text:
 2.7.2020
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 210/12
 DECIZIA nr. 52/2019 A COMITETULUI MIXT AL SEE
 din 29 martie 2019
 de modificare a anexei I (Chestiuni veterinare și fitosanitare) la Acordul privind SEE [2020/806]
 COMITETUL MIXT AL SEE,
 având în vedere Acordul privind Spațiul Economic European („Acordul privind SEE”), în special articolul 98,
 întrucât:
 (1)
 Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1564 al Comisiei din 17 octombrie 2018 privind autorizarea unui preparat de dolomită-magnezit ca aditiv pentru hrana tuturor speciilor de animale cu excepția vacilor de lapte și a altor rumegătoare pentru producția de lapte, a purceilor înțărcați și a porcilor pentru îngrășare (1) trebuie încorporat în Acordul privind SEE.
 (2)
 Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1565 al Comisiei din 17 octombrie 2018 privind autorizarea unui preparat de endo-1,4-beta-mananază produsă de Paenibacillus lentus (DSM 28088) ca aditiv pentru hrana puilor pentru îngrășare, a puicuțelor pentru ouat și a speciilor minore de păsări de curte, altele decât păsările ouătoare, a curcanilor pentru îngrășare și a curcanilor crescuți pentru reproducere, a purceilor înțărcați, a porcilor pentru îngrășare și a speciilor minore de porcine (titularul autorizației: Elanco GmbH) (2) trebuie încorporat în Acordul privind SEE.
 (3)
 Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1569 al Comisiei din 18 octombrie 2018 de modificare a Regulamentului de punere în aplicare (UE) nr. 1110/2011 privind autorizarea unui preparat enzimatic de endo-1,4-beta-xilanază produs de Trichoderma reesei (CBS 114044) ca aditiv pentru hrana găinilor ouătoare, a speciilor de păsări de curte minore și a porcilor pentru îngrășat (titularul autorizației: Roal Oy) (3) trebuie încorporat în Acordul privind SEE.
 (4)
 Regulamentul (UE) 2018/1903 al Comisiei din 5 decembrie 2018 de rectificare a anexelor IV, VI și VII la Regulamentul (CE) nr. 767/2009 al Parlamentului European și al Consiliului privind introducerea pe piață și utilizarea furajelor și de rectificare a anumitor versiuni lingvistice ale anexelor II, IV, V și VI la respectivul regulament (4) trebuie încorporat în Acordul privind SEE.
 (5)
 Prezenta decizie se referă la legislația privind hrana pentru animale. Legislația privind hrana pentru animale nu se aplică Principatului Liechtenstein atât timp cât aplicarea Acordului între Comunitatea Europeană și Confederația Elvețiană privind schimburile comerciale cu produse agricole se extinde la Principatul Liechtenstein, astfel cum se specifică în adaptările sectoriale ale anexei I la Acordul privind SEE. Prezenta decizie nu se aplică, așadar, Principatului Liechtenstein.
 (6)
 Prin urmare, anexa I la Acordul privind SEE ar trebui modificată în consecință,
 ADOPTĂ PREZENTA DECIZIE:
 Articolul 1
 Capitolul II din anexa I la Acordul privind SEE se modifică după cum urmează:
 1.
 La punctul 2zt [Regulamentul de punere în aplicare (UE) nr. 1110/2011 al Comisiei] se adaugă următorul text:
 „ , astfel cum a fost modificat prin:
 —
 32018 R 1569: Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1569 al Comisiei din 18 octombrie 2018 (JO L 262, 19.10.2018, p. 37).”
 2.
 La punctul 48 [Regulamentul (CE) nr. 767/2009 al Parlamentului European și al Consiliului] se adaugă următoarea liniuță:
 „—
 32018 R 1903: Regulamentul (UE) 2018/1903 al Comisiei din 5 decembrie 2018 (JO L 310, 6.12.2018, p. 22).”
 3.
 După punctul 274 [Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1568 al Comisiei] se introduc următoarele puncte:
 „275.
 32018 R 1564: Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1564 al Comisiei din 17 octombrie 2018 privind autorizarea unui preparat de dolomită-magnezit ca aditiv pentru hrana tuturor speciilor de animale cu excepția vacilor de lapte și a altor rumegătoare pentru producția de lapte, a purceilor înțărcați și a porcilor pentru îngrășare (JO L 262, 19.10.2018, p. 20).
 276.
 32018 R 1565: Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2018/1565 al Comisiei din 17 octombrie 2018 privind autorizarea unui preparat de endo-1,4-beta-mananază produsă de Paenibacillus lentus (DSM 28088) ca aditiv pentru hrana puilor pentru îngrășare, a puicuțelor pentru ouat și a speciilor minore de păsări de curte, altele decât păsările ouătoare, a curcanilor pentru îngrășare și a curcanilor crescuți pentru reproducere, a purceilor înțărcați, a porcilor pentru îngrășare și a speciilor minore de porcine (titularul autorizației: Elanco GmbH) (JO L 262, 19.10.2018, p. 24).”
 Articolul 2
 Textele Regulamentului (UE) 2018/1903 și ale Regulamentelor de punere în aplicare (UE) 2018/1564, (UE) 2018/1565 și (UE) 2018/1569 în limbile islandeză și norvegiană, care urmează să fie publicate în suplimentul SEE la Jurnalul Oficial al Uniunii Europene, sunt autentice.
 Articolul 3
 Prezenta decizie intră în vigoare la 30 martie 2019, cu condiția să se fi efectuat toate notificările prevăzute la articolul 103 alineatul (1) din Acordul privind SEE (*1).
 Articolul 4
 Prezenta decizie se publică în secțiunea SEE și în suplimentul SEE ale Jurnalului Oficial al Uniunii Europene.
 Adoptată la Bruxelles, 29 martie 2019.
 Pentru Comitetul mixt al SEE
 Președintele
 Claude MAERTEN
 (1) JO L 262, 19.10.2018, p. 20.
 (2) JO L 262, 19.10.2018, p. 24.
 (3) JO L 262, 19.10.2018, p. 37.
 (4) JO L 310, 6.12.2018, p. 22.
 (*1) Nu au fost semnalate obligații constituționale.


type: wikipedia

text:
2003 m. buvo nekeliamieji metai, prasidedantys trečiadienį pagal Grigaliaus kalendorių.
 Tai taip pat:
 JTO Tarptautiniai gėlo vandens metai;
 Tarptautiniai chemijos metai;
 Europos Neįgaliųjų metai.
 2003 m. rinkimai surengti virš 30 šalių.
 Lietuvoje
 Įvykiai
 Sausis
 Sausio 3 d. – Prasidėjo bendrovės „Lietuvos jūrų laivininkystė“ privatizavimo procesas;
 Sausio 5 d. – Lietuvos Respublikos Prezidentu išrinktas Liberalų demokratų partijos lyderis 46 metų Rolandas Paksas;
 Sausio 6 d. – Premjeras Algirdas Brazauskas išrinktas populiariausiu metų vilniečiu, jam įteikta sidabrinė „Geležinio vilko“ statulėlė;
 Sausio 10 d. – Vilniaus Šv. Jonų bažnyčioje inauguruotas 82-asis Vilniaus universiteto rektorius Benediktas Juodka;
 Sausio 12 d. – Australijoje vykusiose XX kurčiųjų olimpinėse žaidynėse aukso medalį iškovojo vilnietis Tomas Kuzminskis;
 Sausio 16 d. – Lietuvos tautinis olimpinis komitetas pradėjo leisti žurnalą „Olimpinė panorama“;
 Sausio 17 d.:
 Kijeve pasirašytas protokolas dėl Lietuvos ir Ukrainos parlamentinės asamblėjos steigimo;
 Vilniuje atidaryta pirmoji akių ligų klinika;
 Sausio 22 d. – Lietuvos ir Baltarusijos pasienyje atidaryta Valstybės sienos apsaugos tarnybos Dubičių užkarda;
 Sausio 25 d. – Čijunės Sugiharos (Chiune Sugihara) fondas „Diplomatai už gyvybę“ už naują požiūrį į lietuvių ir žydų santykius 2002 m. Tolerancijos žmogumi paskelbė profesorę Ireną Veisaitę.
 Vasaris
 Vasario 3 d. – Teisingumo ministerijoje užregistruota Lietuvos krikščioniškosios demokratijos partija;
 Vasario 4 d. – kardiochirurgas Vytautas Sirvydis apdovanotas Estijos Raudonojo Kryžiaus 3-čiojo laipsnio ordinu;
 Vasario 18 d. – Baltarusijos Gardino mieste darbą pradėjo Lietuvos generalinis konsulatas;
 Vasario 20 d. – Lietuviškosios Vikipedijos gimtadienis – laisvojoje enciklopedijoje buvo sukurtas pirmasis lietuviškas straipsnis („kompiuteris“);
 Vasario 21 d. – Garsiam operos solistui Sergejui Larinui įteiktas Lietuvos operos bičiulių draugijos „Kipro“ apdovanojimas. Šis apdovanojimas įteikiamas nuo 1997 metų.
 Kovas
 Kovo 18 d. – Turkijos ambasados diplomatai pagerbė Pirmojo pasaulinio karo metu žuvusių turkų karių, palaidotų Vilniaus Vingio parke esančiose vokiečių karių kapinėse, atminimą. Osmanų imperijos kariai šiame kare dalyvavo Vokietijos pusėje;
 Kovo 31 d. – Kanada pirmoji iš NATO valstybių ratifikavo Lietuvos ir dar šešių Europos valstybių prisijungimo prie Aljanso protokolus.
 Gegužė
 Gegužės 6 d. – į Šiluvos baziliką po restauravimo sugražintas XVII amžiaus Šiluvos Dievo Motinos su Kūdikiu paveikslas;
 Gegužės 12 d. – Tomui Venclovai už knygą „Vilnius“ įteikta Šv. Kristoforo statulėlė;
 Gegužės 20 d. – Rusijos valstybės Dūma ratifikavo 1997 metais pasirašytą sienos su Lietuva sutarčių paketą;
 Gegužės 24 d. – Andrius Kubilius Tėvynės Sąjungos pirmininko poste pakeitė dešimt metų jai vadovavusį Vytautą Landsbergį.
 Birželis
 Birželio 10 d. – Vladimiras Putinas pasirašė įstatymus dėl Lietuvos ir Rusijos valstybės sienos bei kontinentinio šelfo Baltijos jūroje atskyrimo sutarčių ratifikavimo.
 Liepa
 Liepos 3 d. – 2004 metai paskelbti Kalbos ir knygos metais.
 Rugsėjis
 Rugsėjo 14 d. – Lietuvos vyrų krepšinio rinktinė tapo Europos čempionais, finale 93-84 laimėdama prieš Ispanijos rinktinę.
 Mirtys
 Sausio 5 d. – Chackelis Kibarskis, Lietuvos gydytojas terapeutas, habilituotas biomedicinos mokslų daktaras (g. 1903 m.).
 Sausio 7 d. – Jonas Čeponis, Lietuvos tapytojas (g. 1926 m.).
 Sausio 11 d. – Paulius Petronis, politinis kalinys, saleziečių vienuolijos idėjų ir katalikiškos literatūros platintojas, publicistas ir keleto knygelių autorius (g. 1916 m.).
 Sausio 16 d. – Tomas Kairiūkštis, Lietuvos gydytojas patologas fiziologas, habilituotas biomedicinos mokslų daktaras. (g. 1925 m.).
 Sausio 21 d. – Vytautas Maknys, Lietuvos teatro istorikas, pedagogas, vertėjas (g. 1907 m.).
 Vasario 7 d. – Stasys Yla, Lietuvos muzikologas, pedagogas, vertėjas (g. 1913 m.).
 Vasario 13 d. – Vladas Pavilonis, Lietuvos teisėtyrininkas penalistas, Vilniaus universiteto profesorius, LR Konstitucinio Teismo teisėjas, teismo pirmininkas (1999–2002 m.) (g. 1932 m.).
 Vasario 17 d. – Jonas Mocartas, ekonomistas, Lietuvos ūkio, politinis bei visuomenės veikėjas (g. 1943 m.).
 Vasario 27 d. – Adolfas Damušis, Lietuvos chemikas, pasipriešinimo sovietiniam ir naciniam okupaciniams režimams veikėjas (g. 1908 m.).
 Kovo 3 d. – Povilas Tebelškis, Lietuvos archeologas (g. 1950 m.).
 Kovo 5 d. – Mykolas Kosčiauskas, Lietuvos geodezijos inžinierius, fizinių mokslų daktaras. Inžinerinės geodezijos tyrimų pradininkas Lietuvoje (g. 1913 m.).
 Kovo 13 d. – Bronius Janonis, Lietuvos veterinarijos gydytojas, biomedicinos mokslų daktaras (g. 1905 m.).
 Kovo 14 d. – Halina Korsakienė, Lietuvos rašytoja, vertėja, visuomenės veikėja (g. 1910 m.).
 Kovo 17 d. – Povilas Čibiras, Lietuvos gydytojas infekcionistas, habilituotas biomedicinos mokslų daktaras (g. 1913 m.).
 Balandžio 3 d. – Gražvydas Juozas Lazauskas, Lietuvos spaudos darbuotojas (g. 1914 m.).
 Balandžio 10 d. – Giedrius Juozas Daniulaitis, Lietuvos architektas, humanitarinių mokslų daktaras (g. 1938 m.).
 Balandžio 14 d.:
 Albertas Jonas Kerelis, architektas, JAV lietuvių visuomenės veikėjas (g. 1926 m.).
 Balys Barauskas, lietuvių teatro aktorius (g. 1929 m.).
 Balandžio 15 d. – Jonas Januitis, sovietinis veikėjas, žurnalistas (g. 1925 m.).
 Balandžio 16 d. – Viktoras Vincas Šauklys, Lietuvos kunigas, marijonas, spaudos darbuotojas (g. 1908 m.).
 Balandžio 24 d. – Antanas Raguotis, Lietuvos sovietinis partinis bei valstybės veikėjas (g. 1914 m.).
 Balandžio 25 d. – Jonas Viktoras Kalvanas, Lietuvos evangelikų liuteronų bažnyčios vyskupas (g. 1948 m.).
 Balandžio 26 d. – Juozas Prunskis, katalikų dvasininkas, kunigas, prelatas (nuo 1987 m.), žurnalistas, kanonistas (g. 1907 m.).
 Gegužės 1 d. – Jonas Laucė, Lietuvos prozininkas (g. 1917 m.).
 Gegužės 19 d.:
 Leonardas Kazimieras Andriekus, Lietuvos poetas, kunigas, pranciškonas, bažnytinės teisės daktaras (g. 1914 m.).
 Vytautas Šeinauskas, Lietuvos kompozitorius, grafikas, pedagogas (g. 1938 m.).
 Gegužės 21 d. – Vlada Černiauskaitė, Lietuvos grafikė (g. 1922 m.).
 Gegužės 23 d. – Elena Červinskienė, Lietuvos literatūros tyrinėtoja, habilituota humanitarinių mokslų daktarė (g. 1920 m.).
 Gegužės 28 d. – Vytautas Balčiūnas, Lietuvos kunigas, nuo 1963 m. monsinjoras, teologijos daktaras, Lietuvos katalikų mokslų akademijos (LKMA) narys (g. 1910 m.).
 Gegužės 30 d. – Jonas Čepaitis, Lietuvos aktorius, režisierius (g. 1920 m.).
 Birželio 2 d. – Rasa Andrašiūnaitė, Lietuvos teatro veikėja, dramaturgė (g. 1940 m.).
 Birželio 3 d. – Juozas Degutis, Lietuvos chemikas organikas, habilituotas fizinių mokslų daktaras (g. 1925 m.).
 Birželio 8 d. – Leonas Švedas, dvikalbis Lietuvos ir Lenkijos poetas bei prozininkas, choro dainininkas (g. 1918 m.).
 Birželio 18 d.:
 Steponas Matulis, Romos katalikų kunigas, MIC, vienuolis marijonas, bažnyčios istorijos mokslų daktaras (g. 1918 m.).
 Leonas Bičkauskas-Gentvila, Lietuvos istorikas, habilituotas humanitarinių mokslų daktaras (g. 1910 m.).
 Birželio 26 d. – Roma Grinbergienė-Griniūtė, Lietuvos žurnalistė, rankininkė (g. 1939 m.).
 Birželio 30 d. – Vytautas Benokraitis, Lietuvos teatro aktorius (g. 1931 m.).
 Liepos 7 d. – Vytautas Jasinskas, Lietuvos teatro režisierius (g. 1922 m.).
 Liepos 11 d. – Kazimieras Gaivenis, žymus Lietuvos kalbininkas, vienas žymiausių lietuvių terminologų ir kalbos kultūrininkų (g. 1934 m.).
 Liepos 13 d. – Vytautas Montvila, Lietuvos kompozitorius, fagotininkas (g. 1935 m.).
 Liepos 14 d. – Arvydas Lekavičius, TSRS ir Lietuvos karinis veikėjas, pulkininkas (g. 1941 m.).
 Liepos 17 d. – Emilija Danilevičiūtė – Dapšienė, lietuvių aktorė, Lietuvos nusipelniusi artistė (1973 m.) (g. 1922 m.).
 Liepos 20 d. – Vincas Maciūnas, Lietuvos literatūrologas, filologijos mokslų daktaras (g. 1909 m.).
 Liepos 25 d. – Marijonas Krikštopaitis, Lietuvos gydytojas terapeutas, habilituotas biomedicinos mokslų daktaras (g. 1914 m.).
 Liepos 27 d. – Audrius Šlekys, Lietuvos futbolo rinktinės, Kauno „Inkaro” ir FBK „Kauno” puolėjas (g. 1975 m.).
 Liepos 28 d. – Gediminas Kazys Čepulis, Lietuvos gydytojas virusologas imunologas, habilituotas biomedicinos mokslų daktaras (g. 1941 m.).
 Liepos 29 d. – Marija Kruopienė, Baltarusijos lietuvių visuomenės veikėja, tautosakininkė (g. 1920 m.).
 Rugpjūčio 10 d. – Elena Vainienė, Lenkijos lietuvių mokytoja. Įvertinta Lietuvos didžiojo kunigaikščio Gedimino ordino medaliu (g. 1921 m.).
 Rugpjūčio 14 d. – Algimantas Jusionis, Lietuvos tapytojas (g. 1954 m.).
 Rugpjūčio 15 d. – Marijona Balinskienė, pedagogė, Lietuvos ir Alytaus rajono politinė bei visuomenės veikėja (g. 1940 m.).
 Rugpjūčio 30 d. – Karolis Dionyzas Bučinskis, garsus JAV aktorius, žinomas Charles Bronson pseudonimu (g. 1921 m.).
 Rugsėjo mėn. – Elena Dauguvietytė-Kudabienė, Lietuvos ir Kanados teatro aktorė, režisierė (g. 1922 m.).
 Rugsėjo 5 d. – Kiras Bulyčiovas, tarybinis rusų rašytojas fantastas, profesionalus istorikas (Rytų Azijos istorija) (g. 1934 m.).
 Rugsėjo 9 d. – Jonas Osvaldas Kažemėkas, Lietuvos agronomas selekcininkas, habilituotas biomedicinos mokslų daktaras (g. 1934 m.).
 Rugsėjo 14 d. – Algimantas Zigmantavičius.Lietuvos Teatro ir Kino aktorius., ) (g. 1945 m.).
 Rugsėjo 18 d. – Ieva (Eva) Erika Labutytė-Vanagienė, Lietuvos dailininkė grafikė, Mažosios Lietuvos kraštotyrininkė (g. 1938 m.).
 Spalio 2 d. – Vytautas Jasulaitis, Lietuvos inžinierius, visuomenės veikėjas, technologijos mokslų daktaras (g. 1929 m.).
 Spalio 4 d. – Antanas Rekašius, Lietuvos kompozitorius, pedagogas (g. 1928 m.).
 Spalio 9 d. – Justinas Bašinskas, lietuvių kompozitorius (g. 1923 m.).
 Spalio 23 d. – Birutė Ignatavičiūtė, Lietuvos gydytoja ftiziatrė, habilituota biomedicinos mokslų daktarė (g. 1924 m.).
 Spalio 25 d. – Algirdas Titus Antanaitis, Lietuvos literatūros tyrinėtojas, poetas, publicistas (g. 1927 m.).
 Spalio 30 d. – Alfonsas Budvytis, Lietuvos fotografas (g. 1949 m.).
 Lapkričio 2 d. – Petras Algirdas Miškinis, teisininkas, teisėtyrininkas civilistas ir komercininkas, Vytauto Didžiojo universiteto (VDU) docentas, Lietuvos politinis bei visuomenės veikėjas (g. 1936 m.).
 Lapkričio 22 d. – Izabela Trainauskaitė, Lietuvos botanikė, biomedicinos mokslų daktarė (g. 1928 m.).
 Lapkričio 23 d. – Vytautas Statulevičius, mokslininkas, habilituotas matematikos mokslų daktaras, akademikas, Lietuvos mokslų akademijos tikrasis narys, „Lietuvos Sąjūdžio“ veikėjas (g. 1929 m.).
 Lapkričio 25 d. – Liudas Dambrauskas, Lietuvos rezistentas, politinis kalinys, rašytojas ir publicistas, technikos mokslų daktaras (g. 1921 m.).
 Gruodžio 7 d. – Laima Lankauskaitė, Lietuvos lėlių teatro aktorė, režisierė (g. 1939 m.).
 Gruodžio 10 d.:
 Klementina Gudonytė, Lietuvos tautodailininkė audėja (g. 1916 m.).
 Mečislovas Mackevičius, teisininkas, JAV lietuvių visuomenės ir Vyriausiojo Lietuvos išlaisvinimo komiteto veikėjas (g. 1906 m.).
 Gruodžio 12 d. – Kazys Leistrumas, Lietuvos agronomas selekcininkas, biomedicinos mokslų daktaras (g. 1924 m.).
 Gruodžio 16 d. – Algirdas Venskūnas, lietuvių teatro ir kino aktorius, LTSR nusipelnęs artistas (1976) (g. 1934 m.).
 Gruodžio 21 d. – Leonardas Juozapas Šimutis, chorvedys, vargonininkas, pedagogas, kompozitorius, filosofijos mokslų daktaras (g. 1920 m.).
 Albertas Barauskas, sovietinės Lietuvos partinis bei valstybės veikėjas (g. 1915 m.).
 Stasys Vinciūnas, Lietuvos žurnalistas, redaktorius (g. 1929 m.).
 Vanda Leskauskienė, Lietuvos pedagogė, Kelmės rajono politinė ir visuomenės veikėja (g. 1961 m.).
 Pasaulyje
 Įvykiai
 Sausis
 Sausio 1 d. – Luíz Inácio Lula Da Silva tapo 37-tuoju Brazilijos prezidentu;
 Sausio 10 d. – žuvo Angolos UNITA partizaninės organizacijos lyderis Jonas Malheiro Sawimbi;
 Sausio 30 d. – Irako nuginklavimas: Britanijos, Ispanijos, Italijos, Portugalijos, Vokietijos, Lenkijos, Danijos ir Čekijos vadovai pasirašė raštą, kuriuo remiami JAV invazijos į Iraką planai.
 Vasaris
 Vasario 1 d. – Virš Teksaso valstijos besileisdamas ore suiro JAV šatlas Columbia, žuvo septyni astronautai;
 Vasario 4 d. – parlamento sprendimu Jugoslavija pervadinta į Serbiją ir Juodkalniją;
 Vasario 14 d. – nugaišo avis Doli, pirmasis klonuotas žinduolis;
 Vasario 26 d. – amerikiečių verslininkas pateko į Vietnamo prancūzų ligoninę Hanojuje. PSO gydytojas Carlo Urbani pranešė apie neįprastai greitai užkrečiamą ligą. Tiek verslininkas, tiek CArlo Urbani mirė nuo SARS kovo mėnesį;
 Vasario 28 d. – Čekijos prezidentu tapo Vaclavas Klausas (Václav Klaus).
 Kovas
 Kovo 12 d. – Belgrade nužudytas Serbijos premjerministras Zoranas Džindžičius (Zoran Djindjic );
 Kovo 20 d. – prasidėjo Irako karas, kai daugianacionalinės pajėgos, vadovaujamos JAV ir JK, užpuolė Iraką. Į sąjungininkų kontingentą taip pat įėjo nedidelės Australijos, Danijos ir Lenkijos pajėgos.
 Balandis
 Balandžio 9 d. – JAV kariai užima Bagdadą, nuversdami Sadamo Huseino režimą.
 Gegužė
 Gegužės 5 d. – Ahmed Ouyahia (g. 1952 m.), tapo Alžyro ministru pirmininku, šias pareigas ėjo iki 2006 m. gegužės 24 d.;
 Gegužės 23 d. – Teksase gimė pirmasis klonuotas elnias Devi;
 Gegužės 28 d. – Italijoje gimė pirmasis klonuotas arklys Prometėjas.
 Birželis
 Birželio 15 d. – 2003 metų NBA čempionais tapo San Antonio Spurs.
 Spalis
 Spalio 31 d. – Ilhamas Alijevas (g. 1961 m., Baku, Azerbaidžane, TSRS), išrinktas Azerbaidžano prezidentu.
 Gruodis
 Gruodžio 13 d. – Tikrite pagautas buvęs Irako prezidentas Sadamas Huseinas.
 Mirtys
 Sausio 12 d. – Leopoldas Galtjeris, buvęs Argentinos generolas ir de facto šalies prezidentas (1981 m. gruodžio 22 d. – 1982 m. birželio 18 d.) (g. 1926 m.).
 Sausio 21 d. – Albertas Hiršfeldas, karikatūristas, kurio grakštūs piešiniai pasirodydavo dienraščio „New York Times“ puslapiuose 7 dešimtis metų (g. 1903 m.).
 Vasario 25 d. – René Antonio Römer, Nyderlandų Antilų gubernatorius, ėjo pareigas nuo 1983 m. iki 1990 m. Nyderlandų Antilų universiteto ir Groningeno universiteto (Nyderlandai) sociologijos profesorius (g. 1929 m.).
 Kovo 12 d. – Zoranas Džindžičius, Serbijos filosofas, politikas, disidentas (g. 1952 m.).
 Balandžio 2 d. – Ansis Epneris, latvių kino režisierius, scenaristas, prodiuseris (g. 1937 m.).
 Balandžio 20 d. – Bernardas Kacas, anglų fiziologas, Nobelio fiziologijos ir medicinos premijos laureatas (g. 1911 m.).
 Balandžio 21 d. – Eunice Kathleen Waymon, penkiolika kartų Grammy apdovanojimams nominuota amerikiečių atlikėja, dainų autorė, aranžuotoja ir žmogaus teisių judėjimo veikėja (g. 1933 m.).
 Gegužės 28 d. – Ilya, Viscount Prigogine, 1977 m. Nobelio chemijos premijos laureatas (g. 1917 m.).
 Gegužės 29 d. – Olegas Makarovas, astronautas (g. 1933 m.).
 Birželio 9 d. – Kata Lomb, vengrų kilmės vertėja, rašytoja, viena pirmųjų pasaulio sinchroninio vertimo meistrių (g. 1909 m.).
 Birželio 19 d. – Laura Ruth Sadler, britų aktorė (g. 1980 m.).
 Liepos 4 d.:
 André Claveau, prancūzų dainininkas ir aktorius, populiarumo viršūnėje buvęs tarp keturiasdešimtųjų ir šešiasdešimtųjų metų (g. 1915 m.).
 Barry White, amerikiečių dainininkas ir prodiuseris (g. 1944 m.).
 Liepos 10 d. – Hartley William Shawcross, Baron Shawcross, britų teisininkas, politikas, parlamentaras, Labour Party narys, Jungtinės Karalystės teisingumo ministras, vyriausiasis britų kaltintojas Niurnbergo procese (g. 1902 m.).
 Liepos 16 d. – Celia Cruz, kubiečių dainininkė (g. 1925 m.).
 Rugpjūčio 4 d. – Frederick Chapman Robbins, 1954 m. Nobelio fiziologijos ir medicinos premijos laureatas (g. 1916 m.).
 Rugpjūčio 5 d. – Paulis Kalva, latvių vertėjas, poetas. Vienas žymiausių lietuvių literatūros vertėjų į latvių kalbą (g. 1919 m.).
 Rugsėjo 8 d. – Berta Helene Amalie „Leni“ Riefenstahl, vokiečių kino režisierė ir fotografė, taip pat aktorė ir šokėja (g. 1902 m.).
 Rugsėjo 9 d. – Edvardas Teleris, vengrų-amerikiečių fizikas teoretikas, vadinamas „vandenilinės bombos tėvu“ (g. 1908 m.).
 Rugsėjo 25 d.:
 Edward Wadie Said, palestiniečių kilmės amerikietis, literatūros teoretikas ir kritikas bei aktyvistas, kovojęs už palestiniečių teises (g. 1935 m.).
 Franco Modigliani, 1985 m. Nobelio ekonomikos premijos laureatas (g. 1918 m.).
 Rugsėjo 26 d. – Robert Palmer, britų dainininkas (g. 1949 m.).
 Spalio 3 d. – William Steig, produktyvus amerikiečių karikatūristas, skulptorius ir vėliau populiarios vaikų literatūros rašytojas (g. 1907 m.).
 Spalio 19 d. – Alija Izetbegovičius, bosnių politikas (g. 1925 m.).
 Spalio 20 d. – Donald G. Jackson, JAV kino režisierius (g. 1943 m.).
 Spalio 21 d. – Steven Paul Smith, amerikiečių dainų autorius ir atlikėjas (g. 1969 m.).
 Gruodžio 12 d. – Heidaras Alijevas, tarybinis ir Azerbaidžano politinis veikėjas, buvęs TSKP CK Politinio biuro narys, Azerbaidžano Prezidentas (g. 1923 m.).
 Gruodžio 13 d. – Maris Čaklajis, Latvijos poetas, vartėjas (g. 1940 m.).
 Aleksandras Moisejevas, Rusijos krepšininkas, žaidęs Maskvos CSKA komandoje ir TSRS rinktinėje (g. 1927 m.).
 Nobelio premijos
 Nobelio premijos laureatai:
 Chemijos – Peter Agre (1949–), Roderick MacKinnon (1956–);
 Ekonomikos – Robert F. Engle III (1942–), Clive W. J. Granger (1934–);
 Fizikos – Alexei Alexeevich Abrikosov, Vitaly Lazarevich Ginzburg, Anthony James Leggett;
 Literatūros – John Maxwell Coetzee;
 Medicinos – Paul C. Lauterbur (1929–2007), Peter Mansfield (1933–);
 Taikos – Shirin Ebadi.
 Nuorodos
 2003 m.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 EUROOPAN YHTEISÖJEN KOMISSIO
 Biyssel, 03.04.1996
 KOM(96) 144 lopull.
 Ehdotus:
 NEUVOSTON PÄÄTÖS
 luvan antamisesta Alankomaille soveltaa jäsenvaltioiden liikevaihtoverolainsäädännön
 yhdenmukaistamisesta annetun kuudennen neuvoston direktiivin 77/388/ETY
 11 artiklasta poikkeavaa toimenpidettä
 (komission esittämä)
 ---pagebreak--- ---pagebreak--- EXPLANATORY MEMORANDUM
 By registered letter sent to the Secretariat-General of the Commission on
 13 August 1993, the Dutch Government, acting on the basis of Article 27 of the Sixth
 Council Directive (77/388/EEC) of 17 May 1977 on the harmonization of the laws of the
 Member States relating to turnover taxes - Common system of value added tax: uniform
 basis of assessment1 , requested authorization to apply, in respect of the letting of
 immovable property, a measure derogating from Articles 11 and 20 of that Directive.
 In accordance with Article 27(3) of the Directive, the other Member States were informed
 of the Netherlands' request by letter dated 13 September 1993.
 As part of its efforts to combat tax avoidance, the Dutch Government requested
 authorization to introduce the following arrangements into its legislation:
 the extension to 20 years of the adjustment period for the deduction of VAT in the
 case of immovable property, which is set at 10 years by Article 20(2) of the Sixth
 Directive;
 the introduction of a minimum taxable amount for the taxable letting of immovable
 property;
 the introduction of a minimum taxable amount for the establishment of limited
 rights in respect of immovable property.
 The Commission took the view that these measures would constitute too absolute a
 derogation from what is a key provision of the common system of value added tax,
 namely Article 11 of the Sixth Directive, and would be disproportionate to the aim
 pursued.
 Since it had serious objections to the measures, the Commission, acting under
 Article 27(4) of the Sixth Directive, requested on 11 November 1993 that the matter be
 raised by the Council.
 The Council Working Party on Financial Questions began discussing the Dutch
 Government's request at its meeting of 13 October 1994.
 The Dutch authorities subsequently indicated that they wished to amend their request for a
 derogation, retaining only the request relating to the introduction of a minimum taxable
 amount for the establishment of rights in rem in respect of buildings or parts thereof and
 the land on which they stand. In addition, the measure would apply only to cases where
 the party acquiring the rights in rem is a non-taxable legal person or a taxable person
 carrying on exempted activities that do not entitle him to deduct VAT. Private individuals
 and taxable persons carrying on activities which entitle them to deduct VAT would thus
 be excluded from the scope of the derogation.
 OJ No L 145, 13.6.1977, p.l. Directive as last amended by Directive 95/7/EC (OJ No L 102.
 5.5.1995, p. 18).
 z
 ---pagebreak--- It has been found in practice that tax devices for evading payment of some of the VAT
 normally due in respect of immovable property are being set up, chiefly for the benefit of
 non-taxable legal persons or taxable persons carrying on activities which do not entitle
 them to deduct VAT.
 The practices that the Dutch authorities wish to combat by means of the special measure
 usually follow the pattern set out below. A non-taxable legal person (e.g. a municipality)
 or a taxable person engaged exclusively in activities which do not entitle him to deduct
 VAT (e.g. a school) intends to buy or build new premises. Where this person (referred to
 below as person "A") carries out the operation himself, he has to bear the full amount of
 the VAT due either on the purchase transaction or on the building works.
 To avoid this tax burden, the building in question is acquired by another legal person
 (referred to below as person "B"). The only economic activity of B is to establish rights
 in rem in respect of the immovable property on behalf of A; B's activity entitles him to
 deduct all the VAT due on the purchase transaction or the building works.
 Once the adjustment period for VAT deducted in respect of investments in immovable
 property has expired, B sells the building freehold to A. The sale then qualifies for
 exemption from VAT under Article 13(B)(g) of the Sixth Directive.
 The tax avoidance therefore takes place when the contracting parties agree on an
 abnormally low price for the establishment of rights in rem, which attracts VAT, and
 compensation for this abnormally low price in the form of a high price for the freehold
 sale of the property, which is exempt from VAT. This enables A, the final purchaser, to
 have the use of a building and become the owner after a certain length of time while
 reducing the tax burden on the property considerably.
 For the establishment of rights in rem in respect of buildings or parts thereof and the land
 on which they stand, such rights being regarded as tangible property in accordance with
 Article 5(3) of the Sixth Directive, the planned measure is therefore aimed at introducing a
 minimum taxable amount equal to the open market value of the rights. However, the
 VAT would be calculated on the basis of the minimum taxable amount only in cases where
 the administration could prove that the taxable amount determined in accordance with the
 normal rules laid down in the Directive (i.e. on the basis of the price agreed between the
 contracting parties) is abnormally low in comparison with the price that could be obtained
 for the property in a transaction between independent parties operating at arm's length.
 But application of this measure cannot be restricted to cases in which rights in rem are
 established in respect of new buildings or parts thereof as referred to in Article 4(3 )(a) of
 the Sixth Directive. This is because, availing itself of the possibility open to it under
 Article 13(C)(b) of the Directive, the Netherlands allows taxable persons to opt for
 taxation of the establishment of rights in rem in respect of buildings or parts thereof and
 the land on which they stand other than those referred to in Article 4(3)(a).
 The Commission takes the view that the measure planned by the Netherlands is indeed a
 measure aimed at preventing tax avoidance within the meaning of Article 27 of the
 Directive. It also takes the view that, since the derogation should apply only in limited
 cases (where it is proven that the price agreed is abnormally low), it is proportionate to
 the aim pursued.
 3
 ---pagebreak--- The Commission considers it appropriate for the Netherlands to be authorized to apply the
 planned special measure given its exceptional nature. Nevertheless, in order to enable the
 measure to be assessed once it has been applied for a certain period of time, the
 authorization should be granted only until 31 December 1998.
 V
 ---pagebreak--- Ehdotus:
 NEUVOSTON PÄÄTÖS
 luvan antamisesta Alankomaille soveltaa jäsenvaltioiden liikevaihtoverolainsäädännön
 yhdenmukaistamisesta annetun kuudennen neuvoston direktiivin 77/388/ETY 11 artiklasta
 poikkeavaa toimenpidettä
 (Komission ehdottama)
 EUROOPAN UNIONIN NEUVOSTO, joka
 ottaa huomioon Euroopan yhteisön perustamissopimuksen,
 ottaa huomioon jäsenvaltioiden liikevaihtoverolainsäädännön yhdenmukaistamisesta -
 yhteinen arvonlisäverojärjestelmä: yhdenmukainen määräytymisperuste 17 päivänä
 toukokuuta 1977 annetun neuvoston kuudennen direktiivin 77/388/ETY', ja erityisesti sen
 27 artiklan,
 ottaa huomioon komission ehdotuksen,
 sekä katsoo, että
 direktiivin 77/388/ETY 27 artiklan 1 kohdan mukaisesti neuvosto voi yksimielisesti
 komission ehdotuksesta antaa jäsenvaltioille luvan ottaa käyttöön kyseisestä direktiivistä
 poikkeavia erityistoimenpiteitä veronkannon yksinkertaistamiseksi tai tietyntyyppisten
 veropetosten ja veron kiertämisen estämiseksi,
 Alankomaiden kuningaskunta on komission 13 päivänä elokuuta 1993 vastaanotetuksi
 kirjaamalla kirjeellä pyytänyt lupaa ottaa käyttöön direktiivin 77/388/ETY 11 ja 20
 artiklasta poikkeava toimenpide,
 kuudennen direktiivin 27 artiklan 3 kohdan mukaisesti Alankomaiden kuningaskunnan
 esittämä pyyntö on annettu tiedoksi muille jäsenvaltioille 13 päivänä syyskuuta 1993,
 komissio arvioi 11 päivänä marraskuuta 1993 päivätyssä kirjeessä, että sillä oli vakavia
 vastaväitteitä Alankomaiden hallituksen esittämän pyynnön osalta ja pyysi kuudennen
 direktiivin 27 artiklan 4 kohdan mukaisesti neuvostoa ottamaan asian käsiteltäväksi,
 1
 EYVL N:o L 145, 13.6.1977, s. 1. Direktiiviä on viimeksi muutettu direktiivillä 95/7/EY (EYVL
 N:oL102, 5.5.1995, s. 18)
 S
 ---pagebreak--- Alankomaiden hallitus on myöhemmin muuttanut pyyntöään supistamalla huomattavasti
 yhteisestä arvonlisäverojärjestelmästä poikkeavien erityistoimenpiteiden soveltamisalaa,
 pyyntö on rajoitettu toimenpiteeseen, jonka tarkoituksena on ottaa käyttöön
 rakennukseen tai rakennuksen osaan siihen liittyvine maapohjineen perustettavan
 esineoikeuden osalta vähimmäisveropohja, jos esineoikeuden saaja on oikeushenkilö, joka
 ei ole verovelvollinen, tai verovelvollinen, joka suorittaa verosta vapautettuja toimia,
 joiden osalta ei ole arvonlisäveron vähennysoikeutta,
 kuudennen direktiivin 5 artiklan 3 kohdan mukaisesti Alankomaat katsoo, että
 esineoikeuden perustaminen on tavaroiden luovutusta,
 käyttäen hyväkseen mahdollisuutta, joka sille on tarjolla kuudennen direktiivin 13 artiklan
 C kohdan b alakohdan mukaisesti, Alankomaat antaa verovelvollisten valita verotuksen
 rakennukseen tai rakennuksen osaan siihen liittyvine maapohjineen perustetun
 esineoikeuden osalta muissa kuin kyseisen direktiivin 4 artiklan 3 kohdan a alakohdassa
 tarkoitetuissa tapauksissa, ja tämän johdosta poikkeus koskee myös näitä liiketoimia,
 ottamalla käyvän markkina-arvon perusteeksi veron perusteen määrittämisessä tiettyjen
 luovutusten osalta ehdotettu toimenpide poikkeaa kuudennen direktiivin 11 artiklan A
 kohdan 1 kohdan a alakohdasta, jossa säädetään, että veron perusteena on tavaroiden
 luovutusten osalta oltava kaikki se, mikä muodostaa luovuttajan ostajalta tai kolmannelta
 saaman tai saatavan vastikkeen, mukaan lukien näiden liiketoimien hintaan suoraan
 liittyvät tuet,
 poikkeustoimenpiteellä on tarkoitus estää veron kiertäminen, joka tapahtuu, kun
 sopimuspuolet sopivat yhtäältä arvonlisäverolliselle esineoikeudelle epätavallisen alhaisen
 hinnan ja toisaalta tämän hinnan hyvittämisestä varsinaisen omistusoikeuden, joka on
 vapautettu arvonlisäverosta, myynnistä saatavalla korkealla hinnalla,
 erityistoimenpidettä on sovellettava vain tapauksissa, joissa viranomaiset pystyvät
 osoittamaan, että direktiivin 11 artiklan A kohdan 1 kohdan a alakohdan mukaisesti
 määritetty veron peruste on epätavallisen alhainen; viranomaiset eivät voi toimia pelkän
 oletuksen perusteella ja asianomaisille osapuolille on annettava tilaisuus esittää todisteita
 oman kantansa tueksi, milloin he kiistävät viranomaiset vahvistaman käyvän arvon
 suuruuden,
 poikkeuksen rajoitettu soveltamisala huomioon ottaen erityistoimenpide on suhteessa
 siihen tavoitteeseen, johon pyritään,
 C
 ---pagebreak--- lupa myönnetään vain väliaikaisesti, jotta on mahdollista arvioida toimenpiteen vaikutuksia
 sen jälkeen, kun sitä on sovellettu tietyn ajanjakson ajan, ja
 kyseessä olevalla poikkeuksella ei ole haitallista vaikutusta Euroopan yhteisön
 arvonlisäverosta kertyviin omiin varoihin,
 ON TEHNYT TÄMÄN PAATOKSEN:
 i
 ---pagebreak--- 1 artikla
 Alankomaille annetaan lupa direktiivin 77/388/ETY 11 artiklan A kohdan I kohdan a
 alakohdasta poiketen ottaa käypä arvo, sellaisena kuin se on määritelty direktiivin II
 artiklan A kohdan 1 kohdan d alakohdassa, veron perusteeksi perustettaessa esineoikeus
 rakennukseen tai rakennuksen osaan siihen liittyvine maapohjineen, mitä omaisuutta
 pidetään aineellisena omaisuutena direktiivin 5 artiklan 3 kohdan mukaisesti, jos seuraavat
 kaksi edellytystä täyttyvät:
 11 artiklan A kohdan 1 kohdan a alakohdan mukaisesti määritetty veron peruste
 on epätavallisen alhainen verrattuna siihen hintaan, jonka omaisuudesta voisi saada
 liiketoimissariippumattomienosapuolten välillä, ja
 esineoikeuden saaja on oikeushenkilö, joka ei ole verovelvollinen, tai
 verovelvollinen henkilö, joka harjoittaa verosta vapautettuja toimintoja, joiden
 osalta ei ole arvonlisäveron vähennysoikeutta.
 2 artikla
 Tämä lupa on voimassa 31 päivään joulukuuta 1998.
 3 artikla
 Tämä päätös on osoitettu Alankomaille.
 Tehty Brysselissä
 Neuvoston puolesta
 Puheenjohtaja
 S
 ---pagebreak--- ISSN 1024-4492
 KOM(96) 144 lopullinen
 ASIAKIRJAT
 FI 09
 Luettelonumero : CB-CO-96-148-FI-C
 ISBN 92-78-02243-8
 Euroopan yhteisöjen virallisten julkaisujen toimisto
 L-2985 Luxemburg
 3


type: caselaw

text:
 1.5.2010
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 113/12
 Domstolens dom (tredje avdelningen) av den 11 mars 2010 (begäran om förhandsavgörande från Naczelny Sąd Administracyjny — Republiken Polen) — Telekomunikacja Polska S.A. w. Warszawie mot Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
 (Mål C-522/08) (1)
 (Elektronisk kommunikation - Kommunikationstjänster - Direktiv 2002/21/EG - Direktiv 2002/22/EG - Villkor, som uppställs av ett företag för att ingå tjänsteavtal, om att avtal även ska ingås för tillhandahållande av andra tjänster - Förbud - Bredband)
 2010/C 113/16
 Rättegångsspråk: polska
 Hänskjutande domstol
 Naczelny Sąd Administracyjny
 Parter i målet vid den nationella domstolen
 Klagande: Telekomunikacja Polska S.A. w. Warszawie
 Motpart: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
 Saken
 Begäran av förhandsavgörande — Naczelny Sąd Administracyjny — Tolkning av artikel 95 i EG-fördraget och skäl 13 samt artiklarna 5 och 8 i Europaparlamentets och rådets direktiv 2002/19/EG av den 7 mars 2002 om tillträde till och samtrafik mellan elektroniska kommunikationsnät och tillhörande faciliteter (tillträdesdirektiv) (EGT L 108, s. 7), bestämmelserna i Europaparlamentets och rådets direktiv 2002/20/EG av den 7 mars 2002 om auktorisation för elektroniska kommunikationsnät och kommunikationstjänster (auktorisationsdirektiv) (EGT L 108, s. 21), skäl 1 och 28, artikel 1.3 och artiklarna 3, 7, 8, 14, 15, 16 och 19 i Europaparlamentets och rådets direktiv 2002/21/EG av den 7 mars 2002 om ett gemensamt regelverk för elektroniska kommunikationsnät och kommunikationstjänster (ramdirektiv) (EGT L 108, s. 33) samt skäl 26 och artiklarna 16 och 17 i Europaparlamentets och rådets direktiv 2002/22/EG av den 7 mars 2002 om samhällsomfattande tjänster och användares rättigheter avseende elektroniska kommunikationsnät och kommunikationstjänster (direktiv om samhällsomfattande tjänster) (EGT L 108, s. 51) — Nationell lagstiftning som innebär förbud mot leverantörer av elektroniska kommunikationstjänster att för ingåendet av avtal om tillhandahållande av tjänster uppställa villkor om förvärv av andra tjänster — Villkor, som uppställes för ingåendet av ett avtal om tillhandahållande av en bredbandsanslutning till Internet, om att avtal även ska ingås för tillhandahållande av telefonitjänster
 Domslut
 Europaparlamentets och rådets direktiv 2002/21/EG av den 7 mars 2002 om ett gemensamt regelverk för elektroniska kommunikationsnät och kommunikationstjänster (ramdirektiv) och Europaparlamentets och rådets direktiv 2002/22/EG av den 7 mars 2002 om samhällsomfattande tjänster och användares rättigheter avseende elektroniska kommunikationsnät och kommunikationstjänster (direktiv om samhällsomfattande tjänster) ska tolkas så, att de inte utgör hinder mot nationell lagstiftning, såsom artikel 57.1 första punkten i telekommunikationslagen (ustawa — Prawo telekomunikacyjne) av den 16 juli 2004, i den lydelse som är tillämplig på omständigheterna i målet vid den nationella domstolen, i vilken det förbjuds att det, för ingåendet av avtal om tillhandahållande av tjänster, uppställs villkor att slutanvändaren även ska ingå avtal om tillhandahållande av andra tjänster.
 Europaparlamentets och rådets direktiv 2005/29/EG av den 11 maj 2005 om otillbörliga affärsmetoder som tillämpas av näringsidkare gentemot konsumenter på den inre marknaden och om ändring av rådets direktiv 84/450/EEG och Europaparlamentets och rådets direktiv 97/7/EG, 98/27/EG och 2002/65/EG samt Europaparlamentets och rådets förordning (EG) nr 2006/2004 (direktiv om otillbörliga affärsmetoder) ska emellertid tolkas så, att det utgör hinder mot nationell lagstiftning enligt vilken samtliga kombinationserbjudanden från säljare till konsument, med förbehåll för vissa undantag och utan hänsyn till omständigheterna i det enskilda fallet, är förbjudna.
 (1) EUT C 69, 21.3.2009.


type: other

text:
Kant e l’irrazionale | Marco Sgarbi
 Kant e l’irrazionale
 Posted by Marco Sgarbi ⋅ January 30, 2013
 Kant e l’irrazionale (Milano-Udine: Mimesis [Filosofie n. 258], 2013).
 Frontmatter and Table of Contents <- click here
 Prospectus: Kant e l’irrazionale è la seconda edizione corretta, aggiornata e notevolmente ampliata del libro La logica dell’irrazionale. Studio sul significato e sui problemi della Kritik der Urteilskraft (Milano-Udine, Mimesis 2010). Nell’arco di questi tre anni ho avuto occasione di confrontarmi con diversi studiosi e di approfondire alcuni aspetti che nella prima stesura avevo intenzionalmente lasciato da parte, come ad esempio la dottrina del sublime e la deduzione dei giudizi di gusto. A differenza della prima edizione, questa seconda è molto più snella, diretta e incisiva, e si focalizza maggiormente sulla tesi centrale: la proposta di interpretare la Critica del Giudizio come una logica dell’irrazionale. La prima edizione era costituita da nove capitoli, che in questo volume sono stati rielaborati in sei parti più ampie. Anche la struttura interna del libro è radicalmente cambiata: l’ordine dei capitoli centrali è stato invertito. In aggiunta alla prima edizione, la seconda include una discussione sul problema della “validità” e “oggettività” dell’esperienza non concettuale, un’analisi della deduzione dei giudizi di gusto e una sezione sul sublime. Credo che l’originalità del mio contributo sia riassumibile in tre punti: 1) in primo luogo si stabilisce una nuova datazione della composizione del testo della Critica del Giudizio; 2) in secondo luogo si offre per la prima volta un’esaustiva ricerca sul concetto di “Giudizio” in Kant al fine di stabilirne natura e funzione; 3) in terzo luogo si interpreta la Critica del Giudizio come il tentativo kantiano di fondare una logica del non concettuale che dia ragione della totalità dell’esperienza, in una direzione che conduce all’elaborazione di una logica ermeneutica.
 Il presente volume tratta della logica dell’irrazionale, nel senso che si è chiarito in precedenza, con speciale riferimento alle dottrine esposte nella Critica del Giudizio. Leggere la Critica del Giudizio come una logica dell’irrazionale è una particolare prospettiva che permette un’interpretazione sistematica del testo kantiano. È su questo filo conduttore che si intersecano tutte le ricerche del libro.
 Il secondo capitolo, La genesi della Critica del Giudizio, è uno studio storico-genetico, condotto attraverso la metodologia della storia dei concetti e della storia delle fonti, di come Kant sia venuto a concepire lentamente, a partire dalla fine degli anni Sessanta fino ai primi anni Novanta, l’idea di una logica non epistemica affiancata alla logica trascendentale. In particolare si seguono due direzioni d’indagine: da una parte è ricostruita la composizione del testo nelle sue fasi finali attraverso prove documentarie quali i cataloghi delle fiere e l’epistolario (§ 5), dall’altra sono analizzati quei temi che hanno portato Kant a scoprire prima una deduzione dei giudizi di gusto e poi la via riflettente nella considerazione del mondo (§§ 6-8).
 Il terzo capitolo, Spontaneità e Giudizio, tratta degli aspetti psicologici dell’estetica kantiana. In particolare il capitolo esamina il fondamento psicologico originario della soggettività dal quale scaturiscono l’attività estetica e quella logica. Si tratta della spontaneità dello spirito che vivifica le facoltà dell’animo, giudica rispetto agli oggetti della conoscenza e rappresenta il punto di riferimento di ogni esperienza empirica e trascendentale (§§ 9-10). L’interesse è poi spostato su quella particolare attività della spontaneità dell’animo che giudica. In modo specifico sono analizzate tutte le principali occorrenze di Giudizio (Urteilskraft), come anche di facoltà di valutare o giudicare (Vermögen zu be/urteilen), a partire dai primi scritti pubblicati sino alla Critica del Giudizio. L’attenzione è posta soprattutto sul “decennio silenzioso”, cioè fra il 1770 e il 1780, quando Kant, tenendo lezioni di antropologia, ha elaborato la sua teoria del Giudizio confrontandosi direttamente con le dottrine psicologiche esposte nella Metafisica di Baumgarten (§ 11). La determinazione della natura del Giudizio consente di comprendere in modo più efficace i suoi vari usi e le sue varie distinzioni, come quella fra Giudizio riflettente e Giudizio determinante. È il Giudizio riflettente che presiede a ogni inferenza della logica dell’irrazionale, poiché il Giudizio determinante specifica l’oggetto della conoscenza solamente attraverso i concetti puri dell’intelletto in modo epistemico. Invece, il Giudizio riflettente svolge due funzioni principali: valuta il bello e giudica rispetto alla conformità a scopi. Queste due funzioni, che in realtà hanno una dipendenza reciproca, si possono identificare con il Giudizio estetico per quanto concerne il bello e con il Giudizio teleologico per quanto concerne la conformità a scopi (§ 12).
 Il quarto e il quinto capitolo esaminano le inferenze logiche del Giudizio, individuando una logica dell’estetica e una logica della teleologia. Il quarto capitolo, La logica dell’estetica, inizia con un’indagine sulle argomentazioni logiche che costituiscono l’estetica a partire dalle riflessioni aristoteliche sino alle sistematizzazioni rinascimentali, per poi tracciare questa eredità nel pensiero baumgarteniano e kantiano, in modo particolare nei processi logici dell’induzione e dell’analogia (§ 13). La seconda parte del capitolo tratta in modo specifico della logica dell’estetica e della funzione propria del Giudizio estetico nel valutare i particolari e nel ricercare gli universali concreti intesi come esempi. L’universalità dei giudizi di gusto fondata sull’esemplarità e dimostrata attraverso la deduzione non è reale, ma è solo presupposta come se i giudizi di gusto fossero necessari e universali al pari dei giudizi logici. Il bello come esempio è il simbolo della moralità che spinge la ragione verso una considerazione teleologica della natura come se la natura fosse orientata a fini rispetto a un principio intelligente e morale. In questo senso il Giudizio estetico spinge a concepire un Giudizio teleologico e ne rappresenta il suo stesso fondamento. In ultimo, viene caratterizzata l’originarietà del Giudizio estetico rispetto al Giudizio teleologico e ne vengono mostrate le sue affinità con le teorie sul giudizio elaborate da Baumgarten (§ 14). La terza sezione del capitolo, invece, analizza il ruolo del sublime come concetto-limite della logica dell’irrazionale (§ 15).
 Il quinto capitolo, La logica della teleologia, esamina la logica della teleologia e le inferenze logiche atte a valutare, almeno euristicamente, la conformità a scopi degli oggetti naturali e a spiegare la necessità di un principio morale (§ 16). In particolare sono analizzate l’analogia trascendentale come argomentazione specifica della teleologia fisica e l’abduzione trascendentale come argomentazione specifica della teleologia morale (§ 17).
 L’ultimo capitolo, Ermeneutica e logica speciale, tratta del problema dell’esperienza senza concetti e di come dal tentativo di fondarne a priori una logica che possa far parte della filosofia trascendentale, Kant elabori una logica ermeneutica capace di interpretare e significare il mondo con i suoi eventi e i suoi oggetti (§ 18). Il paragrafo conclusivo mostra la portata rivoluzionaria della concezione kantiana della logica dell’estetica e della teleologia, cioè della logica dell’irrazionale, per tutta la filosofia del XIX e del XX secolo (§ 19).
 « Prefazione alle esercitazioni anatomiche di William Harvey
 Giorgio Tonelli – Elementi metodologici e metafisici in Kant dal 1745 al 1768: saggio di sociologia della conoscenza, Volume 1 (Torino: Filosofia, 1959) »


text:
Marks Džozefs Habšeids (Marc Joseph Habscheid; dzimis , Sviftkarentā, Kanādā) ir bijušais NHL uzbrucējs. No 2004. līdz 2007. gadam bija Kanādas izlases galvenais treneris, 2004. gada Pasaules čempionātā izcīnot zelta, bet 2005. gadā - sudraba medaļu. Vienu sezonu viņš strādāja arī par Bostonas "Bruins" trenera palīgu.
 Karjera
 Viņš spēlējis 1982. gada Pasaules junioru čempionātā. 1981. gadā viņš tika draftēts NHL, viņu draftēja Edmontonas "Oilers". Nākamajā sezonā Edmontonas rindās aizvadot 7 spēles un gūstot 4 punktus. Pēc tam Edmontonā viņš nospēlēja vēl 4 sezonas un tad viņš tika aizmainīts uz Minesotas "North Stars", kur viņš nospēlēja 4 sezonas. Vēlāk viņš spēlēja arī Detroitas "Red Wings" (2 sezonas) un Kalgarī "Flames" (1 sezonu). Kanādas izlases sastāvā viņš piedalījās 1988. gada ziemas olimpiskajās spēlēs un 1992. gada Pasaules čempionātā. Savu spēlētāja karjeru viņš beidza 1996. gadā - DEL līgas klubā Augsburgas "Panther". Jau aiznākamajā sezonā viņš sāka savu trenera karjeru 2 sezonas trenējot Rietumu Hokeja Līgas klubu Kemlūpas "Blazers", pirms viņš kļuva par Kanādas izlases treneri viņš 4 sezonas trenēja citu RHL klubu Kelovnas "Rockets".
 1963. gadā dzimušie
 Kanādas hokejisti
 Kanādas hokeja izlases treneri
 Minesotas "North Stars" spēlētāji
 Detroitas "Red Wings" spēlētāji
 Augsburgas "Panther" spēlētāji
 Kalgari "Flames" spēlētāji
 Edmontonas "Oilers" spēlētāji
 Hokejisti 1988. gada ziemas olimpiskajās spēlēs


text:
 8.8.2016
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 287/10
 Unionin tuomioistuimen tuomio (kuudes jaosto) 2.6.2016 (ennakkoratkaisupyyntö, jonka on esittänyt Symvoulio tis Epikrateias – Kreikka) – Kapnoviomichania Karelia ΑΕ v. Ypourgos Oikonomikon
 (Asia C-81/15) (1)
 ((Ennakkoratkaisupyyntö - Verotus - Valmisteveroja koskeva yleinen järjestelmä - Direktiivi 92/12/ETY - Väliaikaisen valmisteverottomuuden järjestelmässä liikkuva valmistettu tupakka - Valtuutetun varastonpitäjän vastuu - Jäsenvaltioiden mahdollisuus määrätä valtuutettu varastonpitäjä maksamaan yhteisvastuullisesti salakuljetusrikoksen tekijöille määrättyjä taloudellisia seuraamuksia vastaavat summat - Suhteellisuusperiaate ja oikeusvarmuuden periaate))
 (2016/C 287/12)
 Oikeudenkäyntikieli: kreikka
 Ennakkoratkaisua pyytänyt tuomioistuin
 Symvoulio tis Epikrateias
 Pääasian asianosaiset
 Kantaja: Kapnoviomichania Karelia ΑΕ
 Vastaaja: Ypourgos Oikonomikon
 Tuomiolauselma
 Valmisteveron alaisia tuotteita koskevasta yleisestä järjestelmästä sekä näiden tuotteiden hallussapidosta, liikkumisesta ja valvonnasta 25.2.1992 annettua neuvoston direktiiviä 92/12/ETY, sellaisena kuin se on muutettuna 14.12.1992 annetulla neuvoston direktiivillä 92/108/ETY, kun sitä luetaan Euroopan unionin yleisten oikeusperiaatteiden, erityisesti oikeusvarmuuden periaatteen ja suhteellisuusperiaatteen valossa, on tulkittava siten, että se on esteenä pääasiassa kyseessä olevan kaltaiselle kansalliselle lainsäädännölle, jossa mahdollistetaan se, että muun muassa tavaroiden omistajat määrätään maksamaan yhteisvastuullisesti rikoksesta, joka on tapahtunut tavaroiden liikkuessa väliaikaisesti valmisteverottomina, määrättyjä taloudellisia seuraamuksia vastaavat summat, kun kyseisten omistajien ja rikoksentekijöiden välillä on sopimussuhde, jonka perusteella rikoksentekijät ovat kyseisten omistajien valtuuttamia, ja jonka nojalla valtuutettu varastonpitäjä määrätään maksamaan mainitut summat yhteisvastuullisesti, vaikka kyseinen varastonpitäjä ei ollut kansallisen oikeuden mukaan mainittujen tavaroiden omistaja rikoksen tekohetkellä eikä sen ja rikoksentekijöiden välillä ollut sopimussuhdetta, jonka perusteella rikoksentekijät olisivat olleet sen valtuuttamia, ilman, että kyseinen varastonpitäjä voi vapautua tästä vastuusta osoittamalla, että sillä ei ole mitään tekemistä rikoksentekijöiden menettelyn kanssa.
 (1) EUVL C 138, 27.4.2015.


text:
 13.9.2014
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 272/15
 KOMMISSIONENS GENNEMFØRELSESFORORDNING (EU) Nr. 971/2014
 af 12. september 2014
 om faste importværdier med henblik på fastsættelse af indgangsprisen for visse frugter og grøntsager
 EUROPA-KOMMISSIONEN HAR —
 under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
 under henvisning til Rådets forordning (EF) nr. 1234/2007 af 22. oktober 2007 om en fælles markedsordning for landbrugsprodukter og om særlige bestemmelser for visse landbrugsprodukter (fusionsmarkedsordningen) (1),
 under henvisning til Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) nr. 543/2011 af 7. juni 2011 om gennemførelsesbestemmelser til Rådets forordning (EF) nr. 1234/2007 for så vidt angår frugt og grøntsager og forarbejdede frugter og grøntsager (2), særlig artikel 136, stk. 1, og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 Ved gennemførelsesforordning (EU) nr. 543/2011 fastsættes der på basis af resultatet af de multilaterale handelsforhandlinger under Uruguayrunden kriterier for Kommissionens fastsættelse af faste importværdier for tredjelande for de produkter og perioder, der er anført i del A i bilag XVI til nævnte forordning.
 (2)
 Der beregnes hver arbejdsdag en fast importværdi i henhold til artikel 136, stk. 1, i gennemførelsesforordning (EU) nr. 543/2011 under hensyntagen til varierende daglige data. Derfor bør nærværende forordning træde i kraft på dagen for offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende —
 VEDTAGET DENNE FORORDNING:
 Artikel 1
 De faste importværdier som omhandlet i artikel 136 i gennemførelsesforordning (EU) nr. 543/2011 fastsættes i bilaget til nærværende forordning.
 Artikel 2
 Denne forordning træder i kraft på dagen for offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
 Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 12. september 2014.
 På Kommissionens vegne
 For formanden
 Jerzy PLEWA
 Generaldirektør for landbrug og udvikling af landdistrikter
 (1) EUT L 299 af 16.11.2007, s. 1.
 (2) EUT L 157 af 15.6.2011, s. 1.
 BILAG
 Faste importværdier med henblik på fastsættelse af indgangsprisen for visse frugter og grøntsager
 (EUR/100 kg)
 KN-kode
 Tredjelandskode (1)
 Fast importværdi
 0702 00 00
 MK
 62,5
 TR
 65,0
 ZZ
 63,8
 0707 00 05
 TR
 123,9
 ZZ
 123,9
 0709 93 10
 TR
 131,2
 ZZ
 131,2
 0805 50 10
 AR
 173,7
 CL
 171,3
 UY
 144,8
 ZA
 169,4
 ZZ
 164,8
 0806 10 10
 BR
 167,3
 EG
 159,7
 MA
 157,9
 MK
 16,0
 TR
 125,7
 ZZ
 125,3
 0808 10 80
 BA
 50,7
 BR
 64,6
 CL
 81,4
 NZ
 111,4
 ZA
 98,3
 ZZ
 81,3
 0808 30 90
 CN
 102,4
 TR
 132,8
 XS
 50,3
 ZA
 120,5
 ZZ
 101,5
 0809 30
 TR
 128,3
 ZZ
 128,3
 0809 40 05
 MK
 39,2
 ZZ
 39,2
 (1) Landefortegnelse fastsat ved Kommissionens forordning (EF) nr. 1833/2006 (EUT L 354 af 14.12.2006, s. 19). Koden »ZZ« = »anden oprindelse«.


text:
 Avis juridique important
 |
 52001PC0227
 Förslag till rådets förordning om att ändra förordning (EG) nr 1255/96 om tillfälligt upphävande av den gemensamma tulltaxans autonoma tullsatser för vissa industri-, jordbruks- och fiskeriprodukter /* KOM/2001/0227 slutlig */
 Förslag till RÅDETS FÖRORDNING om att ändra förordning (EG) nr 1255/96 om tillfälligt upphävande av den gemensamma tulltaxans autonoma tullsatser för vissa industri-, jordbruks- och fiskeriprodukter(framlagt av kommissionen)MOTIVERINGKommissionen med hjälp av arbetsgruppen för tulltaxefrågor av ekonomisk art har gått igenom alla de ansökningar om tillfällig befrielse från autonoma tullar enligt Gemensamma tulltaxan som medlemsstaterna har lämnat in, även ansökningar om förlängning av nu gällande befrielser.Det bifogade förslaget gäller vissa industri-, jordbruks- och fiskeriprodukter.Ansökningarna om befrielse för de produkter som avses ovan har undersökts mot bakgrund av de kriterier som anges i kommissionens meddelande om autonom befrielse från tullar och kvoter (EGT C 128, 25.4.1998, s. 2).Efter denna undersökning anser kommissionen att befrielse från tullarna är berättigad för de produkter som tas upp i bilagan I till bifogade förslag till förordning.Vissa produkter, för vilka det inte längre är berättigat att bibehålla det tillfälliga upphävandet med hänsyn till gemenskapens ekonomiska intressen, har strukits och anges i bilaga II.Till denna förordning finns två bilagor och i den ena återfinns en förteckning över de produkter för vilka ett tillfälligt upphävande föreslås eller för vilka en ändring av ordalydelsen (inbegripet kodnumret) är nödvändig, och i den andra en förteckning över de produkter som strukits ur bilagan till förordning nr 1255/96.Man har tagit hänsyn till de nödvändiga ändringarna i beskrivningen av vissa produkter som anges i bilagan till förordning nr 1255/96 på följande sätt:- tillägg av produktens kodnummer (som finns i bilagan till förordning nr 1255/96) i bilaga II,- tillägg av produktens nya ändrade beskrivning i bilaga I.Den föreslagna åtgärden är inte tidsbegränsad, eftersom syftet är att ändra bilagan till rådets förordning (EG) nr 1255/96 vars giltighetstid är obegränsad.Förslag till RÅDETS FÖRORDNING om att ändra förordning (EG) nr 1255/96 om tillfälligt upphävande av den gemensamma tulltaxans autonoma tullsatser för vissa industri-, jordbruks- och fiskeriprodukterEUROPEISKA UNIONENS RÅD HAR ANTAGIT DENNA FÖRORDNINGmed beaktande av Fördraget om upprättandet av Europeiska gemenskapen, särskilt artikel 26 i detta,med beaktande av kommissionens förslag,och av följande skäl:(1) Det är i gemenskapens intresse att helt eller delvis tillfälligt upphäva de autonoma tullarna i Gemensamma tulltaxan för ett visst antal nya produkter som inte återfinns i bilagan till förordning (EG) nr 1255/96 [1].[1] EGT L 158, 29.6.1996, s. 1. Förordningen senast ändrad genom förordning (EEG) nr 2801/2000 (EGT L 331, 27.12.2000, s. 1).(2) De produkter som avses i den förordningen, för vilka det inte längre är i gemenskapens intresse att bibehålla ett tillfälligt upphävande av Gemensamma tulltaxans autonoma tullar eller för vilka det är nödvändigt att ändra beskrivningen med hänsyn till den tekniska utvecklingen, bör utgå ur den förteckning som återfinns i bilagan till den förordningen.(3) Det är följaktligen lämpligt att betrakta de produkter för vilka det är nödvändigt att ändra beskrivningen som nya produkter.HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.Artikel 1Bilagan till förordning (EG) nr 1255/96 skall ändras på följande sätt:1. De produkter som anges i bilaga I till den här förordningen skall införas.2. De produkter vars nummer anges i bilaga II till den här förordningen skall utgå.Artikel 2Denna förordning träder i kraft samma dag som den offentliggörs i Europeiska gemenskapernas officiella tidning.Den skall tillämpas från och med den 1 juli 2001.Denna förordning är till alla delar bindande och direkt tillämplig i alla medlemsstater.Utfärdad i Bryssel denPå rådets vägnarOrdförandeBILAGA I>Plats för tabell>>Plats för tabell>(a) // Kontroll av användningen för detta speciella ändamål skall verkställas enligt särskilda gemenskapsbestämmelser.BILAGA II>Plats för tabell>FINANSIERINGSÖVERSIKT1. ÅTGÄRDENS BETECKNINGFörslag till rådets förordning om att ändra förordning (EG) nr 1255/96 om tillfälligt upphävande av den gemensamma tulltaxans autonoma tullsatser för vissa industri-, jordbruks- och fiskeriprodukter.2. BERÖRD BUDGETPOSTKapitel 12 artikel 120.3. RÄTTSLIG GRUNDArtikel 26 i EG-fördraget.4. BESKRIVNING AV ÅTGÄRDENBefrielse från tullar enligt Gemensamma tulltaxan för ovanstående produkter.5. BUDGETKONSEKVENSERFör att minska de ekonomiska problem som är förknippade med giltighetstiden för tidigare förordningar, finns det ingen sista giltighetsdag i rådets förordning (EG) nr 1255/96 som nu är i kraft.Detta förslag till rådets förordning innehåller endast de ändringar som måste göras i bilagan till den befintliga förordningen för att ta hänsyn till:1. nya ansökningar om tillfälligt upphävande som har lagts fram och bifallits,2. produkternas tekniska utveckling och marknadens ekonomiska utveckling, vilka leder till att vissa befintliga tillfälliga upphävanden avskaffas,3. ändringar i nomenklaturens kodnummer.Det är naturligtvis endast de ändringar som anges i punkterna 1 och 2 som har en ekonomisk inverkan.Tillägg:Utöver de ändringar som följer av en ändring av KN-nummer innehåller denna bilaga 27 nya produkter. De motsvarande tillfälliga upphävandena leder till att de icke uttagna tullarna, som beräknas med ledning av den ansökande medlemsstatens beräknade import för år 2001, uppgår till ett belopp av 10,2 MEUR.Det framgår emellertid av de statistiska uppgifter som finns för de föregående åren att detta belopp bör ökas med en genomsnittlig faktor som kan uppskattas till 1,8 för att ta hänsyn till importen i de andra medlemsstater som använder samma upphävanden. Detta innebär således en inkomstförlust på ungefär 18,3 MEUR.Strykning:I denna bilaga stryks 2 produkter, vilket innebär att tullar återigen tas ut, vilket ger en ökning av medlen med 1,0 MEUR, beräknat med utgångspunkt från ansökningar om tillfälligt upphävande och tillgängliga statistiska uppgifter (1998).Beräknad kostnad för åtgärden:Enligt tillgänglig statistik (1998) kan, med ledning av de gjorda beräkningarna, genomslaget på den förlust av egna medel som denna förordning ger upphov till således uppskattas till ungefär 18,3 - 1,0 = 17,3 MEUR, dvs. en ökning av förlusten av medel, en uppskattad sammanlagd förlust för 2001 på 618 + 17,3 = 635,3 MEUR.Den motsvarande minskningen av de traditionella egna medlen bör finansieras av medlemsstaterna genom ett ytterligare utnyttjande av BNI-medel.6. BESTÄMMELSER OM BEDRÄGERIBEKÄMPNINGKontroll av den särskilda slutanvändningen av vissa produkter som avses i denna rådsförordning skall göras i enlighet med artiklarna 291 - 300 i kommissionens förordning (EEG) nr 2454/93 om tillämpningsföreskrifter för gemenskapens tullkodex.


text:
Apelacja od wyroku sądu dotycząca niewystarczających dowodów podczas sprawy
 Apelacja dotyczy sytuacji, podczas której sąd nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego, a sugerował się dokumentem w postaci sprawozdania finansowego w celu ustalenia okoliczności sprawy.
 Jan (...)
 Sygn. akt: XXXXXstrony i w konsekwencji stanowi naruszenie art. 170 § 3 kpk
 W imieniu oskarżonego, wnoszę apelację od wyroku Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, sygn. akt XXXXX z dnia 30 marca 2016 roku.
 I. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów,
 II. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
 I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 170 § 1 i 3 kpk, polegające na nierozpoznaniu wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości, w sytuacji, gdy okoliczność, która ma być udowodniona, ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i nie została udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, w sytuacji, gdy Sąd I instancji jednocześnie przeprowadził dowód z dokumentu w postaci sprawozdania finansowego, bez wcześniejszego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, celem ustalenia prawidłowych okoliczności faktycznych sprawy,
 II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 193 § 1 kpk, polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości w sytuacji, gdy zawnioskowany przez oskarżonego środek dowodowy dotyczył okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, wymagających jednocześnie wiedzy specjalnej, co w konsekwencji doprowadziło do:
 a) błędnego uznania, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona strony podmiotowej czynu zabronionego, określonego w art. 57 § 1 kks, do wypełnienia których to znamion konieczne jest działanie uporczywe, które nie może mieć miejsca, jeżeli stan majątkowy płatnika uniemożliwia wpłacenie pobranego podatku na rachunek właściwego organu podatkowego,
 b) błędnego uznania, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona strony podmiotowej czynu zabronionego, określonego w art. 77 § 2 kks, w sytuacji, gdy brak możliwości wpłacenia przez płatnika na rachunek właściwego organu podatkowego pobranego podatku uniemożliwia przypisanie oskarżonemu zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego popełnienia ww. czynu zabronionego,
 c) nieuwzględnienia faktu, iż oskarżony popełniając zarzucane mu czyny działał w ramach stanu kolizji obowiązków określonej w treści art. 26 § 5 kk,
 d) nieuwzględnienia skutków, jakie spowodowało uchwalenie ustawy o grach hazardowych na działalność gospodarczą prowadzoną przez spółkę, której prezesem zarządu był oskarżony,
 III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, polegający na:
 a) apriorycznym założeniu, iż możliwość przypisania oskarżonemu winy w zakresie zarzucanych mu czynów uzależniona jest od wcześniejszego skorzystania przez spółkę, której prezesem był oskarżony, z instytucji rozłożenia zaległości podatkowej na raty lub odroczenia terminu płatności podatku w myśl przepisów ordynacji podatkowej,
 b) nieuwzględnieniu faktu, iż oskarżony w zarzucanym mu okresie podejmował próby kontaktu z wierzycielem publicznoprawnym celem ustalenia sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec spółki, której jest prezesem zarządu,
 c) nieuwzględnieniu wpływu jaki na działalność spółki, której Prezesem Zarządu jest oskarżony, miało uchwalenie Ustawy o grach hazardowych, w szczególności w zakresie możliwości dochodzenia przez ww. spółkę odszkodowania od Skarbu Państwa oraz możliwości dalszego prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej.
 II. Opinia biegłego
 III. Wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 kks
 IV. Przestępstwo skarbowe z art. 77 § 2 kks
 V. Nieprawidłowe ustalenia faktyczne
 A. Rozłożenie podatku na raty
 B. Kontakty z wierzycielem publicznoprawnym
 C. Uchwalenie ustawy o grach hazardowych
 Zaskarżonym wyrokiem oskarżony został uznany za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. Sąd I instancji nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości, który to wniosek dowodowy dotyczył okoliczności istotnych dla sprawy, gdyż umożliwiał ocenę wypełnienia przez oskarżonego znamion strony podmiotowej zarzucanych mu czynów.
 Jednocześnie Sąd I instancji w sposób całkowicie nieprawidłowy uzależnił możliwość przypisania winy oskarżonemu od skorzystania przez spółkę, której był prezesem zarządu, z instytucji rozłożenia na raty zaległości podatkowej lub odroczenia terminu płatności podatku.
 Zaskarżony wyrok powinien ulec zmianie.
 Na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2015 roku obrońca oskarżonego złożył wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości na okoliczność tego, czy w okresie objętym zarzutem, po wypłacie wynagrodzeń pracownikom spółka AAA dysponowała środkami na zaspokojenie zobowiązania z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
 Sąd I instancji nie rozpoznał ww. wniosku dowodowego i w konsekwencji należy uznać, iż Sąd I instancji nie przeprowadził zawnioskowanego przez oskarżonego środka dowodowego w postaci dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości.
 Jeżeli Sąd I instancji uznał, iż ww. wniosek dowodowy jest nieistotny dla sprawy powinien on zgodnie z treścią art. 170 § 3 kpk wydać formalne postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego.
 Nie wydanie takiego postanowienia jest równoznaczne z nierozpoznaniem wniosku dowodowego strony i w konsekwencji stanowi naruszenie art. 170 § 3 kpk1.
 Zadaniem oskarżonego uchybienie to ma podwójny skutek, gdyż z jednej strony pozbawia go praktycznie możliwości czynnego udziału w procesie i stawia pod znakiem zapytania możliwość skorzystania z prawa obrony a z drugiej strony uniemożliwia ocenę przesłanek jakimi kierował się Sąd dopuszczając się ww. uchybienia, oraz motywów, którym kierował się Sąd I instancji skazując oskarżonego za zarzucone mu czyny.
 Jak podkreśla się w orzecznictwie uchybienie powyższe mogłoby zostać uznane za dopuszczalne tylko i wyłącznie wtedy gdy w sposób właściwy zostanie wykazane, że wniosek dowodowy nie mógł zostać uwzględniony i podlegał oddaleniu2.
 Oskarżony nie zgadza się jednak z ww. poglądem, gdyż nie wydanie formalnego postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego, które to postanowienie podlega obligatoryjnemu uzasadnieniu3, uniemożliwia a priori ocenę przesłanek jakimi kierował się Sąd oddalając określony wniosek dowodowy.
 Nawet gdyby uznać, iż Sąd I instancji uprawniony był do dokonania ww. czynności (czemu oskarżony wyraźnie zaprzecza) wniosek dowodowy dotyczył okoliczności istotnych dla sprawy, gdyż z jednej strony służyć miał wykazaniu braku możliwości zapłaty przez płatnika należnych Skarbowi Państwa należności publicznoprawnych ze względu na brak środków finansowych przez płatnika.
 Jednocześnie przeprowadzenie ww. dowodu skutkowałoby dokonaniem przez Sąd I instancji kompleksowej analizy sytuacji majątkowej spółki, której prezesem zarządu jest oskarżony.
 Efektem tej analizy byłoby m. in. wykazanie, jaki wpływ na działalność gospodarczą prowadzoną przez płatnika składek miało uchwalenie ustawy o grach hazardowych, w szczególności wykazania, iż uchwalenie ww. aktu normatywnego spowodowało konieczność zmiany założeń prowadzenia działalności gospodarczej przez płatnika oraz zmusiło go do podejmowania decyzji najbardziej racjonalnych z punktu widzenia interesu przedsiębiorstwa, polegających niejednokrotnie na konieczności płacenia przez spółkę tylko wybranych wymagalnych zobowiązań4.
 Co więcej przeprowadzenie ww. środka dowodowego pozwoliłoby na ustalenie z jaką częstotliwością i w jakiej wysokości spółka, której Prezesem Zarządu jest oskarżony otrzymywała środki finansowe.
 Okoliczność ta jest istotna dla sprawy gdyż pozwala na ocenę stopnia zawinienia oskarżonego przy popełnieniu zarzucanych mu czynów, w szczególności pozwala określić czy dysponował on środkami finansowymi na uregulowanie wymagalnych należności publicznoprawnych.
 Na marginesie wskazać należy również, iż niezależnie od wyżej przytoczonych okoliczności dotyczących zasadności oraz sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego uniemożliwia w ogóle ocenę sposobu oraz motywów działania oskarżonego przy dokonywaniu zarzucanych mu czynów.
 Przeprowadzenie kompleksowej analizy sytuacji majątkowej spółki, której prezesem zarządu jest oskarżony, pozwoliłoby również poczynić istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ustalenia dotyczące warunków, w jakich spółka AAA prowadziła działalność gospodarczą w okresie objętym zarzutem.
 W szczególności analiza ta pozwoliłaby na uzyskanie informacji, z jaką częstotliwością kontrahenci spółki AAA dokonywali zapłaty z tytułu zobowiązań cywilnoprawnych oraz czy warunki, w których zmuszona była działać spółka, umożliwiały oskarżonemu zachowanie się w sposób bardziej racjonalny, który zapewniłby spełnienie świadczeń publicznoprawnych w szerszym stopniu niż miało to miejsce dotychczas.
 Co więcej analiza postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji wskazuje, iż Sąd ten uznał za okoliczność istotną dla przedmiotowej sprawy sytuację majątkową spółki AAA.
 Należy zwrócić uwagę na fakt, iż w toku postępowania przeprowadzonego przed Sądem I instancji, Sąd ten przeprowadził dowód z dokumentu w postaci sprawozdania finansowego spółki AAA za rok 2012.
 Zdaniem obrońcy oskarżonego samo przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci sprawozdania finansowego wskazuje, iż dane tam zawarte dotyczą okoliczności istotnych dla sprawy, gdyż w przeciwnym razie Sąd I instancji nie musiałby przeprowadzać danego dowodu, gdyż dotyczyłby on okoliczności zbędnych dla przedmiotowej sprawy.
 Jednakże nawet przeprowadzenie ww. środka dowodowego nie może być jednak poczytywany za uwzględnienie wniosku dowodowego złożonego przez obrońcę oskarżonego.
 Sprawozdanie finansowe, mimo iż jest dokumentem niewątpliwie obrazującym sytuację majątkową podmiotu, na potrzeby którego zostało sporządzone, to przedstawia ono jedynie sytuację majątkową w ujęciu statycznym.
 Dokument ten pokazuje jedynie stan majątku danego podmiotu na dzień rozpoczęcia roku obrotowego i na dzień jego zakończenia.
 Informację tę obrazuje przede wszystkim stanowiący integralną część sprawozdania finansowego dokument w postaci rachunku zysków i strat.
 Treść ww. dokumentu oraz pozostałych dokumentów wchodzących w skład sprawozdania finansowego nie wskazuje jednak, w jaki sposób kształtowała się płynność finansowa danego podmiotu oraz jak wyglądał stan jej wypłacalności w trakcie roku obrotowego.
 Fakt ten wynikać może tylko i wyłącznie z kompleksowej analizy matematycznej i statystycznej danych zawartych w treści sprawozdania finansowego. Samo sprawozdanie finansowe nie daje podstaw do oceny, w jaki sposób kształtowała się płynność finansowa danego podmiotu.
 Nawet gdyby uznać, iż sprawozdanie finansowe daje podstawę do oceny ww. okoliczności, nie zmienia to faktu, iż ocena ta powinna być dokonana przez osobę posiadającą wiedzę szczególną (biegłego sądowego z dziedziny rachunkowości).
 Sąd prowadzący postępowanie dowodowe nie jest uprawniony do oceny określonych dokumentów finansowych w zakresie swojego uprawnienia do przeprowadzania postępowania dowodowego.
 Zdaniem obrońcy oskarżonego, nieprawidłowe było przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci sprawozdania finansowego spółki przez Sąd bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.
 Przyjęcie poglądu przeciwnego stawia pod znakiem zapytania w ogóle konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.
 Jeżeli Sąd prowadzący postępowanie dowodowe, dokonujący w jego toku przeprowadzenia procesu myślowego zwanego „dowodem z dokumentu”, może dokonywać interpretacji dokumentów oraz wysnuwać z treści tego dokumentu wnioski istotne dla sprawy, to zbędna jest regulacja zawarta w treści art. 193 § 1 kpk mówiąca wprost o konieczności zasięgnięcia opinii biegłego odnośnie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, które jednocześnie wymagają wiadomości specjalnych.
 Opisane w pkt. II uzasadnienia niniejszego pisma uchybienie Sądu I instancji doprowadziło do błędnego uznania, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona strony podmiotowej czynu zabronionego określonego w art. 57 § 1 kks.
 Wyżej opisane wykroczenie skarbowe może zostać popełnione tylko i wyłącznie wtedy, gdy oskarżony nie płacił podatku w sposób uporczywy.
 Pojęcie uporczywości nie zostało wprost zdefiniowane w ustawodawstwie karnym, jednakże biorąc pod uwagę poglądy doktryny oraz orzecznictwa należy uznać, iż działanie w sposób uporczywy, to działanie z negatywnym nastawieniem sprawcy czynu zabronionego, z góry określonym celem, polegającym na celowym niedokonaniu określonej czynności, mimo obiektywnej możliwości wykonania ww. czynności.
 Jednocześnie w orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż uznanie, że dany sprawca działał w sposób uporczywy ( w przypadku zarzucenia mu przestępstwa lub wykroczenia skarbowego) możliwe jest tylko i wyłącznie wtedy, gdy dysponował on środkami finansowymi, które mógł przekazać na rachunek właściwego organu podatkowego5.
 Dokonanie ustalenia, czy spółka, której prezesem zarządu jest oskarżony, posiadała odpowiednie środki finansowe umożliwiające regulację należnych Skarbowi Państwa należności publicznoprawnych, możliwe byłoby tylko i wyłącznie po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego.
 Jak zostało to już wcześniej wskazane, samo przeprowadzenie przez Sąd I instancji dowodu z dokumentu w postaci sprawozdania finansowego nie rozstrzyga w sposób definitywny ww. kwestii i tym samym powoduje, iż możliwość oceny wypełnienia znamion strony podmiotowej zarzucanego oskarżonemu wykroczenia skarbowego jest w znacznym stopniu utrudniona.
 Fakt ten zasługuje również na uwagę z tego powodu, iż od początku trwania niniejszego postępowania oskarżony składał wyjaśnienia wskazujące na to, iż nieuregulowanie przez niego jako płatnika należnych organowi podatkowemu kwot podatku od towarów i usług spowodowane było właśnie brakiem płynności finansowej spółki oraz koniecznością racjonalizowania wydatków ponoszonych przez spółkę.
 Wobec powyższego należy uznać, iż Sąd I instancji nie przeprowadził środka dowodowego na okoliczność istotną mającą wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, która to okoliczność nie została wcześniej ustalona w sposób zgodny z twierdzeniem wnioskodawcy (oskarżonego).
 Gdyby Sąd I instancji przeprowadził zawnioskowany przez obrońcę oskarżonego środek dowodowy w postaci opinii biegłego z dziedziny rachunkowości, dysponowałby on bezsprzecznym dowodem na to, jak kształtowała się sytuacja majątkowa spółki, której prezesem zarządu jest oskarżony, który to dowód dopiero uprawniałby Sąd I instancji do dokonywania oceny, czy swoim zachowaniem oskarżony wypełnił znamiona strony podmiotowej zarzucanego mu czynu.
 Mimo iż czyn zabroniony określony w art. 77 § 2 kks nie zawiera w opisie znamion strony podmiotowej przesłanki uporczywego działania, jak ma to miejsce w przypadku wykroczenia skarbowego opisanego w art. 57 § 1 kks, oskarżony uważa, iż nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości również uniemożliwia uznanie, iż swoim zachowaniem oskarżony wypełnił znamiona strony podmiotowej zarzucanego mu przestępstwa skarbowego.
 Zarzucane oskarżonemu przestępstwo skarbowe popełnić można tylko umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim jak i ewentualnym.
 W przedmiotowej sprawie brak jest możliwości przypisania oskarżonemu zamiaru bezpośredniego popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony z cała pewnością nie chciał popełnić zarzucanego mu czynu.
 Możliwość przypisania oskarżonemu działania w zamiarze ewentualnym powinna być uzależniona od wcześniejszej analizy sytuacji majątkowej spółki, której prezesem zarządu był oskarżony. Dopiero kompleksowa analiza sytuacji majątkowej spółki, polegająca m. in. na ocenie częstotliwości, wysokości uzyskiwanych przez spółkę środków finansowych oraz dokonywanych rozliczeń umożliwia ocenę winy oskarżonego.
 Oskarżony, jako płatnik zaliczek, w pierwszej kolejności środki finansowe przeznaczał na wypłatę wynagrodzeń dla pracowników oraz regulowanie bieżących zobowiązań, które były niezbędne do dalszego utrzymywania przedsiębiorstwa spółki przy życiu celem dalszego prowadzenia działalności gospodarczej oraz uzyskania ewentualnego odszkodowania lub zwrotu podatku od gier związanego z nieprawidłowym uchwaleniem ustawy o grach hazardowych.
 Niewątpliwym jest, iż oskarżony zdawał sobie sprawę, że nie reguluje na bieżąco wszystkich zobowiązań publicznoprawnych, jednakże nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego nie daje możliwości uznania, iż działał on w zamiarze ewentualnym.
 Zdaniem oskarżonego czyny, których się dopuścił wykonywane były w warunkach kolizji obowiązków opisanej w art. 26 § 5 kk.
 Oskarżony – jako płatnik zaliczek – musiał (biorąc pod uwagę sytuację finansową spółki) dokonywać codziennych wyborów i decydować, które zobowiązania uregulować w pierwszej kolejności.
 Zdaniem oskarżonego jego zachowanie, polegające na tym, iż w pierwszej kolejności wypłacał on wynagrodzenie netto pracownikom, a następnie nie był w stanie przekazać pobranej zaliczki na rachunek organu podatkowego6, jest działaniem w ramach kolizji obowiązków, która wyłącza możliwość przypisania mu winy.
 Jedyną możliwością alternatywnego zachowani się oskarżonego było uiszczenia pobranych zaliczek na rachunek właściwego organu podatkowego a następnie wypłacenia pracownikom wynagrodzenia netto w obniżonej wysokości, co skutkowałoby automatycznym popełnieniem przez niego przestępstwa przeciwko prawo pracownika, jak również byłoby naganne z punktu widzenia moralnego, gdyż skutkowałoby pogorszeniem sytuacji finansowej pracowników.
 Wypłacenie pracownikom wynagrodzenia w zaniżonej wysokości spowodowałoby, iż swoim zachowaniem oskarżony mógłby wypełnić znamiona czynu określonego w art. 218 § 1a kk, polegającego na złośliwym lub uporczywym naruszeniu praw pracownika wynikających ze stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego.
 Powyższe oznacza, iż oskarżony zmuszony był dokonywać alternatywnego wyboru polegającego na popełnieniu przestępstwa powszechnego lub przestępstwa skarbowego.
 Sytuacja ta odpowiada treści instytucji prawnej uregulowanej w treści art. 26 § 5 kk i wskazuje na to, iż oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu.
 Jednakże jak zostało to już wskazane wcześniej ewentualne ocena pobudek działania oskarżonego oraz faktycznych możliwości spółki AAA poprzedzona powinna zostać przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości.
 Nieprzeprowadzenie ww. dowodu spowodowało niepełne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy co uniemożliwia pełną i kompleksową oceną stopnia zawinienia oskarżonego, w szczególności nie pozwala na ocenę tego czy działał on w ramach kolizji obowiązków.
 Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok z góry założył, iż możliwość przypisania oskarżonemu winy za popełnienie zarzucanych mu czynów uzależnione jest od tego, czy spółka – której prezesem zarządu jest oskarżony – zwracała się do właściwego organu podatkowego z prośbą o rozłożenie zaległości na raty lub występowała do tego organu z wnioskiem o odroczenie terminu płatności podatku.
 Powyższy pogląd jest błędny, gdyż zakłada on z góry, iż wypełnienie znamion strony podmiotowej czynu zabronionego uzależnione jest od skorzystania przez podatnika z fakultatywnych instytucji materialnego prawa podatkowego. Przyjęcie ww. poglądu za słuszny skutkowałoby uznaniem, iż wina sprawcy czynu zabronionego jest każdorazowo uzależniona od dokonania czynności fakultatywnej. Co więcej, pogląd ten oznaczałby, iż możliwość przypisania winy sprawcy czynu zabronionego uzależniona jest od swobodnej decyzji organu podatkowego. Argumentacja przedstawiona przez Sąd I instancji, co do braku skorzystania przez podatnika z ww. instytucji prawa podatkowego w ogóle nie zawiera w swojej treści rozważań na temat skuteczności wystąpienia z ww. wnioskami do organu podatkowego. Sąd I instancji uznał, iż oskarżony jest winny zarzucanych mu czynów, gdyż nie skorzystał z przewidzianych przepisami Ordynacji podatkowej instytucji. Jednocześnie Sąd w żaden sposób nie wskazuje, jaki wpływ na możliwość przypisania oskarżonemu winy miałaby skuteczność ww. wniosków.
 Z treści uzasadnienia Sądu I instancji można wręcz wywieść tezę, iż samo złożenie wniosku o rozłożenie zaległości podatkowej na raty lub o odroczenie terminu płatności podatku ma wpływ na stronę podmiotową zarzucanych oskarżonemu czynów. Sąd I instancji pomija w ogóle fakt, iż złożenie takich wniosków byłoby bezskuteczne, gdyż żaden organ podatkowy nie uwzględniłby wyżej opisanych żądań w stosunku do spółki, której sytuacja finansowa była tak zła, jak w przypadku spółki, której prezesem zarządu jest oskarżony.
 Zdaniem obrońcy oskarżonego ww. kwestie nie powinny być w ogóle brane pod uwagę przy ocenie wypełnienia przez oskarżonego znamion strony podmiotowej zarzucanych mu czynów, gdyż ocena wypełnienia tych znamion może być dokonana tylko i wyłącznie po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości.
 Przy ocenie zachowania, którego dopuścił się oskarżony, Sąd I instancji w ogóle zignorował wynikający z zebranego w sprawie materiału dowodowego fakt, iż oskarżony kontaktował się z pracownikami wierzyciela publicznoprawnego celem ustalenia sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd I instancji błędnie uznał, iż ww. fakt nie ma znaczenia dla oceny zachowania, którego dopuścił się oskarżony, argumentując iż zachowanie to miało miejsce w czasie nieobjętym treścią aktu oskarżenia i dotyczyło stricte zaległości podatkowej.
 Pogląd ten jest błędny, gdyż stoi w sprzeczności z wcześniejszymi ustaleniami Sądu opisanymi powyżej. Sam Sąd I instancji przyznał, iż przy ocenie winy oskarżonego wziął pod uwagę fakt, iż będąc prezesem zarządu spółki nie złożył w imieniu tego podmiotu wniosku o odroczenie terminu zapłaty podatku lub rozłożenie zaległości na raty. Niezrozumiałym jest więc fakt, dlaczego próby kontaktu z wierzycielem, które podjął oskarżony, nie zostały przez Sąd I instancji uwzględnione przy ocenie jego winy.
 Fakt, iż oskarżony podejmował wyżej opisane próby w okresie istnienia zaległości podatkowej jest bez znaczenia dla sprawy.
 Zgodnie z art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Skoro Sąd I instancji uważa, iż przy ocenie stopnia zawinienia oskarżonego należy wziąć pod uwagę fakt, iż nie złożył on wniosku o rozłożenie zaległości podatkowej na raty, to równie dobrze powinien on wziąć pod uwagę fakt, iż w toku postępowania egzekucyjnego (które toczyć się może tylko i wyłącznie kiedy powstanie zaległość podatkowa) oskarżony podejmował działania mające na celu ustalenie najmniej dotkliwego dla spółki sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
 Jeżeli fakt ten – zdaniem Sądu I instancji – nie jest istotny do oceny zachowania oskarżonego, to tym bardziej nieistotne dla tej oceny jest niezłożenie przez oskarżonego wniosku o odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie zaległości podatkowej na raty.
 Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż Sąd I instancji przy ocenie wypełnienia przez oskarżonego znamion podmiotowych zarzucanych mu czynów, nie wziął w ogóle pod uwagę wpływu, jaki miało uchwalenie ustawy o grach hazardowych na prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę, której prezesem zarządu jest oskarżony.
 Na rozprawie w dniu 16 maja 2015 roku oskarżony złożył obszerne wyjaśnienia dotyczące sytuacji na rynku podmiotów zajmujących się m.in. serwisowaniem automatów do gier o niskich wygranych w kontekście uchwalenia z końcem 2009 roku ustawy o grach hazardowych. Oskarżony składając je w szczególności wyjaśnił, iż błędy jakich dopuścił się polski ustawodawca przy wprowadzaniu w życie ww. aktu normatywnego całkowicie uniemożliwiły spółce, której jest prezesem zarządu, prowadzenie działalności gospodarczej w dotychczasowym rozmiarze. Co więcej, oskarżony wskazał, iż stan nieregulowania przez spółkę części zobowiązań publicznoprawnych był tak naprawdę stanem przejściowym i miał zostać naprawiony niezwłocznie po tym, jak organy celne zaprzestaną prowadzenia wzmożonych działań mających na celu utrudnienie podmiotom z tzw. branży hazardowej prowadzenia dotychczasowej działalności.
 Powyższe wyjaśnienia potwierdzone zostały m.in. zeznaniami świadków Macieja (...) oraz Macieja (...). Świadkowie ci potwierdzili fakt, iż nieprawidłowe wprowadzenie do polskiego systemu prawnego ustawy o grach hazardowych spowodowało znaczące utrudnienia w prowadzeniu dotychczasowej działalności.
 Okoliczności te, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zostały przez Sąd I instancji uznane za wiarygodne i spójne.
 Niezrozumiałym jest więc fakt, dlaczego kwestie te zostały przez Sąd I instancji pominięte przy ocenie wypełnienia przez oskarżonego znamion zarzucanych mu czynów.
 Zdaniem oskarżonego niedopuszczalne jest w demokratycznym państwie prawa karanie osoby pełniącej funkcję organu zarządzającego za to, że nieprawidłowe działania racjonalnego ustawodawcy uniemożliwiły danemu podmiotowi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej.
 Oskarżony nie tyle chciał popełnić zarzucane mu czyny, co został do ich popełnienia zmuszony. Nieprawidłowości jakich dopuścił się polski ustawodawca przy uchwalaniu ustawy o grach hazardowych były oczywiste już w roku 2010 i to już wtedy podmioty tzw. branży hazardowej miały możliwość oczekiwania, iż sytuacja gospodarcza na rynku ulegnie w najbliższym czasie zmianie.
 Argumentację tę potwierdza obecne orzecznictwo sądowe, w którym jako dominującą należy wskazać linię orzeczniczą, iż przepisy ustawy o grach hazardowych są bezskuteczne w świetle prawa unijnego i nie mogą stanowić podstawy do przypisania możliwości popełnienia czynu zabronionego określonego w art. 107 § 1 kks.
 Oskarżony co prawda wiedział, iż jako płatnik składek zobowiązany jest uiszczać należne skarbowi państwa należności publicznoprawne, ale nie zmienia to faktu, iż Sąd I instancji nie wziął w ogóle pod uwagę faktu, iż niespełnienie ww. zobowiązań było efektem okoliczności zewnętrznych, za które oskarżony nie ponosi winy.
 Oskarżony przyznał przecież przed Sądem I instancji, iż zmuszony był dokonać redukcji etatów w spółce w tym celu, żeby zachować jej dalsze istnienie i oczekiwać, aż organy administracji publicznej zaczną działać zgodnie z powszechnie obowiązującym prawem (tj. odmówią stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych).
 Powyższe wywody wskazują, iż Sąd I instancji, dokonując oceny zarzucanych oskarżonemu czynów, nie wziął w ogóle pod uwagę ww. okoliczności i z góry założył, iż jest on winny zarzucanych mu czynów, gdyż w ogóle nie złożył wniosku o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowej lub wniosku o rozłożenie podatku na raty.
 W świetle przedstawionej powyżej argumentacji, wnoszę jak w petitum pisma.
 2 odpisy apelacji.
 1Podobnie Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2003 roku, sygn. akt 0000
 2Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2013 roku, sygn. akt 0001
 3Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2006 roku, sygn. akt 0003
 4Podobnie o roli tego środka dowodowego w przypadku przestępstw i wykroczeń skarbowych Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 27 listopada 2014 roku, sygn. akt 0004.
 5Podobnie Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 roku, sygn. akt 0005
 6Ze względu na fizyczny brak środków finansowych.


text:
 9.6.2016
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 152/11
 A BIZOTTSÁG (EU) 2016/898 VÉGREHAJTÁSI RENDELETE
 (2016. június 8.)
 a Bacillus licheniformis-t (ATCC 53757) és annak proteázát (EC 3.4.21.19) tartalmazó készítmény brojlercsirkék, tojójércék, kisebb hízóbaromfifajok, kisebb tojóbaromfifajok és díszmadarak takarmány-adalékanyagaként történő felhasználásának engedélyezéséről (az engedély jogosultja a Novus Europe S.A./N.V.)
 (EGT-vonatkozású szöveg)
 AZ EURÓPAI BIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Unió működéséről szóló szerződésre,
 tekintettel a takarmányozási célra felhasznált adalékanyagokról szóló, 2003. szeptember 22-i 1831/2003/EK európai parlamenti és tanácsi rendeletre (1) és különösen annak 9. cikke (2) bekezdésére,
 mivel:
 (1)
 Az 1831/2003/EK rendelet rendelkezik az adalékanyagok takarmányokban történő felhasználásának engedélyezéséről, az engedély megadásának feltételeiről és az engedélyezési eljárásokról.
 (2)
 Az 1831/2003/EK rendelet 7. cikkének megfelelően kérelmet nyújtottak be egy, a Bacillus licheniformis-t (ATCC 53757) és annak proteázát (EC 3.4.21.19) tartalmazó készítmény engedélyezésére vonatkozóan. A kérelemhez csatolták az 1831/2003/EK rendelet 7. cikkének (3) bekezdésében előírt adatokat és dokumentumokat.
 (3)
 A kérelem a Bacillus licheniformis-t (ATCC 53757) és annak proteázát (EC 3.4.21.19) tartalmazó készítmény brojlercsirkék, tojójércék, kisebb hízómadárfajok, kisebb tojómadárfajok és díszmadarak takarmány-adalékanyagaként – az állattenyésztésben alkalmazott adalékanyagok kategóriájába besorolandó adalékanyagként – történő felhasználásának engedélyezésére vonatkozik.
 (4)
 Az Európai Élelmiszerbiztonsági Hatóság (a továbbiakban: Hatóság) 2015. március 11-i véleményében (2) arra a megállapításra jutott, hogy a Bacillus licheniformis-t (ATCC 53757) és annak proteázát (EC 3.4.21.19) tartalmazó készítmény a javasolt felhasználási feltételek mellett nincs káros hatással sem az állati és emberi egészségre, sem a környezetre, és a brojlercsirkék esetében az ajánlott adagban hatásos lehet a takarmánybevitel-súlygyarapodás arányát tekintve, de csak akkor, ha az állatok csökkentett fehérjetartalmú takarmányt kaptak. Úgy vélik továbbá, hogy ez a megállapítás a tojójércékre, a kisebb hízó- és tojómadárfajokra és a díszmadarakra is kiterjeszthető. A Hatóság úgy ítélte meg, hogy nem szükséges a forgalomba hozatalt követő nyomon követésre vonatkozó egyedi követelményeket elrendelni. A Hatóság ellenőrizte továbbá az 1831/2003/EK rendelettel létrehozott referencialaboratórium által benyújtott, a takarmányban található takarmány-adalékanyagra vonatkozó analitikai módszerről szóló jelentést is.
 (5)
 A Bacillus licheniformis-t (ATCC 53757) és annak proteázát (EC 3.4.21.19) tartalmazó készítmény értékelése azt mutatja, hogy az 1831/2003/EK rendelet 5. cikkében előírt engedélyezési feltételek teljesülnek. Ennek megfelelően a szóban forgó készítmény felhasználását az e rendelet mellékletében meghatározottak szerint engedélyezni kell.
 (6)
 Az e rendeletben előírt intézkedések összhangban vannak a Növények, Állatok, Élelmiszerek és Takarmányok Állandó Bizottságának véleményével,
 ELFOGADTA EZT A RENDELETET:
 1. cikk
 A mellékletben meghatározott, az „állattenyésztésben alkalmazott adalékanyagok” adalékanyag-kategóriába és az „egyéb állattenyésztésben alkalmazott adalékanyagok” funkcionális csoportba tartozó készítmény takarmány-adalékanyagként történő felhasználása a mellékletben meghatározott feltételek mellett engedélyezett.
 2. cikk
 Ez a rendelet az Európai Unió Hivatalos Lapjában való kihirdetését követő huszadik napon lép hatályba.
 Ez a rendelet teljes egészében kötelező és közvetlenül alkalmazandó valamennyi tagállamban.
 Kelt Brüsszelben, 2016. június 8-án.
 a Bizottság részéről
 az elnök
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) HL L 268., 2003.10.18., 29. o.
 (2) EFSA Journal 2015;13(3):4055.
 MELLÉKLET
 Az adalékanyag azonosító száma
 Az engedély jogosultjának neve
 Adalékanyag
 Összetétel, kémiai képlet, leírás, analitikai módszer
 Állatfaj vagy -kategória
 Maximális életkor
 Legkisebb tartalom
 Legnagyobb tartalom
 További rendelkezések
 Az engedély lejárta
 CFU/a hatóanyag mértékegysége/kg 12 %-os nedvességtartalmú teljes értékű takarmányban
 Kategória: állattenyésztésben alkalmazott adalékanyagok. Funkcionális csoport: állattenyésztésben alkalmazott egyéb adalékanyagok (a tenyésztéstechnikai teljesítmény javulása)
 4d12
 Novus Europe S.A./N.V.
 Bacillus licheniformis (ATCC 53757) és annak proteáza (EC 3.4.21.19)
 Az adalékanyag összetétele
 A Bacillus licheniformis-t (ATCC 53757) és annak proteázát (EC 3.4.21.19) tartalmazó készítmény, amely legalább az alábbiakat tartalmazza:
 —
 Bacillus licheniformis (ATCC 53757):
 1 × 109 CFU/g adalékanyag
 —
 proteáz: 6 × 105 U/g adalékanyag (1)
 Szilárd formában
 A hatóanyag jellemzése:
 A Bacillus licheniformis (ATCC 53757) és annak proteázának (EC 3.4.21.19) csíraképes spórái
 Analitikai módszer
 (2)
 A takarmány-adalékanyagban, az előkeverékekben és a takarmányban található Bacillus licheniformis (ATCC 53757) azonosítása és számlálása
 —
 Azonosítás: Pulzáló erőterű gél-elektroforézis (PFGE)
 —
 Számlálás: triprontartalmú szójaagart alkalmazó lemezes számlálásos módszer – EN 15784
 A takarmány-adalékanyagban, az előkeverékekben és a takarmányban található proteáz számszerű meghatározása:
 —
 Kolorimetriás módszer a Suc-Ala-Ala-Pro-Phe-pNA szubsztrátból 37 °C-on a proteáz enzimreakciója révén felszabaduló para-nitroanilin (pNA) mérésére
 Brojlercsirke és tojójérce
 Kisebb hízó- és tojóbaromfifajok
 Díszmadarak
 —
 5 × 108CFU
 Bacillus licheniformis
 3 × 105U proteáz
 —
 1.
 Az adalékanyag és az előkeverék használati utasításában fel kell tüntetni a tárolási hőmérsékletet, az eltarthatóság időtartamát és a pelletálási stabilitást.
 2.
 Legkisebb ajánlott adag: 500 mg adalékanyag 1 kg teljes értékű takarmányhoz.
 3.
 Az adalékanyag és az előkeverékek felhasználóira vonatkozóan műveleti eljárásokat és megfelelő szervezeti intézkedéseket kell létrehozni a belélegzés, illetve a bőrrel vagy a szemmel való érintkezés veszélyének kezelésére. Ha a belélegzés, illetve a bőrrel vagy szemmel való érintkezés mértéke ezekkel az eljárásokkal és intézkedésekkel nem csökkenthető elfogadható szintre, az adalékanyagot és az előkeverékeket megfelelő egyéni védőeszközökkel kell használni.
 4.
 Használata a következő kokcidiosztatikumokat tartalmazó takarmányban engedélyezett: diklazuril, nikarbazin, dekokinát, szemduramicin-nátrium, lazalocid-nátrium, monenzin-nátrium, robenidin-hidroklorid, maduramicin-ammónium, narazin vagy szalinomicin-nátrium.
 5.
 Javasolt felhasználás: csökkentett fehérjetartalmú adagokban.
 2026. június 29.
 (1) 1 U az a proteázmennyiség, amely 8,0 pH mellett, 37 °C-on percenként 1 mikromol para-nitroanilint (pNA) szabadít fel a szukcinil-Ala-Ala-Pro-Phe-pNA (C30H36N6O9) szubsztrátból.
 (2) Az analitikai módszerek részletes leírása a referencialaboratórium honlapján található: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.