text:
Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (Ηράκλειο Κρήτης, 1 Οκτωβρίου 1541 – Τολέδο, 7 Απριλίου 1614), γνωστός επίσης με τo ιταλικό προσωνύμιο El Greco, που σημαίνει Ο Έλληνας , ήταν Κρητικός ζωγράφος, γλύπτης και αρχιτέκτονας της ισπανικής Αναγέννησης. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από την Ελλάδα, δημιουργώντας τα περισσότερα έργα του στην Ιταλία και στην Ισπανία. Εκπαιδεύτηκε αρχικά ως Αγιογράφος στο Ηράκλειο, που αποτελούσε τότε τμήμα της ενετικής επικράτειας, και αργότερα ταξίδεψε στη Βενετία. Στην Ιταλία επηρεάστηκε από τους μεγαλύτερους δασκάλους της ιταλικής τέχνης, όπως τον Τιντορέττο και τον Τιτσιάνο, του οποίου υπήρξε μαθητής, υιοθετώντας στοιχεία από τον μανιερισμό. Το 1577 εγκαταστάθηκε στο Τολέδο, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του και ολοκλήρωσε ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του.
 Υφολογικά, η τεχνοτροπία του Ελ Γκρέκο θεωρείται έκφραση της Βενετικής Σχολής και του μανιερισμού όπως αυτός διαμορφώθηκε στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα. Παράλληλα χαρακτηρίζεται από προσωπικά στοιχεία, προϊόντα της τάσης του για πρωτοτυπία, τα οποία όμως δεν βρήκαν μιμητές στην εποχή του, γεγονός που δεν ευνόησε και τη συνέχειά τους. Η μπαρόκ τεχνοτροπία που εκτόπισε τον μανιερισμό, αλλά και τα αμέσως μεταγενέστερα καλλιτεχνικά ρεύματα που δεν αντιμετώπισαν ευμενώς το ύφος του και είχαν ως αποτέλεσμα να αγνοηθεί το έργο του Γκρέκο τους επόμενους αιώνες. Στη διάρκεια του 20ού αιώνα, αναγνωρίστηκε ως πρόδρομος της μοντέρνας τέχνης που αξιοποίησε στοιχεία της Ανατολικής και Δυτικής παράδοσης, και το έργο του επανεκτιμήθηκε, διατηρώντας μέχρι σήμερα δεσπόζουσα θέση ανάμεσα στους μείζονες ζωγράφους όλων των εποχών
 Βιογραφία
 Νεανικά χρόνια
 Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος γεννήθηκε πιθανότατα το 1541 στον Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο της Κρήτης, την εποχή της Βενετοκρατίας. Η ημερομηνία γέννησης του προκύπτει όχι από κάποιο επίσημο έγγραφο της εποχής αλλά με βάση μία ιδιόχειρη σημείωση του, σύμφωνα με την οποία το 1606 ήταν 65 ετών. Ο πατέρας του, Γεώργιος Θεοτοκόπουλος, ήταν φοροσυλλέκτης και έμπορος. Για τη μητέρα του δεν υπάρχουν πληροφορίες, ενώ άγνωστη παραμένει και η ταυτότητα μίας ενδεχόμενης πρώτης, Ελληνίδας συζύγου του. Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Μανούσο Θεοτοκόπουλο (1531-1604), ο οποίος ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα τους.
 Ο Θεοτοκόπουλος εκπαιδεύτηκε ως Αγιογράφος, γεγονός που πιστοποιείται από ένα δημόσιο έγγραφο του 1563, ενώ θα πρέπει να μελέτησε από νεαρή ηλικία την αρχαία ελληνική και κλασική γραμματεία, κρίνοντας από την πλούσια βιβλιοθήκη που κληροδότησε μετά το θάνατό του, ο υιός του. Το όνομα του πρώτου δασκάλου του δεν είναι γνωστό, αν και το όνομα του Ιωάννη Γριπιώτη (1516-1569) έχει προταθεί. Στην Κρήτη, που από το 1211 αποτελούσε μέρος της ενετικής επικράτειας, οι ζωγράφοι και οι αγιογράφοι συνδύαζαν το βυζαντινό ιδίωμα με τις Δυτικές επιρροές, φιλοτεχνώντας φορητές κυρίως εικόνες και διαμορφώνοντας τη λεγόμενη Κρητική Σχολή. Στο Χάνδακα εργάζονταν κατά το 16ο αιώνα περίπου διακόσιοι ζωγράφοι, οργανωμένοι σε συντεχνίες σύμφωνα με τα ιταλικά πρότυπα. Ο Θεοτοκόπουλος εξοικειώθηκε από νωρίς με έργα καλλιτεχνών της Αναγέννησης που κυκλοφορούσαν στη βενετοκρατούμενη Κρήτη και από το 1563 εξασκούσε επίσημα το επάγγελμα του ζωγράφου. Η πληροφορία αυτή εκμαιεύεται από μία αναφορά στο όνομά του σε επίσημο έγγραφο της εποχής, στην οποία περιγράφεται ως δάσκαλος (maestro Domenigo). Μία από τις πρώτες πληροφορίες που διαθέτουμε για κάποιο έργο του προέρχεται επίσης από άλλο έγγραφο του 1566, σύμφωνα με το οποίο δόθηκε στον Θεοτοκόπουλο άδεια για να πουλήσει με λαχνό μία εικόνα που εκτιμήθηκε στα 70 δουκάτα, ποσό ιδιαίτερα σημαντικό για την εποχή και ειδικότερα για έναν νέο καλλιτέχνη.
 Με δεδομένο πως στην εποχή του συνυπήρχαν στην Κρήτη Ορθόδοξοι και Καθολικοί, παραμένει αμφιλεγόμενο σε ποιο από τα δόγματα αυτά ανήκε η οικογένειά του. Θεωρείται πιθανότερο πως ήταν ορθόδοξη, εκδοχή που στηρίζεται σε μελέτες αρχειακών και νομικών εγγράφων, σύμφωνα με τις οποίες ένας θείος του ήταν ορθόδοξος ιερέας, ενώ το όνομα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου δεν καταγράφεται στα αρχεία των βαφτίσεων της Καθολικής Εκκλησίας στην Κρήτη. Διαφορετικές πηγές κάνουν επίσης λόγο για πιθανή καταγωγή του από καθολική οικογένεια. Ορισμένοι μελετητές εκτιμούν πως ο Θεοτοκόπουλος ασπάστηκε αργότερα το καθολικό δόγμα, λαμβάνοντας υπόψη τη διαθήκη του, στην οποία ανέφερε πως υπήρξε «πιστός Καθολικός». Η διαθήκη αυτή έχει αμφισβητηθεί, συνυπολογίζοντας την υποχρέωσή του να τη συντάξει σύμφωνα με τις επιταγές της Ιεράς Εξέτασης.
 Ιταλία
 Με δεδομένο πως η Κρήτη ανήκε στην επικράτεια της Δημοκρατίας της Βενετίας, ήταν φυσιολογική η εγκατάστασή του στη Βενετία για τη συνέχιση των σπουδών του. Η ακριβής χρονολογία άφιξής του δεν είναι γνωστή, ωστόσο εκτιμάται πως εγκατέλειψε την Κρήτη το 1567. Έζησε στη Βενετία περίπου μέχρι το 1570 επιχειρώντας να ακολουθήσει τα πρότυπα των καλλιτεχνών που κυριαρχούσαν στη καλλιτεχνική ζωή της πόλης, μεταξύ αυτών ο Τιτσιάνο και ο Τιντορέττο. Την ίδια περίοδο υιοθέτησε την τεχνική της ελαιογραφίας, ζωγραφίζοντας πλέον σε μουσαμά και εγκαταλείποντας το ξύλο. Ένα από τα έργα που αποτυπώνουν τη μετάβαση του Θεοτοκόπουλου από το Βυζαντινό στο Δυτικό ιδίωμα είναι το Τρίπτυχο της Μοντένα (π. 1560-1565), το οποίο περιλαμβάνει στοιχεία εμφανώς εμπνευσμένα από τα πρότυπα που κυριαρχούσαν στην Ιταλία, συνυφασμένα με θέματα επηρεασμένα από την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα.
 Το 1570 βρέθηκε στη Ρώμη, γεγονός που μας αποκαλύπτεται από σχετική επιστολή του ζωγράφου Τζούλιο Κλόβιο, μέσα από την οποία συστήνει τον Θεοτoκόπουλο στον προστάτη του, καρδινάλιο Αλεσάντρο Φαρνέζε, περιγράφοντάς τον ως έναν «νεαρό από τον Χάνδακα, μαθητή του Τιτσιάνο» και «σπάνιο ταλέντο στη ζωγραφική». Πιθανά προκειμένου να ανταποδώσει την εξυπηρέτηση, ο Ελ Γκρέκο δημιούργησε μία ημίσωμη προσωπογραφία του Κλόβιο, η οποία αποτελεί και την παλαιότερη προσωπογραφία του που διασώζεται μέχρι σήμερα. Στη Ρώμη, ο Θεοτοκόπουλος, όπως και άλλοι διακεκριμένοι ζωγράφοι, ήρθε αντιμέτωπος με τον σκληρό ανταγωνισμό που επικρατούσε την εποχή εκείνη, την ίδια στιγμή που δέσποζε η παρουσία του Τιτσιάνο και εξακολουθούσε να ασκεί επίδραση το έργο του Μιχαήλ Άγγελου, έξι χρόνια μετά το θάνατό του. Η σχέση τού Γκρέκο με το έργο του τελευταίου παραμένει αμφιλεγόμενη. Σύμφωνα με μία ανεκδοτολογική αναφορά που δεν επιβεβαιώνεται, πρότεινε στον πάπα Πίο Ε' να φιλοτεχνήσει πάνω στην Δευτέρα Παρουσία του Μιχαήλ Άγγελου, έργο με το οποίο είχε διακοσμήσει την Καπέλα Σιξτίνα. Όταν αργότερα του ζητήθηκε να εκφέρει την άποψή του για τον Μιχαήλ Άγγελο, ο Θεοτοκόπουλος απάντησε πως τον θεωρούσε έναν καλό άνθρωπο, ο οποίος όμως δεν γνώριζε να ζωγραφίζει. Ο Φρανθίσκο Πατσέκο επίσης αναφέρει δυσμενή σχόλια του Γκρέκο για τον Μιχαήλ Άγγελο, κατά τη διάρκεια συνάντησής τους στο Τολέδο, λίγο πριν το θάνατο του. Από την άλλη πλευρά, η επίδραση που του άσκησε θεωρείται δεδομένη. Οι προσωπογραφίες των Τιτσιάνο, Μιχαήλ Άγγελου, Κλόβιο και Ραφαήλ που φιλοτέχνησε στο έργο Η εκδίωξη των εμπόρων, έχουν ερμηνευτεί ως επιθυμία του να αποδώσει ένα φόρο τιμής σε αυτούς, αναγνωρίζοντας με τον τρόπο αυτό την αξία τους. Φαίνεται ωστόσο πως ο Γκρέκο έδειξε μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο δυναμισμό του Κορέτζιο και την κομψότητα των έργων του Παρμιτζανίνο.
 Στο Παλάτσο Φαρνέζε γνώρισε τον ουμανιστή βιβλιοθηκάριο του Φαρνέζε, Φούλβιο Ορσίνι, ο οποίος υπήρξε υποστηρικτής του Γκρέκο και στη συλλογή του βρέθηκαν αργότερα επτά έργα του. Δουλεύοντας στην υπηρεσία του Αλεσάντρο Φαρνέζε, δεν είχε σημαντικές ευκαιρίες να αναδείξει το ταλέντο του και ανέλαβε τελικά λίγες παραγγελίες. Το 1572 αποπέμφθηκε τελικά από το Παλάτσο Φαρνέζε, γεγονός που πιστοποιείται από μία επιστολή του Θεοτοκόπουλου, με ημερομηνία 6 Ιουλίου 1572, στην οποία διαμαρτύρεται για την άδικη εκδίωξή του από το παλάτι. Στις 18 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς, κατέθεσε αίτηση για να γίνει μέλος της συντεχνίας ζωγράφων του Αγίου Λουκά, με το όνομα Domenico Greco, αποφασίζοντας προφανώς να ακολουθήσει σταδιοδρομία ανεξάρτητου και αυτόνομου καλλιτέχνη. Συνολικά, οι πίνακες που φιλοτέχνησε στην Ιταλία ακολούθησαν τα αναγεννησιακά πρότυπα του 16ου αιώνα στη Βενετία, ειδικότερα σε ότι αφορά την απόδοση του φωτός ή την έμφαση στο χρώμα, παραμερίζοντας το βυζαντινό ιδίωμα και υιοθετώντας μία διαφορετική τεχνική και στοιχεία του μανιερισμού.
 Ισπανία
 Το 1577 καταγράφεται η παρουσία του Γκρέκο στην Ισπανία, χωρίς να διαθέτουμε πολλές πληροφορίες για τις δραστηριότητές του την περίοδο 1572-76 στην Ιταλία. Αρχικά εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη και αργότερα στο Τολέδο, πόλη που αποτελούσε τότε θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο της Ισπανίας, με περίπου 62.000 κατοίκους το 1571. Εκεί δημιούργησε ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα της ώριμης περιόδου του και γνώρισε την καθιέρωση. Στις πρώτες παραγγελίες που ανέλαβε ανήκαν τρία ρετάμπλ για την εκκλησία του Αγίου Δομήνικου και ο πίνακας Ο Διαμερισμός των Ιματίων του Χριστού (1577-79) που μεταφέρθηκε στο σκευοφυλάκιο του καθεδρικού ναού της πόλης. Συμμετείχε επίσης στο εικονογραφικό πρόγραμμα για το Ανάκτορο του Εσκοριάλ, το οποίο υπήρξε ενδεχομένως και ο κύριος λόγος για τον οποίο εγκαταστάθηκε στην Ισπανία, επιδιώκοντας να κερδίσει την εύνοια του βασιλιά. Ο Φίλιππος Β' της Ισπανίας επέλεξε αρχικά το ζωγράφο Χουάν Φερνάντες δε Ναβαρέτε να διακοσμήσει την εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου, ωστόσο μετά το θάνατό του, ανέθεσε το έργο στον Θεοτοκόπουλο. Εκείνος ολοκλήρωσε το έργο Το Μαρτύριο του Αγίου Μαυρίκιου (1580-82), το οποίο όμως δεν ικανοποίησε το βασιλιά, με αποτέλεσμα να μην τοποθετηθεί στην εκκλησία του Εσκοριάλ, πιθανώς γιατί δεν ήταν συμβατός με το πνεύμα που επιζητούσε ο ίδιος να κυριαρχεί. Το γεγονός πως δεν κατάφερε να αποτελέσει μέλος τής βασιλικής αυλής, οδήγησε τελικά στη σύσφιξη των σχέσεών του με την πόλη του Τολέδου. Ο Παραβιθίνο τόνισε τη στενή σχέση του με την ισπανική πόλη, σε ένα σονέτο που συνέθεσε το 1614 προς τιμή τού Θεοτοκόπουλου, όπου αναφέρει πως «ζωή πήρε από την Κρήτη και χρωστήρες, πιο ωραία πατρίδα βρήκε στο Τολέδο, απ' όπου ξεκινά την αιωνιότητα να κατακτήσει διά του θανάτου». Εκεί απέκτησε ένα γιο, τον Χόρχε Μανουέλ (Γεώργιος Εμμανουήλ), με την Χερόνιμα ντε λας Κουέβας (Doña Jerónima de Las Cuevas). Συνεργάστηκε με αρκετούς παραγγελιοδότες, όπως τον μοναχό και καθηγητή ρητορικής Ορτένσιο Φέλιξ Παραβιθίνιο (1580-1633), το νομομαθή Χερόνιμο δε Θεβάγιος (1562-1644) ή τον φίλο του και λόγιο της εποχής Αντόνιο δε Κοβαρούμπιας (1524-1602).
 Το 1586, ο ιερέας της ενορίας του Αγίου Θωμά, τού ανέθεσε την παραγγελία για τον πίνακα Η Ταφή του Κόμη Οργκάθ, που συνιστά μέχρι σήμερα ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του. Στις σημαντικότερες παραγγελίες που ανέλαβε στο Τολέδο ανήκει επίσης ένα ρετάμπλ που φιλοτέχνησε για το Ίδρυμα της Doña María de Aragon στη Μαδρίτη, καθώς και η διακόσμηση του παρεκκλησίου του Αγίου Ιωσήφ (Capilla de San Jose), που προέβλεπε δύο θρησκευτικές συνθέσεις και δύο γλυπτά των Δαβίδ και Σολομώντα. Το εργαστήριο του γνώρισε μέγιστη ακμή κατά την περίοδο 1600-1607, ενώ συνεργάτης του υπήρξε από το 1597 και ο γιος του, το όνομα του οποίου αναφέρεται σε αρκετά έγγραφα της εποχής. Την περίοδο 1603-07, ο Χόρχε Μανουέλ ανέλαβε να φιλοτεχνήσει ορισμένα έργα που προορίζονταν για το νοσοκομείο Καριδάδ στο Ιγιέσκας, παραγγελία που οδήγησε τελικά σε μία οικονομική διαμάχη, καθώς οι παραγγελιοδότες δεν έμειναν ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα. Η τελευταία παραγγελία που ανέλαβε ο Θεοτοκόπουλος ήταν για το νοσοκομείο Ταβέρα του Τολέδου, για την οποία συνεργάστηκε με το γιο του. Πέθανε στις 7 Απριλίου του 1614, πριν ολοκληρώσει το έργο και αρχικά θάφτηκε στην εκκλησία του Αγίου Δομήνικου στο Τολέδο. Το 1619, ο γιος του μετέφερε το λείψανό του στην εκκλησία του Σαν Τορκουάτο, η οποία αργότερα κατεδαφίστηκε με αποτέλεσμα να χαθεί το φέρετρό του. Στην απογραφή που συνέταξε ο γιος του μετά το θάνατο τού Γκρέκο, αναφέρονταν 143 ολοκληρωμένοι πίνακες, 45 γύψινα ή πήλινα προπλάσματα, 150 σχέδια, 30 σχέδια για ρετάμπλ καθώς και 200 χαρακτικά έργα.
 Έργο
 Κρήτη και Ιταλία
 Στην πρώιμη δημιουργική περίοδο του Γκρέκο ανήκουν τα έργα που φιλοτέχνησε στην Κρήτη και στη Βενετία, για πολλά από τα οποία είναι δύσκολο να καθοριστεί αν ολοκληρώθηκαν στον Χάνδακα ή στην ιταλική πόλη. Η Κοίμηση της Θεοτόκου (π. 1567, Εκκλησία της Παναγίας των Ψαριανών), που ανακαλύφθηκε το 1983 στη Σύρο έχοντας μεταφερθεί εκεί πιθανότατα από Ψαριανούς εποίκους μετά την καταστροφή των Ψαρών, αποτελεί το πρώτο σωζόμενο έργο του με την υπογραφή του. Μαζί με τη φορητή εικόνα Ο ευαγγελιστής Λουκάς ζωγραφίζοντας την Παναγία (1560-67, Μουσείο Μπενάκη), αποτελούν σημαντική πηγή πληροφοριών για την τεχνοτροπία του νεαρού Θεοτοκόπουλου. Η τεχνική και το ύφος των εικόνων διαπνέονται από μεταβυζαντινά στοιχεία, χωρίς όμως να απουσιάζουν και πρωτότυπα χαρακτηριστικά, όπως η υποτυπώδης απόδοση της τρίτης διάστασης ή του προοπτικού βάθους και τα έντονα χρώματα. Τα μοτίβα της δυτικής τέχνης είναι περισσότερο εμφανή σε άλλα έργα της ίδιας περιόδου, όπως στην Προσκύνηση των Μάγων (1565-67, Μουσείο Μπενάκη) και κυρίως στο Τρίπτυχο της Μόντενα (1560-65, Galleria Estense).
 Στα τελευταία χρόνια παραμονής του στη Βενετία, ανήκει ο πίνακας Θεραπεία του Τυφλού (περ. 1565, Πινακοθήκη της Δρέσδης), έργο που χαρακτηρίζεται από την επίδραση του Τιντορέττο, ως προς τη διάταξη των μορφών αλλά και την απόδοση των κτιρίων που φαίνονται στο βάθος. Σε άλλα έργα, όπως ο Μυστικός Δείπνος (περ. 1568, Εθνική Πινακοθήκη Μπολόνια) είναι εμφανής η διάθεσή του να αναπαραστήσει με φυσικό τρόπο την κίνηση των σωμάτων και τη θέση τους στο χώρο.
 Την περίοδο της παραμονής του στη Ρώμη, ο Γκρέκο εξασφάλισε την αναγνώρισή του κυρίως μέσα από το είδος της προσωπογραφίας, στο οποίο ξεχωρίζουν τα πορτρέτα που φιλοτέχνησε για τον Τζούλιο Κλόβιο (Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε, Νάπολη) και τον στρατιωτικό Βιτσέντζο Αναστάζι (Συλλογή Frick, Νέα Υόρκη). Ο πρώτος απεικονίζεται σε μία ημίσωμη σύνθεση, ενώ ο δεύτερος σε όρθια στάση, ντυμένος με την πανοπλία του, σε μία σύνθεση που προαναγγέλλει τα μεταγενέστερα έργα του Βελάσκεθ. Παράλληλα, ο Γκρέκο στράφηκε σε πιο φιλόδοξες συνθέσεις, με χαρακτηριστικό δείγμα την Εκδίωξη των εμπόρων από το ναό (1570-75, Ινστιτούτο Καλών Τεχνών Μινεάπολης). Πιθανότατα την ίδια περίοδο χρονολογείται και το έργο El soplón (Αγόρι που ανάβει κερί, π. 1570, Μουσείο Καποντιμόντε), που διακρίνεται για το πρωτότυπο θέμα του, το οποίο υπήρξε μάλλον ασυνήθιστο την εποχή εκείνη. Πιθανότατα, ο Θεοτοκόπουλος εμπνεύστηκε το έργο διαβάζοντας μία αναφορά στη Φυσική Ιστορία τού Πλίνιου, σύμφωνα με την οποία ο ζωγράφος Αντίφιλος είχε επεξεργαστεί το ίδιο θέμα.
 Τολέδο
 Μετά την άφιξή του στο Τολέδο, οι πρώτες παραγγελίες που ανέλαβε αφορούσαν τρία ρετάμπλ για τη μοναστηριακή εκκλησία του Αγίου Δομήνικου του Παλαιού (Santo Domingo el Antiguo) και μία ελαιογραφία με θέμα τον διαμερισμό των ιματίων του Χριστού, γνωστή ως El Espolio, για τον καθεδρικό ναό της πόλης. Τα ρετάμπλ υπήρξαν παραγγελία του Ισπανού αρχιδιάκου του καθεδρικού ναού τού Τολέδου, Διέγο δε Καστίγια, ο οποίος ανήκε στον κύκλο γνωριμιών τού Φαρνέζε. Για την εκκλησία του Αγίου Δομήνικου, ο Γκρέκο φιλοτέχνησε την Ανάληψη της Παναγίας (π. 1577, Ινστιτούτο Καλών Τεχνών, Σικάγο), έργο που πλαισιωνόταν από τις απεικονίσεις του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (1577-79, Santo Domingo el Antiguo), του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή (1577-79, Santo Domingo el Antiguo), του Αγίου Βερνάρδου και του Αγίου Βενέδικτου. Το πρόγραμμα της εικονογράφησης περιλάμβανε ακόμα συνθέσεις με θέμα την Αγία Τριάδα (1577-79, Μουσείο Πράδο), την Προσκύνηση των Ποιμένων, τον Άγιο Ιερώνυμο, την Ανάληψη του Χριστού και τον Άγιο Ιλδεφόνσο. Η Ανάληψη της Παναγίας, που τοποθετήθηκε στο κεντρικό ρετάμπλ της αγίας τράπεζας, όπως και η Αγία Τριάδα, αναδεικνύουν την ικανότητα τού Γκρέκο να συνδυάζει στοιχεία από τον Τιτσιάνο και τον Μιχαήλ Άγγελο, παραδίδοντας τελικά μία πρωτότυπη σύνθεση. Εκτός από τα έργα ζωγραφικής, ανέλαβε επίσης το αρχιτεκτονικό σχέδιο των ρετάμπλ και άλλα διακοσμητικά στοιχεία τους.
 Ο Διαμερισμός των ιματίων του Χριστού υπήρξε το δεύτερο σημαντικό έργο που φιλοτέχνησε στο Τολέδο, για το οποίο οι εκπρόσωποι του καθεδρικού ναού εξέφρασαν αντιρρήσεις ως προς το περιεχόμενο του, που οδήγησαν σε περαιτέρω οικονομική διαφωνία με τον Γκρέκο, σχετικά με την αμοιβή του. Έχοντας ήδη αποκτήσει αναγνώριση, φιλοτέχνησε τον πίνακα Το μαρτύριο του Αγίου Μαυρίκιου (1580-82), έργο που χαρακτηρίζεται από μία αλλαγή ύφους, ειδικότερα σε ότι αφορά τον περιορισμό των ρεαλιστικών στοιχείων και την έμφαση στην πνευματική διάσταση της σκηνής. Ο Άγιος Σεβαστιανός (1577-78, Μουσείο Καθεδρικού Ναού τής Παλένθια), φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1577-8 και αποτέλεσε το πρώτο γυμνό σε φυσικό μέγεθος που ζωγράφισε, πιθανώς εμπνευσμένος από τον Λαοκόοντα, γλυπτική σύνθεση της Ελληνιστικής περιόδου, στο Βατικανό. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Θεοτοκόπουλος φιλοτέχνησε ένα ομώνυμο έργο (Λαοκόων, 1610-14, Εθνική Πινακοθήκη Ουάσιγκτον), που αποτελεί τον μοναδικό πίνακά του με θέμα από τη μυθολογία. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1580, ο Γκρέκο υιοθέτησε συχνά υπερβολικά χαρακτηριστικά στα έργα του, προκειμένου να αποδώσει υπερφυσικά στοιχεία, απομακρυνόμενος από τα αναγεννησιακά πρότυπα. Η Ταφή του κόμη Οργκάθ (1586-88, Άγιος Θωμάς Τολέδου) μαρτυρά την τάση αυτή και αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά έργα του Γκρέκο, κατά πολλούς το σπουδαιότερο, που εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο την μανιεριστική μέθοδο που ακολουθούσε ο Γκρέκο. Στα τέλη του 16ου αιώνα και στις αρχές του 17ου, ανέλαβε πολυάριθμες παραγγελίες, με σημαντικότερες εκείνες για το Ίδρυμα της Doña María de Aragon στη Μαδρίτη (1596-1600) και τo παρεκκλήσιο του Αγίου Θωμά στο Τολέδο (1597-9). Σε αυτή την περίοδο ανήκει και ο πίνακας Έκσταση του Αγίου Φραγκίσκου που εντοπίστηκε για πρώτη φορά από Πολωνούς ειδικούς το 1974 και η αυθεντικότητά του επιβεβαιώθηκε το 2009. Εντάσσεται σε μία σειρά συνθέσεων με κεντρικό πρόσωπο τον Άγιο Φραγκίσκο σε διάφορες σκηνές και παραλλαγές, αρκετές από τις οποίες, ωστόσο, αποδόθηκαν στο εργαστήριο και σε μαθητές του.
 Ο Θεοτοκόπουλος διακρίθηκε τόσο σε θρησκευτικές συνθέσεις όσο και σε προσωπογραφίες. Διασώζεται ένας μεγάλος αριθμός προσωπογραφιών του, προσωπικοτήτων κυρίως του στενού περιβάλλοντός του, όπως του λόγιου Αντόνιο δε Κοβαρούμπιας (π. 1600, Μουσείο του Λούβρου), του μοναχού Φέλιξ Ορτένθιο Παραβιθίνο (π. 1610, Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστόνης), του ιατρού Ροδρίγο δε λα Φουέντε (π. 1585, Πράδο) και του δημοτικού συμβούλου και νομομαθή Χερόνιμο δε Θεβάγιος (π. 1610, Πράδο). Σπανιότερα είναι τα πορτρέτα που φιλοτέχνησε για προσωπικότητες που κατείχαν δημόσια αξιώματα. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζει η Προσωπογραφία του Καρδινάλιου (π. 1600, Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης), που απεικονίζει πιθανότατα τον καρδινάλιο Φερνάνδο Νίνιο δε Γκεβάρα, Μέγα Ιεροεξεταστή την περίοδο 1599-62. Ο Θεοτοκόπουλος είχε σημαντική συνεισφορά στην ισπανική προσωπογραφία, αποτελώντας πρότυπο για τον Ντιέγκο Βελάσκεθ.
 Διασώζονται μόλις τρεις τοπιογραφίες του Γκρέκο, οι δύο από τις οποίες απεικονίζουν το Τολέδο. Ο πίνακας Άποψη του Τολέδου (1595-99, Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης) φανερώνει την χαρακτηριστική τάση του να μην εστιάζει τόσο στην ακρίβεια της τοπιογραφίας όσο στη δραματοποίησή της. Ο Γκρέκο επέλεξε να απεικονίσει μόνο το ανατολικό τμήμα της πόλης, ενώ δεν δίστασε να τροποποιήσει τη θέση κτιρίων της, προκειμένου να ικανοποιήσει τις ανάγκες του στη σύνθεση. Το έργο Άποψη και χάρτης του Τολέδου (1610-14, Σπίτι και Μουσείο Γκρέκο) χαρακτηρίζεται επίσης ως μία περισσότερο συμβολική παρά πιστή απεικόνιση της ισπανικής πόλης. Σύμφωνα με μία επιγραφή που χάραξε ο ίδιος στον πίνακα, ζωγράφισε το νοσοκομείο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή πάνω σε ένα σύννεφο, σε πρώτο πλάνο, προκειμένου να φαίνεται καλύτερα.
 Κριτική θεώρηση
 Μεταθανάτια φήμη
 Κατά τη διάρκεια της ζωής του, το έργο του εκτιμήθηκε και προωθήθηκε περισσότερο από τους λόγιους, ουμανιστές και διανοούμενους και λιγότερο από το καλλιτεχνικό κατεστημένο. Αργότερα, αγνοήθηκε για μία περίοδο περίπου τετρακοσίων ετών. Δεν υπήρξαν μιμητές του, καθώς μόνο ο γιος του φρόντισε για την αναπαραγωγή ορισμένων από τις πιο γνωστές συνθέσεις του. Στη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα, ο Γκρέκο τοποθετείτο στην Ιταλική σχολή, έχοντας τη φήμη ενός ζωγράφου με τάσεις εκκεντρικότητας, στην προσπάθειά του να πρωτοτυπήσει, αλλά και με περιφρόνηση απέναντι στους καθιερωμένους κανόνες. Για αρκετούς ιστορικούς, η τέχνη του Γκρέκο συνδέθηκε με το πνεύμα της Αντιμεταρρύθμισης, θεώρηση που συγκρούεται ή συμπληρώνεται με άλλες ερμηνείες, κυρίως Ελλήνων μελετητών του, που τονίζουν τη σημασία των βυζαντινών στοιχείων στην τέχνη του. Άλλοι ερευνητές, με βάση τις γραπτές σημειώσεις του Γκρέκο, τονίζουν περισσότερο την εικόνα ενός ζωγράφου με φιλοσοφικές αναζητήσεις (συνδεόμενο ειδικότερα με τις νεοπλατωνικές ιδέες), αποκομμένος από τα θρησκευτικά ζητήματα της εποχής και απασχολούμενος κυρίως με αισθητικά προβλήματα, σε σχέση με την διερεύνηση και απόδοση του φυσικού κόσμου μέσα από τη ζωγραφική.
 Η τέχνη του Θεοτοκόπουλου ήταν αρκετά προσωπική και αυτόνομη, έτσι ώστε να μην ευνοηθεί η «συνέχειά» της, ενώ καθοριστικό ρόλο σε αυτό διαδραμάτισε και η νέα μπαρόκ τεχνοτροπία που εκτόπισε τον μανιερισμό του 16ου αιώνα, με αποτέλεσμα το έργο του Γκρέκο να είναι ελάχιστα γνωστό κατά την περίοδο του μπαρόκ. Στη διάρκεια του 17ου αιώνα, υπό την άνθιση του κλασικισμού, και στις αρχές του 18ου, οι πίνακές του θεωρούνταν «υπερβολικοί» και «επιτηδευμένοι», ενώ η εκκεντρικότητά του συχνά ταυτίστηκε με ενδεχόμενη «παραφροσύνη». Αργότερα, κατά την περίοδο του ρομαντισμού, τα έργα του επανεξετάστηκαν. Για τον Γάλλο ποιητή Θεόφιλο Γκωτιέ – έναν από τους πρώτους που εξέφρασαν θαυμασμό για το ύστερο έργο του Γκρέκο – θεωρήθηκε πρόγονος του ρομαντικού κινήματος στην αναζήτηση του παράδοξου ή του ακραίου. Οι κριτικοί τέχνης Zacharie Astruc και Paul Lefort, συνέβαλαν επίσης στην προώθηση ενός νέου ενδιαφέροντος για τον Θεοτοκόπουλο, την ίδια στιγμή που Ισπανοί ζωγράφοι στο Παρίσι υιοθετούσαν την τεχνοτροπία του. Από τους πρωταγωνιστές αυτής της τάσης υπήρξε ο Ιγνάσιο Θουλοάγα (1870-1945), καλλιτέχνης βασκικής καταγωγής, ο οποίος αντέγραφε έργα του Γκρέκο που βρίσκονταν στο Πράδο. Στην Ισπανία, εκπρόσωποι του ιμπρεσιονισμού και του συμβολισμού, ανανέωσαν το ενδιαφέρον για το έργο τού Γκρέκο, το οποίο ερμήνευσαν ως προδρομικό εκείνου τού Βελάσκεθ.
 Το 1908 ολοκληρώθηκε ο πρώτος αναλυτικός κατάλογος έργων του, από τον Ισπανό ιστορικό τέχνης Manuel Bartolomé Cossío. Με την άνθιση του εξπρεσιονισμού κατά τις αρχές του 20ού αιώνα, το έργο του Γκρέκο θεωρήθηκε προδρομικό τού ρεύματος αυτού και σταδιακά επανεξετάστηκε αποκτώντας τελικά την εξέχουσα θέση που διατηρεί ως σήμερα στην ιστορία της τέχνης. Ο ιστορικός και κριτικός τέχνης Ιούλιος Μάγιερ-Γκρέφε, κατέγραψε τις εντυπώσεις του από το έργο τού Γκρέκο, κατά την επίσκεψή του στην Ισπανία το 1909, αναγνωρίζοντας σε αυτό μοντέρνα στοιχεία. Την ίδια αντίληψη εξέφρασε και ο κριτικός Roger Fry, θεωρώντας τον Γκρέκο «όχι μόνο μοντέρνο, αλλά αρκετά βήματα μπροστά». Στις αρχές του 20ου αιώνα, υποστηρίχθηκε πως το ύφος που χαρακτηρίζει τα έργα της ύστερης περιόδου του ήταν αποτέλεσμα αστιγματισμού από τον οποίο έπασχε, άποψη που είναι μάλλον εσφαλμένη.
 Επίδραση στον 20ό αιώνα
 Εκτός από τους ιστορικούς της τέχνης και τους μελετητές τού έργου του, σημαντικό ρόλο στην επανεξέταση του διαδραμάτισαν επίσης ζωγράφοι του 20ου αιώνα, μέσα από το έργο τους. Ο Πωλ Σεζάν, πρόδρομος του κυβισμού, υπήρξε ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που υιοθέτησε κοινά στοιχεία με τον Θεοτοκόπουλο, όπως η επιμήκυνση των μορφών. Το έργο του Πάμπλο Πικάσο χαρακτηρίζεται επίσης από αρκετές αναφορές στον Γκρέκο, τον «πατέρα του» στη ζωγραφική όπως ο ίδιος τόνιζε. Ορισμένα σχέδια και πίνακες της πρώιμης περιόδου του, μιμούνται το ιδίωμα του Θεοτοκόπουλου, ενώ ιδιαίτερα εμφανής είναι η επίδραση του κατά την «μπλε περίοδο» τού Πικάσο. Ο πίνακας Η ταφή του Κασαχέμας (1901, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Παρισιού) τού Ισπανού ζωγράφου είναι εμπνευσμένος από την Ταφή του Κόμη Οργκάθ, ενώ και οι Δεσποινίδες της Αβινιόν (1907, MoMA) αντλούν μοτίβα από τον πίνακα Η Πέμπτη Σφραγίδα της Αποκαλύψεως τού Γκρέκο. Κατά τη δεκαετία του 1940, όταν ο Πικάσο ολοκλήρωσε μία σειρά πινάκων που αποτελούσαν παραλλαγές γνωστών έργων, φιλοτέχνησε επίσης την Προσωπογραφία ζωγράφου (1950, Συλλογή Angela Rosengart), έργο που αποτελεί τη δική του εκδοχή για την Προσωπογραφία του Χόρχε Μανουέλ Θεοτοκόπουλου (1600-05) τού Γκρέκο.
 Για τους εξπρεσιονιστές, σημείο επαφής με τον Γκρέκο αποτέλεσαν οι επιμήκεις μορφές του, ενώ ο Φραντς Μαρκ έγραψε για το «μεγαλείο αυτού τού μεγάλου δασκάλου», το οποίο θεωρούσε συνδεδεμένο με τις ιδέες της ομάδας του Γαλάζιου Καβαλάρη. Επίδραση από τον Γκρέκο δέχθηκε επίσης ο Τζάκσον Πόλοκ (1912-56), ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, κυρίως στα πρώιμα έργα του. Μέχρι το 1943, ο Πόλοκ είχε ολοκληρώσει περισσότερα από 60 σχέδια ζωγραφικής βασισμένα σε συνθέσεις του Γκρέκο, ενώ γνωρίζουμε πως διέθετε στη συλλογή του αναπαραγωγές έργων του, καθώς και τρία βιβλία για τον Έλληνα ζωγράφο. Η προσωπικότητα και το έργο τού Θεοτοκόπουλο ενέπνευσαν επίσης φυσιογνωμίες της λογοτεχνίας. Ο ποιητής Ράινερ Μαρία Ρίλκε ήρθε σε επαφή με το έργο του κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Ισπανία το 1912, ενώ τα ποιήματά του Himmelfahrt Mariae I-II θεωρούνται βασισμένα στην Άμωμη Σύλληψη (1607-13, Μουσείο Σάντα Κρουθ) του Γκρέκο. Ο Νίκος Καζαντζάκης, στο αυτοβιογραφικό του έργο Αναφορά στον Γκρέκο, επίσης εξέφρασε με το δικό του τρόπο το θαυμασμό που έτρεφε για το έργο του.
 Το 2014 ανακηρύχθηκε έτος Ελ Γκρέκο στην Ισπανία. Ο Χάρης Φεραίος στο κείμενό του 2014- ́Ετος Ελ Γκρέκο, στο Φιλελεύθερο (4 Ιανουαρίου 2014) ασχολείται με το θέμα και ειδικά με τη «γλώσσα» των χεριών αναφερόμενος σε πίνακες του ζωγράφου.
 Η Ελλάδα τον τίμησε και αυτή, κηρύσσοντας το 2014 έτος Ελ Γκρέκο και παρουσιάστηκαν τρεις εκθέσεις στην Αθήνα: Τέχνη και κοινωνία στην Κρήτη, τα χρόνια του Θεοτοκόπουλου στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Η ναυμαχία της Ναυπάκτου και ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και Ο φιλικός κύκλος του Γκρέκο στο Τολέδο στο Μουσείο Μπενάκη.
 Επιλογή έργων
 Σημειώσεις
 i) Ο Θεοτοκόπουλος παραμένει γνωστός με το προσωνύμιο «Ελ Γκρέκο» ("El Greco"), δηλαδή «Ο Έλληνας», που του δόθηκε στην Ιταλία σύμφωνα με τη διαδεδομένη πρακτική της εποχής να δίνονται ονόματα βασισμένα στον τόπο καταγωγής. Το άρθρο "El" προέρχεται ενδεχομένως από τη βενετική διάλεκτο ή από τα Ισπανικά. Το αντίστοιχο προσωνύμιο στην ισπανική γλώσσα θα ήταν «Ελ Γκριέγο» ("El Griego"). Στην Ιταλία και στην Ισπανία, ήταν γνωστός ως "Dominico Greco", δηλαδή Δομήνικος ο Έλληνας, ενώ το προσωνύμιο Ελ Γκρέκο επικράτησε μετά το θάνατό του. Ο ίδιος υπέγραφε ως «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος», τονίζοντας την ελληνική καταγωγή του.
 ii) Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν πως ο Χάνδακας υπήρξε ο τόπος γέννησής του.M. Scholz-Hansel, 7 Ν. Παναγιωτάκης, Η κρητική περίοδος της ζωής του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, Ρέθυμνο, 1986. Κατά μια άλλη εκδοχή καταγόταν από το Φόδελε, που τότε ανήκε στο διαμέρισμα Ρεθύμνου. Βασικός υποστηρικτής αυτής της θεωρίας ήταν ο Αχιλλέας Κύρου, πρόκειται όμως για μύθο που είχε αρχικά καλλιεργηθεί από Ισπανούς μελετητές των αρχών του 20ου αιώνα και βασιζόταν κατά κύριο λόγο στην άγνοια της Κρητικής του περιόδου, συγχέοντας μεταξύ άλλων το γεγονός πως κάποιος Λεωνίδας Θεοτόκης έζησε στο Φόδελε. Θεωρείται εξάλλου λιγότερο πιθανό η αστική οικογένεια των Θεοτοκόπουλων να έζησε σε ένα μικρό χωριό της Κρήτης.
 iii) Σύμφωνα με την απογραφή των υπαρχόντων του, όπως συντάχθηκε από τον γιο του, Χόρχε Μανουέλ, ο Θεοτοκόπουλος διέθετε 27 ελληνικά βιβλία φιλοσοφίας, λογοτεχνίας και θρησκευτικού περιεχομένου, 67 ιταλικά βιβλία, 17 ισπανικά βιβλία, καθώς και 19 βιβλία αρχιτεκτονικής.
 iv) Σύμφωνα με έρευνα σε αρχειακά έγγραφα, ο Θεοτοκόπουλος παρέμεινε στο Χάνδακα τουλάχιστον μέχρι τις 26 Δεκεμβρίου του 1566, καθώς τότε χρονολογείται έγγραφο που αναφέρει πως του δόθηκε άδεια για την πώληση του πίνακα Η Βάφτιση του Χριστού, η αξία του οποίου εκτιμήθηκε στα 70 δουκάτα από δύο καθιερωμένους καλλιτέχνες, ένας εκ των οποίων ήταν ο Γεώργιος Κλόντζας. Από άλλη επιστολή, που χρονολογείται στις 18 Αυγούστου 1568 και αναφέρει πως ο Θεοτοκόπουλος έστειλε σχέδια στον Κρητικό χαρτογράφο Γεώργιο Σιδέρη (ή Καλαποδά), θεωρείται δεδομένο πως βρισκόταν την εποχή εκείνη στη Βενετία.
 v) Ο χρονικογράφος Χοσέ δε Σιγουένθα κατέγραψε την πορεία των εργασιών στο Εσκοριάλ και τις απαιτήσεις του Φιλίππου Β', γράφοντας: «Οι άγιοι πρέπει να είναι έτσι ζωγραφισμένοι ώστε βλέποντάς τους ο πιστός να έχει τη διάθεση να προσευχηθεί». Για το έργο του Γκρέκο σχολίασε ειδικότερα: «Το έργο δεν ικανοποίησε τη Μεγαλειότητά Του. Δεν είναι παράδοξο, αφού λίγοι ήταν αυτοί που τους άρεσε, παρόλο ότι η καλλιτεχνική αξία του έργου και του ζωγράφου δεν αμφισβητούνται».
 vi) Ο Γκρέκο δεν παντρεύτηκε την Χερόνιμα ντε λας Κουέβας, ωστόσο αναγνώρισε τον Χόρχε Μανουέλ και συμπεριέλαβε την ίδια στη διαθήκη του. Πιστεύεται ότι η επιλογή του να μην παντρευτεί ίσως να οφείλεται στην εμπειρία ενός αποτυχημένου γάμου στη διάρκεια των νεανικών του χρόνων.
 vii) Τα γραπτά κείμενα του Θεοτοκόπουλου για τη ζωγραφική ή την αρχιτεκτονική δεν δημοσιεύτηκαν και τα χειρόγραφά του δεν διασώζονται. Οι ιδέες του πάνω σε αισθητικά ζητήματα είναι γνωστές κυρίως μέσα από τα ιδιόχειρα σχόλιά του στην έκδοση των Βίων του Τζόρτζιο Βαζάρι και αντανακλούν τις θεωρίες του μανιερισμού. Ο Γκρέκο εκφράζει ειρωνικά τις αντιδράσεις του στις εκτιμήσεις και τους ισχυρισμούς της κριτικής της τέχνης τής εποχής του, επιδεικνύοντας παράλληλα βαθιά γνώση για την ιταλική ζωγραφική.
 viii) Η άποψη περί αστιγματισμού του Γκρέκο έχει υποστηριχθεί από μελετητές του έργου του και ιστορικούς της τέχνης. Σύμφωνα με τον καθηγητή Stuart Anstis του τμήματος Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, ακόμα και αν έπασχε από αστιγματισμό, «θα προσαρμοζόταν και οι μορφές του, φιλοτεχνημένες είτε από μνήμης είτε ζωντανά, θα είχαν φυσιολογικές διαστάσεις. Οι επιμήκεις μορφές του ήταν καλλιτεχνική έκφραση και όχι σύμπτωμα της όρασής του». Από τον πίνακα Άποψη και χάρτης του Τολέδο (1610-14, Μουσείο Γκρέκο Τολέδου), που ανήκει επίσης στα έργα τής τελευταίας περιόδου του, προκύπτει επίσης πως η όρασή του δεν ήταν ασθενής ή προβληματική.
 Παραπομπές
 Βιβλιογραφία
 Νίκος Χατζηνικολάου (επιμ.), Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, τόμοι Ι-ΙΙΙ, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 1990.
 Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, El Greco – Ο Έλληνας, Καστανιώτης, Αθήνα 1999.
 Παντελής Πρεβελάκης, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, εκδ. Κάκτος, Αθήνα 2006.
 Φερνάντο Μαρίας, Ο Γκρέκο και η τέχνη της εποχής του, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2001.
 Michael Scholz-Hänsel, Ελ Γκρέκο, Taschen/Γνώση 2005.
 Jose Gudiol, Ελ Γκρέκο. Δομήνικος Θεοτοκόπουλος 1541-1614, εκδ. Εμπορική Τράπεζα Ελλάδας, Αθήνα 1990.
 Sandiago Alcolea, Ελ Γκρέκο, εκδ. Γκοβόστης.
 Μανόλης Χατζηδάκης, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος Κρης, ΜΙΕΤ, Αθήνα 1995.
 Νικόλαος Παναγιωτάκης, Η κρητική περίοδος της ζωής του Δομήνικου Θεοτοκοπούλου, Τροχαλία.
 Α. Γ. Ξύδης, Ο Θεοτοκόπουλος στην αυλή του Φιλίππου Β ́,Κρητικά Χρονικά, τομ. 2 (1948), σελ. 195-202.
 Cossio de Jiménez N. ,Ο Θεοτοκόπουλος και ο Don Juan de Austria, Κρητικά Χρονικά, τομ. 2 (1948), σελ. 501-506.
 Μ. Χατζηδάκης, Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος και η κρητική ζωγραφική, Κρητικά Χρονικά, τομ. 4 (1950), σελ. 371-440.
 Κωνσταντίνος Σάθας, Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής Εθνεγερσίας 1453-1821, εκδ. Κουλτούρα, 1990, σελ. 224-226.
 Φιλμογραφία
 The Internet Movie Database, El Greco (2007)
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Encyclopedia Britannica, 11η έκδοση
 Catholic Encyclopedia
 Κέντρο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος
 Εθνική Πινακοθήκη, Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
 Το Έργο του El Greco
 "El Greco (Domenico Theotocopulos) (1541–1614)". Timeline of Art History. New York: The Metropolitan Museum of Art
 Web Gallery of Art
 Roderick Conway Morris, El Greco: The Master and the Myth , International Herald Tribune, δημοσίευση 17 Ιουλίου 1999
 Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, Το ΒΗΜΑ, 23 Ιανουαρίου 2000, σελ. Z13, κωδικός άρθρου: B12824Z131
 Παρασκευή Κατημερτζή, Ο πρόγονος του κυβισμού, Τα Νέα, 06/11/1999, σελ.: R26, κωδικός άρθρου: A16585R261
 Jonathan Jones, The Reluctant disciple, The Guardian, 24 Ιανουαρίου 2004
 Ασπασία Παπαδοπεράκη, Σκέψεις πάνω στο έργο του Θεοτοκόπουλου και αντικειμενικές αξίες στις συνθέσεις του, Εικαστική Παιδεία 2006, Τεύχος 22
 Helen A. Harrison, Getting in Touch Wtih That Inner El Greco, The New York Times, 20 Μαρτίου 2005
 Richard G. Mann, "Tradition and Originality in El Greco's Work", Journal of the Rocky Mountain 23: 83-110.
 WebMuseum: El Greco
 Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
 Έλληνες ζωγράφοι
 Έλληνες αγιογράφοι
 Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί
 Κρητική Σχολή
 Μανιεριστές ζωγράφοι


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 |
 22012A0229(04)
 Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Federacji Rosyjskiej dotyczące utrzymania zobowiązań w zakresie handlu usługami zawartych w obowiązującej umowie o partnerstwie i współpracy między UE i Rosją
 Dziennik Urzędowy L 057 , 29/02/2012 P. 0044 - 0051
 TŁUMACZENIEPorozumieniew formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Federacji Rosyjskiej dotyczące utrzymania zobowiązań w zakresie handlu usługami zawartych w obowiązującej umowie o partnerstwie i współpracy między UE i Rosją1. List rządu Federacji RosyjskiejGenewa, 16 grudnia 2011 r.Szanowni Państwo,W wyniku negocjacji między rządem Federacji Rosyjskiej a Unią Europejską dotyczących handlu usługami Strony osiągnęły następujące porozumienie:I. Niezależnie od postanowień art. 51 Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Federacją Rosyjską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, z dnia 24 czerwca 1994 r. (zwanej dalej "UPiW"), po przystąpieniu Federacji Rosyjskiej do Światowej Organizacji Handlu (WTO) art. 35 i art. 39 ust. 1 i 2 w związku z art. 30 lit. h) UPiW nadal będą miały zastosowanie między Stronami.II. Niezależnie od postanowień art. 51 UPiW po przystąpieniu Federacji Rosyjskiej do WTO Strony rozszerzą zakres korzyści związanych z ich zobowiązaniami w ramach GATS dotyczącymi osób delegowanych w ramach struktury korporacyjnej do innych podmiotów będących formą obecności handlowej (zgodnie z definicją zawartą w niniejszym punkcie), innych niż biura przedstawicielskie na ich odpowiednich terytoriach, na każdą osobę spełniającą warunki określone w art. 32 ust. 2 lit. a) i b) UPiW. Na użytek niniejszego punktu pojęcie "organizacje" stosowane w art. 32 UPiW uznaje się za obejmujące obecność handlową zdefiniowaną na odpowiednich listach zobowiązań Stron w ramach GATS.III.1. Osobom delegowanym w ramach struktury korporacyjnej rosyjskich osób prawnych, które są przeniesione do biur przedstawicielskich w Unii Europejskiej, przyznaje się traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie przyznane przez Unię Europejską podobnym osobom delegowanym w ramach struktury korporacyjnej dowolnej osoby prawnej państwa trzeciego.III.2. Traktowanie przyznane w ramach umów innych niż UPiW zawartych przez Unię Europejską z państwem trzecim, które są zgłaszane na podstawie art. V GATS lub które są objęte zakresem wykazu wyłączeń Unii Europejskiej w ramach GATS dotyczących zasady najwyższego uprzywilejowania, wyłącza się ze stosowania pkt III.1. Traktowanie wynikające z harmonizacji przepisów na podstawie umów zawartych przez Unię Europejską, w których przewidziano wzajemne uznawanie zgodnie z art. VII GATS, również wyłącza się ze stosowania pkt III.1.III.3. Traktowanie przyznane przez Federację Rosyjską osobom delegowanym w ramach struktury korporacyjnej osób prawnych Unii Europejskiej, które są przeniesione do biur przedstawicielskich w Federacji Rosyjskiej, jest nie mniej korzystne niż traktowanie przyznane podobnym osobom delegowanym w ramach struktury korporacyjnej przez Unię Europejską zgodnie z niniejszym punktem. Federacja Rosyjska może jednak ograniczyć liczbę takich osób delegowanych w ramach struktury korporacyjnej do najwyżej pięciu osób na biuro przedstawicielskie (dwie osoby w przypadku bankowości).IV.1. Na użytek pkt IV:a) "konsument końcowy" Strony oznacza osobę prawną ustanowioną zgodnie z ustawodawstwem tej Strony na jej terytorium;b) "osoba fizyczna" oznacza obywatela Strony (w przypadku Unii Europejskiej obywatela jednego z jej państw członkowskich) mieszkającego na terytorium tej Strony, który czasowo wjeżdża na terytorium drugiej Strony w charakterze pracownika usługodawcy kontraktowego w celu świadczenia usług zgodnie z umową o świadczenie usług;c) "usługodawca kontraktowy" oznacza osobę prawną jednej Strony ustanowioną zgodnie z ustawodawstwem tej Strony na jej terytorium, która nie ma obecności handlowej w formie jednostki zależnej, spółki zależnej lub oddziału utworzonych na terytorium drugiej Strony oraz która zawarła umowę o świadczenie usług z konsumentem końcowym na terytorium drugiej Strony wymagającą czasowej obecności osób fizycznych na terytorium tej Strony w celu wykonania umowy o świadczenie usług.IV.2. Traktowanie przyznane przez Unię Europejską usługodawcom kontraktowym z Federacji Rosyjskiej jest nie mniej korzystne niż traktowanie przyznane usługodawcom kontraktowym z jakiegokolwiek państwa trzeciego.IV.3. Traktowanie przyznane w ramach innych umów zawartych przez Unię Europejską z państwem trzecim, które zostały zgłoszone na podstawie art. V GATS lub które są objęte zakresem wykazu wyłączeń Unii Europejskiej w ramach GATS dotyczących zasady najwyższego uprzywilejowania, wyłącza się z zakresu niniejszego postanowienia. Traktowanie wynikające z harmonizacji przepisów na podstawie umów zawartych przez Unię Europejską, w których przewidziano wzajemne uznawanie zgodnie z art. VII GATS, również wyłącza się ze stosowania niniejszego punktu.IV.4. Federacja Rosyjska zezwala na świadczenie usług na swoim terytorium przez usługodawców kontraktowych z Unii Europejskiej za pośrednictwem obecnych na jej terytorium osób fizycznych, o ile spełnione są następujące warunki:a) umowa o świadczenie usług:(i) została zawarta bezpośrednio między usługodawcą kontraktowym i konsumentem końcowym;(ii) wymaga czasowej obecności na terytorium Federacji Rosyjskiej osób fizycznych z Unii Europejskiej w celu świadczenia usługi; oraz(iii) jest zgodna z przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz wymogami Federacji Rosyjskiej;b) czasowy wjazd i pobyt osób fizycznych na terytorium Federacji Rosyjskiej w celu wykonania przedmiotowej umowy obejmuje maksymalny okres sześciu kolejnych miesięcy w dowolnym dwunastomiesięcznym okresie lub okres obowiązywania umowy, w zależności od tego, który z tych okresów jest krótszy;c) osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium Federacji Rosyjskiej muszą posiadać:(i) wyższe wykształcenie lub kwalifikacje techniczne wykazujące posiadanie wiedzy na równoważnym poziomie; oraz(ii) kwalifikacje zawodowe, jeżeli jest to wymagane do prowadzenia działalności w danym sektorze zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi lub wymogami Federacji Rosyjskiej;d) osoba fizyczna nie otrzymuje wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług innego niż wynagrodzenie wypłacane przez usługodawcę kontraktowego w trakcie jej pobytu w Federacji Rosyjskiej;e) osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium Federacji Rosyjskiej muszą wykazać się okresem zatrudnienia u usługodawcy kontraktowego wynoszącym co najmniej rok przed datą złożenia wniosku o wjazd do Federacji Rosyjskiej. Ponadto osoba fizyczna musi posiadać w dniu złożenia wniosku o wjazd na terytorium Federacji Rosyjskiej przynajmniej trzyletnie doświadczenie zawodowe w sektorze działalności, który jest przedmiotem umowy;f) umowa o świadczenie usług musi zostać zawarta w odniesieniu do jednego z następujących sektorów działalności, uwzględnionych i zdefiniowanych na liście zobowiązań Federacji Rosyjskiej w ramach GATS:1. usługi prawne;2. usługi w dziedzinie księgowości i rachunkowości;3. usługi podatkowe;4. usługi architektoniczne;5. usługi inżynieryjne;6. zintegrowane usługi inżynieryjne;7. usługi w zakresie planowania urbanistycznego i architektury krajobrazu;8. usługi informatyczne;9. usługi reklamowe;10. usługi badania rynku;11. usługi konsultacyjne w zakresie zarządzania;12. usługi związane z konsultacjami w zakresie zarządzania;13. usługi w zakresie badań i analiz technicznych;14. usługi w zakresie doradztwa i konsultingu związane z rolnictwem;15. powiązane usługi konsultacji naukowych i technicznych;16. usługi tłumaczeń pisemnych i ustnych;17. usługi w zakresie konserwacji i naprawy urządzeń, w tym urządzeń transportowych;18. usługi w zakresie ochrony środowiska;g) przedmiot umowy nie może obejmować "usług rekrutacji i pozyskiwania personelu" określonych w CPC 872.Dostęp przyznany na mocy postanowień pkt IV.4 odnosi się tylko do działalności usługowej, która jest przedmiotem umowy, i nie uprawnia do posługiwania się tytułem zawodowym uznawanym na terytorium Federacji Rosyjskiej.Federacja Rosyjska może ustanowić roczną kwotę zezwoleń na pracę przeznaczonych dla osób fizycznych z Unii Europejskiej uzyskujących dostęp do rynku usług Federacji Rosyjskiej na mocy postanowień pkt IV.4. W pierwszym roku, w którym postanowienia pkt IV.4 wchodzą w życie, roczna kwota wynosi nie mniej niż 16000 osób. W każdym kolejnym roku kwota roczna jest nie mniejsza niż kwota z poprzedniego roku.IV.5. Wraz z wejściem w życie wyników bieżącej wielostronnej rundy negocjacji handlowych w obszarze usług Strony dokonają przeglądu postanowień pkt IV.4, mając na względzie rozszerzenie ich zakresu na osoby prowadzące działalność na własny rachunek będące usługodawcami kontraktowymi.V.1. Niniejsze porozumienie nie ma zastosowania do środków dotyczących osób fizycznych starających się o uzyskanie dostępu do rynku zatrudnienia Strony ani do środków dotyczących obywatelstwa, stałego pobytu lub zatrudnienia na czas nieokreślony.V.2. Niniejsze porozumienie nie uniemożliwia Stronom stosowania środków regulujących wjazd lub czasowy pobyt osób fizycznych na ich terytorium, w tym środków niezbędnych do celów ochrony integralności granic i zapewnienia porządku w przepływie osób fizycznych przez ich granice, pod warunkiem że środki te nie będą stosowane w sposób niweczący lub naruszający korzyści przypadające drugiej Stronie zgodnie pkt II, III i IV.W przypadku potwierdzenia przez Unię Europejską jej zgody na warunki określone w niniejszym liście proponuję, aby niniejszy list oraz list stanowiący odpowiedź Unii Europejskiej stanowiły Porozumienie między rządem Federacji Rosyjskiej a Unią Europejską dotyczące utrzymania zobowiązań w zakresie handlu usługami zawartych w UPiW. Porozumienie to wejdzie w życie z dniem dokonania przez Strony wymiany pisemnych powiadomień poświadczających, że zakończyły one swoje odpowiednie procedury wewnętrzne. Niniejsze porozumienie stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO.Z wyrazami szacunkuW imieniu rządu Federacji Rosyjskiej2. List Unii EuropejskiejGenewa, 16 grudnia 2011 r.Szanowna Pani MinisterMamy zaszczyt potrwierdzić otrzymanie Pani dzisiejszego listu o następującej treści:"W wyniku negocjacji między rządem Federacji Rosyjskiej a Unią Europejską dotyczących handlu usługami Strony osiągnęły następujące porozumienie:I. Niezależnie od postanowień art. 51 Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Federacją Rosyjską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, z dnia 24 czerwca 1994 r. (zwanej dalej "UPiW"), po przystąpieniu Federacji Rosyjskiej do Światowej Organizacji Handlu (WTO) art. 35 i art. 39 ust. 1 i 2 w związku z art. 30 lit. h) UPiW nadal będą miały zastosowanie między Stronami.II. Niezależnie od postanowień art. 51 UPiW po przystąpieniu Federacji Rosyjskiej do WTO Strony rozszerzą zakres korzyści związanych z ich zobowiązaniami w ramach GATS dotyczącymi osób delegowanych w ramach struktury korporacyjnej do innych podmiotów będących formą obecności handlowej (zgodnie z definicją zawartą w niniejszym punkcie), innych niż biura przedstawicielskie na ich odpowiednich terytoriach, na każdą osobę spełniającą warunki określone w art. 32 ust. 2 lit. a) i b) UPiW. Na użytek niniejszego punktu pojęcie "organizacje" stosowane w art. 32 UPiW uznaje się za obejmujące obecność handlową zdefiniowaną na odpowiednich listach zobowiązań Stron w ramach GATS.III.1. Osobom delegowanym w ramach struktury korporacyjnej rosyjskich osób prawnych, które są przeniesione do biur przedstawicielskich w Unii Europejskiej, przyznaje się traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie przyznane przez Unię Europejską podobnym osobom delegowanym w ramach struktury korporacyjnej dowolnej osoby prawnej państwa trzeciego.III.2. Traktowanie przyznane w ramach umów innych niż UPiW zawartych przez Unię Europejską z państwem trzecim, które są zgłaszane na podstawie art. V GATS lub które są objęte zakresem wykazu wyłączeń Unii Europejskiej w ramach GATS dotyczących zasady najwyższego uprzywilejowania, wyłącza się ze stosowania pkt III.1. Traktowanie wynikające z harmonizacji przepisów na podstawie umów zawartych przez Unię Europejską, w których przewidziano wzajemne uznawanie zgodnie z art. VII GATS, również wyłącza się ze stosowania pkt III.1.III.3. Traktowanie przyznane przez Federację Rosyjską osobom delegowanym w ramach struktury korporacyjnej osób prawnych Unii Europejskiej, które są przeniesione do biur przedstawicielskich w Federacji Rosyjskiej, jest nie mniej korzystne niż traktowanie przyznane podobnym osobom delegowanym w ramach struktury korporacyjnej przez Unię Europejską zgodnie z niniejszym punktem. Federacja Rosyjska może jednak ograniczyć liczbę takich osób delegowanych w ramach struktury korporacyjnej do najwyżej pięciu osób na biuro przedstawicielskie (dwie osoby w przypadku bankowości).IV.1. Na użytek pkt IV:a) "konsument końcowy" Strony oznacza osobę prawną ustanowioną zgodnie z ustawodawstwem tej Strony na jej terytorium;b) "osoba fizyczna" oznacza obywatela Strony (w przypadku Unii Europejskiej obywatela jednego z jej państw członkowskich) mieszkającego na terytorium tej Strony, który czasowo wjeżdża na terytorium drugiej Strony w charakterze pracownika usługodawcy kontraktowego w celu świadczenia usług zgodnie z umową o świadczenie usług;c) "usługodawca kontraktowy" oznacza osobę prawną jednej Strony ustanowioną zgodnie z ustawodawstwem tej Strony na jej terytorium, która nie ma obecności handlowej w formie jednostki zależnej, spółki zależnej lub oddziału utworzonych na terytorium drugiej Strony oraz która zawarła umowę o świadczenie usług z konsumentem końcowym na terytorium drugiej Strony wymagającą czasowej obecności osób fizycznych na terytorium tej Strony w celu wykonania umowy o świadczenie usług.IV.2. Traktowanie przyznane przez Unię Europejską usługodawcom kontraktowym z Federacji Rosyjskiej jest nie mniej korzystne niż traktowanie przyznane usługodawcom kontraktowym z jakiegokolwiek państwa trzeciego.IV.3. Traktowanie przyznane w ramach innych umów zawartych przez Unię Europejską z państwem trzecim, które zostały zgłoszone na podstawie art. V GATS lub które są objęte zakresem wykazu wyłączeń Unii Europejskiej w ramach GATS dotyczących zasady najwyższego uprzywilejowania, wyłącza się z zakresu niniejszego postanowienia. Traktowanie wynikające z harmonizacji przepisów na podstawie umów zawartych przez Unię Europejską, w których przewidziano wzajemne uznawanie zgodnie z art. VII GATS, również wyłącza się ze stosowania niniejszego punktu.IV.4. Federacja Rosyjska zezwala na świadczenie usług na swoim terytorium przez usługodawców kontraktowych z Unii Europejskiej za pośrednictwem obecnych na jej terytorium osób fizycznych, o ile spełnione są następujące warunki:a) umowa o świadczenie usług:(i) została zawarta bezpośrednio między usługodawcą kontraktowym i konsumentem końcowym;(ii) wymaga czasowej obecności na terytorium Federacji Rosyjskiej osób fizycznych z Unii Europejskiej w celu świadczenia usługi; oraz(iii) jest zgodna z przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz wymogami Federacji Rosyjskiej;b) czasowy wjazd i pobyt osób fizycznych na terytorium Federacji Rosyjskiej w celu wykonania przedmiotowej umowy obejmuje maksymalny okres sześciu kolejnych miesięcy w dowolnym dwunastomiesięcznym okresie lub okres obowiązywania umowy, w zależności od tego, który z tych okresów jest krótszy;c) osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium Federacji Rosyjskiej muszą posiadać:(i) wyższe wykształcenie lub kwalifikacje techniczne wykazujące posiadanie wiedzy na równoważnym poziomie; oraz(ii) kwalifikacje zawodowe, jeżeli jest to wymagane do prowadzenia działalności w danym sektorze zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi lub wymogami Federacji Rosyjskiej;d) osoba fizyczna nie otrzymuje wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług innego niż wynagrodzenie wypłacane przez usługodawcę kontraktowego w trakcie jej pobytu w Federacji Rosyjskiej;e) osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium Federacji Rosyjskiej muszą wykazać się okresem zatrudnienia u usługodawcy kontraktowego wynoszącym co najmniej rok przed datą złożenia wniosku o wjazd do Federacji Rosyjskiej. Ponadto osoba fizyczna musi posiadać w dniu złożenia wniosku o wjazd na terytorium Federacji Rosyjskiej przynajmniej trzyletnie doświadczenie zawodowe w sektorze działalności, który jest przedmiotem umowy;f) umowa o świadczenie usług musi zostać zawarta w odniesieniu do jednego z następujących sektorów działalności, uwzględnionych i zdefiniowanych na liście zobowiązań Federacji Rosyjskiej w ramach GATS:1. usługi prawne;2. usługi w dziedzinie księgowości i rachunkowości;3. usługi podatkowe;4. usługi architektoniczne;5. usługi inżynieryjne;6. zintegrowane usługi inżynieryjne;7. usługi w zakresie planowania urbanistycznego i architektury krajobrazu;8. usługi informatyczne;9. usługi reklamowe;10. usługi badania rynku;11. usługi konsultacyjne w zakresie zarządzania;12. usługi związane z konsultacjami w zakresie zarządzania;13. usługi w zakresie badań i analiz technicznych;14. usługi w zakresie doradztwa i konsultingu związane z rolnictwem;15. powiązane usługi konsultacji naukowych i technicznych;16. usługi tłumaczeń pisemnych i ustnych;17. usługi w zakresie konserwacji i naprawy urządzeń, w tym urządzeń transportowych;18. usługi w zakresie ochrony środowiska;g) przedmiot umowy nie może obejmować "usług rekrutacji i pozyskiwania personelu" określonych w CPC 872.Dostęp przyznany na mocy postanowień pkt IV.4 odnosi się tylko do działalności usługowej, która jest przedmiotem umowy, i nie uprawnia do posługiwania się tytułem zawodowym uznawanym na terytorium Federacji Rosyjskiej.Federacja Rosyjska może ustanowić roczną kwotę zezwoleń na pracę przeznaczonych dla osób fizycznych z Unii Europejskiej uzyskujących dostęp do rynku usług Federacji Rosyjskiej na mocy postanowień pkt IV.4. W pierwszym roku, w którym postanowienia pkt IV.4 wchodzą w życie, roczna kwota wynosi nie mniej niż 16000 osób. W każdym kolejnym roku kwota roczna jest nie mniejsza niż kwota z poprzedniego roku.IV.5. Wraz z wejściem w życie wyników bieżącej wielostronnej rundy negocjacji handlowych w obszarze usług Strony dokonają przeglądu postanowień pkt IV.4, mając na względzie rozszerzenie ich zakresu na osoby prowadzące działalność na własny rachunek będące usługodawcami kontraktowymi.V.1. Niniejsze porozumienie nie ma zastosowania do środków dotyczących osób fizycznych starających się o uzyskanie dostępu do rynku zatrudnienia Strony ani do środków dotyczących obywatelstwa, stałego pobytu lub zatrudnienia na czas nieokreślony.V.2. Niniejsze porozumienie nie uniemożliwia Stronom stosowania środków regulujących wjazd lub czasowy pobyt osób fizycznych na ich terytorium, w tym środków niezbędnych do celów ochrony integralności granic i zapewnienia porządku w przepływie osób fizycznych przez ich granice, pod warunkiem że środki te nie będą stosowane w sposób niweczący lub naruszający korzyści przypadające drugiej Stronie zgodnie pkt II, III i IV.W przypadku potwierdzenia przez Unię Europejską jej zgody na warunki określone w niniejszym liście proponuję, aby niniejszy list oraz list stanowiący odpowiedź Unii Europejskiej stanowiły Porozumienie między rządem Federacji Rosyjskiej a Unią Europejską dotyczące utrzymania zobowiązań w zakresie handlu usługami zawartych w UPiW. Porozumienie to wejdzie w życie z dniem dokonania przez Strony wymiany pisemnych powiadomień poświadczających, że zakończyły one swoje odpowiednie procedury wewnętrzne. Niniejsze porozumienie stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO."Unia Europejska ma zaszczyt potwierdzić swoją zgodę na treść tego listu.Z wyrazami szacunkuW imieniu Unii Europejskiej--------------------------------------------------


type: wikipedia

text:
Častnik, tudi oficir (angleško Commissioned Officer, nemško Offizier) je pripadnik oboroženih sil, ki je izobražen in določen za poveljevanje vojaških enot/formacij.
 Častniki so pooblaščeni s strani vlade, da z ukazovanjem podčastnikom in vojakom izvršujejo ukaze prejete od nadrejenih. V določenih okoliščinah (vojno stanje) imajo za izvrševanje ali preprečevanje neizvšrevanja pravico uporabiti kakršnokoli prisilo ali ukrep (tudi usmrtitev).
 Vsak rod oboroženih sil ima po navadi lasten činovni sistem, a večinoma se najbolj razlikujejo čini kopenske vojske in vojne mornarice. Tako imamo v Slovenski vojski dvojni častniški činovni sistem: častniški čini kopenske vojske in vojnega letalstva ter čini pomorskih častnikov.
 Vrste častnikov
 glede na status
 aktivni častnik
 neaktivni častnik
 rezervni častnik
 glede na vejo oboroženih sil
 častnik kopenske vojske
 častnik vojnega letalstva
 častnik vojne mornarice
 častnik nacionalne garde
 glede na rod/službo
 pehotni častnik
 oklepni častnik
 artilerijski častnik
 častnik za zveze
 sanitetni častnik
 štabni častnik
 generalštabni častnik
 častnik vojnih enot
 poljski častnik
 inženirski častnik
 kemični častnik
 glede na položaj
 poveljujoči častnik
 vodstveni častnik
 izvršilni častnik
 operativni častnik
 častnik za urjenje
 častnik za oskrbo
 obveščevalni častnik
 flotni marinski častnik
 komunikacijski častnik
 zvezni častnik
 grobni častnik
 poštni častnik
 pravni častnik
 častnik za izmenjavo
 častnik za izvidništvo in nadzorovanje
 Častniški čini Slovenske vojske
 kopenska vojska in letalstvo
 poročnik,
 nadporočnik,
 stotnik,
 major,
 podpolkovnik,
 polkovnik in
 brigadir.
 mornarica
 poročnik korvete,
 poročnik fregate,
 poročnik bojne ladje,
 kapitan korvete,
 kapitan fregate,
 kapitan bojne ladje in
 kapitan.
 Glej tudi
 vojak, podčastnik, general
 čini oboroženih sil
 čini Slovenske vojske
 seznam častnikov Slovenske vojske


text:
III. Musztafa (Isztambul, 1717. január 28. – Isztambul, 1774. január 21.) oszmán szultán 1757-től haláláig.
 Élete
 Ifjúsága
 Musztafa III. Ahmed fiaként született 1717. január 28-án.
 Trónra lépése
 Musztafa unokatestvérének, III. Oszmánnak a halálakor, 1757-ben jutott a trónra. Uralkodásának első éveire a béke volt jellemző – amíg az állam ügyeit Raghib Mohammed nagyvezír erős kézzel vezette. Azonban a nagyvezír halála után napról napra észrevehetőbbé váltak a hanyatlás jelei.
 Orosz–török háború
 Először II. Katalin orosz cárnővel gyűlt meg a szultánnak a baja, aki Nagy Péter szellemében a keleti kérdést megint napirendre tűzte. Az első orosz–török háborúban (1768–1774) a törökök vereséget szenvedtek. Az oroszok megszállták Havasalföldet és Moldvát, hatalmukat állandósították a két dunai fejedelemségben. Ez azért is valósulhatott meg, mert a két államalakulat lakossága vallási és politikai védelmezőjét látta az orosz cárban.
 Ezek után az oroszok tengeren támadták meg az Oszmán Birodalmat: egy erős orosz hajóhad jelent meg az Égei-tengeren Orlov vezénylete alatt, és 1770. július 5-én Cseszme közelében az egész török flottát megsemmisítette. Az oroszok ezek után átlépték az Al-Dunát és benyomultak Bulgáriába, majd miután Szilisztriát elfoglalták és egy török hadat Tulcsa közelében megsemmisítettek, Várnát és Sumlát ostrom alá vették – eredménytelenül.
 Musztafa belső tettei
 Családja
 Mihrişah szultána
 Aynülhayat Kadın
 Adilşah Kadın
 Rifat Kadın
 Gyermekei:
 Hibetullah szultána (1759-1762) - Mihrisahtól
 Sah szultána ( 1761-1803) - Mihrisahtól
 Mihrimah szultána (1762-1762) - Aynülhayatól
 III. Szelim oszmán szultán (1762-1808) - Mihrisahtól
 Mihrisah szultána /2763-1769)
 Beyhan szultána (1765-1824) - Adilşahtól
 Hatice szultána ( 1766-1821) - Adilşahtól
 Mehmed herceg ( 1767-1772) - Mihrisahtól
 Fatma szultána (1770-1772)
 Halála
 Musztafa mintegy 17 évnyi uralkodás után – pár nappal 57. születésnapja előtt – 1774. január 21-én hunyt el. A trónon fivére, I. Abdul-Hamid követte.
 Jegyzetek
 Oszmán szultánok
 1717-ben született személyek
 1774-ben elhunyt személyek


type: other

text:
Euthanasie - 1 - Funéraire info
 Accueil Tags Euthanasie
 La Sarco Capsule, euthanasie et suicide
 Voici comment cela fonctionne: L’utilisateur potentiel remplit un sondage en ligne qui évalue sa santé mentale, et s’il passe le test, ils reçoit un code d’accès qui fonctionne pendant 24 heures. Après la saisie du code et une confirmation supplémentaire, la capsule Sarco se remplira d’azote liquide pour ramener le niveau d’oxygène à environ 5%. En une minute, l’utilisateur s’évanouit, et quelques minutes plus tard, la mort arrive.
 Nitschke promet que la mort est relativement indolore...
 C’est le «droit d’un adulte rationnel d’avoir une mort paisible», a-t-il déclaré, ajoutant que «toute personne âgée de plus de 70 ans devrait pouvoir mourir».
 Fin de vie, euthanasie : jusqu’à quand la vie mérite-t-elle d’être vécue ?
 Au début du mois, les médias ont relayé l’histoire mise en lumière par Anne Bert elle-même sur la maladie de Charcot et en horizon, la législation sur la fin de vie. Nous sommes deux ans après l’adoption de la loi Claeys-Leonetti. Cette loi a instauré le droit à la sédation profonde et continue pour les malades en phase terminale.
 Pourtant votée à une large majorité, la ministre de la santé Agnès Buzyn, assure que pour l’instant « le sujet n’est pas à l’ordre du jour ». Une phrase inaudible pour les personnes concernées, leurs familles, médecins, infirmières en soin palliatif, ni pour la société. Une décision politique dans la lignée de celle du Président de la République qui avait assuré pendant sa campagne vouloir une avancée sur le sujet, mais sans se précipiter. En revanche, la loi sur la bioéthique est prévue pour 2018, à ce titre, la ministre de la santé n’exclue pas rouvrir le sujet à ce moment là.
 La Belgique, l’eldorado de la fin de vie et de la mort ?
 Il y en a qui vont en Roumanie pour des soins dentaires, ou au Brésil, au Magreb pour la chirurgie esthétique, en Hongrie pour l’ophtalmologie et d’autres en Belgique pour le droit à mourir. C’est ce qui a déclenché cette vague de polémique suite à l’annonce d’Anne Bert, atteinte de la maladie de Charcot qui a annoncé publiquement se rendre prochainement en Belgique pour y être euthanasiée. En effet en Belgique, l’euthanasie est légale depuis près de 15 ans maintenant. Une réponse face à la détresse de certaines personnes en fin de vie, qui réclament le droit à mourir dans la dignité. En Belgique les médecins affirment recevoir de plus en plus de demandes de françaises. Mais ce n’est pas si simple, il ne s’agit pas de passer la frontière et d’en finir avec la douleur et la détresse, il faut établir une relation de confiance avec le médecin, les dossiers sont analysés scrupuleusement pour n’omettre aucun détail éthique ou moral. À ce titre, entre la prise de contact et l’acte en lui-même il se passe en général plusieurs mois, loin des dires et des rumeurs véhiculées en France.
 Une loi sur la fin de vie mal connue
 À chaque fois que je viens vous parler d’euthanasie, cela suscite une vague d’émotion sur les réseaux sociaux, et c’est normal. Dans la même veine, 80% des français sont favorables à l’euthanasie, mais tous disent mal connaître la loi. Seul l’arrêt des soins est aujourd’hui légal dans notre pays, pourtant plus de 45 % des individus pensent que la loi autorise l’euthanasie par injection létale. Il ne reste plus qu’un individu sur 10 pour expliquer ce qu’il y a vraiment dans la loi Claeys-Leonetti. Le texte prévoit la sédation profonde et continue jusqu’au décès pour certaines personnes. En ce qui concernent les directives anticipées tous ou presque jugent primordial que leurs proches connaissent leurs souhaits en la matière sauf que personne ou presque n’a rédigé un tel acte.
 La maladie de Charcot, une maladie invisible ?
 Dans le cas précis d’Anne Bert, c’est la société qui s’interroge, le magazine La Croix a récemment publié un article qui vient contrecarrer la décision d’Anne Bert tout en « respectant son choix ». D’autres points de vue s’élèvent en disant que l’euthanasie n’est pas forcément la seule alternative à la maladie de Charcot et des témoignages viennent appuyer ces dires en expliquant vouloir profiter des derniers instants jusqu’au bout.
 Un débat quasi sans fin, qui malgré une forte volonté de l’opinion publique n’est pour l’instant pas près de bouger. L’on peut comprendre la position du gouvernement de faire attention au moindre mouvement sur cette loi de la fin de vie qui représente par ailleurs, déjà une certaine avancée. Mais la question reste ouverte : jusqu’à quand la vie mérite-t-elle d’être vécue ?
 Le conseil constitutionnel renforce la loi Léonetti sur l’arrêt des soins
 Aujourd’hui, pour certains c’est le dernier jour de la déclaration d’impôt, il y a des « ah zut » qui viennent d’apparaître. Mais juin c’est aussi tout un tas de nouvelles lois, décrets, augmentations, promesses. Parmi les choses importantes le Conseil constitutionnel a validé la procédure collégiale d’arrêt des traitements pour les patients hors d’état d’exprimer leur volonté. Un point, sur la fin de vie.
 Suite aux affaires, de Vincent Lambert et Marwa, une association de familles de traumatisés crâniens avait saisi le gardien des libertés publiques pour prendre en compte l’arrêt des traitements.
 La loi Léonetti/Claeys est la seule loi sur la fin de vie en France et prévoit jusqu’à aujourd’hui que seul le médecin à le droit de prendre la décision de l’arrêt des traitements. Cette décision, forte de conséquence n’est prise qu’en cas où la poursuite des soins est une obstination totalement déraisonnable et en souffrance par rapport au patient. Le médecin valide cette décision après une procédure collégiale.
 Après consultation, le pouvoir médical est renforcé et dit que seul le médecin reste l’unique décideur lorsqu’on est pas en mesure de connaître la volonté du patient. Une décision qui ne fait pas l’unanimité au sein des associations qui regrette qu’il faille aller devant le juge à chaque désaccord. Pour eux, le médecin devrait prendre en compte le choix des familles des patients pour l’aider dans sa décision.
 Le conseil constitutionnel quant à lui, à rappelé que c’était le droit de la famille de saisir le juge en cas de désaccord avec le choix du médecin, sauf que ce choix existe déjà.
 Ceci s’applique uniquement dans le cas où la volonté du patient est inconnue, dans les autres cas, le médecin s’engage à respecter scrupuleusement les directives anticipées, ou à consulter la personne de confiance.
 Une précision tout de même le Conseil constitutionnel précise que la décision du médecin doit être notifiée aux personnes auprès desquelles le médecin s’est enquis de la volonté du malade, « dans des conditions leur permettant d’exercer un recours en temps utile ». D’autre part, ce recours doit pouvoir être « examiné dans les meilleurs délais par la juridiction compétente », aux fins d’obtenir la suspension éventuelle de la décision contestée. Ce qui devrait mettre fin au décès prématuré de personnes dont la famille était en désaccord pour l’arrêt des soins.
 L’aide au suicide diffère de l’euthanasie au sens où le suicide assisté permet à la personne. D’avoir un environnement et des moyens nécessaires pour son suicide. C’est le « patient » lui-même qui déclenche sa mort et non un tiers. Le suicide médicalement assisté permet d’aider des patients à mettre eux-mêmes un terme à leur vie à cause de souffrances jugées intolérables.
 Quelques pays ont légalisé certaines formes d’aide au suicide, en France c’est la loi Léonetti sur la fin de vie qui est la plus aboutie sur la question.
 Le suicide médicalement assisté est illégal dans la plupart des pays hormis quelques exceptions telles que : la Suisse, les Pays-Bas, cinq états des États-Unis et le Canada.
 Le suicide assisté a été rendu légal en premier lieu en Suisse en 1942.
 Pays-Bas : Légale depuis 2002.
 États-Unis : le suicide médicalement assisté est légal dans l’Oregon depuis 1998 et est également légal dans les États de Washington, Montana, Vermont et Californie.
 Au Canada, le suicide assisté a été rendu légal le 17 juin 2016.
 En France, le suicide assisté est interdit.
 Toutes sortes de procès sont en cours dans différents pays nous pensons évidemment à l’histoire douloureuse de Vincent Humbert ainsi que celle de Vincent Lambert. Mais aujourd’hui ça n’est pas de la France dont je voudrais vous parler mais des Pays-Bas.
 Courrier International a publié récemment un article sur le cabinet de Mark Rutte ( gouvernement ) au Pays-Bas. Il souhaite légaliser l’aide au suicide pour les personnes âgées qui ne veulent plus vivre. Une proposition controversée qui vient vraiment à contre courant de celles proposées jusqu’alors puisque le suicide assisté concernait surtout les personnes malades dont la souffrance n’était plus supportable, sans aucun espoir d’amélioration. Pourtant la majorité des députés semblent, contre toute attente, soutenir cette proposition.
 Un projet de loi va être dessiné afin de dépénaliser cette assistance pour personnes âgées. Là encore une distinction est faite entre euthanasie et suicide assisté puisque l’euthanasie concerne uniquement les patients en souffrance.
 Derrière tout ça, c’est le gouvernement qui s’insurge contre les libéraux-conservateurs. Le sujet est intéressant au sens où il touche à la question de l’impact du deuil traité à l’occasion des Assises le 3 Octobre dernier en France. La solitude suite au décès du conjoint, la perte de lien social, etc. conduisent certaines personnes âgées à motiver leur droit à mourir considérant leur vie comme finie et bien vécue.
 La religion dans tout ça ?
 On le voit très bien dans les pays conservateurs ou dans ceux où la peine de mort est encore appliquée, la mort est une punition. Pour les partis confessionnels des Pays-Bas, le débat est tout autre, il doit appuyer en faveur d’une meilleure prise en charge des soins des personnes âgées dans une population vieillissante.
 Un débat qui ne fait que commencer mais qui est une vraie question d’actualité et ce, indépendamment des Pays-Bas.


text:
 Avis juridique important
 |
 E1994A1231(07)
 PROTOKOL 6 vedrørende EFTA-Tilsynsmyndighedens retsevne, privilegier og immuniteter
 EF-Tidende nr. L 344 af 31/12/1994 s. 0072 - 0074
 PROTOKOL 6 vedrørende EFTA-Tilsynsmyndighedens retsevne, privilegier og immuniteter AFSNIT I EFTA-TILSYNSMYNDIGHEDEN Artikel 1EFTA-Tilsynsmyndigheden har selvstændig retsevne. Den kan i særdeleshed indgå aftaler, erhverve og disponere over rørligt og urørligt gods og retsforfølges.Artikel 21. EFTA-Tilsynsmyndigheden nyder immunitet imod retsforfølgning i forbindelse med sine officielle aktiviteter undtagen:a) i særlige tilfælde, hvor den udtrykkeligt har ophævet immunitetenb) i forbindelse med tredjemands civile søgsmål om erstatning for skade opstået ved en ulykke forvoldt med et køretøj eller andet transportmiddel, som tilhører EFTA-Tilsynsmyndigheden eller benyttes på dennes vegne, eller i forbindelse med en overtrædelse af færdselsloven, hvor et sådant transportmiddel er impliceretc) i tilfælde af beslaglæggelse, efter en administrativ eller retlig afgørelse, af løn og honorarer, herunder pensionsrettigheder, som EFTA-Tilsynsmyndigheden skylder et nuværende eller tidligere medlem, en nuværende eller tidligere tjenestemand eller anden ansatd) i forbindelse med modkrav, der direkte udspringer af retssager indledt af EFTA-Tilsynsmyndigheden.2. EFTA-Tilsynsmyndighedens ejendom er uanset beliggenhed fritaget for:a) alle former for rekvisition, beslaglæggelse og eksproprieringb) alle former for tvangsforvaltning og provisoriske tvangsforanstaltninger af administrativ eller retlig art, bortset fra de tilfælde, der er nævnt i foregående stykke.Artikel 3EFTA-Tilsynsmyndighedens arkiver og alle dokumenter, der tilhører myndigheden, eller som den er i besiddelse af, er ukrænkelige, uanset hvor de måtte befinde sig.Artikel 41. EFTA-Tilsynsmyndigheden kan uden at være underkastet finanstilsyn, finansbestemmelser eller tidsfrister af nogen art:a) ligge inde med valuta af enhver art og have konti i enhver møntsortb) frit overføre sine midler eller valuta fra et land til et andet eller inden for samme land og veksle enhver valuta i dens besiddelse til en hvilken som helst anden valuta.2. I forbindelse med udøvelsen af sine rettigheder i henhold til denne artikels stk. 1 skal EFTA-Tilsynsmyndigheden tage behørigt hensyn til alle anbringender fra en af protokollens signatarstater og efterkomme sådanne anbringender, i det omfang det anses for muligt uden at skade EFTA-Tilsynsmyndighedens interesser.Artikel 51. EFTA-Tilsynsmyndigheden, dens aktiver, indtægter og øvrige ejendom er fritaget for:a) alle direkte skatter. EFTA-Tilsynsmyndigheden kan dog ikke kræve fritagelse for kommune- og statsskatter eller afgifter, der reelt dækker offentlige ydelser som vand og gasb) told samt forbud og restriktioner vedrørende indførsel og udførsel af varer, som EFTA-Tilsynsmyndigheden indfører eller udfører direkte til brug i forbindelse med tjenesten. Varer, der er indført under sådanne betingelser, må ikke sælges i den stat, de er importeret til, medmindre det sker på betingelser, som er aftalt med den pågældende stats regeringc) told samt forbud og restriktioner vedrørende indførsel og udførsel af sine publikationer.2. Når EFTA-Tilsynsmyndigheden i forbindelse med sine officielle aktiviteter foretager indkøb eller benytter tjenesteydelser til en større værdi, og når prisen på sådanne indkøb og tjenesteydelser indeholder skatter og afgifter, træffer den af protokollens signatarstater, som har pålagt de pågældende skatter og afgifter, de nødvendige forholdsregler for at indrømme fritagelse herfra eller foretage tilbagebetaling af disse, såfremt de kan identificeres.Artikel 61. EFTA-Tilsynsmyndigheden nyder på hver af de staters område, som har undertegnet denne protokol, i forbindelse med sine officielle meddelelser samme behandling, som vedkommende stats regering indrømmer tilsvarende internationale organisationer, med hensyn til fortrinsbehandling, tariffer og afgifter på post og telekommunikation og pressetariffer for informationer til presse og radio.2. EFTA-Tilsynsmyndighedens tjenstlige korrespondance og andre tjenstlige meddelelser må ikke gøres til genstand for censur.3. EFTA-Tilsynsmyndigheden har ret til at anvende kode og at sende og modtage korrespondance med kurér eller i forseglede postsække, der nyder samme privilegier og immuniteter som diplomatiets kurérer og kufferter.AFSNIT II EFTA-TILSYNSMYNDIGHEDENS MEDLEMMER, TJENESTEMÆND OG ØVRIGE ANSATTE Artikel 71. EFTA-Tilsynsmyndighedens medlemmer, tjenestemænd og øvrige ansatte nyder følgende privilegier og immuniteter:a) fritagelse for retsforfølgning, også efter at have forladt EFTA-Tilsynsmyndighedens tjeneste, for i embeds medfør foretagne handlinger, herunder mundtlige og skriftlige ytringer. Denne immunitet kan dog ikke påberåbes i forbindelse med et medlems, en tjenestemands eller anden ansats overtrædelse af færdselsloven eller i tilfælde af skade forvoldt med et køretøj eller andet transportmiddel, der tilhører eller føres af denneb) ukrænkelighed med hensyn til tjenstlige papirer og dokumenterc) fritagelse for alle forpligtelser til at yde samfundstjeneste, herunder værnepligt, o.l.d) sammen med de familiemedlemmer, der hører til deres husstand, fritagelse for alle indvandringsrestriktioner og bestemmelser om registrering af udlændingee) sammen med de familiemedlemmer, der hører til deres husstand, de samme muligheder for repatriering i tilfælde af en international krise, som der normalt indrømmes ansatte i internationale organisationerf) samme behandling med hensyn til valuta- og omvekslingsbestemmelser, som der normalt indrømmes ansatte i internationale organisationerg) fritagelse for al national beskatning af løn og honorarer, som de modtager fra EFTA-Tilsynsmyndigheden, pensioner og tilsvarende ydelser fra EFTA-Tilsynsmyndigheden dog undtaget. Signatarstaterne til protokollen forbeholder sig ret til at tage disse lønninger og honorarer med i betragtning ved fastsættelsen af det beløb, der skal betales i skat af indkomst fra andre kilder.2. EFTA-Tilsynsmyndigheden angiver, hvilke grupper af tjenestemænd og øvrige ansatte stk. 1 finder anvendelse på, og underretter EFTA-staterne om sin beslutning. EFTA-staterne underrettes med regelmæssige mellemrum om navnene på de tjenestemænd og øvrige ansatte, der tilhører disse grupper.Artikel 8Ud over de i artikel 7, stk. 1, omhandlede privilegier og immuniteter nyder medlemmerne af EFTA-Tilsynsmyndigheden:a) fritagelse for arrestation og tilbageholdelse, medmindre de gribes i at begå, forsøge på at begå eller lige at have begået en lovovertrædelseb) samme fritagelse for civilretlig og administrativ forfølgning som diplomater, undtagen i tilfælde af skade forvoldt med et køretøj eller andet transportmiddel, der tilhører eller føres af medlemmetc) fuld immunitet over for strafferetlig forfølgning, undtagen i tilfælde af overtrædelse af færdselsloven forårsaget af et køretøj eller andet transportmiddel, der tilhører eller føres af medlemmet, jf. dog afsnit a)d) samme toldlettelser, for så vidt angår personlig bagage, som der indrømmes diplomater.AFSNIT III MEDLEMMER AF RÅDGIVENDE ORGANER OG EKSPERTER Artikel 91. Medlemmer af rådgivende organer, der bistår EFTA-Tilsynsmyndigheden i dens arbejde, nyder følgende privilegier og immuniteter i forbindelse med udøvelsen af deres hverv for EFTA-Tilsynsmyndigheden og i forbindelse med udstationering for denne:a) fritagelse for retsforfølgning for i embeds medfør foretagne handlinger, herunder mundtlige og skriftlige ytringer, også efter at deres hverv er afsluttet. Denne immunitet kan dog ikke påberåbes i forbindelse med en overtrædelse af færdselsloven begået af et medlem af et rådgivende organ eller tilfælde af skade forvoldt med et køretøj eller andet transportmiddel, der tilhører eller føres af medlemmetb) ukrænkelighed med hensyn til tjenstlige papirer og dokumenterc) fritagelse for alle indvandringsrestriktioner og bestemmelser om registrering af udlændinged) samme behandling med hensyn til valuta- og omvekslingsbestemmelser, som der normalt indrømmes midlertidigt udsendte officielle repræsentanter for udenlandske regeringer.2. Stk. 1 finder også anvendelse på eksperter, der er udsendt for at udøve deres hverv for EFTA-Tilsynsmyndigheden, og på repræsentanter for Europa-Kommissionen og de EU-medlemsstater, der deltager i de rådgivende organers arbejde, der er nævnt i stk. 1.AFSNIT IV ALMINDELIGE BESTEMMELSER Artikel 101. EFTA-Tilsynsmyndigheden har pligt til at ophæve sin immunitet i alle tilfælde, hvor påberåbelse heraf ville hindre rettens gang, og hvor den kan ophæves, uden at myndighedens interesser skades.2. Privilegier og immuniteter indrømmes medlemmerne, tjenestemændene og de øvrige ansatte i EFTA-Tilsynsmyndighedens interesse og ikke af hensyn til de enkeltes personlige fordel. EFTA-Tilsynsmyndigheden har ret og pligt til at ophæve et medlems, en tjenestemands eller en anden ansats immunitet i tilfælde, hvor denne immunitet efter myndighedens opfattelse ville hindre rettens gang, og hvor den kan ophæves, uden at myndighedens interesser skades.Artikel 11Ingen af protokollens signatarstater er forpligtet til at indrømme sine egne statsborgere eller personer med fast bopæl i staten de i artikel 7, stk. 1, litra c), d) og e), omhandlede privilegier og immuniteter.Artikel 12Bestemmelserne i denne protokol tilsidesætter dog ikke den ret, hver af protokollens signatarstater har til at træffe de sikkerhedsforanstaltninger, de finder nødvendige.Artikel 13Såfremt en af protokollens signatarstater mener, at et privilegium eller en immunitet i henhold til protokollen er blevet misbrugt, afholdes der høringer mellem den pågældende stat og EFTA-Tilsynsmyndigheden for at fastslå, om der har været tale om misbrug, og for, såfremt det er tilfældet, at sikre, at det ikke gentager sig. En stat, der mener at en person har misbrugt et privilegium eller en immunitet i henhold til protokollen, kan forlange, at denne forlader statens område.


text:
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 202/288
 (17.) JEGYZŐKÖNYV
 DÁNIÁRÓL
 A MAGAS SZERZŐDŐ FELEK,
 AZZAL AZ ÓHAJJAL, hogy rendezzenek egyes Dániát érintő sajátos problémákat,
 MEGÁLLAPODTAK a következő rendelkezésekben, amelyeket az Európai Unióról szóló szerződéshez és az Európai Unió működéséről szóló szerződéshez csatolnak:
 A Központi Bankok Európai Rendszere és az Európai Központi Bank alapokmányáról szóló jegyzőkönyv 14. cikkének rendelkezései nem érintik Dánia Nemzeti Bankjának azt a jogát, hogy ellássa meglévő feladatait a Dán Királyságnak azokra a részeire vonatkozóan, amelyek nem részei az Uniónak.


text:
 30.12.2005
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 347/93
 BESCHLUSS Nr. 1/2005 DES MIT DEM ABKOMMEN ZWISCHEN DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFT UND DER SCHWEIZERISCHEN EIDGENOSSENSCHAFT ÜBER DEN HANDEL MIT LANDWIRTSCHAFTLICHEN ERZEUGNISSEN EINGESETZTEN GEMISCHTEN VETERINÄRAUSSCHUSSES
 vom 21. Dezember 2005
 über die Änderung von Anhang 11 Anlage 6 des Abkommens
 (2005/962/EG)
 DER AUSSCHUSS —
 gestützt auf das Abkommen der Europäischen Gemeinschaft und der Schweizerischen Eidgenossenschaft über den Handel mit landwirtschaftlichen Erzeugnissen (im Folgenden „Agrarabkommen“ genannt), insbesondere auf Artikel 19 Absatz 3 von dessen Anhang 11,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Das Agrarabkommen ist am 1. Juni 2002 in Kraft getreten.
 (2)
 Die Anlagen 1, 2, 3, 4, 5, 6 und 11 des Anhangs 11 des Agrarabkommens wurden mit Beschluss Nr. 2/2003 des mit dem Abkommen der Europäischen Gemeinschaft und der Schweizerischen Eidgenossenschaft über den Handel mit landwirtschaftlichen Erzeugnissen eingesetzten Gemischten Veterinärausschusses vom 25. November 2003 zur Änderung der Anlagen 1, 2, 3, 4, 5, 6 und 11 von Anhang 11 des Abkommens (1) erstmals geändert.
 (3)
 Die Anlagen 1, 2, 3, 4, 5, 6 und 11 des Anhangs 11 des Agrarabkommens wurden mit Beschluss Nr. 2/2004 des mit dem Abkommen der Europäischen Gemeinschaft und der Schweizerischen Eidgenossenschaft über den Handel mit landwirtschaftlichen Erzeugnissen eingesetzten Gemischten Veterinärausschusses vom 9. Dezember 2004 zur Änderung der Anlagen 1, 2, 3, 4, 5, 6 und 11 von Anhang 11 des Abkommens (2) zuletzt geändert.
 (4)
 Die Schweizerische Eidgenossenschaft hat sich verpflichtet, die Vorschriften der Verordnung (EG) Nr. 852/2004 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 29. April 2004 über Lebensmittelhygiene (3), der Verordnung (EG) Nr. 853/2004 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 29. April 2004 mit spezifischen Hygienevorschriften für Lebensmittel tierischen Ursprungs (4), der Verordnung (EG) Nr. 854/2004 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 29. April 2004 mit besonderen Verfahrensvorschriften für die amtliche Überwachung von zum menschlichen Verzehr bestimmten Erzeugnissen tierischen Ursprungs (5) und der Verordnung (EG) Nr. 882/2004 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 29. April 2004 über amtliche Kontrollen zur Überprüfung der Einhaltung des Lebensmittel- und Futtermittelrechts sowie der Bestimmungen über Tiergesundheit und Tierschutz (6) in ihre nationale Gesetzgebung zu übernehmen.
 (5)
 Die schweizerischen Hygienevorschriften wurden zum Zwecke des Handels mit Kuhmilch und Kuhmilcherzeugnissen für den menschlichen Verzehr als den Gemeinschaftsvorschriften gleichwertig anerkannt.
 (6)
 Die Vorschriften der Anlage 6 des Anhangs 11 des Agrarabkommens und ihre Auswirkungen auf die Kontrollen werden gemäß Anlage 6 Kapitel III des genannten Anhangs im Gemischten Veterinärausschuss nicht später als ein Jahr nach dem Inkrafttreten dieses Beschlusses im Hinblick auf die Anerkennung der Gleichwertigkeit aller anderen zum Verzehr bestimmten tierischen Erzeugnisse als Kuhmilch und Kuhmilcherzeugnisse überprüft.
 (7)
 Der Wortlaut der Anlage 6 des Anhangs 11 des Agrarabkommens sollte geändert werden, um Änderungen der am 1. Januar 2006 geltenden gemeinschaftlichen und schweizerischen Rechtsvorschriften Rechnung zu tragen —
 BESCHLIESST:
 Artikel 1
 Anlage 6 Kapitel 1 Tabelle 1 (Erzeugnisse: Zum Verzehr bestimmte Kuhmilch und Kuhmilcherzeugnisse) des Anhangs 11 des Agrarabkommens erhält die Fassung des Textes im Anhang dieses Beschlusses.
 Artikel 2
 Die Gleichwertigkeit der schweizerischen Hygienevorschriften für alle anderen zum Verzehr bestimmten tierischen Erzeugnisse als Kuhmilch und Kuhmilcherzeugnisse wird im Gemischten Veterinärausschuss hinsichtlich ihrer Anerkennung zu Handelszwecken nicht später als ein Jahr nach dem Inkrafttreten dieses Beschlusses überprüft.
 Artikel 3
 Dieser Beschluss ist in zwei Urschriften abgefasst und wird von den beiden Vorsitzenden des Ausschusses oder anderen Personen, die befugt sind, im Namen der Vertragsparteien zu handeln, unterzeichnet.
 Artikel 4
 Dieser Beschluss wird im Amtsblatt der Europäischen Union veröffentlicht.
 Er tritt am 1. Januar 2006 in Kraft.
 Unterzeichnet in Brüssel am 21. Dezember 2005.
 Für den Gemischten Veterinärausschuss
 Der Leiter der Delegation der Schweizerischen Eidgenossenschaft
 Hans WYSS
 Der Leiter der Delegation der Europäischen Gemeinschaft
 Jaana HUSU-KALLIO
 (1) ABl. L 23 vom 28.1.2004, S. 27.
 (2) ABl. L 17 vom 20.1.2005, S. 1.
 (3) ABl. L 139 vom 30.4.2004, S. 1. Berichtigung im ABl. L 226 vom 25.6.2004, S. 3.
 (4) ABl. L 139 vom 30.4.2004, S. 55. Berichtigung im ABl L 226 vom 25.6.2004, S. 22.
 (5) ABl. L 139 vom 30.4.2004, S. 206. Berichtigung im ABl. L 226 vom 25.6.2004, S. 83.
 (6) ABl. L 165 vom 30.4.2004, S. 1. Berichtigung im ABl. L 191 vom 28.5.2004, S. 1.
 ANHANG
 „Erzeugnisse: Zum Verzehr bestimmte tierische Erzeugnisse
 Gemeinschaftsausfuhren in die Schweiz und Schweizer Ausfuhren in die Europäische Gemeinschaft
 Handelsbedingungen
 Gleichwertigkeit
 Sonderbedingungen
 EG-Normen
 Schweizer Normen
 Verordnungen (EG) Nr. 852/2004 Nr. 853/2004 Nr. 854/2004 Nr. 882/2004
 Bundesgesetz vom 9. Oktober 1992 über Lebensmittel und Gebrauchsgegenstände (Lebensmittelgesetz), zuletzt geändert am 18. Juni 2004 (SR 817.0)
 Tierschutzverordnung vom 27. Mai 1981 (TSchV), zuletzt geändert am 27. Juni 2001 (SR 455.1)
 Verordnung vom 1. März 1995 über die Ausbildung der Kontrollorgane für die Fleischhygiene (VAFHy) (SR 817.191.54)
 Tierseuchenverordnung vom 27. Juni 1995 (TSV), zuletzt geändert am 18. August 2004 (SR 916.401)
 Verordnung vom 23. November 2005 über die Primärproduktion (SR 916.020)
 Verordnung vom 23. November 2005 über das Schlachten und die Fleischkontrolle (VSFK) (SR 817.190)
 Lebensmittel- und Gebrauchsgegenständeverordnung vom 23. November 2005 (LGV) (SR 817.02)
 Verordnung des EDI vom 23. November 2005 über den Vollzug der Lebensmittelgesetzgebung (SR 817.025.21)
 Verordnung des EVD vom 23. November 2005 über die Hygiene bei der Primärproduktion (SR 916.020.1)
 Hygieneverordnung des EDI vom 23. November 2005 (SR 817.024.1)
 Verordnung des EVD vom 23. November 2005 über die Hygiene beim Schlachten (VHyS) (SR 817.190.1)
 Verordnung des EDI vom 23. November 2005 über Lebensmittel tierischer Herkunft (V-LtH) (SR 817.022.108)
 ja
 mit Sonderbedingungen
 Im Rahmen dieser Anlage sowie angesichts der Entwicklung der Gemeinschaftsvorschriften in diesem Bereich (Durchführungsvorschriften) und der Gemeinschaftsvorschriften zur Kontrolle der Einfuhren aus Drittländern verpflichten sich die Schweizer Behörden, ihre Rechtsvorschriften anzupassen und zum Zwecke des Handels gleichwertige Vorschriften festzulegen. Die Schweizer Behörden haben in diesem Sinne Verordnungsentwürfe erarbeitet und in Konsultation gegeben.
 Die Vorschriften dieser Anlage werden im Gemischten Veterinärausschuss gemäß Kapitel III der Anlage nicht später als ein Jahr nach dem Inkrafttreten dieser Änderung hinsichtlich der Anerkennung der Gleichwertigkeit aller anderen tierischen Erzeugnisse für den menschlichen Verzehr als Kuhmilch und Kuhmilcherzeugnisse überprüft.
 Solange die entsprechende Änderung dieser Anlage nicht erfolgt ist, fallen alle anderen tierischen Erzeugnisse als Kuhmilch und Kuhmilcherzeugnisse und nicht zum Verzehr bestimmte tierische Nebenprodukte, einschließlich nicht zum Verzehr bestimmte Kuhmilch und Kuhmilcherzeugnisse, weiterhin in den Geltungsbereich von Kapitel II dieser Anlage.
 Kuhmilch und Kuhmilcherzeugnisse
 Tiergesundheit
 —
 Rinder
 Richtlinie 64/432/EWG
 Tierseuchenverordnung vom 27. Juni 1995 (TSV), zuletzt geändert am 23. Juni 2004 (SR 916.401), insbesondere die Artikel 47, 61, 65, 101, 155, 163, 169, 173, 177, 224 und 295.
 ja
 Tiergesundheit
 —
 Rinder
 Verordnungen (EG) Nr. 852/2004 Nr. 853/2004 Nr. 854/2004 Nr. 882/2004
 Lebensmittel- und Gebrauchsgegenständeverordnung vom 23. November 2005 (LGV) (SR 817.02)
 Verordnung vom 23. November 2005 über die Qualitätssicherung und Qualitätskontrolle in der Milchwirtschaft (Milchqualitätsverordnung, MQV) (SR 916.351.0)
 Verordnung des EDI vom 23. November 2005 über Lebensmittel tierischer Herkunft (V-LtH) (SR 817.022.108)
 Hygieneverordnung des EDI vom 23. November 2005 (SR 817.024.1)
 Verordnung des EVD vom 23. November 2005 über die Hygiene bei der Milchproduktion (VHyMP) (SR 916.351.021.1)
 ja
 Für den menschlichen Verzehr bestimmte Kuhmilch und Kuhmilcherzeugnisse, die zwischen den Mitgliedstaaten der Gemeinschaft und der Schweiz gehandelt werden, verkehren ausschließlich unter denselben Bedingungen wie Kuhmilch und Kuhmilcherzeugnisse für den menschlichen Verzehr, die zwischen den Mitgliedstaaten der Gemeinschaft gehandelt werden.
 Die Schweizer Vorschriften und insbesondere die Verfahrensvorschriften für die Wärmebehandlung von Milch und Milcherzeugnissen und ihre Auswirkungen auf die Etikettierung gelten nicht für Erzeugnisse, die in einem Mitgliedstaat der Europäischen Union rechtmäßig hergestellt und/oder vermarktet werden oder die in einem Unterzeichnerstaat des Europäischen Freihandelsabkommens (EFTA), der Vertragspartner des Abkommens über den Europäischen Wirtschaftsraums ist, rechtmäßig hergestellt werden.
 Die Schweiz erstellt ein Verzeichnis zugelassener Betriebe im Sinne von Artikel 31 (Eintragung/Zulassung von Betrieben) der Verordnung (EG) Nr. 882/2004.“