type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 15.9.2011
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 238/1
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 917/2011
 z dnia 12 września 2011 r.
 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
 RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
 uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską po konsultacji z Komitetem Doradczym,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 A. PROCEDURA
 1. Środki tymczasowe
 (1)
 Komisja nałożyła rozporządzeniem (UE) nr 258/2011 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („Chiny”).
 (2)
 W dniu 31 maja 2011 r. opublikowano sprostowanie (3), aby poprawić pewne błędy drukarskie, w szczególności nazwy niektórych chińskich producentów eksportujących, które niepoprawnie zapisano w załączniku I do rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 (3)
 W wyniku weryfikacji niektórych otrzymanych po publikacji sprostowania wniosków, które uznano za uzasadnione, stwierdzono, że błędnie zapisano niektóre inne nazwy. Poprawne nazwy wszystkich przedsiębiorstw podlegających średniemu ważonemu cłu wymieniono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
 (4)
 Należy przypomnieć, że postępowanie zostało wszczęte na podstawie skargi złożonej przez Stowarzyszenie Europejskich Producentów płytek ceramicznych (CET) („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących większą część, w tym przypadku ponad 30 %, łącznej unijnej produkcji płytek ceramicznych. Jak określono w motywie 24 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie w sprawie dumpingu oraz szkody obejmowało okres od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). W odniesieniu do tendencji mających znaczenie dla oceny szkody Komisja przeprowadziła analizę danych obejmujących okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).
 2. Dalsze postępowanie
 (5)
 Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), kilka zainteresowanych stron przedłożyło oświadczenia w formie pisemnej, przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się, a na wniosek dwóch zainteresowanych stron zorganizowano przesłuchanie przez urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające.
 (6)
 Komisja kontynuowała poszukiwanie informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
 (7)
 Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych z tytułu cła tymczasowego. Oprócz tego zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji.
 (8)
 Rozpatrzono, a w stosownych wypadkach uwzględniono, ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony.
 3. Strony zainteresowane postępowaniem
 3.1. Kontrola wyrywkowa chińskich producentów eksportujących
 (9)
 Przy doborze próby producentów eksportujących włączono do niej „grupę” przedsiębiorstw składających wniosek z uwagi na fakt, że łączna wielkość wywozu dwóch producentów należących do domniemanej grupy czyni ich łącznie trzecim największym pod względem wielkości wywozu eksporterem na rynek unijny. Przedsiębiorstwa te twierdziły, że są ze sobą powiązane na podstawie art. 143 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (4), który stanowi, że strony uważa się za powiązane, jeżeli „są one prawnie uznanymi wspólnikami w działalności gospodarczej”. W toku dochodzenia ujawniono później, że przedsiębiorstwa te nie były powiązane w tym rozumieniu i, jak wspomniano w motywie 35 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, powyższych dwóch producentów traktuje się jako odrębne podmioty.
 (10)
 Szereg producentów eksportujących złożyło wnioski, w których twierdzili, że przedsiębiorstwa te powinno się wykluczyć z próby ze względu na przedstawianie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji. Producenci twierdzili również, że w rezultacie średni ważony margines dumpingu należało obliczyć bez uwzględniania tych dwóch objętych próbą przedsiębiorstw.
 (11)
 W tym względzie należy zauważyć, że informacje dostarczone przez te strony przed doborem próby uznano za wystarczające do określenia danych przedsiębiorstw jako powiązane i z uwagi na ich łączną wielkość sprzedaży eksportowej na rynek unijny zostały one objęte próbą. Po odbyciu wizyt weryfikacyjnych na miejscu na terenie tych dwóch przedsiębiorstw szczegółowo zbadano kwestię ich powiązania. Zweryfikowano informacje przedstawione przez te przedsiębiorstwa na poparcie twierdzenia, iż są one ze sobą powiązane, jednak ustalono, że wbrew własnym poglądom przedsiębiorstw w tej kwestii przedmiotowe informacje są niewystarczające, aby można było je uznać za powiązane. W związku z tym stwierdzono, że przedsiębiorstw tych nie można uznać za powiązane w rozumieniu art. 143 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Ponieważ przedmiotowe przedsiębiorstwa współpracowały przy dochodzeniu, w tym poprzez dostarczenie informacji dotyczących ich domniemanego powiązania, uznaje się, że nie ma podstaw do wykluczenia ich z próby. W związku z powyższym wniosek ten został odrzucony.
 (12)
 Ponadto nawet zakładając, że dobór innych przedsiębiorstw do próby w trakcie dochodzenia doprowadziłby do znacznego zwiększenia wielkości wywozu na rynek unijny w trakcie uwzględnionego OD, to jednak trudno byłoby w dostępnym czasie zbadać jakiekolwiek nowo wybrane przedsiębiorstwa. W związku z tym, mimo że okazało się, iż przedsiębiorstwa te nie są powiązane, próba nadal jest zgodna z kryteriami przewidzianymi w rozporządzeniu podstawowym. Wskazuje się również na brak dowodów na to, że przedsiębiorstwa te celowo twierdziły, iż są powiązane, aby wybrano je do próby.
 (13)
 Przy braku jakichkolwiek innych uwag niniejszym potwierdza się motywy 5 i 6 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 3.2. Kontrola wyrywkowa producentów unijnych
 (14)
 Po wprowadzeniu środków tymczasowych jedna strona twierdziła, że żaden z producentów unijnych popierających skargę nie przedstawił odpowiedzi dotyczących próby i w związku z tym należy uznać, że nie współpracowali oni w trakcie postępowania. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń argument ten podtrzymano.
 (15)
 W odniesieniu do twierdzenia, że brak odpowiedzi dotyczących próby wskazywałby na brak współpracy ze strony producentów unijnych popierających skargę, przypomina się, że prawnym przedstawicielem wszystkich skarżących przedsiębiorstw było CET. Zgodnie z wymogami CET dostarczyło również w imieniu skarżących dodatkowe informacje dotyczące danych z OD. Jak wyszczególniono w zawiadomieniu o wszczęciu, przedstawienia informacji na potrzeby doboru próby wymagano wyłącznie od przedsiębiorstw, które nie dostarczyły jeszcze wszystkich niezbędnych informacji. Oznacza to, że skarżący producenci współpracowali w pełni, dostarczając wszystkich niezbędnych informacji na etapie składania skargi, oraz ze względu na fakt, że niezbędne uaktualnienia dotyczące danych z OD zostały dostarczone w ich imieniu przez ich prawnego przedstawiciela w trakcie dochodzenia.
 (16)
 Jedna zainteresowana strona twierdziła, że podział przemysłu unijnego na różne segmenty i zasięg geograficzny próby sprawiały, że nie była ona statystycznie reprezentatywna. W tym względzie przypomina się, że unijny przemysł płytek ceramicznych jest w znacznym stopniu rozdrobniony i obejmuje ponad 500 producentów. Ustalono również, że przemysł reprezentowały wszystkie trzy segmenty przemysłu, tj. duże, średnie i małe przedsiębiorstwa. W celu zapewnienia, aby wyniki dużych przedsiębiorstw nie zdominowały analizy szkody oraz by należycie uwzględnić sytuację małych przedsiębiorstw, które łącznie mają największy udział w produkcji unijnej, uznano, że w próbie powinny być reprezentowane wszystkie segmenty, (tj. małe, średnie i duże przedsiębiorstwa). Wybrano największe przedsiębiorstwa w ramach każdego segmentu, pod warunkiem że można było zapewnić geograficzną reprezentatywność.
 (17)
 Jedna zainteresowana strona twierdziła również, że Komisja nie wykazała, iż próba nadal pozostała reprezentatywna po wycofaniu się polskiego producenta, oraz że w każdym razie była ona niewystarczająco reprezentatywna pod względem wielkości sprzedaży na rynku unijnym.
 (18)
 Jeden polski producent faktycznie postanowił zaprzestać współpracy, a zatem musiał został wyłączony z próby. Aby próba była reprezentatywna, nie musi jednak odzwierciedlać dokładnego rozmieszczenia geograficznego i wagi produkujących państw członkowskich. Biorąc pod uwagę fakt, że rozmieszczenie geograficzne jest tylko jednym z czynników uwzględnianych przy zapewnianiu reprezentatywności, przyjęcie takiego podejścia nie byłoby praktyczne z administracyjnego punktu widzenia. Wystarczy, aby próba zasadniczo odzwierciedlała proporcje najważniejszych państw produkujących, których dotyczy dochodzenie. W ramach oceny przeprowadzonej w odniesieniu do tego kryterium ustalono, że wycofanie się polskiego przedsiębiorstwa nie wpłynęło na ogólną reprezentatywność próby. Na tej podstawie potwierdza się, że próba producentów unijnych była wystarczająco reprezentatywna w rozumieniu art. 17 rozporządzenia podstawowego.
 (19)
 W odniesieniu do argumentu dotyczącego ogólnej reprezentatywności próby przypomina się, że ze względu na znaczne rozdrobnienie przemysłu unijnego nie jest możliwe uniknięcie sytuacji, w której przedsiębiorstwa włączone do próby obejmują stosunkowo małą część ogólnej produkcji unijnej. W każdym przypadku art. 17 rozporządzenia podstawowego stanowi, że dochodzenia mogą być ograniczone do prób, które są statystycznie reprezentatywne lub stanowią największą reprezentatywną wielkość produkcji, sprzedaży lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana, nie wskazując jednak żadnego konkretnego progu ilościowego, jeżeli chodzi o poziom takiej reprezentatywnej wielkości. Na tej podstawie potwierdza się reprezentatywność dobranej próby w rozumieniu art. 17 rozporządzenia podstawowego.
 (20)
 Jedna zainteresowana strona twierdziła, że Komisja nie włączyła do próby producentów unijnych oferujących niskie ceny sprzedaży i którzy mają siedzibę w takich państwach, jak Polska i Republika Czeska; w związku z tym otrzymana w ten sposób próba nie byłaby reprezentatywna dla średniej ceny sprzedaży oferowanej przez producentów unijnych.
 (21)
 W odpowiedzi na powyższe twierdzenie Komisja ustaliła, że średnie ceny sprzedaży w ramach próby dotyczącej przemysłu unijnego mieściły się w tym samym zakresie co średnie ceny sprzedaży zawarte w publicznie dostępnych statystykach. W każdym razie oraz jak wyjaśniono później w motywie 125, w ramach dochodzenia wykazano, że nawet przy uwzględnieniu publicznie dostępnych cen dla tych państw ostateczne ustalenia nie uległyby jakiejkolwiek istotnej zmianie.
 (22)
 Szereg stron przedstawiło uwagi dotyczące metodyki zastosowanej przy doborze próby dotyczącej przemysłu unijnego w porównaniu z doborem próby eksporterów chińskich, który odbywał się wyłącznie w oparciu o wielkość wywozu.
 (23)
 Jeżeli chodzi o różne metodyki stosowane przy doborze próby producentów unijnych, z jednej strony, i chińskich producentów eksportujących, z drugiej, należy zauważyć, że metodyki stosowano zgodnie z celami kontroli wyrywkowej. W odniesieniu do przemysłu unijnego Komisja musiała przeanalizować sytuację całego przemysłu, w związku z czym wybrano kryteria, które zapewniłyby najbardziej reprezentatywny obraz całego sektora. Jeżeli chodzi o chińskich eksporterów, za odpowiednie rozwiązanie uznano dobór próby w oparciu o największą wielkość wywozu produktu objętego postępowaniem, w związku z czym próbą objęto największych eksporterów. Należy również zauważyć, że w art. 17 rozporządzenia podstawowego nie przewidziano obowiązku doboru obydwu prób w oparciu o te same kryteria. Ponadto w tym przypadku przed ustaleniem ostatecznej próby chińskich producentów eksportujących współpracujące strony w Chinach oraz władze chińskie miały możliwość przedstawienia uwag dotyczących proponowanej próby. Uwagi wpłynęły w odniesieniu do składu próby, jednak nie otrzymano żadnych uwag dotyczących jej reprezentatywności.
 (24)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń stowarzyszenie importerów stwierdziło, że treść art. 17 rozporządzenia podstawowego sugeruje, iż próby producentów unijnych i producentów eksportujących należy ustalać w oparciu o te same kryteria. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń szereg stron chińskich nadal twierdziło, że przy doborze reprezentatywnych prób doszło do dyskryminacji między traktowaniem chińskich producentów eksportujących a producentów unijnych.
 (25)
 W odpowiedzi na twierdzenie sformułowane w następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń, zgodnie z którym należy stosować te same kryteria przy doborze prób producentów unijnych i producentów eksportujących, z przyczyn przedstawionych w motywie 23 uznaje się, że próby te można ustalać w oparciu o różne kryteria. W związku z powyższym wniosek ten został odrzucony.
 (26)
 W odniesieniu do wspomnianego w motywie 23 faktu, że nie wpłynęły żadne uwagi dotyczące reprezentatywności próby, strony te twierdziły, iż w trakcie doboru prób nie poinformowano stron chińskich o stosowaniu różnych kryteriów wyboru przy doborze prób i w związku z tym nie mogły one zgłosić uwag w tej kwestii.
 (27)
 Jeżeli chodzi o kwestię niepoinformowania stron chińskich o stosowaniu różnych kryteriów przy doborze prób, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego standardową praktyką jest prowadzenie konsultacji ze stronami w sprawie składu proponowanych prób wyłącznie w ramach ich własnej kategorii, np. z producentami eksportującymi przeprowadza się wyłącznie konsultacje w sprawie doboru proponowanej próby producentów eksportujących. W tych okolicznościach nie bierze się pod uwagę twierdzenia powyższych stron dotyczącego braku możliwości składania uwag w odniesieniu do kryteriów wyboru dla różnych prób w czasie przeprowadzania doboru prób.
 (28)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna zainteresowana strona utrzymywała, że poprzez uwzględnienie różnych segmentów przy doborze próby Komisja naruszyła przepisy art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, które stanowią, że analizę należy przeprowadzić w odniesieniu do całego przemysłu unijnego, a nie do określonych grup lub rodzajów przedsiębiorstw.
 (29)
 Twierdzenie, że podział próby na trzy segmenty stanowi naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, nie może zostać uwzględnione. Z ustaleń zawartych w motywie 23 wynika, że dobrana próba reprezentowała cały przemysł unijny, a nie – jak zarzucała zainteresowana strona – wyłącznie określone grupy przedsiębiorstw. Ponadto art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w szczególności przewiduje możliwość dokonania doboru próby w celu określenia szkody. Argument ten był zatem bezpodstawny i został odrzucony.
 (30)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń ta sama zainteresowana strona podważyła słuszność uwzględnienia rozmieszczenia geograficznego przy doborze próby, twierdząc, że Unia stanowi jednolity rynek, a w art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego przewiduje się jedynie możliwość doboru próby w oparciu o największą reprezentatywną wielkość.
 (31)
 W odniesieniu do argumentu dotyczącego stosowania kryterium rozmieszczenia geograficznego należy zauważyć, że jest to rozdrobniony przemysł i w celu przeprowadzenia oceny reprezentatywności wybranych przedsiębiorstw wykorzystuje się rozmieszczenie geograficzne producentów między państwami członkowskimi, aby odzwierciedlić różne sytuacje, jakie występują w Unii. Próba obejmuje państwa członkowskie, w których wytwarza się ok. 90 % produkcji unijnej; po wycofaniu się polskiego przedsiębiorstwa poziom ten pozostał wysoki i wyniósł ok. 80 %. W związku z tym metodyka zastosowana przez Komisję zapewniała reprezentatywność próby dla całej produkcji unijnej i była zgodna z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym twierdzenie to odrzucono.
 (32)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna zainteresowana strona twierdziła, że próbą producentów unijnych objęto wyłącznie średnie i małe przedsiębiorstwa, które rzekomo ponosiły wyższe koszty i oferowały wyższe ceny niż duże przedsiębiorstwa chińskie.
 (33)
 Argumentu tego nie poparto żadnymi dowodami. Należy zauważyć, że próbą objęto przedsiębiorstwa ze wszystkich segmentów. Ponadto na koszty mogą mieć wpływ inne czynniki oprócz wielkości przedsiębiorstwa, takie jak koszt surowców, amortyzacja lub wykorzystanie mocy produkcyjnych.
 4. Prawa stron
 4.1. Poufność nazwy skarżących i przedsiębiorstw popierających skargę
 (34)
 Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że brak informacji dotyczących tożsamości skarżącego uniemożliwiał zainteresowanym stronom pełne korzystanie z przysługującego im prawa do obrony. Twierdzono również, że ponieważ niektórzy producenci nie przedstawili wniosku o nieujawnianie ich nazw, wniosek o zachowanie anonimowości nie był zasadny.
 (35)
 Jedna strona ponownie wyraziła opinię, że nie istniały podstawy dla zezwolenia na zachowanie poufności w odniesieniu do nazw większości skarżących producentów oraz stron popierających skargę. W szczególności twierdzono, że do akt otwartych do zbadania przez zainteresowane strony nie włączono żadnych dowodów na poparcie wniosków o zachowanie poufności. Twierdzono również, że brak wiedzy na temat tożsamości przedsiębiorstw objętych próbą oznaczał, że pozostałe zainteresowane strony nie mogły przedstawiać uwag dotyczących prawidłowości oceny wskaźników mikroekonomicznych.
 (36)
 W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń ta sama strona wyraziła wątpliwość, czy wszystkie przedsiębiorstwa powiązane producentów objętych próbą przedstawiły odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
 (37)
 Przypomina się, że w art. 19 rozporządzenia podstawowego przewidziano ochronę informacji poufnych w okolicznościach, w których ujawnienie stworzyłoby znaczącą przewagę konkurencyjną konkurenta lub miałoby znacząco negatywne skutki dla osoby przekazującej informacje lub osoby, od której ta ostatnia otrzymała te informacje. Znaczna większość skarżących chciała, aby ich tożsamość pozostała poufna, i dostarczyła wystarczające dowody, z których wynika, że faktycznie istniało znaczne ryzyko odwetu m.in. w postaci spadku sprzedaży tych producentów w przypadku ujawnienia ich nazw. W rezultacie służby Komisji przyjęły wniosek tych przedsiębiorstw.
 (38)
 W odniesieniu do twierdzenia, zgodnie z którym niektórzy producenci nie przedstawili wniosku o poufność ich nazw, należy zauważyć, że fakt ten nie uniemożliwia innym przedsiębiorstwom skorzystania z ich prawa do przedstawienia takiego wniosku, jeżeli podane zostaną wystarczające powody. Ocenę takich wniosków przeprowadzono w poszczególnych przypadkach, w związku z czym zarzut ten zostaje odrzucony.
 (39)
 Jeżeli chodzi o kwestię, czy wszystkie przedsiębiorstwa powiązane z producentami unijnymi objętymi próbą przedstawiły odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, należy podkreślić, że zasadniczo brak odpowiedzi ze strony producenta unijnego niekoniecznie uniemożliwia wyciągnięcie wiarygodnych wniosków dotyczących szkody, pod warunkiem że można zweryfikować otrzymane odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Sytuacja taka może mieć miejsce szczególnie w przypadku, gdy przedsiębiorstwa powiązane są odrębnymi osobami prawnymi prowadzącymi oddzielną księgowość.
 5. Zakres dochodzenia. Uwzględnienie przywozu z Turcji
 (40)
 Jedna strona, reprezentująca interesy producentów eksportujących, twierdziła, że zakresem niniejszego dochodzenia należało objąć przywóz produktu objętego postępowaniem z Turcji.
 (41)
 W odniesieniu do niewłączenia do skargi przywozu towarów pochodzących z Turcji należy zauważyć, że na etapie wszczęcia postępowania brak było jakichkolwiek dowodów na wystąpienie dumpingu, szkody lub związku przyczynowego ze strony powyższego państwa, które uzasadniałyby wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego takiego przywozu towarów. Odrzuca się zatem twierdzenie, zgodnie z którym należało objąć Turcję zakresem dochodzenia.
 B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
 (42)
 Po wprowadzeniu środków tymczasowych jedna zainteresowana strona wskazała, że nastąpiły zmiany w kodach CN dotyczących produktu objętego postępowaniem zawartych w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe w porównaniu z tymi zawartymi w zawiadomieniu o wszczęciu i zapytała o powody tych różnic oraz o to, czy oznaczały one zmianę zakresu produktu.
 (43)
 W tym kontekście należy podkreślić, że różnice między kodami CN wskazanymi w rozporządzeniu wprowadzającym środki tymczasowe i kodami wspomnianymi w zawiadomieniu o wszczęciu nie są związane ze zmianą definicji produktu lub zakresu dochodzenia. Przedmiotowe zmiany nie zmieniają rodzaju płytek objętych postępowaniem, a dotyczą po prostu konieczności uwzględnienia ogólnych zmian do Nomenklatury scalonej, jak określono w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 861/2010, które zaczęły mieć zastosowanie w dniu 1 stycznia 2011 r. (5).
 (44)
 Jedna z zainteresowanych stron wnioskowała, by z zakresu produktu wyłączyć niektóre mozaiki ceramiczne. Strona ta utrzymywała, że w przypadku wprowadzenia środków ta kategoria produktu objętego postępowaniem utraciłaby konkurencyjność w stosunku do innych produktów, które może zastępować, oraz że w każdym razie w tym konkretnym segmencie nie występuje dumping.
 (45)
 W odniesieniu do tego stwierdzenia w toku dochodzenia wykazano, że mozaiki ceramiczne i inne rodzaje płytek ceramicznych posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne i zmiana zakresu produktu nie jest uzasadniona. Jeśli chodzi o brak dumpingu w tym segmencie, którego nie potwierdzono żadnymi dowodami, analiza dumpingu i szkody musi odzwierciedlać sytuację dla całego produktu objętego postępowaniem. W związku z powyższym wniosek ten został odrzucony.
 (46)
 W świetle powyższego oraz ze względu na brak dalszych uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 25–32 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe.
 C. DUMPING
 1. Traktowanie na zasadach rynkowych („MET”)
 (47)
 Ze względu na brak jakichkolwiek dalszych uwag lub ustaleń dotyczących traktowania na zasadach rynkowych niniejszym potwierdza się wnioski określone w motywach 33–40 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 2. Indywidualne traktowanie („IT”)
 (48)
 Nie wpłynęły żadne uwagi dotyczące decyzji w sprawie udzielenia lub odmowy IT indywidualnym przedsiębiorstwom.
 (49)
 Dwóch importerów zakwestionowało jednak ogólną ważność przeprowadzonej przez Komisję analizy dotyczącej IT, twierdząc, że Unia wypłaca corocznie subsydia w ramach systemu funduszy strukturalnych.
 (50)
 W tej kwestii należy zauważyć, że w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego określono warunki, jakie należy spełnić, aby korzystać ze statusu IT. Kwestia domniemanego istnienia subsydiowania w Unii jest nieistotna w odniesieniu do przedmiotowego dochodzenia. W związku z tym zarzut ten odrzuca się oraz podtrzymuje się wnioski określone w motywach 41–44 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 3. Indywidualne badanie („IB”)
 (51)
 Ośmiu producentów eksportujących złożyło wniosek o badanie indywidualne zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Podjęto decyzję o przeprowadzeniu badania indywidualnego w odniesieniu do jednego producenta eksportującego, Kito Group, ponieważ nie było ono nadmiernie uciążliwe. Z tych ośmiu producentów wnoszących o badanie indywidualne powyższa grupa odpowiadała za zdecydowanie największą wielkość wywozu.
 (52)
 Grupa ta przedstawiła wniosek o IT. Po zbadaniu tego wniosku wstępnie zaproponowano udzielenie IT Kito Group, ponieważ nie znaleziono powodów do nieprzyznania tej grupie IT.
 (53)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący twierdził, że nie wydaje się, aby w art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego przewidziano możliwości przedstawiania ograniczonej liczby wniosków o przeprowadzenie IB w sytuacjach, w których wpłynęło wiele wniosków. Skarżący twierdził, że pogląd ten był poparty wieloma wcześniejszymi dochodzeniami antydumpingowymi. W tym względzie należy zauważyć, że zawarty w art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego punkt odniesienia dotyczący wniosku, o IB polega na ustaleniu, czy te badania byłyby nadmiernie uciążliwe i czy uniemożliwiłyby zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie. W przedmiotowym dochodzeniu oraz jak wspomniano w motywie 51, zbadanie jednego z ośmiu wniosków o przeprowadzenie IB nie było nadmiernie uciążliwe. Jeżeli chodzi o wcześniejsze dochodzenia, w których zajmowano się kwestią wniosków o przeprowadzenie IB, należy zauważyć, że stopień uciążliwości danego badania oraz konieczność terminowego zakończenia danego dochodzenia należy oceniać w poszczególnych przypadkach. W świetle powyższego twierdzenia skarżącego zostają odrzucone.
 (54)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń uzyskano informacje i dowody, że Kito Group mogła nie ujawnić wszystkich powiązanych przedsiębiorstw w grupie, w wyniku czego ustalenia dotyczące tej grupy mogą być niekompletne.Grupa miała możliwość przedstawienia uwag dotyczących tych informacji i została poinformowana, że być może będzie musiał być zastosowany art. 18 rozporządzenia podstawowego. W odpowiedzi grupa potwierdziła, że istotnie nie ujawniła dwóch powiązanych przedsiębiorstw w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, ale przekonywała, że ponieważ było to zwykłe przeoczenie bez konsekwencji, jako że przedsiębiorstwa te nie zajmowały się produkcją ani sprzedażą produktu objętego postępowaniem, nie powinno mieć to wpływu na ustalenia. Jednak fakt nieujawnienia tych dwóch przedsiębiorstw uniemożliwił właściwą ocenę i weryfikację działalności grupy w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem. W tych okolicznościach stwierdza się, grupa nie dostarczyła w określonych terminach niezbędnych informacji i w konsekwencji ustalenia dotyczące tego przedsiębiorstwa dokonane są na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
 4. Wartość normalna
 4.1. Wybór państwa analogicznego
 (55)
 Dwóch importerów przedstawiło uwagi przeciwko wyborowi Stanów Zjednoczonych Ameryki („USA”) jako państwa analogicznego, twierdząc, że wybór ten jest nieodpowiedni ze względu na niewielką produkcję własną USA i brak konkurencyjności tego państwa na rynku światowym. Twierdzili oni również, że USA wybrano w sposób nieuzasadniony. Według nich brak alternatywnych państw analogicznych wynikał z nadmiernego nacisku wywieranego przez stowarzyszenie producentów unijnych na producentów z innych potencjalnych państw analogicznych w celu zniechęcenia ich do ewentualnej współpracy. Dwóch importerów twierdziło, że Komisja nie uwzględniła informacji otrzymanych od szeregu potencjalnych państw współpracujących oraz że nie wzięto pod uwagę publicznie dostępnych danych od krajowych i międzynarodowych stowarzyszeń producentów w państwach trzecich.
 (56)
 Odpowiadając w pierwszej kolejności na drugi argument, przypomina się, że do przeprowadzenia dochodzenia w sprawie poziomu dumpingu niezbędne są informacje szczegółowe dotyczące przedsiębiorstwa. Argument ten został zatem odrzucony.
 (57)
 Jeżeli chodzi o zarzut wywierania nadmiernego nacisku przez stowarzyszenie producentów unijnych w celu zniechęcenia do współpracy, należy zauważyć, że nie przedstawiono żadnych dowodów. W związku z tym konieczne było odrzucenie tych uwag.
 (58)
 Powyżsi importerzy twierdzili również, że roczna wielkość produkcji płytek ceramicznych w USA wynosi około 60 mln m2 rocznie, a nie 600 mln m2 rocznie, jak stwierdzono w motywie 51 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Informacje te zweryfikowano i potwierdzono.
 (59)
 W odniesieniu do kwestii, czy USA są odpowiednim państwem analogicznym w świetle znacznie niższego poziomu produkcji, należy podkreślić, że rynek USA jest wysoce konkurencyjny – istnieje szereg lokalnych przedsiębiorstw produkcyjnych a wielkość przywozu jest znaczna. Ponadto, jak wspomniano w motywie 52 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, nie ma żadnych dowodów wskazujących na istnienie jakichkolwiek barier pozataryfowych, które stanowiłyby znaczącą przeszkodę dla konkurencji na rynku. W tych okolicznościach pomimo mniejszej wielkości produkcji ogólny wniosek, zgodnie z którym USA są odpowiednim państwem analogicznym, pozostaje niezmieniony.
 (60)
 Dwóch importerów twierdziło, że jednostkowe ceny sprzedaży płytek wyprodukowanych w USA na rynku krajowym tego państwa są znacznie wyższe niż na rynku unijnym, a jeżeli porówna się je z cenami eksportowymi, świadczą o występowaniu praktyk dumpingowych. Argument ten uznano za nieistotny w odniesieniu do celu niniejszego postępowania, ponieważ każde tego rodzaju oskarżenie – zakładając, że byłyby poparte dowodami prima facie – można byłoby dokładnie zbadać wyłącznie w drodze osobnego postępowania antydumpingowego dotyczącego USA. W związku powyższy argument został odrzucony.
 (61)
 Powyżsi importerzy twierdzili również, że współpracujący producent z USA jest własnością producentów unijnych lub jest z nimi powiązany i w związku z tym dochodzenie było nieprawidłowo prowadzone, ponieważ uzyskane dane nie były niezależne.
 (62)
 Przypomina się, że dane przedstawione przez współpracującego producenta z USA zweryfikowano na miejscu. W związku z tym przedmiotowy zarzut został uznany za nieistotny i nie został uwzględniony.
 (63)
 Powyżsi importerzy twierdzili również, że wielkości wywozu USA jest ograniczona. Argument ten uznano za nieistotny dla wyboru państwa analogicznego, ponieważ dane dotyczące państwa analogicznego wykorzystuje się do ustalenia wartości normalnej, a nie cen eksportowych. W związku z tym zarzut ten odrzucono.
 (64)
 Powyżsi importerzy twierdzili również, że zachowanie poufności w odniesieniu do tożsamości współpracującego producenta z państwa analogicznego oraz do wielkości, wartości i jakości jego produkcji nie jest uzasadnione. Przypomina się, że współpracujący producent z państwa analogicznego zwrócił się z wnioskiem o zachowanie poufności z obawy przed odwetem handlowym oraz że wniosek ten uznano za uzasadniony. Ponadto nie można wykluczyć sytuacji, w której dostarczenie jakichkolwiek danych żądanych przez tych importerów, nawet jeżeli podano by zakresy, mogłoby doprowadzić do identyfikacji producenta z państwa analogicznego. W związku z tym twierdzenia importerów zostały odrzucone.
 (65)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń dwaj wyżej wspomniani importerzy powtórzyli szereg wspomnianych wyżej zarzutów, nie dostarczając jednak jakichkolwiek dodatkowych uzasadnionych dowodów. W tych okolicznościach ich zarzuty pozostały odrzucone.
 (66)
 Ponadto powyżsi dwaj importerzy twierdzili również, że ponieważ współpracujący producent z USA jest rzekomo kontrolowany przez producenta unijnego, wybór tego przedsiębiorstwa z USA na producenta z państwa analogicznego jest niewłaściwy. W szczególności twierdzili oni, że przedsiębiorstwo z USA nie jest niezależne gospodarczo, a zatem nie może służyć jako punkt odniesienia w zakresie dumpingu. Na uzasadnienie tego zarzutu importerzy podają art. 2 ust. 1 akapity trzeci i czwarty rozporządzenia podstawowego. W odpowiedzi na ten zarzut należy po pierwsze stwierdzić, że jak wspomniano w motywie 23 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych oraz w motywie 69 poniżej, współpracujący producent z USA złożył wniosek o zachowanie anonimowości i wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie. W tych okolicznościach nie można ani potwierdzić, ani zaprzeczyć, że istnieje związek między przedsiębiorstwem z USA a producentem unijnym. Należy jednak zauważyć, że wyżej wspomniane przepisy rozporządzenia podstawowego dotyczą sposobu, w jaki należy traktować ceny sprzedaży w przedsiębiorstwie objętym dochodzeniem, jeżeli dokonuje ono sprzedaży na rzecz strony powiązanej. Przepisy te nie dotyczą kwestii istnienia ewentualnego związku między producentem z państwa analogicznego a producentem unijnym. W tych okolicznościach zarzut zostaje odrzucony.
 (67)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń stowarzyszenie importerów przestawiło szereg uwag. Po pierwsze, twierdzili oni, że rzekoma mała wielkość sprzedaży osiągana przez producentów z USA na ich rynku krajowym w porównaniu z chińskim wywozem do Unii sprawia, że Stany Zjednoczone nie są odpowiednim rynkiem państwa analogicznego. W tym względzie poziom konkurencji w tych państwach jest m.in. jednym z badanych czynników przy analizowaniu potencjalnych państw analogicznych. Posiadanie podobnych poziomów sprzedaży krajowej przemysłu krajowego i przywozu z państwa objętego dochodzeniem nie jest warunkiem wstępnym uznania danego państwa za odpowiednie państwo analogiczne. W odniesieniu do tych zarzutów oraz jak stwierdzono w motywie 59, ustalono, że rynek USA jest wystarczająco konkurencyjny, aby stanowił odpowiedni wybór. W związku z powyższym wniosek ten został odrzucony.
 (68)
 Stowarzyszenie importerów twierdziło również, że według niego występowanie znaczącego przywozu na rynek USA nie ma znaczenia przy wyborze Stanów Zjednoczonych jako państwa analogicznego. W odniesieniu do tego argumentu należy zauważyć, że poziom przywozu faktycznie jest jednym z istotnych czynników analizowanych przy wyborze odpowiedniego państwa analogicznego. Połączenie produkcji krajowej z dużą wielkością przywozu przyczynia się do powstawania rynku konkurencyjnego, jak wspomniano w motywie 59. W związku z powyższym wniosek ten został odrzucony.
 (69)
 Stowarzyszenie importerów zwróciło się również z pytaniem o przedstawione przez współpracującego producenta z państwa analogicznego dowody wskazujące na istnienie ryzyka odwetu handlowego, o którym mowa w motywie 64. W tym względzie przedsiębiorstwo z USA zauważyło, że istnieje wielu chińskich eksportujących producentów płytek ceramicznych na rynku USA, z którymi to przedsiębiorstwo z USA konkuruje o pozyskanie tych samych klientów. W tych okolicznościach przedsiębiorstwo z USA stwierdziło, że obawia się odwetu handlowego w przypadku ujawnienia jego tożsamości. Jeżeli chodzi o dowody przedstawione na poparcie istnienia ryzyka odwetu, należy zauważyć, że uznano za realne ewentualne ryzyko wynikające z konkurowania o pozyskanie tych samych klientów przez dane przedsiębiorstwo z USA oraz przez chińskich producentów eksportujących obecnych na rynku USA. W tych okolicznościach wniosek tego przedsiębiorstwa o zachowanie anonimowości rozpatrzono pozytywnie.
 (70)
 Stowarzyszenie twierdziło również, że ponieważ średnia cena sprzedaży krajowej w USA w odniesieniu do wyprodukowanych w kraju płytek ceramicznych była rzekomo kilka razy wyższa od ceny przywozu unijnego z Chin, produkt z USA nie stanowi „produktu podobnego” do produktu przywożonego z Chin. W tym względzie różnica między tymi dwoma cenami nie stanowi powodu, dla którego należałoby uznać, że produkt z USA nie jest podobny do produktu objętego postępowaniem. Jak stwierdzono w motywie 32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, ustalono, że produkt objęty postępowaniem oraz m.in. produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku krajowym USA mają te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz te same podstawowe zastosowania. W tych okolicznościach uznaje się je za podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym zarzut stowarzyszenia zostaje odrzucony.
 (71)
 Stowarzyszenie to zwróciło się również z pytaniem, dlaczego nie uznano Unii za odpowiednie państwo analogiczne przy braku współpracy ze strony państw trzecich innych niż USA. W tej kwestii, ze względu na uznanie USA za odpowiednie państwo analogiczne, jak wspomniano w motywie 59, zbadanie innych potencjalnie odpowiednich rynków nie było konieczne. W związku z tym zarzut stowarzyszenia zostaje odrzucony.
 (72)
 Ze względu na brak dalszych uwag potwierdza się, że wybór USA jako państwa analogicznego był odpowiedni i racjonalny zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego i niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 45–54 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 4.2. Ustalenie wartości normalnej
 (73)
 Dwóch importerów twierdziło, że przy braku informacji dotyczących wielkości produkcji producenta z USA zainteresowane strony nie były w stanie sprawdzić, czy ze względu na korzyści skali mogły zaistnieć znaczne różnice w kosztach produkcji ponoszonych przez producenta z USA w porównaniu z chińskimi producentami objętymi próbą, którzy produkują rocznie ponad 10 mln m2 płytek ceramicznych. Powyżsi importerzy twierdzili również, że wielkości produkcji osiągane przez producenta z państwa analogicznego i chińskich producentów nie były porównywalne, biorąc pod uwagę mniejszą wielkość produkcji osiąganą przez producenta analogicznego lub w państwie analogicznym. Przypomina się, że wielkość produkcji współpracującego producenta z państwa analogicznego jest informacją poufną, a zatem nie może być ujawniona. Przypomina się również, że chiński przemysł jest w znacznym stopniu rozdrobniony i zasadniczo składa się z MŚP. W związku z tym argumenty te uznano za bezpodstawne.
 (74)
 Powyżsi importerzy zauważyli, że ponieważ w art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego wymaga się, aby wartość normalną ustalać na podstawie cen „innych sprzedawców lub producentów”, ustalenie wartości normalnej na podstawie danych dotyczących wyłącznie jednego przedsiębiorstwa było nieprawidłowe.
 (75)
 W tym względzie przypomina się, że przedmiotowe postępowanie dotyczy przywozu z państwa nieposiadającego gospodarki rynkowej, w odniesieniu do którego wartość normalną należy ustalić zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.
 (76)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń stowarzyszenie importerów stwierdziło, że jego zdaniem wartości normalnej w państwie analogicznym nie można opierać na danych dostarczonych przez jedno przedsiębiorstwo. Z przyczyn określonych w motywie 75 zarzut zostaje jednak odrzucony.
 (77)
 Ponadto powyżsi importerzy twierdzili, że produkt producenta z państwa analogicznego nie był reprezentatywny, ponieważ według założeń tych importerów dotyczył wyłącznie segmentu wysokich cen. Ze względu na pozytywne rozpatrzenie wniosku o zachowanie poufności przedstawionego przez producenta z państwa analogicznego zarzut ten nie zostaje ani potwierdzony, ani odrzucony. W każdym razie, nawet jeżeli oskarżenie byłoby słuszne, jak wyjaśniono w motywie 61 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w uzasadnionych przypadkach dokonano dostosowań w skonstruowanej wartości normalnej w celu uwzględnienia wszystkich typów płytek, w tym tych pochodzących z odsprzedaży. W związku z tym powyższe twierdzenie uznano za nieuzasadnione, a zatem zostaje ono odrzucone.
 4.3. Cena eksportowa
 (78)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden producent eksportujący twierdził, że określone rodzaje płytek ceramicznych sprzedawanych do Unii w OD zostały błędnie zaklasyfikowane przez służby Komisji i że należy odpowiednio poprawić margines dumpingu dla danego przedsiębiorstwa. W tym względzie w trakcie wizyty weryfikacyjnej na terenie danego przedsiębiorstwa stwierdzono, że przedsiębiorstwo nieprawidłowo zaklasyfikowało określone płytki ceramiczne, o czym poinformowano to przedsiębiorstwo. Następnie płytki te zaklasyfikowano poprawnie w celu dokonania dokładnego obliczenia marginesu dumpingu. W takich okolicznościach wniosek przedsiębiorstwa zostaje odrzucony.
 (79)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń ten sam producent eksportujący twierdził, że przy obliczaniu marginesu dumpingu dla tego przedsiębiorstwa pominięto określone transakcje sprzedaży eksportowej do Unii w OD. W tym względzie ustalono, że transakcje te zostały pominięte, ponieważ daty faktur wypadały po zakończeniu OD. takich okolicznościach wniosek przedsiębiorstwa zostaje odrzucony.
 (80)
 Ze względu na brak jakichkolwiek uwag dotyczących cen eksportowych niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywie 59 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 4.4. Porównanie
 (81)
 Przedstawiono uwagi dotyczące porównania wartości normalnej z ceną eksportową.
 (82)
 Jeden producent eksportujący twierdził, że przy obliczaniu jego wartości CIF należało wziąć pod uwagę fakt, że sprzedaż eksportowa odbywała się za pośrednictwem niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych. Argument ten uznano za uzasadniony i w związku z tym ponownie obliczono wartości CIF w odniesieniu do tego eksportera. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący twierdził, że nie należało ponownie obliczać cen eksportowych, ponieważ informacje dostarczone przez niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe były niewiarygodne ze względu na fakt, że rzekomo informacje zostały dostarczone jedynie przez niektóre przedsiębiorstwa handlowe, za pośrednictwem których dany producent eksportujący dokonywał sprzedaży. W tej kwestii ustalono, że wszystkie niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe, za pośrednictwem których dany producent eksportujący dokonywał sprzedaży, przedstawiły informacje dotyczące ceny. W tych okolicznościach zarzut zostaje odrzucony.
 (83)
 Inny producent eksportujący twierdził, że przy obliczaniu wartości CIF nie uwzględniono w prawidłowy sposób kosztu ubezpieczenia. Argument ten uznano za uzasadniony i odpowiednio poprawiono wartości CIF tego eksportera.
 (84)
 Jedna grupa przedsiębiorstw eksportujących twierdziła, że nieprawidłowo obliczono koszt ubezpieczenia zawarty w ich wartościach CIF. Argument ten uznano za uzasadniony i w związku z tym ponownie obliczono dane wartości CIF. Ponadto ustalono, że w przypadku jednego z przedsiębiorstw należących do tej grupy przy ustalaniu wartości ex-works nie uwzględniono kosztu przeładunku. Błąd ten również poprawiono.
 (85)
 Dwóch importerów twierdziło, że przy obliczaniu cen eksportowych należało wziąć pod uwagę zmiany kursu walutowego USD w OD. Przypomina się jednak, że zgodnie ze standardową praktyką Komisji do przeliczania waluty w OD stosowano comiesięczne kursy wymiany, w związku z czym w praktyce uwzględniono zmiany kursu walutowego w OD.
 (86)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden producent eksportujący twierdził, że ponieważ wartość normalną ustalono na podstawie danych pochodzących od jednego producenta w państwie analogicznym i w związku z tym w celu zachowania poufności nie można było ujawnić dokładnych danych, kwestią najwyższej wagi jest dopilnowanie, aby w stosownych przypadkach dokonano dostosowań w celu zapewnienia porównywalności produktu do celów obliczania marginesu dumpingu. W tym względzie, jak wspomniano w motywie 61 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w stosownych przypadkach zastosowano dostosowania, aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową.
 (87)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń dwóch importerów twierdziło, że współpracujący producent z USA należy wyłącznie do segmentu drogich płytek ceramicznych, natomiast chińscy producenci eksportujący znajdują się w segmencie niskich cen. W kwestii zapewnienia rzetelnego porównania między wartością normalną a ceną eksportową powyżsi importerzy twierdzą, że nie ujawniono im niezbędnych dostosowań dokonanych na mocy art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. W tym względzie należy zauważyć, że w motywie 61 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyjaśniono, jakich dostosowań dokonano w celu zapewnienia rzetelnego porównania.
 4.5. Marginesy dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących objętych próbą
 (88)
 Uwzględniając wszystkie powyższe uwagi, ostateczne marginesy dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących objętych próbą wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem są następujące:
 Nazwa przedsiębiorstwa/grupy
 Ostateczny margines dumpingu
 Shandong Yadi Co. Ltd.
 36,5 %
 Xinruncheng Group
 29,3 %
 Wonderful Group
 26,3 %
 Heyuan Becarry Co. Ltd.
 67,7 %
 4.6. Marginesy dumpingu dla wszystkich pozostałych współpracujących producentów eksportujących
 (89)
 W wyniku zmian w obliczeniach marginesów dumpingowych, jak wspomniano w motywie 88, średni ważony margines dumpingu próby obliczony w oparciu o marginesy dumpingowe tych czterech współpracujących producentów eksportujących objętych próbą, wynosi 30,6 %. W tym kontekście należy zauważyć, że w odniesieniu do spółki Heyuan Becarry Co., Ltd, której nie przyznano ani MET, ani IT, margines dumpingu obliczono w sposób opisany w motywie 88 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Zgodnie z art. 9 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego ten margines dumpingu zastosowano do obliczenia średniego ważonego marginesu dumpingu dla stron objętych próbą, stosowanego wobec współpracujących eksporterów, których nie wybrano do próby. Ponadto ze względu na fakt, że przedsiębiorstwu Heyuan Becarry Co. Ltd. nie przyznano MET i stwierdzono, że jego decyzje dotyczące sprzedaży podlegały znacznej ingerencji państwa, cło mające zastosowanie do przywozu z Heyuan Becarry Co. Ltd. powinno być takie samo, jak mające zastosowanie do przywozu przewidzianego dla współpracujących eksporterów, których nie wybrano do próby.
 (90)
 W odniesieniu do metody obliczania marginesu dumpingu dla spółki Heyuan Becarry Co. Ltd. będącej, jak już wspomniano, współpracującym producentem eksportującym, którego objęto próbą, jednak któremu nie przyznano traktowania indywidualnego, o czym mowa w motywie 65 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zawarte w tym motywie odniesienie do motywu 64 przedmiotowego rozporządzenia powinno raczej dotyczyć motywu 62.
 4.7. Margines dumpingu dla przedsiębiorstwa ubiegającego się o przeprowadzenie indywidualnego badania
 (91)
 W odniesieniu do przedsiębiorstwa wspomnianego w motywach 51–54, które poddano indywidualnemu badaniu, z uwagi na stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego, zastosowanie będzie miał ogólnokrajowy margines dumpingu.
 4.8. Marginesy dumpingu dla wszystkich pozostałych niewspółpracujących producentów eksportujących
 (92)
 Ze względu na brak jakichkolwiek uwag dotyczących obliczania marginesu dumpingu dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 66–67 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 (93)
 Biorąc pod uwagę uwagi wyrażone w motywach 81–85, ustala się ogólnokrajowy margines dumpingu wynoszący 69,7 %.
 4.9. Uwagi przedstawione w odniesieniu do wykazu współpracujących eksporterów
 (94)
 Wpłynęło szereg oskarżeń, zgodnie z którymi 13 przedsiębiorstw spośród producentów eksportujących, korzystających ze średniego ważonego cła tymczasowego, na podstawie rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, włączonych do załącznika do tego rozporządzenia było przedsiębiorstwami handlowymi, a nie producentami, a zatem nie powinny one zostać włączone do przedmiotowego załącznika.
 (95)
 W wyniku dalszego badania ustalono, że oskarżenia te były uzasadnione w przypadku 5 przedsiębiorstw. Przedsiębiorstwa te powiadomiono o zamiarze usunięcia ich z odpowiedniego załącznika i dano im możliwość przedstawienia uwag. Trzy z tych przedsiębiorstw nie przedstawiły dalszych uwag, natomiast dwa przedsiębiorstwa przedstawiły dalsze argumenty w tej kwestii. Argumenty te nie zawierały wystarczających dowodów wykazujących, że przedsiębiorstwa te były faktycznie producentami eksportującymi produkt objęty postępowaniem i w związku z tym zostały odrzucone. Tych pięć przedsiębiorstw usunięto zatem z wykazu przedsiębiorstw korzystających ze średniego ważonego cła ostatecznego.
 4.10. Wydarzenia, które miały miejsce po OD
 (96)
 Od czasu ujawnienia tymczasowych ustaleń związek między grupą dwóch współpracujących producentów eksportujących został rzekomo zerwany ze względu na zmiany w strukturze powiązań kapitałowych. W rezultacie jedno z tych przedsiębiorstw przedstawiło wniosek o przyznanie mu indywidualnego cła, które byłoby niezależne od cła tego drugiego przedsiębiorstwa.
 (97)
 Z przedstawionych informacji wynika, że powiązania między tymi dwoma przedsiębiorstwami zostały zerwane po OD. Należałoby przeprowadzić szczegółowy przegląd skutków tego domniemanego podziału w strukturze grupy oraz wniosku jednego z przedsiębiorstw o ustanowienie dla niego indywidualnej stawki celnej. W tej kwestii, jeżeli co najmniej jedno z tych przedsiębiorstw złoży wniosek o przeprowadzenie przeglądu jego sytuacji po tym domniemanym podziale, taki wniosek można rozpatrzeć w stosownym czasie zgodnie z rozporządzeniem podstawowym. W tych okolicznościach odrzuca się wniosek przedsiębiorstwa o ustalenie dla niego indywidualnego cła.
 (98)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący twierdził, że dla jednego z powiązanych producentów, o którym mowa w motywie 97, należy obliczyć oddzielne cło na podstawie istniejących dowodów na stosowanie przez tego producenta wyższego poziomu dumpingu niż poziom dumpingu stosowany przez drugiego producenta eksportującego. W tym względzie należy zauważyć, że w odniesieniu do producentów eksportujących, którzy byli powiązani w OD, niezastosowanie dla nich obliczenia jednego średniego ważonego marginesu dumpingu i cła pozostawiłoby producentowi eksportującemu objętemu wyższym cłem pole do obchodzenia ceł. Ponieważ ustalono, że powyżsi dwaj producenci objęci niniejszym dochodzeniem byli powiązani w OD, nie ma podstaw do ustalenia oddzielnego cła dla każdego z nich. Jak stwierdzono w motywie 97, jeżeli co najmniej jedno z tych przedsiębiorstw złoży wniosek o przeprowadzenie przeglądu jego sytuacji po ich domniemanym podziale, taki wniosek można rozpatrzeć w stosownym czasie zgodnie z rozporządzeniem podstawowym. W tych okolicznościach zarzut skarżącego zostaje odrzucony.
 D. SZKODA
 1. Produkcja unijna i przemysł unijny
 (99)
 Ze względu na brak jakichkolwiek uwag lub nowych ustaleń dotyczących produkcji unijnej oraz przemysłu unijnego niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 68–70 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 1.1. Konsumpcja w Unii
 (100)
 Ze względu na brak jakichkolwiek uwag lub ustaleń dotyczących konsumpcji w Unii niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 71 i 72 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 2. Przywóz z Chin
 (101)
 Jedna z zainteresowanych stron zakwestionowała analizę przywozu, twierdząc, że zarówno w skardze, jak i w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych brakuje danych dotyczących wielkości przywozu oraz że pomiar w m2 jest pomiarem powierzchni, a nie wielkości.
 (102)
 Inna zainteresowana strona uznała, że zmiany w cenie i wielkości przywozu z Chin odzwierciedlają po prostu normalne wahania w handlu, a zatem nie mogą być wskaźnikiem zachowania chińskich eksporterów w odniesieniu do dumpingu.
 (103)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron zakwestionowała wiarygodność danych statystycznych Eurostatu, twierdząc, że rzeczywiste chińskie ceny importowe są wyższe, a więc porównywalne z cenami importowymi innych państw trzecich. Uznano również, że będzie to miało wpływ na ustalone marginesy dumpingu.
 (104)
 Inna zainteresowana strona stwierdziła, że jej własna analiza danych statystycznych Eurostatu pod względem udziału w rynku i cen importowych dała nieco inne wyniki niż te zawarte w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych i że te ostatnie wyniki należy odpowiednio skorygować.
 (105)
 Kolejna zainteresowana strona stwierdziła, że służby Komisji nie wzięły pod uwagę wzrostu cen przywozu z Chin, który nastąpił po OD, w 2010 r.
 (106)
 Jeśli chodzi o twierdzenie na temat jednostki pomiaru wykorzystywanej do określenia wielkości przywozu, termin „wielkość” użyty w art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego odnosi się raczej do „ilości” niż do „objętości sześciennej”. Dla każdego produktu należy użyć najbardziej reprezentatywnej jednostki miary. W przypadku produktu objętego postępowaniem podmioty gospodarcze na rynku światowym zgodnie używają jako jednostki metrów kwadratowych (m2). Dlatego też jednostkę tę uznano za najbardziej odpowiednią na potrzeby niniejszego dochodzenia, a argument jej dotyczący został odrzucony.
 (107)
 Jeśli chodzi o zmiany w cenach i wielkości przywozu z Chin, prawdą jest, że zmiany te są ograniczone, jeśli analizuje się je w wartościach bezwzględnych. W okresie badanym przywóz z Chin zmalał o 3 %. Wnioski dotyczące wielkości przywozu z Chin trzeba jednakże formułować w kontekście całościowego spadku konsumpcji na rynku unijnym. Fakt, że przywóz z Chin zmalał w tym okresie tylko o 3 %, podczas gdy konsumpcja ogółem zmniejszyła się o 29 %, miał oczywisty wpływ na obecność tego przywozu na rynku unijnym. Utrzymanie stabilności przywozu umożliwiło zatem uzyskanie przez przywóz z Chin dodatkowego udziału w rynku w okresie, w którym inne podmioty gospodarcze ponosiły straty.
 (108)
 Jeśli chodzi o zmiany w cenach produktów chińskich, średnie ceny importowe wskazane w motywie 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych oparte były na danych statystycznych Eurostatu. Zadano pytania na temat dokładności średnich cen przywozu do niektórych państw członkowskich, nie zostały jednak potwierdzone żadne zmiany w oficjalnych danych statystycznych. Przypomina się w każdym razie, że dane Eurostatu zostały wykorzystane wyłącznie do ustalenia ogólnych tendencji i że nawet jeśli ceny przywozu z Chin miały zostać skorygowane w górę, całościowy obraz szkody pozostałby taki sam i nadal obejmowałby wysokie marginesy podcięć cenowych i zaniżania cen. W tym kontekście należy zauważyć, że danych statystycznych Eurostatu nie wykorzystano ani do obliczenia marginesu szkody, ani marginesu dumpingu. Do określenia poziomów marginesów wykorzystano wyłącznie zweryfikowane dane z odwiedzonych przedsiębiorstw. Tak więc nawet w przypadku, gdyby stwierdzono rozbieżności w danych statystycznych, nie miałoby to żadnego wpływu na poziom ujawnionych marginesów.
 (109)
 Jeśli chodzi o twierdzenie, że służby Komisji nie uwzględniły danych Eurostatu z 2010 r., argument ten nie może zostać podtrzymany, ponieważ dane dla OD obejmują również pierwszy kwartał 2010 r. W odniesieniu do drugiego, trzeciego i czwartego kwartału 2010 r. należy zauważyć, że dane te odnoszą się do okresu po OD, który nie powinien być uwzględniany. Ponadto nawet jeśli informacje te miałyby być brane pod uwagę, dane statystyczne dotyczące przywozu pokazują, że wzrostowi uległy również ceny przywozu z państw trzecich, co wskazuje, że była to ogólna tendencja i nie dotyczyła wyłącznie przywozu z Chin.
 3. Podcięcie cenowe
 (110)
 Przypomina się, że na etapie tymczasowym, jak wskazano w motywie 76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, podcięcie cenowe zdefiniowano jako średnie ważone ceny sprzedaży producentów unijnych według typu produktu stosowane wobec klientów niepowiązanych na rynku unijnym, dostosowane do poziomu ex-works, porównane z odpowiadającymi średnimi ważonymi cenami przywozu z Chin stosowanymi wobec pierwszego niepowiązanego klienta na rynku unijnym, ustalonymi na podstawie CIF z odpowiednimi dostosowaniami w celu uwzględnienia obowiązujących ceł, kosztów ponoszonych po przywozie i poziomu handlu.
 (111)
 Jedna ze stron twierdziła, że obliczenia cen eksportowych przekazane stronom nie odpowiadają wyjaśnieniu podanemu w motywie 76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Po weryfikacji potwierdzono, że w tym motywie znalazł się błąd tekstowy. Rzeczywiście na etapie tymczasowym dostosowania poziomu handlu dokonywano do poziomu ex-works cen sprzedaży stosowanych przez producentów unijnych wobec klientów niepowiązanych na rynku unijnym, a przy obliczaniu średniej ceny eksportowej nie dokonywano dostosowania w celu uwzględnienia kosztu ponoszonego po przywozie. Na etapie końcowym ceny CIF na granicy Unii stosowane przez producentów eksportujących pochodzących z danego kraju były dostosowywane w celu uwzględnienia istniejących ceł oraz kosztów poniesionych po przywozie (koszty powstałe w porcie Unii z tytułu wydatków na przywóz, transport i składowanie, które są ponoszone przed odsprzedażą przez importerów) w oparciu o informacje przekazane przez współpracujących niepowiązanych importerów.
 (112)
 Inna strona stwierdziła, że po dokonaniu korekty w dół celem uwzględnienia kosztów dystrybucji/marketingu ceny byłyby podobne do cen wywozu z Chin. Przedmiotowe dostosowania uwzględniono już jednak w tymczasowych obliczeniach. Twierdzenie to jest zatem nieuzasadnione i zostało odrzucone.
 (113)
 W dochodzeniu stwierdzono istnienie podcięć cenowych na poziomie między 43,2 % a 55,7 %, która to wartość różni się nieznacznie od pierwotnych ustaleń (zob. motyw 77 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Przyczyną tej różnicy jest obliczenie nowej wartości CIF dla producenta eksportującego, o którym mowa w motywach 83–85, oraz obliczenie indywidualnej ceny eksportowej CIF dla producenta eksportującego Kito Group, wspomnianego w motywie 51.
 4. Przywóz z państw trzecich innych niż Chiny
 (114)
 Ze względu na brak jakichkolwiek uwag lub ustaleń dotyczących przywozu z państw trzecich innych niż Chiny niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 78–80 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 5. Sytuacja przemysłu unijnego
 5.1. Wskaźniki makroekonomiczne
 5.1.1. Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
 (115)
 Ze względu na brak jakichkolwiek uwag lub ustaleń dotyczących produkcji, mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 84–85 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 5.1.2. Wielkość sprzedaży i udział w rynku
 (116)
 Ze względu na brak jakichkolwiek uwag lub ustaleń dotyczących wielkości sprzedaży i udziału w rynku niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 86–87 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 5.1.3. Zatrudnienie i wydajność
 (117)
 Ze względu na brak jakichkolwiek uwag lub ustaleń dotyczących zatrudnienia i wydajności niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 88–89 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 5.1.4. Wielkość marginesu dumpingu
 (118)
 Marginesy dumpingu przedstawiono w motywach 88–93. Potwierdzono, że wszystkie ustalone marginesy znacznie przekraczają poziom de minimis. Biorąc pod uwagę wielkości importu i ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych, potwierdza się zatem, że wpływ faktycznego marginesu dumpingu nie może zostać uznany za nieistotny.
 5.2. Wskaźniki mikroekonomiczne
 5.2.1. Zapasy
 (119)
 Jedna ze stron podważyła poprawność danych zawartych w motywach 93–95 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Strona ta stwierdziła, że wartość zapasów jako wartość procentowa produkcji w całym okresie badanym jest znacznie niższa niż wartości podane w tabeli 10 tego rozporządzenia. Przedmiotowe obliczenia poddano przeglądowi i stwierdzono, że tylko dane procentowe za 2009 r. oraz OD zostały źle obliczone i że w tych okresach wartość procentowa zapasów była rzeczywiście nieco wyższa, niż wcześniej wskazano. Prawidłową wersję obliczeń przedstawiono w tabeli 1 niniejszego rozporządzenia.
 (120)
 Ta sama strona stwierdziła, że jeśli przemysł unijny zostałby zmuszony do zwiększenia poziomu zapasów do sześciu miesięcy produkcji, jak podano w motywie 94 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, odpowiadałoby to poziomowi 50 % wartości produkcji, a nie 59 %, jak podano w tabeli 10 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 (121)
 W tym względzie należy podkreślić, że analizy dokonane w motywach 93 i 94 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych miały charakter uzupełniający, ale nie były identyczne. Pierwsza analiza pokazywała wartość procentową zapasów przedsiębiorstw objętych próbą wyrażoną w metrach kwadratowych w porównaniu z produkcją przedsiębiorstw objętych próbą, również wyrażonej w metrach kwadratowych (61 % w przypadku OD). Druga analiza, również przeprowadzona w odniesieniu do przedsiębiorstw objętych próbą, pokazywała liczbę miesięcy produkcji, jakiej odpowiadają zapasy, w stosunku do dwunastu miesięcy roku (50 % w przypadku OD).
 (122)
 Dalsza analiza umożliwiła dokładne dopasowanie oceny rozwoju sytuacji w oparciu o liczbę miesięcy produkcji, jakiej odpowiadają zapasy. W tym względzie w 2007 r. producenci objęci próbą posiadali zapasy odpowiadające ok. pięciu miesiącom produkcji (43 %), jednak presja ze strony przywozu po cenach dumpingowych zmusiła ich do zwiększenia zapasów do ponad siedmiu miesięcy produkcji (co odpowiada 61 % całkowitej produkcji rocznej) w OD. W tabeli 1 przedstawiono ilości zapasów również w formie liczby miesięcy w stosunku do produkcji rocznej.
 (123)
 Tabela 1
 Zapasy
 2007
 2008
 2009
 OD
 Zapasy (w tys. m2)
 48 554
 50 871
 39 689
 41 887
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 105
 82
 86
 Zapasy jako wartość procentowa produkcji
 43 %
 49 %
 56 %
 61 %
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 113
 130
 142
 Liczba miesięcy, jakiej odpowiadają zapasy, w porównaniu z produkcją roczną
 5,2
 5,9
 6,7
 7,4
 Wskaźnik (2007 = 100)
 100
 113
 130
 142
 Odsetek miesięcy, jakiej odpowiadają zapasy (podstawa 12 miesięcy)
 43 %
 49 %
 56 %
 61 %
 (124)
 Wniosek, że tendencje co do ilości zapasów wskazują na zaistnienie szkody, został zatem potwierdzony.
 5.2.2. Ceny sprzedaży
 (125)
 Jedna zainteresowana strona, jak wspomniano już w motywie 20, podważyła wnioski z motywów 96–99 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych w odniesieniu do cen sprzedaży przemysłu unijnego, twierdząc, że Komisja, ustalając unijne ceny jednostkowe, nie uwzględniła producentów w Polsce i Republice Czeskiej oraz że wnioski te nie były spójne z rzeczywistymi publicznie dostępnymi danymi.
 (126)
 W odniesieniu do tego twierdzenia wykonano symulację obejmującą ceny sprzedaży zarejestrowane w Polsce, na którą przypada ok. 10 % całości produkcji unijnej. Nie wykonano symulacji w odniesieniu do Republiki Czeskiej, której produkcja stanowi mniej niż 3 % całości produkcji unijnej. Symulacja pokazała, że nawet po uwzględnieniu polskich cen ostateczne ustalenia nie zmieniają się w znaczący sposób. Wreszcie – zgodnie ze swoją metodyką – Komisja obliczyła ceny sprzedaży przemysłu unijnego po dokonaniu odpowiednich dostosowań celem uzyskania cen dla pierwszego niepowiązanego klienta, tak aby możliwe było porównanie z chińskimi cenami sprzedaży.
 (127)
 Jedna zainteresowana strona stwierdziła, że tok rozumowania w motywie 97 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w którym wyjaśniono, że przemysł unijny został zmuszony do prowadzenia sprzedaży mniejszych ilości bardziej zróżnicowanych towarów, jest błędny, ponieważ przemysł unijny w takiej sytuacji straciłby znacznie więcej niż 2 % udziału w rynku.
 (128)
 Należy zauważyć, że skupianie się na sprzedaży mniejszych partii niekoniecznie musi oznaczać utratę większego udziału w rynku. Po pierwsze, przemysł unijny nie został całkowicie wyparty z rynku dużych, jednolitych partii produktów, pomimo że presja ze strony przywozu po niskich cenach z Chin jest w tym sektorze szczególnie silna. Po drugie, przemysł unijny zdołał utrzymać obecność na całym rynku dzięki kompresji cen sprzedaży oraz wytwarzaniu bardziej kosztownego asortymentu, co doprowadziło do spadku rentowności, jak wspomniano w motywie 100 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Dlatego też fakt, że przemysł unijny nie stracił znacznej części rynku, wyjaśnić można podjęciem decyzji o utrzymaniu obecności na rynku mimo nacisków cenowych ze strony Chin.
 5.2.3. Rentowność, przepływy środków pieniężnych, zwrot z inwestycji i płace
 (129)
 Jedna strona twierdziła, że pomiędzy dużymi i małymi przedsiębiorstwami występują znaczne różnice w rentowności. Utrzymywano, że z tego powodu przeciętny zysk należy uznać za niereprezentatywny, ponieważ próba zawiera dane tylko od jednego dużego przedsiębiorstwa.
 (130)
 Inna strona stwierdziła, że dużych producentów unijnych charakteryzuje dobra kondycja finansowa. Ta sama strona argumentowała, że ponieważ straty nie pojawiają się nawet po dodaniu małych przedsiębiorstw do średniej marży zysku przemysłu unijnego, jak przedstawiono w motywie 101 i tabeli 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, nie można wykazać ogólnej szkody.
 (131)
 Należy zauważyć, że celem zapewnienia spójności ustaleń z reprezentatywnością próby wszystkie wskaźniki szkody (w tym zysk) zostały zestawione z udziałem każdego segmentu w całości produkcji unijnej. Z drugiej strony potwierdzono reprezentatywność dużego przedsiębiorstwa dla sytuacji w segmencie dużych przedsiębiorstw. Dlatego też ogólne wskaźniki otrzymane z analizy przedsiębiorstw objętych próbą są reprezentatywne dla sytuacji całego przemysłu unijnego, a powyższe twierdzenie należy odrzucić.
 (132)
 W związku z twierdzeniem, że duże przedsiębiorstwa nie zostały dotknięte szkodą, należy zauważyć, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego analizę należy przeprowadzać w odniesieniu do całego przemysłu unijnego, a nie konkretnych grup lub rodzajów przedsiębiorstw. Jak już wspomniano w motywie 130, fakt, że w okresie objętym dochodzeniem nie poniesiono żadnych strat, nie oznacza sam w sobie, że nie wystąpiła szkoda.
 5.2.4. Koszty produkcji
 (133)
 Jedna zainteresowana strona podważyła wniosek, że koszt produkcji w przemyśle unijnym wzrósł o 14 % wskutek zwiększenia zapasów i zmiany asortymentu. Zdaniem tej strony wniosek ten nie jest prawidłowy, ponieważ poziomy zapasów oraz asortyment nie są częścią kosztów produkcji.
 (134)
 Twierdzenie to należy odrzucić, ponieważ wysokie poziomy zapasów skutkują poniesieniem znacznych kosztów finansowych, które są włączane do analizy kosztu produkcji. Z kolei powtarzające się zmiany w asortymencie powodują pojawienie się dodatkowych kosztów produkcyjnych, ponieważ producent musi często dokonywać zmian w procesie produkcyjnym: operacja ta może być kosztowna, gdyż powoduje powstawanie przestojów oraz wykorzystanie maszyn poniżej poziomu optymalnego.
 6. Wnioski dotyczące szkody
 (135)
 Jedna zainteresowana strona zakwestionowała wniosek zawarty w motywie 107 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że spadek konsumpcji wywarł niekorzystny wpływ na przemysł unijny. Zdaniem tej strony spadek konsumpcji nie mógł spowodować szkody, ponieważ ogólny udział w rynku pozostał taki sam.
 (136)
 W odniesieniu do uwagi o stabilności udziału w rynku producentów unijnych pomimo spadku konsumpcji należy zauważyć, że udział w rynku nie jest jedynym istotnym wskaźnikiem wystąpienia szkody. Producenci unijni zdołali utrzymać swój udział w rynku unijnym, ale stało się to kosztem rentowności, która zmalała w okresie badanym. Nie można zatem stwierdzić, że stabilność udziału w rynku producentów unijnych wyklucza istnienie szkody.
 (137)
 W związku z powyższym wnioski dotyczące szkody, sformułowane w motywach 107-111 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostają niniejszym potwierdzone.
 E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
 (138)
 Komisja otrzymała uwagi na temat ustaleń tymczasowych dotyczących związku przyczynowego. Uwagi te były powtórzeniem uwag, do których odniesiono się już w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych w motywach 128–132 dotyczących szkody powstałej z winy własnej. Nie przedłożono dalszych dowodów, które zmieniałyby wnioski tymczasowe. Dlatego też wnioski sformułowane w motywach 135 i 136 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
 1. Wpływ przywozu z Chin
 (139)
 Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego na etapie tymczasowym zbadano, czy przywóz po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chin wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu.
 (140)
 Niektóre strony uznały, że spadek unijnej produkcji przemysłowej i sprzedaży był skutkiem spadku spożycia. Twierdzono również, że wpływ przywozu z Chin musiał być ograniczony, biorąc pod uwagę fakt, że jego udział w rynku zwiększył się zaledwie o 1,6 %, z czego nie więcej niż 1 % można powiązać z udziałem w rynku przemysłu unijnego.
 (141)
 W tym kontekście przypomina się, że dochodzenie wykazało zbieżność czasową pomiędzy zwiększeniem udziału przywozu z Chin w rynku a spadkiem zysków przemysłu unijnego oraz wzrostem poziomu zapasów. Co więcej, przemysł unijny znajdował się pod presją nie tylko ze względu na zwiększony udział przywozu z Chin w rynku, ale przede wszystkim ze względu na zachowania cenowe chińskich producentów eksportujących oraz stosowane przez nich znaczne podcięcia cenowe.
 (142)
 Jak wspomniano w motywie 113, w dochodzeniu ujawniono znaczące poziomy podcięć cenowych. Wykazano również, że przemysł unijny i importerzy prowadzili sprzedaż zasadniczo dla tych samych klientów, co oznaczało, że przemysł unijny był bezpośrednim konkurentem przywozu po cenach dumpingowych w kontekście zamówień.
 (143)
 Zasadniczo pokazuje to, że oprócz wielkości przywozu również presja cenowa jest przyczyną spadku wskaźników rentowności przemysłu unijnego i obniżenia poziomu większości wskaźników szkody.
 2. Brak konkurencji między płytkami produkowanymi w Unii a płytkami przywożonymi po cenach dumpingowych z Chin
 (144)
 Kilka zainteresowanych stron stwierdziło, że przywóz płytek ceramicznych z Chin nie mógł wyrządzić szkody przemysłowi unijnemu, ponieważ produkty te nie są porównywalne. W tym kontekście stwierdzono, że płytki ceramiczne z Chin zaspokajają potrzeby rynku jednolitych produktów, podczas gdy przemysł unijny prowadzi produkcję na zamówienie, w mniejszych partiach. Utrzymywano również, że przemysł chiński i przemysł unijny nie konkurują ze sobą, ponieważ towary z Chin zasilają dolny i środkowy segment rynku, zaś przemysł unijny produkuje na potrzeby środkowego i górnego segmentu. Jako dowód wskazano ograniczoną utratę udziału w rynku przez przemysł unijny.
 (145)
 Wprawdzie na poparcie powyższych twierdzeń nie zostały przedstawione żadne merytoryczne argumenty, jednak dokładnie sprawdzono, czy przywóz z Chin rzeczywiście stanowił konkurencję dla płytek produkowanych w Unii.
 (146)
 W tym kontekście należy zauważyć, że Komisja dokonała porównań na bardzo szczegółowym poziomie, co umożliwiło rozróżnienie pomiędzy setkami różnych rodzajów płytek. W niniejszej sprawie dochodzenie wykazało znaczną liczbę pokrywających się rodzajów płytek pomiędzy przemysłem unijnym a eksporterami. To wyraźnie pokazuje, że przemysł unijny i przywóz z Chin konkurują pod względem rodzajów produktów. Przypomina się również, że w dochodzeniu stwierdzono, że przemysł unijny i producenci eksportujący są dla siebie bezpośrednimi konkurentami, ponieważ mają tę samą bazę klientów.
 (147)
 W odniesieniu do twierdzenia, jakoby płytki ceramiczne z Chin zaspokajały potrzeby rynku produktów jednolitych, zaś przemysł unijny prowadził produkcję na zamówienie, w mniejszych partiach, przypomina się – zob. motyw 95 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych – że to właśnie presja ze strony przywozu z Chin zmusiła przemysł unijny do przejścia na mniejsze partie produktów o większym zróżnicowaniu pod względem koloru i wielkości. Przemysł unijny jest ciągle obecny we wszystkich segmentach rynku i wbrew powyższym twierdzeniom tendencję koncentrowania się przemysłu na konkretnych rodzajach produktów należy interpretować jako wskazanie na istnienie konkurencji bezpośredniej.
 (148)
 W świetle powyższego argument, zgodnie z którym przywóz z Chin nie wyrządził szkody przemysłowi unijnemu, ponieważ nie stanowiły one dla siebie konkurencji, nie może zostać utrzymany.
 3. Wpływ innych czynników
 3.1. Wpływ przywozu z innych państw trzecich
 (149)
 Niektóre strony podtrzymały argument, że wpływ przywozu z Turcji należy uznać za istotny. W odniesieniu do cen jedna ze stron zakwestionowała wniosek, że wzrost cen producentów z Turcji o 19 % był wzrostem znaczącym.
 (150)
 Powyższy argument został omówiony w motywie 118 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i nie znaleziono żadnych nowych dowodów, które unieważniałyby wnioski sformułowane na etapie tymczasowym W tym kontekście potwierdza się, że wzrost cen producentów z Turcji o 19 % należy uznać za znaczący. Przypomina się również, że – jak wspomniano w motywie 41 – nie istnieją dowody na istnienie przywozu z tego kraju po cenach dumpingowych, który wyrządziłby szkodę przemysłowi unijnemu, a zatem przedmiotowy argument nie może zostać utrzymany.
 3.2. Wpływ spadku konsumpcji
 (151)
 Jedna zainteresowana strona stwierdziła, że spadek konsumpcji dotyczył głównie Hiszpanii i Włoch, w których domniemana szkoda była najbardziej widoczna. Z kolei głównym miejscem przeznaczenia wywozu z Chin były północne państwa członkowskie, w których nie odnotowano spadku konsumpcji i w których producenci unijni zostali rzekomo poszkodowani w mniejszym stopniu. Ta sama strona stwierdziła również, że hiszpański przemysł płytek ceramicznych odrobił straty w 2010 r., co pokazuje, że nie istnieje związek pomiędzy wywozem z Chin a danymi dotyczącymi produkcji i sprzedaży przemysłu unijnego.
 (152)
 Jedna ze stron utrzymywała, że wzrost zapasów zarejestrowanych przez przemysł unijny należy wiązać ze spadkiem konsumpcji w Unii, a nie z przywozem z Chin po cenach dumpingowych.
 (153)
 Twierdzenia, że północne państwa członkowskie Unii Europejskiej nie zostały dotknięte spadkiem konsumpcji i że przywóz z Chin był skierowany wyłącznie na północną Europę, nie zostały podparte żadnymi uzasadnionymi dowodami. Natomiast dane od objętych próbą chińskich producentów eksportujących pokazują, że sprzedaż jest równomiernie rozłożona w całej Unii. Co więcej, na Hiszpanię i Włochy przypada łącznie 28 % sprzedaży – niewiele mniej od odsetka sprzedaży przypadającego na Niemcy (32 %). Na tej podstawie powyższe stwierdzenia zostały odrzucone.
 (154)
 W odpowiedzi na twierdzenie, że wzrost zapasów zarejestrowanych przez przemysł unijny należy wiązać ze spadkiem konsumpcji w Unii, Komisja przywołuje argumentację zawartą w motywie 108 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którą presja przywozu z Chin była bardzo silna, szczególnie w sektorze sprzedaży dużych partii, i że miało to wyraźny wpływ na zapasy producentów unijnych. Wzrostu współczynnika zapasów w okresie badanym nie można wyjaśnić wyłącznie trudnościami w sprzedaży produktów, ale również koniecznością utrzymania niezwykle wysokiego zróżnicowania asortymentu składowanych produktów. Potwierdza się zatem wnioski o szkodliwym wpływie przywozu z Chin na zapasy.
 3.3. Wpływ kryzysu gospodarczego
 (155)
 Kilka zainteresowanych stron twierdziło, że rzeczywistą przyczyną trudności, jakie przechodzi przemysł unijny, jest kryzys ekonomiczny. Na poparcie tego twierdzenia podnoszono, że największe spadki miały miejsce między 2008 a 2009 r., tzn. w roku, w którym nastąpiło pierwsze uderzenie kryzysu, zaś w dalszym okresie tendencja ta była mniej widoczna. Wskazano również, że okres badany obejmował wyższe i niższe wartości szczytowe cyklu, gdzie wyższa wartość odpowiadała ożywieniu w sektorze budownictwa, zaś niższa kryzysowi finansowemu oraz zmniejszeniu wywozu wskutek powstania nowych zakładów produkcyjnych w krajach Trzeciego Świata.
 (156)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna zainteresowana strona twierdziła, że obniżenie wartości kilku wskaźników szkody było raczej skutkiem kryzysu gospodarczego niż przywozu po cenach dumpingowych. Zdaniem tej strony skutkiem kryzysu było zwiększenie zapotrzebowania na duże partie tanich produktów. Wskutek tego przemysł unijny musiał skoncentrować się bardziej na produkcji na duże masowe zamówienia, czyli na segmencie, w którym działali już Chińczycy, czego skutkiem było zwiększenie poziomu zapasów. Strona ta twierdzi ponadto, że recesja rzekomo spowodowała w Unii inflację na poziomie wyższym niż w Chinach, skutkując wzrostem kosztów produkcji po stronie producentów unijnych, co miało doprowadzić do prowadzenia przez przemysł unijny sprzedaży poniżej kosztów produkcji.
 (157)
 Inna strona twierdziła, że zyski przemysłu unijnego wzrosły znacząco w ostatnim kwartale OD i że to pokazuje, iż sytuacja przemysłu unijnego uległa poprawie po kryzysie gospodarczym. Strona ta zawnioskowała, aby zyski w OD podawane były w podziale na kwartały, co wskazałoby znacznie wyższy poziom rentowności pod koniec OD.
 (158)
 Fakt, że kryzys gospodarczy miał wpływ na wyniki przemysłu unijnego, został już potwierdzony w motywie 120 rozporządzenia wprowadzającego środki tymczasowe. W tym kontekście należy przypomnieć, że odpowiednie normy prawne przewidują, iż aby zaistniał związek przyczynowy, przywóz po cenach dumpingowych musi wyrządzić istotną szkodę przemysłowi unijnemu. Przywóz po cenach dumpingowych nie musiał być jednak wyłączną przyczyną powstania szkody.
 (159)
 Dochodzenie pokazało również, że tendencja zwiększania wywozu z Chin mogła się utrzymywać pomimo kryzysu gospodarczego. Chiny były tak naprawdę jedynym podmiotem na rynku, który zdołał utrzymać udział w rynku w trudnej sytuacji gospodarczej.
 (160)
 Jeśli chodzi o zmiany strukturalne w popycie na rynku unijnym, wspomniane w motywie 156, nie przedstawiono żadnych dowodów na potwierdzenie tego twierdzenia. Wręcz przeciwnie, przypomina się, że – jak wyjaśniono w motywie 106 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych – dochodzenie ujawniło, iż przemysł unijny musiał dokonać zmiany asortymentu poprzez dostarczanie produktów bardziej zróżnicowanych pod względem rodzaju, koloru i wielkości i był zmuszony zwiększyć swoje zapasy tak, aby móc reagować w krótkim czasie na bardzo konkrete zamówienia. Powyższe twierdzenie należy zatem odrzucić.
 (161)
 Jeśli chodzi o wpływ inflacji na koszty produkcji, zaobserwowano, że stopa inflacji w Unii przeciętnie nie była wyższa niż w Chinach w okresie badanym, tak więc jej poziom nie może być wytłumaczeniem trudności doświadczanych przez producentów unijnych przy sprzedaży po zrównoważonych cenach. Biorąc pod uwagę poziom podcięcia cenowego, nie można ponadto stwierdzić, że presja na obniżanie cen przywozu z Chin została spowodowana przez przemysł unijny. Dlatego też twierdzenie przedstawione przez tę stronę należy odrzucić.
 (162)
 Z kolei jeśli chodzi o sytuację przemysłu unijnego, przypomina się, że rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych (motyw 126) pokazało, iż agresywne zachowania cenowe chińskich eksporterów wpływały na rentowność przemysłu unijnego w okresie badanym nawet przed światowym kryzysem gospodarczym. Pokazuje to, że nawet gdyby nie nastąpił kryzys, sama presja ze strony przywozu po niskich cenach z Chin była wystarczająca, by wyrządzić istotną szkodę przemysłowi unijnemu.
 (163)
 Ten fakt w powiązaniu z cenami dumpingowymi dodatkowo potwierdza wniosek, że związek przyczynowy pomiędzy chińskim wywozem a szkodą poniesioną przez przemysł unijny nie został zerwany przez kryzys gospodarczy.
 (164)
 Wniosek, aby zyski w OD podawano w podziale na kwartały, uznano za niemający związku z bieżącym dochodzeniem, ponieważ nawet w sytuacji wystąpienia takiego znacznego podniesienia zysków ich poziom musiałby zostać zestawiony z zyskiem docelowym na poziomie 3,9 %.
 3.4. Skutki braku działań restrukturyzacyjnych w przemyśle unijnym
 (165)
 Jedna zainteresowana strona stwierdziła, że szkodę, jaką ponieśli producenci unijni, należy przypisać niepowodzeniu restrukturyzacji, ponieważ na zmniejszenie się rynku o 29 % zareagowano jedynie zmniejszeniem zdolności produkcyjnej o 7 % i zmniejszeniem zatrudnienia o 16 %.
 (166)
 Zmniejszenie zdolności produkcyjnej jest w tym sektorze trudnym procesem, ponieważ jej przywracanie w przypadku ostatecznej poprawy sytuacji na rynku jest dla producentów niezwykle kosztowne. Zaobserwowane w badanym okresie zmniejszenie zatrudnienia mieściło się w tej samej skali wielkości co zmniejszenie rynku. Tendencje w zatrudnieniu nie muszą idealnie odzwierciedlać tendencji w produkcji, ponieważ nie wszystkie miejsca pracy są bezpośrednio związane z faktyczną produkcją. Podsumowując, fakt, że zmniejszenie zdolności produkcyjnej i siły roboczej w przemyśle nie odpowiadało dokładnie zmniejszeniu się rynku, nie wskazuje na brak działań restrukturyzacyjnych. Wbrew wyżej przedstawionym twierdzeniom oraz uwzględniając strukturę przemysłu, zmniejszenie zdolności produkcyjnej o 7 % i zatrudnienia o 16 % należy zatem uznać za znaczne.
 3.5. Wpływ wyników przemysłu unijnego na rynkach wywozowych
 (167)
 Jedna zainteresowana strona twierdziła, że spadek w sprzedaży eksportowej przemysłu unijnego został spowodowany nie wpływem chińskiego wywozu, a wysokimi cenami.
 (168)
 W odniesieniu do tego twierdzenia przypomina się, że wyniki eksportowe przemysłu unijnego poprawiły się po kryzysie gospodarczym. Nie można zatem zaakceptować twierdzenia, że wyniki eksportowe miały negatywny wpływ na wyniki przemysłu unijnego.
 4. Wnioski w sprawie związku przyczynowego
 (169)
 Żaden z argumentów przedstawionych przez zainteresowane strony nie świadczy o tym, że wpływ czynników innych niż przywóz po cenach dumpingowych z Chin jest na tyle znaczny, aby mógł naruszyć związek przyczynowy między przywozem po cenach dumpingowych a stwierdzoną szkodą. Niniejszym potwierdza się wnioski w sprawie związku przyczynowego sformułowane w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
 F. INTERES UNII
 (170)
 Uwzględniając uwagi stron, Komisja dokonała dalszej analizy wszystkich argumentów dotyczących interesu Unii. Zbadano wszystkie kwestie i potwierdzono wnioski sformułowane w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
 1. Interes przemysłu unijnego
 (171)
 Ze względu na brak uwag dotyczących interesu przemysłu unijnego niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 137–141 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 2. Interes importerów
 (172)
 Jedna strona stwierdziła, że wprowadzenie środków zagroziło egzystencji gospodarczej importerów, ponieważ byliby oni w stanie jedynie częściowo przenieść dodatkowe koszty ceł na swoich klientów.
 (173)
 Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna dwie strony zgłosiły sprzeciw wobec wniosku, że importerzy mogą z łatwością przejść od dostawców chińskich do innych źródeł dostaw, w szczególności ze względu na fakt, że ich jakość i cena nie są porównywalne.
 (174)
 W odniesieniu do powyższego twierdzenia przypomina się, że cła nie mają wpływu na znaczną część przywozu, który nie pochodzi z Chin. Charakterystyka produktu wytwarzanego na całym świecie w porównywalnej jakości sugeruje, że produkty te są wymienne i że w związku z tym dostępnych jest szereg alternatywnych źródeł, wbrew formułowanym twierdzeniom. Nawet w przypadku importerów prowadzących działalność w oparciu o przywóz z Chin, który uznano w dochodzeniu za przywóz po cenach dumpingowych sprzedawany po cenach, które znacznie podcinają ceny produktów pochodzących z Unii, w dochodzeniu stwierdzono, że importerzy mogą stosować do swoich cen sprzedaży marże przekraczające 30 %. To wraz ze stwierdzeniem faktu, że importerzy osiągają zyski na poziomie ok. 5 % oraz że mają oni możliwość przeniesienia przynajmniej części potencjalnych podwyżek kosztów na klientów, sugeruje, iż importerzy są w stanie poradzić sobie ze skutkami środków
 (175)
 Ponadto zgodnie z wnioskiem przedstawionym w motywie 144 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wprowadzenie takich środków nie uniemożliwia importerom unijnym zwiększania udziału w przywozie produktów z innych niedumpingowych źródeł, do których mają dostęp zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich.
 (176)
 Jeden z importerów twierdził, że w przypadku niektórych rodzajów produktów ceny produktów chińskich są obecnie wyższe niż ceny przemysłu unijnego i że w związku z tym wprowadzone środki uniemożliwią przywóz tego konkretnego rodzaju produktów w przyszłości.
 (177)
 Twierdzenia tego nie poparto żadnymi dowodami. Ponadto zgodnie z dostępnymi informacjami ten rodzaj produktu stanowi jedynie niewielką część rynku i nie ma znaczącego wpływu na sytuację dostaw na rynku Unii. Twierdzenie to zostało zatem odrzucone.
 3. Interes użytkowników
 (178)
 Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że skutki odczuwane przez użytkowników będą znaczące. W szczególności uznano, że nawet wzrost najniższych cen o 32,3 % uniemożliwi dokonywanie przez klientów zakupów motywowanych jakością. Stwierdzono również, że co prawda wpływ na duże, zróżnicowane sklepy typu „zrób to sam” może okazać się niewielki, jednak w przypadku małych specjalistycznych sklepów będzie on znaczny.
 (179)
 Jeśli chodzi o wpływ na użytkowników końcowych, Komisja potwierdza wnioski tymczasowe zawarte w motywach 152 i 153 rozporządzenia Komisji nakładającego cła tymczasowe, że wpływ na ceny będzie ograniczony.
 (180)
 Sektor budowlany – jeden z największych odbiorców producentów płytek ceramicznych – odmówił współpracy w dochodzeniu. Po wprowadzeniu środków tymczasowych Europejska Federacja Przemysłu Budowlanego (FIEC) została po raz kolejny poproszona o przedstawienie danych statystycznych pokazujących, w jakim zakresie wprowadzenie środków miałoby na nią ewentualny wpływ. Federacja potwierdziła, że choć brak bezpośrednio dostępnych informacji, związany z kosztami wpływ na jej ogólną działalność gospodarczą jest bardzo mały. Wyjaśniła również, że małe zainteresowanie jej członków należy interpretować jako wsparcie dla wniosku Komisji.
 (181)
 W odniesieniu do małych sklepów specjalistycznych Komisja nie była w stanie uzyskać żadnych rozstrzygających danych, które potwierdziłyby wielkość i zasięg skutków środka antydumpingowego. Równolegle z wpływem na importerów należy mieć na względzie to, że płytki ceramiczne są produkowane w Unii i wielu państwach trzecich niestosujących dumpingu; dlatego też można wykluczyć poważne ryzyko braków w dostawach dla sklepów detalicznych.
 4. Interes konsumentów końcowych
 (182)
 Dołożono starań celem uzyskania od konsumentów bardziej szczegółowej oceny skutków. Dochodzenie pokazało, że wpływ jest najprawdopodobniej ograniczony.
 (183)
 Po pierwsze, wartość bezwzględna środków jest obliczana na podstawie ceny przywozu, a więc na podstawie znacznie niższej niż końcowa cena detaliczna produktu objętego postępowaniem. Wartość ta może się zmniejszać na poszczególnych etapach (importerzy, sprzedawcy hurtowi, sprzedawcy detaliczni) przed osiągnięciem etapu klienta końcowego. Nawet gdyby importerzy i podmioty dokonujące odsprzedaży przeniosły cały ciężar cła na klientów, przypomina się, że na rynku istnieje duża oferta produktów nieobjętych środkami, wytwarzanych przez producentów unijnych i producentów z państw trzecich.
 (184)
 Komisja obliczyła wpływ ceł antydumpingowych na ceny dla konsumentów w drodze oceny kwot należnych ceł, zgodnie z bieżącym przywozem z Chin, a następnie przypisania tej kwoty bezpośrednio konsumentom, zakładając, że importerzy, sprzedawcy hurtowi i sprzedawcy detaliczni przenieśliby całość dodatkowych kosztów na konsumentów końcowych. Tak obliczony wpływ kosztów jest znacznie niższy niż 0,5 EUR na m2. Przypomina się, że w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych uznano, że przeciętna roczna konsumpcja wynosi w Unii ok. 2,2 m2 na konsumenta. W świetle małego wpływu cła na metr kwadratowy, wzrost kosztów będzie prawdopodobnie ograniczony, nawet jeśli konsument miałby dokonać zakupu znacznej ilości produktu objętego postępowaniem na potrzeby prac budowlanych lub remontowych.
 5. Wnioski dotyczące interesu Unii
 (185)
 Można oczekiwać, że wprowadzenie środków wpłynie pozytywnie na przemysł unijny i będzie miało dodatkowo korzystne skutki dla warunków konkurencyjności na rynku unijnym oraz przyniesie zmniejszenie zagrożenia zamknięciami zakładów i zmniejszaniem zatrudnienia.
 (186)
 Ponadto można oczekiwać, że wprowadzenie środków będzie miało ograniczony wpływ na użytkowników/importerów, którzy będą mogli korzystać z szerokiego zakresu dostawców na rynku unijnym oraz rynkach innych państw trzecich.
 (187)
 W świetle powyższego nie można stwierdzić, że wprowadzenie środków byłoby sprzeczne z interesem Unii.
 G. ŚRODKI OSTATECZNE
 1. Poziom usuwający szkodę
 1.1. Ujawnianie informacji
 (188)
 Dwie zainteresowane strony uznały, że Komisja powinna była ujawnić w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych margines sprzedaży po zaniżonych cenach, zaś jedna z nich stwierdziła, że nieujawnienie tych danych oznacza, iż zainteresowane strony nie mają możliwości dokonania oceny prawidłowości zastosowania zasady niższego cła.
 (189)
 W odpowiedzi na powyższe uwagi poniżej podaje się następujące tymczasowe marginesy:
 Przedsiębiorstwo
 Margines szkody
 Group Wonderful
 52,6 %
 Group Xinruncheng
 95,8 %
 Shandong Yadi Ceramics Co. Ltd.
 72,1 %
 Heyuan Becarry Ceramic Co. Ltd.
 73,9 %
 Wszyscy pozostali producenci współpracujący
 66,0 %
 Rezydualny margines dumpingu
 95,8 %
 1.2. Margines szkody
 (190)
 Jedna ze stron stwierdziła, że Komisja stosowała niespójne podejście, jeżeli chodzi o ustalenie szkody, i powinna była oprzeć swoje wnioski na średnich danych ważonych dla całego przemysłu.
 (191)
 W odniesieniu do tego zarzutu należy zauważyć, że ustalenia w sprawie poziomu usuwającego szkodę oparte są na szczegółowych danych dotyczących zweryfikowanego przedsiębiorstwa uznano za najbardziej solidną podstawę do uwzględnienia wszystkich odpowiednich danych do celów porównawczych. Argument ten musiał zatem zostać odrzucony.
 (192)
 Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody, związku przyczynowego i interesu Unii, należy wprowadzić środki, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi unijnemu przez przywóz towarów po cenach dumpingowych z Chin.
 (193)
 W celu ustalenia poziomu takich ceł wzięto pod uwagę ustalone marginesy dumpingu, a także kwotę cła niezbędną do likwidacji szkody ponoszonej przez przemysł unijny.
 (194)
 Uznano zatem za właściwe wyliczenie marginesu sprzedaży po zaniżonych cenach na podstawie cen wynikających z danych przedstawionych przez producentów z Unii oraz eksporterów z Chin.
 (195)
 Przy obliczaniu poziomu cła antydumpingowego niezbędnego do usunięcia skutków dumpingu wyrządzającego szkodę uznano, że środki powinny umożliwić przemysłowi unijnemu pokrycie kosztów produkcji oraz osiągnięcie rozsądnych zysków. Uznano, że odpowiedni zysk przed opodatkowaniem oznacza zysk ze sprzedaży produktu podobnego w Unii, jaki byłby możliwy dla tego rodzaju przemysłu w normalnych warunkach konkurencji, tj. w sytuacji braku przywozu po cenach dumpingowych. Zysk ten oceniono w odniesieniu do rentowności osiągniętej przez przemysł unijny w 2007 r., która wyniosła + 3,9 %, jak podano w tabeli 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
 (196)
 Marginesy szkody został ustalony następująco:
 Przedsiębiorstwo
 Margines szkody
 Group Wonderful
 58,5 %
 Group Xinruncheng
 82,3 %
 Shandong Yadi Ceramics Co. Ltd.
 66,6 %
 Heyuan Becarry Ceramic Co. Ltd.
 58,6 %
 Wszyscy pozostali producenci współpracujący
 65,0 %
 Rezydualny margines dumpingu
 82,3 %
 (197)
 Należy zauważyć, że margines szkody „dla wszystkich pozostałych producentów współpracujących” określono, nie korzystając z danych Kito Group, ponieważ producent ten nie został włączony do próby, oraz aby zachować spójność ze sposobem obliczania marginesu dumpingu dla wszystkich pozostałych producentów współpracujących. (Zob. art. 9 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego). Dla Kito Group, z uwagi na stosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego, jak wskazano w motywie 54, zastosowanie będzie miał rezydualny margines szkody.
 (198)
 Należy także zaznaczyć, że ten marginesy sprzedaży po zaniżonych cenach są wyższe od marginesów dumpingu określonych powyżej w motywach 88–93 i z tego względu margines dumpingu powinien służyć za podstawę ustalenia poziomu cła zgodnie z zasadą niższego cła.
 (199)
 Aby zapewnić równe traktowanie wszystkich nowych producentów eksportujących oraz nieobjętych próbą współpracujących przedsiębiorstw, o których mowa w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, należy ustanowić przepis przewidujący, że średnie ważone cło nałożone na tę kategorię przedsiębiorstw będzie miało zastosowanie do wszystkich nowych producentów, którzy w przeciwnym razie nie byliby uprawnieni do przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, gdyż art. 11 ust. 4 nie ma zastosowania do przypadków objętych próbą.
 2. Zgłoszenie celne
 (200)
 Statystyki dotyczące produktu objętego postępowaniem są często wyrażone w metrach kwadratowych. Taka dodatkowa jednostka dla produktu objętego postępowaniem nie została jednak określona w Nomenklaturze scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (6). W związku z tym należy zagwarantować, że w zgłoszeniu o dopuszczenie do swobodnego obrotu podaje się nie tylko wagę wyrażoną w kilogramach lub tonach, ale także liczbę metrów kwadratowych produktu objętego postępowaniem.
 3. Ostateczny pobór cła tymczasowego
 (201)
 W świetle rozmiaru ustalonych marginesów dumpingu oraz poziomu szkody wyrządzanej przemysłowi unijnemu uznaje się za konieczne dokonanie ostatecznego pobrania kwot zabezpieczonych w postaci tymczasowego cła antydumpingowego, nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych,
 (202)
 W przypadku gdy cła ostateczne są wyższe niż cła tymczasowe, tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych powinny zostać ostatecznie pobrane, natomiast kwoty zabezpieczone przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego powinny zostać zwolnione.
 4. Forma środków
 (203)
 Jedna z zainteresowanych stron sugerowała, że zamiast ceł ad valorem należy wprowadzić środki w formie minimalnej ceny importowej (MIP). MIP nie jest jednak odpowiednia dla produktu objętego postępowaniem, ponieważ obejmuje on całą gamę rodzajów produktu, których ceny są bardzo zróżnicowane, co wiąże się z dużym ryzykiem wzajemnej kompensacji. Ponadto przewiduje się, że rodzaje produktu będą nadal rozwijane pod względem projektu i wykończenia i MIP nie stanowiłby już odpowiedniej podstawy do określenia poziomu cła. Dlatego wniosek, aby wprowadzić środki w formie MIP, zostaje odrzucony.
 (204)
 Inna ze stron wnioskowała by środki miały formę kontyngentu taryfowego. Kontyngenty przywozowe nie są jednak zgodne ani z rozporządzeniem podstawowym, ani z zasadami uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym. Wniosek ten musiał zatem zostać odrzucony,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz szkliwionych i nieszkliwionych płyt chodnikowych, kafli lub płytek ściennych; szkliwionych i nieszkliwionych ceramicznych kostek mozaikowych i podobnych, nawet na podłożu, objętych obecnie kodami CN 6907 10 00, 6907 90 20, 6907 90 80, 6908 10 00, 6908 90 11, 6908 90 20, 6908 90 31, 6908 90 51, 6908 90 91, 6908 90 93 i 6908 90 99, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
 2. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:
 Przedsiębiorstwo
 Cło
 Dodatkowy kod TARIC
 Dongguan City Wonderful Ceramics Industrial Park Co. Ltd.; Guangdong Jiamei Ceramics Co. Ltd.; Qingyuan Gani Ceramics Co. Ltd.; Foshan Gani Ceramics Co. Ltd.
 26,3 %
 B011
 Guangdong Xinruncheng Ceramics Co. Ltd.
 29,3 %
 B009
 Shandong Yadi Ceramics Co Ltd
 36,5 %
 B010
 Przedsiębiorstwa wymienione w załączniku I
 30,6 %
 Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
 69,7 %
 B999
 3. Stosowanie indywidualnych stawek celnych ustalonych dla przedsiębiorstw, o których mowa w ust. 2, będzie uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która będzie zgodna z wymogami określonymi w załączniku II. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich innych przedsiębiorstw.
 4. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
 Artykuł 2
 Kwoty zabezpieczone w formie tymczasowych ceł antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia (UE) nr 258/2011 nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz płytek ceramicznych, obecnie objętych kodami CN 6907 10 00, 6907 90 20, 6907 90 80, 6908 10 00, 6908 90 11, 6908 90 20, 6908 90 31, 6908 90 51, 6908 90 91, 6908 90 93 i 6908 90 99 oraz pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zostają ostatecznie pobrane. Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę ceł antydumpingowych zostają zwolnione.
 Artykuł 3
 W przypadku gdy którykolwiek producent z Chińskiej Republiki Ludowej dostarczy Komisji wystarczające dowody, że nie eksportował towarów określonych w art. 1 ust. 1 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r.), że nie jest powiązany z żadnym eksporterem lub producentem podlegającym środkom nałożonym niniejszym rozporządzeniem oraz że faktycznie dokonał wywozu towarów objętych postępowaniem lub stał się stroną nieodwołalnego zobowiązania umownego do wywozu znacznej ilości do Unii po okresie objętym dochodzeniem, Rada może, działając na zasadzie zwykłej większości na wniosek przedstawiony przez Komisję, po konsultacji z Komitetem Doradczym, zmienić art. 1 ust. 2 w celu przyznania temu producentowi cła stosowanego dla współpracujących producentów nieuwzględnionych w próbie, tj. 30,6 %.
 Artykuł 4
 W przypadku przedstawienia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu w odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 1, w odpowiednie pole takiego zgłoszenia wprowadza się liczbę metrów kwadratowych przywożonych produktów.
 Artykułykuł 5
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 12 września 2011 r.
 W imieniu Rady
 M. DOWGIELEWICZ
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.
 (2) Dz.U. L 70 z 17.3.2011, s. 5.
 (3) Dz.U. L 143 z 31.5.2011, s. 48.
 (4) Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.
 (5) Dz.U. L 284 z 29.10.2010, s. 1.
 (6) Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.
 ZAŁĄCZNIK I
 CHIŃSCY PRODUCENCI WSPÓŁPRACUJĄCY, KTÓRYCH NIE OBJĘTO PRÓBĄ LUB KTÓRYM NIE PRZYZNANO INDYWIDUALNEGO TRAKTOWANIA
 Nazwa
 Dodatkowy kod TARIC
 Dongguan He Mei Ceramics Co. Ltd
 B132
 Dongpeng Ceramic (Qingyuan) Co. Ltd
 B133
 Eagle Brand Ceramics Industrial (Heyuan) Co. Ltd
 B134
 Enping City Huachang Ceramic Co. Ltd
 B135
 Enping Huiying Ceramics Industry Co. Ltd
 B136
 Enping Yungo Ceramic Co. Ltd
 B137
 Foshan Aoling Jinggong Ceramics Co. Ltd
 B138
 Foshan Bailifeng Building Materials Co. Ltd
 B139
 Foshan Bragi Ceramic Co. Ltd
 B140
 Foshan City Fangyuan Ceramic Co. Ltd
 B141
 Foshan Gaoming Shuncheng Ceramic Co. Ltd
 B142
 Foshan Gaoming Yaju Ceramics Co. Ltd
 B143
 Foshan Guanzhu Ceramics Co. Ltd
 B144
 Foshan Huashengchang Ceramic Co. Ltd
 B145
 Foshan Jiajun Ceramics Co. Ltd
 B146
 Foshan Mingzhao Technology Development Co. Ltd
 B147
 Foshan Nanhai Jingye Ceramics Co. Ltd
 B148
 Foshan Nanhai Shengdige Decoration Material Co. Ltd
 B149
 Foshan Nanhai Xiaotang Jinzun Border Factory Co. Ltd
 B150
 Foshan Nanhai Yonghong Ceramic Co. Ltd
 B151
 Foshan Oceanland Ceramics Co. Ltd
 B152
 Foshan Oceano Ceramics Co. Ltd
 B153
 Foshan Sanshui Hongyuan Ceramics Enterprise Co. Ltd
 B154
 Foshan Sanshui Huiwanjia Ceramics Co. Ltd
 B155
 Foshan Sanshui New Pearl Construction Ceramics Industrial Co. Ltd
 B156
 Foshan Shiwan Eagle Brand Ceramic Ltd
 B157
 Foshan Shiwan Yulong Ceramics Co. Ltd
 B158
 Foshan Summit Ceramics Co. Ltd
 B159
 Foshan Tidiy Ceramics Co. Ltd
 B160
 Foshan VIGORBOOM Ceramic Co. Ltd
 B161
 Foshan Xingtai Ceramics Co. Ltd
 B162
 Foshan Zhuyangyang Ceramics Co. Ltd
 B163
 Fujian Fuzhou Zhongxin Ceramics Co. Ltd
 B164
 Fujian Jinjiang Lianxing Building Material Co. Ltd
 B165
 Fujian Minqing Jiali Ceramics Co. Ltd
 B166
 Fujian Minqing Ruimei Ceramics Co. Ltd
 B167
 Fujian Minqing Shuangxing Ceramics Co. Ltd
 B168
 Gaoyao Yushan Ceramics Industry Co. Ltd
 B169
 Guangdong Bode Fine Building Materials Co. Ltd
 B170
 Guangdong Foshan Redpearl Building Material Co. Ltd
 B171
 Guangdong Gold Medal Ceramics Co. Ltd
 B172
 Guangdong Grifine Ceramics Co. Ltd
 B173
 Guangdong Homeway Ceramics Industry Co. Ltd
 B174
 Guangdong Huiya Ceramics Co. Ltd
 B175
 Guangdong Juimsi Ceramics Co. Ltd
 B176
 Guangdong Kaiping Tilee’s Building Materials Co. Ltd
 B177
 Guangdong Kingdom Ceramics Co. Ltd
 B178
 Guangdong Monalisa Ceramics Co. Ltd
 B179
 Guangdong New Zhong Yuan Ceramics Co. Ltd Shunde Yuezhong Branch
 B180
 Guangdong Ouya Ceramics Co. Ltd
 B181
 Guangdong Overland Ceramics Co. Ltd
 B182
 Guangdong Qianghui (QHTC) Ceramics Co. Ltd
 B183
 Guangdong Sihui Kedi Ceramics Co. Ltd
 B184
 Guangdong Summit Ceramics Co. Ltd
 B185
 Guangdong Tianbi Ceramics Co. Ltd
 B186
 Guangdong Winto Ceramics Co. Ltd
 B187
 Guangdong Xinghui Ceramics Group Co. Ltd
 B188
 Guangning County Oudian Artykuł Ceramic Co. Ltd
 B189
 Guangzhou Cowin Ceramics Co. Ltd
 B190
 Hangzhou Nabel Ceramics Co. Ltd
 B191
 Hangzhou Nabel Group Co. Ltd
 B192
 Hangzhou Venice Ceramics Co. Ltd
 B193
 Heyuan Becarry Ceramics Co. Ltd
 B194
 Heyuan Wanfeng Ceramics Co. Ltd
 B195
 Hitom Ceramics Co. Ltd
 B196
 Huiyang Kingtile Ceramics Co. Ltd
 B197
 Jiangxi Ouya Ceramics Co. Ltd
 B198
 Jingdezhen Tidiy Ceramics Co. Ltd
 B199
 Kim Hin Ceramics (Shanghai) Co. Ltd
 B200
 Lixian Xinpeng Ceramic Co. Ltd
 B201
 Louis Valentino (Inner Mongolia) Ceramic Co. Ltd
 B202
 Louvrenike (Foshan) Ceramics Co. Ltd
 B203
 Nabel Ceramics (Jiujiang City) Co. Ltd
 B204
 Ordos Xinghui Ceramics Co. Ltd
 B205
 Qingdao Diya Ceramics Co. Ltd
 B206
 Qingyuan Guanxingwang Ceramics Co. Ltd
 B207
 Qingyuan Oudian Art Ceramic Co. Ltd
 B208
 Qingyuan Ouya Ceramics Co. Ltd
 B209
 RAK (Gaoyao) Ceramics Co. Ltd
 B210
 Shandong ASA Ceramic Co. Ltd
 B211
 Shandong Dongpeng Ceramic Co. Ltd
 B212
 Shandong Jialiya Ceramic Co. Ltd
 B213
 Shanghai Cimic Tile Co. Ltd
 B214
 Sinyih Ceramic (China) Co. Ltd
 B215
 Sinyih Ceramic (Penglai) Co. Ltd
 B216
 Southern Building Materials and Sanitary Co. Ltd of Qingyuan
 B217
 Tangshan Huida Ceramic Group Co. Ltd
 B218
 Tangshan Huida Ceramic Group Huiquin Co. Ltd
 B219
 Tegaote Ceramics Co. Ltd
 B220
 Tianjin (TEDA) Honghui Industry & Trade Co. Ltd
 B221
 Topbro Ceramics Co. Ltd
 B222
 Xingning Christ Craftworks Co. Ltd
 B223
 Zhao Qing City Shenghui Ceramics Co. Ltd
 B224
 Zhaoqing Jin Ouya Ceramics Company Limited
 B225
 Zhaoqing Zhongheng Ceramics Co. Ltd
 B226
 Zibo Hualiansheng Ceramics Co. Ltd
 B227
 Zibo Huaruinuo Ceramics Co. Ltd
 B228
 Shandong Tongyi Ceramics Co. Ltd
 B229
 ZAŁĄCZNIK II
 Ważna faktura handlowa, o której mowa w art. 1 ust. 3, musi zawierać oświadczenie podpisane przez oficjalnego przedstawiciela podmiotu wystawiającego fakturę handlową w następującej formie:
 1.
 Nazwisko i funkcja pracownika podmiotu, który wystawił fakturę.
 2.
 Oświadczenie o następującej treści:
 „Ja, niżej podpisany, poświadczam, że (ilość) płytek ceramicznych sprzedana na wywóz do Unii Europejskiej objęta niniejszą fakturą została wytworzona przez [nazwa przedsiębiorstwa i jego siedziba statutowa] [kod dodatkowy TARIC] w [państwo, którego dotyczy postępowanie]. Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą.
 (Data i podpis)”