text:
[2020] Porušenie rezervačnej zmluvy a zmluvná pokuta
 Porušenie rezervačnej zmluvy a zmluvná pokuta
 Otázka: Porušenie rezervačnej zmluvy a zmluvná pokuta
 Dobrý deň, prajem, prosím Vás o pomoc ako postupovať v tomto prípade. Kupovali sme byt prostredníctvom realitnej kancelárie. Podpísali sme rezervačnú zmluvu ( sporstredkovatel-RK, predávajúci a my kupujúci. ). My sme platili rezervačnú zálohu xxxxe. Predávajúci porušil rezervačnú zmluvu obišiel RK a predal byt svojmu známemu. Rezervačná zmluva jasne hovorí o sankcií. Časť zmluvnej pokuty vo výške 50% bude predstavovať paušalizovanu náhradu škody na strane oprávnenej zmluvnej strany-záujemcov a časť zmluvnej pokuty vo výške 50% bude predstavovať paušalizovanu náhradu škody na strane sprostredkovateľa. Predávajúci zaplatil pokutu realitnej kancelárii ale nám ako kupujúcim odmieta zaplatiť. Osobne sme sa nedohodli. Prosím Vás akou najednoduchsou cestou sa môžeme domáhať peniazi. Rezervačná zmluva je platná podpísaná všetkými troma strany. Ďakujem za odpoveď.
 Odpoveď: Porušenie rezervačnej zmluvy a zmluvná pokuta
 V prípade vzniku nárok na zmluvnú pokutu je potrebné predávajúceho písomne vyzvať na jej uhradenie v lehote dohodnutej v rezervačnej zmluve spolu s uvedením príslušného ustanovenia rezervačnej zmluvy, v zmysle ktorej si uplatňujete zaplatenie zmluvnej pokuty.
 Zmluvou o sprostredkovaní v zmysle § 642 Obchodného zákonníka sa sprostredkovateľ zaväzuje, že bude vyvíjať činnosť smerujúcu k tomu, aby záujemca mal príležitosť uzavrieť určitú zmluvu s treťou osobou, a záujemca sa zaväzuje zaplatiť sprostredkovateľovi odplatu (províziu).
 Je vecou zmluvných strán, akým spôsobom dohodnú výšku provízie v zmluve o sprostredkovaní. Výška provízie môže byť dohodnutá napríklad určitým percentom z hodnoty plnenia podľa sprostredkúvanej zmluvy, konkrétnou sumou a pod.
 Sprostredkovateľovi v zmysle § 644 a § 645 Obchodného zákonníka vzniká nárok na províziu, ak je uzavretá zmluva, ktorá je predmetom sprostredkovania. Ak zo zmluvy vyplýva, že sprostredkovateľ je povinný len zaobstarať pre záujemcu príležitosť uzavrieť s treťou osobou zmluvu s určitým obsahom, vzniká sprostredkovateľovi nárok na províziu už zaobstaraním tejto príležitosti.
 Hoci zmluvné strany nie sú povinné v zmluve dohodnúť konkrétnu výšku provízie, v záujme právnej istoty účastníkov zmluvy o sprostredkovaní treba odporučiť, aby takúto dohodu uzavreli.
 Ak by však zo strany realitnej kancelárie bola výška provízie namietaná, t.j. realitná kancelária by tvrdila, že ste si výšku provízie nedohodli, tak aj na túto skutočnosť myslí ustanovenie § 647 Obchodného zákonníka:
 "Sprostredkovateľ má nárok na dojednanú províziu, inak obvyklú za sprostredkovanie obdobných zmlúv v čase uzavretia zmluvy o sprostredkovaní. Sprostredkovateľovi však nevzniká nárok na províziu, ak zmluva s treťou osobou bola uzavretá bez jeho súčinnosti alebo ak v rozpore so zmluvou bol činný ako sprostredkovateľ tiež pre osobu, s ktorou sa uzavrela sprostredkúvaná zmluva."
 "Nárok na úhradu nákladov spojených so sprostredkúvaním má sprostredkovateľ popri provízii, len keď to bolo výslovne dojednané, a pri pochybnostiach len pri vzniku nároku na províziu."
 Zánik zmluvy o sprostredkovaní
 Obchodný zákonník v ustanovení § 650 rieši zánik zmluvy o sprostredkovaní a s ním spojené účinky nasledovne:
 "Zmluva o sprostredkovaní zaniká, ak zmluva, ktorá je predmetom sprostredkovania, nie je uzavretá v čase určenom v zmluve o sprostredkovaní. Ak nie je tento čas takto určený, môže ktorákoľvek strana zmluvu ukončiť tým, že to oznámi druhej strane."
 Ak sa zmluvné strany v zmluve o sprostredkovaní dohodli na lehote pre uzavretie sprostredkúvanej zmluvy, zmluva o sprostredkovaní zanikne uplynutím tejto lehoty, a to bez ohľadu na to, či sprostredkúvaná zmluva bola po zániku zmluvy o sprostredkovaní s treťou osobou uzavretá.
 Ak záujemca a sprostredkovateľ čas uzavretia sprostredkúvanej zmluvy neurčili, ktorákoľvek zo zmluvných strán môže zmluvu o sprostredkovaní zrušiť tým, že to oznámi druhej strane. Oznámenie nemusí mať písomnú formu. K zrušeniu zmluvy o sprostredkovaní dochádza okamihom vedomosti druhej strany o takomto zrušovacom prejave.
 Vzniku práva sprostredkovateľa na províziu v zmysle § 651 Obchodného zákonníka nebráni skutočnosť, že až po zániku zmluvy o sprostredkovaní je s treťou osobou uzavretá zmluva ( § 644), prípadne splnená zmluva ( § 646), na ktorú sa vzťahovala jeho sprostredkovateľská činnosť.
 V tomto prípade ide o vznik práva na províziu zo zákona, pričom podmienkou je, že k uzavretiu sprostredkúvanej zmluvy, prípadne k jej splneniu, došlo pričinením sprostredkovateľa jeho predchádzajúcou sprostredkovateľskou činnosťou.
 Zmluvná pokuta je zabezpečovací inštitút záväzkového práva a je v súčasnosti upravená v § 540 až 545 Občianskeho zákonníka a v § 300 až 302 Obchodného zákonníka.
 Zatiaľ čo Občiansky zákonník upravuje zmluvnú pokutu na princípe zodpovednosti za zavinenie, t.j. dlžník nie je povinný zmluvnú pokutu zaplatiť, ak porušenie povinnosti nezavinil ( § 545 ods. 3 OZ), Obchodný zákonník uprednostňuje princíp zodpovednosti bez ohľadu na zavinenie, teda zodpovednosť objektívnu (§ 300).
 Celkom všeobecne možno zmluvnú pokutu charakterizovať tak, že ide o dohodou určené plnenie pre prípad porušenia zabezpečenej povinnosti, ktoré je oprávnenému subjektu povinný poskytnúť ten, kto zabezpečenú povinnosť poruší.
 Z uvedenej všeobecnej charakteristiky vyplynú aj nasledujúce charakteristické črty zmluvnej pokuty:
 a) Zmluvná pokuta môže vzniknúť len na základe konsenzuálneho právneho úkonu, t.j. strany sa musia na zmluvnej pokute dohodnúť.
 b) Záväzok na zmluvnú pokutu má akcesorický (vedľajší) charakter.
 c) Zmluvná pokuta má zabezpečovací význam, ktorý spočíva v tom, že núti toho, kto sa zaviazal splniť zabezpečenú povinnosť, aby sa správal tak, aby sa na plnenie tejto povinnosti nielen pripravil, ale aby ju aj v súlade s právom splnil.
 d) Sankčný charakter zmluvnej pokuty vyplýva z § 544 ods. 1 Občianskeho zákonníka, ktorý na jednej strane viaže povinnosť zaplatiť zmluvnú pokutu na porušenie zmluvnej povinnosti, a na druhej strane zmluvnú pokutu konštruuje bez závislosti od vzniku škody.
 Dohoda o zmluvnej pokute musí mať obligatórne písomnú formu v zmysle § 544 ods. 2 Občianskeho zákonníka. Toto ustanovenie platí aj pre obchodné vzťahy, a to na základe § 272 ods. 1 Obchodného zákonníka, lebo ide o prípad, keď písomnú formu vyžaduje zákon.
 Podmienkou platnosti dohody o zmluvnej pokute je nepochybne určenie povinnosti, ktorá má byť zmluvnou pokutou zabezpečená, resp. porušením ktorej vznikne nárok na zaplatenie zmluvnej pokuty. Na to, aby zmluvná pokuta bola platne dohodnutá, treba dostatočne presne a určito identifikovať, teda opísať povinnosť, ktorej splnenie zmluvná pokuta zabezpečuje.
 Ustanovenie § 544 ods. 2 Občianskeho zákonníka na platnosť dohody o zmluvnej pokute z hľadiska obsahových náležitostí vyžaduje určenie výšky zmluvnej pokuty, alebo určenie spôsobu jej určenia.
 Neprimerane vysokú zmluvnú pokutu môže súd znížiť s prihliadnutím na hodnotu a význam zabezpečovanej povinnosti, a to až do výšky škody, ktorá vznikla do doby súdneho rozhodnutia porušením zmluvnej povinnosti, na ktorú s vzťahuje zmluvná pokuta. Na náhradu škody, ktorá vznikla neskôr, je poškodený oprávnený do výšky zmluvnej pokuty podľa § 373 a nasl.
 Odstúpenie od zmluvy sa v zmysle § 302 Obchodného zákonníka nedotýka nároku na zaplatenie zmluvnej pokuty.
 Ak je zmluvná pokuta dohodnutá v rezervačnej zmluve platne, vzniká Vám na ňu nárok pri nesplnení povinnosti zo strany predávajúceho. Z dôvodu toho, že rezervačná zmluva bola uzatvorená všetkými účastníkmi, t.j. aj predávajúcim, je potrebné písomne predávajúceho vyzvať na jej úhradu a stanoviť mu primeranú lehotu na jej uhradenie.
 V prípade, že v stanovenej lehote nedôjde zo strany predávajúceho k jej úhrade, máte právo vymáhať si splnenie povinnosti uhradiť Vám zmluvnú pokutu súdnou cestou.
 Podotázka: Porušenie rezervačnej zmluvy a zmluvná pokuta (Obchodné právo)
 Družka pracovala pre nemenovanu realitnú kanceláriu, v ktorej podala žiadosť o ukončenie pracovného pomeru ku koncu novembra 2019, zároveň mala ešte otvorené dve reality, na ktorých pracovala takmer 6 mesiacov, predaj týchto dvoch nehnuteľnosti sa finalizoval v prvej polovici decembra, realitná kancelária samozrejme nechala dotiahnuť zaver družke, keďže išlo už len o podpisy zmlúv. Problém však vznikol, keď družka vystavila realitnej kancelárii faktúru na províziu v hodnote cez 3000 €, ktorá vyplýva podľa výpočtov zakotvených v zmluve platnej do konca novembra. Realitná kancelária odmieta vyplatiť čo i len euro, vraj už pre nich nepracuje, dokonca padla vyhrážka, že keď sa nestiahne budú ju pokutovať za nejaké porušenie stanov pokutou vo výške 10 000 €.
 Je možné sa nejakým spôsobom dožiadať danej provízie a ma družka na ňu nárok, aj keď jej zmluva skončila krátko pred uzavretím obchodu?
 Za Vašu odpoveď Vám vopred veľmi pekne ďakujem. S pozdravom Tomáš
 Dobrý deň, pre presnejšie zodpovedanie otázky by sme potrebovali vidieť samotnú zmluvu, na základe ktorej pracovala Vaša priateľka pre RK.
 V otázke uvádzate, že požiadala o ukončenie prac. pomeru ku koncu novembra 2019 a následne v texte spomínate, že pre RK za príslušný mesiac vystavila faktúru. Ak bola Vaša priateľka v prac. pomere, nie je dôvod, aby zamestnávateľovi vystavovala faktúru, ktorá je podkladom pre platby v obchodno-právnych vzťahoch a nie v pracovnoprávnych vzťahoch na základe uzatvorenej pracovnej zmluvy.
 Ak Vaša priateľka mala uzatvorený prac. pomer, musí vychádzať z prac. zmluvy a mzdových podmienok zamestnávateľa.
 Ak však bola v obchodno-právnom vzťahu k RK ako živnostník, zrejme mala s RK uzatvorenú mandátnu zmluvu podľa ust. § 566 a nasl. Obchodného zákonníka, z ktorých ustanovení ohľadom odmeny citujeme :
 " § 566
 (1) Mandátnou zmluvou sa mandatár zaväzuje, že pre mandanta na jeho účet zariadi za odplatu určitú obchodnú záležitosť uskutočnením právnych úkonov v mene mandanta alebo uskutočnením inej činnosti a mandant sa zaväzuje zaplatiť mu za to odplatu.
 (2) Ak je zariadenie záležitosti predmetom podnikateľskej činnosti mandatára, predpokladá sa, že odplata bola dohodnutá.
 (1) Ak výška odplaty nie je určená v zmluve, je mandant povinný zaplatiť mandatárovi odplatu, ktorá je obvyklá v čase uzavretia zmluvy za činnosť obdobnú činnosti, ktorú mandatár uskutočnil pri zariadení záležitosti.
 (2) Ak zo zmluvy nevyplýva niečo iné, vznikne mandatárovi nárok na odplatu, keď riadne vykoná činnosť, na ktorú bol povinný, a to bez ohľadu na to, či priniesla očakávaný výsledok alebo nie. Ak možno očakávať, že v súvislosti s vybavovaním záležitosti vzniknú mandatárovi značné náklady, môže mandatár požadovať po uzavretí zmluvy primeraný preddavok."
 Ak by sme teoreticky vychádzali z uvedeného ustanovenia § 571 Obchod. zákonníka, nárok na odmenu má. Či bola kúpna zmluva uzatvorená, môže následne zistiť na stránke katasterportal.sk a odmeny sa dožadovať.
 Pokuta 10000 € podľa stanov RK, ktorú uvádzate, je podľa nás sporná, keďže stanovy všeobecne zaväzujú členov konkrétneho právnickej osoby ; druhou otázkou - najpodstatnejšou je oprávnenosť finančnej pokuty, keďže výkon práva nemožno postihovať ukladaním pokuty.
 Odporúčame kontaktovať advokáta, aby posúdil Vaše doklady a vzniknutú situáciu.
 Pripomienky k rezervačnej zmluve


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 19.11.2020
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 389/2
 TŁUMACZENIE
 UMOWA RAMOWA
 między Unią Europejską a Organizacją Narodów Zjednoczonych w sprawie udzielania wzajemnego wsparcia w kontekście ich odpowiednich misji i operacji w terenie
 MAJĄC NA UWADZE, ŻE we wspólnym oświadczeniu w sprawie współpracy ONZ-UE w zakresie zarządzania kryzysowego podpisanym w dniu 7 czerwca 2007 r. sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych i prezydencja Rady Unii Europejskiej potwierdzili swoją determinację w celu wzmocnienia wzajemnej współpracy i koordynacji w dziedzinie zarządzania kryzysowego, w tym poprzez ustanowienie specjalnych mechanizmów koordynacji i współpracy w odniesieniu do sytuacji kryzysowych i pokonfliktowych, w które są zaangażowane Organizacja Narodów Zjednoczonych i Unia Europejska;
 MAJĄC NA UWADZE, ŻE w celu wzmocnienia takiej wzajemnej współpracy i koordynacji Organizacja Narodów Zjednoczonych i Unia Europejska uzgodniły ustanowienie umowy ramowej w sprawie wzajemnego udzielania wsparcia logistycznego, administracyjnego i w zakresie bezpieczeństwa przez prowadzone przez Organizację Narodów Zjednoczonych operacje pokojowe i misje polityczne (zwane dalej „misjami ONZ”) oraz przez prowadzone przez Unię Europejską wojskowe i cywilne operacje zarządzania kryzysowego w ramach polityki bezpieczeństwa i obrony (zwane dalej „operacjami UE”) zaangażowane w sytuacje kryzysowe i pokonfliktowe w terenie;
 MAJĄC NA UWADZE, ŻE wydatki wynikające z operacji cywilnych Unii Europejskiej są pokrywane z budżetu Unii Europejskiej i wdrażane przez Komisję Europejską;
 MAJĄC NA UWADZE, ŻE na podstawie art. 41 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej wydatki przypadające na operacje UE mające wpływ na kwestie wojskowe i polityczno-obronne są ponoszone przez państwa członkowskie Unii Europejskiej;
 MAJĄC NA UWADZE, ŻE na podstawie decyzji Rady Unii Europejskiej (WPZiB) 2015/528 z dnia 27 marca 2015 r. ATHENA jest mechanizmem, któremu powierzono zarządzanie wspólnymi i ponoszonymi przez państwa kosztami unijnych operacji mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne;
 MAJĄC NA UWADZE, ŻE zarówno Organizacja Narodów Zjednoczonych jak i Unia Europejska potwierdzają, że są upoważnione do zawarcia niniejszej umowy ramowej i do podjęcia zawartych w niej zobowiązań;
 NINIEJSZYM Organizacja Narodów Zjednoczonych i Unia Europejska (zwane dalej indywidualnie „Stroną”, a łącznie „Stronami”) uzgadniają, co następuje:
 Artykuł 1
 Cel i zakres stosowania
 1.1. Niniejsza umowa (zwana dalej „Umową”) określa ramy udzielania wzajemnego wsparcia logistycznego, administracyjnego i w zakresie bezpieczeństwa przez misje ONZ i operacje UE zaangażowane w sytuacje kryzysowe i pokonfliktowe w terenie.
 1.2. Niniejsza Umowa nie ma zastosowania do:
 (i)
 logistyki lub innego wsparcia udzielanego misjom ONZ lub operacjom UE przez ich odpowiednie państwa członkowskie na zasadzie dwustronnej;
 (ii)
 ustaleń w zakresie współpracy lub pomocy między misjami ONZ i operacjami UE, dotyczących kwestii innych niż udzielanie wsparcia logistycznego, administracyjnego i w zakresie bezpieczeństwa; ani
 (iii)
 zawartych przed datą podpisania niniejszej Umowy ustaleń w zakresie współpracy lub pomocy między misjami ONZ a operacjami UE.
 Artykuł 2
 Zasady ogólne
 2.1. Właściwe organy Stron mogą zawierać uzgodnienia dotyczące udzielania wzajemnego wsparcia logistycznego, administracyjnego i w zakresie bezpieczeństwa (zwanego dalej „wsparciem”) przez misje ONZ i operacje UE zaangażowane w sytuacje kryzysowe i pokonfliktowe w terenie.
 2.2. Udzielanie wsparcia jest uzależnione od odpowiednich zdolności i obszarów rozmieszczenia misji ONZ i operacji UE oraz nie może naruszać ich zdolności do wypełniania ich odpowiednich mandatów.
 2.3. Udzielanie wsparcia podlega odpowiednim uregulowaniom, zasadom, ustalonym praktykom i procedurom Stron (zwanym dalej „uregulowaniami i zasadami”).
 Artykuł 3
 Techniczne uzgodnienia wykonawcze
 3.1. Szczegółowe warunki i uzgodnienia finansowe mające zastosowanie do udzielania wsparcia są uzgadniane w odniesieniu do danego przypadku i określane w technicznych uzgodnieniach wykonawczych danej misji zawartych na podstawie art. 2 niniejszej Umowy (zwanych dalej „technicznymi uzgodnieniami wykonawczymi”). W stosownych przypadkach Unia Europejska zapewnia ponadto, aby techniczne uzgodnienia wykonawcze były zawierane przez właściwe organy działające w imieniu ATHENY.
 3.2. Żadna ze Stron nie jest: (i) zobowiązana do udzielenia wsparcia drugiej Stronie, o ile nie zostało to wyraźnie określone w technicznych uzgodnieniach wykonawczych; ani (ii) odpowiedzialna względem drugiej Strony za niemożność, w całości lub częściowo, udzielenia takiego wsparcia.
 3.3. W przypadku konfliktu między niniejszą Umową a technicznymi uzgodnieniami wykonawczymi pierwszeństwo mają postanowienia niniejszej Umowy.
 Artykuł 4
 Planowanie i koordynacja
 4.1. Każda Strona wyznacza urzędnika (zwanego dalej, odpowiednio, „koordynatorem ONZ” lub „koordynatorem UE”) w celu koordynacji udzielania wsparcia na podstawie niniejszej Umowy.
 4.2. O ile Strony nie uzgodniły inaczej, koordynator ONZ i koordynator UE stanowią punkty kontaktowe we wszystkich kwestiach wynikających z niniejszej Umowy.
 4.3. Koordynator ONZ i koordynator UE prowadzą regularne konsultacje w celu przeglądu i koordynowania terminowego przekazywania sobie wzajemnie wszystkich odpowiednich informacji, które mogą być wymagane na potrzeby planowania, identyfikacji, priorytetyzacji i koordynacji wymogów dotyczących wsparcia misji ONZ i operacji UE.
 Artykuł 5
 Kategorie wsparcia
 5.1. Techniczne uzgodnienia wykonawcze zawarte na podstawie niniejszej Umowy mogą obejmować następujące kategorie wsparcia:
 (i)
 dostarczanie towarów logistycznych, dostaw lub usług;
 (ii)
 przekazywanie (sprzedaż) urządzeń;
 (iii)
 budowa, remont lub przekazanie infrastruktury;
 (iv)
 świadczenie usług w zakresie bezpieczeństwa lub ochrony na rzecz personelu lub w odniesieniu do mienia; lub
 (v)
 wymiana informacji niejawnych.
 5.2. Wyżej wymienione kategorie wsparcia służą jedynie celom informacyjnym i nie mogą być interpretowane jako wyłączne ani jako zobowiązanie do udzielania takiego wsparcia.
 Artykuł 6
 Postanowienia dotyczące wsparcia
 6.1. Dostarczanie towarów logistycznych, dostaw lub usług na podstawie technicznych uzgodnień wykonawczych może obejmować między innymi kategorie towarów logistycznych, dostaw lub usług określone w załączniku 1 do niniejszej Umowy.
 (i)
 O ile nie zostało to w inny sposób uzgodnione w mających zastosowanie technicznych uzgodnieniach wykonawczych, jakość towarów logistycznych, dostaw lub usług dostarczanych przez misję ONZ lub operację UE na rzecz drugiej Strony jest równa jakości i kalibrowi, z których korzysta własny personel dostawcy.
 (ii)
 Na potrzeby dostarczania towarów logistycznych, dostaw lub usług misja ONZ i operacja UE mogą korzystać z istniejących umów lub uzgodnień zawartych przez dostawcę lub w jego imieniu; Strony zapewniają, aby wszystkie usługi, urządzenia, dostawy zakupione przez dostawcę lub w jego imieniu były zamawiane zgodnie z uregulowaniami i zasadami dostawcy.
 6.2. Przekazywanie urządzeń na podstawie technicznych uzgodnień wykonawczych może obejmować między innymi kategorie urządzeń określone w załączniku 2 do niniejszej Umowy.
 (i)
 W zakresie, w jakim techniczne uzgodnienia wykonawcze przewidują przekazanie (sprzedaż) urządzeń, misja ONZ i operacja UE, działając przez cały czas zgodnie ze swoimi odpowiednimi uregulowaniami i zasadami, mogą przekazać, sprzedać lub zdać urządzenia drugiej Stronie zgodnie z następującymi warunkami:
 a)
 dostawca oświadcza i gwarantuje, że jest jedynym właścicielem urządzeń, że urządzenia są w pełni opłacone i wolne od praw, zastawów i obciążeń przysługujących osobom trzecim;
 b)
 odbiorca uznaje, że urządzenia zostały sprzedane na zasadzie akceptacji ich aktualnego stanu i bieżącej lokalizacji oraz akceptacji, że dostawca nie przedstawia gwarancji ani oświadczeń, w sposób wyraźny lub dorozumiany, co do stanu urządzeń ani co do ich przydatności i sprawności w odniesieniu do planowanego wykorzystania oraz że dostawca nie ponosi odpowiedzialności za żadne roszczenia, żądania, straty ani zobowiązania wynikające z używania lub eksploatacji urządzeń po ich przekazaniu odbiorcy lub w związku z ich używaniem lub eksploatacją po takim ich przekazaniu;
 c)
 o ile nie zostało to wyraźnie w inny sposób uzgodnione w mających zastosowanie technicznych uzgodnieniach wykonawczych, przekazanie tytułu do urządzeń następuje, gdy: 1) cena zakupu w pełni wpłynęła na wskazany rachunek bankowy dostawcy; oraz 2) odbiorca podpisał zaświadczenie o przekazaniu potwierdzające fizyczne przekazanie i odbiór urządzeń;
 d)
 bezpośrednio przed przekazaniem tytułu dostawca i odbiorca wspólnie przygotowują spis inwentarza i przeprowadzają inspekcję urządzeń;
 e)
 bezpośrednio po przeniesieniu tytułu odbiorca przyjmuje pełną odpowiedzialność za urządzenia, w tym za straty, szkodę lub zniszczenie urządzeń (w tym za ubezpieczenie urządzeń); oraz
 f)
 dostawca przenosi na odbiorcę wszelkie gwarancje odnoszące się do danych urządzeń.
 (ii)
 W mających zastosowanie technicznych uzgodnieniach wykonawczych określa się dodatkowe warunki odnoszące się do przekazania urządzeń.
 6.3. Szczegółowe postanowienia dotyczące budowy, remontu lub przekazania infrastruktury są uzgadniane w razie potrzeby w odniesieniu do danego przypadku i zawieranie w technicznych uzgodnieniach wykonawczych. Na potrzeby budowy, remontu lub przekazania infrastruktury właściwe organy Stron w razie konieczności konsultują się również z rządem przyjmującym lub właścicielem gruntu i występują o odpowiednie zezwolenia lub zgodę do tego rządu lub właściciela.
 6.4. Szczegółowe warunki, zgodnie z którymi informacje niejawne lub poufne mogą być wymieniane w terenie, są określone w technicznych uzgodnieniach wykonawczych zawartych na podstawie niniejszej Umowy. Dostarczenie lub wymiana informacji niejawnych lub poufnych podlega odpowiednim politykom, procedurom i ustalonym praktykom Stron.
 6.5. W mających zastosowanie technicznych uzgodnieniach wykonawczych określane są szczegółowe warunki dotyczące świadczenia usług w zakresie bezpieczeństwa lub ochrony. Świadczenie usług w zakresie bezpieczeństwa lub ochrony podlega odpowiednim mandatom misji ONZ i operacji UE i nie uchyla obowiązku podjęcia przez odbiorcę odpowiednich środków w celu ochrony jego personelu i mienia.
 Artykuł 7
 Uzgodnienia finansowe
 7.1. Techniczne uzgodnienia wykonawcze zawarte na podstawie niniejszej Umowy obejmują odpowiednie uzgodnienia finansowe oparte między innymi na następujących postanowieniach finansowych.
 I. Zasady ogólne
 7.2. O ile nie zostało to wyraźnie w inny sposób przewidziane w niniejszej Umowie lub uzgodnione w inny sposób przez Strony na piśmie, jedna ze Stron udziela na podstawie niniejszej Umowy drugiej Stronie wsparcia na zasadzie zwrotu kosztów. Szczegółowe ustalenia dotyczące kosztów każdego działania stanowiącego wsparcie i metoda obliczania tych kosztów zostaną doprecyzowane w odpowiednich technicznych uzgodnieniach wykonawczych, o których mowa w art. 3 niniejszej Umowy.
 7.3. Strony zapewniają, aby koszty poniesione w ramach udzielania wsparcia:
 (i)
 były poparte dokładnymi i aktualnymi danymi i dokumentami oraz obejmowały jedynie faktycznie poniesione koszty, które można bezpośrednio przypisać wsparciu otrzymanemu przez drugą Stronę; oraz
 (ii)
 zostały zwrócone, jeżeli spełniają kryteria określone w niniejszej Umowie, a także wszelkie dodatkowe uprzednio uzgodnione warunki określone w technicznych uzgodnieniach wykonawczych.
 7.4. Dostawca przedkłada odbiorcy faktury po dostarczeniu lub świadczeniu wsparcia. Dostawca wystawia faktury odbiorcy co najmniej raz w roku w odniesieniu do wszystkich transakcji, które nie zostały wcześniej zafakturowane. Do faktur załącza się niezbędne dokumenty potwierdzające; faktury są opłacane w terminie sześćdziesięciu (60) dni od daty wystawienia. Płatności dokonuje się w walucie dostawcy lub w inny uzgodniony sposób.
 II. Dostarczanie towarów logistycznych, dostaw lub usług oraz wsparcie w zakresie bezpieczeństwa
 7.5. Opłaty za towary logistyczne, dostawy i usługi oraz świadczenie usług w zakresie bezpieczeństwa lub ochrony nalicza się na podstawie rzeczywistych kosztów bezpośrednich, które dostawca ponosi w związku z udzieleniem wsparcia.
 III. Przekazanie urządzeń i infrastruktury
 7.6. Cena zakupu (jeżeli została określona) jest ustalana na podstawie wartości rynkowej netto lub w przypadku gdy nie można ustalić wartości rynkowej, powinna być uczciwa i rozsądna z uwzględnieniem specyficznych warunków lokalnych i stawek amortyzacji stosowanych przez odpowiednie właściwe organy.
 7.7. Odbiorca urządzeń ponosi koszty związane z przekazaniem urządzeń, w tym, bez ograniczeń, koszty transportu.
 7.8. W stosownych przypadkach Strony, działając zgodnie ze swoimi odpowiednimi uregulowaniami i zasadami, mogą wnieść wkład w koszty infrastruktury zbudowanej, wyremontowanej lub zmodernizowanej przez jedną ze Stron na potrzeby korzystania z tej infrastruktury przez drugą ze Stron lub obie Strony. Warunki regulujące takie wkłady są uzgadniane na piśmie przez właściwe organy w odniesieniu do danego przypadku i określane w mających zastosowanie technicznych uzgodnieniach wykonawczych.
 7.9. W zakresie, w jakim dostarczenie lub przekazanie infrastruktury dotyczy pomieszczeń, obozów lub innej infrastruktury zbudowanej, wyremontowanej lub zmodernizowanej przez jedną ze Stron na jej własne potrzeby w ramach wykonywania jej mandatu, warunki przekazania, w tym wszelkie uzgodnienia finansowe, określa się w stosownych przypadkach w technicznych uzgodnieniach wykonawczych.
 IV. Wymiana informacji niejawnych
 7.10. Wymiana informacji niejawnych między operacjami UE a misjami ONZ jest bezpłatna.
 Artykuł 8
 Dodatkowe postanowienia dotyczące technicznych uzgodnień wykonawczych
 8.1. Postanowienia technicznych uzgodnień wykonawczych zawartych na podstawie niniejszej Umowy muszą być spójne z niniejszą Umową i obejmować:
 (i)
 odpowiednie postanowienia dotyczące odpowiedzialności i odszkodowań oparte na postanowieniach zawartych w art. 9 poniżej. Do takich postanowień dotyczących odpowiedzialności i odszkodowań wprowadza się niezbędne dostosowania, aby uwzględnić strony mających zastosowanie technicznych uzgodnień wykonawczych. W szczególności na potrzeby technicznych uzgodnień wykonawczych, które odnoszą się do operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne, uznaje się, że urzędnicy, personel, pracownicy i przedstawiciele Unii Europejskiej, o których mowa w art. 9 poniżej, obejmują urzędników, personel, pracowników i przedstawicieli ATHENY i uczestniczących państw Unii Europejskiej;
 (ii)
 odpowiednie postanowienia dotyczące konsultacji i rozstrzygania sporów oparte na postanowieniach zawartych w art. 11 poniżej;
 (iii)
 postanowienia dotyczące polityki należytej staranności w zakresie praw człowieka oraz przywilejów i immunitetów określone w art. 10 i 12 poniżej.
 8.2. Techniczne uzgodnienia wykonawcze zawierają także między innymi odpowiednie postanowienia dotyczące współpracy i koordynacji, procedur wykonawczych, procedur fakturowania i płatności, a także postanowienia dotyczące prowadzenia rejestrów, audytu i postępowań wyjaśniających.
 Artykuł 9
 Odpowiedzialność i odszkodowania
 9.1. O ile nie zostało to wyraźnie przewidziane w niniejszej Umowie, Organizacja Narodów Zjednoczonych, w tym jej urzędnicy, personel, pracownicy i przedstawiciele, oraz Unia Europejska, w tym jej urzędnicy, personel, pracownicy i przedstawiciele, nie ponoszą żadnej odpowiedzialności z tytułu wykonywania niniejszej Umowy lub w związku z jej wykonywaniem. W szczególności i bez uszczerbku dla ogólnej wymowy powyższego postanowienia Organizacja Narodów Zjednoczonych, w tym jej urzędnicy, personel, pracownicy i przedstawiciele, oraz Unia Europejska, w tym jej urzędnicy, personel, pracownicy i przedstawiciele, nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za wojskowe lub inne operacje lub działania prowadzone przez drugą Stronę, w tym urzędników, personel, pracowników lub przedstawicieli drugiej Strony.
 9.2. Organizacja Narodów Zjednoczonych jak i Unia Europejska są odpowiedzialne za rozstrzyganie sporów oraz wypłacają odszkodowania drugiej Stronie, jej urzędnikom, personelowi, pracownikom lub przedstawicielom lub zwalniają ich od wszelkiej odpowiedzialności w przypadku wszelkich roszczeń, żądań, strat i zobowiązań wszelkiego charakteru lub rodzaju w związku ze śmiercią, uszkodzeniem ciała, chorobą lub stratą lub uszkodzeniem mienia osobistego, doznanych przez ich odpowiednich urzędników, personel, pracowników lub przedstawicieli z tytułu wykonywania niniejszej Umowy lub w związku z jej wykonywaniem, o ile takie roszczenia lub żądania nie wynikają z rażącego niedbalstwa lub umyślnego naruszenia popełnionego przez drugą Stronę lub jej urzędników, personel, pracowników lub przedstawicieli.
 9.3. Organizacja Narodów Zjednoczonych jak i Unia Europejska są odpowiedzialne za rozstrzyganie sporów oraz wypłacają odszkodowania drugiej Stronie, jej urzędnikom, personelowi, pracownikom lub przedstawicielom lub zwalniają ich od wszelkiej odpowiedzialności w przypadku wszelkich roszczeń, żądań, strat i zobowiązań wszelkiego charakteru lub rodzaju wniesionych lub zgłoszonych przez osoby trzecie – w związku z wykonywaniem niniejszej Umowy – na podstawie ich odpowiednich działań lub zaniechań lub też działań lub zaniechań ich odpowiednich urzędników, personelu, pracowników i przedstawicieli, a także takich roszczeń, żądań, strat i zobowiązań wynikających z takich działań lub zaniechań, do nich się odnoszących lub w związku z nimi.
 Artykuł 10
 Polityka należytej staranności w zakresie praw człowieka
 Obowiązki podjęte przez Organizację Narodów Zjednoczonych na podstawie niniejszej Umowy podlegają warunkom polityki należytej staranności w zakresie praw człowieka dotyczącej wsparcia ONZ na rzecz nieoenzetowskich sił bezpieczeństwa (S/2013/110), której treść zamieszczono w załączniku 3 do niniejszej Umowy.
 Artykuł 11
 Konsultacje i rozstrzyganie sporów
 11.1. Organizacja Narodów Zjednoczonych i Unia Europejska ściśle monitorują wykonywanie niniejszej Umowy oraz regularnie i ściśle konsultują się ze sobą w tym celu.
 11.2. Koordynator ONZ i koordynator UE w ramach swoich odpowiednich obowiązków regularnie konsultują się ze sobą, na żądanie drugiego z nich, w sprawie wszelkich trudności, problemów, kwestii budzących zastrzeżenia lub sporów, które mogą pojawić się w trakcie wykonywania niniejszej Umowy, i dokładają wszelkich starań w celu omówienia i znalezienia polubownego rozwiązania wszelkich kwestii w drodze negocjacji.
 11.3. W przypadku gdy koordynator ONZ i koordynator UE nie są w stanie rozwiązać trudności, problemów, kwestii budzących zastrzeżenia lub sporów w sposób zadowalający dla Stron, konsultacje są kontynuowane między Podsekretarzem Generalnym ds. Wsparcia Operacyjnego a Zastępcą Sekretarza Generalnego ds. Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony i Zarządzania Kryzysowego oraz w ostateczności, w razie potrzeby, na wniosek jednej ze Stron, między Sekretarzem Generalnym Organizacji Narodów Zjednoczonych a Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, z myślą o znalezieniu polubownego rozwiązania.
 11.4. Roszczenia lub spory, które nie zostały rozwiązane w inny sposób zgodnie z niniejszym artykułem niniejszej Umowy, mogą zostać przedłożone wzajemnie uzgodnionemu rozjemcy lub mediatorowi. Wszelkie roszczenia lub spory, których nie udało się rozstrzygnąć w ramach takiego postępowania pojednawczego lub mediacji, mogą zostać przedłożone do arbitrażu na wniosek jednej ze Stron. Każda ze Stron wyznacza jednego arbitra, a w ten sposób wyznaczeni dwaj arbitrzy wyznaczają trzeciego, który będzie przewodniczącym. Jeżeli w terminie trzydziestu (30) dni od dnia, w którym złożono wniosek o arbitraż, jedna ze Stron nie wyznaczy arbitra lub jeżeli w terminie trzydziestu (30) dni od dnia wyznaczenia dwóch arbitrów nie wyznaczono trzeciego arbitra, każda ze Stron może zwrócić się do przewodniczącego Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości o wyznaczenie arbitra. Procedury arbitrażu są zgodne z obowiązującym regulaminem arbitrażowym UNCITRAL. Arbitrzy nie są uprawnieni do orzekania odszkodowań karnych. Orzeczenie arbitrażowe zawiera uzasadnienie i jest uznawane za ostateczne rozstrzygnięcie w odniesieniu do takiego roszczenia lub sporu.
 Artykuł 12
 Przywileje i immunitety
 Żadnego z postanowień niniejszej Umowy ani niczego do niej się odnoszącego nie uważa się za wyraźne lub dorozumiane uchylenie przywilejów lub immunitetów Organizacji Narodów Zjednoczonych, w tym jej organów pomocniczych, ani przywilejów lub immunitetów Unii Europejskiej, w tym jej instytucji i właściwych podmiotów.
 Artykuł 13
 Postanowienia końcowe
 13.1. Niniejsza Umowa wchodzi w życie w dniu jej podpisania przez Strony.
 13.2. Niniejsza Umowa może zostać zmodyfikowana, uzupełniona lub zmieniona w dowolnym momencie w drodze pisemnego porozumienia między Stronami.
 13.3. Niniejsza Umowa podlega przeglądowi po pięciu latach od jej wejścia w życie.
 13.4. Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana w dowolnym momencie przez każdą ze Stron w drodze powiadomienia drugiej Strony z zachowaniem sześćdziesięciodniowego (60-dniowego) okresu wypowiedzenia. Niezależnie od wypowiedzenia niniejszej Umowy postanowienia art. 9, 11 i 12 niniejszej Umowy pozostają w mocy do czasu rozstrzygnięcia wszystkich sporów, roszczeń lub zobowiązań powstałych w związku z niniejszą Umową.
 13.5. Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
 NA DOWÓD CZEGO niniejsza Umowa została podpisana przez należycie upoważnionych przedstawicieli Unii Europejskiej i Organizacji Narodów Zjednoczonych
 Sporządzono w Nowym Jorku dnia 29 września 2020 r., w dwóch egzemplarzach, w języku angielskim.
 W imieniu Unii Europejskiej:
 W imieniu Organizacji Narodów Zjednoczonych:
 ZAŁĄCZNIK 1
 Kategorie towarów logistycznych, dostaw i usług, które mogą być dostarczane:
 Usługi w zakresie transportu i przemieszczania
 Usługi infrastrukturalne i inżynierskie
 —
 Zakwaterowanie
 —
 Przestrzeń biurowa
 —
 Infrastruktura do celów ról 1–3
 Instalacje techniczne
 —
 Składowanie
 —
 Warsztaty
 —
 Stacja paliw
 —
 Składowanie amunicji
 —
 Parking (dla pojazdów lub statków powietrznych); lądowiska dla helikopterów.
 —
 Energia elektryczna
 —
 Woda użytkowa
 Usługi ogólne
 —
 Utrzymanie terenu
 —
 Usługi w zakresie sprzątania/stróżowania
 —
 Ochrona środowiska (odprowadzanie ścieków / wywóz odpadów)
 —
 Drobne naprawy i konserwacja
 —
 Ochrona przeciwpożarowa/zapobieganie pożarom i gaszenie pożarów
 Usługi w zakresie zarządzania
 —
 Usługi w zakresie zarządzania obozem
 —
 Ochrona środowiska
 Usługi w zakresie kontroli
 —
 Kontrola weterynaryjna i kontrola żywności
 —
 Kontrola odpadów
 —
 Kontrola wody
 —
 Kontrola higieny
 —
 Zwalczanie szkodników
 Wsparcie potrzeb bytowych
 —
 Żywienie/catering
 —
 Pranie
 —
 Morale i dobrostan
 —
 Energia
 —
 Usługi sanitarne
 —
 Sprzątanie
 —
 Unieszkodliwianie odpadów
 Usługi dostawcze
 —
 Ropa naftowa, olej, smary
 Usługi łączności
 Wsparcie medyczne
 —
 Leki
 —
 Środki medyczne
 —
 Ewakuacja ofiar/ewakuacja medyczna (CASEVAC/MEDEVAC)
 —
 Leczenie (usługi w ramach roli 1, roli 2 i roli 3)
 —
 Unieszkodliwianie odpadów medycznych
 —
 Komórka ds. koordynacji ewakuacji pacjentów (PECC)
 Usługi ochroniarskie
 ZAŁĄCZNIK 2
 Kategorie urządzeń, które mogą zostać przekazane:
 —
 Zakwaterowanie (w tym budynki i zakwaterowanie tymczasowe lub w namiotach)
 Inna infrastruktura
 —
 Pojazdy (pojazdy ogólnego przeznaczenia, pojazdy opancerzone, pojazdy specjalistyczne)
 —
 Budownictwo, obsługa i inne specjalistyczne urządzenia i maszyny
 —
 Pompy, urządzenia i maszyny do uzdatniania wody
 —
 Nieśmiercionośne elementy sprzętu wojskowego
 —
 Ropa naftowa, olej, smary
 —
 Odzież
 —
 Sprzęt informatyczny i łącznościowy
 —
 Środki medyczne, sprzęt medyczny lub leki
 —
 Amunicja
 —
 Części zamienne
 —
 Generatory
 —
 Meble
 ZAŁĄCZNIK 3
 Polityka Organizacji Narodów Zjednoczonych dotycząca należytej staranności w zakresie praw człowieka
 Załącznik
 [język oryginału: angielski i francuski]
 Polityka należytej staranności w zakresie praw człowieka dotycząca wsparcia ze strony Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz nieoenzetowskich sił bezpieczeństwa
 I. Podstawowe zasady
 1.
 Wsparcie ze strony jednostek Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz nieoenzetowskich sił bezpieczeństwa musi być spójne z celami i zasadami ONZ określonymi w Karcie Narodów Zjednoczonych i z jej obowiązkami na mocy prawa międzynarodowego polegającymi na poszanowaniu, promowaniu i zachęcaniu do poszanowania międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka i uchodźczego. Takie wsparcie powinno pomóc jego odbiorcom w osiągnięciu etapu, na którym zgodność z tymi zasadami i postanowieniami prawa staje się normą, gwarantowaną praworządnością. Zgodnie z tymi obowiązkami wsparcia ze strony Organizacji Narodów Zjednoczonych nie można udzielać, w przypadku gdy istnieją istotne przesłanki, aby uważać, że istnieje rzeczywiste ryzyko popełnienia przez jednostki otrzymujące poważnych naruszeń międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego, i w przypadku gdy odpowiednie organy nie podejmują niezbędnych środków naprawczych lub łagodzących. Z tych samych powodów, jeżeli Organizacja Narodów Zjednoczonych otrzyma wiarygodne informacje zawierające istotne przesłanki, aby uważać, że odbiorca wsparcia Organizacji Narodów Zjednoczonych popełnia poważne naruszenia międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego, jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych udzielająca takiego wsparcia musi dokonać interwencji u odpowiednich organów w celu powstrzymania tych naruszeń. Jeżeli mimo takiej interwencji sytuacja będzie się utrzymywać, Organizacja Narodów Zjednoczonych musi zawiesić wsparcie dla podmiotów dokonujących naruszeń. Niezależnie od niniejszej polityki istniejące obowiązki w zakresie prawa dotyczącego praw człowieka, prawa humanitarnego i prawa uchodźczego mają nadal zastosowanie do wszystkich działań Organizacji Narodów Zjednoczonych.
 2.
 Jednostki Organizacji Narodów Zjednoczonych, które rozważają udzielanie wsparcia nieoenzetowskim siłom bezpieczeństwa lub udzielają takiego wsparcia, muszą w związku z tym prowadzić politykę należytej staranności obejmującą następujące kluczowe elementy:
 (a)
 zanim wsparcie zostanie udzielone – ocenę ryzyk związanych z udzieleniem lub nieudzieleniem takiego wsparcia, w szczególności ryzyko popełnienia przez jednostkę odbiorcy poważnych naruszeń międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego;
 (b)
 przejrzystość wobec jednostek otrzymujących w odniesieniu do obowiązków prawnych wiążących ONZ i podstawowych zasad regulujących udzielanie wsparcia; oraz
 (c)
 skuteczne ramy wdrażania, w tym:
 (i)
 procedury dotyczące monitorowania zgodności jednostki odbiorcy z międzynarodowym prawem: humanitarnym, dotyczącym praw człowieka i uchodźczym;
 (ii)
 procedury dotyczące określania czasu i sposobu interwencji z myślą o powstrzymaniu poważnych naruszeń wszelkich elementów tych postanowień prawa oraz dotyczące podejmowania decyzji, w razie potrzeby, o zawieszeniu lub wycofaniu wsparcia; oraz
 (iii)
 ogólne wskazówki operacyjne, w zależności od potrzeb, skierowane przez odpowiednie jednostki Organizacji Narodów Zjednoczonych do szczebla krajowego w sprawie wdrażania niniejszej polityki.
 3.
 Przestrzeganie polityki należytej staranności w zakresie praw człowieka ma duże znaczenie dla utrzymania legitymacji, wiarygodności i publicznego wizerunku Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz dla zapewnienia zgodności z Kartą i z obowiązkami ONZ na mocy prawa międzynarodowego.
 4.
 Odnośne polityki i wytyczne dotyczące konkretnych obszarów wsparcia, w tym noty ze wskazówkami opracowane przez międzyagencyjną grupę zadaniową ds. reformy sektora bezpieczeństwa, muszą być spójne z polityką należytej staranności.
 5.
 Celem niniejszej polityki nie jest w żadnej mierze utrudnianie normalnej pracy ONZ mającej na celu zachęcanie do poszanowania międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego, w tym rozwijanie zdolności, a także prowadzenie postępowań w sprawie naruszeń tych postanowień prawa i zgłaszanie tych naruszeń oraz dokonywanie interwencji u odpowiednich organów w celu zaprotestowania przeciwko tym naruszeniom, zapewnienia działań naprawczych i zapobiegania powtórzeniu tych naruszeń. Polityka ta ma na celu uzupełnienie tych normalnych procesów.
 II. Polityka należytej staranności w zakresie praw człowieka
 A. Zakres polityki
 6.
 Polityka należytej staranności w zakresie praw człowieka ma zastosowanie do wszystkich jednostek Organizacji Narodów Zjednoczonych udzielających wsparcia nieoenzetowskim siłom bezpieczeństwa. Ma w związku z tym zastosowanie do operacji pokojowych i specjalnych misji politycznych, ale także do wszystkich oenzetowskich biur, agencji, funduszy i programów zaangażowanych w takie działania.
 B. Definicje
 7.
 Do celów niniejszej polityki „nieoenzetowskie siły bezpieczeństwa” obejmują:
 (a)
 krajowe siły wojskowe, paramilitarne, policję, służby wywiadowcze, służbę ochrony granic i podobne siły bezpieczeństwa;
 (b)
 krajowe władze cywilne, paramilitarne lub wojskowe bezpośrednio odpowiedzialne za zarządzanie, administrowanie lub dowodzenie takimi siłami lub ich kontrolowanie;
 (c)
 siły pokojowe regionalnych organizacji międzynarodowych.
 8.
 „Wsparcie” jest rozumiane jako obejmujące następujące działania:
 (a)
 szkolenie, mentoring, usługi doradcze, budowanie zdolności i instytucji oraz inne formy współpracy technicznej do celów zwiększenia zdolności operacyjnych nieoenzetowskich sił bezpieczeństwa;
 (b)
 wsparcie ad hoc lub programowe na rzecz władz cywilnych lub wojskowych bezpośrednio odpowiedzialnych za zarządzanie, administrowanie lub dowodzenie nieoenzetowskimi siłami bezpieczeństwa lub ich kontrolowanie;
 (c)
 wsparcie finansowe, w tym wypłata wynagrodzeń, dofinansowania i dodatków oraz pokrywanie kosztów, niezależnie od źródła środków finansowych;
 (d)
 strategiczne lub taktyczne wsparcie logistyczne dla operacji w terenie prowadzonych przez nieoenzetowskie siły bezpieczeństwa;
 (e)
 wsparcie operacyjne na rzecz działań w terenie prowadzonych przez nieoenzetowskie siły bezpieczeństwa, w tym wsparcie ogniowe, planowanie strategiczne lub taktyczne;
 (f)
 wspólne operacje prowadzone przez siły Organizacji Narodów Zjednoczonych i nieoenzetowskie siły bezpieczeństwa.
 9.
 „Wsparcie”nie obejmuje:
 (a)
 szkoleń ani akcji uwrażliwiania w zakresie międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka i uchodźczego;
 (b)
 wsparcia w zakresie ustalania standardów (np. porad w sprawie prawodawstwa, kodeksów i polityk oraz ich przeglądu) i w zakresie zdolności bezpośrednio związanego z wdrażaniem praw i standardów dotyczących praw człowieka i z promowaniem zgodności z nimi oraz w celu wpierania demokratycznego zarządzania instytucjami bezpieczeństwa;
 (c)
 zaangażowania w promowanie zgodności z prawem humanitarnym, prawem dotyczącym praw człowieka i prawem uchodźczym lub w negocjowanie dostępu pomocy humanitarnej i w przeprowadzanie operacji pomocowych;
 (d)
 mediacji i wsparcia związanego z mediacją;
 (e)
 ewakuacji medycznej (MEDEVAC) i ewakuacji ofiar (CASEVAC).
 10.
 „Wsparcie” może być bezpośrednie lub pośrednie – to znaczy za pośrednictwem partnerów wdrażających.
 11.
 Przy określaniu, czy dane działanie stanowi wsparcie, zgodnie z pkt 8 i 9 powyżej, jednostki Organizacji Narodów Zjednoczonych powinny rozważyć potrzebę promowania spójności we wdrażaniu niniejszej polityki w całym systemie Organizacji Narodów Zjednoczonych zgodnie z pkt 18 i 20 poniżej.
 12.
 Do celów niniejszej polityki „poważne naruszenia” oznaczają:
 (a)
 w przypadku jednostki:
 (i)
 popełnianie „zbrodni wojennych” lub „zbrodni przeciwko ludzkości”, zdefiniowanych w Rzymskim Statucie Międzynarodowego Trybunału Karnego, lub „poważnych naruszeń” praw człowieka, w tym egzekucji doraźnych i egzekucji pozasądowych, aktów tortur, wymuszonych zaginięć, niewolnictwa, gwałtów i przemocy seksualnej o porównywalnie poważnym charakterze lub aktów odsyłania na granicy w ramach prawa uchodźczego, które są popełniane na znaczącą skalę lub ze znaczącą częstotliwością (to znaczy są zjawiskami więcej niż izolowanymi lub wyłącznie sporadycznymi); lub
 (ii)
 schemat powtarzanych naruszeń międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego popełnianych przez znaczną liczbę członków tej jednostki; lub
 (iii)
 obecność w jednostce na wyższym stanowisku dowódczym jednego lub większej liczby osób, co do których istnieją istotne przesłanki, aby podejrzewać ich o:
 •
 bezpośrednią odpowiedzialność za popełnienie „zbrodni wojennych”, „poważnych naruszeń” praw człowieka lub aktów odsyłania na granicy; lub
 •
 odpowiedzialność dowódczą, zdefiniowaną w Rzymskim Statucie Międzynarodowego Trybunału Karnego, za popełnianie takich zbrodni, naruszeń lub aktów przez osoby pod ich dowództwem; lub
 •
 niepodjęcie skutecznych środków w celu zapobiegania innym naruszeniom międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego popełnianym na znaczącą skalę przez
 b)
 w przypadku władz cywilnych lub wojskowych bezpośrednio odpowiedzialnych za zarządzanie, administrowanie lub dowodzenie nieoenzetowskimi siłami bezpieczeństwa:
 (i)
 popełnianie poważnych naruszeń przez jedną lub więcej jednostek pod ich dowództwem;
 (ii)
 w połączeniu z brakiem podjęcia skutecznych środków w celu prowadzenia postępowań wyjaśniających i w celu ścigania sprawców naruszeń.
 13.
 Pojęcie „Organizacja Narodów Zjednoczonych” obejmuje wszelkie biura, departamenty, agencje, programy, fundusze, operacje lub misje Organizacji Narodów Zjednoczonych.
 C. Ocena ryzyka
 14.
 Przed zaangażowaniem się we wsparcie bezpośrednio zainteresowana jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych musi przeprowadzić ocenę potencjalnych ryzyk i korzyści związanych z udzielaniem wsparcia. Ocena ta powinna obejmować analizę następujących elementów (w przypadku gdy dana jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych dysponuje stosownym mechanizmem, może on zostać użyty do przeprowadzenia oceny zgodnie z pkt 19 poniżej):
 (a)
 wcześniejsze działania przewidzianego(-ych) odbiorcy(-ów) w zakresie przestrzegania lub nieprzestrzegania międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka i uchodźczego, w tym wszelkie konkretne odnotowane poważne naruszenia;
 (b)
 wcześniejsze działania odbiorcy(-ów) w zakresie podejmowania lub niepodejmowania skutecznych środków mających na celu pociągnięcie sprawców wszelkich takich naruszeń do odpowiedzialności;
 (c)
 czy zostały podjęte środki naprawcze lub czy zostały utworzone instytucje, protokoły lub procedury służące zapobieganiu ponownemu wystąpieniu takich naruszeń i, jeżeli tak, ich adekwatność, w tym instytucje mające pociągać przyszłych sprawców do odpowiedzialności;
 (d)
 ocena stopnia, w jakim udzielenie lub wstrzymanie wsparcia wpłynęłoby na zdolność Organizacji Narodów Zjednoczonych do wywierania wpływu na zachowanie jednostki otrzymującej w zakresie przestrzegania międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka i uchodźczego;
 (e)
 wykonalność wprowadzenia przez Organizację Narodów Zjednoczonych w życie skutecznych mechanizmów służących monitorowaniu wykorzystywania udzielanego wsparcia i jego skutków;
 (f)
 ocena ryzyka – oparta na czynnikach wymienionych powyżej oraz na ogólnym kontekście wsparcia – że jednostka otrzymująca może mimo wszystko popełnić poważne naruszenia międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego.
 15.
 Informacje na temat wcześniejszych działań przewidzianego odbiorcy w zakresie przestrzegania międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka i uchodźczego powinny pochodzić od Organizacji Narodów Zjednoczonych lub z innych wiarygodnych źródeł.
 16.
 W przypadku gdy w wyniku tej oceny ryzyka bezpośrednio zainteresowana jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych stwierdzi, że istnieją istotne przesłanki, aby uważać, że istnieje rzeczywiste ryzyko popełnienia przez przewidzianego odbiorcę poważnych naruszeń międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego, niezależnie od wszelkich środków łagodzących, które Organizacja Narodów Zjednoczonych może podjąć, wówczas zainteresowana jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych nie może angażować się w udzielanie wsparcia temu przewidzianemu odbiorcy. Jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych powinna jasno stwierdzić, że wsparcie nie będzie możliwe, o ile i dopóki przewidziany odbiorca nie podejmie środków skutkujących tym, że nie będą występować już istotne przesłanki, aby uważać, że istnieje rzeczywiste ryzyko wystąpienia takich poważnych naruszeń. Takie środki mogą obejmować, na przykład, zwolnienie danej osoby z wyższego stanowiska dowódczego, w przypadku gdy istnieją istotne przesłanki, aby podejrzewać, że jest ona odpowiedzialna za poważne naruszenia międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego.
 17.
 W przypadku gdy w wyniku oceny ryzyka bezpośrednio zainteresowana jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych stwierdzi, że nie istnieją istotne przesłanki, aby uważać, że istnieje rzeczywiste ryzyko popełnienia przez przewidzianego odbiorcę takich naruszeń, wówczas zainteresowana jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych może przystąpić do angażowania się w udzielanie wsparcia z zastrzeżeniem zgodności z następującymi sekcjami niniejszej polityki.
 D. Przejrzystość
 18.
 Skuteczne wdrażanie niniejszej polityki wymaga, by wszystkie zainteresowane podmioty ją rozumiały i ze sobą współpracowały, w tym kraje będące darczyńcami i biorące udział w programie, kraje wnoszące wkład w postaci wojsk i policji oraz kraje przyjmujące oenzetowskie misje pokojowe i polityczne. Każda jednostka uprawniona do udzielania wsparcia lub przewidująca wsparcie na rzecz nieoenzetowskich sił bezpieczeństwa nawiązuje proaktywnie kontakt z państwami członkowskimi i innymi odpowiednimi stronami i zainteresowanymi podmiotami, aby wyjaśnić niniejszą politykę.
 19.
 Przed zaangażowaniem się we wsparcie na rzecz nieoenzetowskich sił bezpieczeństwa odpowiedzialny(-i) wyższy(-si) urzędnik(-cy) Organizacji Narodów Zjednoczonych (np. specjalny przedstawiciel Sekretarza Generalnego, stały koordynator, przedstawiciel krajowy) powinien (powinni) poinformować organ(y) odbiorcy na piśmie o podstawowych zasadach Organizacji Narodów Zjednoczonych w zakresie wsparcia na rzecz nieoenzetowskich sił bezpieczeństwa w ramach niniejszej polityki. W szczególności odbiorcy powinni zostać powiadomieni, że oenzetowskie wsparcie nie może być udzielane jednostkom pod dowództwem osób, przeciwko którym wysunięte są uzasadnione zarzuty poważnych naruszeń międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego. Organ odbiorcy powinien zostać również poinformowany o procedurach lub mechanizmach służących wdrażaniu niniejszej polityki, przedstawionych poniżej w sekcji III. Dla odbiorcy powinno być jasne, że aby utrzymać wsparcie, Organizacja Narodów Zjednoczonych jest zobowiązana do ciągłej oceny, czy działania odbiorcy są spójne z obowiązkami ONZ w ramach odpowiednich postanowień prawa. Działania w zakresie rzecznictwa i komunikacji mogą być podejmowane przez daną jednostkę Organizacji Narodów Zjednoczonych, powinny być one jednak koordynowane w celu promowania spójności działań ONZ na szczeblu krajów, a najwyższy urzędnik Organizacji Narodów Zjednoczonych w danym kraju (specjalny przedstawiciel Sekretarza Generalnego lub stały koordynator) powinien być na bieżąco informowany o takich krokach.
 III. Zapewnienie skutecznego wdrażania
 A. Elementy ram wdrażania
 20.
 Wdrażanie polityki należytej staranności w zakresie praw człowieka musi uwzględniać szczególne mandaty zainteresowanej jednostki Organizacji Narodów Zjednoczonych, a także charakter i zakres wsparcia oraz kontekst polityczny i operacyjny, w jakim jest ono udzielane.
 21.
 Każda jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych udzielająca wsparcia musi zgodnie ze swoimi praktykami zarządczymi opracować ramy wdrażania, aby zapewnić zgodność z niniejszą polityką. Ramy te powinny zostać jasno określone w obowiązującej procedurze działania lub w podobnym instrumencie. Ramy powinny w stosownych przypadkach być zgłaszane organowi odpowiedzialnemu za daną jednostkę. Takie ramy powinny obejmować, w zależności od potrzeb:
 (a)
 zasoby wymagane do skutecznego zarządzania udzielaniem wsparcia oraz do monitorowania i oceny jego wpływu;
 (b)
 zachęty lub inne towarzyszące środki służące poprawie przestrzegania przez odbiorcę międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka i uchodźczego;
 (c)
 mechanizmy skutecznego monitorowania zachowania odbiorcy mające na celu wykrywanie poważnych naruszeń międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka i uchodźczego oraz reakcji instytucji odbiorcy na wszelkie naruszenia (takie mechanizmy powinny obejmować procedury regularnej sprawozdawczości ze strony Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR), Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR), Biura ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA) oraz Funduszu Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF), a także biur Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Dzieci w Konfliktach Zbrojnych oraz Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Przemocy Seksualnej w Konfliktach);
 (d)
 jasno określone systemy zestawiania i skutecznej weryfikacji informacji zbieranych za pomocą takiego monitorowania i z innych źródeł, w tym lokalną ochronę cywilnych sieci;
 (e)
 jasno określone procedury ukierunkowujące decyzje odpowiedzialnych urzędników Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie tego, czy naruszenia popełnione przez jednostkę odbiorcy wymagają interwencji u tej jednostki lub u jej dowództwa lub, w ostateczności, czy wymagają zawieszenia lub wycofania wsparcia w ramach niniejszej polityki;
 (f)
 jasne procedury dotyczące komunikacji z odpowiednimi organami, w przypadku gdy na mocy niniejszej polityki wymagana jest interwencja Organizacji Narodów Zjednoczonych lub zawieszenie lub wycofanie wsparcia;
 (g)
 jasne i skuteczne procedury dotyczące oceny i analizy możliwych ryzyk, jeżeli wsparcie zostanie zawieszone lub wycofane, w tym ryzyk dla ochrony i bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i powiązanego personelu, oraz jasne i skuteczne procedury dotyczące określenia odpowiednich środków łagodzących i zapewnienia, aby zostały one podjęte.
 22.
 Stosując niniejszą politykę i wykorzystując środki określone powyżej w pkt 21 lit. a)–g) na szczeblu krajowym, każda jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych powinna uwzględnić potrzebę promowania spójności wdrażania polityki w całym systemie Organizacji Narodów Zjednoczonych. Najwyższy urzędnik Organizacji Narodów Zjednoczonych w kraju (specjalny przedstawiciel Sekretarza Generalnego lub stały koordynator) jest odpowiedzialny za rozpoczęcie konsultacji w sprawie ram wdrażania ze wszystkimi krajowymi i międzynarodowymi zainteresowanymi podmiotami. W przypadku misji zintegrowanych częścią ustalonej procedury powinny być konsultacje między misją a oenzetowskim zespołem krajowym.
 B. Uprzednie doradztwo dla organów prawodawczych Organizacji Narodów Zjednoczonych
 23.
 Działania prowadzone przez jednostki Organizacji Narodów Zjednoczonych w celu wsparcia nieoenzetowskich sił bezpieczeństwa wymagają wyjątkowo bacznej uwagi ze względu na szczególne zagrożenia, potencjalne zobowiązania i dużą widoczność z nimi związaną. Ważne jest zatem, aby jednostki Organizacji Narodów Zjednoczonych dochowywały należytej staranności, w szczególności poprzez przeprowadzenie oceny ryzyka, przed przyjęciem mandatu lub wytycznych w celu udzielania wsparcia nieoenzetowskim siłom bezpieczeństwa. Będącą wynikiem tych działań ocenę należy włączać do sprawozdań lub not skierowanych do organów prawodawczych, stosownie do przypadku. W kontekście misji pokojowych takie oceny powinny pomóc w zasileniu informacjami i w kształtowaniu propozycji Sekretarza Generalnego kierowanych do organów prawodawczych w odniesieniu do mandatów.
 C. Sprawozdawczość i kontrola
 24.
 Odpowiednie oficjalne sprawozdania Organizacji Narodów Zjednoczonych (np. sprawozdania Sekretarza Generalnego dla Rady Bezpieczeństwa, krajowe i tematyczne sprawozdania sporządzane przez oenzetowskie biura, programy, agencje i fundusze) powinny obejmować wsparcie udzielane nieoenzetowskim siłom bezpieczeństwa, w tym charakter i zakres wsparcia, środki stosowane w celu zapewnienia zgodności z polityką należytej staranności, powiązane działania służące promowaniu poszanowania podstawowych zasad wsparcia ze strony Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz ocenę skutków wsparcia.
 25.
 W przypadku gdy w związku z takim wsparciem pojawią się krytyczne trudności, jednostki Organizacja Narodów Zjednoczonych powinny odpowiednim oenzetowskim urzędnikom i organom prawodawczym podejmującym decyzje złożyć natychmiast sprawozdanie na temat rozwoju sytuacji związanego z elementami oceny ryzyka, które stanowią dla ONZ lub jej personelu ryzyko powiązania z poważnymi naruszeniami międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego. Zaangażowane jednostki Organizacji Narodów Zjednoczonych powinny składać sprawozdania na temat okoliczności, wszelkich środków podejmowanych w celu złagodzenia lub naprawienia sytuacji oraz na temat zaleceń dotyczących działań następczych.
 D. Środki łagodzące
 26.
 Jeżeli Organizacja Narodów Zjednoczonych otrzyma wiarygodne informacje zawierające istotne przesłanki, aby uważać, że odbiorca wsparcia Organizacji Narodów Zjednoczonych popełnia poważne naruszenia międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego, jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych udzielająca wsparcia powinna poinformować o tych przesłankach odpowiednie organy krajowe z myślą o powstrzymaniu tych naruszeń.
 27.
 Jeżeli mimo interwencji zainteresowanej jednostki Organizacji Narodów Zjednoczonych ONZ otrzyma wiarygodne informacje zawierające istotne przesłanki, aby podejrzewać, że jednostka odbiorcy nadal angażuje się w poważne naruszenia międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego, wówczas jednostka Organizacji Narodów Zjednoczonych musi zawiesić lub wycofać wsparcie dla odbiorcy.
 E. Wyzwania operacyjne
 28.
 W kontekście misji pokojowych wstrzymanie lub wycofanie wsparcia w świetle nieprzestrzegania przez siły bezpieczeństwa odbiorcy podstawowych zasad niniejszej polityki może znacząco zmniejszyć zdolność misji do wypełniania ogólnego mandatu i realizacji celów określonych przez Radę Bezpieczeństwa. Zawieszenie lub wycofanie logistycznego, materialnego lub technicznego wsparcia może jednak stać się konieczne, w przypadku gdy dalsze wsparcie wiązałoby ONZ z poważnymi naruszeniami międzynarodowego prawa: humanitarnego, dotyczącego praw człowieka lub uchodźczego. Sekretarz Generalny powinien na bieżąco informować Radę o środkach podejmowanych przez operację pokojową w ramach niniejszej polityki i w przypadku gdy stwierdzi się, że stosowanie niniejszej polityki miałoby krytyczny wpływ na zdolność operacji do wykonywania jej mandatu, powinien odpowiednio szybko przedstawić Radzie swoją opinię i poprosić o jej opinię w sprawie dalszych działań. Podobnie w przypadku gdyby wstrzymanie lub wycofanie wsparcia przez agencję, fundusz lub program ONZ miało wpływ na zdolność tej jednostki do wypełniania jej mandatu, szef danej agencji, danego funduszu lub danego programu przedstawi odpowiednio szybko swoją opinię organowi zarządzającemu tej agencji, tego funduszu lub tego programu i poprosi o jego opinię w sprawie dalszych działań.
 F. Odpowiedzialność
 29.
 W następstwie zatwierdzenia niniejszych ram polityki przez Sekretarza Generalnego kierownicy wyższego szczebla w siedzibie głównej (podsekretarze generalni, zarządca Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP), dyrektorzy wykonawczy funduszy i programów) są odpowiedzialni za zapewnienie, aby wsparcie na rzecz nieoenzetowskich sił bezpieczeństwa i instytucji oraz wdrażanie tej polityki podlegały regularnemu przeglądowi w ich obszarach kompetencji. Są oni również odpowiedzialni za zapewnienie, aby znaczące zmiany w zakresie wdrażania niniejszej polityki, w tym działania łagodzące podejmowane w jej ramach, były odpowiednio szybko przedstawiane Sekretarzowi Generalnemu i odpowiednim organom prawodawczym.
 30.
 W stosownych przypadkach zintegrowane grupy zadaniowe ds. misji i zintegrowane grupy zadaniowe powinny ujmować w swoich porządkach obrad stały punkt dotyczący przeglądu i oceny wsparcia udzielanego nieoenzetowskim siłom bezpieczeństwa.
 31.
 W przeciągu roku należy przygotować kolejny dokument dla Komitetu ds. Polityki, w świetle zebranych doświadczeń, aby między innymi określić, czy wymagane są dalsze środki lub mechanizmy wdrażania.
 ZAŁĄCZNIK 4
 Punkty kontaktowe ONZ i UE
 UE
 —
 EUMS D.2, LOG DIR/RES
 Sztab Wojskowy Unii Europejskiej, Logistyka
 Wsparcie Zasobów
 EUMS-LOGISTICS-DIRECTORATE@eeas.europa.eu
 —
 CPCC
 Komórka Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych
 cpcc.secretariat@eeas.europa.eu
 ONZ
 —
 DOS/DSA/SPS
 Departament Wsparcia Operacyjnego
 Wydział ds. Zadań Specjalnych, Dział ds. Partnerstw na rzecz Wsparcia
 dos-sps@un.org
 —
 DOS/OSCM/OASG
 Departament Wsparcia Operacyjnego
 Biuro Asystenta Sekretarza Generalnego ds. Zarządzania Łańcuchem Dostaw
 oscm-oasg@un.org


type: caselaw

text:
 12.1.2015
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 7/59
 Προσφυγή της 27ης Οκτωβρίου 2014 — ZZ κατά Επιτροπής των Περιφερειών
 (Υπόθεση F-123/14)
 (2015/C 007/75)
 Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγων: ZZ (εκπρόσωποι: J.-N. Louis, R. Metz και D. Verbeke, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Περιφερειών
 Αντικείμενο και περιγραφή της διαφοράς
 Η ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής των Περιφερειών περί επιβολής εισφοράς αλληλεγγύης από 1ης Ιανουαρίου 2014 στις αποδοχές του προσφεύγοντος και περί μη αναπροσαρμογής των αποδοχών του για το διάστημα από 1ης Ιανουαρίου 2014 έως 30 Ιουνίου 2015.
 Αιτήματα του προσφεύγοντος
 Ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης:
 —
 να διαπιστώσει ότι ο κανονισμός 1023/2013 δεν έχει εφαρμογή στο μέτρο που προβλέπει αναστολή από 1ης Ιουλίου 2013 έως 30 Ιουνίου 2015 της μεθόδου αναπροσαρμογής των αποδοχών η οποία καθορίζεται στο παράρτημα XI του ΚΥΚ, επανεισάγοντας, για το ως άνω διάστημα, εισφορά «αλληλεγγύης» 6 %·
 —
 να ακυρώσει κατά συνέπεια την προσβαλλόμενη απόφαση·
 —
 να καταδικάσει την Επιτροπή των Περιφερειών στα δικαστικά έξοδα.