegde ambtenaar die als Inspecteur - met hoofdletter - wordt aangeduid) op 15 augustus 2003 een bezoek gebracht aan de winkelpassage. Ter plaatse heeft hij gesproken met B, die namens de verkoper optrad, en diens fiscaal adviseur (verder: de adviseur). Aan de hand van bouwtekeningen zijn de plannen voor renovatie en verbouwing van de winkelpassage toen aan de inspecteur uiteengezet.
 2.4. Ten vervolge op vorenbedoeld bezoek van de inspecteur aan de winkelpassage heeft de adviseur aan de inspecteur bij brief van 22 augustus 2003 het volgende voorgelegd:
 Tijdens uw waarneming ter plaatse en in een aansluitende bespreking heeft B mede aan de hand van de bouwtekeningen, zijn plannen tamelijk uitvoerig uiteengezet.
 1. De verbouwing en renovatie van het winkelcentrum en de winkelpanden is zeer ingrijpend. De passage, waaraan de winkels zijn gelegen, zal volledig worden opgeheven. Een tiental winkels, waarin op relatief kleine schaal detailhandel wordt gedreven, zal verdwijnen. De winkelbakken zullen volledig worden uitgebroken en plaats maken voor in beginsel een drietal grote winkelpanden, die zullen worden verhuurd aan o.a. de grootbedrijven E, F en G. Met deze ondernemingen zijn inmiddels basishuurovereenkomsten afgesloten. Voorts zal een volledige herinrichting van het dak plaatsvinden. De voormalige toegang tot de passage zal geheel worden vernieuwd. Er wordt sterk aan gedacht om de naam van A te laten vervallen omdat er feitelijk geen sprake meer is van een winkelcentrum. (...)
 In onderling overleg zijn we tot de conclusie gekomen dat de verbouwing en renovatie van een zodanige aard zullen zijn dat gesproken kan worden van een "nieuw vervaardigd" onroerend goed in de zin van de wet op de omzetbelasting.
 Zoals bekend voert B thans besprekingen met diverse gegadigden over de verkoop van het winkelcentrum (...). De onderhandelingen met J zijn in een vergevorderd stadium.
 De winkelpanden kunnen eerst na een grondige verbouwing en renovatie worden opgeleverd. Gezien de resultaten van onze besprekingen zal een eventuele overdracht van de winkelpanden van [het] winkelcentrum (...) plaatsvinden tegen een verkoopprijs waarbij omzetbelasting in rekening zal worden gebracht.
 Indien u zich met de inhoud van dit schrijven kunt verenigen, verzoek ik u een tweede exemplaar van dit schrijven voor akkoord te ondertekenen en aan mij retour te zenden."
 2.5. Bij brief van 26 augustus 2003 bericht de inspecteur de adviseur het volgende:
 "Hierbij ontvangt u retour één getekend exemplaar van uw vastlegging van het besprokene. (...)"
 In deze brief maakt de inspecteur nog een kanttekening met betrekking tot de (vrijstelling ter zake van de) levering van de twee kantoorappartementen die in deze procedure niet in geding zijn.
 2.6. Bij brief van 20 januari 2004 bericht de adviseur de inspecteur dat de verkoop van de winkelpassage actueel wordt. Hij vermeldt voorts onder meer het volgende:
 "Het winkelcentrum en de galerij zijn inmiddels volledig gesloopt. Er vinden thans grootschalige ingrepen plaats om het vastgoed (MvH: de winkelpassage) te verbouwen tot een drietal relatief grote winkeleenheden, geschikt voor verhuur aan marktpartijen als F en G..
 Enige maanden geleden heb ik u reeds een aantal foto's toegezonden, waaruit u kunt afleiden de status van de sloop en de voorgenomen verbouwingen.
 Inmiddels heeft de galerij en het winkelcentrum haar functie en bestemming volledig verloren. (...)
 In ons telefonisch onderhoud d.d. 19 januari 2003 (MvH: bedoeld zal zijn: 2004) bevestigde u mij nogmaals met mij de mening te zijn toegedaan dat er in het onderhavige geval als gevolg van de functie en bestemmingswijziging van het vastgoed en de aard van de verbouwingen, sprake is van een nieuw vervaardigd onroerend goed in de zin van de wet op de omzetbelasting. Dat zou betekenen dat een verkooptransactie belast is met omzetbelasting."
 2.7. Bij brief van 26 januari 2004 beantwoordt de inspecteur de brief van 20 januari 2004, voor zover hier van belang, als volgt:
 "Met de vastlegging van het telefonisch onderhoud van 19 januari 2004 kan ik tevens akkoord gaan, met die restrictie dat zulks alleen geldt voor de winkelgalerij, niet voor de woon- en kantoorappartementen."
 2.8. Inmiddels hadden belanghebbende en de verkoper op 21 januari 2004 (per abuis is in de koopovereenkomst het jaar 2003 vermeld) met betrekking tot de winkelpassage een koopovereenkomst gesloten (de koopovereenkomst). Daarin is onder meer het volgende opgenomen:
 "Artikel 5. Bijzondere bepalingen
 5.3. Verkoper zegt tevens haar volledige medewerking toe aan koper op alle door koper gedane of nog te verrichten verzoeken welke in het belang zijn van de aankoop van het onroerendgoed c.q. het realiseren van de voorgenomen herontwikkeling. De aankoop en voorgenomen herontwikkeling (o.a. aankoop pand b-straat 1, K, L en G, realiseren bouwplannen) komen echter volledig voor rekening en risico van koper vanaf datum overdracht. De (externe) kosten die verkoper dient te maken in het kader van de toegezegde medewerking, zijn derhalve voor rekening van koper.
 2.9. Tot de gedingstukken behoort een brief van de advocaat van G aan belanghebbende van 17 maart 2004, waarin onder meer het volgende is vermeld:
 "U bent sinds 6 februari 2004 eigenaar van het winkelcentrum. Het is u bekend (...) dat er tussen (...) (MvH: de franchisenemer van G) en de vorige eigenaar gesproken [is] over relocatie van de winkel in samenhang met renovatie van het winkelcentrum. Ondanks het feit dat daarover nooit volledige overeenstemming is bereikt, is de vorige eigenaar met sloopwerkzaamheden aangevangen waardoor het winkelcentrum sinds omstreeks september 2003 in onttakelde toestand verkeert. Er is sprake van beperkte toegankelijkheid en het winkelcentrum staat vrijwel geheel leeg, terwijl elementaire voorzieningen zoals verlichting van de passage niet meer aanwezig zijn. (...)
 Op grond van deze gebreken heeft cliënte sinds november 2003 de betaling van huurpenningen volledig opgeschort en zij zal dit blijven doen zolang de gebreken niet zijn verholpen cq renovatie is voltooid en volledige toegankelijkheid is hersteld. (...)
 Teneinde het geduld van cliënte niet verder op proef te stellen verwachten wij dat u, zoals overeengekomen, aan cliënte uiterlijk binnen twee weken na heden een schriftelijk voorstel aan haar doet (...)
 • dat de renovatiewerkzaamheden uiterlijk op 15 april a.s. zullen aanvangen (...)."
 2.10. Op 28 april 2004 heeft de Inspecteur(3) de winkelpassage bezichtigd en ter zake de volgende aantekeningen gemaakt:
 "één winkel nog in gebruik, van andere winkels is interieur volledig gesloopt en zijn de meeste tussenwanden weg. De gang (passage) is nog volledig intact."
 2.11. Tot de stukken van het geding behoren voorts de vastleggingen van twee waarnemingen ter plaatse door de Inspecteur op respectievelijk 22 juli en 1 september 2004.
 2.11.1. In het verslag van 22 juli 2004 is het volgende vermeld:
 "1. Passage op zich is nagenoeg intact. Alleen van het plafond is hier en daar wat weg. Dit betreft echter niet het deel waar de glazen of plastic overkapping is. Deze overkapping is nog geheel intact.
 2. De winkels zijn bijna allemaal gesloten. Alleen [P] en een mij onbekende winkel waren nog open.
 3. Van de winkels die gesloten zijn, zijn plafonds en tussenwanden verdwenen."
 2.11.2. Het verslag van 1 september 2004 maakt ervan gewag dat:
 "Ook de muren/ramen/deuren aan de passagezijde zijn weggehaald."
 2.12. Tot de gedingstukken behoort ten slotte een afschrift van een krantenartikel van woensdag 1 september 2004 waarin onder meer het volgende wordt vermeld:
 "Maandag is een begin gemaakt met het creëren van drie grote winkels in wat tot voor kort de winkelpassage was. Vanaf deze week bestaat de overdekte winkelstraat tussen a-straat en b-straat niet meer."
 2.13. Tot de gedingstukken behoren foto's van delen van de winkelpassage welke foto's zijn gedateerd op 10 november 2003 en 5 maart 2004.
 2.14. Met dagtekening 14 december 2004 is aan belanghebbende wegens de verkrijging van de winkelpassage een naheffingsaanslag in de overdrachtsbelasting opgelegd ten bedrage van € 145.560. Na daartegen gemaakt bezwaar heeft de Inspecteur de naheffingsaanslag gehandhaafd.
 3.1. Belanghebbende heeft beroep ingesteld bij Rechtbank Haarlem (hierna: de Rechtbank). De Rechtbank oordeelde dat de levering van de winkelpassage op grond van artikel 11, lid 1, onderdeel a, van de Wet op de omzetbelasting 1968 (hierna: de Wet) was vrijgesteld van omzetbelasting, omdat op het tijdstip van levering nog geen sprake was van een vervaardigd goed. Ook belanghebbendes subsidiaire stelling, te weten dat bij haar in rechte te honoreren vertrouwen was gewekt dat de levering van de winkelpassage aan heffing van omzetbelasting zou zijn onderworpen en van overdrachtsbelasting zou zijn vrijgesteld is door de Rechtbank verworpen. Bij uitspraak van 26 september 2006, nr. AWB 05/3396, LJN AY9275, heeft de Rechtbank het beroep ongegrond verklaard.
 3.2. Belanghebbende heeft hoger beroep ingesteld bij Hof Amsterdam (hierna: het Hof). Ook voor het Hof was primair in geschil of ter zake van de verkrijging door belanghebbende van de winkelpassage de vrijstelling van artikel 15, lid 1, onderdeel a, van de Wet belastingen van rechtsverkeer (hierna: Wbr) van toepassing is. Subsidiair was in geschil of de Inspecteur door ter zake van voormelde verkrijging overdrachtsbelasting na te heffen heeft gehandeld in strijd met het vertrouwensbeginsel.
 3.3. Met betrekking tot het primaire standpunt van belanghebbende oordeelde het Hof dat de verkrijging van de winkelpassage niet onder de vrijstelling van artikel 15, lid 1, onderdeel a, van de Wbr kan worden gebracht aangezien de levering van die passage op grond van artikel 11, lid 1, onderdeel a, van de Wet was vrijgesteld van omzetbelasting, nu op het tijdstip van levering geen sprake was van een (nieuw) gebouw in de zin van die bepaling:
 "2.6.4. Naar 's Hofs oordeel heeft belanghebbende, op wie te dezen de bewijslast rust, tegenover de gemotiveerde betwisting door de inspecteur niet aannemelijk gemaakt dat de aan belanghebbende geleverde onroerende zaak ten tijde van de levering door de daaraan verrichte werkzaamheden was vervaardigd, in die zin dat door deze werkzaamheden een nieuwe onroerende zaak was ontstaan die te voren niet bestond. De onder 2.6.2. vermelde werkzaamheden(4) betreffen naar het oordeel van het Hof een dermate ondergeschikte wijziging van de winkelpassage dat niet kan worden gesproken van de vervaardiging van een nieuwe onroerende zaak. In dit verband heeft de inspecteur niet, althans onvoldoende, weersproken aangevoerd dat de winkelpassage ten tijde van de levering nog voor het publiek toegankelijk was en dat ten minste één winkel nog steeds in gebruik was. De omstandigheid dat het nimmer de bedoeling was dat de winkelpassage geheel zou worden gesloopt en dat de sloopwerkzaamheden onderdeel vormden van een herinrichtingsplan doet aan dit oordeel niet af.
 2.6.5. Uit het onder 2.6.4. overwogene volgt dat de levering van de onroerende zaak op grond van artikel 11, eerste lid, onderdeel a van de Wet OB was vrijgesteld van omzetbelasting. Dit zou ook het geval zijn indien de sloopwerkzaamheden, zoals belanghebbende stelt, gelet op de omstandigheden van het geval dienen te worden aangemerkt als verbouwingswerkzaamheden, aangezien ook dan, gelet op artikel 11, derde lid, onderdeel b, van de Wet OB, als eis geldt dat de onroerende zaak is vervaardigd. Daarenboven geldt dat voor een verbouwing in de zin van artikel 11, derde lid, onderdeel b, volgens de Hoge Raad (HR 7 maart 2003, nr. 37525 (BNB 2003/193) in een geval als het onderhavige op zichzelf niet voldoende is dat de verrichte werkzaamheden min of meer ingrijpend zijn en ook niet dat die werkzaamheden een aanzet zijn tot een verbouwing, en dat in casu naar het oordeel van het Hof niet aannemelijk is gemaakt dat ten tijde van de levering sprake was een verbouwing in evenbedoelde zin. In zoverre faalt het hoger beroep van belanghebbende."
 3.4. Ook belanghebbendes subsidiaire standpunt vond geen genade in de ogen van het Hof:
 "2.6.7. In dit verband is tussen partijen niet in geschil, aldus is ter zitting gebleken, dat tussen de verkoper en haar adviseur enerzijds en I [MvH: de inspecteur] anderzijds afgesproken is dat indien de voorgenomen en op 15 augustus 2003 aan I toegelichte plannen met betrekking tot de herinrichting van de winkelpassage ten tijde van de levering geheel zouden zijn uitgevoerd, sprake zou zijn van de levering van een vervaardigde onroerende zaak die is onderworpen aan de heffing van omzetbelasting en dat ter zake van de verkrijging alsdan geen overdrachtsbelasting zou zijn verschuldigd. Tussen partijen is evenmin in geschil dat de herinrichtingsplannen ten tijde van de levering nog niet (geheel) waren uitgevoerd.
 2.6.8. Belanghebbende stelt dat uit de gevoerde correspondentie, met name uit de voor akkoord getekende brief van 22 augustus 2003, vermeld onder 2.1.2., en de brief van 26 augustus 2003, vermeld onder 2.1.3., kan worden geconcludeerd dat ook ingeval van levering voordat de herinrichtingsplannen geheel waren uitgevoerd, afgesproken is althans het vertrouwen is gewekt dat omzetbelasting ter zake van de levering zou worden geheven en geen overdrachtsbelasting. Het Hof volgt belanghebbende hierin niet. Uit deze brieven kon belanghebbende redelijkerwijs niet afleiden dat zij, ongeacht het stadium waarin de voorgenomen werkzaamheden waren gevorderd, ter zake van de levering van de onroerende zaak van rechtswege omzetbelasting verschuldigd was. Het Hof neemt hierbij in aanmerking dat de brief van 22 augustus 2003 uitsluitend ziet op de situatie na voltooiing van de werkzaamheden en dat in de brief van 26 augustus 2003 uitdrukkelijk is opgenomen "dat in alle gevallen overdrachtsbelasting verschuldigd is bij de verkoop van deze kantoorappartementen in de huidige staat".
 2.6.9. Belanghebbende verwijst voorts naar haar brief van 20 januari 2004, vermeld onder 2.1.4., en het antwoord van de inspecteur van 26 januari 2004, vermeld onder 2.1.5. Belanghebbende kon evenmin uit deze correspondentie redelijkerwijs afleiden dat zij ter zake van de levering van de onroerende zaak op 6 februari 2004 van rechtswege omzetbelasting verschuldigd was, ongeacht het stadium van de werkzaamheden. Belanghebbende heeft in de brief van 20 januari 2004 immers expliciet vermeld dat het winkelcentrum en de galerij inmiddels volledig zijn gesloopt en dat de galerij en het winkelcentrum haar functie en bestemming volledig hebben verloren. Nu vaststaat dat deze mededeling niet op de feiten berust, is de inspecteur op dit punt niet juist voorgelicht en kan aan diens antwoord, dat uitgaat van de juistheid van die mededeling, niet het vertrouwen worden ontleend dat de inspecteur instemde met een van rechtswege met omzetbelasting belaste levering.
 2.6.10. Belanghebbende stelt tot slot dat zij de inspecteur eind januari 2004 heeft aangeboden nogmaals een bezoek te brengen aan de onroerende zaak en dat deze dat heeft geweigerd. Ter zitting is daarover tussen partijen komen vast te staan dat de inspecteur een nieuw bezoek niet nodig achtte ingeval werd voldaan aan de in augustus 2003 gemaakte afspraken; alsdan was immers omzetbelasting verschuldigd en geen overdrachtsbelasting. De inspecteur heeft dienaangaande ter zitting onweersproken gesteld dat de in de brief van 20 januari 2004 vermelde werkzaamheden met betrekking tot de winkelpassage overeenkwamen met hetgeen I in het vooroverleg met B en D heeft aangegeven als werkzaamheden die tenminste zouden moeten zijn verricht om een met omzetbelasting belaste levering aanvaardbaar te achten. Daarvan uitgaande bestond er voor de inspecteur naar het oordeel van het Hof geen aanleiding een nader onderzoek naar de eind januari 2004 plaatsgevonden werkzaamheden te verrichten. De inspecteur mocht immers uitgaan van de door belanghebbende gestelde feiten met betrekking tot de werkzaamheden aan de winkelpassage. In elk geval kan belanghebbende aan het niet nader onderzoeken van de door haar gestelde feiten in de gegeven omstandigheden niet het vertrouwen ontlenen dat de levering op 6 februari 2004 belast was met omzetbelasting.
 2.6.11. Het Hof concludeert dat belanghebbende noch aan de gemaakte afspraken, noch aan de omstandigheid dat de inspecteur in januari 2004 niet nogmaals een bezoek heeft gebracht aan de winkelpassage, het in rechte te beschermen vertrouwen kon ontlenen dat ter zake van de verkrijging door haar op 6 februari 2004 geen overdrachtsbelasting zou zijn verschuldigd. Ook in zoverre faalt derhalve het hoger beroep van belanghebbende."
 3.5. Bij uitspraak van 19 mei 2008, nr. P06/00470, LJN BD3477, heeft het Hof de uitspraak van de Rechtbank bevestigd.
 4.1. Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld. Zij heeft twee klachten aangevoerd. Met haar eerste klacht komt zij op tegen het oordeel van het Hof dat ten tijde van de overdracht van de winkelpassage geen sprake was van de levering van een vervaardigde onroerende zaak in de zin van artikel 11, lid 1, onderdeel a, onder 1° juncto lid 3, van de Wet. Belanghebbendes tweede klacht ziet op 's Hofs oordeel dat zij niet met succes een beroep kan doen op het vertrouwensbeginsel.
 4.2. De staatssecretaris van Financiën (hierna: de Staatssecretaris) heeft een verweerschrift ingezonden.
 4.3. Belanghebbende heeft daarop gereageerd bij conclusie van repliek. De Staatssecretaris heeft aangegeven dat hij geen conclusie van dupliek zal indienen.
 4.4. De Hoge Raad heeft de zaak aangehouden in verband met de bij arrest van 3 oktober 2008, nr. 41510, LJN BF3801, BNB 2009/25 m.nt. Van Zadelhoff aan het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (thans op grond van artikel 19 VEU het van het Hof van Justitie van de Europese Unie deel uitmakende Hof van Justitie, hierna kortweg aangeduid als HvJ) voorgelegde prejudiciële vragen in de zaak Don Bosco Onroerend Goed BV.
 4.5. Na de beantwoording van deze vragen door het HvJ, bij arrest van 19 november 2009, Don Bosco Onroerend Goed BV, C-461/08, V-N 2009/59.17 (hierna: het arrest Don Bosco) zijn partijen in de gelegenheid gesteld om te reageren op dit arrest. Belanghebbende en de Staatssecretaris hebben elk van deze gelegenheid gebruik gemaakt.
 4.6. Belanghebbende concludeert naar aanleiding van het arrest Don Bosco dat de levering van de winkelpassage is belast met omzetbelasting zodat de verkrijging ervan op de voet van artikel 15, lid 1, onderdeel a, van de Wbr is vrijgesteld van overdrachtsbelasting.
 4.7. Volgens de Staatssecretaris ligt verwijzing van de zaak naar een hof in de rede. De verkoper en belanghebbende zijn niet de levering van een onbebouwd terrein overeengekomen. Welke overeenkomsten nu precies wel zijn gesloten tussen de betrokken partijen vergt volgens hem een feitenonderzoek waarvoor in cassatie geen plaats is. Daarnaast is het volgens de Staatssecretaris niet duidelijk of sprake is van de levering van een door verbouwing voortgebracht vervaardigd goed vóór ingebruikneming.
 5. Het arrest Don Bosco en de (feiten van de) onderhavige zaak
 5.1. Alvorens over te gaan tot een bespreking van de ins en outs van de onderhavige zaak, breng ik de feiten, het verloop en het voorlopige einde van de zaak Don Bosco in herinnering.
 5.2. In de zaak Don Bosco ging het - zo valt af te leiden uit de punten 10 tot en met 15 van het arrest Don Bosco(5) - om een belanghebbende (Don Bosco Onroerend Goed BV) die een perceel had gekocht waarop nog twee oude panden stonden en die voornemens was deze bebouwing volledig te laten slopen om er vervolgens nieuwe kantoorpanden op te laten bouwen. Daartoe kwam Don Bosco met de verkoper overeen dat de verkoper een sloopvergunning zou aanvragen, de overeenkomst tot sloop met de aannemer zou aangaan en de kosten van sloop aan zich in rekening zou laten brengen en dat Don Bosco die kosten(6) zou dragen door een vermeerdering van de koopsom. Op 30 september 1999 is de aannemer 's morgens met de sloopwerkzaamheden begonnen, en in de middag van diezelfde dag is de onroerende zaak aan belanghebbende geleverd. Op het tijdstip van die levering was een deel van de bestrating tussen de gebouwen verwijderd en was van één gebouw een deel van de zijgevel ingedrukt en waren de ramen, kozijnen en metselwerk verwijderd en beschadigd.
 5.3. Omdat de Hoge Raad twijfelde over de uitlegging van artikel 13B, onder g, van de Zesde richtlijn(7), en dan met name over de vraag hoe deze bepaling, gezien in samenhang met artikel 4, lid 3, onder a, van die richtlijn, moet worden uitgelegd heeft hij bij eerdergenoemd arrest van 3 oktober 2008 de volgende prejudiciële vragen aan het HvJ voorgelegd:
 "1. Moet artikel 13, B, letter g, in samenhang met artikel 4, lid 3, letter a, van de Zesde richtlijn zo worden uitgelegd dat belast is de levering van een gebouw dat gedeeltelijk is gesloopt met het oog op vervanging van dat gebouw door een nieuw op te richten gebouw?
 2. Is het voor de beantwoording van deze vraag van belang of de verkoper dan wel de koper van het gebouw de opdracht tot de sloop heeft gegeven en de kosten daarvan aan zich in rekening laat brengen, met dien verstande dat de levering alleen dan belast is als de verkoper de opdracht tot de sloop heeft gegeven en de kosten daarvan aan zich in rekening laat brengen?
 3. Is het voor de beantwoording van de eerste vraag van belang of de verkoper dan wel de koper van het gebouw de nieuwbouwplannen heeft ontwikkeld, met dien verstande dat de levering alleen dan belast is indien de verkoper de nieuwbouwplannen heeft ontwikkeld?
 4. Zo het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt, is dan belast elke levering die plaatsvindt na het tijdstip waarop de sloopwerkzaamheden feitelijk een aanvang nemen dan wel na enig later tijdstip, in het bijzonder het tijdstip waarop de sloop substantieel is gevorderd?"
 5.4. Het HvJ heeft daarop voor recht verklaard:
 "Artikel 13, B, sub g, van de Zesde richtlijn (...), juncto artikel 4, lid 3, sub a, van deze richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat de levering van een terrein waarop nog een oud gebouw staat dat moet worden gesloopt teneinde op die plaats een nieuw bouwwerk op te richten, welke sloop, waarvoor de verkoper instaat, reeds een aanvang heeft genomen vóór deze levering, niet onder de in het eerstgenoemde artikel neergelegde vrijstelling van de belasting over de toegevoegde waarde valt. Dergelijke handelingen van levering en sloop vormen, vanuit het oogpunt van de belasting over de toegevoegde waarde, één handeling, die, als geheel, niet de levering van het bestaande gebouw en het erbij behorend terrein, maar de levering van een onbebouwd terrein tot voorwerp heeft, ongeacht hoever de sloop van het oude gebouw op het moment van de daadwerkelijke levering van het terrein is gevorderd."
 5.5. Opvallend in het arrest Don Bosco is - zie ook de punten 4.4 tot en met 4.6 van mijn conclusie van 17 juni 2010 bij die zaak (nr. 41510bis, LJN BN0646) - dat het HvJ de door de Hoge Raad voorgelegde, op het geleverde object gerichte prejudiciële vragen (namelijk, geparafraseerd: is hier een oud pand geleverd of is het geleverde al te beschouwen als een gebouw vóór of kort na eerste ingebruikneming) beantwoordt vanuit een 'handelingsgericht' oogpunt: wat heeft de presterende ondernemer gepresteerd. Vanuit dat perspectief kijkend 'hervormde' het HvJ de vragen van de Hoge Raad en kwam het niet toe aan beantwoording van met name de eerste prejudiciële vraag. Het HvJ ziet niet de levering van een bestaand pand-met-ingedrukte-voorpui, maar een ondernemer die twee prestaties verricht: te weten de levering van een onbebouwd terrein en de dienst, bestaande in het slopen van de daarop nog aanwezige opstallen. Ik wijs hier op punt 33 van het arrest Don Bosco:
 "In zijn betrekkingen met Don Bosco heeft de verkoper, vanuit het oogpunt van de btw, dus de onroerende zaak geleverd en diensten met betrekking tot de sloop van de bestaande gebouwen verricht."
 5.6. Het lijkt mij tamelijk evident dat het HvJ deze wending aan de zaak Don Bosco alleen heeft kunnen geven omdat in de zaak Don Bosco de verkoper de sloop van de opstallen op zich genomen had.(8) Ware dit anders geweest en was de sloop door belanghebbende afgenomen van een ander dan de verkoper van de onroerende zaak, dan had mijns inziens de beantwoording van de prejudiciële vragen niet zo kunnen uitpakken als zij thans is uitgepakt, en had de 'objectgerichte' eerste prejudiciële vraag van de Hoge Raad echt beantwoord moeten worden. Door de aanpak van het HvJ in de zaak Don Bosco staat die vraag nu nog open. In mijn conclusie van 17 juni 2010 in de zaak Don Bosco, nr. 41510bis gaf ik aan dat niet valt uit te sluiten dat het HvJ nogmaals - maar dan in een zaak waarin de omstandigheden van het geval anders liggen - deze vraag voorgelegd krijgt. De vraag is of dit de onderhavige zaak is.
 5.7. Enige overeenkomsten met de zaak Don Bosco vertoont de onderhavige zaak wel, zo blijkt wanneer we de in onderdeel 2 van deze conclusie in deze zaak vaststaande feiten vergelijken met die van de zaak Don Bosco (zie punt 5.2). Zo is in beide zaken de levering van een onroerende zaak in geding, welke plaatsvindt (ver) voor de afronding van werkzaamheden aan die onroerende zaak. In beide zaken ook is de vrijstelling van artikel 15, lid 1, onderdeel a, van de Wbr in het geding, voor de toepassing waarvan moet worden beoordeeld of de levering van (in casu) de winkelpassage er één is die op grond van artikel 11, lid 1, onderdeel a, onder 1° van de Wet in de heffing van omzetbelasting moet worden betrokken.
 5.8. Daarmee houdt de gelijkenis echter wel op. Het meest in het oog springende verschil is wel dat in de onderhavige zaak geen sprake is van (voorgenomen) volledige sloop van de onroerende zaak, maar 'slechts' van een ingrijpende verbouwing, die - naar tussen partijen niet in geschil is - resulteert in de totstandkoming van een nieuwe onroerende zaak in de zin van artikel 11, lid 1, onderdeel a, onder 1° juncto lid 3, onderdeel b, van de Wet. In zoverre kan het arrest Don Bosco sowieso niet één-op-één worden doorgetrokken naar de onderhavige zaak: er is in casu immers in elk geval geen sprake van een combinatieprestatie met als (economisch) doel de levering van onbebouwd terrein.
 5.9. Voorts is in de onderhavige zaak - anders dan in de zaak Don Bosco - niet in rechte(9) vastgesteld wie nu precies opdracht heeft gegeven tot welke (sloop- en opbouw-) werkzaamheden. Weliswaar blijkt uit de feiten (zie punt 2.3 van deze conclusie) dat de verkoper (grootse) plannen voor verbouwing en renovatie had, maar in de akte van levering van 6 februari 2004 is juist vermeld dat de koper, dat wil zeggen belanghebbende, het voornemen heeft het verkochte te verbouwen. Daarbij is in de akte vermeld dat door de gemeente Hoorn 'in verband hiermee' een bouwvergunning is afgegeven. Hoewel in de desbetreffende passage niet is aangegeven aan wie die vergunning is afgegeven - een kopie van de vergunning behoort niet tot de stukken - lijkt het mij, gezien de context van de zinsnede, dat die vergunning aan belanghebbende zal zijn verleend.(10) Ook punt 5.3 van de koopovereenkomst - opgenomen in punt 2.8 van deze conclusie - is wat betreft de precieze afspraken tussen partijen op dit punt niet duidelijk. Uit de stukken van het geding valt in elk geval niet af te leiden dat het de bedoeling was dat aan belanghebbende een geheel vernieuwbouwd winkelcentrum zou worden geleverd. Uit de akte van levering valt veeleer af te leiden dat de verkoper afbraakwerkzaamheden zou verrichten en belanghebbende de verbouwing (de opbouw) zou uitvoeren.
 5.10. Wanneer we daarvan uitgaan (ik kom in concreto daarop terug bij de bespreking van het eerste middel) moeten we constateren dat het de bedoeling was dat aan belanghebbende een half gesloopt winkelcentrum zou worden geleverd, dat dit ook daadwerkelijk gebeurd is en dat belanghebbende zelf vervolgens zorg draagt voor de wederopbouw. Die situatie is wezenlijk anders dan in de Don Bosco zaak, omdat in dit geval de verkoper geen combinatieprestatie levert, maar een enkelvoudige: de levering van een in staat van verbouwing verkerende onroerende zaak.
 5.11. En is dát nu de levering van een gebouw(11) en het er bijbehorend terrein vóór het tijdstip van eerste ingebruikneming als bedoeld in artikel 11, lid 1, onderdeel a, onder 1° van de Wet?
 5.12. Bij de beantwoording van deze vraag dient artikel 11, lid 3, van de Wet in ogenschouw te worden genomen, op grond van onderdeel b, waarvan:
 "(...) na de verbouwing van een gebouw [wordt] de ingebruikneming als eerste ingebruikneming aangemerkt, indien door die verbouwing een vervaardigd goed is voortgebracht."
 5.13. Met inachtneming van het bepaalde in artikel 11, lid 3, onderdeel b, van de Wet, kan de in punt 5.11 geformuleerde vraag mijns inziens op twee manieren worden geïnterpreteerd. In de eerste plaats door deze uit te leggen als de vraag of hetgeen bij akte van 6 februari 2004 aan belanghebbende is geleverd al kan worden aangemerkt als een na de verbouwing van een gebouw vervaardigd goed.
 5.14. In zijn arrest van 7 maart 2003, nr. 37525, LJN AE9405, BNB 2003/193 m.nt. Van Zadelhoff, beantwoordde de Hoge Raad deze vraag in een min of meer met de onderhavige zaak vergelijkbare casus ontkennend. Ik citeer:
 "3.6.3. (...) Het uitvoeren van sloopwerkzaamheden aan een gebouw kan niet worden aangemerkt als het verrichten van een verbouwing. Derhalve kan het enkele uitvoeren van sloopwerkzaamheden aan een gebouw dat in gebruik is of in gebruik is geweest, niet tot gevolg hebben dat het gebouw tijdens of na die werkzaamheden als zodanig voor het eerst in gebruik kan worden genomen in de zin van artikel 11, lid 1, letter a, 1o, van de Wet, ongeacht of de werkzaamheden meer of minder ingrijpend zijn en ongeacht of deze gericht zijn op volledige afbraak dan wel de aanzet zijn tot een verbouwing in de zin van artikel 11, lid 3, letter a,(12) van de Wet. De levering van een op deze wijze bewerkt gebouw is derhalve niet van de vrijstelling uitgezonderd."
 5.15. Op zichzelf past het oordeel wel in de tekst van artikel 11, lid 3, onderdeel b van de Wet. In wezen zegt de Hoge Raad hier: de (gedeeltelijke) sloop van een gebouw is nog niet de verbouwing, zodat de levering van een half gesloopt pand nog niet de levering na een (tot vervaardiging leidende) verbouwing is. Artikel 11, lid 1, onderdeel a, onder 1°, van de Wet bepaalt echter - geparafraseerd - dat ook de levering van een gebouw vóór de eerste ingebruikname daarvan in de heffing wordt betrokken. Dat roept de vraag op of de vraag die ik in 5.11 stelde niet veeleer zó moet worden geïnterpreteerd dat die vraag is of hetgeen bij de akte van 6 februari 2004 werd geleverd kan worden beschouwd als de levering van een nieuw gebouw vóór de eerste ingebruikneming daarvan.
 5.16. In dit verband moet allereerst worden opgemerkt dat de lidstaten - gezien artikel 4, lid 3, onder a, van de Zesde richtlijn (thans artikel 12 van richtlijn 2006/112/EG) - in geval van verbouwing zelf het criterium van 'levering vóór eerste ingebruikneming' mogen bepalen. Bedoelde bepaling luidt, voor zover hier van belang, aldus:
 "de levering van een gebouw of een gedeelte van een gebouw en het erbij behorende terrein vóór de eerste ingebruikneming; de Lid-Staten kunnen de voorwaarden voor de toepassing van dit criterium op de verbouwing van gebouwen (...) bepalen.(13) (...)"
 Nederland heeft dit gedaan door in artikel 11, lid 3, onderdeel b, impliciet neer te leggen dat een belaste levering in de zin van artikel 11, lid 1, onderdeel a, onder 1°, van de Wet(14) zich alleen voordoet wanneer de verbouwing leidt tot een vervaardiging van een onroerende zaak (en dat de eerste ingebruikname de ingebruikname na de verbouwing is). Alle leveringen vóór die eerste ingebruikname zijn derhalve belast - en ook die tot en met twee jaar na de eerste ingebruikname, maar dat terzijde.
 5.17. De vraag moet derhalve beantwoord worden vanaf wanneer de levering van een bouwwerk waaraan bewerkingen hebben plaatsgevonden, kan worden aangemerkt als de levering vóór de eerste ingebruikneming van een vernieuwbouwd pand.
 5.18. De richtlijn geeft op die vraag geen antwoord. En gezien het arrest Don Bosco denk ik dat de opvatting van de Hoge Raad dat irrelevant is met welk doel sloopwerkzaamheden worden verricht (zie het in punt 5.14 aangehaalde punt 3.6.3 uit het arrest van 7 maart 2003) inmiddels achterhaald is. Uit het arrest Don Bosco moet immers worden afgeleid dat de status van een onroerende zaak op het tijdstip van de levering daarvan niet zaligmakend en doorslaggevend is. Waar het om gaat - althans zo lees ik het arrest Don Bosco (bijvoorbeeld punt 41) - is juist wat het economische doel is van de handelingen die voorafgaand aan de levering hebben plaatsgevonden, dat wil zeggen juist waar die handelingen op gericht waren. In de zaak Don Bosco was dat doel de koper een onbebouwd terrein te verschaffen, waarop zij (de koper) nieuwe gebouwen kon ontwikkelen. In casu kan worden gezegd dat de werkzaamheden die vóór de levering hebben plaatsgevonden de eerste stap vormden c.q. gericht waren op de zodanig ingrijpende verbouwing dat daardoor - naar tussen partijen in confesso is - een nieuwe onroerende zaak zou ontstaan. Het staat immers in casu feitelijk vast dat de verbouwing een nieuw winkelcentrum zou opleveren, waarvan de ingebruikneming als eerste ingebruikneming in de zin van artikel 11, lid 3, onderdeel b, van de Wet zou hebben te gelden. Dat zo zijnde moet denk ik in het onderhavige geval worden gezegd dat de levering die op 6 februari 2004 plaatsvond, de levering was van een nieuwe onroerende zaak vóór eerste ingebruikneming. Het referentiepunt is derhalve niet het half gesloopte winkelcentrum dat op 6 februari 2004 geleverd werd aan belanghebbende, maar het (ver)nieuw(bouwd)e winkelcentrum dat zou verrijzen. De levering 'gaande' de vernieuwbouwing tot nieuw winkelcentrum is dan de levering vóór de als eerste ingebruikneming aan te merken ingebruikname. Dat het niet de verkoper was die alle werkzaamheden heeft verricht of laten verrichten, maakt daarbij niet uit, nu tussen partijen vaststaat dat hetgeen na de verbouwing opgeleverd wordt, een nieuw winkelcentrum is.
 5.19. Mijns inziens strookt deze uitlegging ook met het doel van het bepaalde in artikel 4, lid 3, onder a, van de Zesde richtlijn, zoals weergegeven in de toelichting op het voorstel voor een Zesde richtlijn.(15) Daaruit (zie V-N 15 september 1973, nr. 18A, blz. 752) valt af te leiden dat het de bedoeling van de richtlijngever, althans van de Europese Commissie, was:
 "... dat de gehele produktie- en distributiesector van nieuwe onroerende goederen aan de belasting moet worden onderworpen (...) Ter voorkoming van moeilijkheden bij het maken van een onderscheid tussen nieuwe en oude gebouwen, is het criterium van eerste ingebruikneming aangehouden als zijnde beslissend voor het tijdstip waarop het produkt het produktieproces verlaat".
 5.20. Uit deze toelichting leid ik af dat de richtlijngever de bedoeling had het gehele productieproces van onroerende zaken in de heffing te betrekken.(16) Daarbij lijkt mij overigens wel dat:
 a. het productieproces begonnen moet zijn. De levering van een oud pand voordat daar ook maar iets mee gebeurd is, kan geen belaste levering zijn, hoezeer de koper ook de bedoeling heeft om iets nieuws te maken van het verworvene;
 b. als er werkzaamheden aan een onroerende zaak zijn verricht, moeten deze met het oog op vernieuwing (d.w.z. het ontstaan van een nieuwe onroerende zaak) zijn verricht. Het ligt voor de hand dat objectieve gegevens een belangrijke rol zullen spelen bij het daartoe te leveren bewijs en dat niet voldoende is dat partijen slechts stellen dat er nieuwbouw beoogd is met het indrukken van een ruit in of het weghalen van bestrating bij het oude pand. Het ligt overigens voor de hand dat dit voornamelijk zal spelen met betrekking tot de overdrachtsbelasting: voor de omzetbelasting zal immers - uitgaande van een aftrekgerechtigde afnemer - vaak niet zo heel relevant zijn of de levering valt onder het bepaalde in artikel 11, lid 1, onderdeel a, sub 1°, van de Wet, nu op grond van artikel 11, lid 1, onderdeel a, sub 2° veelal hetzelfde kan worden bereikt door voor belaste levering te opteren.(17) Voor de vrijstelling van overdrachtsbelasting is evenwel essentieel dat de levering op grond van artikel 11, lid 1, onderdeel a, sub 1°, van de Wet, belast is.
 5.21. Overzie ik het voorgaande, dan leidt de levering van een (half) gesloopt gebouw mijns inziens, gelet op het bepaalde in de richtlijn en gezien het arrest Don Bosco, tot een belaste levering van een (nog niet opgeleverde) nieuwe onroerende zaak indien vaststaat dat de werkzaamheden gericht zijn op het tot stand brengen van iets nieuws. Het komt mij voor dat dan niet mag uitmaken wie de rest van de werkzaamheden verricht.
 6. Het eerste middel
 6.1. Gelet op hetgeen ik in onderdeel 5 heb betoogd, slaagt het eerste middel en leidt het tot cassatie. Het komt mij voor dat hierbij niet van belang is of belanghebbende, dan wel de verkoper de werkzaamheden, leidend tot vervaardiging van het nieuwe winkelcentrum heeft laten verrichten, nu vaststaat dat aan belanghebbende een onroerende zaak is geleverd waaraan (sloop) werkzaamheden zijn verricht en eveneens tussen partijen in confesso is dat de totale werkzaamheden aan de onroerende zaak een nieuw winkelcentrum zullen doen opleveren. Ik meen derhalve dat aan belanghebbende een (ver)nieuw(bouwd) winkelcentrum is geleverd vóór de eerste ingebruikneming daarvan, een en ander als bedoeld in artikel 11, lid 3, onderdeel b, van de Wet.
 6.2. Het gevolg hiervan is dat de levering aan belanghebbende er één is die van rechtswege aan de heffing van omzetbelasting (artikel 11, lid 1, onderdeel a, onder 1°, van de Wet) is onderworpen. Dát betekent weer dat in casu de vrijstelling van artikel 15, lid 1, onderdeel a, van de Wbr van toepassing is.
 6.3. Kortom: de onderhavige zaak is er mijns inziens geen waarin de vraag die het HvJ in het arrest Don Bosco heeft 'laten liggen' door zijn benadering van de zaak, opnieuw moet worden gesteld.
 7. Het tweede middel
 7.1. Mijns inziens wordt in casu niet toegekomen aan behandeling van het tweede middel. Voor het geval de Hoge Raad over het eerste middel anders denkt dan ik, besteed ik toch aandacht aan het tweede middel, dat het beroep op het vertrouwensbeginsel betreft.
 7.2. Het Hof oordeelde dat belanghebbende uit de voor akkoord getekende brief van 22 augustus 2003 (punt 2.4) en de brief van 26 augustus 2003 (punt 2.5) redelijkerwijs niet kon afleiden, 'dat zij, ongeacht het stadium waarin de voorgenomen werkzaamheden waren gevorderd, ter zake van de levering van de onroerende zaak van rechtswege omzetbelasting verschuldigd was' (punt 2.6.8 van de hofuitspraak). Ik acht dat oordeel niet onbegrijpelijk en evenmin onvoldoende gemotiveerd.
 7.3. Ik plaats desalniettemin een enkele opmerking.
 7.4. Allereerst valt op dat de Inspecteur (met hoofdletter) bij belanghebbende geen vertrouwen heeft gewekt: alle correspondentie, gesprekken en weergaven van afspraken zijn gemaakt in de relatie tussen de verkoper en de inspecteur (kleine letter). In zoverre komt mijns inziens al niet rechtstreeks een beroep op het vertrouwensbeginsel aan belanghebbende toe. Dit betekent overigens niet dat bedoelde correspondentie bij belanghebbende niet de indruk heeft kunnen wekken dat de door de inspecteur gevolgde gedragslijn ook door de Inspecteur zou worden gevolgd en zou berusten op een weloverwogen standpuntbepaling.(18)
 7.5. In de tweede plaats acht ik het niet heel verstandig van de inspecteur om zonder voorbehoud of nuancering op het punt van de 'belastheid' een handtekening voor akkoord te plaatsen. De opname in punt 1 van de brief van 22 augustus 2003 van de zin:
 "Gezien de resultaten van onze besprekingen zal een eventuele overdracht van de winkelpanden van [het] winkelcentrum (...) plaatsvinden tegen een verkoopprijs waarbij omzetbelasting in rekening zal worden gebracht"
 wekt wel degelijk de indruk dat de inspecteur akkoord gaat met een levering van de winkelpassage met omzetbelasting ongeacht het stadium waarin de verbouwing zich bevindt. Het ware verstandiger geweest als de inspecteur - er van uitgaande dat hij niet bedoelde om zonder voorbehoud zijn akkoord te geven - op zijn minst nuanceringen zou hebben aangebracht bij hetgeen belanghebbende in punt 1 van haar brief van 22 augustus 2003 schreef. Anderzijds wordt door de in punt 2.4 weergeven passage van de brief van 22 augustus 2003 de indruk gewekt dat de verbouwingswerkzaamheden reeds waren voltooid op het moment dat de winkelpassage aan belanghebbende werd geleverd.
 7.6. Al met al acht ik - ik gaf het al aan in punt 7.2 - het oordeel van het Hof omtrent het vertrouwensbeginsel van feitelijke aard, zodat het in cassatie niet op zijn juistheid kan worden getoetst. Het oordeel is niet onvoldoende gemotiveerd of onbegrijpelijk.
 7.7. Gelet op het vorenstaande faalt de tweede klacht.
 1 In totaal bestond de onroerende zaak uit 18 (onder)appartementsrechten, waarvan 16 (in de akte aangeduid als: de sub 1 tot en met 16 genoemde registergoederen) winkelruimten betroffen. Deze ruimten vormen het onderwerp van deze procedure. De levering van de twee resterende appartementsrechten (kantoorruimten) heeft - naar tussen partijen in confesso is terecht - met toepassing van de vrijstelling van omzetbelasting (en heffing van overdrachtsbelasting bij de belanghebbende) plaatsgevonden.
 2 De inspecteur van de Belastingdienst Q.
 4 MvH: Het betreft ten tijde van de levering van de winkelpassage uitgevoerde sloopwerkzaamheden, bestaande uit het verwijderen van een aantal zogenaamde 'winkelbakken' en opbouwwerkzaamheden, bestaande uit het aanbrengen van brandwerend materiaal en het verrichten van aanpassingen aan het dak.
 5 En natuurlijk uit het verwijzingsarrest van de Hoge Raad van 3 oktober 2008, nr. 41510, LJN BF3801, BNB 2009/25 m.nt. Van Zadelhoff, punt 3.1.1.
 6 Met uitzondering van de kosten van asbestverwijdering, die voor rekening van de verkoper bleven.
 7 Richtlijn 77/388/EEG van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, Pb L 145, blz. 1.
 8 Wat de sloop betreft lijkt het erop dat het HvJ hier in wezen een dienst ziet in de zin van artikel 6, lid 4, van de Zesde richtlijn (vgl. het huidige artikel 4, lid 4, van de Wet). De sloopprestatie is met toepassing van deze bepaling verricht aan de verkoper en vervolgens door deze aan belanghebbende.
 9 In haar reactie op het arrest Don Bosco, blz. 4, stelt belanghebbende zich op het standpunt dat wél is komen vast te staan dat de verkoper de sloopplannen heeft ontworpen, geïnitieerd en voor de sloopplannen instaat. Ik lees dat niet uit de Hofuitspraak.
 10 Ter vergelijking: in de zaak Don Bosco was aan de verkoper een sloopvergunning verleend. Over een bouwvergunning wordt in die zaak niet gesproken.
 11 Niet in geschil is dat het winkelcentrum als één onroerende zaak moet worden aangemerkt. Ik volg partijen daarin. Het winkelcentrum is daarmee te beschouwen als 'gebouw' in de zin van artikel 11, lid 1, onderdeel a, sub 1, van de Wet.
 12 MvH: ik neem aan dat de Hoge Raad hier 'letter b' heeft bedoeld en dat sprake is van een verschrijving.
 13 In de Engelse versie 'determine', in de Franse versie 'définir' en in de Duitse versie 'Festlegen'.
 14 Zie in dit verband ook artikel 13B, aanhef en onder g, van de Zesde richtlijn, op grond waarvan is vrijgesteld de levering van een gebouw, andere dan bedoeld in artikel 4, lid 3, onder a, van die richtlijn.
 15 Weliswaar overweegt het HvJ in het arrest Don Bosco dat voor de uitlegging van het begrip 'bouwterrein' niet te rade kan worden gegaan bij het voorstel voor een Zesde richtlijn, nu in de Zesde richtlijn de uitlegging van dat begrip aan de lidstaten wordt overgelaten (zie punt 31), maar wat betreft de levering van gebouwen is de richtlijn (afgezien van een afzonderlijke vermelding van verbouwingen, waarvan de kwalificatie aan de lidstaten wordt overgelaten), niet anders dan het voorstel.
 16 In dezelfde zin overigens punt 3.4.3 van het verwijzingsarrest van de Hoge Raad in de zaak Don Bosco (HR 3 november 2008, nr. 41510, BNB 2009/25 m.nt. Van Zadelhoff).
 17 Het belast zijn van de levering kan overigens ook van belang zijn in verband met de aftrek van voorbelasting voor de leverancier.
 18 Vgl. Hoge Raad 14 juli 2000, nr. 35549, LJN AA6516, BNB 2000/343, punt 3.4.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
20150731025616762015/C 270/046492013CJC27020150817CS01CSINFO_JUDICIAL201506114411Věc C-649/13: Rozsudek Soudního dvora (prvního senátu) ze dne 11. června 2015 (žádost o rozhodnutí o předběžné otázce Tribunal de commerce de Versailles – Francie) – Comité d'entreprise de Nortel Networks SA a další v. Cosme Rogeau, jakožto insolvenční správce ve vedlejším úpadkovém řízení zahájeném proti společnosti Nortel Networks SA a Cosme Rogeau, jakožto insolvenční správce ve vedlejším úpadkovém řízení zahájeném proti společnosti Nortel Networks SA v. Alan Robert Bloom a další „Řízení o předběžné otázce – Nařízení (ES) č. 1346/2000 – Článek 2 písm. g), čl. 3 odst. 2 a článek 27 – Nařízení (ES) č. 44/2001 – Soudní spolupráce v občanských věcech – Hlavní úpadkové řízení – Vedlejší úpadkové řízení – Spor o příslušnost – Výlučná nebo alternativní příslušnost – Určení rozhodného práva – Určení majetku dlužníka spadajícího do vedlejšího úpadkového řízení – Umístění tohoto majetku – Majetek nacházející se ve třetím státě“
 ---documentbreak--- C2702015CS410120150611CS00044141Rozsudek Soudního dvora (prvního senátu) ze dne 11. června 2015 (žádost o rozhodnutí o předběžné otázce Tribunal de commerce de Versailles – Francie) – Comité d'entreprise de Nortel Networks SA a další v. Cosme Rogeau, jakožto insolvenční správce ve vedlejším úpadkovém řízení zahájeném proti společnosti Nortel Networks SA a Cosme Rogeau, jakožto insolvenční správce ve vedlejším úpadkovém řízení zahájeném proti společnosti Nortel Networks SA v. Alan Robert Bloom a další
 (Věc C-649/13) (
 1
 )
 „„Řízení o předběžné otázce — Nařízení (ES) č. 1346/2000 — Článek 2 písm. g), čl. 3 odst. 2 a článek 27 — Nařízení (ES) č. 44/2001 — Soudní spolupráce v občanských věcech — Hlavní úpadkové řízení — Vedlejší úpadkové řízení — Spor o příslušnost — Výlučná nebo alternativní příslušnost — Určení rozhodného práva — Určení majetku dlužníka spadajícího do vedlejšího úpadkového řízení — Umístění tohoto majetku — Majetek nacházející se ve třetím státě““2015/C 270/04Jednací jazyk: francouzština
 Předkládající soud
 Tribunal de commerce de Versailles
 Účastníci původního řízení
 Žalobci: Comité d'entreprise de Nortel Networks SA a další, Cosme Rogeau, jakožto insolvenční správce ve vedlejším úpadkovém řízení zahájeném proti společnosti Nortel Networks SA
 Žalovaní: Cosme Rogeau, jakožto insolvenční správce ve vedlejším úpadkovém řízení zahájeném proti společnosti Nortel Networks SA, Alan Robert Bloom, Alan Michael Hudson, Stephen John Harris, Christopher John Wilkinson Hill
 Výrok
 Článek 3 odst. 2 a článek 27 nařízení Rady (ES) č. 1346/2000 ze dne 29. května 2000 o úpadkovém řízení musejí být vykládány v tom smyslu, že soudy členského státu, v němž bylo zahájeno vedlejší úpadkové řízení, jsou k rozhodnutí o určení majetku dlužníka, na který se vztahují účinky tohoto vedlejšího řízení, příslušné alternativně se soudy členského státu, v němž bylo zahájeno hlavní řízení.
 Majetek dlužníka, na který se vztahují účinky vedlejšího úpadkového řízení, musí být určen podle ustanovení čl. 2 písm. g) nařízení č. 1346/2000.
 (
 1
 ) – Úř. věst. C 39, 8.2.2014.


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 21981A1230(02)
 Fischereiabkommen zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Regierung Kanadas - Erklärung der Gemeinschaft zu Artikel XI des Fischereiabkommens zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Regierung Kanadas
 Amtsblatt Nr. L 379 vom 31/12/1981 S. 0054 - 0057 Finnische Sonderausgabe: Kapitel 11 Band 10 S. 0083 Schwedische Sonderausgabe: Kapitel 11 Band 10 S. 0083 Spanische Sonderausgabe: Kapitel 04 Band 1 S. 0212 Portugiesische Sonderausgabe: Kapitel 04 Band 1 S. 0212
 BESCHLUSS DES RATES vom 29. Dezember 1981 über den Abschluß des Fischereiabkommens zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Regierung Kanadas (81/1053/EWG) DER RAT DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN - gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft, insbesondere auf Artikel 43, auf Empfehlung der Kommission, nach Stellungnahme des Europäischen Parlaments (1), in Erwägung nachstehender Gründe: Es liegt im Interesse der Gemeinschaft, das Abkommen zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Regierung Kanadas über die Fischerei mit Schiffen einer der Parteien in der Fischereizone der anderen Partei zu billigen - BESCHLIESST: Artikel 1 Das Fischereiabkommen zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Regierung Kanadas wird im Namen der Gemeinschaft genehmigt. Der Wortlaut des Abkommens ist diesem Beschluß beigefügt. Artikel 2 Der Präsident des Rates nimmt namens der Gemeinschaft die in Artikel XV des Abkommens vorgesehene Notifizierung vor (2). Geschehen zu Brüssel am 29. Dezember 1981. Im Namen des Rates Der Präsident P. WALKER (1) Stellungnahme vom 18.12.1981 (noch nicht im Amtsblatt veröffentlicht). (2) Der Tag des Inkrafttretens des Abkommens wird im Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften auf Veranlassung des Generalsekretariats des Rates veröffentlicht. FISCHEREIABKOMMEN zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Regierung Kanadas DIE EUROPÄISCHE WIRTSCHAFTSGEMEINSCHAFT (im folgenden "Gemeinschaft" genannt) und DIE REGIERUNG KANADAS - EINGEDENK der engen Beziehungen zwischen der Gemeinschaft und Kanada und vor allem des am 6. Juli 1976 in Ottawa unterzeichneten Rahmenabkommens über handelspolitische und wirtschaftliche Zusammenarbeit zwischen den Europäischen Gemeinschaften und Kanada, ANGESICHTS ihres beiderseitigen Wunsches, die lebenden Meeresschätze in den Gewässern vor ihren Küsten zu erhalten und rationell zu bewirtschaften, und ihrer Sorge um das Wohlergehen ihrer Küstenbevölkerung und der lebenden Meeresschätze in den Küstengewässern, von denen diese Bevölkerung abhängig ist, ANGESICHTS der Tatsache, daß die Regierung Kanadas die staatliche Hoheit über die lebenden Meeresschätze ihrer Küstengewässer bis auf zweihundert Seemeilen ab ihrer Küste ausgedehnt hat und innerhalb dieser Grenze Hoheitsrechte zum Zweck der Erforschung, Nutzung, Erhaltung und Bewirtschaftung dieser Meeresschätze ausübt, und in Anbetracht des Beschlusses der Mitgliedstaaten der Gemeinschaft, ihre Fischereizonen (im folgenden "Fischereizone der Gemeinschaft" genannt) auf 200 Seemeilen ab ihrer Küste auszudehnen, wobei der Fischfang innerhalb dieser Gebiete der gemeinsamen Fischereipolitik der Gemeinschaft unterstellt wird, UNTER BERÜCKSICHTIGUNG der Notwendigkeit, die Bewirtschaftung bestimmter lebender Meeresschätze, die sowohl in Gewässern unter der Fischereihoheit Kanadas als auch in der Fischereizone der Gemeinschaft vorkommen, zu koordinieren, UNTER BERÜCKSICHTIGUNG der Arbeit der dritten Seerechtskonferenz der Vereinten Nationen und der sich daraus ergebenden Praktiken der einzelnen Staaten, DAVON AUSGEHEND, daß die Küstenstaaten bei Ausübung von Hoheitsrechten in den Gebieten ihrer Hoheit über lebende Meeresschätze zum Zwecke der Erforschung, Nutzung, Erhaltung und Bewirtschaftung dieser Meeresschätze sich an die Grundsätze des Völkerrechts zu halten haben, ANGESICHTS des Interesses beider Parteien, ihre Fangtätigkeit in der Fischereizone der anderen Partei auszubauen, BESTREBT, die Bestimmungen und die Bedingungen für die beide Seiten betreffende Fischereitätigkeit festzulegen - SIND WIE FOLGT ÜBEREINGEKOMMEN: Artikel I Beide Parteien arbeiten in Fragen der Erhaltung und Nutzung der lebenden Meeresschätze eng zusammen. Sie treffen geeignete Vorkehrungen zur Förderung dieser Zusammenarbeit und pflegen in internationalen Verhandlungen und Organisationen Beratung und Zusammenarbeit, um Ziele gemeinsamer Fangtätigkeit zu verwirklichen. Artikel II (1) a) Die Regierung Kanadas verpflichtet sich, Schiffen, die die Flagge von Mitgliedstaaten der Gemeinschaft führen, die Fangtätigkeit in dem Gebiet vor der Ostküste Kanadas, das seit der Zeit nach dem 31. Dezember 1976 kanadischer Fischereihoheit untersteht, im Rahmen angemessener Quoten an denjenigen Anteilen der Gesamtquote, die die kanadische Fangkapazität übersteigen, gemäß diesem Artikel zu gestatten. b) Die Gemeinschaft verpflichtet sich, kanadischen Schiffen in der Fischereizone der Gemeinschaft die Fangtätigkeit im Rahmen angemessener Quoten an denjenigen Anteilen der zulässigen Gesamtfangmenge, die die Fangkapazität der Gemeinschaft übersteigen, gemäß diesem Artikel zu gestatten. (2) Jede Partei legt jährlich für die in Absatz 1 erwähnten Gewässer unter ihrer Fischereihoheit, vorbehaltlich etwa notwendiger Änderungen infolge unvorhergesehener Umstände, folgendes fest: a) die Gesamtfangquote aus den einzelnen Fischbeständen oder Gruppen von Beständen unter Berücksichtigung der jeweils vorliegenden wissenschaftlichen Daten, des Zusammenhangs der Fischbestände untereinander, der Arbeit der betreffenden internationalen Organisationen sowie sonstiger sachdienlicher Faktoren, b) ihre Fangkapazität für die betreffenden Fischbestände und c) nach angemessener Beratung, geeignete Fangquoten für die Fischereifahrzeuge der anderen Partei an den Überschussanteilen von Beständen oder Gruppen von Beständen und die Gebiete, in denen diese Quoten gefangen werden dürfen. (3) Bei Bestimmungen der Fangquoten und der Gebiete, in denen gefischt werden darf, berücksichtigt jede Partei unter anderem - ihre Belange; - den Überschussanteil zulässiger Gesamtfangmengen bei den betreffenden Beständen; - die herkömmliche Fischerei durch Schiffe der anderen Partei; - die Gegenseitigkeit des Zugangs; - andere Vergünstigungen, die im Sinne der in Artikel VIII genannten Zusammenarbeit geboten werden können. Artikel III (1) Jede Partei trifft die notwendigen Vorkehrungen, um ihre Schiffe zu verpflichten, bei ihrer Tätigkeit die Bestimmungen dieses Abkommens sowie sonstige von Zeit zu Zeit aufgrund des Abkommens zu vereinbarende Vorschriften zu beachten. (2) Jede Partei kann für ihr Fischereihoheitsgebiet in Übereinstimmung mit dem Völkerrecht die erforderlichen Maßnahmen treffen, mit denen die Einhaltung dieses Abkommens durch die Schiffe der anderen Partei sichergestellt wird. (3) Jede Partei trifft für ihr Fischereihoheitsgebiet die notwendigen Maßnahmen, um den Bestimmungen dieses Abkommens Wirkung zu verleihen ; dies kann auch die Erteilung von Lizenzen einschließen. (4) Die Fischereifahrzeuge einer Partei halten sich beim Fischen im Fischereihoheitsgebiet der anderen Partei an sämtliche dort für die Fangtätigkeit geltenden Vorschriften. (5) Jede Partei kann Maßnahmen treffen, die sie für die Erhaltung, die rationelle Verwaltung und die Regelung der Fischerei in ihrer Fischereizone für erforderlich hält, sofern derartige Maßnahmen nicht zu dem besonderen Zweck getroffen werden, die Fischereifahrzeuge der anderen Partei am Fang der im Rahmen dieses Abkommens zugewiesenen Quoten zu hindern. Artikel IV Beide Parteien verpflichten sich, entweder bilateral oder über geeignete internationale Organisationen zusammenzuarbeiten, um eine angemessene Bewirtschaftung und Erhaltung der in den Fischereizonen der beiden Parteien vorkommenden Fischbestände sowie der Bestände verwandter Arten zu gewährleisten. Insbesondere bemühen sie sich um eine Harmonisierung der für diese Bestände geltenden Regelungen, halten häufig Beratungen ab und tauschen die dazu erforderlichen Fischereistatistiken aus. Artikel V Jede Partei arbeitet, wenn dies der Entwicklung ihrer Fischereibeziehungen im Sinne von Artikel II dient, mit der anderen Partei bei der wissenschaftlichen Forschung zusammen, die für die Bewirtschaftung, Erhaltung und Nutzung der lebenden Meeresschätze in dem Gebiet unter der Fischereihoheit dieser anderen Partei erforderlich ist. Hierfür beraten Wissenschaftler beider Parteien über die Durchführung solcher Forschungen sowie über Analyse und Auswertung der Ergebnisse. Artikel VI (1) Vorbehaltlich der Verfügbarkeit der entsprechenden Anlagen und des Bedarfs ihrer eigenen Fahrzeuge gestattet jede Partei den von ihr gemäß diesem Abkommen lizenzierten Fahrzeugen die Einfahrt in ihre Häfen entsprechend den geltenden Rechts- und Verwaltungsvorschriften zum Zwecke des Einkaufs von Ködern, Proviant oder Ausrüstungsgegenständen oder zur Vornahme von Instandsetzungsarbeiten oder für sonstige von der betreffenden Partei bestimmte Zwecke. (2) Eine solche Genehmigung erlischt für ein nach diesem Abkommen lizenziertes Schiff bei Widerruf oder bei Ablauf der Geltungsdauer der Lizenz, ausgenommen für die Einfahrt in einen Hafen zum Zwecke des Einkaufs von Proviant oder zur Vornahme von für die Ausfahrt auf See notwendigen Instandsetzungsarbeiten. (3) Dieser Artikel berührt nicht den Zugang zu den Häfen beider Parteien im Fall von Seenot, in dringenden Krankheitsfällen oder bei höherer Gewalt. Artikel VII (1) Beide Parteien bekräftigen, daß sie der Zusammenarbeit, wie sie in dem Übereinkommen über die künftige multilaterale Zusammenarbeit in der Fischerei im Nordwest-Atlantik, bei dem sie Vertragsparteien sind, insbesondere in dessen Artikel XI Absatz 4 vorgesehen ist, grosse Bedeutung zumessen. (2) Für den Fall, daß die Fischereitätigkeit dritter Parteien eine Bedrohung für die Erhaltung der lebenden Meeresschätze in den Gewässern jenseits der und angrenzend an die in Artikel II bezeichneten Gewässer darstellt, kommen die beiden Parteien überein, gemeinschaftliche Maßnahmen zu ergreifen, um dieser Bedrohung zu begegnen. Artikel VIII (1) Beide Parteien fördern die wirtschaftliche und handelspolitische Zusammenarbeit in der Fischerei. (2) Hierfür nutzen beide Parteien insbesondere die durch das Rahmenabkommen von 1976 über handelspolitische und wirtschaftliche Zusammenarbeit zwischen Kanada und den Europäischen Gemeinschaften auf dem Fischereisektor gebotenen Möglichkeiten zur gegenseitigen Verbesserung der Bedingungen und Bestimmungen ihrer Fischereibeziehungen. Artikel IX Beide Parteien führen in regelmässigen Zeitabständen bilaterale Beratungen über die Entwicklung der Zusammenarbeit auf dem Fischereisektor ; dazu gehören : Zusammenarbeit in Bereichen wie dem Fischereihandel, dem Austausch von technischer Information und Fachpersonal, der Verbesserung der Nutzung und Verarbeitung der Fänge sowie Vereinbarungen über die Benutzung der Häfen jeder Partei durch die Fischereifahrzeuge der anderen Partei zur Aufnahme oder zum Absetzen von Mitgliedern der Mannschaft oder sonstiger Personen und anderen vereinbarten Zwecken. Artikel X (1) Beide Parteien beraten in regelmässigen Zeitabständen über Fragen der Anwendung dieses Abkommens. (2) Meinungsverschiedenheiten über die Auslegung oder die Anwendung des Abkommens sind in Beratungen zwischen den Parteien zu erörtern. Artikel XI Dieses Abkommen gilt für die Gebiete, in denen der Vertrag zur Gründung der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft angewendet wird, und nach Maßgabe jenes Vertrages einerseits sowie für das Gebiet von Kanada andererseits. Artikel XII (1) Dieses Abkommen beeinträchtigt in keiner Weise andere multilaterale Abkommen, an denen Kanada und die Gemeinschaft oder einer ihrer Mitgliedstaaten als Vertragsparteien beteiligt sind, noch die Standpunkte einer der beiden Parteien zu Fragen des Seerechts. (2) Dieses Abkommen beeinträchtigt nicht die Abgrenzung der Wirtschaftszonen oder Fischereizonen zwischen Kanada und den Mitgliedstaaten der Gemeinschaft. Artikel XIII Dieses Abkommen beeinträchtigt nicht die zwischen einem Mitgliedstaat der Gemeinschaft und Kanada bestehenden bilateralen Fischereiabkommen. Artikel XIV Der Anhang zu diesem Abkommen bildet einen Bestandteil desselben. Artikel XV Dieses Abkommen tritt an jenem Tag in Kraft, an welchem die Parteien einander den Abschluß der hierfür erforderlichen Verfahren notifizieren. Artikel XVI Dieses Abkommen kann von jeder Partei zum 31. Dezember 1987 oder zu jeder Zeit danach gekündigt werden, vorausgesetzt, daß die Kündigungsanzeige mindestens zwölf Monate vor dem Kündigungsdatum notifiziert wird. Zu Urkund dessen haben die hierzu gehörig befugten Unterzeichneten dieses Abkommen unterschrieben. Geschehen zu ... am ... in zwei Urschriften in dänischer, deutscher, englischer, französischer, griechischer, italienischer und niederländischer Sprache, wobei jeder Wortlaut gleichermassen verbindlich ist. Für den Rat der Europäischen Gemeinschaften Für die Regierung von Kanada ANHANG Erklärung der Gemeinschaft zu Artikel XI des Fischereiabkommens zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und der Regierung Kanadas Entsprechend dem von der Regierung Kanadas zum Ausdruck gebrachten Wunsch bekräftigt die Gemeinschaft, daß sie der Ansicht ist, daß Artikel XI des Abkommens, welcher Bestimmungen enthält, die herkömmlicherweise in zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und Drittländern abgeschlossenen Abkommen enthalten sind, keinen Einfluß auf die Frage des Rechtsstatus der Wirtschaftszone hat, über die gegenwärtig auf der Dritten Seerechtskonferenz der Vereinten Nationen verhandelt wird.


type: legislation

text:
 1.10.2015
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 256/1
 VYKONÁVACIE NARIADENIE KOMISIE (EÚ) 2015/1743
 z 28. septembra 2015,
 ktorým sa schvaľuje podstatná zmena špecifikácie názvu zapísaného do Registra chránených označení pôvodu a chránených zemepisných označení [Ovos Moles de Aveiro (CHZO)]
 EURÓPSKA KOMISIA,
 so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
 so zreteľom na nariadenie Európskeho parlamentu a Rady (EÚ) č. 1151/2012 z 21. novembra 2012 o systémoch kvality pre poľnohospodárske výrobky a potraviny (1), a najmä na jeho článok 52 ods. 2,
 keďže:
 (1)
 V súlade s článkom 53 ods. 1 prvým pododsekom nariadenia (EÚ) č. 1151/2012 Komisia preskúmala žiadosť Portugalska o schválenie zmeny špecifikácie chráneného zemepisného označenia „Ovos Moles de Aveiro“ zapísaného do registra na základe nariadenia Komisie (ES) č. 286/2009 (2).
 (2)
 Vzhľadom na to, že nejde o nepodstatnú zmenu v zmysle článku 53 ods. 2 nariadenia (EÚ) č. 1151/2012, Komisia danú žiadosť o zmenu uverejnila v zmysle článku 50 ods. 2 písm. a) uvedeného nariadenia v Úradnom vestníku Európskej únie
 (3).
 (3)
 Vzhľadom na to, že Komisii nebola oznámená žiadna námietka v zmysle článku 51 nariadenia (EÚ) č. 1151/2012, zmena špecifikácie sa musí schváliť,
 PRIJALA TOTO NARIADENIE:
 Článok 1
 Zmena špecifikácie uverejnená v Úradnom vestníku Európskej únie týkajúca sa názvu „Ovos Moles de Aveiro“ (CHZO) sa schvaľuje.
 Článok 2
 Toto nariadenie nadobúda účinnosť dvadsiatym dňom po jeho uverejnení v Úradnom vestníku Európskej únie.
 Toto nariadenie je záväzné v celom rozsahu a priamo uplatniteľné vo všetkých členských štátoch.
 V Bruseli 28. septembra 2015
 Za Komisiu
 v mene predsedu
 Phil HOGAN
 člen Komisie
 (1) Ú. v. EÚ L 343, 14.12.2012, s. 1.
 (2) Nariadenie Komisie (ES) č. 286/2009 zo 7. apríla 2009, ktorým sa zapisujú niektoré názvy do Registra chránených označení pôvodu a chránených zemepisných označení [Melva de Andalucía (CHZO), Caballa de Andalucía (CHZO), Ovos Moles de Aveiro (CHZO), Castagna di Vallerano (CHOP)] (Ú. v. EÚ L 94, 8.4.2009, s. 15).
 (3) Ú. v. EÚ C 170, 23.5.2015, s. 10.


text:
 10.5.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 191/4
 Achomharc arna thabhairt an 20 Meán Fómhair 2021 ag Svenska Metallkompaniet AB i gcoinne Ordú na Cúirte Ginearálta (an Cúigiú Dlísheomra) a fógraíodh an 5 Iúil 2021 i gCás T-191/21, Svenska Metallkompaniet v EUIPO – Otlav (Window fittings)
 (Cás C-610/21 P)
 (2022/C 191/06)
 Teanga an cháis: an Béarla
 Páirtithe
 Iarratasóir: Svenska Metallkompaniet AB
 Páirtí eile sna himeachtaí: European Union Intellectual Property Office (EUIPO)
 Le hordú an 11 Feabhra 2022, dhearbhaigh Leas-Uachtarán na Cúirte Breithiúnais gur diúltaíodh don achomharc mar achomharc neamh-inghlactha agus gur cheart don Uasal Lajos Bese a chostais féin a iompar.


text:
N0 L 81 / 12 Journal officiel des Communautés européennes 1 . 4 . 75
 ACCORD
 entre la Communauté économique européenne et la république islamique de
 Mauritanie relatif à la fourniture de froment tendre à titre d'aide alimentaire
 LE CONSEIL DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES,
 d'une part,
 LE GOUVERNEMENT DE LA RÉPUBLIQUE ISLAMIQUE DE MAURITANIE,
 d'autre part,
 ONT DÉCIDÉ de conclure le présent accord et ont désigné à cet effet comme plénipotentiaires :
 LE CONSEIL DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES,
 LE GOUVERNEMENT DE LA RÉPUBLIQUE ISLAMIQUE DE MAURITANIE,
 LESQUELS SONT CONVENUS DES DISPOSITIONS QUI SUIVENT :
 Article / Article VI
 Dans le cadre de son programme d'aide alimentaire
 en céréales pour l'année 1973/ 1974, la Communauté
 économique européenne, ci-après dénommée Commu La Communauté accorde au pays destinataire une
 nauté, fournit, à titre de don , à la république islamique contribution forfaitaire à titre de participation aux
 de Mauritanie, ci-après dénommée pays destinataire, frais encourus par ce pays pour le transport du produit
 une quantité de 4 000 tonnes de froment tendre . depuis le stade caf jusqu'aux lieux de destination .
 Cette contribution s'élève à 50 unités de compte par
 Article II tonne de produit livré .
 Les livraisons sont effectuées caf port de débarque
 ment du pays destinataire, en sacs de jute neufs d'un La Communauté s engage à verser cette contribution
 poids net de 50 kilogrammes chacun . dans un délai aussi bref que possible après réception
 par la Commission des Communautés européennes de
 Article III
 la copie du certificat de prise en charge visé à l'article
 6 de l'annexe .
 Les obligations et responsabilités de la Communauté
 et du pays destinataire concernant la livraison et la
 prise en charge sont définies à l'annexe, qui fait partie
 intégrante du présent accord .
 Article IV Article VU
 Le pays destinataire s'engage à prendre toutes les
 dispositions nécessaires pour le transport et l'assurance
 du produit depuis le stade caf jusqu'aux lieux de desti Les parties contractantes s engagent à exécuter le
 nation . présent accord de manière à éviter tout préjudice à la
 structure normale de la production nationale et du
 Article V commerce international. À cette fin, elles prennent les
 mesures nécessaires pour assurer que les fournitures à
 Le pays destinataire s'engage à utiliser à des fins de titre d'aide s'ajoutent, et ne se substituent pas, aux
 consommation le produit reçu à titre d'aide et à le opérations commerciales raisonnablement prévisibles
 distribuer gratuitement aux populations nécessiteuses . en l'absence de telles fournitures .
 ---pagebreak--- 1 . 4 . 75 Journal officiel des Communautés européennes N0 L 81 / 13
 Article VIII nombre et qualité des bénéficiaires ; lieux et mode de
 distribution .
 Le pays destinataire prend toutes les mesures utiles
 pour empêcher : Article X
 — la réexportation du produit reçu à titre d'aide ainsi
 que des produits et sous-produits en résultant, Le pays destinataire prend toutes les mesures utiles
 pour permettre aux personnes dûment habilitées par
 — l'exportation commerciale et non commerciale, la Communauté de suivre sur place les opérations
 pendant une période de 6 mois à compter de la liées à l'exécution de l'accord .
 dernière livraison , tant du produit obtenu locale
 ment qui serait de même nature que celui reçu à Article XI
 titre d'aide, que des produits et sous-produits en
 résultant. A la demande de l'une d'entre elles, les parties contrac
 tantes se consultent sur toutes les questions concer
 Article IX nant l'application du présent accord .
 Le pays destinataire s engage à informer la Commu Article XII
 nauté des conditions d'exécution du présent accord . A
 cette fin , il communique à la Commission des Le présent accord est rédigé en double exemplaire en
 Communautés européennes tous les 3 mois, jusqu'à langues allemande, anglaise, danoise , française,
 l'utilisation complète des quantités reçues à titre italienne et néerlandaise , chacun de ces textes faisant
 d'aide, les données suivantes : quantités distribuées ; foi .
 ANNEXE
 MODALITÉS DE LIVRAISON ET DE PRISE EN CHARGE
 Article premier Elle fait insérer dans la charte-partie 1 obligation pour le capi
 La livraison se trouve effectuée et les risques passent de la
 taine d'informer le pays destinataire au moins 72 heures à
 Communauté au pays destinataire au moment où la marchan
 l'avance de la date probable de l'arrivée du navire au port de
 dise est effectivement appréhendée dans la cale du navire au débarquement.
 port de débarquement .
 Article 4
 Le pays destinataire supporte tous les frais en aval de la
 livraison de la marchandise, y compris les frais de décharge À la livraison de la marchandise , il est admis une tolérance
 ment (tels que désarrimage, hissage, réception ) et les frais de 5 % en moins des quantités prévues à l'article I de
 éventuels d'allège. l'accord .
 Les frais éventuels de surestaries ou la prime éventuelle de
 Article 5
 célérité {dispdtcb nioney) au port de débarquement sont à la
 charge ou au bénéfice du pays destinataire . Leurs taux et Pour l'exécution des dispositions de la présenté annexe, la
 leurs modalités, fixés dans le contrat entre le mandataire de
 Communauté désigne un mandataire , dont elle tait connaître
 la Communauté visé à l'article 5 et le transporteur, doivent en temps utile le nom et l'adresse au pays destinataire .
 avoir été préablement convenus entre ce mandataire et le
 réceptionnaire du pays destinataire visé à l'article 5. Le pays destinataire désigne, pour chaque port de débarque
 ment, un réceptionnaire, dont il fait connaître le nom et
 Article 2 l'adresse à la Communauté préalablement à l'exécution de
 l' accord .
 La Communauté adresse au pays destinataire, dans les meil
 leurs délais après la mise à bord de la marchandise , un avis
 portant désignation du. navire et indiquant la date de charge Article 6
 ment, la quantité et la qualité de la marchandise constatées à
 A la livraison de la marchandise, le pays destinataire remet
 l'embarquement, ainsi que le port de débarquement.
 au mandataire de la Communauté un certificat de prise en
 Article 3 charge indiquant le port de débarquement, ainsi que la
 nature et la quantité de la marchandise prise en charge , et
 La Communauté informe le pays destinataire au moins 10 comportant , éventuellement, des observations concernant la
 jours francs à l'avance de la date présumée de l'arrivée du qualité de cette marchandise . Il adresse une copie de ce certi
 navire au port de débarquement. ficat à la Commission des Communautés européennes.


text:
 14.12.2011
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 330/7
 VYKONÁVACIE NARIADENIE KOMISIE (EÚ) č. 1298/2011
 z 9. decembra 2011,
 ktorým sa schvaľuje väčšia zmena a doplnenie špecifikácie názvu zapísaného do Registra chránených označení pôvodu a chránených zemepisných označení [Pélardon (CHOP)]
 EURÓPSKA KOMISIA,
 so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
 so zreteľom na nariadenie Rady (ES) č. 510/2006 z 20. marca 2006 o ochrane zemepisných označení a označení pôvodu poľnohospodárskych výrobkov a potravín (1), a najmä na jeho článok 7 ods. 4 prvý pododsek,
 keďže:
 (1)
 V súlade s článkom 9 ods. 1 prvým pododsekom nariadenia (ES) č. 510/2006 Komisia preskúmala žiadosť Francúzska o schválenie zmien a doplnení jednotného dokumentu týkajúceho sa chráneného označenia pôvodu „Pélardon“ zapísaného do registra podľa nariadenia Komisie (ES) č. 2400/1996 (2), zmeneného a doplneného nariadením (ES) č. 2372/2001 (3).
 (2)
 Príslušné zmeny a doplnenia nie sú menšieho rozsahu v zmysle článku 9 nariadenia (ES) č. 510/2006, Komisia preto žiadosť o zmenu a doplnenie uverejnila podľa článku 6 ods. 2 prvého pododseku uvedeného nariadenia v Úradnom vestníku Európskej únie
 (4). Komisii nebola v súlade s článkom 7 nariadenia (ES) č. 510/2006 oznámená žiadna námietka, táto zmena a doplnenie sa teda musí schváliť,
 PRIJALA TOTO NARIADENIE:
 Článok 1
 Zmeny a doplnenia špecifikácie uverejnené v Úradnom vestníku Európskej únie týkajúce sa názvu, ktorý sa uvádza v prílohe k tomuto nariadeniu, sa týmto schvaľujú.
 Článok 2
 Toto nariadenie nadobúda účinnosť dvadsiatym dňom po jeho uverejnení v Úradnom vestníku Európskej únie.
 Toto nariadenie je záväzné v celom rozsahu a priamo uplatniteľné vo všetkých členských štátoch.
 V Bruseli 9. decembra 2011
 Za Komisiu v mene predsedu
 Dacian CIOLOȘ
 člen Komisie
 (1) Ú. v. EÚ L 93, 31.3.2006, s. 12.
 (2) Ú. v. ES L 327, 18.12.1996, s. 11.
 (3) Ú. v. ES L 320, 5.12.2001, s. 9.
 (4) Ú. v. EÚ C 35, 4.2.2011, s. 13.
 PRÍLOHA
 Poľnohospodárske výrobky určené na ľudskú spotrebu uvedené v prílohe I k zmluve:
 Trieda 1.3. Syry
 FRANCÚZSKO
 Pélardon (CHOP)


text:
 5.11.2020
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 368/7
 DECIZIA NR. 107/2018 A COMITETULUI MIXT AL SEE
 din 31 mai 2018
 de modificare a anexei II (Reglementări tehnice, standarde, încercări și certificare) la Acordul privind SEE [2020/1611]
 COMITETUL MIXT AL SEE,
 având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European („Acordul privind SEE”), în special articolul 98,
 întrucât:
 (1)
 Decizia de punere în aplicare (UE) 2018/133 a Comisiei din 24 ianuarie 2018 de modificare a Deciziei 2008/911/CE de stabilire a unei liste a substanțelor și preparatelor vegetale și a combinațiilor acestora în vederea folosirii în medicamentele tradiționale din plante (1), astfel cum a fost rectificată în JO L 38, 10.2.2018, p. 42, trebuie încorporată în Acordul privind SEE.
 (2)
 Prin urmare, anexa II la Acordul privind SEE ar trebui modificată în mod corespunzător,
 ADOPTĂ PREZENTA DECIZIE:
 Articolul 1
 În anexa II la Acordul privind SEE, capitolul XIII, la punctul 15zl (Decizia 2008/911/CE a Comisiei) se adaugă următoarea liniuță:
 „—
 32018 D 0133: Decizia de punere în aplicare (UE) 2018/133 a Comisiei din 24 ianuarie 2018 (JO L 22, 26.1.2018, p. 36), astfel cum a fost rectificată în JO L 38, 10.2.2018, p. 42.”
 Articolul 2
 Textele Deciziei de punere în aplicare (UE) 2018/133, astfel cum a fost rectificată în JO L 38, 10.2.2018, p. 42, în limbile islandeză și norvegiană, care urmează să fie publicate în suplimentul SEE la Jurnalul Oficial al Uniunii Europene, sunt autentice.
 Articolul 3
 Prezenta decizie intră în vigoare la data de 1 iunie 2018, cu condiția să se fi efectuat toate notificările prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din Acordul privind SEE (*1).
 Articolul 4
 Prezenta decizie se publică în secțiunea SEE și în suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Uniunii Europene.
 Adoptată la Bruxelles, 31 mai 2018.
 Pentru Comitetul mixt al SEE
 Președintele
 Claude MAERTEN
 (1) JO L 22, 26.1.2018, p. 36.
 (*1) Nu au fost semnalate obligații constituționale.


type: wikipedia

text:
Havza ist eine Stadtgemeinde (Belediye) im gleichnamigen Ilçe (Landkreis) der Provinz Samsun an der türkischen Schwarzmeerküste und gleichzeitig eine Gemeinde der 1993 geschaffenen Büyüksehir belediyesi Samsun (Großstadtgemeinde/Metropolprovinz). Seit der Gebietsreform 2013 ist die Gemeinde flächen- und einwohnermäßig identisch mit dem Landkreis.
 Havza liegt ca. 65 km südwestlich des Zentrums der Provinzhauptstadt Samsun und bestand schon als Kaza (Vorläufer des Kreis) bei Gründung der Türkei 1923. Er grenzt im Süden an die Provinz Amasya, im Westen an Vezirköprü, im Norden an Bafra, im Osten an Kavak sowie im Südosten an Ladik. Er ist der drittgrößte Kreis/Stadtbezirk der Büyüksehir.
 Bis Ende 2012 bestand der Landkreis neben der Kreisstadt aus den beiden Stadtgemeinden (Belediye) Bekdiğin und Ilıca sowie 79 Dörfern (Köy), die während der Verwaltungsreform 2013 in Mahalle überführt wurden, die 17 existierenden Mahalle der Kreisstadt blieben erhalten. Durch Zusammenfassung der beiden Belediye und Herabstufung der Dörfer zu Stadtvierteln/Ortsteilen stieg deren Zahl von 22 auf 96. Den Mahalle steht ein Muhtar als oberster Beamter vor.
 Ende 2020 lebten durchschnittlich 400 Menschen in jedem dieser nun 98 Mahalle. 25 Mayıs (2.882), Memduhiye (2.576) und Değirmenüstü (2275 Einw.) sind die Bevölkerungsreichsten davon.
 Weblinks
 Tarihçe – Geschichte (türk.)
 Einzelnachweise


text:
 Avis juridique important
 |
 22002A0912(02)
 Acuerdo en forma de Canje de Notas entre la Comunidad Europea y la República de la India sobre los precios garantizados del azúcar de caña para el período de entrega de 2000/2001
 Diario Oficial n° L 244 de 12/09/2002 p. 0036 - 0037
 Acuerdoen forma de Canje de Notas entre la Comunidad Europea y la República de la India sobre los precios garantizados del azúcar de caña para el período de entrega de 2000/2001A. Nota n° 1Bruselas, a 14 de diciembre de 2001Señor:En el marco de las negociaciones previstas en el apartado 4 del artículo 5 del Acuerdo entre la Comunidad Económica Europea y la República de la India, sobre el azúcar de caña, los representantes de la India y los representantes de la Comisión en nombre de la Comunidad Europea han acordado lo siguiente:Para el período de entrega comprendido entre el 1 de julio de 2000 y el 30 de junio de 2001, los precios garantizados contemplados en el apartado 4 del artículo 5 del Acuerdo serán, a los fines de la intervención prevista en el artículo 6 del Protocolo:>SITIO PARA UN CUADRO>Estos precios se aplicarán al azúcar de la calidad tipo definida en la normativa comunitaria, sin envasar, cif, free out, en los puertos europeos de la Comunidad. La introducción de dichos precios no prejuzga de modo alguno las posiciones respectivas de las Partes contratantes respecto de los principios relativos a la fijación de los precios garantizados.Le agradecería tuviese a bien acusar recibo de la presente Nota así como confirmar que ésta, acompañada de su respuesta, constituyen un Acuerdo entre su Gobierno y la Comunidad.Le ruego acepte, el testimonio de mi mayor consideración.En nombre del Consejo de la Unión Europea>PIC FILE= "L_2002244ES.003602.TIF">B. Nota n° 2Bruselas, a 14 de diciembre de 2001Señor:Tengo el honor de acusar recibo de su Nota de hoy redactada en los términos siguientes:"En el marco de las negociaciones previstas en el apartado 4 del artículo 5 del Acuerdo entre la Comunidad Económica Europea y la República de la India, sobre el azúcar de caña, los representantes de la India y los representantes de la Comisión en nombre de la Comunidad Europea han acordado lo siguiente:Para el período de entrega comprendido entre el 1 de julio de 2000 y el 30 de junio de 2001, los precios garantizados contemplados en el apartado 4 del artículo 5 del Acuerdo serán, a los fines de la intervención prevista en el artículo 6 del Protocolo:>SITIO PARA UN CUADRO>Estos precios se aplicarán al azúcar de la calidad tipo definida en la normativa comunitaria, sin envasar, cif, free out, en los puertos europeos de la Comunidad. La introducción de dichos precios no prejuzga de modo alguno las posiciones respectivas de las Partes contratantes respecto de los principios relativos a la fijación de los precios garantizados.Le agradecería tuviese a bien acusar recibo de la presente Nota así como confirmar que ésta, acompañada de su respuesta, constituyen un Acuerdo entre su Gobierno y la Comunidad.".Tengo el honor de confirmarle el acuerdo de mi Gobierno con lo que precede.Le ruego acepte, el testimonio de mi mayor consideración.Por el Gobierno de la República de la India>PIC FILE= "L_2002244ES.003701.TIF">


text:
 8.5.2008
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 L 124/18
 DECISÃO DO COMITÉ MISTO DO EEE
 n.o 156/2007
 de 7 de Dezembro de 2007
 que altera o anexo II (Regulamentação Técnica, Normas, Ensaios e Certificação) do Acordo EEE
 O COMITÉ MISTO DO EEE,
 Tendo em conta o Acordo sobre o Espaço Económico Europeu, tal como alterado pelo Protocolo que adapta o Acordo sobre o Espaço Económico Europeu, a seguir designado «Acordo», nomeadamente o artigo 98.o,
 Considerando o seguinte:
 (1)
 O anexo II do Acordo foi alterado pela Decisão do Comité Misto do EEE n.o 141/2007, de 26 de Outubro de 2007 (1).
 (2)
 A Decisão 2007/395/CE da Comissão, de 7 de Junho de 2007, relativa às disposições nacionais de utilização de parafinas cloradas de cadeia curta notificadas pelo Reino dos Países Baixos nos termos do n.o 4 do artigo 95.o do Tratado CE (2), deve ser incorporada no Acordo,
 DECIDE:
 Artigo 1.o
 No capítulo XV do anexo II do Acordo, a seguir ao ponto 12x (Directiva 2006/66/CE do Parlamento Europeu e do Conselho), é inserido o seguinte ponto:
 «12y.
 32007 D 0395: Decisão 2007/395/CE da Comissão, de 7 de Junho de 2007, relativa às disposições nacionais de utilização de parafinas cloradas de cadeia curta notificadas pelo Reino dos Países Baixos nos termos do n.o 4 do artigo 95.o do Tratado CE (JO L 148 de 9.6.2007, p. 17).»
 Artigo 2.o
 Fazem fé os textos da Decisão 2007/395/CE, nas línguas islandesa e norueguesa, que serão publicados no Suplemento EEE do Jornal Oficial da União Europeia.
 Artigo 3.o
 A presente decisão entra em vigor em 8 de Dezembro de 2007, desde que tenham sido efectuadas ao Comité Misto do EEE todas as notificações previstas no n.o 1 do artigo 103.o do Acordo (3).
 Artigo 4.o
 A presente decisão será publicada na Secção EEE e no Suplemento EEE do Jornal Oficial da União Europeia.
 Feito em Bruxelas, em 7 de Dezembro de 2007.
 Pelo Comité Misto do EEE
 O Presidente
 Stefán Haukur JÓHANNESSON
 (1) JO L 100 de 10.4.2008, p. 68.
 (2) JO L 148 de 9.6.2007, p. 17.
 (3) Não foram indicados requisitos constitucionais.


text:
 Avviż Legali Importanti
 |
 22000D1005(03)
 Official Journal L 250 , 05/10/2000 P. 0050 - 0050
 Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEENru 67/2000tat-2 ta' Awissu 2000li temenda l-Anness XI (Servizzi ta' Telekomunikazzjoni) għall-Ftehim taż-ŻEEIL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE,Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea, kif aġġustat bil-Protokoll li jaġġusta l-Ftehim għaż-Żona Ekonomika Ewropea, minn hawn iżjed 'il quddiem issir referenza għalih bħala "l-Ftehim", u b'mod partikolari l-Artikolu 98 tiegħu,Billi:(1) l-Anness XI għall-Ftehim ġie emendat bid-Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEE Nru 175/1999 tas-17 ta' Diċembru 1999 [1].(2) ir-Rakkomandazzjoni tal-Kummissjoni 2000/511/KE ta' l-20 ta' Marzu 2000 li temenda r-Rakkomandazzjoni 98/195/KE dwar interkonnessjoni f'suq liberalizzat ta' telekomunikazzjoni (Il-Parti 1 - Prezzijiet ta' interkonnessjoni) [2] għandha tiġi nkorporata fil-Ftehim,IDDEĊIEDA KIF ĠEJ:Artikolu 1L-inċiż li ġej għandu jiġi mdaħħal wara l-punt 26g (Rakkomandazzjoni tal-Kummissjoni 98/195/KE) fl-Anness XI għall-Ftehim:"- 32000 X 0263: Ir-Rakkomandazzjoni tal-Kummissjoni 2000/263/KE ta' l-20 ta' Marzu 2000 (ĠU L 83, ta' l-4.4.2000, p. 30)."Artikolu 2It-testi tar-Rakkomandazzjoni tal-Kummissjoni 2000/263/KE fil-lingwa Islandiża u f'dik Norveġiża, li għandhom jiġu ppubblikati fis-Suppliment taż-ŻEE għall-Ġurnal Uffiċjali tal-Komunitajiet Ewropej, għandhom ikunu awtentiċi.Artikolu 3Din id-Deċiżjoni għandha tidħol fis-seħħ nhar it-3 ta' Awissu 2000, sakemm ikunu saru n-notifiki kollha taħt l-Artikolu 103(1) tal-Ftehim lill-Kumitat Konġunt taż-ŻEE [3].Artikolu 4Din id-Deċiżjoni għandha tiġi ppubblikata fit-Taqsima taż-ŻEE ta', u fis-Suppliment taż-ŻEE għall-Ġurnal Uffiċjali tal-Komunitajiet Ewropej.Magħmula fi Brussel, fit-2 ta' Awissu 2000.Għall-Kumitat Konġunt taż-ŻEEIl-PresidentG. S. Gunnarsson[1] Għadha mhix ippubblikata fil-Ġurnal Uffiċjali.[2] ĠU L 83, ta' l-4.4.2000, p. 30.[3] Ebda ħtiġiet kostituzzjonali indikati.--------------------------------------------------