text:
 Avis juridique important
 |
 21995A0906(01)
 Verklaring van intentie inzake samenwerking tussen de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en de Regering van Canada op het gebied van de beheerste kernfusie
 Publicatieblad Nr. L 211 van 06/09/1995 blz. 0031 - 0038
 VERKLARING VAN INTENTIE inzake samenwerking tussen de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en de Regering van Canada op het gebied van de beheerste kernfusieDE EUROPESE GEMEENSCHAP VOOR ATOOMENERGIE (hierna te noemen "Euratom"), vertegenwoordigd door de Commissie van de Europese Gemeenschappen (hierna te noemen "de Commissie"),enDE REGERING VAN CANADA,(hierna gezamenlijk te noemen "de partijen"),GELET OP de kaderovereenkomst voor commerciële en economische samenwerking tussen de Europese Gemeenschappen en Canada van 6 juli 1976 (1), die in artikel III, lid 2, voorziet in uitwisseling op het gebied van technologie en wetenschap;VERLANGENDE de voorwaarden te scheppen om te kunnen komen tot beheerste kernfusie als een uit oogpunt van milieubescherming aanvaardbare, in economisch opzicht concurrerende en praktisch onbeperkte energiebron;VASTSTELLENDE dat het kernfusieprogramma van Euratom een ruim opgezet programma is dat alle activiteiten die in de Gemeenschap op het gebied van de beheerste kernfusie met magnetische opsluiting plaatsvinden, omvat, dat dit programma ten uitvoer wordt gelegd door middel van associatiecontracten tussen Euratom en de Lid-Staten, organisaties in de Lid-Staten, en Zwitserland, de Gemeenschappelijke Onderneming JET (Joint European Torus), en het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek, door middel van een multilaterale overeenkomst inzake de Next European Torus (NET) en door middel van contracten met de industrie en dat het kernfusieprogramma van Euratom in de relaties met andere kernfusieprogramma's in de wereld als één geheel naar voren treedt;VASTSTELLENDE dat het Canadese Nationale Kernfusieprogramma een op de specifieke sterke punten van fusiewetenschap en -technologie in Canada geconcentreerd, gericht programma is, dat voornamelijk wordt uitgevoerd in twee projecten van provinciale elektriciteitsbedrijven - het Centre canadien de fusion magnétique (CCFM), beheerd door Hydro Québec, en het Canadian Fusion Fuels Technology Project (CFFTP), beheerd door Ontario Hydro;VASTSTELLENDE dat Euratom en Canada partij zijn bij de Overeenkomst tot samenwerking op het gebied van het vreedzaam gebruik van atoomenergie van 6 oktober 1959, zoals gewijzigd, en dat de wijziging in de vorm van een briefwisseling van 15 juli 1991 de overdracht van tritium en voor tritium bestemde uitrusting van Canada naar Euratom ten behoeve van het kernfusieprogramma van Euratom regelt;ERKENNENDE dat de kernfusieprogramma's van de partijen elkaar aanvullen en dat de samenwerking tussen de partijen bij onderzoek en ontwikkeling op het gebied van fusie-energie in het kader van de verklaring van intentie van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en de Regering van Canada inzake samenwerking bij onderzoek en ontwikkeling op het gebied van de kernfusie van 6 maart 1986 beide partijen tot voordeel heeft gestrekt;VERLANGENDE deze samenwerking in de toekomst voort te zetten en te intensiveren,VERKLAREN HET VOLGENDE:Artikel IDoel van deze verklaring van intentie is de samenwerking tussen de partijen op de door hun respectieve kernfusieprogramma's bestreken gebieden te handhaven en te intensiveren op basis van gelijkheid en wederzijds voordeel, teneinde het wetenschappelijk inzicht en de technologische bekwaamheid die ten grondslag liggen aan een systeem voor het opwekken van fusie-energie, te ontwikkelen.Artikel IIDe samenwerking in het kader van deze verklaring van intentie kan de volgende gebieden betreffen:a) Tokamaks;b) plasmafysica;c) fusietechnologie;d) fusiebrandstoffen;e) alternatieve lijnen voor de Tokamak, enf) andere gebieden, zoals onderling schriftelijk overeengekomen.Artikel IIIDe samenwerking in het kader van deze verklaring van intentie kan de volgende activiteiten omvatten:a) het uitwisselen en verstrekken van informatie en gegevens;b) deelname aan elkaars bijdrage tot de fusieprogramma's of -projecten waarbij derde partijen betrokken zijn, bij voorbeeld ITER (Internationale Thermonucleaire Experimentele Reactor), op voorwaarde dat deze derde partijen, indien nodig, toestemming geven;c) deelname aan studies, experimenten of projecten van elk van beide partijen en aan vergaderingen;d) het uitwisselen of beschikbaar stellen van wetenschappers, technici en andere specialisten;e) het uitwisselen of beschikbaar stellen van uitrusting, instrumenten, materialen, brandstoffen en reserveonderdelen;f) het overdragen van tritium en voor tritium bestemde uitrusting in het kader van de bovengenoemde wijziging van 15 juli 1991 van de Overeenkomst tussen de partijen tot samenwerking op het gebied van het vreedzaam gebruik van atoomenergie van 6 oktober 1959;g) de uitvoering van gezamenlijke studies, experimenten of projecten, enh) andere activiteiten, zoals onderling schriftelijk overeengekomen.Artikel IV1. Voor Euratom wordt deze verklaring van intentie ten uitvoer gelegd door de Commissie of een lichaam of organisatie die met Euratom geassocieerd is in het kader van het kernfusieprogramma van Euratom of de Gemeenschappelijke Onderneming JET (Joint European Torus). Dergelijke lichamen of organisaties worden door Euratom aangewezen. Euratom stelt de Regering van Canada schriftelijk in kennis van de aldus aangewezen lichamen en organisaties.2. Voor Canada wordt deze verklaring van intentie ten uitvoer gelegd door het door de Regering van Canada aangewezen lichaam. De Regering van Canada stelt Euratom schriftelijk in kennis van het aldus aangewezen lichaam. Het door de Regering van Canada aangewezen lichaam wijst voor deelname aan de tenuitvoerlegging van deze verklaring van intentie schriftelijk andere lichamen en organisaties aan.Artikel V1. De specifieke details en procedures voor de tenuitvoerlegging van activiteiten in het kader van deze verklaring van intentie worden waar nodig per geval in specifieke uitvoeringsovereenkomsten neergelegd.2. In voorkomend geval bevatten de specifieke uitvoeringsovereenkomsten bepalingen inzake:a) de behandeling van informatie, industriële eigendom en auteursrechten;b) voorwaarden voor het uitwisselen van personeel;c) voorwaarden voor het uitwisselen of beschikbaar stellen van uitrusting, instrumenten, materialen, brandstoffen en reserveonderdelen;d) de toerekening van kosten, ene) het toepasselijk recht.3. Elke partij verbindt de ingevolge artikel IV aangewezen lichamen en organisaties ertoe om in de uit hoofde van deze verklaring van intentie gesloten uitvoeringsovereenkomsten in voorkomend gevala) de bepalingen van bijlage I voor de behandeling van informatie, industriële eigendom en auteursrechten op te nemen, enb) de beginselen van bijlage II voor het uitwisselen van personeel, het uitwisselen en verschaffen van uitrusting, instrumenten en reserveonderdelen, het overdragen van tritium en voor tritium bestemde uitrusting en het toerekenen van kosten en toewijzen van industriële eigendomsrechten die voortvloeien uit andere activiteiten dan de uitwisseling van personeel of informatie, tot uitdrukking te brengen.4. De bijlagen I en II vormen een integrerend onderdeel van deze verklaring van intentie.Artikel VI1. De partijen richten een coördinatiecomité op dat zorg draagt voor de coördinatie van en supervisie over de uitvoering van de activiteiten in het kader van deze verklaring van intentie. Het comité telt maximaal acht leden; elke partij benoemt een gelijk aantal leden. Elke partij wijst één van de door haar benoemde leden aan als hoofd van haar delegatie.2. Het coördinatiecomité komt afwisselend in Europa en Canada bijeen; het staat de partijen evenwel vrij voor elke willekeurige bijeenkomst een andere plaats te kiezen. Het hoofd van de delegatie van de ontvangende partij zit de bijeenkomst voor en convoceert de volgende bijeenkomst van het comité binnen een termijn van twee jaar op een voor beide partijen passende datum.3. De taken van het coördinatiecomité zijn:a) het evalueren en volgen van de plannen en de vooruitgang van de activiteiten in het kader van deze verklaring van intentie;b) de uitwisseling van informatie en standpunten inzake wetenschappelijke en technologische beleidskwesties;c) het voorstellen, coördineren en goedkeuren van toekomstige activiteiten die binnen het toepassingsgebied van deze verklaring van intentie vallen, waarbij rekening wordt gehouden met de technische verdiensten en het niveau van de inspanning die nodig is om volledig wederzijds voordeel en een gelijkwaardige inbreng te garanderen;d) het aanwijzen van samenwerkingsgebieden en activiteiten die onder artikel II, letter f), en artikel III, letter h), vallen;e) ervoor te zorgen dat een milieu-effectrapportage van de activiteiten in het kader van deze verklaring van intentie plaatsvindt;f) andere taken zoals onderling overeengekomen.4. Alle besluiten van het coördinatiecomité worden bij consensus genomen.Artikel VIIDe partijen bevorderen een zo ruim mogelijke verspreiding van de in het kader van deze verklaring van intentie uitgewisselde of verschafte informatie,i) op voorwaarde dat zij het recht hebben deze informatie openbaar te maken en deze informatie in hun bezit of voor hen beschikbaar is, enii) onverminderd de verplichtingen industriële eigendom en auteursrechten te beschermen en de vraagstukken in verband met uit de activiteiten in het kader van deze verklaring van intentie voortvloeiende uitvindingen en ontdekkingen te behandelen.Artikel VIIIAan geen enkele bepaling in deze verklaring van intentie wordt een uitleg gegeven die nadelig is voor bestaande of toekomstige regelingen voor samenwerking tussen de partijen.Artikel IX1. De uitvoering van deze verklaring van intentie door de partijen is afhankelijk van de beschikbaarheid van de nodige geldmiddelen.2. De samenwerking in het kader van deze verklaring van intentie is in overeenstemming met het recht, de regelingen en beleidslijnen die in Canada en in Euratom en haar Lid-Staten van toepassing zijn.3. Iedere partij stelt, binnen het raamwerk van de geldende wetten, regelingen en beleidslijnen, alles in het werk om het verkeer van personen, de invoer en uitvoer van materialen, brandstoffen en uitrusting en de overboeking van financiële middelen, die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van deze verklaring van intentie, te vergemakkelijken.4. Alle kosten in verband met de tenuitvoerlegging van deze verklaring van intentie worden gedragen door de partij die deze kosten maakt, tenzij de partijen uitdrukkelijk anders besluiten. Dergelijke besluiten worden schriftelijk vastgelegd.Artikel X1. Alle vraagstukken in verband met deze verklaring van intentie de zich tijdens de duur ervan voordoen, worden door de partijen op basis van onderlinge overeenstemming geregeld.2. Alle geschillen in verband met deze verklaring van intentie worden door de partijen in onderling overleg geregeld.Artikel XIIndien tijdens de looptijd van deze verklaring van intentie de aard van het kernfusieprogramma van een van beide partijen als gevolg van een uitbreiding, inkrimping of gewijzigde opzet, of door het samensmelten van onderdelen met het kernfusieprogramma van een derde partij, wezenlijke veranderingen ondergaat, kunnen beide partijen verlangen dat de reikwijdte en de voorwaarden van de verklaring van intentie worden gewijzigd.Artikel XII1. Deze verklaring van intentie treedt in werking op de datum van de ondertekening ervan door beide partijen. De verklaring van intentie geldt voor een periode van tien jaar, tenzij een van beide partijen besluit de verklaring van intentie op te zeggen, in welk geval zij de andere partij met inachtneming van een opzeggingstermijn van ten minste zes maanden in kennis stelt van haar voornemen deze verklaring van intentie op te zeggen.Deze verklaring van intentie kan bij schriftelijk vastgelegd besluit van de partijen worden gewijzigd of uitgebreid.2. Activiteiten die in het kader van deze verklaring van intentie zijn opgezet en die nog niet voltooid zijn op het tijdstip waarop deze verklaring van intentie wordt beëindigd, kunnen worden voortgezet totdat zij voltooid zijn.3. De beëindiging van deze verklaring van intentie doet geen afbreuk aan de rechten die beide partijen uit hoofde van deze verklaring van intentie op het tijdstip van beëindiging hebben verworven of aan rechten en verplichtingen die voortvloeien uit de in het kader van deze verklaring van intentie gesloten uitvoeringsovereenkomsten.Artikel XIIIIn zoverre het Euratom betreft, is deze verklaring van intentie van toepassing op de gebieden waar het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie van toepassing is en op het grondgebied van de landen die als volledig geassocieerde derde landen aan het kernfusieprogramma van Euratom deelnemen.Ondertekend te Brussel, op 25 juli 1995, in tweevoud in de Engelse en de Franse taal.Voor de Europese Gemeenschap voor AtoomenergieEdith CRESSONVoor de Regering van CanadaJacques ROY(1) PB nr. L 260 van 24. 9. 1976, blz. 1.BIJLAGE I (ARTIKEL V, LID 3, ONDER a)) Onverminderd eventuele aanvullende voorwaarden doen de partijen ingevolge artikel V van de verklaring van intentie inzake samenwerking tussen de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en de Regering van Canada op het gebied van de beheerste kernfusie in voorkomend geval de volgende bepalingen opnemen in ingevolge deze verklaring van intentie gesloten uitvoeringsovereenkomsten.A.1. Onder een eigendomsrecht vallende informatieA.1.1. DefinitiesOnder "onder een eigendomsrecht vallende informatie" worden verstaan wetenschappelijke of technische gegevens, resultaten of methoden van onderzoek en ontwikkeling, alsmede alle andere informatie die bestemd is om in het kader van deze uitvoeringsovereenkomst te worden verstrekt of uitgewisseld, zoals know-how, informatie die rechtstreeks betrekking heeft op uitvindingen en ontdekkingen en technische, commerciële of financiële informatie, op voorwaarde dat dit overeenkomstig paragraaf A.1.2, onder b), duidelijk vermeld wordt of als zodanig aangemerkt wordt en die:a) niet algemeen bekend of openbaar verkrijgbaar is uit andere bronnen;b) door de eigenaar niet reeds aan anderen beschikbaar werd gesteld zonder verplichtingen met betrekking tot het vertrouwelijke karakter, enc) niet reeds in het bezit is van de ontvangende partij zonder verplichtingen met betrekking tot het vertrouwelijke karakter.Onder "document" wordt vastgelegde informatie in schriftelijke vorm dan wel geregistreerd op magneetschijf, magneetband, ROM-geheugen of een ander medium verstaan.A.1.2. Proceduresa) De partij die ingevolge deze uitvoeringsovereenkomst onder een eigendomsrecht vallende informatie ontvangt, houdt rekening met het vertrouwelijke karakter ervan.b) Elk document dat onder een eigendomsrecht vallende informatie bevat, wordt door de verstrekkende partij duidelijk als zodanig aangeduid door middel van het volgende (of in hoofdzaak daarmee overeenkomende) beperkende opschrift:"Dit document bevat onder een eigendomsrecht vallende informatie die vertrouwelijk wordt verschaft in het kader van de verklaring van intentie inzake samenwerking tussen de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en de Regering van Canada op het gebied van de beheerste kernfusie (hierna de "verklaring van intentie" genoemd) van 25 juli 1995 en mag niet worden verspreid buiten de Commissie, de Regering van Canada, door Euratom of de Regering van Canada in het kader van de verklaring van intentie aangewezen lichamen en organisaties, hun contractanten en licentiehouders, zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van . . . (de verstrekkende partij).Deze mededeling dient op elke volledige of gedeeltelijke kopie van dit document te worden aangebracht. De onderhavige beperkingen vervallen automatisch, wanneer deze informatie door de eigenaar ervan zonder beperkingen openbaar wordt gemaakt.".c) Onder een eigendomsrecht vallende informatie, die in het kader van de uitvoeringsovereenkomst vertrouwelijk is ontvangen, mag door de ontvangende partij worden doorgegeven aan:i) personen behorende tot of in dienst van de ontvangende partij, of, in voorkomend geval, van Euratom of de Regering van Canada, of van lichamen of organisaties die door Euratom of de Regering van Canada ingevolge de verklaring van intentie inzake samenwerking tussen de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en de Regering van Canada op het gebied van de beheerste kernfusie, zijn aangewezen;ii) contractanten en ondercontractanten van de ontvangende partij, uitsluitend voor gebruik in het kader van hun contracten met de ontvangende partij betreffende werkzaamheden die verband houden met het onderwerp van de onder een eigendomsrecht vallende informatie;op voorwaarde dat alle onder een eigendomsrecht vallende informatie die aldus wordt doorgegeven, wordt aangeduid door middel van een beperkend opschrift dat in hoofdzaak overeenkomt met dat vermeld onder b), en op voorwaarde dat de ontvanger van deze informatie zich bereid heeft verklaard het vertrouwelijke karakter ervan te waarborgen en deze informatie niet verder te verspreiden tenzij de ontvangende partij daartoe voorafgaande goedkeuring van de verstrekkende partij heeft verkregen.d) Met de voorafgaande schriftelijke toestemming van de partij die in het kader van deze uitvoeringsovereenkomst onder een eigendomsrecht vallende informatie verstrekt, mag de ontvangende partij dergelijke informatie op een ruimere schaal verspreiden dan overigens volgens het bepaalde onder c) is toegestaan. De verstrekkende en de ontvangende partij stellen in onderlinge samenwerking procedures op voor het aanvragen en verkrijgen van voorafgaande schriftelijke toestemming voor een ruimere verspreiding als hier bedoeld.A.1.3. Indien een van de partijen vaststelt dat zij niet in staat zal zijn zich te houden aan de in paragraaf A.1.2 vastgestelde beperkingen ten aanzien van de verspreiding van kennis, of dat zulks redelijkerwijze te verwachten is, stelt zij de andere partij daarvan onmiddellijk in kennis. De partijen plegen daarop overleg om een adequate gedragslijn te bepalen.A.1.4. De verstrekkende partij garandeert in haar betrekkingen met de ontvangende partij niet dat overgedragen informatie geschikt is voor een bepaalde aanwending of toepassing.A.1.5. Informatie die wordt verkregen door seminars, workshops en andere bijeenkomsten, door de detachering van personeel, het gebruik van faciliteiten en de uitwisseling van apparatuur, wordt door de partijen behandeld overeenkomstig de in paragraaf A.1.2 vermelde beginselen, met dien verstande dat op onder een eigendomsrecht vallende informatie die in een andere vorm dan een document wordt meegedeeld, de vereisten inzake beperkte openbaarmaking niet van toepassing zijn, tenzij de persoon die dergelijke informatie mededeelt de ontvanger er schriftelijk op wijst dat de medegedeelde informatie onder een eigendomsrecht valt.A.2. Uitvindingen en ontdekkingenA.2.1. DefinitiesIn paragraaf A.2.2 wordt, in zoverre het Euratom betreft, onder "land" verstaan de gebieden waar het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie van toepassing is en het grondgebied van de landen die als volledig geassocieerde derde landen aan het kernfusieprogramma van Euratom deelnemen.A.2.2. Met betrekking tot elke uitvinding of ontdekking welke in het kader van de uitvoering van deze uitvoeringsovereenkomst wordt gedaan of tot stand gebracht, ondernemen de partijen binnen het kader van de toepasselijke wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen alle nodige stappen om het hierna volgende te verwezenlijken:a) Indien de uitvinding of ontdekking is gedaan of tot stand gebracht door personeel (de uitvinder) van een partij (de detacherende partij) of haar contractanten, tijdens hun detachering bij de andere partij (de ontvangende partij) of haar contractanten in het kader van de uitwisseling van wetenschappers, technici en andere specialisten:i) verwerft de ontvangende partij alle rechten, aanspraken of belangen op, respectievelijk bij, een dergelijke uitvinding of ontdekking in eigen land en in derde landen, enii) verwerft de detacherende partij of de uitvinder alle rechten, aanspraken of belangen op, respectievelijk bij, een dergelijke uitvinding of ontdekking in eigen land.b) In gevallen waarin letter a) niet van toepassing is en de uitvinding of ontdekking is gedaan of tot stand gebracht door personeel van een partij of haar contractant als rechtstreeks gevolg van het gebruik van informatie die op grond van deze uitvoeringsovereenkomst door de andere partij aan hen werd medegedeeld of die gedurende seminars of andere gemeenschappelijke bijeenkomsten werd medegedeeld, verwerft de partij of haar contractant waarvan het personeel de uitvinding of ontdekking doet of tot stand brengt, alle rechten, aanspraken en belangen op, respectievelijk bij, deze uitvindingen en ontdekkingen in alle landen; aan deze rechten, aanspraken en belangen is de voorwaarde verbonden dat de andere partij een kosteloze, niet-exclusieve, onherroepelijke licentie (met inbegrip van het recht van de andere partij om sublicenties te verlenen) voor deze uitvinding of ontdekking wordt verleend, alsmede de rechten in verband met een octrooiaanvraag die betrekking heeft op een dergelijke uitvinding of ontdekking en eventuele octrooien of andere vormen van bescherming die betrekking hebben op een dergelijke uitvinding of ontdekking in alle landen.c) De partij die in het bezit is van de onder a) en b) bedoelde uitvinding, verleent de andere partij op verzoek tegen redelijke voorwaarden licentie met betrekking tot deze uitvinding of ontdekking.A.2.3. Elke partij treft, onverminderd de rechten van uitvinders volgens de van toepassing zijnde wetgeving, de nodige maatregelen om de voor de uitvoering van paragraaf A.2.2 vereiste samenwerking van haar personeel te verkrijgen. Met betrekking tot elke uitvinding of ontdekking die in het kader van de tenuitvoerlegging van deze uitvoeringsovereenkomst wordt gedaan of tot stand gebracht, neemt elke partij de verantwoordelijkheid op zich voor het betalen van de beloningen en vergoedingen die volgens het van toepassing zijnde recht aan de eigen werknemers moeten worden betaald.A.3. AuteursrechtenAuteursrechten van de partijen worden behandeld overeenkomstig de Conventie van Bern (zoals gewijzigd). Indien een partij het auteursrecht op in het kader van deze uitvoeringsovereenkomst verschafte of uitgewisselde werken bezit of controleert, verleent deze partij de andere partij een licentie om het auteursrechtelijk beschermde materiaal te reproduceren of te vertalen.BIJLAGE II (ARTIKEL V, LID 3, ONDER b)) B.1. Uitwisseling van personeelVoor de uitwisseling van wetenschappers, technici en andere specialisten in het kader van de verklaring van intentie inzake samenwerking tussen de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en de Regering van Canada op het gebied van de beheerste kernfusie hanteren de partijen, onverminderd andere toepasselijke beginselen, de volgende beginselen in uitvoeringsovereenkomsten:a) elke partij draagt er zorg voor dat voor detachering bij de andere partij gekozen wetenschappers, technici en andere specialisten (hierna "gedetacheerd personeel" genoemd) gekwalificeerd zijn voor de door hen te vervullen functies;b) de ontvangende partij zorgt op een voor beide partijen aanvaardbare wijze voor passende huisvesting voor het gedetacheerde personeel en hun gezinnen;c) de ontvangende partij verleent het gedetacheerde personeel en hun gezinnen alle nodige bijstand bij het vervullen van administratieve formaliteiten (in verband met reizen, enz.);d) de partijen zorgen ervoor dat gedetacheerd personeel zich houdt aan de algemene en bijzondere voorschriften op het gebied van de arbeidsomstandigheden en arbeidsveiligheid die voor de ontvangende vestiging gelden, tenzij dit in een afzonderlijke detacheringsovereenkomst anders wordt overeengekomen.B.2. Uitwisseling van uitrusting, instrumenten, materialen, brandstoffen en reserveonderdelenIndien uitrusting, instrumenten, materialen, brandstoffen of reserveonderdelen (hierna gezamenlijk "voorwerpen" genoemd) op grond van een in het kader van de verklaring van intentie inzake samenwerking tussen de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en de Regering van Canada op het gebied van de beheerste kernfusie gesloten uitvoeringsovereenkomst worden uitgewisseld of verschaft, passen de partijen, onverminderd andere toepasselijke beginselen, in de uitvoeringsovereenkomst de volgende bepalingen toe:a) de verzendende partij verstrekt zo spoedig mogelijk een gedetailleerde lijst van de voorwerpen die zij beschikbaar zal stellen, te zamen met de relevante specificaties en technische en andere documentatie;b) door de verzendende partij verschafte voorwerpen blijven haar eigendom en worden, nadat de in de uitvoeringsovereenkomst overeengekomen activiteit is voltooid, aan de verzendende partij teruggezonden, tenzij dit door de partijen anders wordt overeengekomen;c) van voorwerpen wordt in de ontvangende instelling slechts in onderlinge overeenstemming tussen de partijen gebruik gemaakt;d) de ontvangende partij voorziet in de nodige ruimten voor de voorwerpen en zorgt voor elektriciteit, water, gas of andere door de partijen onderling overeengekomen benodigdheden;e) tenzij anders door de partijen overeengekomen, berust de verantwoordelijkheid voor het transport van voorwerpen van de verzendende partij naar de uiteindelijke plaats van bestemming bij de installatie van de ontvangende partij en terug en voor de bewaring en verzekering onderweg, alsmede de uitgaven in verband hiermee, bij de verzendende partij;f) de ontvangende partij deelt de douaneautoriteiten mede dat de door de verzendende partij verschafte voorwerpen bestemd zijn voor de uitvoering van onderling overeengekomen activiteiten van wetenschappelijke aard en niet voor activiteiten van commerciële aard.Op overdrachten van tritium en voor tritium bestemde uitrusting is de wijziging van 15 juli 1991 van de Overeenkomst tussen de partijen van 6 oktober 1959 tot samenwerking op het gebied van het vreedzaam gebruik van atoomenergie van toepassing.B.3. Toerekening van kostenIn uitvoeringsovereenkomsten die in het kader van de verklaring van intentie inzake samenwerking tussen de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en de Regering van Canada op het gebied van de beheerste kernfusie worden gesloten, wordt, onverminderd andere toepasselijke beginselen, voor de toerekening van kosten het volgende beginsel gehanteerd:alle kosten uit hoofde van een uitvoeringsovereenkomst worden gedragen door de partij die deze kosten maakt, tenzij dit door de partijen uitdrukkelijk anders wordt overeengekomen. Dergelijke overeenkomsten worden schriftelijk vastgelegd.B.4. Industriële eigendomsrechtenDe partijen bij uitvoeringsovereenkomsten die op andere activiteiten dan de uitwisseling van personeel of informatie betrekking hebben, nemen, alvorens dergelijke samenwerkingsactiviteiten aan te vangen, een besluit over een passende verdeling van de industriële eigendomsrechten in verband met uit deze activiteiten voortvloeiende uitvindingen of ontdekkingen. Bij hun besluit houden zij rekening met hun respectieve voordelen van, bijdragen aan en rechten in verband met de activiteiten.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 21994A0129(01)
 Tillægsprotokol til interimsaftalen om handel og handelsanliggender mellem Det Europæiske Økonomiske Fællesskab og Det Europæiske Kul- og Stålfællesskab på den ene side og Republikken Polen på den anden side og til Europaaftalen mellem De Europæiske Fællesskaber og deres medlemsstater på den ene side og Republikken Polen på den anden side
 EF-Tidende nr. L 025 af 29/01/1994 s. 0002 - 0005 den finske specialudgave: kapitel 11 bind 28 s. 0013 den svenske specialudgave: kapitel 11 bind 28 s. 0013
 TILLAEGSPROTOKOL til interimsaftalen om handel og handelsanliggender mellem Det Europaeiske OEkonomiske Faellesskab og Det Europaeiske Kul- og Staalfaellesskab paa den ene side og Republikken Polen paa den anden side og til Europaaftalen mellem De Europaeiske Faellesskaber og deres medlemsstater paa den ene side og Republikken Polen paa den anden sideDET EUROPAEISKE FAELLESSKAB OG DET EUROPAEISKE KUL- og STAALFAELLESSKAB, i det foelgende benaevnt »Faellesskabet«,paa den ene side, ogREPUBLIKKEN POLEN, i det foelgende benaevnt »Polen«,paa den anden side,SOM TAGER I BETRAGTNING, af Europaaftalen om oprettelse af en associering mellem De Europaeiske Faellesskaber og deres medlemsstater og Republikken Polen, i det foelgende benaevnt »Europaaftalen«, undertegnedes i Bruxelles den 16. december 1991, men endnu ikke er traadt i kraft,SOM TAGER I BETRAGTNING, at i afventning af Europaaftalens ikrafttraeden blev bestemmelserne heri vedroerende handel og handelsanliggender sat i kraft pr. 1. marts 1992 ved interimsaftalen om handel og handelsanliggender mellem Det Europaeiske OEkonomiske Faellesskab og Det Europaeiske Kul- og Staalfaellesskab paa den ene side og Republikken Polen paa den anden side, i det foelgende benaevnt »interimsaftalen«, undertegnet i Bruxelles den 16. december 1991 og senest aendret ved brevveksling undertegnet den 21. december 1992.SOM ERKENDER samhandelens afgoerende betydning for overgangen til markedsoekonomi,SOM OENSKER at fremskynde Faellesskabets bestraebelser for at aabne sine markeder for varer af polsk oprindelse,SOM HENVISER TIL de maal, der er fastsat i Europaaftalen, saerlig de i artikel 1 omhandlede,SOM HENVISER TIL interimsaftalen, saerlig artikel 1,HAR VEDTAGET at indgaa denne protokol og har med henblik herpaa som befuldtmaegtigede udpeget:DET EUROPAEISKE FAELLESSKAB:Philippe de SCHOUTHEETE de TERVARENTOverordentlig og befuldmaegtiget ambassadoer,Belgiens faste repraesentant,Formand for De Faste Repraesentanters KomitéDET EUROPAEISKE KUL- og STAALFAELLESSKAB:Juan PRATGeneraldirektoer i Kommissionen for De Europaeiske FaellesskaberREPUBLIKKEN POLEN:Jan KULAKOWSKIOverordentlig og befuldmaegtiget ambassadoerSOM, efter at have udvekslet deres fuldmagter og fundet dem i god og behoerig form,ER BLEVET ENIGE OM FOELGENDE:Artikel 1Artikel 3, stk. 2, andet afsnit, i interimsaftalen og artikel 9, stk. 2, andet afsnit, i Europaaftalen affattes saaledes:»Gaeldende importtold i Faellesskabet paa de varer med oprindelse i Polen, der er anfoert i bilag IIb, nedsaettes paa tidspunktet for denne aftales ikrafttraeden med 20 % af basistolden og et aar senere med yderligere 20 % af basistolden. Tolden skal vaere fuldstaendig afskaffet ved udgangen af det andet aar efter tidspunktet for aftalens ikrafttraeden.«Artikel 2Artikel 3, stk. 3, i interimsaftalen og artikel 9, stk. 3, i Europaaftalen affattes saaledes:»3. For de varer med oprindelse i Polen, der er anfoert i bilag III, indroemmes der importtoldsuspension inden for rammerne af Faellesskabets aarlige toldkontingenter eller -lofter, som haeves gradvis i overensstemmelse med de i bilaget fastlagte betingelser, saaledes at importtolden paa de paagaeldende varer er fuldstaendig afskaffet ved udgangen af det tredje aar efter tidspunktet for aftalens ikrafttraeden.Samtidig afvikles gaeldende importtold paa importerede maengder ud over ovennaevnte toldkontingenter eller -lofter gradvis fra tidspunktet for aftalens ikrafttraeden ved aarlige nedsaettelser paa 15 %. Ved udgangen af det tredje aar skal resterende told vaere afskaffet.«Artikel 3Fodnote (3) i bilag III til interimsaftalen og i bilag III til Europaaftalen affattes saaledes:»(3) Disse beloeb forhoejes:- med 20 % ved aftalens ikrafttraeden- med yderligere 20 % den 1. januar 1993- med yderligere 10 % den 1. juli 1993- med yderligere 30 % den 1. januar 1994.«Artikel 41. Den indledende note i bilag Xb til interimsaftalen og i bilag Xb til Europaaftalen affattes saaledes:»De maengder, der indfoeres i henhold til KN-koderne i dette bilag, med undtagelse af KN-kode 0104 og 0204, er omfattet af en afgifts- og toldnedsaettelse paa 20 % fra den 1. marts 1992, 40 % fra den 1. januar 1993 og 60 % fra den 1. juli 1993.«2. I bilag Xc til interimsaftalen og i bilag Xc til Europaaftalen indsaettes en indledende note med foelgende ordlyd:»De toldsatser, der er fastsat for henholdsvis aar 3, aar 4 og aar 5, anvendes fra henholdsvis den 1. juli 1993, den 1. juli 1994 og den 1. juli 1995.«3. I bilag VIIIa, Xb og Xc til interimsaftalen og i bilag VIIIa, Xb og Xc til Europaaftalen indsaettes en anden indledende note med foelgende ordlyd:»De maengder i tons, der er fastsat for aar 3, anvendes fra den 1. juli 1993 til den 30. juni 1994. De maengder, der indfoeres foer den 1. juli 1993, og som overstiger 50 % af den for aar 2 fastsatte maengde, fratraekkes i den for aar 3 gaeldende maengde.De maengder i tons, der er fastsat for henholdsvis aar 4 og aar 5, anvendes henholdsvis fra den 1. juli 1994 til den 30. juni 1995 og fra den 1. juli 1995 til den 30. juni 1996.«Artikel 51. I det indledende afsnit i artikel 2, stk. 1, i protokol nr. 1 om tekstilvarer og beklaedningsgenstande til interimsaftalen og i protokol nr. 1 om tekstilvarer og beklaedningsgenstande til Europaaftalen aendres »deres afskaffelse . . . ved udgangen af en periode paa seks aar« til »deres afskaffelse . . . ved udgangen af en periode paa fem aar«.2. I protokol nr. 1 om tekstilvarer og beklaedningsgenstande til interimsaftalen og i protokol nr. 1 om tekstilvarer og beklaedningsgenstande til Europaaftalen erstattes de sidste to led i artikel 2, stk. 1, af foelgende:»- ved begyndelsen af det sjette aar afskaffelse af resttolden.«Artikel 6Artikel 2, stk. 2, i protokol nr. 2 om EKSF-produkter til interimsaftalen og i protokol nr. 2 om EKSF-produkter til Europaaftalen affattes saaledes:»2. Der foretages yderligere nedsaettelser til 60 %, 40 %, 20 % og 0 % af basistolden ved begyndelsen af henholdsvis det andet, tredje, fjerde og femte aar efter aftalens ikrafttraeden.«Artikel 7Denne protokol udgoer en integrerende del af interimsaftalen og af Europaaftalen.Artikel 8Denne protokol traeder i kraft den foerste dag i maaneden efter den dato, paa hvilken parterne giver hinanden meddelelse om afslutningen af de procedurer, der er noedvendige i saa henseende. Den anvendes fra den 1. juli 1993, bortset fra artikel 6.Artikel 9Denne protokol er udfaerdiget i to eksemplarer paa dansk, engelsk, fransk, graesk, italiensk, nederlandsk, portugisisk, spansk, tysk og polsk, idet hver af disse tekster har samme gyldighed.En fe de lo cual, los plenipotenciarios abajo firmantes suscriben el presente Protocolo adicional.Til bekraeftelse heraf har undertegnede befuldmaegtigede underskrevet denne tillaegsprotokol.Zu Urkund dessen haben die unterzeichneten Bevollmaechtigten ihre Unterschriften unter dieses Zusatzprotokoll gesetzt.AAéò ðssóôùóç ôùí áíùôÝñù, ïé õðïãaaãñáììÝíïé ðëçñaaîïýóéïé Ýèaaóáí ôéò õðïãñáoeÝò ôïõò óôï ðáñueí ðñueóèaaôï ðñùôueêïëëï.In witness whereof the undersigned Plenipotentiaries have signed this Additional Protocol.En foi de quoi, les plénipotentiaires soussignés ont apposé leurs signatures au bas du présent protocole additionnel.In fede di che, i plenipotenziari sottoscritti hanno apposto le loro firme in calce al presente protocollo aggiuntivo.Ten blijke waarvan de ondergetekende gevolmachtigden hun handtekening onder dit Aanvullend Protocol hebben gesteld.Em fé de que, os plenipotenciários abaixo assinados apuseram as suas assinaturas no final do presente protocolo complementar.Na dowód czego pelnomocnicy zlozyli swoje podpisy pod niniejszym Protokolem Dodatkowym.Hecho en Bruselas, el cinco de enero de mil novecientos noventa y cuatro.Udfaerdiget i Bruxelles den femte januar nitten hundrede og fireoghalvfems.Geschehen zu Bruessel am fuenften Januar neunzehnhundertvierundneunzig. ̧ãéíaa óôéò ÂñõîÝëëaaò, óôéò ðÝíôaa Éáíïõáñssïõ ÷ssëéá aaííéáêueóéá aaíaaíÞíôá ôÝóóaañá.Done at Brussels on the fifth day of January in the year one thousand nine hundred and ninety-four.Fait à Bruxelles, le cinq janvier mil neuf cent quatre-vingt-quatorze.Fatto a Bruxelles, addì cinque gennaio millenovecentonovantaquattro.Gedaan te Brussel, de vijfde januari negentienhonderd vierennegentig.Feito em Bruxelas, em cinco de Janeiro de mil novecentos e noventa e quatro.Sporz Nadzono w Brukseli dnia pi Natego stycznia roku tysi Nac dziewi Ne ́cset dziewi Ne ́cdziesi Natego czwartego.Por la Comunidad Europea y la Comunidad Europea del Carbón y del AceroFor Det Europaeiske Faellesskab og Det Europaeiske Kul- og StaalfaellesskabFuer die Europaeische Gemeinschaft und die Europaeische Gemeinschaft fuer Kohle und StahlÃéá ôçí AAõñùðáúêÞ Êïéíueôçôá êáé ôçí AAõñùðáúêÞ Êïéíueôçôá ¶íèñáêá êáé ×UEëõâáFor the European Community and the European Coal and Steel CommunityPour la Communauté européenne et la Communauté européenne du charbon et de l'acierPer la Comunità europea e la Comunità europea del carbone e dell'acciaioVoor de Europese Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Kolen en StaalPela Comunidade Europeia e pela Comunidade Europeia do Carvão e do AçoZa Wspólnote Europejska i Europejska Wspólnote Wegla i StaliPor la República de PoloniaFor Republikken PolenFuer die Republik PolenÃéá ôç AEçìïêñáôssá ôçò ÐïëùíssáòFor the Republic of PolandPour la république de PolognePer la Repubblica di PoloniaVoor de Republiek PolenPela República da PolóniaZa Rzeczpospolita Polska


type: legislation

text:
 2.2.2016
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 25/58
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) 2016/133
 z dne 1. februarja 2016
 o določitvi standardnih uvoznih vrednosti za določitev uvozne cene za nekatere vrste sadja in zelenjave
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe (EU) št. 1308/2013 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 17. decembra 2013 o vzpostavitvi skupne ureditve trgov kmetijskih proizvodov in razveljavitvi uredb Sveta (EGS) št. 922/72, (EGS) št. 234/79, (ES) št. 1037/2001 in (ES) št. 1234/2007 (1),
 ob upoštevanju Izvedbene uredbe Komisije (EU) št. 543/2011 z dne 7. junija 2011 o določitvi podrobnih pravil za uporabo Uredbe Sveta (ES) št. 1234/2007 za sektorja sadja in zelenjave ter predelanega sadja in zelenjave (2) ter zlasti člena 136(1) Izvedbene uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Izvedbena uredba (EU) št. 543/2011 na podlagi izida večstranskih trgovinskih pogajanj urugvajskega kroga določa merila, po katerih Komisija določi standardne vrednosti za uvoz iz tretjih držav za proizvode in obdobja iz dela A Priloge XVI k tej uredbi.
 (2)
 Standardna uvozna vrednost se izračuna vsak delovni dan v skladu s členom 136(1) Izvedbene uredbe (EU) št. 543/2011 ob upoštevanju spremenljivih dnevnih podatkov. Zato bi morala ta uredba začeti veljati na dan objave v Uradnem listu Evropske unije –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Standardne uvozne vrednosti iz člena 136 Izvedbene uredbe (EU) št. 543/2011 so določene v Prilogi k tej uredbi.
 Člen 2
 Ta uredba začne veljati na dan objave v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Bruslju, 1. februarja 2016
 Za Komisijo
 V imenu predsednika
 Jerzy PLEWA
 Generalni direktor za kmetijstvo in razvoj podeželja
 (1) UL L 347, 20.12.2013, str. 671.
 (2) UL L 157, 15.6.2011, str. 1.
 PRILOGA
 Standardne uvozne vrednosti za določitev uvozne cene za nekatere vrste sadja in zelenjave
 (EUR/100 kg)
 Oznaka KN
 Oznaka tretje države (1)
 Standardna uvozna vrednost
 0702 00 00
 EG
 162,9
 IL
 236,2
 MA
 83,1
 TN
 85,0
 TR
 93,7
 ZZ
 132,2
 0707 00 05
 MA
 86,8
 TR
 165,2
 ZZ
 126,0
 0709 93 10
 MA
 46,9
 TR
 141,3
 ZZ
 94,1
 0805 10 20
 EG
 47,7
 MA
 61,0
 TN
 46,0
 TR
 61,0
 ZZ
 53,9
 0805 20 10
 IL
 143,7
 MA
 80,4
 TR
 102,3
 ZZ
 108,8
 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90
 IL
 128,5
 JM
 154,6
 MA
 115,1
 TR
 63,3
 ZZ
 115,4
 0805 50 10
 TR
 100,5
 ZZ
 100,5
 0808 10 80
 CL
 87,5
 US
 161,8
 ZZ
 124,7
 0808 30 90
 CL
 224,0
 CN
 57,3
 TR
 200,0
 ZA
 87,5
 ZZ
 142,2
 (1) Nomenklatura držav, določena v Uredbi Komisije (EU) št. 1106/2012 z dne 27. novembra 2012 o izvajanju Uredbe (ES) št. 471/2009 Evropskega parlamenta in Sveta o statistiki Skupnosti o zunanji trgovini z državami nečlanicami v zvezi s posodabljanjem nomenklature držav in ozemelj (UL L 328, 28.11.2012, str. 7). Oznaka „ZZ“ predstavlja „druga porekla“.


text:
 Avis juridique important
 |
 22001D0092
 Afgørelse truffet af Det Blandede EØS-udvalg nr. 92/2001 den 13. juli 2001 om ændring af bilag II (tekniske forskrifter, standarder, prøvning og certificering) til EØS-aftalen
 EF-Tidende nr. L 251 af 20/09/2001 s. 0018 - 0018
 Afgørelse truffet af Det Blandede EØS-udvalgnr. 92/2001den 13. juli 2001om ændring af bilag II (tekniske forskrifter, standarder, prøvning og certificering) til EØS-aftalenDET BLANDEDE EØS-UDVALG HAR -under henvisning til aftalen om Det Europæiske Økonomiske Samarbejdsområde som ændret ved protokollen om tilpasning af aftalen om Det Europæiske Økonomiske Samarbejdsområde, i det følgende benævnt "aftalen", særlig artikel 98, ogud fra følgende betragtninger:(1) Bilag II til aftalen blev ændret ved afgørelse nr. 67/1999 truffet af Det Blandede EØS-udvalg den 28. maj 1999(1).(2) Kommissionens forordning (EF) nr. 2870/2000 af 19. december 2000 om EF-referenceanalysemetoder for spiritus(2) bør indarbejdes i aftalen -TRUFFET FØLGENDE AFGØRELSE:Artikel 1Følgende punkt indsættes efter punkt 7 (Kommissionens forordning (EF) nr. 2215/96) i kapitel XXVII i bilag II til aftalen: "8. 32000 R 2870: Kommissionens forordning (EF) nr. 2870/2000 af 19. december 2000 om EF-referenceanalysemetoder for spiritus (EFT L 333 af 29.12.2000, s. 20)."Artikel 2Teksterne til forordning (EF) nr. 2870/2000 på islandsk og norsk, som offentliggøres i De Europæiske Fællesskabers Tidendes EØS-tillæg, er autentiske.Artikel 3Denne afgørelse træder i kraft den 14. juli 2001, forudsat at Det Blandede EØS-udvalg har modtaget alle fornødne meddelelser i henhold til aftalens artikel 103, stk. 1(3).Artikel 4Denne afgørelse offentliggøres i De Europæiske Fællesskabers Tidendes EØS-afdeling og EØS-tillæg.Udfærdiget i Bruxelles, den 13. juli 2001.På Det Blandede EØS-udvalgs vegneE. BullFormand(1) EFT L 284 af 9.11.2000, s. 51.(2) EFT L 333 af 29.12.2000, s. 20.(3) Ingen forfatningsmæssige krav angivet.


type: caselaw

text:
 4.2.2012
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 32/25
 Urteil des Gerichts vom 14. Dezember 2011 — Häfele/HABM (Vorfront)
 (Rechtssache T-531/10) (1)
 (Gemeinschaftsmarke - Anmeldung der Gemeinschaftswortmarke Vorfront - Absolutes Eintragungshindernis - Beschreibender Charakter - Art. 7 Abs. 1 Buchst. c der Verordnung (EG) Nr. 207/2009)
 2012/C 32/50
 Verfahrenssprache: Deutsch
 Parteien
 Klägerin: Häfele GmbH & Co. KG (Nagold, Deutschland) (Prozessbevollmächtigte: Rechtsanwalt M. Eck und Rechtsanwältin J. Dönch)
 Beklagter: Harmonisierungsamt für den Binnenmarkt (Marken, Muster und Modelle) (Prozessbevollmächtigte: zunächst S. Schäffner, dann R. Manea und schließlich A. Pohlmann)
 Gegenstand
 Klage gegen die Entscheidung der Ersten Beschwerdekammer des HABM vom 14. September 2010 (Sache R 570/2010-1) über die Anmeldung des Wortzeichens Vorfront als Gemeinschaftsmarke
 Tenor
 1.
 Die Klage wird abgewiesen.
 2.
 Die Häfele GmbH & Co. KG trägt die Kosten.
 (1) ABl. C 30 vom 29.1.2011.


text:
 25.2.2012
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 C 58/8
 Unionin yleisen tuomioistuimen tuomio 17.1.2012 — Hamberger Industriewerke v. SMHV (Atrium)
 (Asia T-513/10) (1)
 (Yhteisön tavaramerkki - Hakemus sanamerkin Atrium rekisteröimiseksi yhteisön tavaramerkiksi - Ehdoton hylkäysperuste - Kuvailevuus - Erottamiskyvyn puuttuminen - Asetuksen (EY) N:o 207/2009 7 artiklan 1 kohdan b ja c alakohta)
 2012/C 58/14
 Oikeudenkäyntikieli: saksa
 Asianosaiset
 Kantaja: Hamberger Industriewerke GmbH (Stephanskirchen, Saksa) (edustaja: asianajaja T. Schmidpeter)
 Vastaaja: sisämarkkinoiden harmonisointivirasto (tavaramerkit ja mallit) (SMHV) (asiamiehet: aluksi S. Schäffner ja R. Manea, sitten G. Schneider)
 Oikeudenkäynnin kohde
 Kanne SMHV:n neljännen valituslautakunnan 26.8.2010 tekemästä päätöksestä (asia R 291/2010-4), joka koskee sanamerkin Atrium rekisteröimistä yhteisön tavaramerkiksi
 Tuomiolauselma
 1)
 Kanne hylätään.
 2)
 Hamberger Industriewerke GmbH velvoitetaan korvaamaan oikeudenkäyntikulut.
 (1) EUVL C 13, 15.1.2011.


jurisdiction: US

text:
Alice K. Scarborough began in the Circuit Court No. 2 of Baltimore City a suit for temporary alimony, with counsel fees and costs of suit, and permanent alimony, on the grounds of the cruelty and desertion of her husband, Charles B. Scarborough. The plaintiff alleged that she is a resident of Baltimore City and her husband of Baltimore County. The defendant pleaded a combination of answer and plea in one document. By the answer he denied the material allegations of the complaint, and by his plea he set up in abatement of the suit the averment that the defendant is a resident of Baltimore County, and was such at the beginning of the suit. His plea negatived any exception that might have brought him within the jurisdiction of the Baltimore City court, and there is no controversy of the sufficiency of the content of the plea in abatement.
 At the conclusion of the pleading, the defendant moved that the process be quashed, and the bill of complaint be dismissed for want of jurisdiction; and shortly thereafter had the question of jurisdiction set down for hearing. The chancellor heard the matter and denied the plea in abatement. The position taken by the chancellor is that, having in a single pleading both answered and pleaded in abatement, the defendant has waived the plea and has submitted himself to the jurisdiction of the court for every purpose of the case. In support of this position, the appeal inHarrison v. Harrison (1912) 117 Md. 607, 84 A. 57, is relied upon. While this opinion unquestionably *Page 224
 announced the rule in conformity with the chancellor's decision, it is no longer applicable because of the later (1919) adoption of General Equity Rule No. 18 (Code, art 16, sec. 173), which introduced new methods of pleading. So far as its provisions affect the pending question, the rule explicitly abolished pleas. It provided that every defense which might theretofore have been presentable by pleas in bar or abatement shall be made in the answer, and may be separately heard and disposed of before the trial of the principal case in the discretion of the court. As a necessary consequence of the rule, the defendant had the right to answer, and in that answer to set up, in addition to the answer to the equity of the complaint, any defense that formerly would have been interposed by a plea in abatement. The pleading, therefore, was in strict conformity with the rule, and the defendant lost none of his defenses. Inconsistent defenses may be stated in an answer. Rule 20, Code, art. 16, sec. 179. SeeWithers v. Denmead, 22 Md. 135, 146, 147; Bancroft's CodePleading (1926) vol. 1, sec. 258, p. 415; sec. 725, p. 1018; sec. 181, pp. 308, 309; sec. 721, p. 1012; Foster's FederalPractice (6th Ed.) vol. 1, secs. 173-177; Roberts v. Lewis,144 U.S. 653, 656, 657, 12 S. Ct. 781, 36 L. Ed. 579; Buckner v.Cronhardt, 132 Md. 616, 104 A. 169.
 The court having elected to hear and dispose of the defense in abatement of the suit on the bill and the matters pleaded in abatement in the answer, the facts averred in abatement are taken as true. There was, however, no variance between the bill of complaint and the facts upon which the defense in abatement depended, because the plaintiff alleged in her bill, as the defendant did in the answer in abatement, that the husband was a resident of Baltimore County.
 The defendant's pleading in abatement challenged the jurisdiction of the court on the single fact that the suit was not brought where the defendant resides, and the truth of this fact was an admission of the case on the hearing. Since the plaintiff sought alimony and no other *Page 225
 relief, her right to sue is confined to the jurisdiction in which the defendant resides, and the formal defense in abatement, which was embraced in the answer, is a bar to recovery in the cause on this record, and the chancellor was in error in not dismissing the bill of complaint. Woodcock v. Woodcock, 169 Md. 40,179 A. 826. An appeal from this ruling on October 9th is the first one taken, and is No. 39 on the docket.
 Notwithstanding the continued objection by the defendant that the court was without jurisdiction, the chancellor proceeded on the contrary assumption, and successively passed an order requiring the defendant to pay temporary alimony; an order overruling defendant's demurrer to an order directing the defendant to show cause why he should not be punished for contempt for his refusal to pay the temporary alimony awarded; an order overruling defendant's demurrer to an order refusing defendant's motion to rescind its order nisi for an attachment for contempt; and a final order for the defendant to pay the arrears of temporary alimony and to continue to pay the temporary alimony. From each of these four orders the defendant took four separate appeals, which are Nos. 40, 41, 42, and 43 Appeals on the docket of this court, which, with the first appeal, No. 39, make the five appeals docketed in a single cause on one record. The entry on the docket of this court of a separate appeal for every order of appeal is in accordance with the immemorial practice of this court and serves a useful purpose in the practice at the bar of this tribunal. In the pending appeals, the court does not perceive any necessity for the last four appeals, as the first appeal fully presented the question involved; and will direct that no appearance fees will be allowed in the last-mentioned appeals, and that their costs will separately be taxed and shall be paid by the appellant.
 The views expressed require a dismissal of the appeals in Nos. 40, 41, 42, and 43; and a reversal of the order of the chancellor dated October 9th, 1935, refusing to dismiss *Page 226
 the bill of complaint on the ground of a lack of jurisdiction.
 Order No. 39 Appeals reversed, and cause remanded for an orderin conformity with this opinion; and the appeals in Nos. 40, 41,42, and 43 Appeals are dismissed, with the costs, exclusive ofappearance fees, in these four cases to be paid by the appellant;and the costs in No. 39 Appeals to be paid by the appellee.


type: other

text:
Skat.dk: Fradrag - vedligeholdelse - fredet parkanlæg - fast administrativ praksis
 04 Feb 2009 11:10
 09 Jan 2009 11:06
 2. afdeling, 77/2007
 Fradrag, vedligeholdelse, fredet, parkanlæg, bygningsfredningsloven, naturfredningsloven
 Skatteyderen ejede en ejendom, hvor bygningerne var fredet efter bygningsfredningsloven. Ejendommens parkanlæg var fredet efter naturfredningsloven. Skatteyderen ønskede, at også hans udgifter til parkanlægget skulle fratrækkes efter ligningslovens § 15 K.
 Højesteret fandt, at skatteyderen ikke var berettiget til fradrag. Højesteret henviste til, at det efter ligningslovens § 15 K's ordlyd fremgår, at fradragsretten finder anvendelse på fredede bygninger og således ikke vedrører bygningsomgivelser eller andet, herunder parkanlæg, der måtte være fredet i medfør af bygningsfredningsloven eller anden lovgivning. Højesteret henviste endvidere til det i lovmotiverne angivne formål med bestemmelsen om fradragsret, nemlig at ejere af fredede bygninger måtte afholde ekstraordinært store udgifter til bygningsvedligeholdelse. Højesteret henviste endvidere til, at ligningslovens § 7 E om skattefritagelse for tilskud var uden betydning for bedømmelsen. § 7 E henviser direkte til bygningsfredningslovens § 16, der i modsætning til ligningslovens § 15 K omfatter mere end bygninger, idet bygningsfredningslovens § 2 fastsætter, at hvad der i loven bestemmes af bygninger, også gælder for de i § 3, stk. 2, nævnte bygningsomgivelser, herunder parkanlæg.
 Skatteyderen havde også påberåbt sig, at der efter en fast og mangeårig administrativ praksis er fradragsret for udgifter til vedligeholdelse af fredede parkanlæg. Højesteret fandt det ikke godtgjort, at der var en sådan praksis.
 Ligningsloven § 15 K
 Ligningsvejledningen 2009-1 A.G.4.1
 Poul Sørensen, Per Walsøe, Asbjørn Jensen, Poul Søgaard og Henrik Waaben
 I tidligere instans er afsagt dom af Østre Landsrets 24. afdeling den 19. december 2006.
 A har til støtte for, at der efter ligningslovens § 15 K, stk. 1, er ret til fradrag for udgifterne til vedligeholdelse af det fredede parkanlæg omkring H-gaard, yderligere henvist til, at ifølge ligningslovens § 7 E skal tilskud ydet i henhold til § 16, stk. 1, i lov om bygningsfredning mv. ikke medregnes til modtagerens skattepligtige indkomst. I relation til ligningslovens § 7 E fortolkes "fredede bygninger" ikke snævert, idet tilskud til haveprojekter ikke medregnes til ejerens skattepligtige indkomst, og en tilsvarende fortolkning må anlægges i forhold til ligningslovens § 15 K, stk. 1.
 A har yderligere anført, at det historiske udgangspunkt er, at der efter statsskattelovens § 6, litra e, var fradragsret for udgifter til vedligeholdelse af fast ejendom, herunder ejendom der tjener til bolig for ejeren. Den praksis, der tidligere fulgte af statsskattelovens § 6, litra e, blev opretholdt, da reglerne om opgørelse af indtægt ved bolig i eget hus blev ændret ved indsættelsen af § 14 A i ligningsloven ved ændringslov nr. 207 af 31. maj 1963. Det fulgte således af § 14 A, stk. 3, at de ændrede regler for fradrag for driftsudgifter vedrørende ejendomme, der tjener til bolig for ejeren, ikke fandt anvendelse på bygninger, der er undergivet fredning i henhold til lov om bygningsfredning. Denne retsstilling er videreført ved ligningslovens § 15 K og må omfatte udgifter til vedligeholdelse af fredede parkanlæg.
 Endelig har A anført, at der efter en fast og mangeårig administrativ praksis er fradragsret for udgifter til vedligeholdelse af fredede parkanlæg.
 Skatteministeriet har heroverfor anført, at ligningslovens § 7 E er uden betydning for bedømmelsen af sagen. § 7 E henviser direkte til bygningsfredningslovens § 16, der i modsætning til ligningslovens § 15 K omfatter mere end bygninger, idet bygningsfredningslovens § 2 fastsætter, at hvad der i loven bestemmes om bygninger, også gælder for de i § 3, stk. 2, nævnte bygningsomgivelser, herunder parkanlæg. Hertil kommer, at ligningslovens § 7 E angår skattefrihed for tilskud modtaget fra tredjemand og ikke som nærværende sag fradragsret for egne udgifter.
 Skatteministeriet har endvidere bestridt, at statsskattelovens § 6, litra e, kan tillægges betydning for afgørelsen om fradragsret for de omhandlede udgifter.
 Endelig har Skatteministeriet bestridt, at der efter fast administrativ praksis er fradragsret for udgifter til vedligeholdelse af fredede parkanlæg.
 I Ligningsdirektoratets Meddelelser 1960, s. 94, hedder det bl.a.
 "Ved indkomstopgørelsen kan fratrækkes egentlige vedligeholdelsesudgifter på de fredede bygninger samt udgifterne til renholdelse af de nærmeste omgivelser til bygningerne og af parken i det omfang, sådanne udgifter fremkommer som følge af fredningsforpligtelsen."
 I betænkning om bevaringen af Den Danske Herregård, Miljøministeriet, 1987, s. 138, er anført bl.a.
 "Der er for en del herregårde med fredede hovedbygninger blevet fastsat den praksis, at et rimeligt vedligeholdelsesbeløb for haven anerkendes som fradragsberettiget."
 I betænkningen er anført (s. 11), at udvalget under arbejdet med betænkningen har rådført sig med repræsentanter for bl.a. Ministeriet for skatter og afgifter og Statsskattedirektoratet.
 Kammeradvokaten har i anledning af sagen spurgt Skatteministeriets departement, om det nævnte citat er fremkommet efter rådføring med departementet og/eller Statsskattedirektoratet. I Skatteministeriets svar hedder det:
 "Det er desværre ikke lykkes at finde noget herom. Heller ikke selve sagen. Vi har ikke kunnet søge elektronisk og en kursorisk manual søgning har givet intet resultat.
 For en god ordens skyld har jeg gransket i gamle ligningsvejledninger - samt ligningslovscirkulæret - uden at finde noget, der nævner noget om den nævnte "praksis"."
 Af en udskrift af 7. marts 2006 af Bygnings Frednings Foreningens hjemmeside om ordningen "Fredning og forfald-pr-år" fremgår bl.a.:
 "Forfald pr-år attesten
 Efter ønske fra ejeren foretager BYFO en såkaldt beregning af forfald-pr-år på de bygninger mv., som er omfattet af fredningsdeklarationen. Inden for dette beløb opererer man med begrebet "istandsættelse", der omfatter både "vedligeholdelse og forbedring". Der sondres derfor ikke længere mellem udgifter til vedligeholdelse hhv. til forbedringer, sålænge der opereres indenfor reglen om forfald-pr-år.
 Følgende regler skal overholdes af ejeren, styrelsen og skattevæsenet, når forfald pr-år reglen anvendes:
 Bed BYFOs sekretariat om at foretage en forfald-pr-år analyse iht. Fredningsdeklarationen. De får da en samlet attest, som i kroner opgør det samlede forfald-pr-år på hele ejendommen, opdelt efter enkeltstående bygninger med gårdsplads, mure, udhuse, haveanlæg, fontæner, statuer mm."
 A har for Højesteret fremlagt et anonymiseret skema (beregning af forfald pr. år) udarbejdet af Bygnings Frednings Foreningen den 1. november 2006 vedrørende en fredet park.
 Af de grunde, Skatteministeriet har anført, finder Højesteret, at ligningslovens § 7 E om skattefri tilskud ikke har betydning for afgørelsen af, om der efter ligningslovens § 15 K, stk. 1, er ret til fradrag for driftsudgifter til andet end ejendommens fredede bygninger.
 Højesteret finder endvidere, at det ikke er godtgjort, at der efter bindende administrativ praksis er ret til fradrag for udgifter til vedligeholdelse af fredede parkanlæg.
 Herefter og af de grunde, landsretten har anført, og da det, som A i øvrigt har anført, ikke kan føre til et andet resultat, tiltræder Højesteret, at der ikke er fradrag for udgifter til vedligeholdelse af parkanlægget i medfør af ligningslovens § 15 K, stk. 1.


text:
Cliente che non paga il commercialista...il corretto comportamento
 Commercialisti sospesi tra obblighi del dovere e monitoraggio dei flussi finanziari indispensabili per il mantenimento della struttura professionale.
 Il vincolo nella gestione degli adempimenti imposti dal legislatore suggerisce normalmente ai Colleghi la prosecuzione del mandato anche in virtù di eventuali profili di responsabilità per inadempimenti che potrebbero essere valutati alla stregua del dovere di diligenza.
 La morosità del cliente legittima, in ogni caso, il recesso o la sospensione del servizio di assistenza contabile dopo aver dato un ampio preavviso. Regole deontologiche e possibili profili penali impongono, tuttavia, la restituzione della documentazione contabile e societaria.
 La tenuta delle scritture contabili: obbligo di <diligenza>
 A seguito del conferimento dell’incarico si instaura tra il depositario delle scritture contabili ed il cliente un rapporto che attribuisce a quest’ultimo la pretesa di esigere lo svolgimento della specifica attività oggetto del contratto, a fronte di una controprestazione in denaro.
 Il consulente ha nei confronti del proprio cliente una responsabilità di natura contrattuale che determina, in caso di inadempimento, l’obbligo da parte del consulente di risarcire i danni subiti dal cliente1.
 Ci si chiede quindi a quali condizioni può essere ravvisata la responsabilità del commercialista che assiste il cliente nella gestione degli adempimenti considerato che in questa ipotesi si può ritenere, in linea di principio, che trattasi di una obbligazione di mezzi e non di risultato2.
 La normativa di riferimento risiede nel testo dell’art. 1176, c. 2, c.c. – rubricato ‘Diligenzanell’adempimento’ – secondo cui “nell’adempimento delle obbligazioni inerenti all’esercizio di un’attività professionale, la diligenza deve valutarsi con riguardo alla natura dell’attività esercitata”.
 Con riferimento al grado di diligenza che il professionista deve impiegare nello svolgimento della sua attività appaiono indicative le conclusioni raggiunte dalla sentenza della Suprema Corte di Cassazione sezione III, Sentenza n. 18612, del 5 agosto 2013, secondo cui “... ai fini del giudizio di responsabilità nei confronti del professionista, rilevano le modalità dello svolgimento della sua attività in relazione al parametro della diligenza fissato dall’art. 1176 c.c., comma 2, che è quello della diligenza del professionista di media attenzione e preparazione. “.
 In termini generali la circostanza che il cliente non abbia pagato la parcella riferita all’assistenza contabile non può essere posta quale condizione, dal consulente, per il corretto adempimento delle proprie obbligazioni.
 Secondo l’accezione comune un professionista non potrebbe rifiutarsi di aggiornare la contabilità di un proprio cliente (per esempio una società) adducendo come giustificazione il fatto che quest’ultimo sia moroso verso il professionista stesso.
 Nonostante l’insolvenza del cliente il commercialista potrebbe, infatti, essere tenuto a risarcire i danni derivanti dal mancato rispetto di obblighi fiscali e/o contributivi dello stesso suo cliente, in virtù del mancato rispetto dell’obbligo di diligenza professionale.
 Lo stesso dicasi per la mancata attività di trasmissione telematica del modello UNICO che, per i suoi caratteri meramente materiali, è stata ritenuta dal alcuni autori espressiva di obbligazione di risultato3.
 In sostanza, l’aver affidato ad altri l’incarico della tenuta delle scritture contabili, non esonera la società dal dovere di controllare che il compito sia stato portato a termine puntualmente e correttamente(Corte di Cassazione 12/09/1989, Sentenza n. 12071); tuttavia il consulente potrebbe essere:
 passibile di azione civile da parte del cliente (pur se inadempiente) per violazione dell’obbligo di diligenza,
 individuato quale concorrente nell’illecito costituito dalla violazione di irregolare tenuta della contabilità (Corte di Cassazione, 14/02/2011, Sentenza n. 3651) obbligo che fa capo alla società.
 Recesso (e sospensione) dell’assistenza contabile
 Cosa fare quindi quando un cliente non paga, nonostante l’invio della fattura o della notula per le prestazioni rese?
 In questi casi il professionista può esercitare, ai sensi dell’art. 1373 c.c. il recesso unilaterale dal contratto di assistenza che si concretizza nella manifestazione di volontà con cui una parte contrattuale produce lo scioglimento totale o parziale del rapporto giuridico.
 Secondo il codice civile, infatti, se a una delle parti è attribuita la facoltà di recedere dal contratto, tale facoltà può essere esercitata finché il contratto non abbia avuto un principio di esecuzione. Nei contratti a esecuzione continuata o periodica, tale facoltà può essere esercitata anche successivamente, ma il recesso non ha effetto per le prestazioni già eseguite o in corso di esecuzione.
 In virtù delle presumibili pattuizioni contrattuali apposte nell’accordo di tenuta delle scritture contabili, il consulente provvederà alla messa in mora del cliente mediante invio di una lettera raccomandata con avviso di ricevimento nella quale si solleciterà il pagamento dell’importo dovuto dando un termine per l’adempimento.
 Tale preavviso consente al cliente di rivolgersi a un altro commercialista onde provvedere per tempo ai propri impegni con l’erario.
 Decorso il temine il cliente (se non paga) è sicuramente insolvente ed il consulente avrà certamente la possibilità di agire poi in tribunale per ottenere il dovuto.
 Oltre all’ipotesi di recesso unilaterale la sospensione dell’assistenza per la tenuta della contabilità e nell’espletamento degli adempimenti fiscali e contributivi può essere attivata dal consulente, anche al verificarsi delle condizioni previste dagli artt. 1460 e 1461 c.c. dettati rispettivamente in materia di eccezione di inadempimento e mutamento nelle condizioni patrimoniali dei contraenti.
 Nei contratti con prestazioni corrispettive, ciascuno dei contraenti, infatti, può rifiutarsi di adempiere la sua obbligazione, se l’altro non adempie o non offre di adempiere contemporaneamente la propria, salvo che termini diversi per l’adempimento siano stati stabiliti dalle parti o risultino dalla natura del contratto. Ed ancora ciascun contraente può sospendere l’esecuzione della prestazione da lui dovuta, se le condizioni patrimoniali dell’altro sono divenute tali da porre in evidente pericolo il conseguimento della controprestazione, salvo che sia prestata idonea garanzia.
 La conoscenza per via diretta della <cartella clinica economica> del cliente, agevola in questo senso il consulente consentendogli di eccepire il (probabile) inadempimento e tutelarsi, cautelativamente, in assenza del previo intervento del Giudice.
 Come osservato in dottrina (ROPPO) l’eccezione di inadempimento, rispetto al recesso unilaterale ex art. 1373 c.c. è un rimedio non distruttivo, bensì solo sospensivo, del rapporto contrattuale: essa si può attivare quando la parte che eccepisce ha ancora interesse all’esecuzione e al mantenimento del rapporto contrattuale (poiché, ove invece l’inadempimento di controparte sia definitivo, il rimedio corretto sarà la risoluzione del contratto).
 In giurisprudenza è stato, tra l’altro, affermato che l’esercizio dell’eccezione d’inadempimento ex art. 1460 c.c.:
 trova applicazione anche con riferimento ai contratti ad esecuzione continuata o periodica (cfr. Corte di Cassazione, 10/1/1981, n. 213), nonché in presenza di contratti collegati (Corte di Cassazione, 17/3/2006, n. 5938; Corte di Cassazione 28/5/2003, n. 8467)
 prescinde dalla responsabilità della controparte, atteso che è meritevole di tutela l’interesse della parte a non eseguire la propria prestazione senza ricevere la controprestazione, al fine di evitare di venire ad essere posta in una situazione di diseguaglianza rispetto alla controparte. E ciò pure allorquando il mancato adempimento della prestazione dipende dalla sopravvenuta relativa impossibilità per causa non imputabile al debitore (Corte di Cassazione 16/2/2006, n. 3440).
 Anche in questa ipotesi, l’interruzione momentanea della prestazione periodica o continuativa andrebbe certamente preceduta dall’ invio di una lettera raccomandata con avviso di ricevimento ove il professionista avviserà il cliente di voler esercitare il suo diritto di sospendere l’adempimento della sua obbligazione.
 Morosità del cliente e ritenzione della documentazione contabile e societaria
 Ci si chiede, a questo punto, se il mancato pagamento degli onorari consenta al professionista di trattenere i documenti ed i libri contabili del cliente fino all’integrale soddisfacimento della pretesa.
 Diciamo subito che a norma dell’articolo 2235 del codice civile, il prestatore d’opera non può ritenere le cose e i documenti ricevuti, se non per il periodo strettamente necessario alla tutela dei propri diritti secondo le leggi professionali.
 Nella motivazione di un isolato precedente di legittimità in materia è stato affermato che l’art. 2235 c.c. “ponendo una regola ed una eccezione quanto al diritto di ritenzione dei documenti, non può riguardare che il periodo successivo all’esaurimento della prestazione dovuta e, più precisamente, il periodo in cui deve procedersi alla liquidazione degli onorari al professionista” con la precisazione che tale norma “ha per scopo precipuo di limitare quella autotutela del diritto al pagamento degli onorari che potrebbe derivare dalla ritenzione dei documenti” (cfr. Corte di Cassazione,16/02/1965 n. 241)
 Relativamente alle professioni <contabili> il previgente art. 49, comma primo del D.P.R. 27/10/1953, n. 1067, prevedeva che “I dottori commercialisti non possono (potessero) ritenere gli atti, i documenti e le scritture ricevute dai clienti allegando il mancato pagamento degli onorari e dei diritti loro dovuti o il mancato rimborso delle spese da essi sostenute”. Tuttavia il secondo comma del citato art. 49, D.P.R. n. 1067/53, assicurava una forma di tutela dell’iscritto all’Ordine professionale regolamentando una procedura di conciliazione4 secondo cui “Su reclamo dell’interessato il Consiglio ordina(va) al dottore commercialista di depositare gli atti, i documenti e le scritture nella propria sede e si adopera(va) per la composizione amichevole della vertenza”.
 In vigenza di tale disposizione l’omessa consegna della documentazione al cliente <moroso> da parte del professionista generava l’irrogazione di sanzione disciplinare da parte dell’Ordine di appartenenza ed esponeva il consulente anche a procedure giudiziali ingiuntive per la restituzione di tutti5 i documenti (consegnati dal cliente o predisposti dal professionista nell’esercizio dell’attività professionale) da parte del cliente stesso.
 Senonché, l’art. 76 del D.P.R. 28/05/2005, n. 1067, ha abrogato il D.P.R. 27/10/1953, n. 1067: sono state quindi eliminate le norme che vietavano al dottore commercialista ed al ragioniere di ritenere le scritture contabili, i libri sociali e la documentazione di supporto del cliente.
 La soppressione di tali decreti e la mancanza di una disposizione analoga nel testo del D.lgs. n. 139 del 2005, pone notevoli incertezze6 sulla legittimità (o meno) di un comportamento posto in essere dal consulente che trattiene in studio le <carte> del cliente inadempiente fino al soddisfacimento del credito, considerata la rilevanza della condotta esclusivamente sul piano deontologico e non su quello civilistico.
 In tal senso, il testo dell’art. 25 del Codice deontologico Consiglio Nazionale Dottori Commercialisti ed Esperti Contabili approvato il 9/7/2008 ed aggiornato al 01/09/2010, esclude che il dottore commercialista possa ritenere i documenti e gli atti per il mancato pagamento degli onorari o per il mancato rimborso delle spese anticipate7.
 In definitiva, trattenere la documentazione del cliente moroso fino al pagamento dell’onorario non esporrebbe più (il condizionale è d’obbligo) il commercialista o il ragioniere ad ingiunzioni giudiziarie per la consegna dei documenti ma unicamente a sanzioni disciplinari irrogabili da parte dell’Ordine di appartenenza.
 Tuttavia, se apparirebbe (in via ipotetica e meramente interpretativa) scongiurato il pericolo di procedibilità della azione giudiziaria in sede civile nei confronti del professionista, la violazione dell’obbligo di restituzione di libri contabili e documenti potrebbe configurare profili penali quali la consumazione del reato di appropriazione indebita ai sensi dell’art. 646 del codice penale.
 A tal proposito appare eloquente la soluzione giurisprudenziale offerta dalla Corte di Cassazione, Sezione II Penale, nella sentenza24 febbraio – 12 giugno 2009, n. 24487, che ha ravvisato gli estremi del reato di cui all’art. 646 del codice penale nel comportamento di un professionista (odontoiatra) che si era rifiutato di riconsegnare alla paziente una radiografia con la giustificazione che la consegna sarebbe potuta avvenire solo previo pagamento dell’onorario.
 In adesione all’impostazione elaborata dai Giudici penali non può negarsi che anche le fatture e gli altri documenti contabili e societari sono da considerare di proprietà del cliente. Ciò significa che la (impropria) detenzione della documentazione per finalità diverse da quelle necessarie per lo svolgimento dell’assistenza contabile determinerebbe a nostro parere, in linea di diritto, ipotesi di appropriazione della cosa altrui integrando il reato di cui all’art. 646 del c.p.
 1Relativamente alla responsabilità del prestatore d’opera, l’art. 2236 c.c., evidenzia quanto segue “Se la prestazione implica la soluzione di problemi tecnici di speciale difficoltà, il prestatore d’opera non risponde dei danni, se non in caso di dolo o colpa grave”. La Suprema Corte, in materia, ha stabilito che per la responsabilità professionale del prestatore d’opera intellettuale, la legge prevede un’attenuazione della normale responsabilità nei casi di problemi particolarmente complessi, nel senso che il professionista è tenuto al risarcimento del danno unicamente per dolo o colpa grave. L’art. 2236 c. c. limita dunque la responsabilità del prestatore d’opera, circoscrivendola ai soli casi di dolo o colpa grave, qualora il professionista si trovi di fronte a problemi tecnici di speciale difficoltà. Questi ultimi devono intendersi come quei casi, spesso oggetto di dibattiti e studi dagli esiti tra loro opposto, caratterizzati dalla straordinarietà e particolare eccezionalità del loro manifestarsi, dalla novità della loro emersione, e che come tali non possono esser ricompresi nell’ambito del sapere più ordinario.
 2 Al contrario, per le attività squisitamente <professionali> si può supporre la sussistenza in casi specifici, di un’obbligazione di risultato. Infatti, recenti decisioni del S.C. hanno posto in crisi la tradizionale distinzione fra obbligazioni di mezzi ed obbligazioni di risultato (cfr. Cass. 26 febbraio 2002, cit. con riguardo all’ipotesi di responsabilità da parere stragiudiziale decettivo). Ed ancora lo studio di una pratica per trovare una soluzione al fine di ottenere il riconoscimento di una qualifica superiore (Cass. 230/2010), ovvero la mancata informazione, in sede di parere stragiudiziale, della possibilità che venga eccepita la prescrizione (Cass. 16023/2002), o la decadenza dalle prove (Cass. 5325/1993).
 3 V. CONFORTI – R. CACCAVO, La responsabilità del commercialista per le violazioni commesse nell’attività di consulenza e assistenza professionale, www.diritto.it.
 4Sebbene la norma prevedesse in via di principio la procedura ad iniziativa del cliente, prassi interpretativa ormai consolidata faceva ritenere ammissibile anche il deposito ad iniziativa del professionista. Per quanto attiene poi il tempo in cui i documenti potevano rimanere depositati presso l’Ordine si riteneva che, in considerazione della formulazione del secondo comma dell’articolo 49 del D.P.R. n. 1067/53, i documenti potevano essere ritenuti fino a quando il Consiglio dell’Ordine si fosse adoperato per la composizione amichevole della controversia. Esperito il tentativo di conciliazione, indipendentemente dal suo esito, l’Ordine avrebbe dovuto provvedere alla restituzione dei documenti al loro legittimo proprietario.
 5 Tribunale di Reggio Emilia 13.11.2002 citata da I.P. CIMINO, Manuale Operativo per la tutela del credito, HALLEY Editrice.
 6 Cfr. I.P. CIMINO, op. cit.
 7 Regole diverse operano per colo che esercitano professione legale L’art. 42 del Codice deontologico della professione di Avvocato, <Restituzione di documenti>, prevede al primo comma, dapprima, che: L’avvocato è in ogni caso obbligato a restituire senza ritardo alla parte assistita la documentazione dalla stessa ricevuta per l’espletamento del mandato quando questa ne faccia richiesta, ma – al secondo comma – che il medesimo può trattenere copia della documentazione, senza il consenso della parte assistita, solo quando ciò sia necessario ai fini della liquidazione del compenso e non oltre l’avvenuto pagamento. In tal senso cfr. Cassazione Civile SS.UU. Sentenza 8/2/2011, n. 3033.
 Si veda anche: MANDATO


text:
 DEPARTMENT OF TRANSPORTATION
 Federal Transit Administration
 49 CFR Part 604
 [Docket No. FTA-97-2624]
 RIN 2132-AA58
 Charter Services Demonstration Program
 AGENCY:
 Federal Transit Administration, DOT.
 ACTION:
 Withdrawal of rulemaking.
 SUMMARY:
 This document withdraws the rulemaking in which the Federal Transit Administration (FTA) proposed to amend its requirements on charter bus service. On June 23, 1997, FTA issued a notice of proposed rulemaking (NPRM) in which it sought public comment on proposed amendments to the charter service regulations. Based on a review of the comments to the NPRM, FTA has concluded that there is no consensus that the proposed changes will improve the ability of public operators to utilize the existing regulatory exceptions to the prohibition against providing charter service when a private charter operator is willing and able to do so. Accordingly, FTA hereby withdraws this rulemaking.
 FOR FURTHER INFORMATION CONTACT:
 Elizabeth S. Martineau, Attorney Advisor, Department of Transportation, Federal Transit Administration, 400 Seventh Street, SW., Washington, DC 20590, 202-366-1936.
 SUPPLEMENTARY INFORMATION:
 All documents pertaining to this regulatory action, including the comments to the NPRM, may be viewed and copied at the Docket Management Facility, U.S. DOT Dockets, Room PL-401, Department of Transportation, 400 7th St., SW., Washington, DC 20590-0001 between 10 a.m. and 5 p.m., E.T., Monday through Friday, except Federal holidays. An electronic version of this document, and all documents entered into this docket, are available on the World Wide Web at http://dms.dot.gov.
 Comments may also be viewed on the Internet. To read the comments on the Internet, take the following steps: Go to the Docket Management System (“DMS”) Web page of the Department of Transportation (http://dms.dot.gov). On that page, click on “search.” On the next page (http://dms.dot.gov/search), type in the four-digit docket number. The docket number for this rulemaking is 2624. After typing the docket number, click on “search.” On the next page, which contains docket snummary information for the docket you selected, click on the desired comments. You may download the comments.
 I. Background
 Pursuant to Section 3040 of the Intermodal Surface Transportation Efficiency Act of 1991 (ISTEA), FTA established a demonstration program that would permit public transit operators to provide charter services for the purpose of meeting the transit needs of the government, civic, charitable, and other community activities that otherwise would not be served in a cost effective and efficient manner. Congress required the creation of this demonstration program in response to public transit operators' concerns that existing charter service regulations were causing certain transit needs to go unmet.
 Public transit operators were particularly concerned about the effect of 49 CFR 604.9. This provision prohibits an FTA recipient from using FTA equipment or facilities to provide any charter service where there is at least one private charter operator that is willing and able to provide the charter service, unless one of the exceptions set out in the regulations is met. Some FTA recipients asserted that they were unable to provide needed charter services to their communities when a private operator had indicated that it was “willing and able“ but actually did not have the desire or capability to provide certain trips.
 According to the Conference Report accompanying ISTEA, (H. Rpt. No. 404, 102nd Cong., 1st Sess. 424 (1991)), the demonstration program was intended to provide public transit operators with additional flexibility not afforded under the existing charter regulations, without creating undue competition for privately owned charter operators. The Conference Report also indicated that the results of the demonstration program were expected to provide Congress and FTA with data to determine the most effective method for providing charter services to local communities and whether the current regulations were in need of modification.
 FTA selected the following public transit operators in four states encompassing large and medium sized cities, as well as rural areas, to participate in the demonstration program:
 Monterey-Salinas Transit, Monterey, California;
 Central Oklahoma Transportation and Parking Authority, Oklahoma City, Oklahoma;
 Bi-State Development Agency, St. Louis, Missouri;
 Yolo County Transit Authority, Yolo, California;
 Isabella County Transportation Commission, Isabella County, Michigan;
 Capital Area Transit Authority, Lansing, Michigan;
 Marquette County Area Transportation Authority, Marquette, Michigan;
 Muskegon Area Transit System, Muskegon, Michigan.
 FTA authorized these public transit operators to conduct their demonstration programs beginning on August 9, 1993, and continuing through October 31, 1995.
 II. Results of the Charter Demonstration Program
 The data gathered as a result of the charter demonstration program did not support the public operators' claims of unmet needs for the groups for which the demonstration was primarily intended: government, civic, charitable, and other community activities. Although the public operators in each area identified groups that would not be otherwise served in a cost-effective manner, the charter service provided during the demonstration did not serve a significant number of these groups or significantly increase the level of service to these groups. This information was submitted to Congress on June 16, 1998.
 III. FTA's Recommended Action and Comments to the NPRM
 The results of the demonstration program did not indicate the need for FTA to significantly alter its current service regulations. The results, however, did show that there may be a need for minor changes in order to improve the ability of public operators to utilize the existing exceptions to the prohibition against their providing charter service if a private charter operator is willing and able to do so.
 In its June 23, 1997, NPRM, found at 62 FR 33793, FTA sought comment on the following proposals. FTA received twenty-five written comments on the NPRM from public transit authorities, private sector charter providers, trade associations, a union, and a member of Congress.
 A. Definition of “Willing and Able” Private Operators and Review of the “Willing and Able” Determination Process
 Proposed change: In order to exclude a private charter operator who may be incapable of providing service within a public transit operator's service area, FTA proposed to narrow the definition of “willing and able” contained in 49 CFR 604.5. The amended definition would have defined a “willing and able” operator as an operator having one bus or one van and possessing the legal authority to operate the service. That authority included having the necessary safety certifications, licenses and other legal prerequisites to provide charter service to parties located within a 125-mile radius of the recipient's service area.
 FTA also proposed to amend 49 CFR 604.13(e) to allow public transit operators to look behind evidence that a private charter operator is “willing and able” to provide the requested service if it had valid reasons to believe that the operator was unable to effectively serve local charter needs. The public transit operator would have been required to inform FTA of the finding and FTA would then have made a determination regarding the private operator in question.
 Comments: The comments filed generally did not support the proposal to limit the definition of “willing and able” to private charter operators located within 125 miles of the service area. Only two commenters expressed support for FTA's proposed change. Twelve commenters suggested that the 125-mile radius was too large and should be reduced. Among the reasons relied on by these commenters were increased burdens on public transit agencies due to surveying additional private operators, increased costs to consumers resulting from the extra drive time to reach the charter group, and a low probability that private charter operators would travel the 125 miles to serve some charter groups.
 Eleven commenters submitted alternative suggestions for limiting the definition of “willing and able.” Seven of these comments proposed modifications of the geographic limit, which ranged from only the service area to a 75-mile radius. Two commenters favored limiting the definition to a radius of a one hour drive from the service area. In addition, two other commenters recommended that FTA change the existing regulations to permit public transit operators to provide charter service to local governments, nonprofit agencies, and community groups.
 Four commenters asserted that no change should be made to the current regulations. They reasoned that any change in the current regulations would create unfair competition for private operators and that the 125-mile radius was arbitrary and the proposal was unclear in how the boundary was to be calculated. It was also argued that private charter operators outside the geographic limit should be considered “willing and able” because they may choose to serve the area by positioning vehicles in remote locations or by using the terminal facilities or vehicles of competitors.
 Three comments were filed supporting FTA's proposal to allow public transit operators to look behind evidence that a private charter operator is “willing and able” to provide the requested service where it has valid reasons to believe that the operator is unable to effectively serve the local charter needs. One commenter opposed the change stating that it would only invite disputes between private and public entities.
 B. Extension of Non-Urbanized Area Hardship Exception to Small Urbanized Areas
 Proposed Change: Under 49 CFR 604.9(b)(3), an FTA recipient may petition FTA for an exception to provide charter service directly to the customer in non-urbanized areas (population under 50,000) if the charter service provided by the “willing and able” private operator would create a hardship on the customer due to state-imposed minimum duration requirements. FTA proposed to extend this exception to small urbanized areas (population between 50,000 and 200,000).
 Comments: Seven comments were filed supporting an extension of the non-urbanized area hardship exception to small urbanized areas. Four comments were filed objecting to the extension of the hardship exception. These commenters objecting stated that the extension would cause unfair increases in competition and asserted the results of the charter demonstration project failed to provide evidence of unmet needs. Finally, one commenter added that the hardship exception applies to hardship from state-imposed minimum charges and that few states may actually impose such charges.
 C. Amendment of the Exception for Formal Agreements With All Private Charter Operators
 Proposed Change: Under 49 CFR 604.9(b)(7), if a public transit operator obtains a written agreement with all “willing and able” private operators, it can provide certain specified types of charter services directly to the customer. Some FTA recipients have asserted that it is often impossible to obtain such an agreement with all of the various organizations. Therefore, FTA proposed to amend 49 CFR 604.9(b)(7) to provide that only a two-thirds majority of all local private operators would be required for a formal charter agreement.
 Comments: Three commenters stated that FTA should not reduce the level of agreement required under the formal agreement exception to two-thirds of local operators. These commenters based their opposition on the possible unfair injury that the change might have on those carriers not a party to the agreement. One of these commenters suggested that if a reduction is necessary, the two-thirds determination should be based on percentage of revenue, passengers miles, or some other criteria in order to ensure that large carriers are not penalized where a sufficient number of small carriers agree to the exception.
 Six commenters supported the proposed reduction in the exception for formal agreements to two-thirds. Six other commenters suggested that FTA go further and reduce the minimum required to create a formal agreement to a simple majority of “willing and able” charter operators.
 D. Implementation of an Outreach Program To Foster a Better Understanding of the Charter Regulations and Exceptions
 Proposed Change: The demonstration program revealed that many public and private operators have an incomplete understanding of FTA's charter requirements and how to use them effectively to serve the charter needs in their communities. Therefore, FTA proposed to implement an outreach program for public and private operators to provide them with a better understanding of how to better utilize the charter regulations and exceptions. The outreach program would have included the distribution of brochures and literature to public and private operators describing the charter bus regulations and exceptions, and examples of how to best utilize the exception process. FTA also proposed to sponsor seminars and information sessions on the charter requirements at meetings and conferences sponsored by various industry groups.
 Comments: Eight commenters supported the outreach program as set out in the NPRM. One commenter expressed the view that the outreach program should be designed with the customer in mind. Another commenter stated that an outreach program was unnecessary because the regulations are clear, but the problem is that the exceptions are too restrictive. One commenter stated that an outreach program was unnecessary because nearly all public operators were familiar with these long-standing regulations.
 IV. Conclusion
 FTA has decided not to make any changes to the charter bus regulations in 49 CFR Part 604. The current rule is not being changed at this time because there is no consensus that the proposed changes will improve the ability of public operators to utilize the existing exceptions to the prohibition against their providing charter service when a private charter operator is willing and able to provide such service.
 Issued on: September 13, 2001.
 Jennifer L. Dorn,
 Administrator.
 [FR Doc. 01-23256 Filed 9-17-01; 8:45 am]
 BILLING CODE 4910-57-M


type: wikipedia

text:
Stol Rex (sicer del kolekcije Rex Kralj) je eden najbolj znanih izdelkov slovenskega industrijskega oblikovanja.
 Leta 1952 ga je oblikoval in zasnoval arhitekt in oblikovalec Niko Kralj, ki je bil tedaj vodja Stolove razvojne službe. Prof. Kralja uvrščajo med svetovne industrijske oblikovalske legende, kot so Charles in Ray Eames ter Alvar Aalto.
 Rex je bil prvi stol v Sloveniji, oblikovan za množično proizvodnjo, izdelan v tehnologiji stiskane, luknjane vezane plošče. Postal je zgled ergonomsko in funkcionalno brezhibnega izdelka, ter kultni predmet dizajnersko osveščenih posameznikov po vsem svetu. Do danes so izdelali več kot 2 milijona stolov.
 Stol Rex je vključen v zbirko Muzeja sodobne umetnosti MOMA v New Yorku, danskega muzeja oblikovanja (Designmuseum Danmark) in Museumsquartierja na Dunaju. Po izboru časnika Finance leta 1999 je stol Rex zasedel 2. mesto kot slovenski izdelek 20. stoletja. Ob 50-letnici razvoja je bila v ljubljanski Moderni galeriji razstava, ki je bila na ogled od 26. oktobra do 28. novembra 2004.
 Ekskluzivni imetnik pravic za proizvodnjo in distribucijo stola Rex je podjetje Impakta Les.
 Kolekcijo Rex sestavljajo še: fotelji Rex, gugalniki Rex, ležalniki Rex ter mize Rex.
 Stol Rex izdelujejo v naslednjih barvah:
 Natur
 Bela
 Črna
 Zelena
 Oranžna
 Temno rjava
 Dizajnerski razvoj Stola Rex
 Osnovni modeli Stola Rex
 Model 120 (1953) so letve iz vezanega lesa, ki so jih nadomestili s perforirano prostorsko zavito vezano ploščo. Odpadli sta krajni konstruktivni prečki ob sprednjem robu sedeža in na vrhu hrbtišča, zamenjala pa sta ju nalepka. Opirali za roke sta iz krivljenega lesa.
 Model 101 (1954) je različica stola Rex 120 brez naslonov za roke. Opustitev ročnih naslonov je negativno vplivala na konstrukcijsko trdnost, zato sta zaradi ojačitve dodani dve prečni vezi med zadnjima nogama.
 Model 6564 (1956) je najbolj znan stol iz družine Rex, ki ga izdelujejo še danes, kot nizki fotelj, namenjen za pokrite prostore. Izdelovali so ga v različnih izvedbah glede na namen – klubski, visoki, dvorski. Rex 5654, ki je zložljiva različica modela 120, je bil leta 1958 patentiran kot posebna izvedba zložljivega fotelja. Vsi elementi stola so vzajemno povezani.
 Model 140 ima hrbtni naslon povezan s sprednjima nogama, ki se v srednjem delu stikata s poševnima zadnjima nogama. Višina hrbtnega naslona je enaka kot pri klasičnem stolu Rex, le da je tu hrbtišče polno le v zgornji polovici.
 Model 5652 je jedilniški sklopni stol z višjim in krajšim sediščem ter z bolj navpično postavljenimi nogami, kot jih ima model 5654.
 Restavracijski stol ima perforirano sedišče in hrbtišče, ravno postavljene noge in rahlo nagnjen naslon. Primeren je za nalaganje.
 V programu Rex so bili še klubske mizice, ležalniki in gugalniki (model 5655).
 Razvojne faze Stola REX
 Prvi model (1952). Stol je v celoti lesen. Sestavljen je iz usločenih letev iz vezanega lesa, pritrjenih na masivni bukov okvir, s pravokotnim profilom. Ročna naslona iz masivnega lesa in s porezkano okroglino na sprednjem delu sta statično povezana s poševnima zadnjima nogama.
 Drugi model. Konci upognjenih letvic so vsajeni v obrobne prečke sedišča in hrbtišča, s čimer so se izognili uporabi vidnih lesenih vijakov na sprednji strani. K večji udobnosti prispeva oblikovana sedežna prečka.
 Tretji model. Sedišče in hrbtišče tvorita prečne, v kalupu oblikovane letvice. S tem so se izognili problematični ostri krivini med sediščem in hrbtiščem ter skrajšali dolžino posameznih palic. Sedišče in hrbtišče sta usločena po obliki telesa. Zadnji nogi se nadaljujeta v ročni naslon. Izvedba tega elementa zahteva kakovosten les ob precejšnjem odpadku. Stol je montažen in spojen z matičnimi vijaki.
 Četrti model. Sedišče in hrbtni naslon sta enaka kot pri tretjem modelu. Ročni naslon, sprednja in zadnja noga so v enem kosu. Element je iz furnirjev, oblikovanih v kalupu, in z ojačitvami iz masivnega lesa.
 Peti model. Sedišče in hrbtni naslon sta enaka kot pri tretjem modelu. Sprednja in zadnja noga se stikata v zgornjem delu in poševno razmikata navzdol. Na podporo v obliki črke A je na zgornji del pritrjen pravokotno zakrivljen ročni naslon iz vezanega lesa, ki s spojem na hrbtišču dodatno ojačuje konstrukcijo stola.
 Šesti model (1953). V stranski element je vstavljena perforirana, prostorsko upognjena vezana plošča, oblikovana po obliki telesa. Plošča je vstavljena med dve stranski prečki. Zveza plošče z letvami je izvedena na čep in utor. Krajni prečki ob sprednjem robu sedišča in zgornjem robu hrbtišča sta zamenjani z nalepkom.
 Viri
 Zunanje povezave
 http://rex-kralj.com
 http://www.gorenjski-muzej.si/nagrajenci_kralj.htm
 http://www.salonpohistva.si/manufacturer/rex-kralj
 Blagovne znamke
 Pohištvo