text:
 EUROPSKA KOMISIJA
 Bruxelles, 9.12.2020.
 COM(2020) 783 final
 2020/0348(NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o potpisivanju, u ime Europske unije, Sporazuma između Europske unije i Republike Cabo Verdea o izmjeni Sporazuma između Europske unije i Republike Kabo Verde o pojednostavljenju izdavanja viza za kratkotrajni boravak građana Republike Kabo Verde i Europske unije
 OBRAZLOŽENJE
 1.KONTEKST PRIJEDLOGA
 •Razlozi i ciljevi prijedloga
 Cabo Verde i EU imaju bliske i vrlo konstruktivne odnose već više od 35 godina, ponajviše na temeljima znatne i trajne razvojne suradnje. Od studenoga 2007. odnosi EU-a i Cabo Verdea uređeni su Posebnim partnerstvom EU-Cabo Verde, ambicioznim instrumentom za jačanje bilateralnih odnosa, jedinstvenim u Skupini afričkih, karipskih i pacifičkih država (AKP). Jedan od ciljeva Posebnog partnerstva jest poboljšati mobilnost i međuljudske kontakte između građana EU-a i Cabo Verdea te pojačati suradnju u borbi protiv nezakonitog useljavanja. U okviru tog partnerstva Cabo Verde je 2008. bio prva afrička zemlja koja je sklopila partnerstvo za mobilnost s EU-om te nakon toga Sporazum o pojednostavljenju izdavanja viza za kratkotrajni boravak građana Republike Kabo Verde i Europske unije
 1
 , donesen istodobno sa Sporazumom između Europske unije i Republike Kabo Verde o ponovnom prihvatu osoba koje borave bez dozvole
 2
 . Oba sporazuma stupila su na snagu 1. prosinca 2014.
 Nakon gotovo pet godina provedbe tih sporazuma i s obzirom na promjene domaćeg viznog zakonodavstva EU-a i Cabo Verdea provedene u međuvremenu, konkretno reviziju EU-ova Zakonika o vizama
 3
 i odluku Cabo Verdea o izuzeću građana EU-a od obveze posjedovanja vize za boravke do 30 dana
 4
 , Zajednički odbor osnovan postojećim sporazumom razmotrio je potrebu za izmjenom određenih pravila koja su time uspostavljena, s ciljem njegove prilagodbe promijenjenim okolnostima.
 Komisija je na temelju toga 13. rujna 2019. Vijeću predstavila Preporuku
 5
 s ciljem dobivanja smjernica za pregovore o sporazumu o izmjeni postojećeg Sporazuma o pojednostavljenju izdavanja viza s Republikom Cabo Verdeom.
 Nakon odobrenja koje je Vijeće dalo 29. listopada 2019.
 6
 pregovori s Republikom Cabo Verdeom službeno su otvoreni 28. studenoga 2019. u Bruxellesu. Još jedan krug pregovora, u kojem su glavni pregovarači postigli načelni dogovor o nacrtu teksta, održan je 30. siječnja 2020. u Praiji. Glavni pregovarači parafirali su tekst Sporazuma 24. srpnja 2020. e-poštom.
 Savjetovanje s državama članicama i njihovo redovito informiranje provođeno je u okviru relevantnih radnih skupina Vijeća u svim fazama pregovora. Konačni nacrt teksta Sporazuma proslijeđen je Radnoj skupini za vize i općenito prihvaćen prešutnim postupkom 27. ožujka 2020.
 Priloženi prijedlog pravni je instrument za potpisivanje sporazuma. Vijeće će odlučiti kvalificiranom većinom.
 2.CILJ I SADRŽAJ SPORAZUMA
 Sporazumom između Europske unije i Republike Cabo Verdea o izmjeni Sporazuma između Europske unije i Republike Kabo Verde o pojednostavljenju izdavanja viza za kratkotrajni boravak građana Republike Kabo Verde i Europske unije (dalje u tekstu „Sporazum”) nastoji se na temelju reciprociteta pojednostavniti izdavanje viza za planirani boravak od najviše 90 dana u bilo kojem razdoblju od 180 dana.
 Komisija smatra da su ciljevi koje je Vijeće postavilo u pregovaračkim smjernicama postignuti i da je nacrt sporazuma prihvatljiv za Uniju.
 Njegov konačni sadržaj može se sažeti kako slijedi:
 –
 vizna pristojba za obradu zahtjeva smanjuje se na 75 % iznosa koji se naplaćuje u skladu s primjenjivim nacionalnim zakonodavstvom (tj. 60 EUR za građane Cabo Verdea). Ta će se naknada odnositi na sve podnositelje zahtjeva za vizu. Nadalje, bračni drugovi, djeca (uključujući posvojenu djecu) mlađa od 21 godine ili uzdržavana osoba te roditelji građana Cabo Verdea koji zakonito borave na državnom području države članice ili građana Unije koji borave u državi članici čiji su državljani potpuno su oslobođeni tog zahtjeva. Osim toga, za djecu u dobi od najmanje 12 godina (ali mlađu od 18 godina) pristojba se dodatno smanjuje za 50 % naknade koja se primjenjuje na sve (tj. 30 EUR za građane Cabo Verdea);
 –
 popis dokumenata koje je potrebno predočiti za potrebu putovanja pojednostavnjen je za sljedeće kategorije podnositelja: članove službenih izaslanstava; poslovne ljude; bračne drugove, djecu i roditelje građana Unije ili građana Cabo Verdea koji zakonito borave u EU-u; učenike, studente i studente poslijediplomskih studija; sudionike znanstvenih, kulturnih, sportskih i vjerskih događanja; novinare i prateće osoblje; osobe koje putuju iz zdravstvenih razloga. Za potrebe dokazivanja svrhe putovanja tih kategorija osoba mogu se zahtijevati samo dokumenti navedeni u Sporazumu. Podnositelji zahtjeva koji su se zakonito koristili prethodnom vizom za višekratni ulazak s rokom valjanosti od najmanje godinu dana izuzeti su od obveze podnošenja dokaza o smještaju.
 –
 pravila za izdavanje viza za višekratni ulazak izmijenjena su usmjeravanjem na prethodnu zakonitu uporabu viza tijekom određenih referentnih razdoblja umjesto na svrhu putovanja podnositelja zahtjeva: u pravilu se jednogodišnja viza za višekratni ulazak izdaje onim podnositeljima zahtjeva koji su se zakonito koristili jednom vizom u prethodnih 18 mjeseci; dvogodišnja viza za višekratni ulazak izdaje se onim podnositeljima zahtjeva koji su se zakonito koristili jednogodišnjom vizom za višekratni ulazak u prethodnih 30 mjeseci; viza za višekratni ulazak s rokom valjanosti od 3 do 5 godina izdaje se onim podnositeljima zahtjeva koji su se zakonito koristili dvogodišnjom vizom za višekratni ulazak u prethodna 42 mjeseca.
 –
 nositelji valjane propusnice EU-a izuzeti su od obveze posjedovanja vize za kratkotrajni boravak.
 –
 završnim klauzulama strankama se omogućuje suspenzija Sporazuma, u cijelosti ili djelomično, iz bilo kojeg razloga koji smatraju prikladnim. U Zajedničkoj izjavi o članku 12. stavku 5. Sporazuma o razlozima suspenzije Sporazuma naveden je otvoreni popis razloga za suspenziju, kao što su javni poredak, zaštita nacionalne sigurnosti ili javnog zdravlja, pitanja ljudskih prava i demokracije ili nedostatak suradnje u području ponovnog prihvata;
 –
 opća klauzula Sporazuma mijenja se kako bi se osiguralo sljedeće: pojednostavnjenje odobreno građanima Cabo Verdea odobrilo bi se građanima Unije u slučaju ponovnog uvođenja obveze posjedovanja vize za boravke u trajanju do 30 dana za njihov posjet Cabo Verdeu; građanima Unije odobrava se barem jednako pojednostavnjenje ako podnesu zahtjev za vizu Cabo Verdea za boravke dulje od 30 dana, ali ne dulje od 90 dana. Sporazumu je priložena Zajednička izjava o pravilima za odobravanje viza Cabo Verdea građanima Unije za boravke dulje od 30 dana, ali ne dulje od 90 dana, u kojoj se navodi da građani Unije mogu nadležnim tijelima podnijeti zahtjev za produljenje boravka na državnom području Cabo Verdea;
 –
 Zajednička izjava o suradnji u pogledu putnih isprava i redovitoj razmjeni informacija o sigurnosti putnih isprava mijenja se kako bi se uključilo upućivanje na unutarnje zakonodavstvo Cabo Verdea kojim se uvode biometrijske putne isprave;
 –
 posebne situacije Danske i Irske odražavaju se u preambuli i zajedničkim izjavama priloženima Sporazumu.
 3.PRAVNA OSNOVA, SUPSIDIJARNOST I PROPORCIONALNOST
 •Pravna osnova
 Prijedlog se podnosi Vijeću radi davanja odobrenja za potpisivanje Sporazuma.
 Pravna je osnova Prijedloga članak 77. stavak 2. točka (a) Ugovora o funkcioniranju Europske unije (UFEU) u vezi s njegovim člankom 218. stavkom 5.
 •Supsidijarnost (za neisključivu nadležnost)
 Prema članku 77. stavku 2. točki (a) UFEU-a pregovaranje i sklapanje sporazuma čije odredbe utječu na pravila za izdavanje schengenskih viza za kratkotrajni boravak u isključivoj je nadležnosti Unije.
 •Proporcionalnost
 Ovaj prijedlog ne prelazi ono što je potrebno za ostvarivanje cilja, konkretno potpisivanja međunarodnog sporazuma kojim se pojednostavnjuje izdavanje viza građanima Cabo Verdea i, na temelju reciprociteta, građanima Unije.
 4.UTJECAJ NA PRORAČUN
 Ovaj Prijedlog ne uključuje dodatne troškove za proračun Unije.
 5.ZAKLJUČAK
 S obzirom na navedeno Komisija predlaže da Vijeće donese odluku o potpisivanju Sporazuma u ime Unije i ovlasti predsjednika Vijeća da imenuje osobu ili osobe koje će biti ovlaštene za potpisivanje Sporazuma u ime Unije.
 2020/0348 (NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o potpisivanju, u ime Europske unije, Sporazuma između Europske unije i Republike Cabo Verdea o izmjeni Sporazuma između Europske unije i Republike Kabo Verde o pojednostavljenju izdavanja viza za kratkotrajni boravak građana Republike Kabo Verde i Europske unije
 VIJEĆE EUROPSKE UNIJE,
 uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije, a posebno njegov članak 77. stavak 2. točku (a) u vezi s njegovim člankom 218. stavkom 5.,
 uzimajući u obzir prijedlog Europske komisije,
 budući da:
 (1)Vijeće je 29. listopada 2019. ovlastilo Komisiju da otvori pregovore s Cabo Verdeom o Sporazumu između Europske unije i Republike Cabo Verdea o izmjeni Sporazuma između Europske unije i Republike Kabo Verde o pojednostavljenju izdavanja viza za kratkotrajni boravak građana Republike Kabo Verde i Europske unije („Sporazum”). Stranke su uspješno zaključile pregovore 30. siječnja 2020., a tekst je parafiran 24. srpnja 2020. razmjenom e-poruka.
 (2)Vijeće Europske unije odobrilo je Posebno partnerstvo između Unije i Cabo Verdea 19. studenoga 2007.
 7
 Jedan je od njegovih ciljeva poboljšati mobilnost i međuljudske kontakte između građana EU-a i Cabo Verdea te pojačati suradnju u borbi protiv nezakonitog useljavanja.
 (3)Sporazum između Europske unije i Republike Kabo Verde o pojednostavljenju izdavanja viza za kratkotrajni boravak građana Republike Kabo Verde i Europske unije stupio je na snagu 1. prosinca 2014.
 8
 (4)S obzirom na promjene u domaćem zakonodavstvu stranaka koje su provedene u međuvremenu i na temelju povratnih informacija koje je dostavio Zajednički odbor zadužen za praćenje provedbe Sporazuma iz prethodne uvodne izjave, svrha je Sporazuma prilagoditi i dopuniti neke odredbe kojima se olakšava izdavanje viza građanima Cabo Verdea i, na temelju reciprociteta, građanima Unije, za planirani boravak od najviše 90 dana u razdoblju od 180 dana.
 (5)Ova Odluka predstavlja razvoj odredaba schengenske pravne stečevine u kojima Irska ne sudjeluje, u skladu s Odlukom Vijeća 2002/192/EZ
 9
 . Irska stoga ne sudjeluje u donošenju ove Odluke te ona za nju nije obvezujuća niti se na nju primjenjuje.
 (6)U skladu s člancima 1. i 2. Protokola br. 22 o stajalištu Danske, priloženog Ugovoru o Europskoj uniji i Ugovoru o funkcioniranju Europske unije, Danska ne sudjeluje u donošenju ove Odluke te ona za nju nije obvezujuća niti se na nju primjenjuje.
 (7)Sporazum bi stoga trebalo potpisati u ime Unije, a zajedničke izjave priložene Sporazumu odobriti, podložno njegovu kasnijem sklapanju,
 DONIJELO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 Potpisivanje Sporazuma između Europske unije i Republike Cabo Verdea o izmjeni Sporazuma između Europske unije i Republike Kabo Verde o pojednostavljenju izdavanja viza za kratkotrajni boravak građana Republike Kabo Verde i Europske unije („Sporazum”) odobrava se u ime Unije, podložno njegovu kasnijem sklapanju.
 Tekst Sporazuma priložen je ovoj Odluci.
 Članak 2.
 Zajedničke izjave priložene Sporazumu odobravaju se u ime Unije.
 Članak 3.
 Glavno tajništvo Vijeća izdaje za osobu ili osobe koje odredi pregovarač Sporazuma punomoć za potpisivanje Sporazuma, podložno njegovu sklapanju.
 Članak 4.
 Ova Odluka stupa na snagu sljedećeg dana od dana donošenja.
 Sastavljeno u Bruxellesu,
 Za Vijeće
 Predsjednik
 (1)
 SL L 282, 24.10.2013., str. 3.–12.
 (2)
 SL L 282, 24.10.2013., str. 15.
 (3)
 Uredba (EU) 2019/1155 Europskog parlamenta i Vijeća od 20. lipnja 2019. o izmjeni Uredbe (EZ) br. 810/2009 o uspostavi Zakonika Zajednice o vizama (Zakonik o vizama). SL L 188, 12.7.2019., str. 25.–54.
 (4)
 Službeni bilten Republike Cabo Verdea I.54, 13.8.2018., str. 1350.
 (5)
 COM(2019) 417 final.
 (6)
 Ares(2019)6870996.
 (7)
 Zaključci Vijeća i predstavnika vlada država članica, koji su se sastali u okviru Vijeća, o budućnosti odnosa između Europske unije i Republike Kabo Verdea (19. studenoga 2007.); ref. dok. 15113/07.
 (8)
 SL L 282, 24.10.2013., str. 3.
 (9)
 Odluka Vijeća 2002/192/EZ od 28. veljače 2002. o zahtjevu Irske za sudjelovanje u pojedinim odredbama schengenske pravne stečevine (SL L 64, 7.3.2002., str. 20.).
 ---documentbreak---
 EUROPSKA KOMISIJA
 Bruxelles, 9.12.2020.
 COM(2020) 783 final
 PRILOG
 Prijedlogu odluke Vijeća
 o sklapanju Sporazuma između Europske unije i Republike Cabo Verdea o izmjeni Sporazuma između Europske unije i Republike Kabo Verde o pojednostavljenju izdavanja viza za kratkotrajni boravak građana Republike Kabo Verde i Europske unije
 SPORAZUM
 između Europske unije i Republike Cabo Verdea
 o izmjeni Sporazuma između Europske unije i Republike Kabo Verde o pojednostavljenju izdavanja viza za kratkotrajni boravak građana Republike Kabo Verde i Europske unije
 EUROPSKA UNIJA, dalje u tekstu „Unija”, s jedne strane
 i
 REPUBLIKA CABO VERDE, dalje u tekstu „Cabo Verde”, s druge strane,
 dalje u tekstu zajednički nazvane „stranke”,
 PODSJEĆAJUĆI na Sporazum o partnerstvu iz Cotonoua između afričkih, karipskih i pacifičkih država i Europske zajednice i njezinih država članica potpisan u Cotonouu 23. lipnja 2000., revidiran 25. lipnja 2005. i 22. lipnja 2010., kao i na Posebno partnerstvo između Unije i Kabo Verdea, koje je odobrilo Vijeće Europske unije 19. studenoga 2007.,
 UZIMAJUĆI U OBZIR Zajedničku izjavu od 5. lipnja 2008. o partnerstvu za mobilnost između Unije i Kabo Verdea, u skladu s kojom stranke trebaju poduzeti korake za razvoj dijaloga o pitanjima koja se odnose na vize za kratkotrajni boravak, s ciljem olakšavanja mobilnosti određenih kategorija osoba,
 UZIMAJUĆI U OBZIR Sporazum između Europske unije i Republike Kabo Verde o pojednostavljenju izdavanja viza za kratkotrajni boravak građanima Republike Kabo Verde i Europske unije, dalje u tekstu „Sporazum”
 1
 , koji je stupio na snagu 1. prosinca 2014.,
 UZIMAJUĆI U OBZIR Sporazum između Europske unije i Republike Kabo Verde o ponovnom prihvatu osoba koje borave bez dozvole
 2
 , koji je stupio na snagu 1. prosinca 2014.;
 IMAJUĆI NA UMU da su od 2. siječnja 2019. građani Unije izuzeti od obveze posjedovanja vize kada putuju u Cabo Verde na razdoblje od najviše 30 dana
 3
 ,
 PREPOZNAJUĆI da bi se, ako Cabo Verde ponovno uvede obvezu posjedovanja vize za građane ili određene kategorije građana Unije za planirani boravak od najviše 30 dana, na dotične građane Unije na temelju reciprociteta automatski trebala primjenjivati pojednostavnjenja barem jednaka onima koja su odobrena građanima Cabo Verdea na temelju ovog Sporazuma,
 UZIMAJUĆI U OBZIR Uredbu (EU) 2019/1155 Europskog parlamenta i Vijeća od 20. lipnja 2019. o izmjeni Uredbe (EZ) br. 810/2009 o uspostavi Zakonika Zajednice o vizama (Zakonik o vizama)
 4
 ,
 ŽELEĆI promicati kontakte među svojim narodima kao važan čimbenik u osiguravanju stalnog razvoja gospodarskih, humanitarnih, kulturnih, znanstvenih i drugih veza olakšavanjem izdavanja viza svojim građanima na temelju uzajamnosti,
 PRIZNAJUĆI da pojednostavnjenje viznog postupka ne bi smjelo dovesti do nezakonitih migracija te pridajući posebnu pažnju sigurnosti i ponovnom prihvatu,
 UZIMAJUĆI U OBZIR Protokol o stajalištu Ujedinjene Kraljevine i Irske u pogledu područja slobode, sigurnosti i pravde priložen Ugovoru o Europskoj uniji i Ugovoru o funkcioniranju Europske unije i potvrđujući da se odredbe ovog Sporazuma ne primjenjuju na Irsku,
 UZIMAJUĆI U OBZIR Protokol o stajalištu Danske, koji je priložen Ugovoru o Europskoj uniji i Ugovoru o funkcioniranju Europske unije i potvrđujući da se odredbe ovog Sporazuma ne primjenjuju na Kraljevinu Dansku,
 SPORAZUMJELE SU SE:
 Članak 1.
 Sporazum se mijenja kako slijedi:
 (1)naslov se zamjenjuje sljedećim:
 „Sporazum između Europske unije i Republike Cabo Verdea o pojednostavnjenju izdavanja viza za kratkotrajni boravak”.
 (2)Upućivanja na „Kabo Verde” zamjenjuju se upućivanjima na „Cabo Verde” u cijelom tekstu Sporazuma.
 (3)članak 2. zamjenjuje se sljedećim:
 „Članak 2.
 Opća klauzula
 1.
 Mjere za pojednostavnjenje izdavanja viza utvrđene u ovom Sporazumu primjenjuju se na građane Cabo Verdea i Unije samo ako oni nisu izuzeti od zahtjevâ u pogledu viza na temelju zakona i drugih propisa Unije ili njezinih država članica ili Cabo Verdea ili na temelju ovog Sporazuma ili drugih međunarodnih sporazuma.
 2.
 Ako Cabo Verde ponovno uvede obvezu posjedovanja vize za građane ili određene kategorije građana Unije za planirani boravak od najviše 30 dana, na dotične građane Unije na temelju reciprociteta trebala bi se automatski primjenjivati pojednostavnjenja barem jednaka onima koja su odobrena građanima Cabo Verdea na temelju ovog Sporazuma.
 3.
 Za planirane boravke koji su dulji od 30 dana, ali ne prelaze 90 dana, na dotične građane Unije primjenjuju se pojednostavnjenja barem jednaka onima koja su odobrena građanima Cabo Verdea na temelju ovog Sporazuma.
 4.
 Nacionalno pravo Cabo Verdea i nacionalno pravo država članica ili pravo Unije primjenjuju se na pitanja koja nisu obuhvaćena ovim Sporazumom.”
 (4)članak 3. mijenja se kako slijedi:
 (a)točka (a) zamjenjuje se sljedećim:
 „(a)
 „država članica” je svaka država članica Unije, osim Kraljevine Danske i Irske;”
 (b)točka (e) zamjenjuje se sljedećim:
 „(e)
 „osoba koja zakonito boravi” je građanin Cabo Verdea koji na temelju prava Unije ili nacionalnog zakonodavstva ima odobrenje ili pravo boravka na državnom području države članice dulje od 90 dana;”
 (c)umeće se sljedeća točka:
 „(f)
 „propusnica EU-a” znači isprava koju Unija izdaje određenim službenicima institucija Unije u skladu s Uredbom Vijeća (EU) br. 1417/2013
 5
 .”
 (5)članak 4. zamjenjuje se sljedećim:
 „Članak 4.
 Izdavanje viza za višekratni ulazak
 1.
 Diplomatske misije i konzularni uredi država članica izdaju vize za višekratni ulazak koje vrijede pet godina sljedećim kategorijama građana Cabo Verdea:
 (a)
 članovima nacionalnih i lokalnih vlada i parlamenata, ustavnih sudova, vrhovnih sudova ili revizorskih sudova za izvršavanje njihovih dužnosti, ako nisu izuzeti od zahtjevâ u pogledu viza na temelju ovog Sporazuma;
 (b)
 stalnim članovima službenih izaslanstava koji na temelju službenog poziva upućenog Cabo Verdeu putuju u državu članicu kako bi sudjelovali na sastancima, savjetovanjima, pregovorima, programima razmjene ili događanjima organiziranima na inicijativu međuvladinih organizacija;
 (c)
 poslovnim ljudima i predstavnicima poduzeća koji redovito putuju u države članice;
 (d)
 bračnim drugovima, djeci (uključujući posvojenu djecu) mlađoj od 21 godine ili uzdržavanim osobama te roditeljima građana Cabo Verdea koji zakonito borave na državnom području države članice ili građana Unije koji borave u državi članici čiji su državljani.
 Međutim, ako je potreba ili namjera u pogledu čestog ili redovitog putovanja jasno ograničena na kraće razdoblje, valjanost vize za višekratni ulazak ograničava se na to razdoblje, osobito ako je jedno od sljedećega kraće od 5 godina:
 -mandat, ako je riječ o osobama obuhvaćenima točkom (a),
 -mandat stalnog člana službenog izaslanstva, ako je riječ o osobama obuhvaćenima točkom (b),
 -vrijeme provedeno u funkciji poslovnog čovjeka i predstavnika poduzeća, ako je riječ o osobama obuhvaćenima točkom (c) ili
 -trajanje dozvola boravka izdanih građanima Cabo Verdea koji borave na državnom području države članice i građanima Unije koji borave u Cabo Verdeu, ako je riječ o osobama obuhvaćenima prvim dijelom prethodne točke (d).
 2.
 Ne dovodeći u pitanje stavak 1., diplomatske misije i konzularni uredi država članica izdaju vize za višekratni ulazak drugim podnositeljima zahtjeva s valjanošću od:
 (a)
 jedne godine, pod uvjetom da je podnositelj zahtjeva dobio i zakonito koristio jednu vizu u prethodnih 18 mjeseci;
 (b)
 dvije godine, pod uvjetom da je podnositelj zahtjeva dobio i zakonito koristio jednu vizu za višekratni ulazak s rokom valjanosti od jedne godine u prethodnih 30 mjeseci;
 (c)
 tri do pet godina, pod uvjetom da je podnositelj zahtjeva dobio i zakonito koristio jednu vizu za višekratni ulazak s rokom valjanosti od dvije godine u prethodna 42 mjeseca.
 3.
 Odstupajući od stavaka 1. i 2., rok valjanosti vize može se skratiti u pojedinačnim slučajevima ako postoji opravdana sumnja da uvjeti za ulazak neće biti ispunjeni tijekom cijelog razdoblja ili ako bi valjanost vize bila dulja od valjanosti putne isprave podnositelja zahtjeva.
 4.
 Osobe iz stavaka 1. i 2. ne smiju boraviti na državnom području država članica ukupno dulje od 90 dana u razdoblju od 180 dana.”
 (6)članak 5. zamjenjuje se sljedećim:
 „Članak 5.
 Vizne pristojbe i naknade za usluge
 1.
 Pristojba za obradu zahtjeva za vizu iznosi 75 % iznosa koji se naplaćuje u skladu s primjenjivim nacionalnim zakonodavstvom.
 Taj postotak može se izmijeniti u skladu s postupkom predviđenim u članku 12. stavku 4.
 2.
 Ne dovodeći u pitanje stavak 1., države članice ne naplaćuju pristojbe za izdavanje vize sljedećim kategorijama osoba:
 (a)
 članovima službenih izaslanstava koji na temelju službenog poziva upućenog Cabo Verdeu putuju u državu članicu kako bi sudjelovali na sastancima, savjetovanjima, pregovorima, programima razmjene ili događanjima organiziranima na inicijativu međuvladinih organizacija;
 (b)
 djeci mlađoj od 12 godina;
 (c)
 učenicima, studentima, studentima poslijediplomskih studija i učiteljima u njihovoj pratnji koji putuju za potrebe studija ili izobrazbe;
 (d)
 istraživačima koji putuju za potrebe znanstvenog istraživanja;
 (e)
 sudionicima u dobi od najviše 25 godina na seminarima, konferencijama, sportskim, kulturnim ili obrazovnim događanjima koja organiziraju neprofitne organizacije;
 (f)
 bračnim drugovima, djeci (uključujući posvojenu djecu) mlađoj od 21 godine ili uzdržavanim osobama te roditeljima građana Cabo Verdea koji zakonito borave na državnom području države članice ili građana Unije koji borave u državi članici čiji su državljani.
 3.
 Ne dovodeći u pitanje stavak 2. točku (f), za djecu u dobi od najmanje 12 godina, ali mlađu od 18 godina, naplaćuje se 50 % naknade koja se primjenjuje na temelju stavka 1.
 4.
 Ako države članice ili Cabo Verde surađuju s vanjskim pružateljem usluga, mogu se naplaćivati naknade za usluge. Naknada za usluge razmjerna je troškovima vanjskog pružatelja usluga u obavljanju njegovih zadaća i nije viša od 30 EUR.”
 (7)umeće se sljedeći članak:
 „Članak 5.a
 Dokazni dokumenti
 1.
 Za sljedeće kategorije građana Cabo Verdea sljedeći su dokumenti dovoljni za provjeru svrhe putovanja:
 (a)
 za članove nacionalnih i lokalnih vlada i parlamenata, ustavnih sudova, vrhovnih sudova ili revizorskih sudova za izvršavanje njihovih dužnosti, ako nisu izuzeti od zahtjevâ u pogledu viza na temelju ovog Sporazuma:
 –
 verbalna nota Ministarstva vanjskih poslova Cabo Verdea kojom se potvrđuje da je podnositelj zahtjeva na službenom putovanju u državu članicu;
 (b)
 za članove službenih izaslanstava koji na temelju službenog poziva upućenog Cabo Verdeu putuju u državu članicu kako bi sudjelovali na sastancima, savjetovanjima, pregovorima, programima razmjene ili događanjima organiziranima na inicijativu međuvladinih organizacija;
 –
 dopis nadležnog tijela Cabo Verdea kojim se potvrđuje da je podnositelj zahtjeva član njegova izaslanstva koji putuje na državno područje države članice/država članica kako bi sudjelovao u predmetnim događanjima, zajedno s preslikom službenog poziva ili potvrde o registraciji koju je izdala organizacija domaćin;
 (c)
 za poslovne ljude i predstavnike poslovnih organizacija:
 –
 pozivno pismo koji je izdalo poduzeće ili organizacija sa sjedištem u državi članici odredišta;
 (d)
 za bračne drugove, djecu (uključujući posvojenu djecu) mlađu od 21 godine ili uzdržavane osobe te roditelje građana Cabo Verdea koji zakonito borave na državnom području države članice ili građana Unije koji borave u državi članici čiji su državljani:
 –
 pozivno pismo domaćina;
 (e)
 za učenike, studente, studente poslijediplomskih studija i učitelje u pratnji koji putuju u svrhu studiranja ili obrazovanja, uključujući sveučilišne ili druge programe razmjene (za boravke koji ne prelaze 90 dana u bilo kojem razdoblju od 180 dana):
 –
 pozivno pismo ili potvrda o upisu koju izdaje škola, visoka škola ili sveučilište domaćin ili potvrde o tečajevima koje će pohađati;
 (f)
 za osobe koje sudjeluju u znanstvenim ili akademskim istraživanjima ili osposobljavanju, uključujući strukovno osposobljavanje (za boravke koji ne prelaze 90 dana u bilo kojem razdoblju od 180 dana):
 –
 potvrda o upisu koju izdaje obrazovna ustanova ili pisani zahtjev organizacije domaćina;
 (g)
 za sudionike seminara, konferencija, kulturnih ili vjerskih događanja koje organiziraju neprofitne organizacije registrirane u državi članici:
 –
 pozivno pismo organizacije domaćina radi sudjelovanja u aktivnostima;
 (h)
 za osobe koje putuju zbog zdravstvenih razloga i osobe koje su u potrebnoj pratnji:
 –
 službeni dokument zdravstvene ustanove kojom se potvrđuje potreba za zdravstvenom skrbi u toj ustanovi i dokaz o dostatnim sredstvima za plaćanje liječenja ili dokaz o prethodnom plaćanju zdravstvene skrbi i, ako je primjenjivo, dokaz o potrebi da osoba kojoj se pruža liječenje bude u pratnji;
 (i)
 za sudionike međunarodnih sportskih događaja i osobe koje ih prate u profesionalnom svojstvu:
 –
 pozivno pismo organizacije domaćina, nadležnih tijela, nacionalnih sportskih saveza ili nacionalnih olimpijskih odbora država članica;
 (j)
 za novinare i tehničko osoblje koje ih prati u profesionalnom svojstvu:
 –
 potvrda ili drugi dokument koji je izdala strukovna organizacija ili poslodavac podnositelja zahtjeva kojom se dokazuje da je podnositelj zahtjeva kvalificirani novinar koji putuje radi obavljanja novinarskog posla ili da je ta osoba član tehničkog osoblja koje novinara prati u profesionalnom svojstvu.
 2.
 Za potrebe ovog članka, pozivno pismo ili relevantni službeni dokumenti uključuju sljedeće informacije:
 (a)
 o pozvanoj osobi: ime i prezime, datum rođenja, spol, državljanstvo, broj putovnice, vrijeme i svrhu putovanja, broj ulazaka koji se traži i, prema potrebi, ime bračnog druga i djece koji prate pozvanu osobu i
 (b)
 ako je pozivatelj fizička osoba: pozivateljevo ime, prezime, adresu i (ako je primjenjivo) dokaz o zakonitom boravku u državi članici u skladu s nacionalnim zakonodavstvom ili
 (c)
 ako je pozivatelj pravna osoba, trgovačko društvo ili organizacija (uključujući neprofitnu organizaciju) s poslovnim nastanom na državnom području države članice ili država članica: puno ime i adresu pozivatelja, ime i položaj zastupnika koji potpisuje zahtjev te registracijski broj pozivatelja, kako je propisano nacionalnim pravom dotične države članice ili
 (d)
 ako je relevantni službeni dokument izdalo javno tijelo: ime i položaj osobe koja potpisuje zahtjev te status podnositelja zahtjeva.
 3.
 Podnositelji zahtjeva koji su dobili i zakonito iskoristili vizu za višekratni ulazak s rokom valjanosti od najmanje jedne godine u prethodnih 30 mjeseci u načelu se izuzimaju od predočavanja isprava kojima se dokazuje smještaj ili dokazivanja posjedovanja dostatnih sredstava za pokrivanje troškova smještaja.”
 (8)članak 8. zamjenjuje se sljedećim:
 „Članak 8.
 Diplomatske i službene putovnice
 1.
 Građani Cabo Verdea koji su nositelji valjane diplomatske ili službene putovnice koju je izdao Cabo Verde mogu bez viza ulaziti na državna područja država članica, napuštati ih i prolaziti kroz njih.
 2.
 Građani Unije koji su nositelji valjane diplomatske ili službene putovnice koju je izdala država članica i nositelji valjane propusnice EU-a mogu bez vize ulaziti na državno područje Cabo Verdea, napuštati ga i prolaziti kroz njega.
 3.
 Osobe iz stavaka 1. i 2. ovog članka mogu boraviti na državnim područjima država članica odnosno državnom području Cabo Verdea najviše 90 dana u razdoblju od 180 dana.”
 (9)članak 10. stavak 1. zamjenjuje se sljedećim:
 „1.
 Stranke osnivaju Zajednički odbor za upravljanje Sporazumom („Odbor”), koji se sastoji od predstavnika Unije i Cabo Verdea.”
 (10) članak 11. zamjenjuje se sljedećim:
 „Članak 11.
 Povezanost ovog Sporazuma sa sporazumima između država članica i Cabo Verdea
 Ovaj Sporazum od svojeg stupanja na snagu ima prednost pred odredbama bilo kojeg bilateralnog ili multilateralnog sporazuma ili dogovora sklopljenog između pojedinačnih država članica i Cabo Verdea u slučajevima kad bi odredbe potonjih sporazuma ili dogovora mogle utjecati na područje primjene ovog Sporazuma ili ga izmijeniti.”
 (11) članak 12. stavak 5. zamjenjuje se sljedećim:
 „5.
 Svaka stranka može u cijelosti ili djelomično suspendirati ovaj Sporazum. Druga stranka mora o odluci o suspenziji biti obaviještena najkasnije 48 sati prije stupanja na snagu te odluke. Stranka koja je suspendirala primjenu ovog Sporazuma odmah obavješćuje drugu stranku o prestanku postojanja razloga za suspenziju.”
 (12) drugi stavak Protokola uz Sporazum o državama članicama koje ne primjenjuju u potpunosti schengensku pravnu stečevinu zamjenjuje se sljedećim:
 „U skladu s Odlukom br. 565/2014/EU Europskog parlamenta i Vijeća
 6
 poduzete su usklađene mjere za pojednostavnjenje tranzita kroz državno područje ili kratkotrajnog boravka nositelja schengenskih viza i schengenskih boravišnih dozvola na državnom području država članica koje schengensku pravnu stečevinu još ne primjenjuju u potpunosti. Odlukom br. 565/2014/EU Bugarskoj, Hrvatskoj, Cipru i Rumunjskoj odobrava da kao jednakovrijedno nacionalnim vizama, ne samo za tranzit kroz njihovo državno područje, nego i za planirani boravak koji ne prelazi 90 dana u bilo kojem razdoblju od 180 dana, priznaju sljedeće:
 -ujednačene vize za kratkotrajni boravak koje vrijede za dva ili više ulazaka;
 -vize za dugotrajni boravak i boravišne dozvole koje izdaju države članice koje u potpunosti provode schengensku pravnu stečevinu, uključujući vize s ograničenom područnom valjanošću izdane u skladu s člankom 25. stavkom 3. prvom rečenicom Zakonika o vizama i
 -nacionalne vize i boravišne dozvole koje izdaju Bugarska, Cipar, Hrvatska i Rumunjska.”
 Članak 2.
 1.
 Ovaj Sporazum podliježe ratifikaciji, prihvaćanju ili odobravanju u skladu s unutarnjim postupcima stranaka, koje se međusobno obavješćuju o završetku postupaka potrebnih u tu svrhu.
 2.
 Ovaj Sporazum stupa na snagu prvog dana drugog mjeseca koji slijedi nakon mjeseca tijekom kojeg je izvršeno posljednje obavješćivanje predviđeno u stavku 1.
 Članak 3.
 Ovaj je Sporazum sastavljen u po dva primjerka na bugarskom, češkom, danskom, engleskom, estonskom, finskom, francuskom, grčkom, hrvatskom, latvijskom, litavskom, mađarskom, malteškom, nizozemskom, njemačkom, poljskom, portugalskom, rumunjskom, slovačkom, slovenskom, španjolskom, švedskom i talijanskom jeziku, pri čemu je svaki od tih tekstova jednako vjerodostojan.
 Stranke donose sljedeće zajedničke izjave koje se prilažu Sporazumu:
 „Zajednička izjava o pravilima za odobravanje viza Cabo Verdea građanima Unije za boravak dulji od 30 dana do najviše 90 dana
 U skladu sa zakonodavstvom Cabo Verdea građani Unije izuzeti su od obveze posjedovanja vize za ulazak i boravak na državnom području Cabo Verdea koji nije dulji od 30 dana. Za planirane boravke dulje od 30 dana moraju zatražiti i ishoditi odobrenje nadležnih tijela Cabo Verdea. U skladu sa Zakonom br. 66/VIII/2014 Republike Cabo Verdea, kako je izmijenjen, građani Unije mogu podnijeti zahtjev za vizu s rokom valjanosti do 90 dana u konzularnim uredima Cabo Verdea ili mogu na državnom području Cabo Verdea podnijeti zahtjev nadležnim tijelima za produljenje svojeg boravka.
 Na temelju članka 2. stavka 3. Sporazuma za planirane boravke koji su dulji od 30 dana, ali ne dulji od 90 dana, na dotične građane Unije primjenjuju se pojednostavnjenja barem jednaka onima koja su odobrena građanima Cabo Verdea na temelju ovog Sporazuma.
 Stranke su suglasne da će Zajednički odbor osnovan u skladu s člankom 10. pratiti provedbu te odredbe.”
 „Zajednička izjava o članku 12. stavku 5. Sporazuma o razlozima suspenzije Sporazuma
 Svaka stranka može suspendirati Sporazum, u cijelosti ili djelomično, a posebno njegov članak 8., iz razloga kao što su javni poredak, zaštita nacionalne sigurnosti ili javnog zdravlja, nedostatak suradnje u području ponovnog prihvata ili pitanja ljudskih prava i demokracije. Takva suspenzija provodi se u skladu s postupkom iz članka 12. stavka 5.
 Ako se suspendira provedba svih ili nekih odredaba Sporazuma, stranke pokreću savjetovanje u okviru Odbora osnovanog na temelju članka 10. radi rješavanja problema koji su doveli do suspenzije.
 Ova Zajednička izjava zamjenjuje Zajedničku izjavu o članku 8. Sporazuma o diplomatskoj i službenoj putovnici.”
 „Zajednička izjava o suradnji u vezi s putnim ispravama
 Stranke su suglasne da bi pri praćenju provedbe Sporazuma Zajednički odbor osnovan na temelju članka 10. Sporazuma trebao ocijeniti utjecaj razine sigurnosti odgovarajućih putnih isprava na funkcioniranje Sporazuma. U tu su svrhu stranke suglasne međusobno se redovito obavješćivati o:
 -mjerama poduzetima kako bi se izbjeglo izdavanje brojnih različitih vrsta putnih isprava,
 -mjerama poduzetima za razvoj tehničkih aspekata sigurnosti putnih isprava i
 -mjerama poduzetima u pogledu postupka personalizacije pri izdavanju putnih isprava.
 Stranke se obvezuju da će prioritet biti osiguravanje visoke razine sigurnosti diplomatskih i službenih putovnica, posebno uvođenjem biometrijskih identifikatora. Kad je riječ o Uniji, to će se provesti u skladu sa zahtjevima utvrđenima u Uredbi Vijeća (EZ) br. 2252/2004 od 13. prosinca 2004. o standardima za sigurnosna obilježja i biometrijske podatke u putovnicama i putnim ispravama koje izdaju države članice. Kad je riječ o Cabo Verdeu, to će se provesti u skladu s Uredbom sa zakonskom snagom br. 21/2014 od 17. ožujka 2014. o utvrđivanju tehničkih specifikacija, sigurnosti i uvjeta za izdavanje biometrijske putovnice koju izdaje Cabo Verde.
 Ova Zajednička izjava zamjenjuje Zajedničku izjavu o suradnji u području putnih isprava.”
 (1)
 Službeni list Europske unije L 282, 24.10.2013., str. 3.
 (2)
 Službeni list Europske unije L 282, 24.10.2013., str. 15.
 (3)
 Službeni bilten Republike Cabo Verdea I.54, 13.8.2018., str. 1350.
 (4)
 Službeni list Europske unije L 188, 12.7.2019., str. 25.
 (5)
 Uredba Vijeća (EU) br. 1417/2013 оd 17. prosinca 2013. o utvrđivanju obrasca za propusnicu koju izdaje Europska unija (Službeni list Europske unije L 353, 28.12.2013., str. 26.)
 (6)
 Odluka br. 565/2014/EU Europskog parlamenta i Vijeća od 15. svibnja 2014. o uvođenju pojednostavljenog režima kontrole osoba na vanjskim granicama na temelju jednostranog priznanja od strane Bugarske, Hrvatske, Cipra i Rumunjske određenih isprava kao jednakovrijednih njihovim nacionalnim vizama za tranzit ili namjeravani boravak na njihovim državnim područjima koji ne premašuje 90 dana u svakom razdoblju od 180 dana i stavljanju izvan snage odluka 895/2006/EZ i 582/2008/EZ (Službeni list Europske unije L 157, 27.5.2014., str. 23.).


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 22.3.2014
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 85/11
 Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 12 grudnia 2013 r. — L przeciwko M, R i K
 (Sprawa C-656/13)
 2014/C 85/19
 Język postępowania: czeski
 Sąd odsyłający
 Nejvyšší soud České republiky
 Strony w postępowaniu głównym
 Wnioskodawczyni: L
 Pozostali uczestnicy postępowania: M; R i K
 Pytania prejudycjalne
 1)
 Czy art. 12 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (zwanego dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”) należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on jurysdykcję w odniesieniu do postępowania w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej również wtedy, gdy nie toczy się żadne postępowanie powiązane (tzn. „postępowania inne niż te, o których mowa w ust. 1”)?
 W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
 2)
 Czy art. 12 ust. 3 rozporządzenia Bruksela II bis należy interpretować w ten sposób, że jako uznanie wyraźne lub w inny jednoznaczny sposób rozumie się także sytuację, gdy uczestnik, który nie rozpoczął postępowania, składa wniosek o wszczęcie postępowania w tej samej sprawie, jednakże następnie podczas pierwszej ciążącej na nim czynności podnosi brak jurysdykcji sądu w postępowaniu rozpoczętym uprzednio przez drugiego uczestnika?
 (1) Dz.U. L 388,s. 1.


type: contracts

text:
 4.8.2016
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 L 211/28
 ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΙΚΤΉΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ ΤΟΥ ΕΟΧ
 αριθ. 91/2015
 της 30ής Απριλίου 2015
 για την τροποποίηση του παραρτήματος II (Τεχνικοί κανόνες, πρότυπα, δοκιμές και πιστοποίηση) της συμφωνίας για τον ΕΟΧ [2016/1274]
 Η ΜΕΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΟΧ,
 Έχοντας υπόψη τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (εφεξής «η συμφωνία για τον ΕΟΧ»), και ιδίως το άρθρο 98,
 Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
 (1)
 Ο εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2015/292 της Επιτροπής, της 24ης Φεβρουαρίου 2015, για την έγκριση του διοξειδίου του άνθρακα ως δραστικής ουσίας για χρήση σε βιοκτόνα του τύπου προϊόντων 15 (1) πρέπει να ενσωματωθεί στη συμφωνία για τον ΕΟΧ.
 (2)
 Το παράρτημα II της συμφωνίας για τον ΕΟΧ θα πρέπει, επομένως, να τροποποιηθεί αναλόγως,
 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
 Άρθρο 1
 Στο σημείο 12ξθ [κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 98/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου] του κεφαλαίου XV του παραρτήματος II της συμφωνίας για τον ΕΟΧ παρεμβάλλεται το ακόλουθο σημείο:
 «12ξι.
 32015 R 0292: Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2015/292 της Επιτροπής, της 24ης Φεβρουαρίου 2015, για την έγκριση του διοξειδίου του άνθρακα ως δραστικής ουσίας για χρήση σε βιοκτόνα του τύπου προϊόντων 15 (ΕΕ L 53 της 25.2.2015, σ. 3).»
 Άρθρο 2
 Τα κείμενα του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/292 στην ισλανδική και τη νορβηγική γλώσσα, τα οποία δημοσιεύονται στο συμπλήρωμα ΕΟΧ της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αυθεντικά.
 Άρθρο 3
 Η παρούσα απόφαση αρχίζει να ισχύει την 1η Μαΐου 2015, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν πραγματοποιηθεί όλες οι κοινοποιήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 103 παράγραφος 1 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ (*).
 Άρθρο 4
 Η παρούσα απόφαση δημοσιεύεται στο τμήμα ΕΟΧ και στο συμπλήρωμα ΕΟΧ της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Βρυξέλλες, 30 Απριλίου 2015.
 Για τη Μεικτή Επιτροπή του ΕΟΧ
 Ο Πρόεδρος
 Gianluca GRIPPA
 (1) ΕΕ L 53 της 25.2.2015, σ. 3.
 (*) Δεν έχουν αναφερθεί συνταγματικές απαιτήσεις.


type: wikipedia

text:
Oġġett huwa terminu tekniku li tintuża fl-epistemoloġija, fergħa tal-filosofija li titratta dwar l-istudju tal-għarfien. Aristotle kien qal li "kull bniedem bin-natura tiegħu rrid ikun jaf." René Descartes espanda dan l-għarfien fuq bazi ta' ċertezza bil- cogito ergo sum, tipikament tradotta hekk "Jien naħseb u għaldaqstant jien jien." Il-Ħassieb ma jistax ikun ċert mill-ħsibijiet tiegħu u l-eżistenza tiegħu sakemm ikun jaf dwara. Jiġġiefieri, l-ażżjoni partikolari tal-ħsieb tagħti għarfien lil ħassieb. Descartes agħmel dan fuq l-argument tar-risposta tal-insigurta tal-ħolm, li tistaqsi liem affarijiet huma reali u dawk li huma ħolm. Madankollu ħadd ma jista' joħlom mingħajr ma jaħseb.
 Filosfija


text:
 27.3.2013
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 89/37
 Kun de originale FN/ECE-tekster har retlig virkning i henhold til folkeretten. Dette regulativs nuværende status og ikrafttrædelsesdato bør kontrolleres i den seneste version af FN/ECE's statusdokument TRANS/WP.29/343, der findes på adressen:
 http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html.
 Regulativ nr. 62 fra De Forenede Nationers Økonomiske Kommission for Europa (FN/ECE) — Ensartede bestemmelser for godkendelse af motorkøretøjer med styr med hensyn til tyverisikring
 Omfattende al gældende tekst frem til:
 Supplement 2 til den oprindelige udgave af regulativet — Ikrafttrædelsesdato: 10. oktober 2006
 INDHOLDSFORTEGNELSE
 REGULATIV
 1.
 Anvendelsesområde
 2
 Definitioner
 3.
 Ansøgning om typegodkendelse
 4.
 Typegodkendelse
 5.
 Almindelige forskrifter
 6.
 Særlige forskrifter
 7.
 Ændring af køretøjstype eller af køretøjets tyverisikringsanordninger
 8.
 Produktionens overensstemmelse
 9.
 Sanktioner ved manglende overensstemmelse af produktionen
 10.
 Endeligt ophør af produktionen
 11.
 Navne og adresser på de tekniske tjenester, der er ansvarlige for udførelse af godkendelsesprøvningerne, og på de administrative myndigheder
 BILAG
 Bilag 1
 Meddelelse
 Bilag 2
 Godkendelsesmærkernes udformning
 Bilag 3
 Holdbarhedsprøve for tyverisikringer af type 3
 1. ANVENDELSESOMRÅDE
 1.1.
 Denne forordning finder anvendelse på køretøjer i klasse L1 til L7
 (1), hvis monteret med styr.
 2. DEFINITIONER
 I dette regulativ forstås ved:
 2.1. »godkendelse af et køretøj«: godkendelsen af en køretøjstype med hensyn til tyverisikring
 2.2. »køretøjstype«: en klasse af motorkøretøjer, der ikke frembyder væsentlige forskelle med hensyn til:
 2.3. »tyverisikringsanordning«: et system, der er konstrueret til at forhindre uberettiget anvendelse af køretøjet, idet det omfatter en aktiv låseaktion, som virker på styringsmekanismen eller transmissionen; dette system kan være:
 2.4. »styringsmekanisme«: styreanordningen (styret), styrehovedet og dettes tilbehørs belægning, styreaksel og alle andre komponenter, som direkte påvirker tyverisikringsanordningens effektivitet
 2.5. »kombination«: en af de særligt planlagte og konstruerede variationer af et låsesystem, som, når de aktiveres rigtigt, muliggør betjening af låsesystemet
 2.6. »nøgle«: enhver anordning, der er konstrueret og produceret således, at den giver mulighed for betjening af et låsesystem, som er konstrueret og produceret således, at det kun kan betjenes ved hjælp af denne nøgle.
 3. ANSØGNING OM TYPEGODKENDELSE
 3.1.
 Ansøgningen om godkendelse af en køretøjstype med hensyn til tyverisikring skal indsendes af fabrikanten af køretøjet eller af dennes godkendte repræsentant.
 3.2.
 Følgende dokumenter skal vedlægges i tre eksemplarer med følgende oplysninger:
 3.2.1.
 en detaljeret beskrivelse af køretøjstypen med hensyn til indretning og udformning af den eller de af køretøjets komponenter, som tyverisikringsanordningen virker på
 3.2.2.
 tegninger af tyverisikringsanordningen og dennes montering i relevant målestok og tilstrækkeligt detaljeret
 3.2.3.
 en teknisk beskrivelse af anordningen.
 3.3.
 Følgende materiale skal indleveres til den tekniske tjeneste, der forestår udførelse af godkendelsesprøvningen:
 3.3.1.
 et køretøj, der er repræsentativt for den køretøjstype, der søges godkendt, hvis den tekniske tjeneste kræver dette, samt
 3.3.2.
 på anmodning af den tekniske tjeneste, sådanne af køretøjets komponenter, som den tekniske tjeneste anser for at være væsentlige for de kontroller, der er foreskrevet i punkt 5 og 6 i dette regulativ.
 4. TYPEGODKENDELSE
 4.1.
 Hvis det køretøj, der er ansøgt godkendt i henhold til dette regulativ, opfylder betingelserne i punkt 5 og 6 ovenfor, udstedes der godkendelse for den pågældende køretøjstype.
 4.2.
 Hver godkendt type tildeles et godkendelsesnummer. Dette nummers første to cifre (på nuværende tidspunkt 00 for regulativet i dets oprindelige version) angiver den ændringsserie, som indeholder de seneste væsentlige tekniske ændringer af regulativet på godkendelsens udstedelsestidspunkt. Samme kontraherende part må ikke tildele dette nummer, hverken til samme køretøjstype, hvis denne er udstyret med en anden tyverisikringsanordning, eller hvis dens tyverisikringsanordning er monteret anderledes, eller til en anden køretøjstype.
 4.3.
 Meddelelse vedrørende godkendelse eller nægtelse af godkendelse for en køretøjstype efter dette regulativ skal fremsendes til de kontraherende parter, der anvender dette regulativ, ved hjælp af en formular, der er i overensstemmelse med modellen i bilag 1 til dette regulativ, samt med tegninger, leveret af ansøgeren, af tyverisikringsanordningen og dennes montering i et format, der ikke er større end A4 (210 × 297 mm) eller er foldet til dette format, samt i et passende målestoksforhold (2).
 4.4.
 Alle køretøjer, som er af en type godkendt i henhold til dette regulativ, skal på et synligt og let tilgængeligt sted, som er angivet på typegodkendelsesattesten, være påført et internationalt godkendelsesmærke bestående af:
 4.4.1.
 en cirkel, som omslutter bogstavet »E« efterfulgt af kendingsnummeret på den stat, som har meddelt godkendelsen
 4.4.2.
 nummeret på dette regulativ, efterfulgt af bogstavet »R«, en streg og godkendelsesnummeret til højre for den cirkel, der er beskrevet i punkt 4.4.1.
 4.5.
 Hvis køretøjet er i overensstemmelse med en køretøjstype, der i henhold til et eller flere andre regulativer, som danner bilag til overenskomsten, er godkendt i det land, der har godkendt køretøjet i henhold til dette regulativ, er det ikke nødvendigt at gentage det symbol, der er beskrevet i punkt 4.4.1. I så tilfælde skal regulativet og godkendelsesnumrene samt de ekstra symboler for alle de regulativer, som godkendelsen er udstedt efter i det land, hvor godkendelsen er udstedt i henhold til dette regulativ, placeres i lodrette kolonner til højre for det symbol, der er beskrevet i punkt 4.4.1.
 4.6.
 Godkendelsesmærket skal være let læseligt og må ikke kunne slettes.
 4.7.
 Godkendelsesmærket skal anbringes tæt ved eller på den identifikationsplade, fabrikanten har anbragt på køretøjet.
 4.8.
 Bilag 2 til dette regulativ indeholder eksempler på sammensætningen af godkendelsesmærker.
 5. ALMINDELIGE FORSKRIFTER
 5.1.
 Tyverisikringsanordningen skal være udformet således:
 5.1.1.
 at det er nødvendigt at deaktivere den for at kunne styre køretøjet eller for at køre det eller bevæge det fremad i en lige linje
 5.1.2.
 i tilfælde af tyverisikringsanordninger af type 4, skal anordningen være konstrueret således, at det er nødvendigt at deaktivere den for at frigøre transmissionen. Hvis denne anordning aktiveres med betjeningsorganet for parkeringsanordningen, skal den virke i sammenhæng med den anordning, der deaktiverer køretøjets motor
 5.1.3.
 nøglen må kun kunne trækkes ud, når bolten er i fuldstændigt indgreb eller fuldstændigt frakoblet. Enhver mellemstilling for nøglen, hvor der er risiko for, at bolten efterfølgende går i indgreb, selv om tyverisikringsanordningens nøgle er isat, skal udelukkes.
 5.2.
 Forskrifterne i punkt 5.1 skal opfyldes ved en enkelt anvendelse af én nøgle.
 5.3.
 Den tyverisikringsanordning, der er omhandlet i punkt 5.1 ovenfor, og de af køretøjets komponenter, som den virker på, skal være konstrueret således, at den ikke hurtigt og upåfaldende kan åbnes, sættes ud af funktion eller ødelægges, f.eks. ved hjælp af billigt, let skjuleligt værktøj, udstyr eller produkter, som offentligheden har let adgang til.
 5.4.
 Tyverisikringsanordningen skal monteres på køretøjet som originaludstyr (dvs. udstyr, som monteres af køretøjsfabrikanten før første detailsalg). Låsen skal være forsvarligt indbygget i tyverisikringsanordningen. (Hvis låsen kan tages ud ved hjælp af nøglen og efter fjernelse af dæksel eller anden fastholdelsesanordning, er dette ikke i modstrid med dette krav).
 5.5.
 Nøglelåsesystemet skal omfatte mindst 1 000 forskellige nøglekombinationer eller et antal, der svarer til det antal køretøjer, der fremstilles hvert år, hvis dette antal er under 1 000. På køretøjer af ens type skal hyppigheden af hver anvendt kombination være i størrelsesordenen 1:1 000.
 5.6.
 Koden til nøgle og lås må ikke være synlig.
 5.7.
 Låsen skal være udformet, fremstillet og monteret således, at låsecylinderen i låst position kun kan drejes med et drejningsmoment på under 0,245 mdaN ved hjælp af den tilhørende nøgle, og
 5.7.1.
 for låsecylindre med stifttilholdere: således at højst to tilholdere, der er identiske og virker i samme retning, er placeret ved siden af hinanden, og højst 60 % af tilholderne i samme lås er identiske
 5.7.2.
 for låsecylindre med skivetilholdere: således at højst to tilholdere, der er identiske og virker i samme retning, er placeret ved siden af hinanden, og højst 50 % af tilholderne i samme lås er identiske.
 5.8.
 Tyverisikringsanordninger skal udelukke enhver risiko for utilsigtet spærring, når køretøjet er i fart, navnlig alle former for spærring, som kan medføre sikkerhedsrisiko.
 5.9.
 Tyverisikringsanordningen skal, hvis den er af type 1, type 2 eller type 3, i den aktiverede stilling være stærk nok til, uden af styremekanismen beskadiges, at kunne modstå et drejningsmoment på 20 mdaN omkring styreakslen i begge retninger under statiske forhold.
 5.10.
 Tyverisikringsanordningen skal, hvis den ikke er af type 1, type 2 eller type 3, være udformet således, at styremekanismen kun kan fastlåses i en vinkel på mindst 20o mod venstre og/eller højre i forhold til retningen lige fremad.
 6. SÆRLIGE FORSKRIFTER
 6.1.
 Ud over de almindelige forskrifter omhandlet i punkt 5 skal tyverisikringsanordningen opfylde de særlige forskrifter nedenfor:
 6.1.1.
 Hvis der er tale om tyverisikringsanordninger af type 1 eller type 2, må det kun være muligt at aktivere låsen ved at bevæge nøglen, når styret befinder sig i en stilling, hvor bolten kan gå i indgreb i den tilsvarende åbning.
 6.1.2.
 Hvis der er tale om tyverisikringsanordninger af type 3, må det kun være muligt for køretøjets bruger at forspænde bolten ved en separat handling kombineret med eller som supplering af drejningen af nøglen. Det må ikke være muligt at fjerne nøglen, når først bolten er forspændt, undtagen i overensstemmelse med bestemmelserne i punkt 5.1.3 ovenfor.
 6.2.
 Hvis der er tale om tyverisikringsanordninger af type 2 og type 3, må det ikke være muligt for bolten at gå i indgreb, så længe anordningen befinder sig i en stilling, der tillader aktivering af køretøjets motor.
 6.3.
 Hvis der er tale om tyverisikringsanordninger af type 3, må det ikke, når anordningen er indstillet til at fungere, være muligt at forhindre den i at fungere.
 6.4.
 Hvis der er tale om tyverisikringsanordninger af type 3, skal tyverisikringsanordningen hele tiden være i god funktionsstand og skal navnlig vedblive at opfylde forskrifterne i punkt 5.7, 5.8, 5.9 og 6.3 ovenfor, efter at den har været udsat for 2 500 låsecyklusser i hver retning af den prøvning, der er omhandlet i bilag 3 til dette regulativ.
 7. ÆNDRING AF KØRETØJSTYPE ELLER AF KØRETØJETS TYVERISIKRINGSANORDNINGER
 7.1.
 Enhver ændring af køretøjstypen eller køretøjets tyverisikringsanordning skal anmeldes til den myndighed, som har godkendt køretøjstypen. Denne myndighed kan da enten:
 7.1.1.
 vurdere, at de foretagne ændringer ikke har en væsentlig negativ virkning, og at køretøjet under alle omstændigheder stadig opfylder kravene; eller
 7.1.2.
 forlange endnu en prøvningsrapport fra den tekniske tjeneste, som udfører prøvningerne.
 7.2.
 De kontraherende parter, som anvender dette regulativ, underrettes om, hvorvidt godkendelse er meddelt eller nægtet, med angivelse af ændringer, efter proceduren i punkt 4.3 ovenfor.
 8. PRODUKTIONENS OVERENSSTEMMELSE
 8.1.
 Ethvert køretøj, som bærer et godkendelsesmærke som foreskrevet i dette regulativ, skal være i overensstemmelse med den godkendte type køretøj for så vidt angår typen af tyverisikringsanordning, dennes montering på køretøjet og de komponenter, som tyverisikringsanordningen virker på.
 8.2.
 For at kontrollere overensstemmelsen med de i punkt 8.1 foreskrevne krav, skal der undersøges et tilstrækkeligt antal stikprøver af serieproducerede køretøjer, som bærer det godkendelsesmærke, som kræves ifølge dette regulativ.
 9. SANKTIONER VED MANGLENDE OVERENSSTEMMELSE AF PRODUKTIONEN
 9.1.
 Den godkendelse, som er meddelt for en type køretøj i henhold til dette regulativ, kan inddrages, hvis kravene i punkt 8.1 ovenfor ikke er opfyldt.
 9.2.
 Hvis en kontraherende part, som anvender dette regulativ, inddrager en godkendelse, som den tidligere har meddelt, skal den straks underrette de øvrige kontraherende parter, der anvender dette regulativ, herom ved hjælp af en kopi af godkendelsesformularen, som i slutningen med store typer er forsynet med den underskrevne og daterede påskrift »GODKENDELSEN INDDRAGET«.
 10. ENDELIGT OPHØR AF PRODUKTIONEN
 Hvis indehaveren af godkendelsen fuldstændig ophører med at fremstille en køretøjstype, som er godkendt i henhold til dette regulativ, skal han underrette den myndighed, som har meddelt godkendelsen. Ved modtagelse af denne anmeldelse underretter myndigheden de øvrige kontraherende parter, der anvender dette regulativ, herom ved hjælp af en kopi af godkendelsesformularen, som i slutningen med store typer er forsynet med den underskrevne og daterede påskrift: »PRODUKTIONEN OPHØRT«.
 11. NAVNE OG ADRESSER PÅ DE TEKNISKE TJENESTER, DER ER ANSVARLIGE FOR UDFØRELSE AF GODKENDELSESPRØVNINGERNE, OG PÅ DE ADMINISTRATIVE MYNDIGHEDER
 De kontraherende parter, som anvender dette regulativ, meddeler De Forenede Nationers sekretariat navne og adresser på de tekniske tjenester, som udfører typegodkendelsesprøvninger, og på de administrative myndigheder, som meddeler typegodkendelser, og hvortil meddelelser udstedt i andre lande om typegodkendelse eller nægtelse eller inddragelse af typegodkendelse skal sendes.
 (1) Som defineret i bilag 7 til den konsoliderede resolution om køretøjers konstruktion (R.E.3), (TRANS/WP.29/78/Rev.1/Amend.2, senest ændret ved Amend. 4).
 (2) Kendingsnumrene for de kontraherende parter i 1958-overenskomsten er angivet i bilag 3 til den konsoliderede resolution om køretøjers konstruktion (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.2/Amend.1.
 BILAG 1
 MEDDELELSE
 (Største format: A4 (210 × 297 mm))
 BILAG 2
 GODKENDELSESMÆRKERNES UDFORMNING
 Model A
 (se regulativets punkt 4.4)
 Ovenstående godkendelsesmærke, som er anbragt på et køretøj, viser, at den pågældende køretøjstype med hensyn til tyverisikring er godkendt i Nederlandene (E 4) i henhold til regulativ nr. 62 med godkendelsesnummer 002439. Godkendelsesnummeret angiver, at godkendelsen er udstedt i henhold til forskrifterne i regulativ nr. 62 i den oprindelige udgave.
 Model B
 (se regulativets punkt 4.5)
 Ovenstående godkendelsesmærke, som er anbragt på et køretøj, viser, at den pågældende køretøjstype er godkendt i Nederlandene (E 4) i henhold til regulativ nr. 62 og nr. 10 (1). Godkendelsesnumrene angiver, at regulativ nr. 62 på de tidspunkter, hvor de respektive godkendelser er udstedt, ikke var blevet ændret, og at regulativ nr. 10 allerede omfattede ændringsserie 01.
 (1) Det andet nummer er kun givet som eksempel.
 BILAG 3
 HOLDBARHEDSPRØVE FOR TYVERISIKRINGER AF TYPE 3
 1. PRØVNINGSUDSTYR
 1.1. Prøvningsudstyret består af:
 1.1.1.
 en opstilling, egnet til montering af prøveeksemplaret af styreapparatet, komplet med tyverisikringsanordning, som angivet i punkt 2.3 i dette regulativ
 1.1.2.
 et middel til at aktivere og deaktivere tyverisikringsanordningen, som skal omfatte brug af nøglen
 1.1.3.
 et middel til at dreje styreakslen i forhold til tyverisikringsanordningen.
 2. PRØVNINGSMETODE
 2.1. Et eksemplar af styreapparatet, komplet med tyverisikringsanordning, fastgøres i den i punkt 1.1.1 ovenfor nævnte opstilling.
 2.2. En prøvningscyklus omfatter følgende operationer:
 2.2.1. Udgangsstilling
 Tyverisikringsanordningen deaktiveres, og styreakslen drejes til en stilling, som hindrer, at tyverisikringsanordningen går i indgreb.
 2.2.2. Stillet til at aktiveres
 Tyverisikringsanordningen føres fra deaktiveret til aktiveret stilling ved hjælp af nøglen.
 2.2.3. Aktiveret
 Styreakslen drejes således, at den påføres et moment på 5,88 Nm ± 0,25 Nm i det øjeblik, hvor tyverisikringsanordningen bringes i indgreb.
 2.2.4. Deaktiveret
 Tyverisikringsanordningen deaktiveres med sædvanlige midler, idet det påførte moment nedsættes til nul for at lette anordningens frakobling.
 2.2.5. Returnering
 Styreakslen drejes til en position, som ikke tillader tyverisikringsanordningen at gå i indgreb.
 2.2.6. Modsat rettet drejning
 De i punkt 2.2.2, 2.2.3, 2.2.4 og 2.2.5 anførte operationer gentages, men styreakslen drejes i modsat retning.
 2.2.7. Intervallet mellem to efterfølgende deaktiveringer af anordningen skal være mindst 10 sekunder.
 2.3. Denne slitagecyklus gentages det i punkt 6.4 i dette regulativ foreskrevne antal gange.


text:
 Tähtis õiguslik teade
 |
 22002D0034
 Euroopa Liidu Teataja L 154 , 13/06/2002 Lk 0016 - 0017
 EMP Ühiskomitee otsusnr 34/2002,19. aprill 2002,millega muudetakse EMP lepingu II lisa (tehnilised normid, standardid, katsetamine ja sertifitseerimine)EMP ÜHISKOMITEE,võttes arvesse Euroopa Majanduspiirkonna lepingut, mida on muudetud Euroopa Majanduspiirkonna lepingut kohandava protokolliga, edaspidi "leping", eelkõige selle artiklit 98ning arvestades järgmist:(1) Lepingu II lisa muudeti EMP Ühiskomitee 1. veebruari 2002. aasta otsusega nr 3/2002. [1](2) Lepingusse tuleb lisada komisjoni 31. jaanuari 2001. aasta otsus 2001/308/EÜ nõukogu direktiivi 89/106/EMÜ artikli 20 lõike 2 kohase ehitustoodete vastavustõendamismenetluse kohta eelnevalt valmistatud välisseinte välisvoodri soojusisolatsioonikihiga osade nõuetele vastavuse tõendamisel. [2](3) Lepingusse tuleb lisada komisjoni 8. jaanuari 2001. aasta otsus 2001/596/EÜ, millega muudetakse nõukogu direktiivi 89/106/EMÜ artikli 20 kohaseid teatavate ehitustoodete vastavustõendamismenetlust käsitlevaid otsuseid 95/467/EÜ, 96/578/EÜ, 96/580/EÜ, 97/176/EÜ, 97/462/EÜ, 97/556/EÜ, 97/740/EÜ, 97/808/EÜ, 98/213/EÜ, 98/214/EÜ, 98/279/EÜ, 98/436/EÜ, 98/437/EÜ, 98/599/EÜ, 98/600/EÜ, 98/601/EÜ, 1999/89/EÜ, 1999/90/EÜ, 1999/91/EÜ, 1999/454/EÜ, 1999/469/EÜ, 1999/470/EÜ, 1999/471/EÜ, 1999/472/EÜ, 2000/245/EÜ, 2000/273/EÜ ja 2000/447/EÜ. [3](4) Lepingusse tuleb lisada komisjoni 21. augusti 2001. aasta otsus 2001/671/EÜ, millega rakendatakse nõukogu direktiivi 89/106/EMÜ katuste ja katusekatete liigitamise suhtes välisele tulele vastupidavuse järgi, [4]ON VASTU VÕTNUD JÄRGMISE OTSUSE:Artikkel 1Lepingu II lisa XXI peatüki punktile 1 (nõukogu direktiiv 89/106/EMÜ) lisatakse järgmised taanded:"— 32001 D 0308: komisjoni otsus 2001/308/EÜ, 31. jaanuar 2001 (EÜT L 107, 18.4.2001, lk 25),— 32001 D 0596: komisjoni otsus 2001/596/EÜ, 8. jaanuar 2001 (EÜT L 209, 2.8.2001, lk 33),— 32001 D 0671: komisjoni otsus 2001/671/EÜ, 21. august 2001 (EÜT L 235, 4.9.2001, lk 20)."Artikkel 2Otsuste 2001/308/EÜ, 2001/596/EÜ ja 2001/671/EÜ islandi- ja norrakeelne tekst, mis avaldatakse Euroopa Ühenduste Teataja EMP kaasandes, on autentne.Artikkel 3Käesolev otsus jõustub 20. aprillil 2002 tingimusel, et kõik lepingu artikli 103 lõikes 1 ettenähtud teated on EMP Ühiskomiteele esitatud. [5]Artikkel 4Käesolev otsus avaldatakse Euroopa Ühenduste Teataja EMP osas ja EMP kaasandes.Brüssel, 19. aprill 2002EMP Ühiskomitee nimeleesistujaP. Westerlund[1] EÜT L 88, 4.4.2002, lk 5.[2] EÜT L 107, 18.4.2001, lk 25.[3] EÜT L 209, 2.8.2001, lk 33.[4] EÜT L 235, 4.9.2001, lk 20.[5] Põhiseadusest tulenevad nõuded puuduvad.--------------------------------------------------


text:
Η δραχμή (πληθυντικός: δραχμαί) είναι νομισματική μονάδα, η οποία χρησιμοποιήθηκε από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο αλλά και από το σύγχρονο ελληνικό κράτος ως το 2002. Όπως και πολλά νομίσματα της αρχαιότητας, έτσι και η δραχμή, εκτός από νομισματική μονάδα, αρχικά αποτέλεσε μονάδα μέτρησης βάρους. Ένα αργυρό τετράδραχμο, για παράδειγμα, ήταν νόμισμα αργυρό με βάρος τεσσάρων δραχμών.
 Μέχρι τα μέσα του 20ου αι., στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες, χρησιμοποιήθηκε ως μονάδα μέτρησης του βάρους το δράμι, που πήρε το όνομα της από τον ελληνικό όρο δραχμή.
 Ετυμολογία
 Η λέξη δραχμή προέρχεται από το ρήμα δράττω, που σημαίνει αρπάζω (> δράττομαι = πιάνω σφικτά). Στην αρχαιότητα, μία δραχμή ήταν ίση προς έξι οβολούς, νόμισμα το οποίο στην παλαιότερη μορφή του είχε σχήμα σιδερένιας ράβδου. Το πάχος του ήταν τόσο, ώστε η χούφτα ενός ανδρικού χεριού να μπορεί να πιάσει έξι από αυτούς. Έτσι εκ του δράττω (όσους οβολούς μπορούσε να αδράξει η παλάμη) προκύπτει η λέξη δραχμή.
 Η δραχμή στην αρχαιότητα
 Για αιώνες η δραχμή ήταν ένα από τα νομίσματα του νομισματικού συστήματος του αρχαίου ελληνικού κόσμου, αφού αρκετές πόλεις-κράτη εξέδωσαν νομίσματα με το όνομα αυτό με πιο γνωστά το αργυρό δίδραχμο του Φείδωνα, το αθηναϊκό τετράδραχμο και το τετράδραχμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
 Παρόλο που δεν υπήρχε ενιαία τυποποίηση σε όλο τον ελληνικό κόσμο για το βάρος (δηλαδή μία αθηναϊκή δραχμή είχε διαφορετικό βάρος από την δραχμή άλλων πόλεων), μία δραχμή είχε την εξής σταθερή σχέση με τα άλλα νομίσματα-βάρη της ίδιας πόλης κράτους:
 1 δραχμή = 6 οβολοί
 2 δραχμές = 1 στατήρας
 100 δραχμές = 1 μνα
 6000 δραχμές = 1 τάλαντο
 Ειδικά το αθηναϊκό τετράδραχμο αποτέλεσε το πλέον διαδεδομένο νόμισμα την περίοδο της ακμής της Αθήνας τον 5ο αιώνα π.Χ. έως και την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οπότε επικράτησαν τα Μακεδονικά νομίσματα. Γινόταν δεκτό στις συναλλαγές σε όλο τον ελληνικό κόσμο, ακόμα και στις πόλεις εκείνες οι οποίες δεν κρατούσαν φιλική στάση προς την Αθήνα. Στη μία όψη του απεικονίζεται η Αθηνά και στην άλλη το σύμβολο της πόλης των Αθηνών, η γλαύκα (κουκουβάγια). Το νόμισμα αυτό ήταν πιο γνωστό απλώς ως Αθηναϊκή γλαύκα. Αιώνες αργότερα η γλαύκα του Αθηναϊκού τετράδραχμου απεικονίζεται και πάλι στην ελληνική εθνική όψη του κέρματος του ενός ευρώ.
 Με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο όρος δραχμή διαδόθηκε και εκτός του ελληνικού κόσμου. Ο μύθος που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομα του μεγάλου στρατηλάτη ήταν παράγοντας ο οποίος συντέλεσε ώστε να κοπούν δραχμές που να τον απεικονίζουν από τους επιγόνους του αλλά και και από άλλους ηγεμόνες πολύ μετά τον θάνατο του.
 Η δραχμή που για αιώνες επικράτησε να χρησιμοποιείται σε ένα τόσο μεγάλο μέρος του κόσμου άρχισε να εκλείπει σταδιακά ως νόμισμα μετά τις ρωμαϊκές κατακτήσεις και την επικράτηση του δηναρίου ως νομισματικής μονάδας. Παρόλα αυτά υπήρξαν και υπάρχουν ακόμα νομίσματα τα οποία έχουν ως ρίζα τη λέξη δραχμή, όπως είναι το ντραμ της Αρμενίας, το ντιρχάμ του Μαρόκου ή το ντιρχάμ των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
 Παρά την κατάργησή της ως νομίσματος, η λέξη «δραχμή» συνέχισε να χρησιμοποιείται στον Ελληνικό χώρο και άλλα μέρη της Ευρώπης από την πρώτη Βυζαντινή εποχή έως και σήμερα ως μονάδα βάρους, ενίοτε υποδιαιρούμενη σε «γράμματα». Κάποτε ήταν γνωστή και ως "δραμή" από όπου πιθανότατα προέρχεται το «δράμι» αλλά και ευρωπαϊκές μονάδες βάρους όπως το drahm ή dram.
 Σύγχρονη δραχμή
 Η πρώτη φορά που νόμισμα με την ονομασία «δραχμή» προτάθηκε για το νέο κράτος, ήταν στις 12 Ιουνίου 1822 από το Εκτελεστικόν. Αυτό όμως έγινε πράξη λίγο μετά την ανάρρηση στο θρόνο του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδας και την άφιξη του στο Ναύπλιο στις 25 Ιανουαρίου 1833. Με Βασιλικό διάταγμα της 8ης Φεβρουαρίου 1833 «περί ρυθμίσεως του νομισματικού συστήματος», η δραχμή αντικαθιστά τον φοίνικα, νόμισμα που επιχείρησε να καθιερώσει ο Ιωάννης Καποδίστριας το 1828. Η νέα νομισματική μονάδα του σύγχρονου Ελληνικού κράτους υποδιαιρείται σε 100 λεπτά.
 Από τότε και αδιάλειπτα μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2002, η δραχμή ήταν νομισματική μονάδα του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.
 Η καθιέρωση της δραχμής το 1833 αποτέλεσε μια αναβίωση του ξεχασμένου μέχρι τότε νομίσματος και ήταν ακόμα μια προσπάθεια της ελληνικής πολιτείας να συνδέσει το νεοσύστατο ελληνικό κράτος με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.
 Το νέο αυτό νόμισμα είχε βάρος 4,477 γραμμάρια από τα οποία τα 4,029 γραμμάρια ήταν καθαρό ασήμι και τα 0,448 χαλκός. Η ισοτιμία της δραχμής ορίστηκε στα 0,895 του γαλλικού χρυσού φράγκου. Οι πρώτες δραχμές και οι υποδιαιρέσεις τους κόπηκαν στη Βαυαρία από μήτρες που κατασκεύασε στο Μόναχο ο Κόνραντ Λάνγκε, μετέπειτα διευθυντής του Ελληνικού Βασιλικού Νομισματοκοπείου. Παρόλο που το βασιλικό διάταγμα έχει ημερομηνία 8 Φεβρουάριου 1833, στην πρώτη δραχμή αναγράφεται το έτος 1832, το έτος δηλαδή ανάρρησης στο θρόνο του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδας.
 Το νέο ελληνικό νομισματικό σύστημα ήταν στη σύλληψη διμεταλλικό (χρυσά και αργυρά νομίσματα), αλλά στην πράξη δεν κυκλοφόρησαν παρά ελάχιστα χρυσά νομίσματα. Τον Αύγουστο του 1833 απαγορεύτηκε ρητά η αποδοχή τουρκικών νομισμάτων από τα δημόσια ταμεία σε μια προσπάθεια να επιβληθεί το νέο νόμισμα.
 Στις 30 Μαρτίου 1841, μετά από πολυετείς προσπάθειες, ιδρύθηκε η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, στην οποία παραχωρήθηκε το προνόμιο της έκδοσης χαρτονομισμάτων, το οποίο και διατήρησε έως το 1927, οπότε και ιδρύθηκε η Τράπεζα της Ελλάδος. Πρώτος διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας ήταν ο Γεώργιος Σταύρου, του οποίου το πορτραίτο εμφανίζεται στην κύρια όψη όλων των χαρτονομισμάτων που εξέδωσε η τράπεζα. Επίσης στην ίδια όψη και έως το 1923 εικονίζεται και ο βασιλικός θυρεός.
 Toν Απρίλιο του 1867 η Ελλάδα υπογράφει συμφωνία με τη Λατινική Νομισματική Ένωση, ώστε η δραχμή να ακολουθήσει τους κανόνες ισοτιμιών της ένωσης. Όμως λόγω των πολέμων και της οικονομικής κρίσης που ακολούθησε, η δραχμή δεν κατάφερε να προσχωρήσει στην ένωση πριν από το 1910. Αποτέλεσμα της ένταξης αυτής ήταν το γεγονός ότι η δραχμή εξισώθηκε με τα άλλα νομίσματα της Ένωσης, όπως το γαλλικό φράγκο. Σε πολλές εκδόσεις των χαρτονομισμάτων της Εθνικής Τράπεζας η ονομαστική αξία στην πίσω πλευρά του γραμματίου αναγραφόταν στα γαλλικά francs. Πιθανόν για τον λόγο αυτό, τουλάχιστον μέχρι τις δεκαετίες του 70-80, η δραχμή αποκαλούνταν από τον λαό και φράγκο (π.χ. τα κέρματα των 2 δραχμών αποκαλούνταν δίφραγκα).
 Κατά την περίοδο του Β ́ Παγκοσμίου Πολέμου η δραχμή γνωρίζει την μεγαλύτερη απαξίωση στην ιστορία της κάτω από την πίεση της οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδας και του υπερπληθωρισμού που δημιουργήθηκε λόγω των συνθηκών της εποχής. Τυπώθηκαν χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία ακόμα και δισεκατομμυρίων δραχμών, των οποίων η ανταλλακτική αξία ήταν μηδαμινή.
 Το 1944 εκδόθηκε το μεγαλύτερο σε ονομαστική αξία χαρτονόμισμα που κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα. Είχε ονομαστική αξία 100 δισεκατομμυρίων δραχμών, όμως ήταν παντελώς ανυπόληπτο και η ουσιαστική του αξία σχεδόν μηδαμινή. Επρόκειτο για την τελική φάση της κατοχικής οικονομικής κατάρρευσης. Σε σημερινές τιμές και με βάση τη χρυσή λίρα Αγγλίας, η πραγματική αξία του δεν θα πρέπει να ξεπερνούσε τα σημερινά 10 λεπτά του ευρώ. Αποτέλεσμα ήταν να αποσυρθεί λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του.
 Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, έγιναν δύο νομισματικές μεταρρυθμίσεις έτσι, ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει και πάλι ένα σταθερό νόμισμα. Τον Νοέμβριο του 1944 με την πρώτη μετακατοχική νομισματική μεταρρύθμιση η παλιά και υποτιμημένη δραχμή αντικαταστάθηκε με μια νέα με ισοτιμία που ορίστηκε σε 50.000.000.000 παλιές δραχμές για καθεμία νέα.
 Η νέα δραχμή διατηρήθηκε μία δεκαετία έως το 1954, οπότε με τη δεύτερη μετακατοχική μεταρρύθμιση αντικαταστάθηκε ξανά με μία νεότερη με αναλογία 1000 δραχμές προς μία νέα. Σύμφωνα με το σύστημα ισοτιμιών Μπρέτον Γουντς, στο οποίο είχε ήδη προσχωρήσει η δραχμή από το 1953, το νέο νόμισμα συνδέθηκε με το δολάριο ΗΠΑ με σταθερή ισοτιμία 30 δραχμές προς ένα δολάριο. Το 1973, το σύστημα του Μπρέτον Γουντς καταργήθηκε και η συναλλαγματική ισοτιμία των δυο νομισμάτων έπαψε να είναι σταθερή.
 Την 1η Ιανουαρίου 2001 υιοθετήθηκε το ευρώ ως λογιστική μορφή παράλληλα προς τη δραχμή. Την 1η Ιανουαρίου 2002 εισήχθη επίσημα το ευρώ σε κυκλοφορία ως νόμισμα παράλληλα προς τη δραχμή ως την 1η Μαρτίου, οπότε και η ελληνική δραχμή έπαψε να αποτελεί νόμιμο χρήμα στην Ελλάδα.
 Νομισματικές κατηγορίες και περίοδοι
 Για την καλύτερη μελέτη της νομισματικής ιστορίας της σύγχρονης Ελλάδας, τα έτη από το 1828, οπότε εκδόθηκε το πρώτο σύγχρονο ελληνικό νόμισμα (ο φοίνικας), έως τις μέρες μας που κυκλοφορεί το ευρώ, έχει καθιερωθεί να τα διακρίνουμε και να τα μελετάμε σε δύο μεγάλες κατηγορίες:
 Τα νομίσματα
 Τα χαρτονομίσματα
 Νομίσματα
 Τα νομίσματα κατατάσσονται σε κατηγορίες ανάλογα με το ποιος ήταν ο ανώτατος άρχοντας της εποχής ή από την εκάστοτε πολιτική κατάσταση. Πριν την δραχμή υπήρχαν και άλλα νομίσματα, όπως οι Φοίνικες του Καποδίστρια οι οποίοι ήταν και τα πρώτα νομίσματα του ελληνικού κράτους, ή ο Οβολός Ιονίου της Επτανήσου πολιτείας. Ως προς τις δραχμές, προκύπτουν οι παρακάτω κατηγορίες:
 Δραχμές του Όθωνα (1832 – 1862)
 Δραχμές του Γεωργίου Α’ (1863 – 1913) & Δραχμή Κρητικής Πολιτείας (1896 – 1906)
 Δραχμές του Κωνσταντίνου Α’ (1913 – 1917 και 1920 – 1922)
 Δραχμές του Γεωργίου Β’ (1922 – 1923 και 1935 – 1947)
 Δραχμές της Β ́ Ελληνικής Δημοκρατίας (1924 – 1935)
 Δραχμές του Βασιλιά Παύλου (1947 – 1964)
 Δραχμές του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β’ και της δικτατορίας του Παπαδόπουλου (1964 – 1973)
 Δραχμές της "Δημοκρατίας" υπό τον Παπαδόπουλο και τον Ιωαννίδη (1973 – 1974)
 Δραχμές της Γ ́ Ελληνικής Δημοκρατίας (1976 – 2000), οι τελευταίες δραχμές που κυκλοφόρησαν
 Εκτός από την περίοδο του Ιωάννη Καποδίστρια (1828 - 1832) όπου νόμισμα τις Ελλάδας ήταν ο φοίνικας, την περίοδο του ευρώ από το 2002 και μετά και την ειδική περίπτωση του Ιονικού κράτους, σε όλες τις άλλες περιόδους και για 170 συναπτά έτη κυκλοφόρησε η δραχμή. Νόμισμα με το όνομα δραχμή κυκλοφόρησε και στην Κρητική Πολιτεία, η οποία για ένα μικρό χρονικό διάστημα αποτέλεσε ξεχωριστή πολιτειακή οντότητα.
 Χαρτονομίσματα
 Τα χαρτονομίσματα κατατάσσονται σε κατηγορίες ανάλογα με το ποιος είναι ο εκδότης τους. Έτσι προκύπτουν οι παρακάτω κατηγορίες:
 Οι τελευταίες σε κυκλοφορία Δραχμές από το 1976:
 Ισοτιμία και αξία
 Η ισοτιμία της δραχμής σε σχέση με το δολάριο ΗΠΑ και η αξία σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (PPP) εμφανίζεται στον παρακάτω πίνακα.
 Ενδιαφέροντα για τη δραχμή
 {| class="wikitable" style="text-align: left; font-size:95%"
 |-
 |align="center" style="background:chocolate; color:white;"|Το πρώτο κέρμα της μίας δραχμής
 |style="background:navajowhite; color:black;"|Κόπηκε στο Μόναχο το 1833, αν και αναγράφεται ως έτος το 1832. Ήταν αργυρή και έφερε στη μία όψη τη μορφή του Όθωνα και από την άλλη τον Βασιλικό θυρεό. Υποδιαιρέσεις της ήταν τα χάλκινα κέρματα των 1, 2, 5 και 10 λεπτών και πολλαπλάσιά της το αργυρό κέρμα των 5 δραχμών και τα χρυσά των 20 και 40 δραχμών. Όλες οι εκδόσεις της πρώτης δραχμής θεωρούνται σπάνιες και η σημερινή τους αξία υπερβαίνει τις 3.000 ευρώ.
 |-
 |align="center" style="background:chocolate; color:white;"|Τα πρώτα χαρτονομίσματα
 |style="background:navajowhite; color:black;"|Κόπηκαν το 1841 από τη νεοσύστατη Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και ήταν αξίας 25, 50, 100 και 500 δραχμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι ανέγραφαν στη μία όψη τους ότι "Η παραποίησις τιμωρείται με δεσμά δια βίου". Το πεντακοσάρικο που τότε διέθετε τεράστια αγοραστική δύναμη εκτυπώθηκε στο Παρίσι σε μόλις 600 τεμάχια κι από αυτά τέθηκαν σε κυκλοφορία μόλις τα 276. Η σημερινή συλλεκτική του αξία θεωρείται ανυπολόγιστη.
 |-
 |align="center" style="background:chocolate; color:white;"|Το πιο περιπετειώδες χαρτονόμισμα
 |style="background:navajowhite; color:black;"|Το πιο περιπετειώδες χαρτονόμισμα της ελληνικής νομισματικής ιστορίας τυπώθηκε το 1939 στην Αγγλία ως κατοστάρικο, όμως τέθηκε στην κυκλοφορία το 1941 ως χιλιάρικο. Τα σημεία όπου αναφερόταν η αξία του αριθμητικώς και ολογράφως, επισημάνθηκαν με σκούρο σχέδιο ώστε να μη διακρίνονται εμφανώς, ενώ παράλληλα τυπώθηκε το «Δραχμαί 1000» πάνω στο υδατογράφημα. Οι περιπέτειές του όμως δεν σταματούν εδώ. Μετά την κατάρρευση του μετώπου το 1941, το πλοίο που μετέφερε τα αποθέματα της Τράπεζας της Ελλάδος στην Κρήτη, βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς στη Μονεμβασιά και πολλά σακιά με κατοστάρικα χωρίς επισήμανση βρέθηκαν στη θάλασσα. Οι χωρικοί τα μάζεψαν και τα περισσότερα απ' αυτά επισημάνθηκαν από παραχαράκτες και κυκλοφόρησαν παράνομα στην αγορά μαζί με τα άλλα χιλιάρικα. Τα πλαστά ήταν τόσα πολλά, που ακόμα και σήμερα τα βρίσκει κανείς εύκολα στα παλαιοπωλεία.
 |-
 |align="center" style="background:chocolate; color:white;"|Η πρώτη 1 δραχμή σε χαρτονόμισμα
 |style="background:navajowhite; color:black;"|Για πρώτη φορά το 1885 κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα (για την ακρίβεια κερματικά γραμμάτια) αξίας 1 και 2 δραχμών αντικαθιστώντας τα αργυρά κέρματα. Άρχισαν να αποσύρονται σταδιακά το 1910, εξέλειπαν πλήρως το 1914 και επανήλθαν σε νέες κόπιες το 1941 για ένα μικρό διάστημα κατά το ξεκίνημα της κατοχής και το 1944 με την απελευθέρωση.
 |-
 |align="center" style="background:chocolate; color:white;"|Τα κομμένα στα δύο χαρτονομίσματα
 |style="background:navajowhite; color:black;"|Επρόκειτο μεν για κομμένα στα δύο, αλλά παράλληλα για πλήρη χαρτονομίσματα. Η ιστορία τους ανάγεται στο 1921, όταν διαφαινόταν η ήττα στο Μικρασιατικό πόλεμο και η οικονομία της Ελλάδας χώλαινε επικίνδυνα. Μπροστά στην απειλή της οικονομικής κατάρρευσης, ο τότε υπουργός Οικονομικών Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης κατέφυγε σε αναγκαστικό εσωτερικό δανεισμό. Έκοψε όλα τα χαρτονομίσματα στη μέση και έθεσε το δεξιό τους τμήμα στην κυκλοφορία στη μισή αξία από την αναγραφόμενη (π.χ. το χαρτονόμισμα των 25 δραχμών είχε ανταλλακτική αξία 12,5 δραχμών), ενώ το αριστερό τους τμήμα ανταλλάχθηκε με ομολογίες του δημοσίου. Έτσι όλοι οι Έλληνες δανειοδότησαν υποχρεωτικά το κράτος με τα μισά τους χρήματα. Η λύση εκείνη αποδείχθηκε σωτήρια, ωστόσο ο εμπνευστής της υπουργός δεν γλύτωσε την εκτέλεση στη δίκη των έξι που ακολούθησε της Μικρασιατικής καταστροφής.
 |-
 |align="center" style="background:chocolate; color:white;"|Το μεγαλύτερο σε ονομαστική αξία χαρτονόμισμα (100.000.000.000 δρχ.)
 |style="background:navajowhite; color:black;"|Το μεγαλύτερο σε ονομαστική αξία χαρτονόμισμα ήταν αξίας 100 δισεκατομμυρίων δραχμών. Κόπηκε στις 3 Νοεμβρίου 1944 φέροντας την υπογραφή του νέου διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Ξενοφώντα Ζολώτα. Ήταν παντελώς ανυπόληπτο και η ουσιαστική του αξία σχεδόν μηδαμινή. Ακολούθησε τις εκδόσεις των 5, 25 και 200 εκατομμυρίων και 2 δισεκατομμυρίων και αποσύρθηκε λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του. Επρόκειτο για την τελική φάση της κατοχικής οικονομικής κατάρρευσης. Με βάση τη χρυσή λίρα Αγγλίας, είναι χαρακτηριστική η κατρακύλα της δραχμής. Η ισοτιμία: Ιανουάριος 1944: 1 λίρα = 2,1 εκατομμύρια δραχμές Μάρτιος 1944: 1 λίρα = 15 εκατομμύρια δραχμές Αύγουστος 1944: 1 λίρα = 2,5 δισεκατομμύρια δραχμές Σεπτέμβριος 1944: 1 λίρα = 18 δισεκατομμύρια δραχμές Νοέμβριος 1944: 1 λίρα = 71 τρισεκατομμύρια δραχμές
 |-
 |align="center" style="background:chocolate; color:white;"|Η ιταλική κατοχική δραχμή
 |style="background:navajowhite; color:black;"|Μία "αμαρτωλή" περίπτωση κατοχικής δραχμής ήταν αυτή που εξέδωσαν μεταξύ 1941 και 1944 οι Ιταλοί φασίστες που τη χρησιμοποίησαν για να δώσουν "νομιμότητα" στο πλιάτσικο της Ελλάδας. Η σειρά περιελάμβανε 9 αξίες, από 5 έως 20.000 δραχμές και κυκλοφόρησε παράλληλα με την αναξιόπιστη πληθωριστική ελληνική δραχμή. Οι συναλλασσόμενοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αποφύγουν αυτά τα χαρτονομίσματα, που έφεραν και τον Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου, ενώ εκδότρια φερόταν η Cassa Mediterranea di credito per la Grecia (Μεσογειακό ταμείο πίστεως για την Ελλάδα).
 |-
 |align="center" style="background:chocolate; color:white;"|Τα αντάρτικα χαρτονομίσματα του σιταριού
 |style="background:navajowhite; color:black;"|Ένα παράξενο αντάρτικο χαρτονόμισμα κυκλοφόρησε το 1944 από την ΠΕΕΑ ("Κυβέρνηση του Βουνού") και δεν είχε βάση την παντελώς αναξιόπιστη τότε δραχμή, αλλά την οκά σιταριού. Το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ χρησιμοποιούσε αυτό το χαρτονόμισμα που στην ουσία επρόκειτο για ομολογία, και μάλιστα άτοκη, για να προμηθευτεί τα αναγκαία για το αντάρτικο από τους χωρικούς, υποσχόμενο την εξόφληση του χρέους μετά την απελευθέρωση. Το ΕΑΜ όμως ηττήθηκε κι έτσι έμειναν για πάντα ανεξόφλητα. Λέγεται ότι κάποιοι αφελείς χωρικοί ελπίζοντας να βρουν το δίκιο τους προσκόμισαν αυτά τα χαρτονομίσματα στις τράπεζες απαιτώντας μάλιστα την εξόφλησή τους, αλλά αντί χρημάτων εισέπραξαν κατηγορίες ως συνεργάτες των ανταρτών.
 |-
 |align="center" style="background:chocolate; color:white;"|Οι τελευταίες δραχμές
 |style="background:navajowhite; color:black;"|Κυκλοφόρησαν το 2000 και ήταν μία σειρά χαλκονικέλινων κερμάτων αξίας 500 δραχμών' σε 6 διαφορετικούς τύπους με αντίστοιχες Ολυμπιακές παραστάσεις. Επρόκειτο για αναμνηστικά κέρματα με αφορμή τους επερχόμενους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, αλλά ήταν και κανονικής κυκλοφορίας. Τα περισσότερα από αυτά έχουν συγκεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό από έμπορους και συλλέκτες σε Ελλάδα και εξωτερικό, καθώς στο μέλλον αναμένεται ραγδαία αύξηση της αξίας τους. Τα αποθέματα της Τράπεζας της Ελλάδος ήταν ήδη εξαντλημένα από τα μέσα του 2001.
 |-
 |}
 Άλλες χρήσεις της λέξης
 Η δραχμή υπήρξε μονάδα βάρους ίση με 3,75 γραμμάρια, υποδιαιρούμενη σε 3 γράμματα ή 60 σιτάρια. Στην Ελλάδα ορίστηκε ως μονάδα, κυρίως για φαρμακευτική χρήση, με Βασιλικό Διάταγμα της 28 Σεπ. 1836, αφού χρησιμοποιείτο στη Βαυαρία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ως drachma, drachme, dram κ.ά. χρησιμοποιήθηκε και σε άλλες χώρες ως μονάδα βάρους για φαρμακευτική και εργαστηριακή χρήση.
 Δείτε επίσης
 Δραχμή Κρητικής Πολιτείας
 Ιονική δραχμή
 Φοίνιξ (χρηματική μονάδα)
 Οβολός Ιονίου
 Λεπτό (νόμισμα)
 Παραπομπές
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Για την ενότητα «Ενδιαφέροντα για τη δραχμή» καθώς και για τις λεζάντες των νομισμάτων της σύγχρονης εποχής, τα στοιχεία προέρχονται από το λεύκωμα του Όθωνα Τσουνάκου «Δραχμούλα μου καλό σου ταξίδι''», εκδόσεις Ηλιοτρόπιο, Αθήνα 2001, ISBN 960-342-258-4.
 Ελληνικά χαρτονομίσματα
 Ελληνικά κέρματα
 Πανελλήνια Νομισματική Ένωση
 Τράπεζα της Ελλάδος - Δραχμή
 1833
 Νομίσματα
 Ιστορικά νομίσματα
 Ελληνικά νομίσματα
 Οικονομία της αρχαίας Αθήνας
 Νομίσματα που αντικατέστησε το Ευρώ
 Νομίσματα της Ευρώπης


text:
 26.9.2009
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 233/18
 Esimese Astme Kohtu presidendi 10. juuli 2009. aasta määrus — TerreStar Europe versus komisjon
 (Kohtuasi T-196/06 R)
 (Ajutiste meetmete kohaldamine - Otsus kosmoseside teenuseid pakkuvate üleeuroopaliste süsteemide operaatorite valiku kohta - Täitmise peatamise ja ajutiste meetmete kohaldamise taotlus - Kiireloomulisuse puudumine)
 2009/C 233/33
 Kohtumenetluse keel: inglise
 Pooled
 Hageja: TerreStar Europe Ltd (London, Ühendkuningriik) (esindajad: advokaat R. Olofsson ja barrister J. Killick)
 Kostja: Euroopa Ühenduste Komisjon (esindajad: G. Braun ja A. Nijenhuis, keda abistavad advokaadid K. Platteau ja D. Van Liedekerke)
 Kohtuasja ese
 Nõue peatada komisjoni 13. mai 2009. aasta otsus 2009/449/EÜ liikuva kosmoseside teenuseid pakkuvate üleeuroopaliste süsteemide operaatorite valiku kohta (MSS) (ELT L 149, lk 65) täitmine.
 Määruse resolutsioon
 1.
 Jätta ajutiste meetmete kohaldamise taotlus rahuldamata.
 2.
 Kohtukulude kandmine otsustatakse edaspidi.


text:
Le viaduc sur le Tage est un pont ferroviaire espagnol franchissant le Tage à Garrovillas de Alconétar, dans la province de Cáceres, en Estrémadure. Long de , ce pont en arc porte la LGV Madrid - Estrémadure.
 Situation ferroviaire
 Histoire
 Caractéristiques
 Notes et références
 Bibliographie
 .
 .
 Voir aussi
 Articles connexes
 Pont en arc
 Liens externes
 .
 Tage
 Tage
 Tage
 Tage
 LGV Madrid - Estrémadure
 Transport ferroviaire en Estrémadure
 Province de Cáceres